<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457</id><updated>2026-05-20T00:20:12.070-07:00</updated><title type='text'>Narongrit Riemsri</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>17</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-6149807232477875989</id><published>2012-08-17T01:34:00.001-07:00</published><updated>2012-08-17T01:34:47.779-07:00</updated><title type='text'>สคส พระราชทาน</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDFO5zhPXxzkdfeaNwUj65AduxCqFWnG41FuRJu8Ur1yc6lrwa0XSwKw5ghKHDAFP4fhHCOl0m80rj3lQxMaioL8hyphenhyphenTPYEvl9TEz1Mx7Qg0d4uoJX6wfqGTHJqKxE3a-mtLFVNJ5rGzJ4/s1600/2550.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;243&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDFO5zhPXxzkdfeaNwUj65AduxCqFWnG41FuRJu8Ur1yc6lrwa0XSwKw5ghKHDAFP4fhHCOl0m80rj3lQxMaioL8hyphenhyphenTPYEvl9TEz1Mx7Qg0d4uoJX6wfqGTHJqKxE3a-mtLFVNJ5rGzJ4/s320/2550.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9gaQVMc-Yo-ZBGKW4pjTanD1oK757dY0K2i6Hu1PXxwLwlHNLPD9hl7B8cBDeLY-obbQU7pXZ7eZVcsfrUGdFq2pbacGHi1YVO4dre91NuYMs1e4ZzBaJ07Os4pXmgEwxo_K4uWnPoSA/s1600/2551.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;249&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9gaQVMc-Yo-ZBGKW4pjTanD1oK757dY0K2i6Hu1PXxwLwlHNLPD9hl7B8cBDeLY-obbQU7pXZ7eZVcsfrUGdFq2pbacGHi1YVO4dre91NuYMs1e4ZzBaJ07Os4pXmgEwxo_K4uWnPoSA/s320/2551.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6CPdtXHvojVcB124PGVNdhwb_rShht7-h2n6UvZlKCEc9t2gM9GfWg-IhX7n0mfbMPnhFGVJJrsRFv6dGBbpzk70nZsdMQwBygHzBa_B-kiaWfmOZxaOZ3dXgcW9u-HePH4H6-q8Sbhk/s1600/2552.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;231&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6CPdtXHvojVcB124PGVNdhwb_rShht7-h2n6UvZlKCEc9t2gM9GfWg-IhX7n0mfbMPnhFGVJJrsRFv6dGBbpzk70nZsdMQwBygHzBa_B-kiaWfmOZxaOZ3dXgcW9u-HePH4H6-q8Sbhk/s320/2552.JPG&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHQNTUkUCa88uPl-JewIHcAL-DJq-ZTLjwX893dCTmrErzgWvwau6TbjrUPFAdCctasd6KD-Q8nyXkwk0VGxaXIdupbiCr-W4OBJIFGrxFVKlaUSxDy2_W5Nzg6u7VZXJcTTPn5hyphenhyphenRju4/s1600/2553.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;236&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHQNTUkUCa88uPl-JewIHcAL-DJq-ZTLjwX893dCTmrErzgWvwau6TbjrUPFAdCctasd6KD-Q8nyXkwk0VGxaXIdupbiCr-W4OBJIFGrxFVKlaUSxDy2_W5Nzg6u7VZXJcTTPn5hyphenhyphenRju4/s320/2553.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUH0eF4yp4rq0PL-7022bUcH9XE6kPcpA6r-fjCDHSD2GTLjL6jKovTB4s2G1d8lm7cfA10OOA6QaUAKPgLLDThyphenhyphenMl7WpV9RMuOz4hYWYSVvGmFkiEr0eYbIurqWV5mZMmQ_BZBGGF7zg/s1600/2554.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;238&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUH0eF4yp4rq0PL-7022bUcH9XE6kPcpA6r-fjCDHSD2GTLjL6jKovTB4s2G1d8lm7cfA10OOA6QaUAKPgLLDThyphenhyphenMl7WpV9RMuOz4hYWYSVvGmFkiEr0eYbIurqWV5mZMmQ_BZBGGF7zg/s320/2554.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjYgA3GSQcesKy-bUAJRnuvIhgVNInPpIpKfCdHy5ZAjvqVfGUWvftR323ceIPBmCQZacZl-TYrdKv6SKkHuMw7Rewu_SHDSrUTA1i2dwlN8Jii1eloFjbhQZytMvcO7DS4-ShIJ0YAW9A/s1600/2555.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;238&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjYgA3GSQcesKy-bUAJRnuvIhgVNInPpIpKfCdHy5ZAjvqVfGUWvftR323ceIPBmCQZacZl-TYrdKv6SKkHuMw7Rewu_SHDSrUTA1i2dwlN8Jii1eloFjbhQZytMvcO7DS4-ShIJ0YAW9A/s320/2555.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/6149807232477875989/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2012/08/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/6149807232477875989'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/6149807232477875989'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2012/08/blog-post.html' title='สคส พระราชทาน'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDFO5zhPXxzkdfeaNwUj65AduxCqFWnG41FuRJu8Ur1yc6lrwa0XSwKw5ghKHDAFP4fhHCOl0m80rj3lQxMaioL8hyphenhyphenTPYEvl9TEz1Mx7Qg0d4uoJX6wfqGTHJqKxE3a-mtLFVNJ5rGzJ4/s72-c/2550.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-3124037729842381212</id><published>2012-01-06T20:12:00.000-08:00</published><updated>2012-01-06T20:12:12.405-08:00</updated><title type='text'>Happy New Year</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWnHjl0R6KZSlU3UqNGQT4A1JMQ0VFmYRsaKKEkHlc0zBfDMQ8OXJzlP7xkP13h6IqMWjJamoDzc0_5S_k-dHmr9hpGxvsUUoTkw8M1feLFnXk6JiilTMYUreRcnY2TrFEYR8qmh26h1s/s1600/deer-wallpapers.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;259&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWnHjl0R6KZSlU3UqNGQT4A1JMQ0VFmYRsaKKEkHlc0zBfDMQ8OXJzlP7xkP13h6IqMWjJamoDzc0_5S_k-dHmr9hpGxvsUUoTkw8M1feLFnXk6JiilTMYUreRcnY2TrFEYR8qmh26h1s/s320/deer-wallpapers.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHck09AfFRNDaYL2HISa24Q5jCh2khUTmz4fXVCz_gwhaYgsFx6jxn5yUrl4tsXxzRHPaXJRLiLy6C6pkhZyMPxLlWEfGBmS6OzHxZ1GSh6AnGqRUfXY8lnvwSWKPbPkf1wp9Ofi_hdQg/s1600/jp.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;227&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHck09AfFRNDaYL2HISa24Q5jCh2khUTmz4fXVCz_gwhaYgsFx6jxn5yUrl4tsXxzRHPaXJRLiLy6C6pkhZyMPxLlWEfGBmS6OzHxZ1GSh6AnGqRUfXY8lnvwSWKPbPkf1wp9Ofi_hdQg/s320/jp.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/3124037729842381212/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2012/01/happy-new-year.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/3124037729842381212'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/3124037729842381212'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2012/01/happy-new-year.html' title='Happy New Year'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWnHjl0R6KZSlU3UqNGQT4A1JMQ0VFmYRsaKKEkHlc0zBfDMQ8OXJzlP7xkP13h6IqMWjJamoDzc0_5S_k-dHmr9hpGxvsUUoTkw8M1feLFnXk6JiilTMYUreRcnY2TrFEYR8qmh26h1s/s72-c/deer-wallpapers.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-4973634822301060509</id><published>2011-09-19T01:50:00.000-07:00</published><updated>2011-09-19T01:50:00.322-07:00</updated><title type='text'>การปกครอง ยุคใหม่ ตอนที่ ๑</title><content type='html'>สวัสดีครับท่านผู้อ่านทุกท่าน ช่วงที่ผ่านมางานค่อนข้างยุ่งเลยทำให้ผมไม่ค่อยได้เขียนบทความหรือข้อคิดใด ๆ ลงบล็อกเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดกับทุกท่าน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
