Najlepsze podróże

FINLANDIA - kraj pracowitych, a jednocześnie romantycznych Finów.

2013-12-29T15:41:00.001+01:00

Jedziemy do Turku w Finlandii, na organizowane tam Międzynarodowe Targi aby zaprezentować Finom bogatą ofertę handlową polskiego rzemiosła, podpisać stosowne umowy handlowe i tym samym rozszerzyć wymianę handlową między naszymi krajami.

Uprzedzeni o problemach z nabywaniem alkoholu w tym kraju zaopatrujemy się w „Wódkę Wyborową” przed naszym odlotem. Na miejscu okazuje się, że alkohol jest w sprzedaży tylko do 21.00 i to tylko w specjalnych sklepach. Co prawda jest to trochę lepiej niż było u nas w stanie wojennym (alkohol od 13,00 i tylko na kartki), ale robienie zapasów alkoholu przez Finów stało się rzeczą normalną (chyba, że ktoś nie ma problemów z wielokilometrowymi dojazdami do sklepów sieci Alko).

Zaczyna się nasza normalna handlowa praca w polskim stoisku na terenie Targów. Proponujemy do sprzedaży wyroby rękodzieła polskich rzemieślników. Finowie garną się do naszego stoiska. Słychać głosy zachwytu kobiet podziwiających jakość i piękno polskich wyrobów z bursztynu. Dla Polaka jest to dość nietypowe: każda z Finek widząc bursztyn, wciąga głęboko powietrze i na wdechu wymawia słowa „Meripihka” (bursztyn po polsku), po czym wypuszcza powietrze. Bardzo mi się to podoba i nigdy tego nie zapomnę. Jest to tak różne od naszych rodzimych reakcji. Mężczyźni są bardziej zainteresowani zakupem naszych ręcznie wykonywanych szachów i kupują ich dziesiątki pomimo wygórowanych cen. Handlowe powodzenie naszej ekspozycji jest więc zapewnione. Właśnie przyjmuję pieniądze za kupione piękne ręcznie rzeźbione szachy i schylam się pod ladę do kasetki z pieniędzmi aby wydać klientowi resztę – w tym momencie przeżywam szok: pękają mi spodnie w kroku. Ratunku! Co robić? Wydaję resztę mając nadzieję, że nikt tego nie widzi. Do hotelu daleko. Idę na przerwę i biegnę do najbliższego sklepu. Mierzę spodnie, wybieram, kupuję, zakładam, wracam. Jestem uratowany.

Park Muminków na wyspie Kailo

Następnego dnia Targów, czując w porze obiadowej głód postanawiam zjeść coś dobrego. Jestem na terenie targów i przyzwyczajony do tego rodzaju imprez w Polsce czy Niemczech, mam nadzieję zjeść kiełbaski z rożna z dodatkiem musztardy czy smakowitej kapustki. Nic bardziej mylnego. Niczego takiego nie znajduję. Jedyne gorące jedzenie, które znajduję na terenie targów to Bar z gorącymi słodkimi budyniami. Cóż mogę zrobić? Zamawiam dwie porcje i zjadam marząc o polskim schabowym. Wracam na stoisko.Obok nas znajduje się stoisko fińskie w którym pracuje jasnowłosa Finka. Sprzedaje wspaniałe, ręcznie wykonane dodatki potrzebne każdemu w domu, np. piękne zawieszki do kluczy. Dziś przynosi nam prezenty dla nas i naszych rodzin. Odwzajemniamy się darowując jej nasz eksportowy hit „ Wódkę Wyborową”

.Następnego dnia nasza sąsiadka odwiedza nasze stoisko w towarzystwie swoich rodziców. Poznajemy się bliżej. Jest wspaniale, jak w Polsce. Jesteśmy zaproszeni na przyjęcie w ich domu.Koniec Targów. Dziś odpoczywamy. Przygotowujemy się na wizytę u naszych fińskich przyjaciół. Wyjeżdżamy. Serdeczne powitania. Pijemy drinki. Gospodarze są cudowni. Podają na obiad drogocenną i niecodzienną potrawę: „Kotlety z renifera". Jest wspaniale. Jak u nas w Polsce. Super jedzenie. Morze alkoholu. Pora deseru. Ciasta, pyszne lody i nasz kochany budyń/pudding na gorąco oczywiście. Nadchodzi godzina 12.00. Najwyższy czas aby podziękować Gospodarzom za cudowne przyjęcie. Dziękujemy, dziękujemy a Domownicy patrzą na nas dziwnym wzrokiem. Wreszcie, po dłuższej chwili konsternacji, najstarszy wiekiem Fin mówi: myślę, że zabawa dopiero teraz się rozpoczyna, nie możecie nas teraz zostawić, byłoby to wbrew naturze. Zabawa zaczyna się od nowa: polska i fińska wódka w dużych ilościach, tańce, znowu wspaniałe jedzenie i wreszcie legendarna w tym kraju sauna usuwająca nadmiar alkoholu z naszych żył. Bawimy się do rana. Romantyczna natura Finów zostaje potwierdzona, ale jednak w czasie powrotnego lotu do Warszawy cierpimy z powodu fińskiej „Krapuli”.

KOREA PÓŁNOCNA - wszechwładny terror władzy (2).

2013-12-07T20:42:00.002+01:00

Jedyny na świecie kraj totalitarnego reżimu i jednocześnie jakże pięknej i niepowtarzalnej przyrody.

Przyjęcie w Ambasadzie zapięte na ostatni guzik. Wielki dzień się zaczyna. Oczekiwanie na naszych zaproszonych gości. Uroczyste, przewidziane protokołem powitania. Oficjalne przemówienia Ambasadora, Szefa delegacji Gości, Szefa naszej delegacji. Wystawa polskiego rzemiosła jest otwarta. Rozpoczyna się żmudna praca polegająca na ciągłej prezentacji naszej oferty handlowej oczywiście w językach rozumianych przez gości a więc po rosyjsku lub angielsku. Mija pięć dni naszej ciężkiej pracy. Pakowanie eksponatów wystawowych i przygotowanie ich do powrotnego transportu.

Miejsce narodzin Kim Ir Sena

Pozostaje nam dzień na zwiedzanie Korei. Jedziemy do Mangyongdae, ok. 15 km od Phenianu, gdzie w zwykłej chacie ze stodołą przyszedł na świat Kim Ir Sen. Skansen został całkowicie przebudowany, chaty są nowe a w nich najbardziej rzucają się w oczy bogato wykończone strzechy trzcinowych dachów. Oglądamy liczne tablice pamiątkowe. Treść jednej z nich głęboko zapada nam w umysły: „ Wielki Wódz Kim Ir Sen skacząc z tego kamienia wymyślił jak pokonać japońskich imperialistów”. Tablice i zdjęcia kreują obraz przywódcy – wyzwoliciela półwyspu koreańskiego. Uciekamy szybko z tego miejsca zafałszowanej historii spreparowanej przez Wielkiego Brata.

Haftowany obraz

Czas mija szybko. Postanawiamy kupić jakieś pamiątki. Nasi znajomi z Ambasady tłumaczą nam jak znaleźć sklep tzw. „Radziecki”. Po godzinie udaje się nam go odnaleźć. W środku sprzedawczyni proponuje nam dwa rodzaje obrazów haftowanych na jedwabiu: motyw etosu pracy lub walki ze smokiem. Cudem znajdujemy interesujące alabastrowe naczynia w kształcie małej wazy mogące służyć do przechowywania precjozów. Idealny prezent dla kobiety mojego życia. Kupujemy nasze pamiątki.

Zniszczona droga nad morze

Mija południe. Nasi znajomi proponują nam szybką podróż nad morze.

Jedziemy skuszeni pragnieniem obejrzenia morskich widoków południowo-wschodniej Azji. Nasza podróż trwa półtorej godziny i niestety kończy się szybko. Okazuje się, że gwałtowne powodzie i ruchy tektoniczne w tym rejonie zniszczyły trasę naszej podróży w stopniu uniemożliwiającym jej kontynuowanie. Władze Korei Północnej nie uznały za stosowne poinformować o tym naszą Ambasadę. Zostajemy tam jednak i przez dłuższy czas kontemplujemy piękno koreańskiej jakże różnej od naszej przyrody. Wracamy do Phenianu i resztę wieczoru spędzamy przy biesiadzie, tańcach i bilardzie w naszej gościnnej Ambasadzie.

Następnego dnia z ulgą odlatujemy do wolnego Świata.

KOREA PÓŁNOCNA - wszechwładny terror władzy.

2013-12-02T20:01:00.001+01:00

Jedyny na świecie kraj totalitarnego reżimu i jednocześnie jakże pięknej i niepowtarzalnej przyrody.

Lecimy tam w 1985 roku, już po śmierci Kim Ir Sena za rządów jego syna Kim Dzong Ila. Trochę strach, ale po doświadczeniach zdobytych w Afganistanie dochodzimy do wniosku, że może przesadzamy. W końcu nasz wyjazd jest rezultatem oficjalnego zaproszenia do Phenianu przez Ambasadę Korei Północnej w Warszawie, mającej nadzieję na rozszerzenie stosunków handlowych z naszym Krajem.

Po przylocie do Phenianu zostajemy odebrani z lotniska i zawiezieni do naszej Ambasady przez jej pracownika. Okazuje się, że zwyczajowo zamieszkamy na terenie Ambasady w jednym ze stojących tam domków. Rozumiemy, że tak będzie bezpieczniej, chociaż boimy się, że nasza swoboda poruszania po Stolicy też może zostać ograniczona. Następnego dnia okazuje się jednak, że możemy wyruszyć do miasta sami. Wszyscy spotykani ludzie noszą (to obowiązek) przypięte do bluzek czerwone znaczki (inne młodzież, inne dorośli), z wizerunkami Wielkiego lub Drogiego Przywódcy. Później okazuje się; że nie można ich zgubić ani dać w prezencie cudzoziemcowi. Grozi za to surowa kara.

Zaślubiny

Mijają nas maszerujące w dwuszeregu dzieci w wieku ok. 10-14 lat, wszystkie jednakowo ubrane w białe bluzki i czerwone spódniczki, które na polecenie nauczycielki zatrzymują się co jakiś czas by starannie posprzątać chodnik po czym maszerują dalej. Oto dlaczego w Phenianie ulice lśnią czystością. Dochodzimy do Placu Kim Ir Sena na którym orszak świeżo zaślubionej pary robi sobie zwyczajowe zdjęcia – my też się fotografujemy. Podziwiamy Mauzoleum Kim Ir Sena, w którym czasem wystawiane są na widok publiczny zabalsamowane ciała Wielkiego a po śmierci Kim Dong Ila także Drogiego Przywódcy.

Wieża Dżucze

Po drugiej stronie rzeki widzimy wieżę w kształcie płonącej iglicy, wywołującą dość nieskromne skojarzenia naszych koleżanek. Później okazuje się, że ta mająca około 170 m. wieża Dżucze została wybudowana w 1982 roku dla upamiętnienia 70 rocznicy urodzin Kim Ir Sena. Podobno została wybudowana z tylu granitowych bloków ile dni życia przeżył Wielki Przywódca (25.550 bloków). Kontemplujemy ten widok długo.

Czas szybko mija. Niestety musimy wracać do Ambasady. Trzeba zorganizować oficjalne przyjęcie z okazji otwarcia naszej wystawy, prezentującej ofertę eksportową polskiego rzemiosła. Ponieważ w Phenianie nie ma sklepów spożywczych dla nas dostępnych, w żywność zaopatrujemy się w sklepie Ambasady. Później godzinami pracujemy przy tworzeniu astronomicznej liczby artystycznych kanapek na uroczysty poczęstunek gości. Rozmawiamy o tragicznej sytuacji gospodarczo-politycznej w Korei Północnej: o głodzie, biedzie, politycznych obozach pracy do których ludzie trafiają z byle powodu i żyjąc w nieludzkich warunkach, torturowani chorują i często umierają.

W późniejszych czasach wszystkie te fakty zostały potwierdzone a mój serdeczny kolega wielki reżyser i dokumentalista Andrzej Fidyk nakręcił o tym dwa wstrząsające w swoim wyrazie dokumenty: „Defilada” (1989) oraz „Historie z Yodok” (2008).

Kanapki były gotowe nad ranem.

KAZACHSTAN - prawdziwy szok !

