Nanachidtang

3 Most Fav NY 2013 Blessings

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Wed, 2 Jan 2013 12:02:00 +0700

ภาพและโพสส่งความสุขปีใหม่แล่นไหวคึกคักอยู่หน้า Wall ไอ้เราก็ไล่เรียงอ่านไปเรื่อยๆ แต่ไม่รู้เพราะช่างหลังๆ บางครั้งบางทีก็มีตัวตนที่ขวยอายการประกาศโน่นนี่นั่นบนโลกออนไลน์หรืออย่างไร ก็เลยไม่ได้แตะแป้นพิมพ์อะไรออกมา...

แต่ก็มีข้อความโดนๆ ภาพสวยๆ พร้อมข้อคิดที่ถูกใจอยู่สองสามชิ้น… ก็เลยขออนุญาติรวบรวมและแบ่งปันไว้ ณ ที่นี้ดีกว่า หนึ่ง) เพื่อไว้ให้ตัวเองหวนกลับมาอ่านข้อความเหล่านี้เมื่อนึกคิดถึง และสอง) หากใครผ่านไปมาจะได้อ่านและได้ประโยชน์บ้าง ก็ขอให้ขอบคุณเจ้าของข้อความ/รูปภาพต้นฉบับตามลิงก์ได้เลย :-)

----------------------------------------------------------

ลำดับที่ 3… แต่น แต่น แต๊นนนน... จากพี่อ้อย แห่งมูลนิธิโลกสีเขียว

"ทานมื้อเช้าสบายๆ บนระเบียงบ้าน ทอดสายตาชมดอยหลวงเชียวดาวอันสงบนิ่ง ยิ่งใหญ่ ศักดิ์สิทธิ์ และมั่นคง

เอาล่ะ ฉันขออวยพรปีใหม่ว่า -- ขอให้ชีวิตของทุกท่านออกดอกออกผล ออกรสออกชาติ มีคุณแม่ธรรมชาติหล่อเลี้ยง โอบอุ้ม ทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็น ทั้งที่สัมผัสได้และสัมผัสไม่ได้ สุขสันต์ปี 2013 ค่า"

รู้สึกว่าเป็นคำอวยพรปีใหม่ที่พูดถึงสิ่งแวดล้อมได้อย่างเรียบง่าย ลุ่มลึก และงดงาม (และภาพก็น่ากินยิ่งนัก :-P)

หาได้ยากที่คนเราจะระลึกถึงสิ่งแวดล้อมที่หล่อเลี้ยงอุ้มชูเราจนมีชีวิตจนถึงทุกวันนี้... จริงไหม?

-----------------------------

ลำดับที่ 2... สอง สอง สองงงง.... จากพี่ตั้ม จากบ้านตีโลปะ คับผม ^^

"ความอ่อนน้อมถ่อมตนเกิดขึ้นจากการสัมพันธ์กับความเป็นอื่น เมื่อเธอสัมพันธ์กับผู้อื่น เธอจะเริ่มตระหนักถึงความจำเป็นของความอดทน ความใจกว้าง การให้พื้นที่และเวลาแก่คนอื่น เพื่อพัฒนาความเข้าใจในความดีงามและความกล้าหาญของพวกเขาเอง หากเธอเอาแต่ยัดเยียดความเข้าใจของเธอให้กับคนอื่น มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรนอกเสียจากความวุ่นวายใจที่เพิ่มขึ้น เมื่อรู้ดังนั้น เธอก็จะมีใจที่อ่อนน้อมถ่อมตนและอดทนอย่างยิ่ง ในการสัมพันธ์กับผู้อื่น"

-- เชอเกียม ตรุงปะ / วิจักขณ์ แปล

-----------------------------

ลำดับที่ 1...

--- ภาพจาก Life's a Dance (https://www.facebook.com/photo.php?fbid=330480043732852&set=a.171212949659563.35843.162052857242239&type=1&theater) / แปลโดย อาอู๊ด Somphol Chaisiriroj (www.facebook.com/shambhalacj)

"ขอให้ทุกท่านได้มีใครสักคนหรือหลายคนที่สอนให้เราได้รัก

ขอให้มีการงานอาชีพที่เปี่ยมด้วยความหมาย

ขอให้ตระหนักและศรัหธาถึงภาวะที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวตนของตัวเอง

ขอให้พบเหตุได้ยิ้มในทุกวัน

ขอให้ได้พบไหล่กว้างของใครที่พร้อมให้ซบยามต้องการ

และขอให้สามารถเลือกรักษาความถูกต้องแม้นจะยากเพียงใด...

ขอให้สามารถรักได้อย่างลึกซึ้ง สามารถแบ่งปันให้ด้วยจิตอิสระ ด้วยสามารถให้อภัยอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ

และพร้อมหัวเราะได้อย่างง่ายดาย ขอให้ใช้ชีวิตได้ดีพอและตระหนักรู้บุญคุณในทุกวัน ตลอดปี ๒๕๕๖"

-----------------------------

ตั้งใจว่าจะเขียนเรื่อง New Year Resolution ต่อในวันพรุ่งนี้ด้วยนะ... (ฮิๆ ประกาศแล้วไม่เขียน จะเสียคำพูดมั้ยนะ ;-P)

Wish u all hv a Happy Healthy & Peaceful New Year and forever na ka ~ ^__^

Growing: Bobble Flowers Plot

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Sat, 7 Jul 2012 12:44:00 +0700

Since last post of Flip-flop remake, I'm still enjoy crocheting bobble flowers design by colorinasimplelife and within a week, a few variations are finished. :-)

They are so sweet when attached on headband or a brooch.

I add each bobble flower with an old vintage button found in my mama's collection. I'm in love with those yellow buttons, so sad there's only 2 of them. ;-(

I love making a ton of them, and wait for a birthday or some special occasions to give away. Or what do you think? What project would you do with these bobble flowers? Plz share yr comment below & have a wonderful weekend. xoxo

Remake Flip-Flop for Spring

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Sun, 1 Jul 2012 17:30:00 +0700

Have you ever wear a new sandal only to be thorn by your lovely pet the next day? This is exactly the story of my sister's shoes. Since it is too quick to throw it away (you've just bought it, remember?), she carried them to me and order a remake.

After a few hesitation & days of trials and internet searching for inspiration, I finally decided to make a pretty flower from Color in a Simple Life and was very delighted with the results. :-)

While it might looks complicated, it actually very easy to remake this flip-flops. First, I traced the layout and centered the bubble-stitch flowers in the middle. Then, I crocheted a few branch of leaves and one bright pink butterflies to gain a spring look - bright, fun, and colorful. Finally, after getting rid of old decorations, all you need is a sharp needle and a ligament thread (I'm not sure what exactly does this called, but it's a synonym of tendon in Thai).

I'm sure these sandals will be my sister's favorite suitable for go shopping at the water market or swimming at the beach.

เสียงสะท้อนจากวันชุมชนปฏิบัติ

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Fri, 24 Jun 2011 13:25:00 +0700

โดย นานาจิตตัง

เราเชื่อว่าการหล่อเลี้ยง ประคับประคองโดย ‘ชุมชน’ ให้แต่ละคนได้เติบโตและเปลี่ยนผ่านไป ‘เป็น’ มนุษย์ที่เต็มเปี่ยมนั้นเป็นสิ่งที่มีพลังอย่างยิ่ง ขวัญแผ่นดินจึงริเริ่มโครงการ “วันชุมชนปฏิบัติ” หรือ “Community Practice Day” เมื่อต้นปี 2554... กระบวนกรอาสาและผู้เข้าร่วมประมาณครั้งละ 10 - 20 ท่านได้ร่วมกันแลกเปลี่ยน เรียนรู้ และสร้างพื้นที่แห่งการรับฟังและไว้วางใจร่วมกัน ต่อไปนี้คือตัวอย่างเสียงสะท้อนของนักชุมชนปฏิบัติที่ผ่านมา

20 มี.ค. 54 “ดุลยภาพในสัมพันธภาพ”

"เป็นอาทิตย์ที่น่าสนใจมากครับ ได้ Fine tune ตัวเองดีครับ เป็นการเปิดประสบการณ์ใหม่ให้กับตัวเอง เพื่อนๆก็มาจากหลากหลายสาขาอาชีพ, วัย และมุมมอง เป็นการผสมผสานกระแสพลัง-งานที่ลงตัวอุ่นๆ กำลังดีอย่างน่าประ-หลาดเพราะเกิด ขึ้นภายในไม่กี่ชม." -- คุณชัย, อาศรมอโศก

"ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้เข้าร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ ก็ถือเป็นจุดเปลี่ยนทางความคิดได้ อย่างน้อยก็รับรู้ "คน" ที่ค้นไม่หมดซะที และคลายใจกับ (ปัญหา) ความคิดที่เก็บเอามาด้วย ซึ่งเกิดจากตัวเราเองเป็นที่ตั้ง (หลัก) และคนที่แวด ล้อมเรา (รอง) ก็อยากพยายามเข้าใจต่อไป ถ้ามีโอกาสจะไปอีกแน่นอนค่ะ" -- คุณสิ่ว, นักศึกษาสถาบันอาศรมศิลป์

9 เม.ย. 54 “การเดินทางของไอ้เบื๊อก”

“ขอบคุณพี่ส้ม คุณ Richard และน้องนา สำหรับวันนี้มากนะคะ วันนี้มอลลี่ได้รับโอกาส 4 เด้งเลยคะ ทั้งเข้าใจวิถีของคุณเบื้อกในตัวเองมากขึ้น เข้าใจวิถีของ Major arcana 14 ใบ และได้พบเพื่อน ร่วมคลาสที่แตกต่าง แต่ไม่แตกแยกมากมาย ได้เจอสังคมที่น่ารัก และเป็นสังคมใหม่ - ขวัญแผ่นดินด้วย ขอบคุณมากนะคะ” - คุณมอลลี่

14 พ.ค. 54 “สื่อสานใจ: สื่อสาร อย่างไร เมื่อฉันโกรธ”

“การเปิดพื้นที่สบายๆ ความตั้งใจและปรารถนาดีของผู้จัดที่สัมผัสได้ กิจกรรมง่ายๆ ที่ช่วยให้ได้วิธีสื่อสารกับความโกรธ (ไพ่) ประทับใจมาก และขอบคุณมากที่ช่วยสร้างสิ่งดีๆ ที่ช่วยเติมพลังชีวิตให้” - ไม่ระบุชื่อ