วันนี้ผมมาพร้อมกับการจั่วหัวเรื่องที่บอกได้ว่าเป็นประเด็นร้อน ๆ ในยุดปัจจุบันกันเลยนะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ก่อนที่ท่านจะคิดอะไรไปไกลผมขอตั้งคำถามให้ทุก ๆ ท่านคิดเล่นเพลิน ๆ กันก่อนนะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑. ท่านเป็นผู้ปกครองแบบไหน ?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๒. ท่านจะปกครองอย่างไรในยุดปัจจุบัน ?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๓. ท่านคิดว่าผู้ปกครองที่ดีควรมีลักษณะอย่างไร&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
สามคำถามที่ผมกล่าวไว้ข้างต้นนี้ หากท่านผู้อ่านคิดเพลิน ๆ และได้คำตอบแล้วลองมาพิจารณาในมุมที่ต่างกันนะครับว่าจะออกมาเป็นอย่างไร เช่นคิดในมุมกลับเพื่อเป็นกระจกสะท้อนแง่คิดนะครับ หรือท่านอาจจะให้คนรอบข้างช่วยพิจาราณาในบางมุมที่ท่านอาจมองข้ามไปนะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เมื่อได้คำตอบครบถ้วนตามที่ต้องการแล้วเรามาต่อยอดด้วยการพัฒนาองค์กรว่าจะเดินทางไปอย่างไรนะครับ หลาย ๆ ท่านอาจคิดในใจว่า &quot;ฉันไม่ได้เป็นผู้นำแล้วจะไปพัฒนาองค์กรได้อย่างไร&quot; ผมมีคำตอบให้ท่านไว้แล้วนะครับว่า ทุก ๆ คน ล้วนมีบทบาทหน้าที่ในรูปแบบที่แตกต่างกันออกไป และทุกท่านยังสวมหมวกไว้ทีละหลาย ๆ สี ท่านต้องแยกให้ออกว่า ณ เวลาใด ควรนำหมวกสีไหนออกมาใช้ประโยชน์แล้วท่านจะประสบความสำเร็จในชีวิตทั้งหน้าที่ การงาน ครอบครัวที่ควรจะเป็นนะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เรากลับมาคุยกันต่อนะครับว่า สามคำถามนั้นมีความหมายว่าอย่างไร &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
สำหรับผมแล้วคิดว่า ผมเป็นผู้ปกครองที่ที่ออกแนวผสมผสานระหว่างความเด็ดขาดกับความสนุกสนาน(ปล่อยวาง) เพราะผมมีแง่คิดว่า ทุกคนมีความคิด มีอิสสระในการทำงาน แต่ต้องอยู่ในกรอบของนโยบาย หากต้องการประสืทธิภาพสูงสุดของทุก ๆ คนควรให้มีอิสสระในการปฏิบัติ แต่เป็นที่ทราบกันดีกัยนิสัยพื้นฐานของคนไทยนะครับที่ว่า เวลาประชุมให้แสดงความคิดเห็นจะเงียบ แต่พอสรุปไปแล้วมักมีเสียงว่าไม่ว่าไม่ดีอย่างนั้น ไม่ดีย่างนี้ ดังนั้นผมเลยต้องอาศัยความเป็นเผด็จการ(อำนาจ) แล้วไหนละการปล่อยว่าง? ผมขอเฉลยแบบง่าย ๆ นะครับว่า เราต้องว่างหมวกไปตามบทในสำนักงานมี ๘ ชั่วโมง หมดแล้วทุกคนคือเพื่อน พี่ น้อง ที่มีฐานะเท่าเทียมกัน ถ้าหากท่านบอกว่าท่านใหญ่ตลอดเวลาท่านจะไม่เหลือใครเลยเพราะความเคารพ ภักดีเกิดจากใจที่ไม่เป็นอคตินะครับ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
จะเป็นอย่างไรไว้คุยกันต่อนะครับ</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/4973634822301060509/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/09/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4973634822301060509'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4973634822301060509'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/09/blog-post.html' title='การปกครอง ยุคใหม่ ตอนที่ ๑'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-4242556484151214042</id><published>2011-07-08T00:54:00.000-07:00</published><updated>2011-07-08T00:54:12.599-07:00</updated><title type='text'>พระราชดำรัสในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfezyqotRW-V4VsQUAUUZuI2ueWbdaSOm9CVWQxx_rHjtnpYEHkjLqAA2PxzBfOM8CPPge7LcCSiM8CG7ZMBGNPSIyROrjPpWLvcdwmoMifTrXjEUh5ud8PXkLVoXKJXxQIwdQphd-Ivw/s1600/King_speech.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfezyqotRW-V4VsQUAUUZuI2ueWbdaSOm9CVWQxx_rHjtnpYEHkjLqAA2PxzBfOM8CPPge7LcCSiM8CG7ZMBGNPSIyROrjPpWLvcdwmoMifTrXjEUh5ud8PXkLVoXKJXxQIwdQphd-Ivw/s1600/King_speech.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/4242556484151214042/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/07/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4242556484151214042'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4242556484151214042'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/07/blog-post.html' title='พระราชดำรัสในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfezyqotRW-V4VsQUAUUZuI2ueWbdaSOm9CVWQxx_rHjtnpYEHkjLqAA2PxzBfOM8CPPge7LcCSiM8CG7ZMBGNPSIyROrjPpWLvcdwmoMifTrXjEUh5ud8PXkLVoXKJXxQIwdQphd-Ivw/s72-c/King_speech.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-6028119299225421599</id><published>2011-06-14T00:36:00.000-07:00</published><updated>2011-06-14T00:36:03.118-07:00</updated><title type='text'>หลัก 5 ประการสู่ความสำเร็จของชีวิต</title><content type='html'>สวัสดีครับท่านผู้อ่านทุกท่าน&lt;br /&gt;
สำหรับบทความตอนนี้ผมขอใช้ชื่อ “หลัก 5 ประการสู่ความสำเร็จของชีวิต” นะครับ แรงบันดาลใจของบทความนี้มาจากการที่ผมได้เห็นความเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ มากมายที่เกิดขึ้นในสังคมบ้านเมืองของเราอาทิเช่น การเปิดตลาดเสรีอาเซียน การเปิดเสรีทางการค้ากับจีน การเปิดเสรีทางการค้ากับญี่ปุ่น การเปิดเสรีทางการค้ากับอินเดีย ฯลฯ ทำอย่างไรเราถึงจะเดินไปสู่ความสำเร็จของชีวิตได้อย่างสมบูรณ์แบบ ผมมีหลักการดำเนินชีวิต 5 ข้อ ที่ทุกท่านสามารถที่จะนำไปใช้เป็นหลักปฏิบัติและเกิดผลสำเร็จต่อตัวท่านเองดังนี้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑) ชีวิตการเรียนรู้ (Learning Life) เป็นการสร้างตนเองให้เป้นบุคคลแห่งการเรียนรู้ ตลอดชีวิตของคนเรานั้นต้องอยู่กับการเรียนรู้ตลอดเวลาเพราะสภาพแวดล้อมของสังคมเรานั้นมีพัฒนาแปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาหากเราหยุดเรียนเมื่อใดเท่ากับว่าเราหยุดอยู่กับที่ก็จะทำให้เรากลายเป็นคนล้าหลังไปในทันทีดังนั้นผมขอนำเสนอการเรียนรู้อย่างง่าย ๆ เพื่อเป็นการพัฒนาตนเองเข้าสู่ “ชีวิตการเรียนรู้ (Learning Life)” ดังนี้คือ&lt;br /&gt;