2013-02-17T18:56:00.002+01:00

Pojechałem tam w 2001 roku. To był prawdziwy szok. Zupełnie inne realia. Państwo w transformacji. Trochę jak nie tak dawno w Polsce. Kantory wymiany walut, rozbudowane bazary miejskie, kasyna gry, bezradność społeczeństwa wobec nowej sytuacji. Nowy Kazachstan.

Celem naszego wyjazdu była penetracja rynku bawełny uprawianej w Kazachstanie i oferowanej na eksport. Pracowałem wtedy w firmie importującej bawełnę dla potrzeb polskich przedsiębiorstw. Jeden z większych kazachskich producentów bawełny nalegał na nasz przyjazd. Możliwość uzupełnienia zwyczajowego importu z Łotwy prezentowała się dość atrakcyjnie. Dlatego zapadła decyzja o wyjeździe.

Wylot z Warszawy z przesiadką w Moskwie do... Astany. Jestem zdziwiony.... Dopiero po chwili dociera do mnie, że stolicą Kazachstanu nie jest znana mi dobrze Ałma Ata (była Stolica Kraju) a Astana. Nasz bogaty biznesmen wita nas na lotnisku i zawozi do swojego domu. Jest pora obiadu. Wita nas cała rodzina. Wielkie przyjęcie, dobre alkohole, rozmowy...
Głowa domu opowiada o sobie i Kazachstanie. Okazuje się, że kraj jest trochę mniej islamski niż Afganistan. Tylko około 60% społeczeństwa jest tego wyznania. Widać tu rękę Rosji – efekt wieloletnich prób wymieszania narodów swoich republik. (niewiedzącym wyjaśniam, że Kazachstan był jedną z republik Związku Radzieckiego. Dodam, że Kazachstan w przeszłości był znanym miejscem zsyłek wielu Polaków). Dowiadujemy się, że nowa Stolica Astana została proklamowana w 1994 roku a tak naprawdę stała się nią w 1997. To dziewiąte co do wielkości Państwo na świecie uzyskało swoją niepodległość w 1991 roku.

Barwna biesiada i alkohol robią swoje – gospodarz proponuje nam zwyczajową banię – czyli tyle co saunę. Na pytanie jak daleko trzeba jechać okazuje się, że gospodarz ma takową w swoim domu. Wielka radość wszystkich uczestników spotkania. Robimy sobie saunę. Gorąco z kamieni polanych zimnym piwem. Wszyscy wracają do zdrowia. Na pytanie gospodarza czy chcemy dalszych atrakcji odpowiadamy chórem – tak teraz dyskoteka. Tańczymy do upadłego. Chcemy jednak czegoś więcej. Nowa atrakcja. Gospodarz zawozi nas do najlepszego kasyna w Astanie. Wymieniamy nasze dolary na miejscowe żetony. Zaczynamy obstawiać i przegrywamy wszystko. Pocieszam się tym, że pozostaje mi szczęście w miłości. Tańczymy w zaprzyjaźnionym gronie. Jest miło, ale gospodarz przypomina, że wieczorem musimy pojechać do Ałma Aty. Mamy umówione na następny dzień spotkanie w Ministerstwie Gospodarki. Biznes przede wszystkim. Umawiamy się na wyjazd na godzinę 22.00.

22.00 – wyjazd dużym terenowym samochodem z kierowcą. Trasa trwa kilka godzin. Obserwację krajobrazów Kazachstanu umila nam nasz Gospodarz szczodrze częstujący wszystkich (poza kierowcą) wykwintnymi napojami alkoholowymi. Wypytujemy go o zwyczaje dotyczące zawierania małżeństw. Okazuje się, że wielożeństwo jest bardzo popularne, szczególnie jeżeli idzie w parze z bogactwem Głowy rodziny. Moja sugestia, że siedem żon to rozsądny wybór dla mężczyzny, spotyka się z protestem naszego Gospodarza.
Uważa się za osobę skromną i twierdzi, że skoro tydzień ma siedem dni sześć żon mu wystarcza. Musi mieć przecież jeden dzień dla siebie, aby trochę odpocząć od kobiet
i mieć czas na zajęcie się ważnymi sprawami. Za oknami samochodu migają surowe, górskie krajobrazy Kazachstanu. Nic dziwnego: trasa z Astany do Ałma Aty biegnie górskimi szlakami i przełęczami. Temperatura jest minusowa, ale życie na poboczach drogi pulsuje biznesem. Zatrzymujemy się aby zatankować paliwo. Okazuje się, że to nie stacja benzynowa a najzwyklejsza w świecie cysterna z której tankujemy paliwo. W tym momencie pomyślałem sobie – już bardzo głodny- że restauracji pewnie też nie znajdziemy. Nasz gospodarz jakby czytał w moich myślach, pyta: może byśmy coś zjedli? Wszyscy ochoczo potakują. Kierowca zatrzymuje samochód przy następnej przełęczy. Wysiadamy. Słyszę warkot – to pracuje generator prądu. Czuję słodki zapach wszechobecnej baraniny. Sukces - jest światło. Widzę duży wojskowy namiot znany Polakom choćby z filmu „Czterej pancerni i pies”. Gospodarz zachęca nas do wejścia twierdząc, że to najlepsza restauracja w okolicy. Wchodzimy. Wewnątrz długie drewniane ławy. Przy nich siedzą goście i jedzą z głębokich mis. Zajmujemy miejsca. Gospodarz zamawia danie dnia. Każdy z nas dostaje identyczną głęboką misę i chleb. Okazuje się, że to gęsta zupa, w której pływają duże kawałki baraniego mięsa.
Po paru łyżkach okazuje się, że to bardzo smaczne i pożywne danie. Nasyceni wsiadamy do samochodu i jedziemy dalej. Gospodarz wskazując kolejną przełęcz mówi nam, że parenaście kilometrów dalej znajduje się legendarny Kosmodrom Bajkonur z którego startowały w przeszłości wszystkie radzieckie rakiety międzyplanetarne.

BUDAPESZT 2 - harom pohar kadarka

2012-07-20T20:54:00.001+02:00

Kiedy byłem trochę młodszy, wyjechałem w ramach współpracy organizacji młodzieżowych do pracy na Węgry. Naszym zadaniem było zbieranie brzoskwiń na jednej z plantacji Saszad (odpowiednik naszego PGR-u), położonej nieopodal stolicy Węgier. Pracowaliśmy tam przez okres jednego miesiąca, a po pracy zwiedzaliśmy Budapeszt.

Most Łańcuchowy.

                           Dzisiaj jest sobota – nie pracujemy. Czas na zwiedzanie Stolicy Węgier. Ponieważ mamy bliżej do „Budy”, zaczynamy od Wzgórza Zamkowego z Zamkiem Królewskim i Starym Miastem. Zwiedzamy Plac Świętej Trójcy a na nim prawie gotycką Świątynię Matyasa a także białą Basztę Rybacką - jakby żywcem wziętą z Disneylandu. Oglądamy Wieżę Magdaleny a po małym spacerku trafiamy na Teatr Zamkowy i Pałac Sandor. Pozostałe zasoby naszej energii pochłaniają widoki Narodowej Galerii oraz Muzeum Historii Budapesztu. Po tych doznaniach schodzimy raźnym krokiem do naszego najbardziej znanego nam miejsca czyli do Mostu Łańcuchowego.
                          Zmęczeni zwiedzaniem postanawiamy odzyskać siły w znajdującej się nieopodal zaprzyjaźnionej z nami knajpce. Z okrzykiem „Harom pohar kadarka zajmujemy miejsca za stołem. Jemy nasz ulubiony gulasz pamiętając o tym, że przed nami zwiedzanie miasta po drugiej stronie Dunaju, czyli tak zwanego „Pesztu”.
                          Znakomicie odprężeni, wędrujemy naszym mostem w stronę jakże pięknie prezentującego się nam gmachu Parlamentu Węgier. Idziemy dalej na Plac Szabadsag (Wolności), znany z jedynego w całym mieście Pomnika Armii Czerwonej by w końcu dotrzeć do przecudownej Bazyliki Świętego Stefana - jednej z turystycznych wizytówek Stolicy. Bogate marmurowe wnętrza sprawiają na nas niesamowite wrażenie. Przewodnik kieruje nas do niewątpliwej relikwii narodu Węgierskiego: zasuszonej dłoni pierwszego Władcy Węgier. Pełni różnorodnych wrażeń decydujemy się na długi spacer promenadą wzdłuż Dunaju.

Zamek Królewski.

                          Na wysokości Mostu Elżbiety skręcamy i po jakimś czasie docieramy do najbardziej znanej ulicy w Budapeszcie: „Vaci Utca”. Jest ona światowej sławy deptakiem, na którym spotykają się turyści z całego świata. Pełno tu różnorakich restauracji i kawiarni. W wielu miejscach możemy usiąść przy stoliku ustawionym bezpośrednio na ulicy i napić się dobrej kawy czy piwa. Ozdobą ulicy są pięknie odrestaurowane kamienice pochodzące z najróżniejszych epok architektonicznych. Mam skojarzenia z innym deptakiem - z ulicą Piotrkowską w Łodzi, która niezniszczona w czasie wojny, również poraża zwiedzających bogactwem różnorodnej zabudowy. Należy jednak podkreślić, że Vaci jest mniejsza a przez to bardziej przytulna i romantyczna niż ulica w Łodzi. Oczywiście spotykamy tam znajomych z Polski, co tylko potwierdza powszechną opinię, że świat jest mały.
                         W końcu dochodzimy do Placu Vorosmarty, by obejrzeć najstarszą w Europie linię i stację metra. Okazuje się, że pięciokilometrowej długości pierwsza linia metra (tzw. Żółta) oddana została do eksploatacji w 1896 roku z okazji tysiąclecia Węgier. W tej sytuacji palmę pierwszeństwa należy zwrócić Londynowi, który swoje metro uruchomił 33 lata wcześniej. Podziwiając atrakcyjne, zabytkowe wnętrze metra postanawiamy przejechać się do stacji Opera. Tam znajduje się ostatnie zaplanowane przez nas miejsce godne zwiedzenia: gmach Opery Budapeszteńskiej.
                         Zbliża się wieczór, musimy niestety wracać do Saszadu.

BUDAPESZT - radosne wspomnienia.

2012-07-12T14:23:00.000+02:00

Kiedy byłem trochę młodszy, wyjechałem w ramach współpracy organizacji młodzieżowych do pracy na Węgry. Naszym zadaniem było zbieranie brzoskwiń na jednej z plantacji Saszad (odpowiednik naszego PGR-u), położonej nieopodal stolicy Węgier. Pracowaliśmy tam przez okres jednego miesiąca, a po pracy zwiedzaliśmy Budapeszt.

Gmach Parlamentu w Budapeszcie

Do Budapesztu przyjeżdżamy pociągiem na znany Polakom dworzec Keleti. Nieopodal czeka na nas ciężarówka, która zawozi nas na plantację do Saszadu. Zostajemy zakwaterowani w dobrze prezentujących się i co najważniejsze czystych parterowych barakach z sanitariatami i bieżącą wodą. Wakacyjna przygoda zapowiada się nieźle. Pracujemy od 7.00 do 15.00,później obiad i czas wolny. Jedzenie jest typowo węgierskie: dużo papryki (często ostrej) i pomidorów. Do ryżu i makaronów obowiązkowe, gęste i smaczne sosy. Często na naszym stole gości wspaniały gulasz.

Baszta rybacka.

W pracy zrywamy z drzew dojrzałe brzoskwinie i układamy starannie w dowożonych nam skrzynkach. Niektóre są tak dojrzałe, że przy zrywaniu zdejmuje się z owocu skórka i można albo go wyrzucić albo zjeść. W obawie przed marnotrawstwem jemy te niesamowicie soczyste, rozpływające się w ustach brzoskwinie. Nigdy wcześniej ani później nie udało mi się jeść tak smacznych brzoskwiń. Owoce, które kupujemy w Polsce – szczególnie w hipermarketach - smakują jak sztuczne, nie można ich nawet porównać z tymi zbieranymi z drzewa.