“ได้รู้จักตัวเองจากความโกรธ” - ไม่ระบุชื่อ

ส่วนตัวแล้ว ไม่อยากจะบอกเลยคะว่ารู้สึกอบอุ่นและยินดีแค่ไหน ที่เห็นผู้คนจากหลากหลายที่มา เดินเข้ามารวมกัน มาร่วมวงสนทนา ตั้งอกตั้งใจพูดคุยและรับฟังกัน ได้พบมิตรภาพ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และรอยน้ำตา ดังเสียงสะท้อนที่ผู้เข้าร่วมกิจกรรมมอบให้เราข้างต้นนี้

สำหรับผู้จัดเองแล้ว บอกได้เลยว่าทุกสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นในพื้นที่แห่งนี้ มาจากทุกๆ คนที่เดินเข้ามา ฉันอยากขอบคุณพวกเขาเช่นกัน เพราะฉันก็ได้รับพลังและกำลังใจจากผู้คน และเรื่องราวที่ได้พบเจอเช่นกัน... หวังว่าพวกเราจะยังคงเป็นเพื่อนร่วมทางในการเดินทางกันอีกนานๆ นะคะ

วันชุมชนปฏิบัติครั้งต่อไป (ครั้งที่ 5 แล้ว!) พี่อุ๊ กฤตยา ศรีสรรพกิจ อาสานำกระบวนการเคลื่อนไหวให้กายไปพร้อมกับใจ (ได้รับแรงบันดาลใจจากปัญจลีลา หรือ Five Rhythms) วันที่ 23 ก.ค. 54 >> รายละเอียด ติดตามใน Facebook นะคะ

ฉันอ่าน... Let Your Life Speak

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Sat, 7 May 2011 12:30:00 +0700

ถ้าคุณสนใจเรื่องการเรียนรู้ การจัดการเรียนรู้ จิตวิญญาณ และการทำงานภายในกับตนเอง (Inner work) หนังสือที่ ปาร์คเกอร์ พาล์มเมอร์ เขียนเป็นสิ่งที่คุณต้องอ่าน เขาเป็นคนที่เขียนหนังสือได้ไพเราะและลุ่มลึก อาจด้วยพื้นฐานของการปฏิบัติสายซูฟีอย่างเคร่งครัด แต่อีกอย่างคือประสบการณ์ทำงานเป็นครู และอบรมครู (Courage to Teach) ที่ทำให้ผู้ที่สนใจเรื่องการจัดการเรียนรู้สมควรอ่าน

Book info : เสียงเพรียกแห่งชีวิต, สำนักพิมพ์ Oh My God Books (พิมพ์ครั้งที่ 1 : 2553)

ปาร์คเกอร์ เจ. พาล์มเมอร์ เขียน, นพ. กิจจา เจียรวัฒนกนก แปลจาก Let Your Life Speak (แอบอ่านได้ที่นี่)

ฉันอ่าน... จะเล่าให้คุณฟัง

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Fri, 6 May 2011 11:14:00 +0700

หนังสือดีที่ยากจะเก็บไว้ไม่ให้เพื่อนอ่าน... เล่มแรกก็ยกให้คนอื่นไปตั้งแต่ยังอ่านไม่ทันจบ ตามซื้อปกแข็งมาอ่านต่อจนจบอย่างรวดเร็ว และให้เพื่อนยืมไปอ่านต่ออย่างรวดเร็วกว่า.

*คำเตือน* ควรซื้อมากกว่า 1 เล่ม เพื่อจะได้มีอ่านเวลาแจกจ่ายหนังสือเล่มนี้ให้เพื่อนฝูงและคนที่คุณห่วงใย.

Book info : จะเล่าให้คุณฟัง, สำนักพิมพ์ผีเสื้อสเปน, พิมพ์ครั้งที่ 1 : 2554 (ภาพปกหนังสือจากอาจารย์มกุฎ อรดี

ฆอร์เฆ่ บูกาย เขียน, เพ็ญพิสาข์ ศรีวรนารถ แปล (คลิกที่นี่เพื่ออ่านตัวอย่างบางบท)

ฉันอ่าน... Enneagram Made Easy

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Fri, 6 May 2011 11:13:00 +0700

หนังสือที่ดีที่สุดสำหรับผู้เริ่มศึกษานพลักษณ์ (Enneagram) นาแนะนำหนังสือเล่มนี้ให้คนรู้จักและเพื่อนๆ มาหลายคนแล้ว (เป็นเล่มที่ตัวเองอ่านแล้วชอบที่สุดเมื่อเริ่มศึกษาเหมือนกัน)อ่านง่าย เนื้อหาไม่ยาว มีภาพการ์ตูนประกอบทำให้เข้าใจและเห็นภาพ (นี่สำคัญสำหรับพวกที่ใช้ภาพในการเรียนรู้อย่างมาก) แค่ทำ Checklist ในตอนเริ่มต้นเนื้อหาแต่ละบท (ลักษณ์) ก็จะพอเห็นภาพลางๆ ได้ว่าเราน่าจะเป็นลักษณ์ใด.

แนะนำสำหรับผู้เริ่มต้นมากๆ ๆ ๆ คะ

Book info : มองคนด้วยมุมใหม่ เปลี่ยนใจให้เป็นสุข , สำนักพิมพ์ มูลนิธิโกมล คีมทอง (พิมพ์ครั้งที่ 3 : 2552)

เรนนี บารอน และ อลิซาเบ็ท เวเกิล เขียน, วาจาสิทธิ์ ลอเสรีวานิช แปล (จาก Enneagram Made Easy)

ฉันอ่าน... หันหน้าเข้าหากัน

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Fri, 6 May 2011 11:06:00 +0700

วันสองวันนี้อ่าน "หันหน้าเข้าหากัน" หนังสือดีที่ขายดีและได้มานานแล้ว แต่เพิ่งจะหยิบมาอ่าน แต่หนังสือดีบางเล่มก็ยังไม่ถึงเวลาที่ดีสำหรับเรา เหมือนยังไม่ถึงวาระของเรา ... วันสองวันนี้หยิบหันหน้าเข้าหากันขึ้นมาอ่าน อ่านแล้วหัวใจก็สั่นไหว น้ำตาเอ่อคลอในบางช่วงและไหลล้นออกมาในบางครั้ง อยากชวนใครๆ ให้มาอ่านหนังสือดีๆ เล่มนี้จัง... แต่ไม่ต้องรีบนะ ว่างๆ มานั่งล้อมวงคุยกันก่อนก็ได้

Book info : หันหน้าเข้าหากัน, สำนักพิมพ์ สวนเงินมีมา (พิมพ์ครั้งที่ 1 : 2549)

มาร์กาเร็ต เจ. วีตเลย์ เขียน, บุลยา แปล (แปลจาก Turning to One Another)

How to add FB-Tweet-Buzz to blogspot [2]

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Thu, 21 Apr 2011 11:11:00 +0700

Another way of adding FB, Tweet and Buzz button on your blog

อีกวิธีที่จะเพิ่มปุ่มแบ่งปันบทความบล็อกไปที่เฟซบุ๊ค ทวิตเตอร์ และกูเกิ้ลบัซ

1. Go to your blogger Dashboard>>Design>>Edit HTML

ไปที่แผงควบคุมของ Blogspot >> การออกแบบ >> แก้ไข html

2. Check "EXPAND WIDGET TEMPLATES"

ติ๊กถูกตรง "ขยายเทมเพลตวิดเจ็ต"

Then, search for <div class='post-footer'> [Tip: pressing CTRL + F on your keyboard and search for it ]

จากนั้น กดปุ่ม Control+F เพื่อเสิร์ชคำว่า "div class='post-footer'"

3. Now Copy and paste the following code just above <div class='post header'> if you want it to appear after blog title but before your post content. If you want the buttons to appear after the post (like the pic above), paste the code below <div class='post-footer'>

หากอยากให้ปุ่มแบ่งปันเหล่านี้อยู่ถัดจากชื่อบทความ แต่ก่อนเนื้อหาบทความ (เหมือนรูปข้างบน) ให้คัดลอกโค้ดเหล่านี้ไปวางบรรทัดถัดจาก<div class='post header'> แต่หากอยากให้ปุ่มแบ่งปันอยู่ท้ายบทความ ให้คัดลอกโค้ดไว้ในบรรทัดถัดจาก <div class='post-footer'>

4. Click "Preview" to check before hitting "Save Template" and now it's done. Enjoy!

กดปุ่ม "แสดงตัวอย่าง" เพื่อตรวจดูผลลัพธ์ แล้วค่อยกด "บันทึกแม่แบบ" เป็นอันเสร็จสรรพค่า เย้!

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Wed, 20 Apr 2011 11:38:00 +0700

iReport - <<เครดิตของผู้เขียนเรื่องนี้แต่เดิมคือ lemac@yahoo.com และเว็บหนังสือพิมพ์ออนไลน์www.dantri.com สิ่งที่ผมทำมีเพียงการแปลบทความในภาษาดั้งเดิมเป็นภาษาอังกฤษ ผมพยายามติดต่อผู้เขียนแต่อีเมล์ที่ให้ไว้บนเว็บไซต์ไม่ถูกต้อง แต่เมื่อเรื่องราวนั้นน่าประทับใจ และผมได้รับบทเรียนอย่างมาก จึงตัดสินใจที่จะใช้สิทธิ์เผยแพร่บทความนี้ที่นี่ (หมายถึง CNN iReport) เพื่อแบ่งปันความเยี่ยมยอดของคนในชาติอันยิ่งใหญ่เช่นนั้น

การแปลอิงจากบทความเดิม ไม่มีการแต่งเติมเสริมเรื่องใดๆ ทั้งสิ้น>>

เมื่อคืนนี้ ผมถูกส่งไปที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง เพื่อช่วยหน่วยงานอาสาสมัครในการแจกจ่ายอาหารให้กับผู้ประสบภัยพิบัติ ในหมู่ผู้ที่เข้าคิวยาวรออยู่นั้น ผมสังเกตุเห็นเด็กชายอายุประมาณ 9 ขวบคนหนึ่ง ซึ่งใส่เพียงเสื้อคอกลมและกางเกงขาสั้น อากาศขณะนั้นหนาวเย็นมาก และเขากำลังยืนคอยอยู่ตอนท้ายแถว ผมเป็นห่วงว่าอาจจะไม่มีอาหารหลงเหลือพอเมื่อถึงคิวของเขา ผมจึงเดินไปเพื่อคุยกับเขา