 การอบรมและพัฒนา Training and Development ทุกท่านสามารถที่จะดำเนินได้ง่ายและไม่ต้องใช้การลงทุนสูง เป็นการสร้างการเรียนรู้ให้ตนเองที่กระทำได้ทั้งแบบในห้องเรียนและนอกห้องเรียน หรือ OJT (On Job Training) สามารถดำเนินได้ตลอดเลา และให้นำสิ่งที่ตนเองได้เรียนรู้มานั้นปรับและพัฒนาเป็นทรัพย์สินของตนเอง&lt;br /&gt;
 การวิจัยและพัฒนา Research and Development อาจเป็นเรื่องยากสำหรับบางท่านเพราะการเรียนรู้ในลักษณะนี้ต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญและทุนค่อนข้างสูงมาเป็นเครื่องมือในการศึกษาและพัฒนาความรู้ของตนเอง&lt;br /&gt;
 การลอกเลียนแบบและพัฒนา Copy and Development เป็นสิ่งที่ทุกคนสามารถกระทำได้อย่างง่ายแต่สำหรับเรื่องนี้ผมขอใช้คำว่า “Benchmarking” แทนเพื่อให้ง่ายต่อการทำความเข้าใจของท่านผู้อ่าน การ Benchmarking คือการค้นหาจุดเด่นจุดด้อยของตนเอง โดยใช้วิธีเปรียบเทียบกับผู้อื่น ที่มีประสิทธิภาพสูงกว่า จากนั้น นำข้อมูลที่วิเคราะห์ได้มาปรับปรุงตนเองให้ดียิ่งขึ้นกว่าที่เขาเป็นอยู่&lt;br /&gt;
๒) คิดและคลิก (Think and Click) ผมขอแยกข้อนี้ออกเป็นสองส่วนคือ ท่านต้องรู้จักคิด วิเคราะห์ แยกแยะเป็น และท่านต้องรู้ว่าท่านอยากที่จะเรียนรู้และพัฒนาอะไรในตัวท่านเมื่อคิดได้แล้วท่านจะต้องลงมือค้นหาหรือสืบค้นสิ่งที่ท่านต้องการในทันที โดยอาศัยการคลิกเมาส์ คอมพิวเตอร์ (Computer) เพราะปัจจุบันนี้โลกเราอยู่ที่ปลายนิ้วที่ท่านใช้คลิกเมาส์นี่แหละครับ ถ้าหากท่านคิดและไม่ลงมือปฏิบัติท่านก็เปรียบเสมือนจิตกรที่เขียนภาพวาดไว้ในมโนภาพของตนเอง แต่มิได้ลงมือวาดออกมาเป็นภาพให้ผู้อื่นได้เชยชมนั้นเองครับ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๓) ความเชี่ยวชาญ (Expert) ท่านต้องค้นหาตนเองให้พบว่า ท่านเก่งด้านใด มีความชำนาญหรือเชี่ยวชาญในด้านใด และวิเคราะห์ว่าสิ่งที่ท่านทำอยู่ในปัจจุบันนี้ ใช่ในสิ่งที่ท่านเชี่ยวชาญหรือไม่ หากยัง ท่านจะต้องหมั่นฝึกฝนและพัฒนาตนเองให้เกิดความเชี่ยวชาญในแขนงนั้น ๆ และแสดงให้บุคคลอื่นรับทราบ (Present Face) เพื่อเป็นการสร้างโอกาสก้าวหน้าให้กับตัวท่านเอง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๔) ความหลากหลายในภาษา Multi- Language ปัจจุบันนี้เราอยู่บนโลกที่ใบเล็กนิดเดียว และในปี พ.ศ.๒๕๕๘ ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community: AEC) ดำเนินงานเพื่อมุ่งไปสู่การเป็นประชาคม ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับประชาคมเศรษฐกิจยุโรป (European Economic Community: EEC) ท่านจะต้องสร้างความหลากหลายให้เกิดขึ้นในตัวท่านเพื่อรองรับความเป็นไปของAEC และอย่างน้อยควรมี ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ เป็นภาษาพื้นฐานที่สำคัญ ส่วนภาษาที่สามนั้นท่านสามารถเลือกภาที่ท่านชอบได้เช่น ภาษาจีน ภาษาญี่ปุ่น หรือภาษาเกาหลี ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความชอบและความสะดวกในการทำงานและเรียนรู้ของท่าน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๕) การสื่อสาร (Communication) ท่านจะต้องสร้างเครือข่ายและช่องทางการสื่อสารข้อมูลที่ชัดเจนเพื่อให้เกิดมูลค่าเพิ่มกับตัวท่าน เพราะหากมิสามารถสื่อให้โลกรู้ได้ท่านก็มิได้ต่างจากกบในกะลาแต่อย่างใด&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
สิ่งที่ผมกล่าวมาข้างต้นทั้ง ๕ ประเด็นล้วนเป็นสิ่งที่มองดูเหมือนง่ายนะครับ แต่ท่านต้องพิจารณาดี ๆ นะครับเพราะว่าเรื่องง่าย ๆ เหล่านี้เป็นจุดเสียเปรียบสำหรับประเทศที่ไม่เคยสูญเสียเอกราชอย่างประเทศไทย เมื่อเทียบกับประเทศในกลุ่มอาเซียนที่เคยตกเป็นเมืองขึ้นของประเทศในแถบตะวันตก เพราะว่าภาษากลางที่ใช้ในการสื่อสารของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนคือภาษาอังกฤษ ดังนั้นเราต้องร่วมกันสร้างนิสัยใฝ่ที่จะเรียนรู้ให้กับคนไทยและพัฒนาประชาชนคนไทยให้สามารถใช้ภาอังกฤษได้อย่างเหมาะสมกับสภาวะที่เปลี่ยนไปของสังคมเรา</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/6028119299225421599/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/06/5.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/6028119299225421599'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/6028119299225421599'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/06/5.html' title='หลัก 5 ประการสู่ความสำเร็จของชีวิต'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-574337975022957532</id><published>2011-06-05T19:11:00.001-07:00</published><updated>2011-06-05T19:13:03.012-07:00</updated><title type='text'>ระบบทุนนิยม</title><content type='html'>ระบบทุนนิยมตลาดเสรีที่มีรูปลักษณ์ในปัจจุบันไม่ได้เป็นระบบเศรษฐกิจ ที่มีอยู่คู่กับโลกนี้มาแต่ดั้งเดิมแต่มีความเปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์ของบริบททางประวัติศาสตร์ ซึ่งสามารถแบ่ง&lt;br /&gt;
พัฒนาการของระบบทุนนิยม เป็นดังนี้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
1. ทุนนิยมเสรี(คลาสสิค) นักคิดที่มีอิทธิพลต่อแนวคิดนี้คนสำคัญก็คือ อดัม สมิธ ผู้ที่เสนอมือที่มองไม่เห็น(Invisible Hand) ในการจัดการเศรษฐกิจ อดัม สมิธ เชื่อว่าการปล่อยให้เศรษฐกิจดำเนินไปโดยที่รัฐไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว จะทำให้ประสิทธิภาพของระบบเศรษฐกิจของสังคมโดยรวมดีขึ้น โดยแนวคิดนี้เกิดขึ้นมาจากการต่อต้านลัทธิพาณิชย์นิยมที่เน้นให้รัฐเป็นผู้ผูกขาดในการค้าต่างประเทศ แต่การที่ให้รัฐผูกขาดเช่นนั้นทำให้ระบบเศรษฐกิจประสบปัญหากับผลผลิตล้นเกิน ไม่สามารถระบายสินค้าที่ผลิตจำนวนมากๆได้ เนื่องจากภาคเอกชนไม่มีกำลังซื้อที่เพียงพอ ดังนั้นการปล่อยให้ภาคเอกชนดำเนินการเองจึงเป็นการสร้างเสถียรภาพและความสมดุลให้กับระบบเศรษฐกิจ (ม.ส.ธ. 2526) แนวคิดการปล่อยให้ภาคเอกชนเข้ามาจัดการเศรษฐกิจโดยรัฐไม่เข้ามาก้าวก่ายนี้จึงเป็นแนวคิดหลักของทุนนิยมเสรี และการปล่อยให้นายทุนดำเนินการเองส่งผลให้เกิดการพัฒนาพลังทางการผลิตมากขึ้น ก่อให้เกิดการพัฒนาทางอุตสาหกรรม ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนดีขึ้นระดับหนึ่งแต่อีกด้านหนึ่งกลับทำให้คนที่แข็งแรงมากกว่าเอารัดเอาเปรียบคนที่อ่อนแอกว่าได้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