Koniec pracy, szybki ale obfity obiad i pędzimy do autobusu. Podwozi nas prawie do Dunaju po stronie Budy. Idąc w stronę przepięknego mostu Łańcuchowego, ozdobionego przepysznymi lwami, szybko znajdujemy małą, osłoniętą od palącego słońca starą winiarnię. Z przyjemnością wchodzimy do jej chłodnego wnętrza. Siadamy przy drewnianym stoliku. Nie znając języka, porozumiewamy się z kelnerem na migi (niestety nie zna angielskiego). Kiedy dowiaduje się, że przyjechaliśmy z Polski uczy nas szybko po węgiersku powiedzenia znanego dobrze w Polsce: „Węgier, Polak dwa bratanki – do wojenki i do szklanki”. Wiedząc, że Polacy lubią pić czerwone wino, uczy nas jak zamawiać dobre, młode wino Kadarka. Jesteśmy tam w trójkę więc nasze wyuczone zawołanie brzmi: „Harom pohar Kadarka”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza: „Trzy szklanki wina Kadarka”. Bardzo nam się to podoba. Niejednokrotnie później tak właśnie zamawiamy wino. Najśmieszniejsze jest to, że często zwiedzamy miasto tylko z moim kolegą Edkiem. Kelner zawsze jednak przynosi nam 3 szklanki wina.

Nasza knajpka jest tak sympatyczna (a młoda Kadarka tak smaczna), że siedzimy w niej o wiele dłużej niż planowaliśmy. Robi się wieczór. Musimy pomyśleć o powrocie do naszych podbudapesztańskich kwater. Tego wieczoru zmuszeni jesteśmy przełożyć zwiedzanie Stolicy Węgier do następnego dnia.

WIEDEŃ - podróż sentymentalna (2)

2012-07-11T09:01:00.003+02:00

Mój wyjazd do Wiednia miał podtekst sentymentalny. Bardzo chciałem poznać miasto, w którym mój Tata przeżył kilka trudnych lat swojego życia i o którym wiele opowiadał. W czasie wojny był internowany przez Niemców i wywieziony tam na przymusowe roboty. Pracował na dworcu kolejowym przy przetaczaniu wagonów. Trzy razy uciekał do Polski, niestety łapano go i zamykano w więzieniu. Miał wtedy 18 lat.

Hofburg

To bardzo pracowita noc – nie chcemy uronić ani minuty naszego pobytu we Wiedniu. Biegamy po całym Grinzingu, od jednej oberży do następnej. Wszystkie są bardzo ładnie wystrojone, w każdej na drewnianych ławach przygotowane talerze ze smalcem i świeżym chlebem. Wybieramy te, w których smalec zawiera duże smakowite skwarki. Popijamy wspaniałe austriackie młode wina. Kolega pracowicie zbiera wszystkie możliwe do wyproszenia kolorowe popielniczki. Jest ich kolekcjonerem, w Polsce ma już pokaźny zbiór.

Następnego dnia zwiedzamy kolejne zabytki stolicy Austrii: prawie gotyckie Ratusz i Parlament, renesansowa Opera Narodowa i uniwersytet, Muzeum Historii Naturalnej i Muzeum Historii Sztuki. Oglądamy też pałace, w tym niezapomniany Pałac Hofburg. Do 1918 r. była to siedziba władców austriackich. Obecnie mieści się tutaj rezydencja prezydenta. Wszystkie te XIX wieczne wspaniałości znajdują się przy jednej ulicy okalającej pierścieniem Stare Miasto: Ringstrasse, a więc w zasięgu ręki turysty. Jest też sposób na zwiedzanie dla leniwych: ulicą tą jeździ specjalny tramwaj - Ring Tram, pozwalający na obejrzenie tych zabytków przez okna pojazdu. Jeździ co pół godziny.

Muzeum Historii Sztuki

Po szybkim obiedzie postanawiamy pójść na popularne w Austrii piwo. W tym celu wchodzimy do czegoś przypominającego polską stodołę. W środku widać, że jest świeżo wybudowana i przystosowana do piwnego wyszynku: Przez całą długość pomieszczenia ustawione długie drewniane stoły a przy nich siedzący ciasno jeden przy drugim smakosze tego skrzącego się złotem napoju. Siadamy wśród innych. Ubrana w ludowy strój kelnerka przynosi nam zimne piwo. Biesiadnicy zaczynają śpiewy, kiwając się w na boki w rytm muzyki. Śpiewamy z innymi, ucząc się co nieco niemieckiego. Przerwa na toaletę – piwo robi swoje. Okazuje się, że obsługuje ją nasza rodaczka. Od tego momentu mamy poważną zniżkę na korzystanie z toalety. Nasz pobyt w oberży okazuje się dłuższy niż planowaliśmy. Dzięki temu zaprzyjaźniamy się z personelem, czego efektem jest podarowany mi oryginalny, wiedeński, duży kufel do piwa. Austriaccy przyjaciele postanawiają – jak się później okazało - uczcić ten moment: zabierają mi kufel aby zwrócić mi go następnego dnia ze świeżo wygrawerowanym napisem „Grusse aus Wien”. Kufel ten ciągle wypełnia swoją rolę i stoi na widocznym miejscu w moim mieszkaniu. Pijąc piwo, myślami jestem we Wiedniu.

WIEDEŃ - podróż sentymentalna

2012-06-29T21:55:00.005+02:00

Mój wyjazd do Wiednia miał podtekst sentymentalny. Bardzo chciałem poznać miasto, w którym mój Tata przeżył kilka trudnych lat swojego życia i o którym wiele opowiadał. W czasie wojny był internowany przez Niemców i wywieziony tam na przymusowe roboty. Pracował na dworcu kolejowym przy przetaczaniu wagonów. Trzy razy uciekał do Polski, niestety łapano go i zamykano w więzieniu. Miał wtedy 18 lat.

Katedra Św. Szczepana.

Do Wiednia wyjeżdżamy z przyjaciółmi latem. Po zakwaterowaniu w niedrogim pensjonacie natychmiast wyruszamy na zwiedzanie miasta. Aby ułatwić sobie pokonywanie odległości wykupujemy tygodniowe bilety/legitymacje uprawniające nas do nieograniczonej ilości przejazdów metrem. Dobrze, że mamy swoje zdjęcia – bez nich nie można kupić takich biletów.
Zaczynamy od obejrzenia Steffl czyli Katedry Św. Szczepana – chyba najbardziej rozreklamowanej wizytówki Austrii i oczywiście Wiednia. Przepiękna, a jednocześnie przeogromna gotycka budowla z kamienia, ze swoimi strzelistymi oknami i wieżami, robi na nas niesamowite wrażenie. Budowana od XII wieku kryje w swoich podziemiach prochy Habsburgów. Wnętrze Katedry również jest niepowtarzalne, w dużej mierze dzięki przepięknej ambonie Pilgrama, skrzydłowemu, strzelistemu ołtarzowi z XV wieku oraz bogatym zdobieniom jej wnętrza. Na północną wieżę wjeżdżamy razem z innymi windą aby podziwiać największy, bo ważący ponad 21 ton dzwon „Pummerin”.

Prater - diabelskie koło.

           Następnego dnia decydujemy się na rozrywkę. Jedziemy na Prater czyli do najstarszego na świecie „Parku Rozrywki”. Trafiamy bardzo łatwo – już z daleka widać „Diabelskie Koło”. Jak później stwierdziliśmy, można po wjechaniu nim na samą górę oglądać panoramę Wiednia. Niestety, koło porusza się strasznie wolno i nim osiąga punkt kulminacyjny, mija strasznie dużo czasu. Pamiętam, że wynudziliśmy się na tym kole strasznie i mało tego - zgłodnieliśmy. Dlatego tę atrakcję polecam wyłącznie zakochanym parom. Po szybkim ugaszeniu głodu kilkoma parówkami z musztardą sprzedawanymi tam praktycznie wszędzie rzucamy się w wir prawdziwej rozrywki: jest rollercoaster. Spadamy z góry w dół, ostro skręcamy to w lewo, to w prawo i znowu ostro w dół. Jest super, dlatego powtarzamy to kilkakrotnie. Okazuje się, że bardzo ciekawym doświadczeniem są też szybko wirujące walce, w których siła odśrodkowa przyciska ludzi do bocznych ścian. Śmiechom i żartom nie ma końca. W końcu trafiamy do łodzi, która po zajęciu w niej miejsc spada pod naszym ciężarem pionowo w dół, aby na samym końcu wylądować z hukiem w wodzie. Super przeżycie.
          Zbliża się wieczór, żegnamy wesołe miasteczko i pędzimy zaznać relaksu na starym Grinzingu, znanym z doskonałych winiarni serwujących pyszne młode wina z bieżących zbiorów. Wchodzimy do robiącej dobre wrażenie knajpki i widzimy pełno długich drewnianych stołów. Większość z nich jest zajęta. Szybko zajmujemy wolny stół. Na serwecie leży miska smalcu ze skwarkami. Podchodzi ubrana w ludowy strój kelnerka przynosząc półmisek pełen świeżego chleba. Zamawiamy białe wino, dowiadując się, że chleb i smalec jest gratis. Jemy z przyjemnością. Kelnerka wraca z dzbanem schłodzonego w piwnicy wina. Próbujemy – wino jest pyszne.
          Ciekawe jak wyglądają inne winiarnie. Postanawiamy sprawdzić to jeszcze tej nocy. Czym się to kończy? Opowiem o tym w następnym artykule.

KOŁOBRZEG - rodzinne wczasy.

2012-06-10T20:42:00.002+02:00

W Kołobrzegu byłem niejeden raz. Za każdym razem przyjemnie spędzałem czas. Niekiedy z kolegami, innym razem z rodzicami. Nie mogę powiedzieć kiedy było fajniej, bo każdy z tych wyjazdów był jedyny w swoim rodzaju. Dzisiaj napiszę jednak o wyjeździe z rodzicami.

               Pakujemy się. Po godzinie samochód jest załadowany prowiantem i różnymi potrzebnymi i niepotrzebnymi rzeczami – jedziemy. Po drodze zatrzymujemy się na stacjach benzynowych i faszerujemy kawą, energizerami typu „Tiger”, czekoladą, i innymi smakołykami. Tak mija nam dość długa podróż. Dojeżdżamy do Kołobrzegu. Wiemy jak się nazywa nasz Ośrodek domków kempingowych, ale nie mamy pojęcia jak tam dojechać. Na szczęście w Kołobrzegu jest mnóstwo taksówek. Zatrzymujemy się przy postoju Taxi. Mój tata wysiada z samochodu i rozmawia z sympatycznym taksówkarzem. Po powrocie wszystko wiemy. Przejeżdżamy przez tory, skręcamy dwa razy w prawo i raz w lewo. Okazuje się, że bez problemów dojeżdżamy do celu.

               Recepcja Ośrodka Wczasowego. Wszystko jest w porządku. Płacimy za pobyt i idziemy na poszukiwanie domku, w którym przez następny tydzień będziemy mieszkać. Chwilę kluczymy między niedawno odnowionymi domkami. Są cudowne. Z zewnątrz sprawiają bardzo przyjemne wrażenie. Znajdujemy nasz – ten jeden. Wchodzimy do środka. Pięknie. Trzy łóżka tak jak to było ustalone. Poza tym czajnik, lodówka, toaleta co do której nie można mieć żadnych uwag. Szafki na ubrania bardzo czyste. Rozpakowywujemy się. Ogólnie panuje przyjemny nastrój. Jesteśmy zmęczeni, ale to co zastajemy bardzo nam się podoba. Przed snem strzelamy jeszcze po piwku, siedząc spokojnie na plastikowych fotelach przed domkiem. Papierosik i idziemy spać.
                Następny poranek jest zachwycający. Budzimy się. Słońce świeci mocno. W takich warunkach od rana aż chce się żyć. Nie zastanawiając się długo jemy pyszne śniadanko i idziemy na plażę. Dużo ludzi, ale to dobrze – od razu widać, że to europejski kurort. Schodzimy na plażę. Morze uspokaja nas. Wylegujemy się w słońcu jakieś 2 godziny, po czym wracamy do naszego domku. Obiad dopiero za godzinę, a nam burczy w brzuchach. Czekamy, ale udaje się. Idziemy na stołówkę. Jedzenie !! Po chwili przekonujemy się, że warto było zapłacić za ten obiad. Pyszne mięsko z kartofelkami i surówką. Siedzimy przy stole, wokół pełno ludzi, a wśród nich kilka ładnych dziewczyn. Zerkam to na jedną, to na drugą, zachwycony ich skromnym odzieniem, ale w końcu przywołuję siebie do porządku. To nie jest ładnie tak się na kogoś gapić, więc utkwiłem wzrok w swoim talerzu i skupiłem na obiedzie.
                 Tydzień pobytu minął nam naprawdę szybko, bo wszystko co dobre szybko się kończy. Kołobrzeg to bardzo przyjazne dla turystów miasto. Ma swój urok. Szczerze mówiąc nie zwiedzaliśmy go zbyt dokładnie, bo głównie trzymaliśmy się brzegu i przybrzeżnych pubów, gdzie serwowali pyszne, świeże, smażone rybki z frytkami. W mieście byliśmy z dwa, trzy razy, głównie po to żeby kupić coś w biedronce, a przede wszystkim coś do jedzenia i piwo. Bardzo dobrze wspominam te wczasy. Długie, piesze wycieczki wzdłuż brzegu po obiedzie, ludzie goniący to tu, to tam. Mnóstwo różnych stoisk, te z żelkami, te z balonami i pamiątkami. Lody, gofry, pizza, hot dogi – wszystko co skłania głodnego człowieka do wydawania pieniędzy. Staraliśmy się oprzeć tym zachciankom, mimo to nasze portfele trochę się opróżniły, nie wiadomo kiedy. Większość czasu spędzaliśmy na plaży, bo chcieliśmy się nią nacieszyć słońcem na cały następny rok. Gorąco polecam Kołobrzeg - ma swój urok, jest bardzo zróżnicowany i chyba każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Autor artykułu:: Artur Kosiewicz.