เขาเล่าให้ผมฟังว่า แผ่นดินไหวและสึนามิเกิดขึ้นขณะที่เขาอยู่ที่โรงเรียน ในชั่วโมงพละศึกษา พ่อของเขาซึ่งทำงานอยู่ใกล้ๆกันมาหาเขาที่โรงเรียน จากระเบียงบนชั้นสามของโรงเรียน เขามองเห็นคุณพ่อและรถของเขาถูกน้ำพัดหายไป คุณพ่อของเขาคงเสียชีวิตไปแล้ว

เมื่อผมถามเขาถึงคุณแม่ เขาบอกผมว่า ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ริมทะเล ดังนั้นคุณแม่และน้องชายของเขาคงไม่สามารถหลบหนีได้ทัน เขาหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง เพื่อเช็ดน้ำตาเมื่อถูกถามถึงญาติๆของเขา

ผมเห็นว่าเขาคงหนาวอยู่ จึงถอดเสื้อโค๊ทตำรวจแล้วคลุมร่างเขาไว้ ขณะเดียวกับที่อาหารมื้อเย็นที่เหลือซุกอยู่ในกระเป๋าหล่นออกมา ผมหยิบมันขึ้นมาแล้วส่งให้เขาพร้อมบอกว่า “น้าเป็นห่วงว่าอาจจะไม่มีอาหารเหลือเมื่อถึงคิวของเธอ นี่เป็นส่วนของน้า น้ากินไปแล้วหน่อยหนึ่ง เธอกินส่วนที่เหลือให้หมดเถอะ” เด็กน้อยยื่นมือมารับอาหาร แล้วค้อมตัวลงขอบคุณ ผมคิดว่าเขาคงรีบกินด้วยความหิวในทันที แต่ .. เปล่าเลย เขาถืออาหารชิ้นนั้น แล้วเดินตรงไปยังหัวแถวซึ่งมีคนคอยแจกอาหารอยู่ แล้ววางอาหารที่ผมให้เขาลงไปในกล่องอาหารที่กำลังได้รับการแจกจ่าย แล้วเขาก็เดินกลับมาเข้าแถวในคิวของเขา

ผมประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง ผมจึงถามเขาว่าทำไมเขาไม่กินอาหารที่ผมให้เสียละ เขาตอบผมว่า “เพราะมีคนอีกมากที่อาจจะหิวยิ่งกว่าผม ผมวางไว้ที่นั่น ก็เพื่ออาหารจะได้รับการแจกจ่ายอย่างเป็นธรรมให้ทุกคน”

เมื่อผมได้ฟังคำตอบ ผมต้องหันหน้าไปอีกทางหนึ่งเพื่อร้องไห้ โดยที่คนอื่นๆจะได้มองไม่เห็น ผมรู้สึกตื้นตันใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กชายอายุ 9 ขวบ ซึ่งยังเรียนอยู่เพียงชั้นประถมปีที่ 3 จะสอนบทเรียนล้ำค่าแก่ผมในเวลาคับขันเช่นนี้ บทเรียนแสนสะเทือนใจในความเสียสละ ประเทศใดที่มีเด็กอายุเพียง 9 ขวบแต่เรียนรู้ที่จะอดทน ทนกับความยากลำบาก และยังเสียสละเพื่อผู้อื่นได้ คือประเทศที่ยิ่งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย

แม้ประเทศนี้กำลังอยู่ในสภาวะที่คับขันที่สุด แต่จะต้องฟื้นกลับมาแข็งแกร่งยิ่งขึ้นได้แน่นอน ทั้งนี้ เพราะประชาชนผู้รู้จักเสียสละตัวเองเพื่อผู้อื่นดังเช่นเด็กชายคนนี้

------------------

หมายเหตุ* ดิฉันได้อ่านบทความฉบับภาษาไทยจาก "http://www.bbl4kid.org/content/เด็กชายวัย-๙-ขวบชาวญี่ปุ่น-ได้สอนบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ให้กับเรา" เมื่ออ่านจบก็น้ำตาคลอเบ้า ตื้นตันใจมากๆ เมื่อกลับมาอ่านอีกครั้งและอ่านบทความที่อ้างอิงที่มาไว้ในเว็บข้างต้น ซึ่งก็คือที่มาภาษาอังกฤษ "http://ireport.cnn.com/docs/DOC-574017" ดิฉันก็พบว่ามีข้อความตกหล่นเล็กน้อย และเว้นวรรคที่อาจทำให้ผู้อ่านเข้าใจผิด จึงนำบทความภาษาไทยเดิมมาตรวจแก้ และแปลข้อความตอนต้นและบางช่วงเพิ่มเติมเล็กน้อย หวังเพียงให้ผู้อ่านภาษาไทยเข้าใจตรงกับภาษาอังกฤษให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ มิได้มีเจตนาสวมชื่องานของผู้อื่นเลย ขอบคุณที่เข้าใจคะ

ปีกมีไว้บิน (อ่านจาก "จะเล่าให้คุณฟัง")

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Wed, 20 Apr 2011 10:49:00 +0700

วันนั้น ฆอร์เฆ่รอเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ผมฟัง

"เมื่อเขาโตขึ้น พ่อพูดกับเขาว่า 'ลูก ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่เกิดมาพร้อมปีก ไม่มีใครบังคับให้ลูกบิน แต่พ่อคิดว่า น่าเสียดายที่ลุกจำกัดตัวเองให้เดิน แม้ตัวเองจะมีปีกที่พระเจ้าประทานมาให้อยู่กับตัว'

"'ผมบินไม่เป็นนี่ครับ' ลูกชายตอบ

"'ก็จริงอยู่นะ' พ่อพูด พลางพาลูกเดินไปจนถึงขอบเหว

"'เห็นไหมลูก ข้างล่างนี้เป็นพื้นที่ว่าง เมื่อไหร่ที่ลูกอยากบิน ลูกจงมาที่นี่ สูดหายใจลึกๆ โดดลงไปจากขอบเหว กางปีก แล้วลูกก็จะบินเอง'

"ลูกชายลังเล

"'แล้วถ้าผมตกลงไปล่ะครับ'

"'ถึงจะตกลงไปลูกก็ไม่ตายหรอก จะมีแค่แผลถลอกที่ทำให้ลูกแข็งแกร่งในครั้งต่อไปเท่านั้น' พ่อตอบ

"ลูกเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านเพื่อหาเพื่อนๆ เพื่อนๆ ซึ่งเดินร่วมกันมาทั้งชีวิต

"พวกที่โลกทัศน์แคบสุดบอกเขาว่า 'จะบ้าหรือ เพื่ออะไรกัน พ่อนายท่าจะบ้าไปแล้ว --- นายจะบินทำไม เลิกคิดเรื่องไร้สาระเหอะ มีใครกันที่จำเป็นต้องบิน'

"เพื่อนๆ ที่สนิทแนะนำว่า 'สมมุติว่าเป็นความจริง มันจะไม่อันตรายหรอกหรือ ทำไมนายไม่เริ่มจากอะไรง่ายๆ ก่อน ลองโดดลงมาจากบันไดหรือต้นไม้ก็ได้ แต่ --- จะกระโดดลงมาจากยอดต้นไม้เลยดีไหมนะ'

"เมื่อได้ฟังคำแนะนำจากคนที่รักและคนหวังดี เด็กชายคนนั้นก็ปีนขึ้นยอดไม้ รวบรวมความกล้าทั้งหมด แล้วกระโดดลงมา เขากางปีกออกและกระพือปีกจนสุดแรงเกิด แต่เคราะห์ร้ายจริงๆ เขากลับตกลงมากระแทกพื้น

"เขาเดินมาเจอพ่อ พร้อมหน้าผากบวมฉึ่ง

"'พ่อหลอกผม ผมบินไม่ได้สักหน่อย ผมลองดูแล้ว นี่ไง เห็นรอยปูดนี่ไหม ผมไม่เหมือนพ่อนะ ปีกของผมเป็นเพียงสิ่งประดับเท่านั้น'

"'ลูกเอ๋ย' ผู้เป็นพ่อกล่าว 'การที่จะบินได้ เราต้องมีพื้นที่ว่างเพียงพอให้ปีกของเรากางออกได้ คล้ายการโดดร่มนั่นแหละ ลูกต้องอยู่บนระดับความสูงพอควรก่อนจะโดดลงมา การจะบินได้นั้น ต้องเริ่มจากความกล้าที่จะเสี่ยงก่อน ถ้าลูกไม่อยากทำก็ยอมแพ้เสีย แล้วเดินต่อไปทั้งชีวิต'"

เนื้อหาบทหนึ่งจาก "จะเล่าให้คุณฟัง" ฆอร์เฆ่ บูกาย เขียน,

เพ็ญพิสาข์ ศรีวรนารถ แปล, สำนักพิมพ์ผีเสื้อสเปน

ภาพปกหนังสือจากอาจารย์มกุฎ อรดี

(คลิกที่นี่เพื่อสั่งซื้อกับสำนักพิมพ์)

(คลิกที่นี่เพื่ออ่านตัวอย่างบางบท)

Eating and Mindfulness Practice

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Tue, 19 Apr 2011 17:57:00 +0700

เมื่อวานหยิบไพ่ Power Thought Cards (นาตั้งชื่อไทยให้เค้าเองว่า "ไพ่คิดบวก") ขึ้นมาเปิด 1 ใบ ถามว่า ร่างกายของเรากับการกินมังสวิรัติตอนนี้มันจะดีไหม เริ่มหวั่นๆ กับอาการประหลาดๆ เช่น "อยาก" กินอะไรกรอบๆ แต่กลับไม่ค่อยอยากกินข้าวเท่าไหร่

คือ เราสังเกตได้ว่าความรู้สึกทางกายบางอย่าง และความอยาก-ไม่อยากอาหารมันเริ่มประหลาดๆ ตอนหยิบไพ่ก็ถามไปด้วยความกังวล ก็หยิบได้ไพ่ใบข้างล่างนี้คะ

"I Love My Body : I create peacefulness in my mind,

and my body reflects this peacefulness as perfect health"

แปลว่า "ฉันรักร่างกายฉัน : ฉันสร้าง (และสั่งสม) สันติแก่จิตใจฉัน และร่างกายก็สะท้อนสันตินี้ด้วยสุขภาพที่สมบูรณ์"

พอได้ใบนี้ก็ยิ้มออกเลยคะ แล้วก็รู้สึกเหมือนไพ่เค้าช่วยยืนยันและสนับสนุนให้เราฝึกเช่นนี้ต่อไป :-))) ขอบคุณๆๆ

รู้สึกเชื่อมโยงกับ "ข้ออบรมสติ" ข้อที่ 1 (ศีล 5 ของพุทธศาสนาตามแนวทางหมู่บ้านพลัม) โดยเฉพาะประโยคที่เราอ่านแล้วคิดกับตัวเองว่า เอาล่ะ ฉันจะไม่กินเนื้อเพราะตั้งใจรับศีลข้อนี้แล้ว ประโยคนั้นพูดว่า

"ข้าพเจ้าขอตั้งปณิธานที่จะไม่ทำลายชีวิต ไม่ปล่อยให้ผู้อื่นทำลายชีวิต และไม่สนับสนุนการกระทำใดๆ ที่ก่อให้เกิดการทำลายชีวิต ไม่ว่าจะด้วยความคิด หรือการดำเนินชีวิตประจำวันของข้าพเจ้า"

ไพ่ก็เป็นกัลยาณมิตรให้เราได้เหมือนกันนะ :-)

อ่านและดาวน์โหลด "ข้อฝึกอบรมสติ 5 ประการ" ได้ ที่นี่

It's Veggie Time!