2. ทุนนิยมแบบเคนส์ ระบบเศรษฐกิจทุนนิยมเสรี ประสบภาวะทางตันเมื่อเกิดวิกฤติเศรษฐกิจตกต่ำทั่วโลกในปี 1930 การปล่อยให้เอกชนจัดการเศรษฐกิจไม่ช่วยทำให้เศรษฐกิจดีขึ้น จึงมีนักเศรษฐศาสตร์ผู้หนึ่งได้เสนอให้รัฐเข้ามามีบทบาทในการเข้ามาแก้ปัญหามากขึ้น นักเศรษฐศาสตร์ผู้นั้นคือ จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ ซึ่งเสนอว่าระบบตลาดเสรีปัญหามาจากการลังเลใจของนายทุนที่จะลงทุนในภาวะวิกฤติทางเศรษฐกิจ ดังนั้นแนวทางออก ที่ควรจะเป็นคือรัฐบาลต้องมีมาตรการในการควบคุมการเคลื่อนย้ายทุนระหว่างประเทศ ลดอัตราดอกเบี้ยและต้องเร่งใช้งบประมาณของรัฐในการลงทุน เพื่อกระตุ้นความต้องการในการใช้จ่าย(ประชาธิปไตยแรงงาน 2544 : 2) ตัวอย่างของแนวความคิดนี้ถูกนำไปใช้โดยประธานาธิบดี ธีโอดอร์ รุสเวลต์แห่งสหรัฐอเมริกาภายใต้นโยบาย นิวดีล ซึ่งนโยบายนี้ประสบความสำเร็จในการแก้ปัญหาเศรษฐกิจขณะนั้นพอสมควร&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
3. ทุนนิยมโดยรัฐ เป็นแนวคิดระบบเศรษฐกิจหนึ่ง ที่รัฐมีบทบาท ควบคุมเศรษฐกิจของประเทศนักวิชาการคนหนึ่งที่เสนอแนวคิดนี้คือโทนี่ คลิฟ เขาเห็นว่าระบบเศรษฐกิจของรัฐเซียสมัยสตาลิน มิใช่เป็นเศรษฐกิจตามแนวทางสังคมนิยมแต่เป็นรูปลักษณ์ของระบบทุนนิยมประเภทหนึ่ง ระบบทุนนิยมโดยรัฐ มีลักษณะต่างสังคมนิยมกล่าวคือเป็นระบบเศรษฐกิจปัจจัยการผลิตถูกควบคุมจากข้ารัฐการมากกว่าจะเป็นของกรรมาชีพ เป็นระบบที่กรรมาชีพไม่มีสิทธิรวมตัวเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตน มีการปฏิเสธสิทธิพื้นฐานของกรรมาชีพ การกดขี่แรงงานภายใต้เงื่อนไขการผลิต การกดขี่การผลิตเพื่อความต้องการที่จะผลิตเพื่อสะสมทุน มีการสะสมทุนในขณะที่ความยากจนเพิ่มขึ้นซึ่งแสดงว่ามีการขูดรีดมูลค่าส่วนเกินจากแรงงานอยู่ (ใจ 2543 : 158-163) ดังนั้นระบบเศรษฐกิจการเมืองในลักษณะเช่นนี้ถึงแม้รูปแบบเปลือกนอกอาจจะอ้างว่าเป็นรัฐสังคมนิยม แต่เนื้อในแล้วก็เป็นเพียงลักษณะหนึ่งของระบบทุนนิยม&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
4. ทุนนิยมตลาดเสรี ระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมโดยให้รัฐมีบทบาทเข้ามาควบคุมจัดการประสบปัญหาวิกฤติศรัทธาเมื่อเผชิญปัญหากับวิกฤติเศรษฐกิจโลกในปี 1970 แนวคิดนี้ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ทำให้เริ่มมีกระแสในการหันกลับไปใช้ความคิดเสรีนิยมอีกครั้ง เป็นการนำเอากลไกตลาดเข้ามาจัดการเศรษฐกิจโดยนักคิดที่สนับสนุนแนวคิดนี้คือกลุ่มนักเศรษฐศาสตร์สายนีโอคลาสิค (Neo-classsical) หรือพวกที่ยึดมั่นถือมั่นในระบบตลาดและการค้าเสรี โดยพวกเขามีสมมติฐานว่า หน่วยเศรษฐกิจที่อยู่ในระบบมีการแข่งขันโดยเสรี การกำหนดปริมาณการผลิต ราคาสินค้า ปริมาณการจ้างงาน และราคาปัจจัยการผลิต ทำโดยกลไกของตลาดด้วยอุปสงค์(demand)และอุปทาน( supply ) วิสาหกิจเอกชนขนาดเล็กจำนวนมากแข่งขันกันอย่างเสรีไม่มีการจำกัดและการผูกขาดจากกลุ่มธุรกิจใดๆ(ฉัตรทิพย์ 2541:111-121) สำนักนีโอคลาสิคเชื่อว่าระบบเศรษฐกิจตามทฤษฎีเช่นนี้เป็นระบบที่ดีที่สุดที่จะสรรทรัพยากรให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดให้กับสังคมสำนักนี้มีนักคิดคนสำคัญเช่นเจวอน(stanley jevon) ,มาร์แชล(Alfred Marshall), เป็นต้น</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/574337975022957532/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/06/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/574337975022957532'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/574337975022957532'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/06/blog-post.html' title='ระบบทุนนิยม'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-2907059606112548445</id><published>2011-06-04T00:48:00.000-07:00</published><updated>2011-06-04T01:43:06.156-07:00</updated><title type='text'>ความสุขในการทำงานจากมุมมองเชิงบวก 360องศา</title><content type='html'>สวัสดีครับท่านผู้อ่านทุกท่าน วันนี้ผู้เขียนมีข้อคิดในการดำเนินชีวิตที่เป็นแง่คิดเตือนใจ เรื่อง “ความสุขในการทำงานจากมุมมองเชิงบวก 360องศา” มาช่วยกันแชร์ความคิดนะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
คนเราทุกวันนี้ปฏิเสธไม่ได้ว่ากว่าครึ่งหนึ่งของชีวิตนั้นต้องจมอยู่กับการทำงานต่าง ๆ มากมาย หลาย ๆ ท่านมีความสุขแต่อีกหลาย ๆ ท่านต้องทนทุกข์อย่างสาหัสกับการทำงาน ทั้ง ๆที่ชีวิตการทำงานนั้นให้สิ่งต่าง ๆ มากมายกับตัวเราและบุคคลรอบข้างเรา  แล้วเหตุใดหลายบุคคลเหล่านั้นจึงต้องทุกข์ทรมารกับการทำงาน ผู้เขียน เห็นว่าคนเรานั้นมีมุมมองสองด้านคือ ด้านบวก (Positive) และด้านลบ (Negative) แต่คนส่วนใหญ่มักจะมีมุมมองที่โน้มเอียงไปทางด้านลบ โดยการนำสิ่งที่ตนเองได้รับอยู่ไปเปรียบเทียบกับบุคคลอื่นโดยขาดการพิจารณาในองค์ประกอบ อาทิเช่น เรื่องของเงินเดือนที่ต้องเก็บให้เป็นความลับส่วนบุคคล แต่ด้วยมารยาทของคนไทยที่ความอยากรู้อยากเห็นที่มักจะถามเรื่องเงินเดือนที่ได้รับ และมักนำมาเปรียบเทียบกับตนเองจนก่อให้เกิดความไม่สบายใจและรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมกับตนเอง &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
นอกจากนี้ หลาย ๆ ท่านยังนำเรื่องดังกล่าวมาสร้างมุมมองด้านลบ (Negative) อีกว่า ตนเองไม่มีเส้นมีสายในที่ทำงาน และมิได้เป็นคนโปรดของหัวหน้างาน โดนเพื่อนร่วมงานขโมยผลงานต่าง ๆ นา ๆ จนทำให้ตนเองไม่ได้รับความยุติธรรม หรือในบทบาทของหัวหน้าที่ได้รับการตำหนิจากผู่ใหญ่และได้โยนผลของการกระทำดังกล่าวไปให้ลูกน้องว่าเกิดจากการที่ตนเองมีลูกน้องที่ขาดทักษะ ความรู้ และประสิทธิภาพในการทำงานจนส่งผลให้ตนเองต้องโดนตำหนิ แทนที่การเรียนรู้ความผิดพลาดและข้อบกพร่องต่าง ๆ และนำพัฒนาตนเองและทีมงานโดยไม่คำนึงถึงผลตอบแทน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
สำหรับประเด็นนี้ผู้เขียนขอแนะนำให้ ท่านผู้อ่านทุกท่านทดลองใช้มุมมองเชิงบวก 360องศาโดยสมมุติตนเองเป็นจุดศูนย์กลางของวงกลม 360องศานะครับ และทำการพิจารณาตามผู้เขียนไปที่ละประเด็นดังนี้&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfk2Ra-MO35HVMvBiPhyrf-_HEW7QP7gwstddunR8h0pqbySEo4hrnN-b07GD8Hem5fWDUYYlc9k4uNKBZYLyMWec2MIXwpfbHoZ_9szriCi8xT79VSTHWEi_mFLhLZimHrdQ8xuI1Fkc/s1600/look+360.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear:left; float:left;margin-right:1em; margin-bottom:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;141&quot; width=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfk2Ra-MO35HVMvBiPhyrf-_HEW7QP7gwstddunR8h0pqbySEo4hrnN-b07GD8Hem5fWDUYYlc9k4uNKBZYLyMWec2MIXwpfbHoZ_9szriCi8xT79VSTHWEi_mFLhLZimHrdQ8xuI1Fkc/s320/look+360.