LONDYN - moja pierwsza podróż na Zachód(2).

2012-06-09T20:16:00.001+02:00

Pojechałem do Londynu aby pozbyć się stresów związanych z nauką języka angielskiego. Było to po drugim roku studiów na Ekonomice Handlu Zagranicznego Uniwersytetu Łódzkiego. Mój angielski był oceniany na 3+. Jak pokazała przyszłość, opłaciło się: zdałem egzamin państwowy z tego języka.

Mieliśmy pracę. Rano długi dojazd do remontowanego domu i ciężka, wyczerpująca praca na budowie. Później szybki powrót i praca w restauracji. Dobrą rzeczą jest możliwość zjedzenia obiadu przed pracą w restauracji. Hiszpański kucharz każdego dnia proponuje mi na obiad parówkę z dużym ziemniakiem w mundurku. Mogę dołożyć sobie dużo musztardy(francuskiej zresztą)i dojeść chlebem.

Speaker`s Corner.

Praca na budowie nauczyła mnie jednej z wielu życiowych prawd: jeżeli ciężko pracujesz, potrzebujesz kalorycznego jedzenia. Kanapki z dżemem, które robię sobie każdego ranka, nie sprawdzają się. Po godzinie jestem tak samo głodny jak przed ich zjedzeniem. Zmuszony jestem przejść na kanapki z mięsem. Pomaga.

Odpoczynek w Hyde Park.

Dzięki pracy w restauracji dowiaduję się jak się przyrządza wspaniałe soki pomarańczowe i grapefruitowe. W kuchni mamy 2 worki. Bierze się szufelkę proszku pomarańczowego albo grapefruitowego, zalewa wodą z kranu i soki można wlać do restauracyjnego saturatora. Po chwili chłodzenia są gotowe do podania spragnionemu klientowi.
Najsympatyczniej wspominam wolne soboty i niedziele. Mogliśmy wtedy odpocząć po tygodniu ciężkiej pracy i zwiedzać Londyn. Tak się złożyło, że najczęściej odpoczywaliśmy w pobliskim Hyde Park, gdzie w słoneczną pogodę przesypialiśmy około godziny na płatnych leżakach, ustawionych zapraszająco na wspaniale utrzymanych trawnikach parku. Hyde Park najbardziej jest znany z tego, że w każdą niedzielę w jego części zwanej "Speaker`s Corner" każdy obywatel może wygłaszać publicznie swoje poglądy polityczne, może krytykować wszystko i wszystkich (oczywiście za wyjątkiem Królowej), przyciągając słuchaczy i gapiów. Ponieważ słuchacze nie zawsze zgadzają się z mówca, wywołuje to czasem długie debaty a nawet poważne kłótnie.
Zwiedzamy Londyn. Zaczynamy przygodę od pięknego Trafalgar Square. Kolumna Nelsona. Świadectwo wielkiej chwały Anglii, jej zwycięstwa nad sprzymierzonymi flotami Napoleona i niefortunnej, lecz zwycięskiej śmierci generała Nelsona. Po chwili kontemplacji, kierujemy nasze kroki w stronę National Galery. Wstęp jest bezpłatny. Zwiedzamy. Michał Anioł, Leonardo da Vinci, Rubens, Rembrandt, Monet, Cezanne. Najlepsi. Nasze przeżycia są silniejsze od zmęczenia.
Niedzielę rozpoczynamy od wycieczki do Pałacu Buckingham. Pałac jest piękny. Na straży stoją „Bobies”. Są wspaniali, proszę koleżankę, aby ich rozśmieszyła- niestety, nie udaje się – BOBIES są niewzruszeni.

LONDYN - moja pierwsza podróż na Zachód.

2012-05-26T19:39:00.002+02:00

Pojechałem do Londynu aby pozbyć się stresów związanych z nauką języka angielskiego. Było to po drugim roku studiów na Ekonomice Handlu Zagranicznego Uniwersytetu Łódzkiego. Mój angielski był oceniany na 3+. Jak pokazała przyszłość, opłaciło się: zdałem egzamin państwowy z tego języka.

         To był mój pierwszy wyjazd na zachód. Trudno było otrzymać zgodę władz na wyjazd. Warunkiem było otrzymanie zgody banku na zakup 130 USD. Podania składałem trzykrotnie. Kolor odpowiedzi banku oznaczał zgodę lub jej brak. Dwukrotnie otrzymywałem różową, czyli negatywną odpowiedź. Za trzecim razem przyszła zielona. Byłem szczęśliwy.
         Nie miałem pojęcia jak w tej Wielkiej Brytanii jest. Powszechna opinia głosiła, że Anglia to wolny, demokratyczny kraj, w którym każdy człowiek może znaleźć godną pracę i normalnie żyć z otrzymywanych zarobków. Żeby dolecieć do Londynu, musiałem pojechać do Krakowa, skąd miałem połączenie z Paryżem, tak było taniej, później pociąg do kanału i podróż promem do Anglii. Dalej autobusem do Londynu.
         Całe szczęście, że w czasie tych podróży poznałem mojego później wieloletniego przyjaciela: Wieśka. Bez niego nie dałbym sobie rady. To on mnie uczył jak można przeżyć niewiele jedząc. Mieliśmy ze sobą trochę puszek z Polski. Nasze pierwsze miejsce noclegu w Londynie było dość drogie. Cały czas walczyliśmy o pracę. Nasze starania o pracę to dwa tygodnie biegania po Londynie.
         Mamy pracę: Jestem kelnerem w restauracji małego hotelu, który przyjmuje pasażerów z międzynarodowego lotniska w Londynie - Heathrow, w sytuacjach kiedy pojawiają się problemy z kontynuowaniem podróży(złe warunki atmosferyczne, awaria samolotu, etc.). Wiesiek rządzi w kuchni. Jestem jedynym kelnerem pracującym popołudniu. Muszę zainwestować w nieskazitelnie białą koszulę, czarne spodnie i czarny krawat. Z butami jest gorzej. Mam brązowe zamsze. Zakup nowych, czarnych butów nie wchodzi w grę(brak kasy). Radzę sobie kupując czarną farbę do zamszu. Po pomalowaniu buty wyglądają jak nowe. Niestety, codziennie po powrocie z pracy muszę starannie zmywać czarną farbę ze swoich stóp. Buty farbują.
         To jednak nic wobec podstawowego problemu: kuchnia proponuje jeden rodzaj dania obiadowego – kotlet wieprzowy. Menu proponowane przeze mnie klientom jest natomiast bardzo bogate, naprawdę jest w czym wybierać. Tak więc moja nauka angielskiego polega na nabywaniu umiejętności przekonywania klientów, że jedynie wieprzowe kotlety zasługują na ich uwagę. Podobnie jest z lodami – mamy tylko truskawkowe. Muszę się bardzo starać, ponieważ od zadowolenia klienta zależy wysokość otrzymywanego napiwku. Sprawa bardzo ważna, gdyż w wynajętym przez nas mieszkaniu mieszka dwóch kolegów, którzy jeszcze nie znaleźli pracy. Staram się więc bardzo. Moja koleżanka z Polski pomaga nam zbierać godziwe napiwki. Ponieważ poznaje bogatego studenta z Arabii Saudyjskiej, umawia się z nim w naszej restauracji. To naprawdę duży finansowy zastrzyk.
        Po kilku dniach nasze sprawy zaczynają wyglądać o wiele lepiej. Zatrudniam się dodatkowo przy przebudowie budynku mieszkalnego na hotel. Ale o moich nowych przygodach z tym związanych opowiem następnym razem.

KOŁOBRZEG - obóz karate

2012-05-13T21:32:00.003+02:00

Artykuł, w którym zawieram moje wspomnienia z czasów Szkoły Podstawowej. Wyjechałem wtedy z kolegami na obóz karate. Do dziś o tym pamiętam.

     Kiedy byłem młodszy - miałem wtedy jakieś 10 lat i byłem uczniem Szkoły Podstawowej - dwa razy w tygodniu wraz z moimi kumplami chodziliśmy na karate. Nie dość, że człowiek był zmęczony po szkole, to jeszcze po tych 8 godzinach lekcji szedł na trening. Nie będę marudził, bo muszę przyznać, że nawet zmęczony człowiek po karate czuł się zrelaksowany i przyjemnie zmęczony. Tak więc po treningu wszyscy byliśmy zadowoleni, a w drodze do domu gadaliśmy ze sobą i śmialiśmy się, jak głupie dzieci.
   Moja przygoda z karate, a dokładniej Taekwondo trwała dobrych parę lat. Przez ten czas trochę się działo. Na samym początku musieliśmy złożyć przysięgę, której towarzyszyła uroczysta ceremonia. Później już było z górki: treningi, treningi i ciężka praca. Na początku (jak na pewno się domyślacie), nowicjusze karate mają prawo do noszenia białego pasa. Następne etapy to pas niebieski, żółty, zielony, brązowy, a na samym końcu prestiżowy czarny. To jednak nie koniec. Jeżeli już zdobyłeś czarny pas, możesz się pokusić o coś więcej i zdobywać tzw. „dany”, czyli kolejne stopnie wtajemniczenia, które oznaczane są żółtymi naszywkami. Jednak najwyższy stopień to 7 dan.
      Jeśli chodzi o mnie, to udało mi się zdobyć jedynie żółty pas. Pomiędzy poszczególnymi kolorami pasów są jeszcze naszywki. To znaczy, że zanim zdobędziesz kolejny, na przykład drugi niebieski pas, musisz zdać dwa egzaminy. Po pierwszym egzaminie sprawiasz sobie niebieską naszywkę na białym pasie, a dopiero po drugim uzyskujesz prawo do noszenia niebieskiego pasa. Tak więc musiałem zdać cztery egzaminy, żeby nosić żółty pas.
      Jednak do rzeczy. O czym to ja chciałem napisać? Aha. O obozie. Jednak musiałem dać jakiś wstęp, żeby wam trochę to wszystko przybliżyć. A więc jak miałem te 10 lat, pojechałem z dwoma kolegami na obóz karate, który zorganizował nasz trener. Oczywiście nie nazywaliśmy go trenerem, tylko mówiliśmy i zwracaliśmy się do niego „Sensei”. Wyraz ten pochodzi z japońskiego i znaczy „Mistrz”, „Nauczyciel” czy „Ten, który uczy”.