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Tue, 12 Apr 2011 20:02:00 +0700

ตอนนี้กินมังสวิรัติเกือบ 100% และเล่นโยคะก๊อกๆแก๊กๆ ตามประสา หวังว่าน้ำหนักจะไม่ลดมากไปกว่านี้นะ ^v ^"

ที่บอกว่ากินมังสวิรัติเกือบ 100% เพราะน้ำแกงใส่กระดูกหมูก็ซด ผัดผักใส่น้ำมันหอย หรือน้ำปลา กะปิ ปลาร้า (ยังไม่เจอแหะ) กุ้งแห้งและเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อย ยังหลงเข้าปากอยู่บ้าง แหะๆ :-P

ก่อนหน้านี้ สักปีที่แล้วได้ ก็เคยกินมังสวิรัติอยู่สักเดือนหนึ่ง
ตอนนั้นที่เลิกไปเพราะประสบปัญหา ต้องขุ่นข้องหมองใจกับคุณแม่ครัวประจำบ้าน เพราะไม่รู้จะสรรหาอะไรมาให้เรากิน ... ครั้งนี้ก็ยังมีอยู่ แต่เบาบางลงบ้าง อาจะเพราะคาถาที่ได้มาจากน้าส้มที่ว่า "จริงๆ สิ่งที่หนูกินน่ะ ทำไม่ยากหรอก แค่หาไม่ง่าย (ในเมืองไทย) เท่านั้นเอง" :-D

จุดเริ่มต้นของปีนั้นหรือปีนี้ ก็เหมือนกัน คือไป Retreat มายาวๆ กินอาหารมังสวิรัติตลอดสัปดาห์ที่อยู่ในรีทรีท ก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในตัวเอง ทั้งการรับรส การย่อยอาหารและขับถ่าย รูปแบบของความอยากอาหาร และอารมณ์ก็เปลี่ยนแปลงไป

เรื่องอารมณ์นี่ตรงกับที่อาจารย์ Reiki เคยสอนไว้ ว่าเราไม่ได้รับเพียงสารอาหารที่เป็นวัตถุจับต้องได้จากอาหารเท่านั้น แต่เรารับ Energy ซึ่งเราสัมผัสไม่ได้มาด้วย สัตว์ที่กำลังจะตายหรือโดนเชือด... ยิ่งสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมแล้ว จะหลั่งสารที่เป็นความเครียด ความกลัว ความโกรธ (เชื่อมโยงเรื่องโมเลกุลอารมณ์ของ Candace Pert ได้อีก - What the Bleep พุดถึงเรื่องนี้ด้วย) สะสมอยู่ในกล้ามเนื้อ และเราก็ได้รับ Vibration ทางอารมณ์เหล่านี้มาด้วย ... อ่านลิงก์ข้างล่างเพิ่มเติมเอานะคะ วิชาการกว่านาเยอะคะ

แต่อ่านไปอ่านมาก็อาจนึกเถียงในใจ "พืชผักก็มีชีวิตนี่นา!" ... อืมม์ ข้อความต่อไปนี้ไม่มีแหล่งอ้างอิง เคยได้ฟังจาก อ.อาจอง ว่า หากเราขอ... ไม่ใช่เพื่อตอบสนองความอยาก... พืชผักจะยินดี! อาจฟังดูแปลกๆ และไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไร อาจารย์เล่าว่าเป็นการทดลองของนักวิทยาศาสตร์ (ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าจะไปหาแหล่งอ้างอิงได้ที่ไหน) โดยอธิบายเพิ่มเติมว่า ธรรมชาติของพืชนั้นไม่เหมือนสัตว์ การที่เรากินส่วนหนึ่งของพืช ส่วนมากไม่ได้เป็นการเอาชีวิตของพืชต้นนั้นไปทั้งหมด เราเอาแค่ใบ ดอก ผลมากิน เมล็ดซึ่งเป็นหน่อของชีวิตยังอยู่ (อันนี้คงเป็นคำอธิบายกรณีกว้างๆ เนอะ เพราะจริงๆ เราก็กินเมล็ดพืชหลายชนิดเหมือนกัน แต่ยิ่งกิน ก็ยิ่งต้องปลูก ใช่เปล่า win-win เห็นๆ ^-^)

อ่านเพิ่มเติม

อ้อ! ตอนนี้ กลับจากรีทรีทมาได้อาทิตย์กว่าๆ แล้ว ยังทานพืชผักเป็นหลักอยู่คะ ^_^

Play with OdoSketch

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Tue, 12 Apr 2011 19:19:00 +0700

It's an flash drawing website. Sketch yr own!

How to add FB-Tweet-Buzz to blogspot

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Mon, 11 Apr 2011 00:36:00 +0700

ทำยังไงดี อยากใส่ปุ่มแชร์+ตัวนับ (counter) แบบรูปข้างล่างนี้

ทำตามบล็อกนี้ได้เลย ไม่เกิน 4 ขั้นตอนก็เสร็จแล้ววว..

1. Go to your blogger Dashboard>>Design>>Edit HTML

ไปที่แผงควบคุมของ Blogspot >> การออกแบบ >> แก้ไข html

2. Check "EXPAND WIDGET TEMPLATES"
ติ๊กถูกตรง "ขยายเทมเพลตวิดเจ็ต"

Then, search for <div class='post-footer'> [Tip: pressing CTRL + F on your keyboard and search for it ]
จากนั้น กดปุ่ม Control+F เพื่อเสิร์ชคำว่า "div class='post-footer'"

3. Now Copy and paste the following code just above

if you want it to appear after blog title but before your post content. If you want the buttons to appear after the post (like the pic above), paste the code below

หากอยากให้ปุ่มแบ่งปันเหล่านี้อยู่ถัดจากชื่อบทความ แต่ก่อนเนื้อหาบทความ (เหมือนรูปข้างบน) ให้คัดลอกโค้ดเหล่านี้ไปวางบรรทัดถัดจาก

แต่หากอยากให้ปุ่มแบ่งปันอยู่ท้ายบทความ ให้คัดลอกโค้ดไว้ในบรรทัดถัดจาก

โค้ดสำหรับปุ่ม Facebook คือ

</span></div><meta charset="utf-8"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 14px; "><font class="Apple-style-span" color="#FF0000" face="arial, helvetica, clean, sans-serif"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 16px;"><meta charset="utf-8"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 51, 51); font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; "><pre class="prettyprint" style="font-style: italic; font-size: 14px; background-color: rgb(238, 238, 238); border-right-width: 1px; border-right-style: solid; border-right-color: rgb(204, 204, 204); border-bottom-width: 1px; border-bottom-style: solid; border-bottom-color: rgb(204, 204, 204); padding-top: 20px; padding-right: 20px; padding-bottom: 20px; padding-left: 20px; line-height: 20px; margin-top: 10px; margin-right: 25px; margin-bottom: 10px; margin-left: 25px; "><script> var fbShare = { url: '<data:post.url/>', title: '<data:post.title/>', size: 'large', google_analytics: 'true' } </script> </pre></span></span></font><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, helvetica, clean, sans-serif; line-height: 16px; color: rgb(143, 143, 143); ">

โค้ดสำหรับ Twitter คือ

</span><br><font class="Apple-style-span" color="#FF0000" face="arial, helvetica, clean, sans-serif"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 16px;"><meta charset="utf-8"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 51, 51); font-family: Georgia, 'Times New Roman', Times, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; "><pre class="prettyprint" style="font-style: italic; font-size: 14px; background-color: rgb(238, 238, 238); border-right-width: 1px; border-right-style: solid; border-right-color: rgb(204, 204, 204); border-bottom-width: 1px; border-bottom-style: solid; border-bottom-color: rgb(204, 204, 204); padding-top: 20px; padding-right: 20px; padding-bottom: 20px; padding-left: 20px; line-height: 20px; margin-top: 10px; margin-right: 25px; margin-bottom: 10px; margin-left: 25px; "><script type="text/javascript"> tweetmeme_url = '<data:post.url/>'; </script> <script type="text/javascript" src="http://tweetmeme.com/i/scripts/button.js"> </script></pre></span></span></font><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, helvetica, clean, sans-serif; line-height: 16px; color: rgb(143, 143, 143); ">

ปรับแต่งโค้ดสำหรับ Google Buzz

4. Click "Preview" to check before hitting "Save Template" and now it's done. Enjoy!
กดปุ่ม "แสดงตัวอย่าง" เพื่อตรวจดูผลลัพธ์ แล้วค่อยกด "บันทึกแม่แบบ" เป็นอันเสร็จสรรพค่า เย้!