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑) งาน หลายคนมีมุมมองทางลบกับงานที่ตนเองทำอยู่ใช่ไหมครับ ผู้เขียนขอแนะนำมุมมองเชิงบวกนะครับว่าให้ท่านผู้อ่านลองพิจารณาว่าจะทำงานอย่างสนุกและมีความสุขได้อย่างไร เช่นของประโยชน์ที่ได้รับจากการทำงานในเรื่องของการก่อให้เกิดการสร้างรายได้ให้กับคุณและครอบครัว, ปัญหาต่าง ๆ ของงานช่วยสร้างประสบการณ์ดี ๆให้คุณ ทำให้คุณเก่ง มีทักษะและมีความรู้ พร้อมที่จะเจริญเติบโตในสายงานอาชีพของคุณ ฯลฯ  &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๒) หัวหน้า หลายท่านทำงานในบทบาทของลูกน้องและมักโดนหัวหน้าตำหนิบ่อย ๆ จนทำให้คุณไม่อยากทำงานเกิดความเบื่อหน่ายที่ต้องมาทำงาน มาเจอหัวหน้ากันใช่ไหมครับ เราลองมาวิเคราะห์กันนะครับว่าหัวหน้าของเราเขาเก่งด้านไหน เชี่ยวชาญอะไร เราต้องการให้เขาช่วยอะไร และเราอยากที่จะช่วยอะไรกับหัวหน้าของเรา เพื่อที่ทั้งเราและหัวหน้าจะได้เจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานพร้อม ๆ กัน และไม่เกิดการปัดแข้งปัดขากันเองจนต้องจมเหวด้วยกันทั้งสองฝ่าย เพราะการทำงานนั้นจำเป็นต้องดำเนินไปตามโครงสร้างการบริหาร(Organization) &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๓) ลูกน้อง หัวหน้าหลาย ๆ ท่านมักมีปัญหาว่างงานไม่เดินเพราะมีลูกน้องที่ด้อยประสิทธิภาพ วัน ๆ ต้องหัวเสียกับลูกน้อง หนำซ้ำยังโดนผู้ใหญ่ตำหนิอีกว่างานล่าช้าขาดประสิทธิภาพ หมดความสุขในการทำงานไปเห็นงานเหมือนยาขมกันใช่ไหมครับ สำหรับเหตุนี้ผู้เขียนขอแนะนำบรรดาหัวหน้าทั้งหลายให้นำลูกน้องของตนเองออกมาแจกแจงว่าเขามีข้อดีอย่างไรบ้าง และเขามีข้อด้อยอย่างไรบ้างนะครับ แต่การแจกแจงต้องปราศจากอคติใด ๆนะครับ แล้วเราก็เลือกใช้ของเขาตามข้อดี ส่วนข้อด้อยของเขาก็ถือเป็นหน้าที่ของเราที่จะต้องพัฒนาให้ได้ดังใจเราต้องการ ซึ่งขั้นตอนการพัฒนาก็ง่าย ๆ โดยเริ่มวิเคราะห์หาสาเหตุที่คุณจะพัฒนา ข้อด้อยข้อนั้น และคาดถึงผลของการพัฒนาว่าจะได้รับอย่างไร และแน่นอนคุณต้องจัดการวางแผนระยะเวลาการพัฒนาจะดำเนินเมื่อใด สิ้นสุดเมื่อใด เพราะหากคุณคิดโดยปราศจากแผนระยะเวลาแล้วก็เปรียบเสมือนคุณเป็นจิตรกรที่มีภาพวาดในจิตนาการแต่มิได้วาดภาพออกมาเป็นภาพให้ผู้อื่นได้ชื่นชมนั้นละครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๔) เพื่อนร่วมงาน(ลูกค้า) สำหรับเพื่อนร่วมงานในระดับเดียวกันหมายรวมถึงในส่วนงานเดียวกันและต่างส่วนงานนะครับเพราะการทำงานภายใต้โครงสร้างการบริหาร(Organization) นั้นทุกหน่วยงานย่อยต้องให้ความร่วมมือซึ่งกันและกัน แต่จากประสบการณ์ของผู้เขียนมักเจอปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างพนักงานทั้งภายในและภายนอกหน่วยงานที่ขาดการสานสัมพันธ์ที่ดีจนก่อให้เกิดปัญหากับงาน พนักงานไม่อยากมาทำงานเหล่านี้    เพื่อให้เกิดมุมมองเชิงบวกผู้เขียนขอแทนเขาเหล่านั้นด้วนคำว่า “ลูกค้า” และขอให้ท่านผู้อ่านมีมุมมองว่า ลูกค้าคืออะไร เราได้ประโยชน์อะไรจากการมีลูกค้า แต่ที่สำคัญคือลูกค้าต้องการอะไรจากเราเหมือนดังคำกล่าวของท่านพระอาจารย์ ว.วชิรเมธี ที่ว่า “มีลูกค้าจู้จี้ ยังดีกว่าวันทั้งวัน ไม่มีใครแวะเวียนผ่านมาเยี่ยมเยียนถึงในร้าน  ลูกค้าจู้จี้ได้ แต่คุณต้องทำให้เขาประทับใจเอาไว้เสมอ”&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
หากท่านผู้อ่านทุกท่านสามารถปฏิบัติตามมุมมองดังกล่าวข้างต้นได้แล้ว ผู้เขียนขอรับรองว่าทุกท่านจะมีความสุขในการที่ได้ทำงานและมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขแน่นอนครับ &lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipu41koW56QaZ_jJP6H_BtJgPZ_heNqxLit45sSmib0rECA4t9L53_FBmwuw-61eRu7s-f76rihbdOYdJMitFGyBSO22wu9YXqB2piC23HWpVoiUNOeCNSUCMdFPxh2t_X-_3BrqkZk8s/s1600/149927_468258592890_127610057890_5757747_3229032_n.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left:1em; margin-right:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;97&quot; width=&quot;100&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipu41koW56QaZ_jJP6H_BtJgPZ_heNqxLit45sSmib0rECA4t9L53_FBmwuw-61eRu7s-f76rihbdOYdJMitFGyBSO22wu9YXqB2piC23HWpVoiUNOeCNSUCMdFPxh2t_X-_3BrqkZk8s/s320/149927_468258592890_127610057890_5757747_3229032_n.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/2907059606112548445/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/06/360.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/2907059606112548445'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/2907059606112548445'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/06/360.html' title='ความสุขในการทำงานจากมุมมองเชิงบวก 360องศา'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjfk2Ra-MO35HVMvBiPhyrf-_HEW7QP7gwstddunR8h0pqbySEo4hrnN-b07GD8Hem5fWDUYYlc9k4uNKBZYLyMWec2MIXwpfbHoZ_9szriCi8xT79VSTHWEi_mFLhLZimHrdQ8xuI1Fkc/s72-c/look+360.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-4120965587883658511</id><published>2011-06-04T00:25:00.000-07:00</published><updated>2011-06-04T00:25:01.493-07:00</updated><title type='text'>เงินได้ที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน เป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร</title><content type='html'>ซึ่งผู้จ่ายเงินได้มีหน้าที่ต้องหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายตามบทบัญญัติมาตรา 50 (1) วรรคสาม ซึ่งมีรายละเอียดที่ต้องศึกษาเป็นอันมาก จึงขอนำมาเป็นประเด็น ปุจฉา - วิสัชนา ดังต่อไปนี้&lt;br /&gt;
ปุจฉา เงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (1) และ (2) ซึ่งเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน มีลักษณะอย่างไร&lt;br /&gt;
วิสัชนา ลักษณะของเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (1) และ (2) ซึ่งเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ได้แก่ เงินได้ดังต่อไปนี้ โดยผู้มีเงินได้ต้องปฏิบัติงานกับนายจ้างหรือหน่วยงานที่จ่ายเงินได้เป็นเวลาไม่น้อยกว่า 5 ปีบริบูรณ์&lt;br /&gt;
1. เงินบำเหน็จที่ทางราชการกระทรวง ทบวง กรม รัฐวิสาหกิจ หรือองค์การของรัฐบาล เป็นผู้จ่าย ตามกฎหมายว่าด้วย บำเหน็จบำนาญข้าราชการ&lt;br /&gt;
2. เงินได้ที่คำนวณตามหลักเกณฑ์ และวิธีการเช่นเดียวกับวิธีการคำนวณบำเหน็จตามกฎหมายว่าด้วย บำเหน็จบำนาญข้าราชการ ซึ่งจ่ายโดยนายจ้างอื่นใดที่มิใช่กระทรวง ทบวง กรม รัฐวิสาหกิจ หรือองค์การของรัฐบาล&lt;br /&gt;
3. เงินที่จ่ายจากกองทุนตามกฎหมายว่าด้วยกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ได้แก่ เงินได้ส่วนที่เป็นเงินที่นายจ้างจ่ายสมทบและผลประโยชน์ต่างๆ ที่ได้จากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ เช่น ดอกเบี้ย ในนามของลูกจ้างหรือผู้มีเงินได้แต่ละคน เป็นต้น&lt;br /&gt;