                          Wracając do moich wspomnień o obozie, muszę przyznać, że zrobił on na nas ogromne wrażenie. Może było tak dlatego, że byliśmy jeszcze bardzo młodzi i nigdy czegoś takiego nie przeżyliśmy. Wsiedliśmy do autokaru w umówionym miejscu i nareszcie pojechaliśmy. Cel – Kołobrzeg. Oczywiście nasze mamusie wszystko nam przygotowały, więc w czasie podróży nie głodowaliśmy. To był jeszcze ten okres, że mogłem zjeść trzy paczki chipsów i nie przybierałem na wadze.
   Nareszcie dojechaliśmy. Zamieszkaliśmy w małych ale bardzo przyjemnych domkach. Zbliżał się wieczór, a następnego dnia mieliśmy mieć trening, więc po prostu poszliśmy spać. Najlepsze było to, że ani ja, ani moi koledzy nie mieliśmy zegarków, a tym bardziej budzika. Nie wiedzieliśmy więc kiedy należy wstać i kiedy jest zbiórka. Nasz Sensei chyba sobie z nas żartował, bo powiedział, żebyśmy patrzyli na słońce i na tej podstawie wnioskowali kiedy trzeba wstać. Bywało tak, że wstawaliśmy o wiele za wcześnie i ponad godzinę czekaliśmy na zbiórkę. Na szczęście uratował nas tata mojego kolegi, który przywiózł nam zegarek.
      Bardzo miło wspominam ten okres. Parę rzeczy utkwiło mi w pamięci. Pierwsza, że codziennie rano była zbiórka, na którą trzeba było wstać, druga, że później musieliśmy biegać po plaży parę kilometrów. Byliśmy wtedy jeszcze małymi szczeniakami i z trudem dotrzymywaliśmy kroku tym starszym. Po bieganiu robiliśmy pompki i brzuszki. Utkwiło mi w pamięci jeszcze to, że jak ćwiczyliśmy i wyciskaliśmy z siebie siódme poty, ledwo żyjąc, nasi opiekunowie robili sobie nawzajem zdjęcia w morzu.
      Druga sytuacja którą również pamiętam, to trening po południu. Jakieś parę kilometrów od obozu, znajdowała się wielka polana, na której ćwiczyliśmy. Wszystko byłoby okej, gdyby nie pewien fakt. Mieliśmy na sobie tylko kimona, i przez cały czas ćwiczyliśmy boso, a niestety na tej pięknej polance rosło mnóstwo ostów. Dlatego każdy z nas musiał uważać żeby nie nadepnąć na któryś z nich. Kontakt z ostami był bardzo bolesny, ale jakoś to przeżyliśmy.
   Czasami ćwiczyliśmy wieczorem. Była też pewna sytuacja, której nigdy nie zapomnę. Kiedyś mieliśmy wieczorny trening w innym miejscu, jakieś 200 metrów od pobliskiego hotelu. W karate bardzo ważne są czasem okrzyki, które nie tylko mają wzbudzić lęk u przeciwnika, ale także dodać nam odwagi i energii do działania. Tak więc krzyczeliśmy sobie przy każdym kopnięciu czy uderzeniu pięścią. Minęło parę minut, gdy zobaczyliśmy ludzi stojących na balkonach hotelu, którzy z uwagą nam się przyglądali. Nagle Sensei mówi: „Będziemy ćwiczyć, dopóki wszystkie okna w tym budynku nie będą zapalone”. Wywarło to na nas ogromne wrażenie. Z jednej strony czuliśmy się dumni, że wszyscy na nas patrzą, a z drugiej zastanawialiśmy się, czy wrócimy tego dnia do obozu. Na szczęście Sensei okazał się człowiekiem z poczuciem humoru, a nie sadystą.
      Obóz skończył się tak szybko jak się zaczął. To znaczyło, że po prostu nam się nie nudziło. Pomimo tych wszystkich wyczerpujących treningów, czuliśmy się świetnie. Była to dla nas wielka przygoda. Chociaż moje doświadczenie ze sztukami walk miało się wkrótce skończyć, to i tak na myśl o tym wszystkim mam łezkę w oku. Będę o tym wszystkim pamiętał długo. Jedno jest pewne. Było warto.

Autor artykułu: Artur Kosiewicz

MOSKWA 4 - moja pierwsza podróż.

2012-05-12T20:20:00.001+02:00

Artykuł opisuje moje doznania z pierwszej w życiu zagranicznej podróży. Miałem wtedy prawie 18 lat. Był to 1968 rok. Wyjazdy zagraniczne były bardzo utrudnione, ale w ramach RWPG najczęściej możliwe po otrzymaniu zaproszenia.

Następnego dnia wstajemy wcześnie. Dzisiaj obiecany Nowodiewiczij Monastyr. Szybko jemy śniadanie i wychodzimy. Tym razem będę po raz pierwszy w życiu podróżować słynnym moskiewskim metrem. Docieramy do stacji metra. Długo zjeżdżamy pod ziemię, co najmniej dwa ciągi długich, ruchomych schodów. Wreszcie wchodzimy na olbrzymi peron. Tu szok. Czuję się jak w muzeum: wszędzie rzeźby, bogate zdobienia ścian i sufitów, malowidła przedstawiające radosne sceny z życia zwykłych ludzi. Znajomi mówią nam, że w Moskwie to całkiem normalne. Dowiadujemy się, że większość z ponad 170 stacji moskiewskiego metra to zupełnie inne, kapiące bogactwem muzea, będące zwierciadłem przemian politycznych ich kraju. Są stacje poświęcone patosowi pracy, ważnym grupom zawodowym: rolnikom, hutnikom, budowlańcom, naukowcom, etc., przyjaciołom z sąsiednich Republik: Ukrainie, Białorusi i innym. Stacje moskiewskiego metra – które później namiętnie zwiedzałem – są naprawdę niepowtarzalną rzeczą w skali całego Świata. Takich stacji metra po prostu nigdzie nie ma.

Moskiewskie metro.

Wysiadamy blisko Parku Kultury i Wypoczynku. Dalej idziemy pieszo. Nowodiewiczij Monastyr – żeński klasztor rodem z bogatych sfer, ukazuje się naszym spragnionym wrażeń oczom. Jest białego koloru i prześliczny. Otaczające go klasztory tętnią barwami i tym bardziej podkreślają piękno tej jedynej białej świątyni zwieńczonej srebrnymi, zgrabnymi kopułami jej wież. Rozpoczynamy zwiedzanie tej perełki rosyjskiej kultury, wpisanej później, bo w 2004 roku na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Znajomi mówią, że wybudowano go w XVI wieku w podzięce za zdobycie Smoleńska w 1514 roku. Jest znany jako miejsce koronacji Borysa Godunowa na Cara Rosji. Niejako w podzięce Godunow przebudował go później na twierdzę z murami obronnymi i basztami. Na pytanie dlaczego mówi się o nim: „Żeński klasztor”, dowiadujemy się, że w bogatej historii Rosji był on miejscem zsyłki niechcianych żon Carów i Bojarów, które godnie dożywały tam swoich lat, a po śmierci były chowane na klasztornym cmentarzu. Wystarczy wymienić nazwiska żon Carów, takich jak Romanowa, Godunowa, Łopuchina, by zrozumieć złożoność tej sytuacji. Dodatkowo jako ciekawostkę muszę dodać, że dawno, dawno temu, jak głosi legenda, na terenie gdzie teraz stoi Monastyr kiedyś działał targ, na którym bogaci Tatarzy dokonywali zakupów dziewcząt do swoich haremów.

Nowodiewiczij Monastyr.

Koniec zwiedzania na dzisiaj. Wracamy do domu. Jemy wspaniały obiad. Przychodzą goście naszych przyjaciół. Mamy nadzieję, że zgodnie z obietnicami gospodarzy dowiemy się prawdy o kawiorze – boskim smakołyku Carów Rosji. Mamy szczęście. Jeden z gości wrócił właśnie z nad Morza Kaspijskiego, kolebki królewskiego kawioru. Okazuje się, że ten akwen wód, znany w całym Świecie jako miejsce wydobycia ropy naftowej, jest także jedynym naturalnym miejscem życia jesiotra, ryby wysoko cenionej ze względu na mięso, jak również ze względu na jej ikrę – ten najdroższy na świecie kawior. W tej chwili twa prawdziwa walka o powrót populacji jesiotra kaspijskiego do równowagi ekologicznej. Walka ekologów dotyczy wprowadzenia zakazu jego połowu. Okazuje się więc, że to co wytrawni europejscy smakosze uważają za kawior to jednak nie jest tzw. „Carski kawior”. Ja osobiście bardzo lubię czerwony kawior z łososia – jest prawdziwy, duży, soczysty i smaczny. Polecam wszystkim.
Do Polski wracamy obładowani prezentami dla najbliższych. Wśród nich jest mała puszka „Carskiego kawioru”.

MOSKWA 3 - moja pierwsza podróż.

2012-05-06T20:56:00.000+02:00

Artykuł opisuje moje doznania z pierwszej w życiu zagranicznej podróży. Miałem wtedy prawie 18 lat. Był to 1968 rok. Wyjazdy zagraniczne były bardzo utrudnione, ale w ramach RWPG najczęściej możliwe po otrzymaniu zaproszenia.

Kolejny dzień zwiedzania Moskwy. Wstajemy rano. Śniadanie jemy szybko. Wychodzimy prawie biegiem, aby zdążyć na autobus jadący w stronę Placu Czerwonego. Tu niesamowita dla Polaka ciekawostka. Kupujemy bilety, ale nie u konduktora. Bilety na rolce leżą sobie w przeznaczonym do tego miejscu. Każdy wsiadający do autobusu pasażer, odrywa sobie z rolki jeden bilet, po czym wrzuca należność za przejazd do stojącego na widoku pojemnika. Pomyślałem sobie: to nieprawdopodobne, w Polsce taki eksperyment zdecydowanie by się nie udał. Tak mnie to zaintrygowało, że zacząłem obserwować przecież zmuszonych w ten sposób do uczciwości pasażerów. Okazało się jednak (musieliśmy już wysiadać), że tylko jeden pasażer oszukał współpasażerów na 1 (jedną) kopiejkę. Było dość śmiesznie, ponieważ inni pożyczyli poczciwcowi brakującej monety.

Sobór Wasilija Błażennowo.

              Odwiedzana przez nas perła rosyjskiej architektury to Sobór Wasilija Błażennowo, chyba jedna z najbardziej czytelnych dla każdego wizytówek Moskwy. Była wielokrotnie rozbudowywana przez Iwana Groźnego w drugiej połowie XVI wieku. W ciągu 6 lat stworzył 8 świątyń w tym jednym miejscu. Każda z nich w podzięce za kolejne zwycięstwa. Sobór Wasilija Błażennowo miał niestety później swoje bardzo złe lata. Po Rewolucji Październikowej został zamieniony na magazyny. Dopiero w końcu XX wieku Sobór odżył jako miejsce kultu religijnego (Myślę, że po roku 1990). Teraz wygląda przepięknie. Każda z jego świątyń i 8 baszt jest bajecznie kolorowa i jako jedno z centralnych miejsc Placu Czerwonego, stanowi przedmiot pożądania każdego turysty pojawiającego się w Moskwie.
             Teraz czas na posiłek. Przyjaciele zapraszają nas do restauracji. Kelner przynosi menu. Jest kilka zup do wyboru: szczi, borszcz, solianka. Szczi to bogaty kapuśniak na wywarze z mięsa. Borszcz to taki znany w Polsce barszcz ukraiński, z mięsem ale często dodatkowo z fasolą. Solianka jest chyba najlepszą z rosyjskich zup. Jest bogata w warzywa, a może być grzybowa, rybna i mięsna. Mamy szczęście. Jest „Ucha” – jak się okazuje naprawdę smaczna zupa rybna. Jemy z przyjemnością. Już nasyceni, jemy coś w rodzaju Strogonowa ( prawdziwego – wołowego). Po obiedzie obsługa serwuje nam lody. Są naprawdę wspaniałe. Szczególnie te śmietankowe. Podają je z owocami. Nikt mi nie powie, że moskiewskie lody są złe. Są przepyszne (i nie tak słodkie jak na Kubie).
             Decydujemy się na powrót do domu. Jutro też jest dzień. Mamy zwiedzać Nowodiewiczij Monastyr. Mamy też poznać tajniki rosyjskiego prawdziwego kawioru.

MOSKWA 2 - Moja pierwsza podróż.

2012-05-05T18:22:00.000+02:00

Artykuł opisuje moje doznania z pierwszej w życiu zagranicznej podróży. Miałem wtedy prawie 18 lat. Był to 1968 rok. Wyjazdy zagraniczne były bardzo utrudnione, ale w ramach RWPG najczęściej możliwe po otrzymaniu zaproszenia.

              Następne dni mijały szybko. Plac Czerwony - 20 Baszt Kremla. Najstarsza to Tajnickaja z 1485 roku. Najwyższa Troicka (80 m.) Najbardziej znana: Spasskaja Basznia ze swoim pięknym zegarem, wydzwaniającym obecnie Hymn Rosji.
              Zwiedzamy: Orużejnaja Pałata (w wolnym tłumaczeniu arsenał)- to prawdziwy ewenement historycznej Moskwy. Kolekcje bogactw pozostałych po Carach Rosji. Prawdziwe skarby: kolekcje broni, klejnoty, niesamowite, słynne złote jajka Faberge, bogate szaty, złote trony ,powozy, korona Carycy Katarzyny Wielkiej, diamenty jakich nie widziałeś wcześniej.Wychodzimy oszołomieni przepychem.
             Idziemy dalej. Jesteśmy prawie przed GUM-em. Kupujemy coś do picia: kwas chlebowy. Jest wspaniały: smaczny, zimny i trochę przypominający piwo, ale bez alkoholu. Bardzo orzeźwiający. To całkowicie różni się smakiem od tego, co możemy kupić w polskich sklepach jako kwas chlebowy. Jestem przekonany, że firmy sprzedające kwas chlebowy w Polsce nie wiedzą co to jest „Kwas Chlebowy” Myślę, że to chyba normalne. Żeby napić się smacznego kwasu trzeba pojechać do Rosji.