อ้างอิง

โค้ดปุ่ม FB, Yahoo Buzz, Tweet, Digg it สำหรับบล็อค (Blogspot)

โค้ดปุ่ม Google Buzz

สัมภาษณ์ไพ่ตัวตน (Interview Archetype Cards)

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Wed, 23 Mar 2011 11:51:00 +0700

อันที่จริง ไพ่ชุด Archetype Card นี้นาซื้อมาจาก Kinokuniya สาขาสยามพารากอนได้สักพักหนึ่งแล้ว ตอนไปด้อมๆ มองๆ ที่ชั้นก็รู้สึกว่าไพ่ชุดนี้ดึงดูดเรามาก มากกว่าชุดอื่นๆ เสียอีก แม้จะมีเหตุผลว่า เราจะได้ศึกษาเรื่อง Archetype เพิ่มเติมจาก Voice Dialogue ด้วยไง แต่จริงๆ เราก็ซื้อมาตาม sense มากกว่า

หลังจากนั้นก็ไป Tarot Club นั่นเป็นครั้งแรกที่มีการใช้ไพ่ชุดนี้เป็น Oracle Card (น้าส้มอ่านให้น้าอีกคนน่ะคะ ผลลัพธ์หรือคะ? ก็โดนไปเต็มๆ ค่ะ ^-^) นาก็เลยลองดูตั้งแต่นั้นมา แต่ดูแบบงูๆ ปลาๆ เน้น Intui อย่างเดียวคะ

เมื่อวาน พอดีจับพลัดจับพลูไปเจอบล็อกเกี่ยวกับการสัมภาษณ์ไพ่ ก็เลยอยากจะลองดูสักหน่อย เค้าให้เปิดไพ่ 6 ใบ ในตำแหน่งแบบนี้

****** 5 ****** 6 ******

********** 4 **********

****** 3 ****** 2 ******

********** 1 **********

แต่ละตำแหน่งก็มีคำถาม (ซึ่งนาปรับให้สั้นๆ และเป็นภาษาของตัวเอง เพราะจำประโยคยาวๆ ไม่ได้อ่ะคะ - ดูรายละเอียดเต็มๆ และลิงก์ภาษาอังกฤษได้ที่ บล็อกนี้ นะคะ) ดังนี้

ไพ่จ๋า...ลักษณะเด่นของเธอคืออะไร
จุดเด่น/จุดแข็งของเธอคือ...?
ข้อจำกัดของเธอคือ...?
ไพ่จ๋า... เธอมาช่วยสอนฉันเรื่องอะไรเอ่ย?
แล้วฉันควรจะทำอย่างไร จึงจะเรียนรู้และร่วมมือกับเธอได้ดีที่สุด?
ข้อสุดท้าย แนวโน้มผลลัพธ์จากการทำงานร่วมกันของเราจะเป็นเช่นไร

เอาล่ะ มาเข้าสู่ผลการสัมภาษณ์ไพ่ชุดนี้กันดีกว่าค่ะ ตาม "ภาพ" เลยนะคะ (คือ นาดูภาพเป็นหลักเลยค่ะ สำหรับพวก Visual Learner ก็เลยสบายๆ แต่จริงๆ ไพ่ชุดนี้เค้าจะมีชื่อ Archetype พร้อมทั้งด้านสว่าง Light Attribute และด้านมืด Shadow Attribute อธิบายอยู่บนไพ่ด้วยน่ะคะ)

เผอิญว่าไพ่ที่เปิดได้สอดคล้องกันเป็นคู่ๆ เลยจะขออ่านควบกัน ดังนี้นะคะ

ตำแหน่ง 1 กับ 2 ไพ่บอกบุคคลิกและจุดแข็งของตัวเองว่า :
"ฉันเผยสิ่งที่คนเค้าไม่รู้ (ลาวาปะทุจากใต้ดิน และลูกแก้วลอยออกจากหมวกนักมายากล) สิ่งที่มาจากภายใน จิตใต้สำนึก The Unknown (สีดำของหมวก) บุคลิกเปิดเผย ตรง ฉันจะบอกสิ่งที่เป็นจริงแม้ไม่ตรงกับคำถาม ฉันชอบที่จะทำให้คนทั้งอึ้ง ทึ่ง เหวอ เหมือนเวลาเธอชมการแสดงของนักมายากลนั่นล่ะ"
--> จากที่ผ่านมา อาการของคนที่ให้ไพ่ชุดนี้ดู ก็จะเหวอๆ เอ๋อเอ่อ ตรงหง่ะ (กรี๊ดดดด!) ยังงั้นเลยแหล่ะ อาการตอบตรงๆ แม้ไม่ตรงกับคำถามก็บ่อย (ไม่รู้เป็นเพราะนาถามคำถามไม่เก่งหรือเปล่าเหมือนกัน)

ตำแหน่งที่ 3 กับ 5 ข้อจำกัดของไพ่และสิ่งที่นาจะปรับเพื่อให้ทำงานกับไพ่ได้ดีขึ้น :
"เธออ่านชั้นไม่ออก/ทะลุเอง (ภาพผู้หญิงเอานิ้วบางนิ้วปิดตา ท่ามกลางสัญลักษณ์ล่องลอยไปมาเต็มไปหมด เหมือนกับจะบอกว่า ชั้นบอกเธอผ่านสัญลักษณ์หลายอย่าง แต่เธอมองไม่เห็นเอง เป็น Limit ของนาเองซะงั้น 555) ต้องไปฝึกเพิ่มนะ (ภาพคล้ายๆนักยิมนาสติกโหนบาร์ ซึ่งต้องฝึกกล้ามเนื้ออย่างหนัก)"
--> ที่จริงก็กำลังนึกอยู่เลยค่ะ ว่าอยากศึกษาเพิ่มเติม รวมทั้งฝึกด้านอื่นๆ เช่น ความแข็งแรงของฐานกายด้วย...

ตำแหน่งที่ 5 กับ 6 ไพ่สอนอะไร และผลลัพธ์จากการทำงานร่วมกัน :
"ฉันจะสอนให้เธอมองโลกสองด้าน กลับหัวกลับหาง ตีลังกาได้ ผลคือ เธอจะเที่ยงธรรม คือ มีสมดุลในการมองโลก 2 ด้านมากขึ้น"

เป็นไพ่ที่น่ารักจริงๆ ที่ผ่านมา ได้ลองปรึกษาเค้า ก็ยิ่งรู้สึก "ใช่" มากขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ ค่ะ :-)

ปล. มานั่งนึกๆ ดูอีกที จริงๆ เปิดได้ไพ่กลับหัวตั้ง 4 ใบจากทั้งหมด 6 ใบ (รู้สึกว่านาจะกลับตั้งแต่ตอนแผ่สำรับแล้วล่ะคะ แฮะๆ) ตอนแรกนาก็หมุนไพ่กลับให้มันตั้งในแนวปรกติ แต่มานั่งนึกดูดีๆ ภาพที่กลับหัวก็จะมองได้แง่มุมที่ต่างจากภาพแนวตั้ง เช่น ตำแหน่ง 2 กับ 5 ที่จะเหมือน Hang man มากขึ้น (ซึ่งไพ่อาจบอกสิ่งที่นาต้องฝึก ก็คือ เรื่องการขยาย/ปรับเปลี่ยนมุมมองที่เราใช้มองโลก ก็เป็นได้) ในขณะที่ตำแหน่งที่ 1 อารมณ์ของภาพกลับหัวก็ต่างกับแนวตั้ง ในขณะที่ตำแหน่ง 4 ไม่ส่งผลอะไรมากนัก

แต่ตอนนี้นายังมือใหม่อยู่ และยังไม่ค่อยคลิกกับการอ่านภาพกลับหัว เลยหมุนไพ่กลับคืนหมดเลย 555

ว่าด้วยการแต่งงาน

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Mon, 31 Jan 2011 10:30:00 +0700

การบ้านบรรณาธิการต้นฉบับแปล : ฝึกแปล

นาเลือกแปลเนื้อหาจาก Being Me, Loving You ซึ่งเป็นหนังสือจากการถาม-ตอบระหว่าง Marshall Rosenberg ผู้คิดค้น Nonviolent Communication (การสื่อสารอย่างสันติ/กรุณา) กับลูกศิษย์ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ ในหัวข้อ "ว่าด้วยการแต่งงาน" จากต้นฉบับภาษาอังกฤษข้างล่าง จริงๆ อาจารย์สั่งให้แปลแค่ 4 - 5 บรรทัด แต่เนื้อหาแค่ 4 - 5 บรรทัดมันยังไม่ค่อยโดน เลยแปลมันทั้งหน้าไปเลย ติดลม 555 แต่กะว่าจะเลือกย่อหน้าที่ 2 ไปส่งเป็นการบ้าน

ไหนๆ ก็แปลแล้ว (ตรวจแก้แล้ว) เลยเอามาป๊ะในนี้ เผื่อใครจะอ่านแล้วช่วยชี้แนะได้
อ่านแล้วคิดอย่างไรก็บอกกันได้นะคะ จะได้ร่วมเรียนรู้ไปด้วยกัน

ขอบคุณค่ะ

-----------------------

ว่าด้วยการแต่งงาน

มาร์แชล : “คุณอาจเคยได้ยินผมพูดมาแล้วว่า ผมรู้สึกวางตัวกับคู่แต่งงานได้ยาก กว่าการวางตัวกับคนในความสัมพันธ์แบบอื่น เพราะเราถูกสอนอะไร บ้าๆบอๆมามากมายว่า “การแต่งงาน” ควรจะเป็นอย่างไร ผมค้นพบว่า ผมมีความสุขกับคนที่ผมใช้ชีวิตด้วยได้มากกว่า หากไม่คิดถึงเธอในฐานะ “ภรรยาผม” เพราะในวัฒนธรรมที่ผมเติบโตมา เมื่อใครพูดว่า “ภรรยาผม” พวกเขาก็จะเริ่มคิดว่าเธอเป็นสมบัติบางอย่างขึ้นมาทันที

“NVC (Nonviolent Communication หรือ การสื่อสารอย่างสันติ) เป็นภาษาที่ช่วย ให้เราเชื่อมสัมพันธ์กับผู้อื่นในวิถีซึ่งเราจะให้กันละกันด้วยหัวใจ นี่หมาย ความว่า เมื่อคุณอยู่กับคนรัก คุณจะไม่ทำอะไรเพียงเพราะบทบาทที่คุณเป็น ‘ควรจะ’ ‘สมควรที่’ ‘น่าจะ’ ‘ต้อง’ ทำ การให้ของคุณไม่ควรมาจากความ-รู้สึกผิด อับอาย ไม่รู้ตัว หวาดกลัว เป็นหนี้บุญคุณ หรือเพียงเพราะมันเป็น หน้าที่ ผมเชื่อว่าทุกฝ่ายล้วนเป็นผู้แพ้ เมื่อเราทำสิ่งใดให้แก่กันด้วยพลังงาน เช่นนี้ และเมื่อเราได้รับสิ่งใดจากพลังานเช่นนี้ ก็แน่ใจเถอะว่าจะต้องมาชด- ใช้กันทีหลัง เพราะสิ่งนั้นเกิดจากต้นทุนของใครบางคนแน่นอน ผมจึงสน-ใจกระบวนการที่เราจะได้ให้กันและกันจากหัวใจมากกว่า

“เราจะเรียนรู้การให้จากหัวใจ ซึ่งเป็นวิถีที่ผู้ให้รู้สึกว่าเป็นผู้รับได้อย่างไร? เมื่อสิ่งต่างๆดำเนินไปบนวิถี[1]ของมนุษย์ ผมเชื่อว่าคุณจะแยกผู้ให้กับ ผู้รับไม่ได้เลย แต่เมื่อเราปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นในวิถีที่ผมเรียกว่า การตัดสินและพิพากษา การให้ก็เริ่มจะไม่สนุกเสียแล้วล่ะ

[1] วิถีธรรมชาติของมนุษย์ - ผู้แปล
-------------------------------

On the Subject of Marriage

Marshall : You may have heard me say that it is harder to relate within a marriage than outside because of all the crazy things we are taught as to what “marriage” means. I find I enjoy the person I’m living with much more if I don’t think of her as “my wife,” because in the culture I grew up in, when someone says “my wife,” they start to think of her as some kind of property.