4. เงินที่จ่ายจากกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ (กองทุน กบข.) ได้แก่ เงินได้ส่วนที่เป็นเงินที่ทางราชการจ่ายสมทบ และผลประโยชน์ต่างๆ ที่ได้จากกองทุน กบข. เช่น เงินประเดิม ดอกเบี้ยในนามของข้าราชการหรือผู้มีเงินได้แต่ละคน เป็นต้น&lt;br /&gt;
เงินที่จ่ายจากกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการในกรณีนี้ มีกฎหมายยกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาให้แก่ผู้มีเงินได้ได้รับยกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 126 (พ.ศ. 2509) โดยให้ใช้บังคับสำหรับเงินได้พึงประเมินที่ได้รับตั้งแต่วันที่ 27 มกราคม 2540 เป็นต้นไป&lt;br /&gt;
5. เงินชดเชยตามกฎหมายแรงงานหรือพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ได้แก่ กรณีที่นายจ้างเลิกจ้างงาน โดยที่ลูกจ้างไม่ปรากฏความผิด ซึ่งตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541&lt;br /&gt;
6. เงินได้พึงประเมินที่จ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงานที่มีวิธีการคำนวณแตกต่างไปจากวิธีการตาม 1. ถึง 5. เช่น นายจ้างจ่ายเงินบำเหน็จให้แก่ลูกจ้างเป็นจำนวนหนึ่งเท่าครึ่งหรือสองเท่าของเงินบำเหน็จปกติที่คำนวณตามหลักเกณฑ์การคำนวณบำเหน็จบำนาญข้าราชการ หรือเพิ่มจำนวนปีที่ทำงานในการคำนวณบำเหน็จให้แก่ลูกจ้าง เมื่อลูกจ้างทำงานอยู่กับนายจ้างเป็นระยะเวลาตามที่ตกลงกันไว้ หรือเงินได้ที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงานสุดแต่ความพอใจของนายจ้าง เป็นต้น&lt;br /&gt;
ปุจฉา เงินบำเหน็จที่ทางราชการกระทรวง ทบวง กรม รัฐวิสาหกิจ หรือองค์การของรัฐบาล เป็นผู้จ่าย ตามกฎหมายว่าด้วย บำเหน็จบำนาญข้าราชการ มีหลักเกณฑ์ และเงื่อนไขอย่างไร&lt;br /&gt;
วิสัชนา เงินบำเหน็จดังกล่าว มีหลักเกณฑ์และเงื่อนไขดังนี้&lt;br /&gt;
บำเหน็จ = เงินเดือนเดือนสุดท้าย x จำนวนปีที่ทำงาน&lt;br /&gt;
เงินเดือนเดือนสุดท้าย หมายความว่า เงินเดือนที่ได้รับจากเงินงบประมาณประเภทค่าใช้จ่าย&lt;br /&gt;
เงินเดือนเดือนสุดท้ายที่ออกจากราชการ รวมทั้งเงินเพิ่มพิเศษรายเดือนสำหรับค่าวิชาและหรือเงินเพิ่มการเลื่อนฐานะ และหรือเงินสำหรับประจำตำแหน่งที่ต้องฝ่าอันตรายเป็นปกติ และหรือสำหรับการสู้รบ และหรือสำหรับการปราบปรามผู้กระทำความผิด แต่ไม่รวมถึงเงินเพิ่มอย่างอื่น&lt;br /&gt;
เวลาราชการสำหรับการคำนวณบำเหน็จ หมายความว่า เวลาราชการที่ข้าราชการรับราชการมาตั้งแต่ต้นจนถึงวันสุดท้ายที่ได้รับเงินเดือน ตามหลักเกณฑ์ และวิธีการที่กฎหมายบัญญัติ โดยให้นับแต่จำนวนปีเท่านั้น สำหรับเศษของปีถ้าถึงครึ่งปี ให้นับเป็น หนึ่งปี การนับระยะเวลาดังกล่าวสำหรับเดือนหรือวันให้คำนวณตามวิธีการจ่ายเงินเดือนและให้นับสิบสองเดือนเป็นหนึ่งปี สำหรับจำนวนวันถ้ามีรวมกันหลายระยะให้นับ 30 วันเป็นหนึ่งเดือน และในกรณีที่กฎหมายให้นับเวลาราชการทวีคูณ ก็สามารถนำเวลาราชการทวีคูณมาคำนวณบำเหน็จได้ด้วย &lt;br /&gt;
ปุจฉา ข้าราชการมีสิทธิได้รับบำเหน็จบำนาญปกติเพราะเหตุออกจากงานเนื่องจากกรณีใดบ้าง&lt;br /&gt;
วิสัชนา ข้าราชการมีสิทธิได้รับบำเหน็จบำนาญปกติเพราะเหตุออกจากงานเนื่องจากกรณี ดังต่อไปนี้&lt;br /&gt;
1. เหตุทดแทน ได้แก่ การที่ข้าราชการออกจากประจำการเพราะเลิกหรือยุบตำแหน่งหรือซึ่งคำสั่งให้ออกโดยไม่มีความผิด&lt;br /&gt;
2. เหตุทุพพลภาพ ได้แก่ การที่ข้าราชการป่วยเจ็บ ทุพพลภาพ ซึ่งแพทย์ทางราชการรับรองได้ตรวจและแสดงความเห็นว่าไม่สามารถที่จะรับราชการในตำแหน่งหน้าที่ซึ่งปฏิบัติอยู่นั้นต่อไป&lt;br /&gt;
3. เหตุสูงอายุ ได้แก่ การที่ข้าราชการมีอายุครบ 60 ปีบริบูรณ์แล้วหรือถ้าข้าราชการ ผู้ได้มีอายุครบ 55 ปีบริบูรณ์แล้วประสงค์จะลาออกจากราชการก็ให้ผู้มีอำนาจสั่งอนุญาตให้ลาออกจากราชการเพื่อรับบำเหน็จเพราะสูงอายุได้&lt;br /&gt;
4. เหตุรับราชการนาน ได้แก่ การที่ข้าราชการรับราชการครบ 30 ปีบริบูรณ์ แต่ถ้าข้าราชการผู้ใดรับราชการครบ 25 ปีบริบูรณ์แล้ว ประสงค์จะลาออกจากราชการก็ให้ผู้มีอำนาจสั่งอนุญาตให้ลาออกเพื่อรับบำเหน็จปกติเพราะเหตุรับราชการนานได้&lt;br /&gt;
ทีมา: กรุงเทพธุรกิจออนไลน์ http://www.bangkokbiznews.com/</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/4120965587883658511/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/06/40-1-2.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4120965587883658511'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4120965587883658511'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/06/40-1-2.html' title='เงินได้ที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน เป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (1) และ (2) แห่งประมวลรัษฎากร'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-4680073094685923185</id><published>2011-05-21T20:33:00.000-07:00</published><updated>2011-05-21T20:33:26.756-07:00</updated><title type='text'>20 คำสอนจาก ท่านพระอาจารย์ ว.วชิรเมธี  (เตือนสติตนเองกันนะครับ)</title><content type='html'>&lt;b&gt;20 คำสอนจาก ท่านพระอาจารย์ ว.วชิรเมธี&lt;/b&gt; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑. กลัวลูกมีเซ็กส์ในวัยเรียน? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ไม่ อยากให้เกิด ต้องเอาปัญญาใส่ในมือลูก &lt;br /&gt;
ให้เงินลูกน้อยๆ ให้ความรู้แก่ลูกมากๆ ด่าลูกน้อยๆ ให้คำสอนลูกมากๆ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๒. ไหว้พระขอพรอะไรดี? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(๑) ขออย่าให้โลภจนหน้ามืด &lt;br /&gt;
(๒) ขออย่าให้โกรธจนทำร้ายตัวเอง &lt;br /&gt;
(๓) ขออย่าให้หลงจนไม่รู้ดีรู้ชั่ว &lt;br /&gt;
(๔) ขออย่าให้ตายในสงครามระหว่างคนไทยด้วยกันเอง &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๓. ท้อแท้กับปัญหามากมายทำอย่างไรดี? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ปลาที่ยังเป็นอยู่ ล้วนเรียนรู้ที่จะว่ายทวนน้ำ &lt;br /&gt;
ส่วนปลาตาย มักไหลตามน้ำ &lt;br /&gt;
ปัญหาทำให้คน ธรรมดาท้อ แต่ทำให้คนมีปัญญาลุกขึ้นมาแก้ไข &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๔. ทะเลาะกับแฟนจนไม่มีสมาธิทำงาน? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
งานส่วนงาน แฟนส่วนแฟน &lt;br /&gt;
รู้จัก แบ่งเวลาให้งาน รู้จักแบ่งเวลาให้แฟน &lt;br /&gt;
อย่าเสียงานเพราะแฟน อย่าเสียแฟนเพราะงาน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๕. โกรธ! ถูกเพื่อนนินทา? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