Miejsce Kaźni.

Znowu historia nas wyprzedza. Widzimy coś niedużego i okrągłego. Przyjaciele tłumaczą, że to "Łobnoje miesto". Mówią o nim, że ścinało się tam głowy. To historia kaźni Pustoswiata i uczestników buntu strzelców w końcu XVII wieku. Dowiadujemy się, że jest bardzo prawdopodobne, że to właśnie tutaj zginął w 1775 roku legendarny Doński Kozak i przywódca Wielkiej Wojny Chłopskiej końca XVIII wieku Jemielian Pugaczow, podający się za zaginionego Cara Piotra III.
Wracamy, trzeba zjeść obiad. Decydujemy się na coś regionalnego: "Czeburieki". Trzeba pójść do taniego baru, tylko tam można zjeść naprawdę smaczne pierogi. Wchodzimy do baru. Długa kolejka. Zamawiamy po trzy sztuki soczystych pierogów wielkości połowy naszych naleśników. Ciasto jest podobne do sprzedawanych w Polsce chlebków arabskich. Wnętrze pieroga jest wspaniałe swoim smakiem. Cudowne, soczyste mięso z cebulą i czosnkiem rozpływa się w ustach. To przeciwieństwo zapachów i smaków znanych z Mongolii. To znaczy, że baranina przyrządzona w sposób właściwy jest bardzo smaczna i treściwa. Tego dnia nie jedliśmy już kolacji.

JANTAR 2 - podróż nad polskie morze.

2012-05-01T19:02:00.003+02:00

Artykuł o wspaniałym i tanim wyjeździe nad polskie morze do miejscowości Jantar. Było cudownie. Pewnie pojadę tam jeszcze raz.

Następnego dnia wstajemy wcześnie. Musimy poznać miasto. Jantar jest małym miasteczkiem, ale nie brakuje w nim porządnego nadmorskiego deptaka, hoteli o wysokim standardzie, koscioła, wielu sklepów, pizzerii i innych atrakcji. Idąc główną ulicą masz wrażenie, że masz wszystko czego potrzebujesz.. Mijając główne skrzyżowanie jest parę sklepów, w których można kupić rzeczy, o zakupie których zapomniałeś. Jeżeli jesteś głodny możesz zjeść świeżutką, smażoną rybkę z frytkami i pyszną surówkę.

Morze Bałtyckie.

W czasie naszego pobytu odwiedziliśmy miejscową pizzerię. Szef kuchni polecił nam pizzę chłopską. Ja oczywiście jestem człowiekiem, który wiecznie jest głodny, więc zmusiłem rodziców, żebyśmy kupili dwie. Skończyło się tym, że musieliśmy spakować połowę drugiej pizzy i zabrać ją do naszego namiotu. Zanim to jednak zrobiliśmy, zajrzeliśmy jeszcze do innych miejsc w centrum. Idąc na prawo od głównego skrzyżowania dochodzimy do supernamiotu - sklepu w którym wszystko jest na sprzedaż. Najwięcej jest tam zabawek dla dzieci, pistolety, plastikowe łuki, tarcze, lalki dla dziewczynek. Współczuję rodzicom, którzy właśnie tam z nimi się znaleźli. Nie brakuje też butów i ubrań... W mieście można kupić pocztówki, bardzo ładne zresztą, jednak najwięcej chyba jest tutaj barów, które kuszą różnymi pysznościami. Jeśli jesteś smakoszem i lubisz jeść, to pewne jest, że pieniądze skończą Ci się szybciej, niż myślisz. Z jednej strony pizzeria, z drugiej gofry z bitą śmietaną i z czym tylko zapragniesz. Piwo, wata cukrowa, frytki, hot dogi, hamburgery, smażone ryby, wrapsy, gotowana kukurydza itd.. Jeśli lubisz jeść, a zapomniałeś zabrać ze sobą pieniędzy, będziesz cierpiał.


Piękna plaża w Jantarze.

                          Przez większość naszego pobytu świeciło słońce, więc spędzaliśmy dużo czasu na plaży opalając się, kąpiąc w morzu i pijąc piwko. Jak na tak małe miasteczko, ludzi było sporo. Nie mówię tu o jakimś nadzwyczajnym tłoku, ale szczerze mówiąc nie spodziewaliśmy się tylu plażowiczów.
                          Pobyt w Jantarze uważam za udany. Jeżeli dla kogoś to mało, zawsze można pojechać samochodem do pobliskiego, większego miasta - Stegna. Jest tam Biedronka i niewiarygodny tłok. Ciężko nawet zaparkować. Biedronka była naszym miejscem „wypadowym”. w którym kupowaliśmy głównie piwo i jedzenie. Być może niektórzy nie wyobrażają sobie, jak to jest pod namiotem, ale gdy wracasz z plaży i jesteś naprawdę głodny a na obiad robi się spaghetti, to jest to chyba najprzyjemniejszy posiłek dnia. Spaghetti jest naprawdę
łatwe w przyrządzaniu i super dobre.
                           Niestety tydzień szybko minął i nic dziwnego, bo wszystko co dobre szybko się kończy. Trochę żałowaliśmy, że trzeba już wracać. Nie był to długi pobyt, ale na pewno intensywny i wszyscy czuliśmy się w miarę wypoczęci. Spakowaliśmy się, złożyliśmy nasz namiot i wróciliśmy do naszego kochanego miasta – Warszawy. Z utęsknieniem czekamy na kolejne lato i nowe przygody.

Autor artykułu: Artur Kosiewicz

MOSKWA - moja pierwsza podróż.

2012-04-29T22:03:00.000+02:00

Artykuł opisuje moje doznania z pierwszej w życiu zagranicznej podróży. Miałem wtedy prawie 18 lat. Był to 1968 rok. Wyjazdy zagraniczne były bardzo utrudnione, ale w ramach RWPG najczęściej możliwe po otrzymaniu zaproszenia.


Plac Czerwony.

                     Pierwszy raz wyjechałem zagranicę po ukończeniu pierwszej klasy Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Piłsudskiego w Łodzi. Chodziłem tam do szkoły z wykładowym językiem rosyjskim i niestety nie byłem tam orłem z rosyjskiego. Tak się złożyło, że korespondowałem wtedy z miłą dziewczyną mieszkającą w Moskwie, która w pewnym momencie zaprosiła mnie (razem z Tatą) do odwiedzenia Kraju Rad. Zaproszenie zostało potraktowane przez moich rodziców jako niebywała okazja do przełamania moich oporów do języka rosyjskiego. Jak się później okazało, była to świetna decyzja. Moje stresy językowe zostały przełamane, szkołę średnią ukończyłem ze zdanym językiem rosyjskim na szczeblu państwowym.
                    To było prawdziwe przeżycie. Musieliśmy z Tatą pojechać do Warszawy na lotnisko Okęcie. Dwie godziny oczekiwania na samolot Aerofłotu. Wsiadamy na pokład. Sprawdzanie paszportów. Wszystko w porządku. Samolot kołuje na pas startowy. Startujemy. Radziecka stewardessa proponuje białe wino. Patrzę na Tatę. Właśnie mam skończyć 18 lat. Tata mówi, że mamy wyjątkową okazję świętowania mojego startu w dorosłe życie. Pierwszy raz w życiu wypijamy wspólnie alkohol.
                   Lądujemy w Moskwie na lotnisku Szeremietiewo. Po odebraniu bagaży, ceremonia powitania z rodziną, która nas zaprosiła. Zabierają nas do swojego mieszkania. Wspaniały obiad. Długie, przyjacielskie rozmowy o Polsce postrzeganej przez nich jako kraj prawie kapitalistyczny oraz Związku Radzieckim jako potencjalnej alternatywie nowego Świata. Idziemy spać. Jutro zaczynamy zwiedzać Moskwę.
                  Pobudka o 8.00 rano. Plany zwiedzania są napięte, musimy wszędzie zdążyć na czas. Okazuje się że mamy zarezerwowane bilety na „Lebiedianoje Oziero” („Jezioro Łabędzie”) w „Teatrze Bolszoj”. Jedziemy na Plac Czerwony. Obowiązkowe zwiedzanie Mauzoleum Lenina. Udaje nam się ominąć niesamowicie długą kolejkę, korzystając z naszych polskich paszportów. Hasło „Goście z zagranicy” czyniło cuda. Wchodzimy do Mauzoleum. Podchodzimy w milczeniu do leżącego Wodza Rewolucji. Rzeczywiście: Lenin jak żywy.

JANTAR - podróż nad polskie morze

2012-04-29T21:56:00.002+02:00

Artykuł o wspaniałym i tanim wyjeździe nad polskie morze do miejscowości Jantar. Było cudownie. Pewnie pojadę tam jeszcze raz.

Nasz Bułgarski namiot.

Wreszcie nadszedł lipiec. Wszyscy jesteśmy podekscytowani, bo właśnie w tym miesiącu zaplanowaliśmy nasz wypoczynek: wyjazd nad morze. Ostatnie przygotowania. Pakujemy się, ale to jest trudne. Oprócz toreb z ubraniami, i jedzeniem, musimy zmieścić dmuchane materace i nasz wielki namiot. W dzisiejszych czasach namioty mieszczą się w plecaku, jednak nasz zajmuje trochę więcej miejsca, a to z tego względu, iż jest stosunkowo stary (wyprodukowany w Bułgarii w czasach mojej młodości). Mimo to wciąż go lubimy. To świetny bułgarski sprzęt. Ma wiele zalet. Poza tym, że trudno go złożyć i rozłożyć, jest duży i mieszczą się w nim wszystkie potrzebne rzeczy, więc nie ma potrzeby trzymania niczego w samochodzie.

Wyruszamy! Zaczęło się. Uwielbiam podróżować pociągiem, ale jazda samochodem też jest przyjemna. Dzięki Bogu, że mamy klimatyzację, bo temperatura w cieniu jest bliska 30 stopni. W czasie jazdy słuchamy muzyki. Przeważa doskonały nastrój. Nie można się smucić jadąc nad morze. Patrzę na piękne mijane krajobrazy. Człowiek uświadamia sobie jak piękna jest Polska, dopiero wtedy gdy ją przemierza. Co jakiś czas widzę całkowicie różne pejzaże: pola kukurydzy, plantacje drzew owocowych, kombajny zbierające zboże, a czasem lasy tak gęste, że kierowca czuje się jakby jechał jakimś bajecznym tunelem.

Podróż trwa ok. 6 godzin. Czasem zatrzymujemy się, żeby rozprostować nogi, ale ostateczne opuszczenie samochodu stanowi wielką ulgą. Po przyjeździe na miejsce, od razu zabieramy się za rozkładanie namiotu. Całe szczęście, że sprzyja nam pogoda i nie pada deszcz. Po kilku próbach namiot stoi w swojej pełnej okazałości. Rozglądam się dookoła. Rozbiliśmy namiot w bardzo ładnej części pola namiotowego. Wszędzie starannie przystrzyżona trawa, po której biegają dwa kucyki i para psów, a nawet jeden czarny kot. Mimo, że trochę jesteśmy przesądni, to i tak nie przejmujemy się nim. Przecież zapowiada się naprawdę ciekawy dzień .
Oczywiście pierwsze co zrobiliśmy, to poszliśmy na plażę. To wspaniała i niepowtarzalna chwila, kiedy widzisz morze, którego nie widziałeś przez tak długi czas. Człowiek na ten widok od razu się relaksuje. Czujesz ulgę. Szum fal i bezkresny obraz morza sięgającego aż po horyzont jest jak relaksujący lek, wręcz narkotyk. Plaża w Jantarze jest naprawdę czysta, w piasku nie widać puszek, wypalonych papierosów czy innych niespodzianek. Jednak wczasowiczów jest sporo. Stoimy tak parę minut jak zaczarowani, kontemplując dawno zapomniane widoki. Powoli jednak zbliża się wieczór. Postanawiamy pożegnać się z morzem do następnego dnia i wrócić na nasze pole namiotowe.

Autor artykułu: Artur Kosiewicz

JAPONIA – podróże kształcą.