NVC is a language that makes it possible for us to connect with one another in a way that enables us to give to each other from the heart. That means with your partner, you don’t do things because of titles that imply you are “supposed to,” “should,” “ought to,” or “must.” You don’t give out of guilt, shame, unconsciousness, fear, obligation, duty. It is my belief that whenever we do anything for one another out of that kind of energy, everybody loses. When we receive something given out of that kind of energy, we know we are going to have to pay for it because it was done at the other person’s expense. I’m interested in a process in which we give to each other from the heart.

How do we learn to give from the heart in such a way that giving feels like receiving? When things are being done in a human way. I don’t think you can tell the giver from the receiver. It’s only when we interact with one another in what I call a judging, or judgmental, manner, that giving isn’t much fun.

ส่งเสื้อหนาวให้น้องใส่

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Fri, 5 Nov 2010 22:30:00 +0700

นารู้จักพี่น้ำ (ครู ผอ. รร. เด็กบ้านป่า) มาได้ระยะหนึ่งแล้ว เราเจอกันในการอบรมทั้งที่เสมสิกขาลัย, ขวัญแผ่นดิน และ RC (ต้นกล้า) หลายครั้ง พี่น้ำเป็น ผอ. ดูแลเด็กตั้งกว่า 400 คน แถมเป็นเด็กที่มีความเป็นอยู่ลำบาก ที่ชายแดนไทย-พม่า ในจ.กาญจนบุรีอีกด้วย แน่นอนว่าการดูแลคนจำนวนนี้ต้องการทั้งกำลังและเงินจำนวนมากทีเดียว (รู้สึกชื่นชมในความเข้มแข็งของคนที่ทำงานเช่นนี้จริงๆ)

พออากาศเริ่มเย็นขึ้น นาก็คิดถึงพี่น้ำขึ้นมาอีกครั้ง ก็เลยถือโอกาสเก็บกวาดตู้เสื้อผ้า (กับคุณแม่) กันยกใหญ่ คัดเลือกเสื้อผ้าสมัยนาและพี่ๆยังตัวเล็ก และเสื้อผ้าที่ยังใส่ได้แต่เรามีเยอะเกินไป เก็บลงกล่องแล้วฝากคุณไปรษณีย์ไปส่งให้ที

ทำดี ใครๆ ก็ทำได้ค่ะ

----------------------------------

หากในบ้านของคุณมี เสื้อผ้าหนาๆ เสื้อแขนยาว กางเกงขายาว

กางเกงวอร์ม ผ้าห่ม จะเป็นของมือ 1 มือ 2

เราขอชวนคุณๆ มาส่งต่อความรักให้เด็กๆ

ที่ทาง “บ้านเด็กรักป่า” จ.กาญจนบุรี อุปการะอยู่กว่า 350 ชีวิต

แบ่งปันมาได้ไม่จำกัดค่ะ ยังไงก็มีคนรับแน่นอน เพราะนอกจากเด็กๆ 350 คนแล้ว

น้องๆ ยังสามารถแบ่งปันเสื้อหนาวให้พ่อ แม่ ที่บ้านด้วยค่ะ

กรุณาส่ง...

รัสนากร อมรพงศ์ มูลนิธิบ้านเด็กป่า

ตู้ปณ.39 ปณ.สังขละบุรี กาญจนบุรี 71240

~ขอบคุณครับ/คะ~

ปล. บ้านเด็กป่า เป็นทั้ง “บ้าน” และ “โรงเรียน” ให้กับเด็กๆ มอญ และกะเหรี่ยง ประมาณ 350 คน ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ baandekpa.tripod.com

จะรักให้ดีที่สุด

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Fri, 29 Oct 2010 12:55:00 +0700

จะสัญญา หรือสาบาน ก็คงยากที่จะเชื่ออย่างสนิทใจ
เพราะฉันก็เคยผ่านมา ว่าความรู้สึกของคนเรามันเปลี่ยนแปลงและแปรไปได้
เอาเป็นว่า ซื่อตรงกับปัจจุบัน และทำมันโดยไม่ต้องกังวลกับผลในอนาคต ดีกว่า

วันนี้นึกถึงเพลงนี้ขึ้นมา ชอบเนื้อเพลงบางท่อน เลยป้ายสีไว้ด้วย
เพราะบางท่อนก็ไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ :-D

ศิลปิน : ตอง ภัครมัย

อัลบั้ม : 333

ฉันไม่สัญญาว่าเธอจะเป็นคนสุดท้าย ฉันไม่มั่นใจอะไรที่มันยังไม่เกิด

ฉันไม่สัญญาว่าจะมีเราตลอดไป แค่ไม่มั่นใจ อย่าเพิ่งโกรธ

* แต่ฉันขอสัญญาจะมีแต่เธอเท่านั้น และทุกๆวันฉันจะทำเพื่อเธอ

ฉันขอสัญญาไม่ว่าจะไกลสักแค่ไหน ฉันจะตั้งใจ ฉันรักเธอ

** เมื่อความรักนั้นไม่ใช่ภูผา เป็นเพียงแววตาที่จริงใจ

เมื่อความรักนั้นเป็นแค่ต้นไม้ มันจะยืนยงสักเท่าไหร่ ก็ต้องอยู่ที่เรา (ทั้งสองคน)

(ซ้ำ **)

แม้จะเป็นภูเขาก็อาจพังทลาย แล้วจะเอาอะไรมายืนยันและสัญญา
ฉันไม่รอพรุ่งนี้ไม่นับวันเวลา ฉันแค่รักเธอและฉันจะรักให้ดีที่สุด

(ซ้ำ ** , *)

บทนำ ผีเสื้อเดือนตุลา'53

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Mon, 25 Oct 2010 00:51:00 +0700

ผีเสื้อเดือนตุลา

ในบรรดา Archetype หลายร้อยหลายพันในตัวเรานั้น “Inner Child” หรือ “เด็กน้อย” เป็นผู้ที่มีความสำคัญ กุมกุญแจไขความลับของชีวิต หรือบางคนก็ว่า “เป็นผู้ถือลายแทงทางจิตวิญญาณของเรา”... ขนาดนั้นกันเลยทีเดียว!

ดิฉันรู้จักและเข้าใจคำว่า “Archetype” จาก Voice Dialogue (คิดค้นโดย Dr. Hal&Sidra Stones นักจิตวิทยาสาย Carl G. Jung) ซึ่งสรุปตามความเข้าใจของตนเองแล้ว Archetype ก็คือแม่พิมพ์ของบุคลิกภาพ (หรือ ลักษณะต่างๆ) ซึ่งเป็นคุณลักษณะสากลที่เราแต่ละคนใช้ และแชร์ร่วมกันในจิตใต้สำนึกร่วม

ถ้าจะให้เล่าเรื่อง Archetype, Voice Dialogue และ Carl Jung ทั้งหมดในที่นี้ ก็เกรงว่าจดหมายข่าวผีเสื้อจะกลายเป็นหนังสือเล่มไป ดิฉันจึงอยากจะเชิญชวนทุกท่านอ่านบทความที่น้าส้ม - สมพร อมรรัตนเสรีกุล เขียนเกี่ยวกับบทบาทของ Archetype “เด็กน้อย” ในนิตยสารออนไลน์ Women40Plus กันดีกว่า

นอกจากนี้ ยังมีกิจกรรมที่ทุกท่านยังพลาดไม่ได้ นั่นคือ “Introduction to Voice Dialogue” วันเสาร์ที่ 20 พ.ย. 53 นี้ ซึ่งเปิดให้เข้าร่วมฟรี (แต่ต้องลงทะเบียนล่วงหน้านะคะ) โดยอาอู๊ด - สมพล ชัยสิริโรจน์ จะมาแบ่งปันเรื่องตัวตนต่างๆ ภายในตัวเรา ให้ทุกท่านรับฟังและเรียนรู้กันเต็มอิ่มตลอดวัน แล้วพบกันนะคะ ;-)

- นา, ต.ค. 53

:: Quote of the Month ::

“ความทรงจำถึงเหตุการณ์ภายนอกของชีวิตข้าพเจ้าได้ซีดจางหรือสูญหายไปสิ้น ทว่าการได้พบเผชิญกับความจริง ‘ในมิติอื่น’ - กับจิตไร้สำนึก - กลับฝังแน่นอยู่ในความทรงจำไม่ลบเลือน ในมิตินั้นเองที่เปี่ยมล้นมั่งคั่ง สิ่งอื่นๆ นอกนั้นกลับสูญสิ้นความหมายเมื่อนำมาเปรียบเทียบ”

คาร์ล กุสตาฟ ยุง,

จาก ความทรงจำ ความฝัน ความคิดคำนึง (สนพ. คบไฟ)

ตกอยู่ในความไม่รู้ (อีกแล้ว)

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Sun, 17 Oct 2010 20:20:00 +0700