โบราณว่า ไม่มีใครเตะหมาที่ตายแล้ว &lt;br /&gt;
คุณถูกนินทาแสดงว่าคุณยังมีความหมาย &lt;br /&gt;
คุณ เป็นคนโชคดี จู่ๆ ก็มีกระจกวิเศษสะท้อนความอัปลักษณ์ &lt;br /&gt;
ให้เห็นความบกพร่อง ของตัวเอง &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๖. จับได้ว่าแฟนมีกิ๊กทำอย่างไรดี? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(๑) ถามตัวเองว่าเราดีกับเขาพอหรือยัง &lt;br /&gt;
(๒) ระหว่างเรากับกิ๊กมีข้อดีข้อด้อยต่างกันตรงไหน &lt;br /&gt;
(๓) ถามแฟนว่าจะเลือกใครก็รีบทำ &lt;br /&gt;
ไม่รักฉัน อย่าทำให้ฉันเสียเวลา &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๗. โดนเพื่อนร่วมงานแย่งซีนทำอย่างไร? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เขาแย่งจากเราได้เพียงแค่ซีนและ ภาพลักษณ์เท่านั้น &lt;br /&gt;
แต่เขาไม่สามารถแย่งความรู้และความสามารถไปจากเราได้ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๘. งานเยอะมากทำอย่างไรดี? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(๑) รู้ว่างานเยอะต้องรีบทำ &lt;br /&gt;
(๒) อย่าดองงานข้ามปีข้ามชาติ &lt;br /&gt;
(๓) เรียงลำดับความสำคัญของงาน &lt;br /&gt;
สำคัญก่อน ให้รีบทำ สำคัญน้อยค่อยทยอยทำ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๙. ทำงานดี มีแต่คนริษยา จะรับมืออย่างไร? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
โบราณว่า ไม้ใหญ่ย่อมเจอขวานคม &lt;br /&gt;
คนเด่นต้องมีคน ด่า คนมีปัญญาจึงมีคนลองดี &lt;br /&gt;
คนทำงานดีจึงมีคนริษยา ปรากฏการณ์เช่นว่านี้ &lt;br /&gt;
เป็น ของธรรมดา ทำงานดีจนมีคนริษยา &lt;br /&gt;
ยังดีกว่าทำงานไม่ดี จึงเป็นได้อย่างดีแค่คนที่คอยริษยา &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑๐. ทำงานแทบตาย เงินไม่พอใช้ ทำอย่างไรดี? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(๑) หางานใหม่ &lt;br /&gt;
(๒) ลดความต้องการให้น้อยลง อยู่กับความจริงให้มาก &lt;br /&gt;
(๓) บริโภคปัจจัยสี่โดยมุ่งประโยชน์ อย่ามุ่งประดับ &lt;br /&gt;
(๔) ทำบัญชีรายรับรายจ่าย รับมากกว่าจ่ายจึงนับว่ายอด &lt;br /&gt;
จ่ายมากกว่ารับนับว่า แย่ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑๑. ถูกนายด่า อารมณ์เสีย? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
คนที่ด่าคนอื่นสะท้อนว่า ระบบข้างใจกำลังพัง &lt;br /&gt;
คนอารมณ์เสียเพราะถูกด่า &lt;br /&gt;
แสดงว่าระบบของตัวเองก็ พังตามไปด้วย &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑๒. ไถ่ชีวิตโคได้บุญมากไหม? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ถ้าไถ่แล้วโค อยู่รอด คุณได้บุญ &lt;br /&gt;
แต่หากไถ่เพื่อทำให้วัดอยู่รอด คุณได้บาป &lt;br /&gt;
แทนที่จะ ไถ่โคกระบือ &lt;br /&gt;
คุณควรไถ่ตัวเองให้พ้นจากความโลภ โกรธ หลง ดีกว่า &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑๓. แฟนติดหนังเกาหลี ดูทั้งคืนไม่ยอมนอน? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ขอให้คิดว่าอย่างน้อยเธอยัง นั่งดูอยู่ในบ้าน &lt;br /&gt;
ถึงเธอจะติดหนังเกาหลี ก็ยังดีกว่าติดผู้ชายขี้หลีที่อยู่นอกบ้าน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑๔. ลูกค้าจู้จี้ทำอย่างไรดี? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
มีลูกค้าจู้จี้ยังดีกว่าวันทั้งวันไม่มี ใครแวะเวียน &lt;br /&gt;
ผ่านมาเยี่ยมเยียนถึงในร้าน &lt;br /&gt;
ลูกค้าจู้จี้ได้ แต่คุณต้องทำให้เขาประทับใจเอาไว้เสมอ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑๕. ไปงานวันเกิดควรได้อะไร? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(๑) ได้ถามตัวเองว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร &lt;br /&gt;
(๒) ได้ถามตัวเองว่า เราเกิดมาจากใคร &lt;br /&gt;
(๓) ได้ถามตัวเองว่า เรากตัญญูต่อผู้ให้กำเนิดแล้วหรือยัง &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑๖. สวดมนต์บทไหนดี? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(๑) สวดพุทธคุณเพื่อเตือนว่า จงเป็นผู้ตื่น &lt;br /&gt;
(๒) สวดธรรมคุณเพื่อเตือนว่า &lt;br /&gt;
จง เว้นสิ่งที่ควรเว้น จงทำสิ่งที่ควรทำ &lt;br /&gt;
(๓) สวดสังฆคุณเพื่อเตือนว่า พระอรหันต์ที่แท้ &lt;br /&gt;
คือพ่อกับแม่ที่อยู่ในบ้านของเรานั่นเอง &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑๗. สามีไม่สนใจธรรมะเลยทำอย่างไรดี? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(๑) เราควรมีธรรมะให้เขาดู &lt;br /&gt;
(๒) เราควรอยู่ให้เขาเห็น &lt;br /&gt;
(๓) เราควรสงบเย็นให้เขาได้สัมผัส &lt;br /&gt;
เนื่องเพราะ หนึ่งการกระทำสำคัญกว่าพันคำพูด &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑๘. โดนขับรถปาดหน้า โมโหมาก? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(๑) บอกตัวเองว่าโกรธคือโง่ โมโหคือบ้า ด่าคือมาร ระรานคือบาป &lt;br /&gt;
(๒) เปลี่ยนการด่าเป็นการแผ่เมตตาให้เขาถึงที่หมายโดยปลอดภัย &lt;br /&gt;
(๓) เตือนตนไว้ว่า อย่าขับรถปาดหน้าใคร เพราะอาจมีอันตรายรอบด้าน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๑๙. อยู่ในกลุ่มเพื่อนชอบนินทาจะตีจากดีไหม? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ท่านพุทธทาสกล่าวว่า คนชอบนินทาคือคนที่ชอบกินของเน่า &lt;br /&gt;
ถ้าเราร่วมผสมโรงไปกับเขา แสดงว่าเราเองก็ชอบกินของเน่าไม่เบาเหมือนกัน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
๒๐. ทำไมมักเจอสิ่งที่ไม่ชอบใจอยู่เสมอ? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ผู้รู้บอกว่า ศิลปินอย่าดูหมิ่นศิลปะ กองขยะดูดีๆ ยังมีศิลป์ &lt;br /&gt;
ดังนั้น ในสิ่งที่คุณไม่ชอบ ย่อมมีแง่มุมที่คุณชอบอย่างแน่นอน &lt;br /&gt;
มองอย่างพินิจจะพบ ว่า ในดีมีเสีย ในเสียมีดี</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/4680073094685923185/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/20.html#comment-form' title='3 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4680073094685923185'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4680073094685923185'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/20.html' title='20 คำสอนจาก ท่านพระอาจารย์ ว.วชิรเมธี  (เตือนสติตนเองกันนะครับ)'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-4466805839535485537</id><published>2011-05-20T18:58:00.001-07:00</published><updated>2011-05-20T18:58:33.604-07:00</updated><title type='text'>“จุดเริ่มต้นของการพัฒนาตามกระแสโลกาภิวัตน์”</title><content type='html'>สวัสดีครับท่านผู้อ่านทุกท่าน&lt;br /&gt;