2012-04-21T19:36:00.000+02:00

Kolejny artykuł o Japonii. Może moje wcześniejsze informacje o podróżach do tego kraju pozbawione były niektórych bieżących refleksji. Nadrabiam to teraz.


Zdjęcie z Tokyo.

Japonia jest krajem niezwykłym. Wydawałoby się, że to tylko kilka wysp mało widocznych na mapie świata. Okazuje się jednak, że powierzchnia tego kraju jest większa od Polski. Japonia to niesamowite odkrycie: jest w niej tyle różnorodności i niezbadanego do końca potencjału możliwości, że bije na kolana wszelkie inne kultury, społeczności czy państwa. Ludzie, którzy przyjeżdżają tutaj z Europy, często są oszołomieni, ale zarazem zafascynowani. Jest to kraj pracoholików, wykorzystywujących swoją wiedzę, zaangażowanych w pracę i komputerowo dokładnych w jej wykonywaniu. Myślę, że to właśnie jest przyczyną szybkiego rozwoju gospodarczego „Kraju kwitnącej wiśni”. Japońska duma z technologicznych osiągnięć tego kraju powinna być zrozumiała dla każdego.
Możemy patrzeć na Japończyków z wielu różnych stron i według mnie niezależnie pod jakim kątem patrzeć, zawsze nas zadziwią i zainteresują.
Zacznijmy od religii. W Japonii wyznaje się dwie religie: buddyzm i sintoizm. Większość mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni wierzy w Buddę i jego nauki. Istnieje kilka odłamów tej religii. Jedni uważają, że najważniejsze są rytuały i czytanie „świętych słów” , drudzy, że udane życie każdego człowieka zależy od właściwego życia religijnego, a jeszcze inni że prawdziwe szczęcie może dać harmonia ze światem i medytacja. Zdecydowana większość mieszkańców kraju Kwitnącej Wiśni bierze udział w ceremoniach Buddyjskich.

Tokyo z lotu ptaka.

Odwiedzając Japonię, musimy pamiętać, że trzeba się odpowiednio do tego przygotować. Nasze standardy dobrego wychowania całkowicie różnią się od japońskich. Jeśli zobaczymy dwóch Japończyków podających sobie ręce, musimy wiedzieć, że jest to niecodzienny widok. Taką sytuację można zaobserwować jedynie, gdy osoby te darzą siebie wyjątkowym szacunkiem i to wtedy, jeżeli są obeznani z europejskimi standardami. Ten gest jest jednak rzadko spotykany w tym kraju. Z reguły każdy Japończyk wita się poprzez ukłon, a im bardziej darzymy kogoś sympatią i szacunkiem tym ukłon jest dłuższy i głębszy. To nie są jednak jedyne zasady dobrego wychowania, z którymi możemy się spotkać w tym kraju. Po pierwsze przed wejściem o jakiegokolwiek domu należy zdjąć buty. Wejście do czyjejś toalety wiąże się także ze zmianą obuwia. Gdy jesteśmy w Japonii, trzeba się także odpowiednio przygotować jeśli chodzi o wizytówki. Każde spotkanie powinno kończyć się wymianą wizytówek, nawet jeśli daną osobę widzimy pierwszy i ostatni raz w życiu.
Powoli kończąc ten artykuł, chciałbym zwrócić uwagę na wschodnie sztuki walki, których kolebką jest właśnie Japonia. Są to Kendo, Sumo, Aikido, Judo czy Karate. Te nazwy na pewno nie jeden raz słyszeliście i nic dziwnego: są one znane na całym świecie. „Kendo” jest odpowiednikiem szermierczych bojów dawnych samurajów, tyle tylko, że dzisiaj walczy się nie stalowymi, a bambusowymi mieczami. Sumo też robi wrażenie, kiedy patrzy się na dwóch zawodników ważących po 200 kg.
No cóż, można by wiele mówić o tym kraju i zachwycać się jego doskonałością, ale to nie jest praca magisterska, więc po prostu zapraszam do innych artykułów o wspaniałej Japonii.

Autor artykułu: Artur Kosiewicz

MONGOLIA 2 - Podróż do "Jurty".

2012-04-14T20:23:00.001+02:00

                  W naszą podróż do krainy koczujących mongolskich nomadów wyruszyliśmy po wczesnym obiedzie w hotelu Ułan Bator. Ze względu na rekomendacje Szefa hotelu jesteśmy w miarę spokojni. W końcu mamy nocować w jurcie jego współplemieńców. Nasza podróż samochodem trwa około trzech godzin. Mamy wspaniałą okazję podziwiać wspaniałe krajobrazy mongolskiego stepu. Trochę jak bardziej brązowa "Polska złota jesień", a bardziej jak "Stepy akermańskie" naszego Mickiewicza. Przyroda robi na nas wielkie wrażenie.
                 Przyjeżdżamy na miejsce noclegu. Wysiadamy z samochodu. W tle stepu około pięciu wielkich, bardzo nietypowych dla Europejczyka namiotów. Ich boczne ściany są w kształcie dość wysokiego walca. Dopiero nad tym walcem widzimy zwieńczenie typowe dla znanego nam z Europy namiotu. Później dowiadujemy się, że konstrukcja bocznych ścian jest dość gruba i doskonale izoluje mieszkańców jurty przed zimnymi stepowymi nocami. Podstawą konstrukcji jest drewniany szkielet, który jest ocieplony grubymi bawełnianymi płótnami.
                 Witają nas mieszkańcy . Dobrze, że obecny tam jeden z naszych przyjaciół uprzedza o obowiązujących zasadach współżycia w "Jurcie". Musimy pamiętać o tym, aby przy wchodzeniu do jurty nie nadepnąć na próg. Okazuje się, że za czasów Imperium Chingis-Hana nadepnięcie na próg domostwa mogło oznaczać wyrok śmierci dla intruza. Nasz przyjaciel mówi nam o zasadach poruszania się w "Jurcie". Okazuje się, że należy poruszać się zgodnie ze wskazówkami zegara. Trochę zmęczeni podróżą wchodzimy do wskazanej nam "Jurty".
                "Jurta" wygląda na olbrzymią. Jej centralna cześć wsparta jest na wysokich, najprawdopodobniej drewnianych słupach. Tutaj też pnie się ku górze długa metalowa rura biegnąca od znajdującego się w środku namiotu pieca, wyglądającego jak rozwinięta wersja rosyjskiej "Kozy". Nie znającym tematu wyjaśniam, że ten popularny piec, znany chociażby z niezapomnianego polskiego filmu "Czterej pancerni i pies", wykorzystywany był do ogrzewania żołnierskich, frontowych namiotów w czasie II Wojny Światowej.
                Staramy się poruszać zgodnie z miejscową tradycją. Widzę coś takiego: po prawej stronie znajdują się tylko mężczyźni. Jeden z nich, najprawdopodobniej najważniejszy w rodzinie, leży w prawdziwym, miękkim łożu. Kobiety znajdujące się po naszej lewej stronie częstują gości miejscowym specjałem: wielbłądzim mlekiem z baranim łojem. Podobno bardzo zdrowe. Próbujemy, aby nie urazić gospodarzy. Jesteśmy bardzo dzielni. Całe szczęście, ze mamy ze sobą butelkę polskiej wódki. Mieszkańcy jurty zgodnie z obowiązującym protokołem wypijają z nami toast. Jak sobie przypominam, moje koleżanki też chcą wypić zwyczajowy toast.

                W miłym towarzystwie czas mija szybko. Idziemy spać. Zasypiam. Raczej w centro - lewej, czyli babskiej części jurty. Mija noc. Nagle budzę się i chcę do toalety. To straszne. Nie zapytałem mojego przyjaciela o taki drobiazg. Budzę go. Pytam o toaletę. Kolega śmieje się i mówi: nie rób nam wstydu i wyjdź przed jurtę. Okazuje się, że nieskażona mongolska przyroda otwarta jest na wszelkiego typu potrzeby europejskiego podróżnika.
                Rano pobudka. Czas na miejscowe rozrywki, Gospodarze proponują nam jazdę na wielbłądach, Jestem zaintrygowany, trochę się boję, ale chcę spróbować. Gospodarze wskazują mi wielbłąda na którym pojadę. Wsiadam na niego. Jest strasznie leniwy. Nie chce się podnieść z ziemi. W końcu wstaje. Jest wielki i czuję jak zawsze lęk przed wysokością. Koledzy mówią mi: wytrzymaj, będziesz miał fajne zdjęcie. Mówię do nich: koledzy, jego garb opada na lewą stronę. Oni na to: to go podnieś do góry, na zdjęciu musi być ładnie. Mieli rację. Zdjęcie jest fantastyczne. Piękna podróż. Wracamy do naszego hotelu w Ułan Bator. Nigdy nie oczekiwałem, że przeżyję cos takiego. Pomimo wszystko, było warto.

MONGOLIA 1 – podróż do nomadów.

2012-04-09T19:43:00.001+02:00

                          Przylatujemy do stolicy Mongolii: Ułan Bator. Samochód przywozi nas do hotelu. Okazuje się, że nosi prestiżową nazwę „Ułan Bator”. Wchodząc do hotelu czujemy wszystkimi zmysłami charakterystyczny zapach, który opuści nas dopiero po wyjeździe z tego kraju - zapach baraniny. Osobiście lubię dobrze przyrządzone, nawet tłuste baranie mięso z dużą ilością cebuli i czosnku. Wielokrotnie miałem okazję jeść tego typu przysmaki w stolicy Rosji. Sprzedawane w specjalnych tanich barach w Moskwie dużego rozmiaru pierogi z baraniną, nazywają się „Czeburieki”. Są przepyszne i bardzo pożywne. Zapach baraniny, który jest nieodłączną cechą Mongolii, to jednak tylko zapach nieskażonego przyprawą baraniego łoju.
                         Zwiedzamy nasz hotel. Na parterze znajdujemy dancing bar przygotowany na dostarczanie rozrywek gościom z Europy Zachodniej. Alkohole i zachodnia muzyka. Przy stoliku siedzi młoda i bardzo ładna blond dziewczyna, Opowiada nam historię swojego życia. Jest córką Węgra, który przyjechał do pracy w mongolskiej kopalni złota. Tutaj poznał jej matkę, obywatelkę ZSRR, pracującą dla nadzorujących pracę tej kopalni Rosjan. Pobrali się. Genetyka zadziałała. Stąd tak bardzo różni się swoim wyglądem od typowych mieszkańców Ułan Bator.
                        Nasza nowa znajoma proponuje nam odwiedzenie modelowej „Jurty” – typowego namiotu o wielkich rozmiarach – mieszkania koczujących Mongołów’ Znajduje się ona na górnym piętrze naszego hotelu. Udajemy się tam chętnie, kierowani chęcią poznania warunków życia w stepie prawdziwych koczowników. Namiot „Jurty’ jest wspaniały. Po pierwsze: jest duży. Wygląda na to, że dziesięcioosobowa rodzina może spokojnie w nim mieszkać, nawet w zimnym mongolskim stepie. Świadczą o tym stosunkowo grube ściany jurty, chroniące przed niskimi temperaturami stepowej nocy.
                       To nie koniec mojej mongolskiej przygody. Wracamy do hotelu, do naszych pokojów. Tu niespodzianka. Kierownictwo Hotelu proponuje nam wyjazd na stepowe równiny i spędzenie nocy w prawdziwej mongolskiej „Jurcie”. Moje przeżycia opisuję w następnym artykule.

ALBANIA - to nie Europa.

2012-04-01T19:02:00.001+02:00

Ja w Tiranie.

                Przylatujemy do TIRANY, Stolicy Albanii. Jest rok 1985. Małe lotnisko. Nasze zdziwienie wywołuje fakt, że przy lądowaniu widzimy stadko owiec pasących się w pobliżu głównego pasa lotniska. Rzeczowa ocena sytuacji: na lotnisku nie trzeba kosić trawy. Taksówka wiezie nas do Stolicy. Tutaj znowu się dziwię. Przez okna samochodu widzę pełno dziwnych betonowych grzybków. Na pytanie skierowane do kierowcy dowiadujemy się, że to stały element obrony przeciwrakietowej kraju. Te betonowe grzybki to po prostu schrony połączone systemem podziemnych przejść z resztą kraju.
                Przyjeżdżamy do hotelu. Dostaję pokój. Biorąc pod uwagę zapachy, są one na pewno jego nieodłączną częścią (baranina). Nie jest aż tak źle. W pokoju jest telefon. Jest bardzo piękny - ale dla mnie prehistoryczny. Jak z dziewiętnastowiecznej bajki. Robi na mnie duże wrażenie, ponieważ od kilku lat zawodowo zajmuję się eksportem podobnych telefonów produkowanych przez polskich rzemieślników.
               Następnego dnia wstajemy rano. Czeka nas ważne spotkanie z klientami. Kupują od nas artykuły szkolne (gumki, temperówki). Wyglądam przez okno i szok: na podwórzu ma miejsce ostra musztra dzieciaków miejscowej szkoły podstawowej. Wszystkie dzieci mają kije zamiast karabinów, ale wykonują wojskowe komendy swoich przełożonych. W lewo zwrot, w prawo zwrot, broń do nogi, repetuj broń. Coś takiego widziałem tylko w Korei Północnej.