อีดิทหนังสือ WTB มาได้จะครบปีแล้ว ไวจริงๆ (เย้!!! ^__^ จริงๆ ไม่ควรจะดีใจที่ทำนานนะ เพราะมันยังไม่เสร็จสักทีนะเสะ) เจออาการ 'ตกโพรงกระต่าย Into the Rabbit Hole' บ่อยมากๆ มันเหมือนจังหวะชีวิตของเรากับเนื้อเรื่องในหนังสือมันมา sync กันโดยบังเอิญ (แม้บางคนอาจจะไม่เชื่อเรื่องความบังเอิญก็ตาม)

อย่างตอนนี้ วนกลับมาอีดิทรอบ 3 ถึงบทที่ 4 แล้ว เป็นบทที่ชื่อว่า Great Question หรือ "คำถามที่ยิ่งใหญ่" พออ่านมาถึงแถวๆ ข้อความข้างล่างนี้ ก็รู้สึกทนไม่ไหวต้องหยุดกลับมาย้อนดูตัวเองตอนนี้ เพราะหลังจากที่จบมหาลัย และออกเดินทางตามหาครู/วิถีอยู่ซักพัก ใช้ชีวิต freelance ที่เป็นน้องๆ ยาจก มีความสุขและกระตือรือร้นแต่ไม่ค่อยมั่นคง จนเข้าสู่ตำแหน่งผู้ประสานงานกึ่งเอนกประสงค์หนึ่งเดียวในทีมงานที่ก็ค่อนข้างมีอิสระสูง เป็นงานที่เกี่ยวข้องการเรียนรู้ ที่แรกๆ เรารู้สึกว่าเราได้ทำประโยชน์ และได้เรียนรู้ไปพร้อมๆ กันด้วย แต่... แต่... ตอนนี้เรากลับเริ่มเบื่อแล้วน่ะซิ (เฮ้อออว์!)

ส่วนตัว เป็นคนชอบถามคำถามที่ว่า "เป้าหมายในชีวิตนี้ของฉันคืออะไร" ชีวิตนี้มันเกิดมาเพื่ออะไรกัน
ช่วงที่เริ่มทำผู้ประสานงานก็ยังรู้สึกโอเคอยู่ น่าจะใช่ แต่พอมาถึงตอนนี้ที่มันเริ่มจะไม่ใช่ เราก็แบบ... แล้วจะทำอะไรดีล่ะ มันทั้งเหนื่อยและท้อ แล้วพออ่านต้นฉบับมาถึงเนื้อหาช่วงนี้ก็แบบ... (ลองอ่านดูสิ)

-------------------ตัดตอนมาจาก WTB----------------------

ความสุขสนุกสนานและความเบิกบานของชีวิตอยู่ในการเดินทาง วัฒนธรรมของเรา วางเงื่อนไขให้เรามอง “การไม่รู้” ว่าเป็นสิ่งเลวร้ายและไม่อาจยอมรับได้ เป็นความล้มเหลวบางประการ เราต้องรู้คำตอบเพื่อที่จะสอบผ่าน ทว่า แม้กระทั่งความรู้และข้อเท็จจริงเกี่ยวกับสิ่งซึ่งจับต้องได้บางอย่าง วิทยาศาสตร์ก็ ไม่รู้ มากกว่า รู้ เยอะนัก นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่จำนวนมากเฝ้ามองความลึกลับของจักรวาลและชีวิตบนโลกใบนี้อย่างฉงนฉงาย และพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “เรารู้น้อยมาก ส่วนใหญ่เรามีคำถามมากมาย” นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงกับนักคิดระดับแนวหน้าซึ่งเราได้สัมภาษณ์ เหมือนดั่งคำพูดของนักประพันธ์ เทเรนซ์ แมคเคนนา (Terence McKenna) “ยิ่งกองไฟแห่งความรู้ลุกโชติช่วงมากเท่าไหร่ ความมืดก็ยิ่งปรากฎแก่สายตาอันตื่นตะลึงของเรามากขึ้นเท่านั้น”

มันยากยิ่งขึ้นไปอีกหากจะหาคำตอบที่ชัดเจนสำหรับคำถามที่ว่า “อะไรคือความหมายและจุดประสงค์ของชีวิตฉัน?” คำตอบของคำถามที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้จะผุดขึ้นมาจากการเดินทางด้วยการใช้ชีวิตเท่านั้น และทางเดียวที่เราจะไปถึงจุดหมายนั้นได้ก็คือต้องผ่านถนนแห่งความไม่รู้เท่านั้น - หรือเราอาจเรียกว่า ‘ยังไม่รู้’ ก็ได้ ถ้าเราคิดเสมอว่าเรารู้คำตอบแล้ว เราจะเติบโตขึ้นได้อย่างไร? เราจะเปิดรับต่อการเรียนรู้อะไรได้บ้าง?

-------------------ตัดตอนมาจาก WTB----------------------

โอเค้! Chaos ก็ Chaos "ยังไม่รู้" ก็คือ "ยังไม่รู้" แม้จะรู้สึกผิดหวังกับตัวเองที่ใช้เวลาสูญเสียไป (ตอนนี้รู้สึกอย่างนี้อ่ะนะ) แต่ก็คงต้องยอมให้มันผ่านแล้วผ่านไป อย่างน้อยๆ ก็ได้รู้ว่า "การทดลองนี้ไม่ได้ผลลัพธ์ที่สอดคล้องกับสมมติฐาน" มันไม่มีการทดลองที่ล้มเหลวอย่างแท้จริงในวิทยาศาสตร์ ก็ไม่มีอะไรที่ "ไม่ถูก" ในการใช้ชีวิตของเราเหมือนกันแหล่ะน่า

มีเพียงการเรียนรู้+ยอมรับสิ่งที่ตัวเองยังไม่อาจข้ามผ่านไปได้ก็พอ

ขอส่งท้ายด้วยเนื้อหาอีกส่วนในบท "คำถามที่ยิ่งใหญ่" นี้ เป็นจดหมายที่หนึ่งในผู้เขียนตอบหลานสาว ใจความว่า...

-------------------ตัดตอนมาจาก WTB----------------------

"ไม่รู้คำตอบก็ไม่เป็นไร"

ไม่นานมานี้ หลานสาวอายุ 16 ปีของผมเขียนอีเมล์ถึงผมเสียยืดยาว เนื้อหาหลักๆ มีใจความว่า “ชีวิตห่วยแตก หนูเห็นพ่อกลับจากงานมาถึงบ้านแบบหมดสภาพทุกวัน หนูไม่ต้องการทำงานเหมือนหนูถีบจักร แต่หนูมองไม่เห็นความหวังที่จะหลีกเลี่ยงมันได้เลย ชีวิตมีอะไรแค่นี้เท่านั้นหรือ? แล้วความหมายของมันคืออะไร? หรือหนูควรจะยิงตัวตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย”

“คริสตินา” ผมตอบกลับไป “หนูอาจจะไม่คิดว่านี่เป็นการตอบที่ยอดเยี่ยมนัก แต่ลุงรู้สึกภูมิใจในตัวหนูนะ ลุงไม่สามารถบอกหนูได้ว่า หนูจะคลี่คลายปมปัญหาที่ขัดแย้งอยู่ในใจหลานและพบคำตอบในท้ายที่สุด ลุงรู้ว่าหนูต้องการคำตอบ แต่บางครั้งชีวิตก็ไม่ได้จัดสรรคำตอบให้เราทันที แต่หนูตั้งคำถามได้ถูกแล้ว และนั่นแหละที่สำคัญ”

- วิลล์

-----------------------------------------

วลี ตกโพรงกระต่าย มีที่มาจาก อลิซ ในดินแดนมหัศจรรย์ ส่วน WTB (What the Bleep) เป็นหนังสือจ่อคิวพิมพ์ในภาษาไทย โดย สนพ. Oh My God จ๊า

3 Things I Addicted Recently !

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Wed, 6 Oct 2010 23:59:00 +0700

3 สิ่งที่ข้าพเจ้าเสพติดในช่วงนี้ ! (ลองเดาสิ...ติ๊กต๊อกๆๆๆ)

ไหนมาดูกันสิว่า ตรงกับของใครกันมั่งอ่ะป่าว? :-D

เริ่มจาก :: อันดับ 3 :: คือ.........

- ไพ่ทาโรต์รายวัน ใน facebook ค่ะ (เย้! คนทำ app จะดีใจกะเรามั้ยเนี่ย)

คำอธิบาย (อยากอธิบายอ่ะ จริงๆไม่จำเป็นหรอก :-B)

เอ่อ - คือช่วงนี้รู้สึกเบื่อๆ เนือยๆ หน่ะ แถมยังสับสนในชีวิตอีก (แล้ว?!)

ก็เลยอยากจะได้ guidance นิดหน่อย อ่านยุงแล้วสนใจเรื่องฝัน+จิตใต้สำนึก แต่มันแปลฝันไม่ค่อยออก (และก็จำไม่ค่อยได้อีกอ๊ะ) ก็เลย...เอานี่แหละ-่ะ สะดวก daily ดี ^^

(แต่ก็เห็นคนอื่นเล่นกันเยอะนาาาา เค้าไม่ได้ติดคนเดียวแหงมๆ ^^, )

:: อันดับ 2 ::

มั่นใจว่าอันนี้น่าจะติด Top 3 ของคนไทยเกิน 1 ล้านคนเช่นกัน

Facebook นั่นเอง !

คำอธิบาย - อันนี้คงไม่ต้องอธิบายมั้ง รู้ๆ กันดีอยู่ชิมิ?

ประมาณว่าอยากรู้เรื่องของชาวบ้านไปเรื่อยยยย ไรงี้ 555+

ต่อไป ....

:: อันดับ 1 ::

คนที่นาจะนึกถึงตลอดเวลา =^.. ^= 555+

ม่ายช่ายยยย! หนุ่ม (ผู้โชคร้าย) ที่ไหนหรอก แต่เป็น "โครเชต์โปรเจ็ค" ตะหาก

(คงเดากันไม่ยากสินะ ก็เล่นขยันอัพขึ้น fb ขนาดนั้น - -")

รูปนี้เป็นอะไรที่กะลังถักอยู่จ้า! ดูออกไหมว่าเป็นหมวก ^__^"ใช้ Tape yarn สีน้ำตาล เทาอ่อนๆ กะแดง (โมแฮร์) แบบไม่ค่อยแจ๋เท่าไหร่

เลยตั้งชื่อว่า "Red Chocolate Beret" อ่ะ

จบ 3 สิ่งที่นากำลังเสพติดอยู่ในช่วงนี้แล้วจ้า

อ่านจบแล้วก็อย่าลืมไปลงคะแนน Vote ตรงด้านขวาของบล็อกด้วยนะจ๊า หรือให้เลือกแค่อย่างเดียวมันไม่สะใจ ก็ทำของตะเองมาให้อ่านกันบ้างนะค้า! จะรออ่านมั่ง อิอิ ^__^

พร่ำเพ้อถึงดวงดาว

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Mon, 4 Oct 2010 22:46:00 +0700

ฟ้าพร่างฝนโพรยพราว ดาวกับเดือนยังลอยอยู่เต็มฟ้า

แม้เมฆจะบดบังจากสายตาเป็นครั้งคราวก็ตาม...

บางที ก็รู้นะว่าเราอาจจะคิดอะไรไปเอง

จึงเกิดความไม่พอใจ ความคาดหวัง ความหงุดหงิดรำคาญใจ

แต่บางทีก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าที่เราอดทน ทำความเข้าใจ

พยายามจะเปลี่ยนแปลงตัวเองไป

มันจะพาเราไปถึงไหนกัน (เชียว) นะ?

แล้วทำไมเราถึงดูไม่เติบโตในสายตาคนอื่น/สังคมเลยล่ะ?

บางทีก็ถามตัวเองเหมือนกันนะ ... ว่านี่ฉันบ้าไปหรือเปล่า?

รับฟัง : เพื่อนสำคัญของชีวิต

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Sat, 18 Sep 2010 14:13:00 +0700

Listening : Life Partnering

ห่างหายไปนาน เพราะช่วงที่ผ่านมา ถือว่ามีงานและอะไรต่างๆนานา ไหลผ่านเข้ามาในชีวิตค่อนข้างชุกทีเดียว

2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ได้ไปช่วยจัดกระบวนการให้ผู้ปฏิบัติการในพื้นที่ของ True ในหลักสูตร True Connection รุ่น 1 - 2 ได้เรียนรู้ รับฟัง และเชื่อมความสัมพันธ์กัน ได้รับฟังความยากลำบาก ความเจ็บปวด น้อยใจ ฯลฯ ของพนักงานผู้น้อย ที่ต้องการให้ผู้ที่อยู่เบื้องบนได้รับรู้ และมองเห็นพวกตนบ้าง

แม้งานจะหนักหนาและยากลำบากเท่าไร ก็ยังพร้อมจะเต็มที่ทำงานให้เสมอ

แต่แค่มองเห็น และให้คุณค่า พวกเขาบ้าง (มีโบนัสบ้าง อะไรบ้าง :D )

... ทำให้ได้เห็น ความยินดีที่จะ "ให้" โดยพื้นฐานของมนุษย์ ที่สวยงามอีกครั้งหนึ่ง...

เป็นการย้ำเตือนตัวเองด้วย อย่างก่อนหน้านี้ นาได้ไปร่วมงานกรุณาแห่งศานติ

ในฐานะอาสาสมัครเครือข่ายสันติฯ จึงไปนั่งที่โต๊ะไพ่ยิปซีทายใจ กลายเป็นแม่หมอกันไปเลยทีเดียว :-D

จริงๆ คือ ชวนคนมาทำความเข้าใจความรู้สึก-ความต้องการของเขาเอง (ตามแนวทางของ NVC) นั่นแหละค่ะ

อย่างพี่สาวในรูปข้างบนนี้ ก็ยินดีที่จะ "ให้" น้ำดื่มสมุนไพร หลังจากที่ร่วมทำกิจกรรมกันเสร็จ ขอบคุณนะคะ ^^, สดชื่นในน้ำใจจริงๆ ค่ะ

ทำให้นึกถึงสิ่งที่เรา (ขวัญแผ่นดิน) อยากจะเสริมเป็นกิจกรรมในอนาคต คือ Life Partnering

ซึ่งนาเติมคำว่า Listening ข้างหน้าเอง เพื่อชี้เฉพาะไปเลยว่า เราจะเป็น "เพื่อนรับฟัง : เพื่อนในการดำเนินชีวิต" เพียงรับฟัง ไม่ใช้ผู้ให้คำแนะนำ ให้คำปรึกษา แบบ Counseling หรือ Coach

เพียงให้ความเข้าใจ ความรู้สึก-ความต้องการของเพื่อน

ชี้ชวนให้ดูเส้นทางที่กำลังเดิน และทางที่อาจจะเลือกเดิน

เพราะผู้ที่จะรู้ดีที่สุด (ตามความเชื่อของเรา) คือ ผู้ที่เป็นเจ้าของชีวิตของตนเอง

...ยินดีที่เป็นเพื่อนร่วมทางกันค่ะ...

ขอบคุณภาพ จาก พี่พจน์ ค่ะ

ภาพถ่ายจากกิจกรรม "ไพ่ทายใจ (ไพ่NVC)"

ใน กรุณาแห่งศานติ#2 (21 ส.ค. 2553)

จัดห้องเป็นขุมทรัพย์

noreply@blogger.com (Nanachidtang) — Fri, 27 Aug 2010 13:25:00 +0700

อาทิตย์นี้เกิดแรงฮึดอย่างหนักในการเก็บกวาด จัดระเบียบสมบัติภายในห้องทำงาน
แม้จะได้ค้นเจอสมุดไดอารี่เก่าๆ note ที่คนอื่นๆ เขียน appreciate เราในวาระต่างๆ หนังสือที่เคยชอบ สมุดโน๊ตในวิชาที่เคยชอบมากๆ สมัยเรียน ... ให้กลิ่นอายของ good old days ได้ตลบขึ้นมาอึงอลอีกครั้ง

ทว่า the ugly fact ก็ปรากฎขึ้นทนโท่เกินกว่าจะทำเป็นมองไม่เห็น
เพราะยิ่งเก็บกวาดจัดการสัมภารกได้มากเท่าไร ขยะที่ถูกนำไปวางรอขายซาเล้งก็เยอะขึ้นเท่านั้น

และส่วนที่น่าเกลียดที่สุด คือ ขยะที่ไม่รู้จะจัดการยังไง
ส่วนใหญ่คือขยะอิเล็กทรอนิกส์ เช่น คียบอร์ด เมาส์ พรินเตอร์เก่า มือถือ แบตเตอรี่ หรืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ตอนซื้อหาก็น่ารักน่าใช้ แต่ระยะเวลาในการใช้งานกลับสั้นจุ๊ดจู๋ และราคาที่ซื้อตัวพวกมันมาก็ต่ำมากเสียจนไม่คุ้มค่าเวลาและราคาที่จะนำไปซ่อมให้พวกมันฟื้นคืนชีพ

เช้าวันนี้ มี message ส่งมาถึงมือถือแต่เช้า ฉันเปิดอ่านพร้อมคิดในใจ "ขายของอีกล่ะซิ" ฉันคิดว่าจะเปิดดูเพื่อลบมันโดยไว แต่ข้อความนั้นกลับเป็นสิ่งที่ฉันกำลังต้องการพอดี "ทิ้งมือถือและแบตเก่าที่โรบินสัน มีเดอะวันการ์ด รับ 50 แต้มทุกศุกร์ ถึง ต.ค. 53"

โอเค... มันก็โฆษณารูปแบบหนึ่งล่ะนะ บวกหน้าตาภาพลักษณ์ขององค์กรหน่อยๆ แต่... เอาล่ะ ตราบใดที่ระบบการจัดการของเสียจากบ้านเรือนยังเป็นเช่นนี้ เราก็คงต้องช่วยคนละไม้คนละมือเท่าที่ทำได้

ฉันเลยลอง search ใน googel ดู พร้อมทั้งเขียนบล็อก entry นี้ พยายามที่จะรวบรวมแหล่งที่เราอาจส่งมอบทรัพยากรที่เราไม่อาจใช้ประโยชน์แล้ว ให้ไปอยู่ในที่ๆ มันจะฟื้นคืนชีพได้อีกครั้ง

มือถือ และแบตเตอรี่

อ่านข่าว กล่อง “Battery for Life” ณ เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ห้างสรรพสินค้าโรบินสัน ทุกสาขา
รับทิ้งมือถือหรือแบตเตอรี่เก่า *ไม่แน่ใจเรื่องสาขาของโรบินสันนะคะ ในข่าวระบุแค่สาขาศรีราชา*

หมดเขต ต.ค. 53 (ก็หวังว่าจะเป็นหนึ่งในทางเลือกที่สร้างสรรค์นะคะ หวังอย่างยิ่งว่าจะไม่จบลงในสภาพแบบเมืองกุ๊ยว์อี๋ ในคลิปข่าว CBS ข้างล่างนี้ )

กระดาษอาร์ต โบรชัวร์ ใบปลิว ฯลฯ

กระดาษคุณภาพดี แต่ดันเคลือบพลาสติก ทำให้ซาเล้งไม่รับซื้อ T.. T
เก็บรวบรวมไว้เอาไว้ในกล่อง วันเวลาดีๆ สบายๆ ก็ให้เวลากับการทำงานฝีมือ Upcycle กระดาษเหล่านี้เป็นลูกปัดกันดีกว่า (อ่าน วิธีทำ หรือ ดู วีดีโอข้างล่างนี้)

> กล่องนม : แกะ-> ล้าง -> เก็บรวบรวม--> หย่อนลงกล่องที่บิ๊กซี หรือ

> หนังสือมือสอง : ร้านหนังสือปูทะเลย์ (online shop)รับซื้อด้วย
หรือจะนำไปบริจาคก็เป็นทางเลือกที่น่าสนใจ แต่บางทีเราก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าผู้ที่รับหนังสือบริจาคต้องการหนังสือที่เราจะบริจาคหรือเปล่า?

ถ้าใครมีแหล่งบริจาค ส่งขาย จัดการทรัพยากรอื่นๆ ก็แนะนำกันได้นะคะ จะได้เป็นแหล่งข้อมูลเผื่อคนอื่นจะนำไปใช้ได้ หรือช่วยกันบอกต่อ

ฮืมม์ หรือบางทีเราคงต้องเข้าร่วม "สัปดาห์ไม่ซื้อ" คราวต่อไปแล้วล่ะ เพราะของเหล่านี้เริ่มจากตอนเราซื้อมันเข้าบ้านมานี่นา