Ulica w Tiranie.

Wychodzimy z hotelu. Idziemy jakże inną ulicą niż te do których jesteśmy przyzwyczajeni w naszej kochanej Europie. Ulica z lewej i prawej strony zabudowana jest wysokim murem. Za murami udaje nam się dostrzec podwórka ukrytych domostw w których żyją mieszkańcy Tirany. Dla Europejczyka wygląda to dziwnie. Dodatkowo, ulicami Stolicy przemykają ludzie, ubrani w czarne lub ciemno szare ubrania. Idziemy dalej. Jest sklep. Kupujemy chleb, masło, dziwną wędlinę ale świeżą.
W końcu docieramy do naszych partnerów. Podpisujemy umowy. Radzą nam kupić koniak, który jest chlubą Albanii: to Skanderberg. Kupujemy skrzynkę, z którą przylatujemy na nasze kochane Okęcie.

WIETNAM 2 - ślady kapitalizmu.

2012-03-25T19:59:00.001+02:00

Do Sajgonu ( Dzisiaj Ho Chi Minh) przylatujemy wieczorem. Jest ciepło, ale przyjemnie: nie więcej niż 30 stopni Jedziemy do hotelu REX, w którym spędzimy najbliższy tydzień. Szczęśliwie okazuje się, że nasz hotel jest blisko centrum miasta. Czuję też, ze w porównaniu do Hanoi jestem w trochę innym świecie: W hotelu panuje atmosfera jak w Europie: klient jest najważniejszy.

                             Dostaję pokój. Jest klimatyzacja. Oddycham z ulgą. Po odświeżeniu idę na kolację, zaproszony przez moich wietnamskich partnerów biznesowych. Restauracja hotelowa w odróżnieniu od tego co widziałem na północy kraju, jest w eleganckim stylu europejsko-orientalnym, której kulinarne zapachy pobudzają nasz apetyt. Siadamy przy eleganckim stoliku. Kelnerka podaje menu. Wietnamscy przyjaciele wybierają potrawy. W końcu najlepiej wiedzą co Europejczycy lubią najbardziej. Oczywiście okazuje się, że ich wybór jest perfekcyjny.
                             Pierwszy raz w życiu mam możliwość zjedzenia zupy z legendarnym lotosem, a właściwie z jego owocami. Podobno mają moc afrodyzjaku. Zjadam z apetytem. Na stole leżą przystawki: różne sałatki i mięsiwa i mnóstwo różnokolorowego ryżu. Wśród nich widzę coś podobnego do kurzych udek, doskonale znanych z Polski. Mój znajomy zachęca mnie do spróbowania, twierdząc, że to rzeczywiście są udka, ale żabie. W tym momencie kojarzę nagle, że te odgłosy szczekających żab, które słyszałem w Hanoi, musiały być świadectwem ich dużych rozmiarów. Drugie danie okazuje się prawdziwą ucztą podniebienia: kelnerka przynosi nam wspaniale wyglądające langusty (takie 10 razy większe raki znane z Polski) wraz z zestawem narzędzi do ich jedzenia. Jemy to wspaniałe białe mięso, krusząc pancerze krabów. Smaku tego wspaniałego mięsa na pewno nigdy nie zapomnę. Cudowny wieczór dzięki moim przyjaciołom.
                           Muszę się przyznać, że wcześniej trochę bałem się tego, jak posługiwać się pałeczkami do jedzenia w restauracji tak żeby nie przynieść sobie wstydu. Dzięki moim wietnamskim przyjaciołom przeszedłem szybki kurs posługiwania się tymi nietypowymi sztućcami. Udało się! Do tego stopnia, że nawet mogłem zjeść pałeczkami zupę.

Następny dzień. Wysoka temperatura: 45 stopni, Jedziemy na oficjalne spotkanie z partnerami handlowymi. Zakładam eleganckie ciemne ubranie. Wsiadam do samochodu z klimatyzacją. Jedziemy. Wysiadamy przed siedzibą Firmy. Kilka kroków do wejścia. Wchodzimy witani przez przedstawicieli współpracującej z nami Firmy. Tknięty nagłym przeczuciem, spoglądam w dół na moje spodnie. Niespodzianka: moje spodnie całkowicie straciły kanty. To efekt tropikalnej temperatury i wszechobecnej wilgoci. Negocjacje prowadziłem ze świadomością tego, że jestem postrzegany jako gość w rurkach.
                           Po wyczerpującym dniu wieczorem wracamy do hotelu. Obowiązkowe odświeżenie w naszych pokojach. Decydujemy się na zwiedzanie hotelu. Kelner proponuje nam wjazd windą na najwyższe piętro i skorzystanie z basenu. Na dachu hotelu, pod rozgwieżdżonym niebem wybudowany jest pięknie oświetlony basen o wymiarach około 20x10 metrów. Wśród tropikalnej roślinności pełno uroczych stolików czekających na klientów. Siadamy. Zamawiamy europejskie piwo. Idziemy popływać w basenie. Jest wspaniale. Kelner proponuje nam wietnamską wódkę: „Lemojkę”. Próbujemy tej atrakcji. Jest smaczna i wytrawnie cytrynowa. Tego wieczoru kąpiele w basenie nie miały końca.

WENECJA - miasto zakochanych.

2012-03-23T19:25:00.001+01:00

Wenecja – jedno z najbardziej znanych miast w Europie i na całym świecie. Świadczy o tym fakt, iż turyści przyjeżdżający do Włoch niejednokrotnie za podstawowy cel zwiedzania obierają sobie właśnie to miasto. Jest niezwykłe z kilku względów. Po pierwsze położone jest ono na 118 wysepkach, połączonych ze sobą aż 400 mostami wybudowanymi na drewnianych palach. Dlatego zwiedzając miasto, mamy wrażenie że unosi się ono na wodzie.

Plac św. Marka.

Po drugie miasto ma szczególny charakter. Nie ma tu typowych ulic a więc i ruchu samochodowego. Dlatego też miasto przemierza się pieszo. Jest tu taki gąszcz uliczek, że czasem można stracić orientację, gdzie się znajdujemy. Nawet mając plan miasta, czasem trudno uwierzyć, że większe uliczki po prostu się kończą, a te mniejsze prowadzą do wielkich placów czy budowli. Miasto było kiedyś symbolem potęgi handlowej i militarnej. Zadziwiało olśniewającym pięknem, kiedy to bogaci Wenecjanie prześcigali się w budowaniu coraz piękniejszych i świadczących o ich zamożności pałaców.

Wenecka "Ulica".

      Do najbardziej znanych budowli można zaliczyć pałac „Ca` d`Oro” , położony w dzielnicy Cannaregio nad Kanałem Grande. Jest dziełem wielu projektantów. Wzniesiony w XV w miał wielu właścicieli. W miarę upływu lat przechodził z rąk do rąk, czego efektem jest wiele zmian architektonicznych, w tym zdobnictwa. Mimo, iż w wielu miejscach nie jest już pokryty złotem czy innymi cennymi materiałami, to i tak robi piorunujące wrażenie. Obecnie mieści się tam muzeum.

Plac św. Marka można spokojnie uznać za centrum i serce Wenecji. Plac codziennie zapełniony jest turystami. Wielu z nich oddaje się przyjemności karmienia gołębi, których jest tutaj mnóstwo. W dawnych czasach był symbolem potęgi miasta. Dziś jest wspaniałym miejscem podziwianym przez turystów z całego Świata. Wokół Placu jest wiele kawiarni, gdzie można sobie wypić nie tylko espresso. Są tutaj banki, różne sklepy, butiki czy restauracje.

             Na placu jest również Bazylika św. Marka. Niepowtarzalna bryła dobitnie świadczy o tym, że zamierzeniem jej protoplastów: architektów i budowniczych było stworzenie budowli, która swoim pięknem zadziwi cały Świat.
   Do najbardziej znanych i najpiękniejszych weneckich zabytków musimy zaliczyć Pałac Dożów z XIV w. Był on miejscem, z którego władzę sprawowali ówcześni władcy. Mimo, iż przy jego wznoszeniu wykorzystano dużo ciężkich płyt marmuru, Pałac wygląda filigranowo. Pomimo tego robi majestatyczne wrażenie. Pod pałacem znajdują się lochy, gdzie byli zamykani więźniowie.

Mimo, upływu siedmiu wieków historii, miasto ciągle lśni nie tylko minionym pięknem. Nadal jest wspaniałym miejscem dla zakochanych, ściągających tutaj z całego świata. Piękne małe mostki, wąskie uliczki wzdłuż kanałów i ławeczki na których można przysiąść - to wszystko sprzyja zakochanym, pozwalając im zapomnieć o całym świecie. Najbardziej romantyczny nastrój tworzą spacery przepięknymi i malowniczymi kanałami, kiedy płynąc gondolą z ukochaną osobą witamy zachodzące słońce, delikatnie odbijające w wodzie swój gasnący blask.

           Można więc śmiało stwierdzić, iż Wenecja to nie tylko nietypowe i jedyne w swoim rodzaju miasto, ale także bardzo piękne i zachwycające miejsce. Można się w nim równie łatwo zakochać jak i zgubić, a jednak nikt się tym nie przejmuje.

Autor artykułu: Artur Kosiewicz
Najlepsze podróże: LONDYN - moja pierwsza podróż na Zachód.

WIETNAM – egzotyka Azji.

2012-03-17T20:12:00.001+01:00

Do stolicy Wietnamu Hanoi przylatuję późnym wieczorem w miesiącu czerwcu. Na lotnisku sprawna odprawa celna. Przyjeżdżam do hotelu nad jeziorem. Jest przyjemnie gorąco. Dostaję pokój. Zmęczony podróżą chcę pójść spać. Przed zaśnięciem dostrzegam nad łóżkiem coś zwisającego z sufitu, Trochę zaniepokojony, sprawdzam i widzę, że to muślinowa(?) moskitiera. Po zastanowieniu dochodzę do wniosku, że chyba to standard w tym egzotycznym kraju. Wiedziony instynktem rozkładam moskitierę wokół łóżka i zasypiam. Rano, okazało się, że to był świetny pomysł - po przebudzeniu spoglądam w górę na moją osłonę i widzę setki robaków uwięzionych w oczkach moskitiery. Jak się dowiedziałem później, niektóre z tych owadów rażą prądem, pozostawiając ślady na ciele człowieka.

                   Po kiepskim śniadaniu w hotelu czas na zwiedzanie Stolicy. I tu szok. To nie ma nic wspólnego z naszą ukochaną Europą. Ulicami pędzą tysiące rowerzystów, rikszy, motorków. Okazuje się, że musimy szybko nauczyć się żyć w nowych warunkach. Jak pokonać ulicę na zielonym świetle i nie dać się zabić?. Idę dalej i widzę restaurację. Reklamy zachęcają do wejścia. Wchodzę, siadam przy stoliku. Podchodzi kelner i proponuje najlepsze danie: pieczonego psa. Widząc zdziwienie w moich oczach wyjaśnia łamanym angielskim, że mięso jest wyjątkowo miękkie i kruche, ponieważ dochowany został rytuał obijania psa przed jego zabiciem. Zszokowany, zamawiam podwójną porcję ryżu z warzywami.


                      Dalej standard globtrotera: zwiedzam Mauzoleum Ho Chi Minha i Cesarską Cytadelę. Czas niestety mija szybko i muszę wracać do hotelu. Po wejściu do pokoju słyszę nieprawdopodobny i ciągły hałas: przerażające szczekanie psów. Idę do recepcji, pytam co się dzieje. Okazuje się, że to nie szczekot psów a jedynie rechot wietnamskich żab. Postanawiam sprawdzić to później. Następnego dnia muszę lecieć na południe Wietnamu do Sajgonu (obecnie Ho Chi Minh), byłej Stolicy Wietnamu Południowego.