สำหรับบทความตอนนี้ผมขอใช้ชื่อ “จุดเริ่มต้นของการพัฒนาตามกระแสโลกาภิวัตน์” นะครับ แรงบันดาลใจของบทความนี้มาจากการที่ผมได้เห็นความเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ มากมายที่เกิดขึ้นในสังคมบ้านเมืองของเราอาทิเช่นการเปิดเสรีทางการค้า และในหลายสนธิสัญญาที่ภาครัฐได้มีการลงนามแล้วนั้น ล้วนแต่ส่งผมกระทบต่อประชาชนอย่างเรา ๆ เช่น การเปิดตลาดเสรีอาเซียน การเปิดเสรีทางการค้ากับจีน การเปิดเสรีทางการค้ากับญี่ปุ่น การเปิดเสรีทางการค้ากับอินเดีย ฯลฯ แล้วประชาชนอย่างเรา ๆ จะรับรู้ถึงสภาวะการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวและต้องมีการปรับตัว หรือดำเนินการอย่างไร เพื่อที่จะประสบผลสำเร็จท่ามกลางภาวะการเปลี่ยนแปลง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ความเปลี่ยนแปลงดังกล่าว หลาย ๆ ท่านจะคุ้นเคยกับคำศัพท์ในภาษาอังกฤษที่ว่า “Globalization” ซึ่งเราแปลเป็นภาษาไทยว่า “โลกาภิวัตน์” และเรียกติดปากกันอยู่ทุกวันนี้ โลกาภิวัตน์ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 หมายถึง &quot;การแพร่กระจายไปทั่วโลก; การที่ประชาคมโลกไม่ว่าจะอยู่ ณ จุดใด สามารถรับรู้ สัมพันธ์ หรือรับผลกระทบจากสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็วกว้างขวาง ซึ่งเนื่องมาจากการพัฒนาระบบสารสนเทศเป็นต้น&quot; ดังนั้นเพื่อให้ง่ายต่อการทำความเข้าใจ โลกาภิวัตน์จึงเปรียบเสมือนเป็นกระบวนการที่ประชากรของโลกถูกหลอมรวมกลายเป็นสังคมเดี่ยวด้วยเหตุการณ์ทางเศรษฐกิจ การเมือง สิ่งแวดล้อม และวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นบนประชาคมโลกและมีการแพร่กระจายในรายละเอียด อย่างรวดเร็วด้วยเทคโนโลยีสารสนเทศต่าง ๆ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
จากสิ่งที่ผมได้กล่าวมาข้างต้นนี้เราลองมาพิจารณาความพร้อมของประชาชนคนไทยอย่างเรา ๆ ว่า “จุดเริ่มต้นของการพัฒนาตามกระแสโลกาภิวัตน์” นั้น ควรจะเริ่มจากเรื่องใดก่อน เพราะความเป็น “โลกาภิวัตน์” นั้นได้หมายรวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดอยู่บนโลกใบนี้ ถ้าท่านผู้อ่านลองจินตนาการณ์เรื่องต่าง ๆ รอบตัวเราดู เราอาจจะมีเรื่องตลกขบขันชนิดที่เรียกว่าขำไม่ออกก็ได้นะครับ เช่นเราอาจจะได้ประชากรที่ประกอบด้วยเชื้อชาติที่หลากหลาย เช่นคุณปู่เป็นลูกครึ่ง อเมริกัน อิตาเลี่ยน คุณย่า เป็น ลูกครึ่งอังกฤษ สเปน ส่วนตุณตา เป็นลูกครึ่งอินเดีย จีน คุณยาย เป็น ลูกครึ่งไทย เกาหลี ต่าง ๆ แบบนี้แล้วทายาทรุ่นต่อไปจะถือสัญชาติใดจึงจะเหมาะและภาษาที่จะใช้สื่อสารกันระหว่างญาติพี่น้องและควรใช้ภาษาใดเป็นภาษาหลักในการเจรจาสื่อสารสร้างความสัมพันธ์ที่ดีของครอบครัว&lt;br /&gt;
ท่ามกลางกระแสการเปลี่ยนแปลงนี้ เราจำเป็นต้องเลิกยึดถืออัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจ หยุดการทุ่มเทเป็นพิเศษเพื่อพัฒนาอุตสาหกรรมมาสู่จุดยืนที่ยั่งยืนด้วยวิถีเศรษฐกิจแบบพอเพียง ตามแนวพระราชดำรัสในพระบาทสมเด็จเพระเจ้าอยู่หัว  หมายความว่าจะต้องนำระบบเศรษฐกิจออกจากการชี้เป็นชี้ตาย โดยกลไกตลาดจากภายนอก และปรับโครงสร้างเศรษฐกิจตามแนวทางสังคมไทย หมายถึงสังคมที่มั่นคงทางชุมชน และความมั่งคั่งทางรายได้ โดยไม่เอียงไปข้างใดข้างหนึ่งมาก มิฉะนั้นแล้วจะทำให้สังคมเสียดุลภาค เพราะยิ่งอัตราการเติบโตสูงขึ้น แต่เป็นความเจริญเติบโตที่เปราะบางและไม่แท้จริง ทำให้ทันสมัยแค่เปลือกนอก การพัฒนาที่เสียดุลภาคเช่นนี้ทำให้จุดยืนตั้งอยู่บนความไม่ยั่งยืน เพราะได้ก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวจากจุดถ่วงดุลที่ควรจะเป็น เช่น สิ่งแวดล้อมได้เคลื่อนจากจุดยืนที่อุดมสมบูรณ์ เศรษฐกิจได้ผกผันจากศักยภาพแห่งการพึ่งตนเองสู่การพึ่งพิงจากภายนอก เป็นต้น &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
นิยามความหมาย “เศรษฐกิจพอเพียง”  “การพัฒนาชนบท” ปรับเปลี่ยนตามบริบทของโลกไปด้วย เราจะต้องมองให้เห็นตัวที่ก่อปัญหา มองให้เป็นเพื่อนำมาวิจัยเป็นองค์ความรู้พัฒนาประเทศ ไม่ใช่เพื่อตอบสนองความต้องการแบบพอกินพอใช้เท่านั้น แต่จะต้องแสวงหาแม่แบบที่สามารถตอบปัญหา รวมทั้งหาจุดยืนในกระแสโลกาภิวัตน์ได้ด้วย นั่นคือกระบวนพัฒนาอย่างมีขั้นตอนภายใต้ระบบเศรษฐกิจพอเพียง จากพออยู่พอกินมีศักยภาพในการพึ่งตนเองทางเศรษฐกิจได้ยกระดับการพัฒนาเพื่อความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติซึ่งเกิดจากระบบการพัฒนาไม่ไปกระทบระบบนิเวศน์จนนำไปสู่ขั้นตอนสุดท้าย คือ เศรษฐกิจชุมชน โดยเริ่มจากการแสวงหาความรู้ วิทยาการใหม่ๆ มาต่อยอดภูมิปัญญาไทยแล้วมาปรับเป็นระบบเศรษฐกิจที่ฐานของคนในสังคมไทย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ผมขอนำเสนอการเรียนรู้อย่างง่าย ๆ เพื่อเข้าสู่“จุดเริ่มต้นของการพัฒนาตามกระแสโลกาภิวัตน์”ดังนี้คือ&lt;br /&gt;
 การอบรมและพัฒนา Training and Development &lt;br /&gt;
 การวิจัยและพัฒนา Research and Development&lt;br /&gt;
 การลอกเลียนแบบและพัฒนา Copy and Development &lt;br /&gt;
เราจะอยู่รอดท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์ได้นั้นจะต้องมีการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง และต้องมีการพัฒนาสิ่งที่ได้เรียนรู้ให้ดีขึ้นโดยปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมกับสภาพความเป็นอยู่ของสังคมไทยเพื่อให้เกิดการพัฒนาแบบยั่งยืนนะครับ</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/4466805839535485537/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_20.html#comment-form' title='2 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4466805839535485537'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4466805839535485537'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_20.html' title='“จุดเริ่มต้นของการพัฒนาตามกระแสโลกาภิวัตน์”'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-3390070061836187407</id><published>2011-05-19T17:41:00.000-07:00</published><updated>2011-05-19T17:41:12.907-07:00</updated><title type='text'>ความสำคัญของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวต่อประเทศไทย</title><content type='html'>อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวมีความสำคัญต่อความเจริญก้าวหน้า เสถียรภาพทางเศรษฐกิจและสังคมของประเทศไทยเป็นอย่างมาก และเป็นที่เชื่อกันว่าความสำคัญของการท่องเที่ยวจะมีมากขึ้นในอนาคต เนื่องจากรัฐบาลมีนโยบายส่งเสริมอย่างต่อเนื่อง และการท่องเที่ยวกลายเป็นแหล่งที่มาของเงินตราต่างประเทศที่สำคัญที่สุด การเดินทางท่องเที่ยวเป็นกิจกรรมธรรมชาติของมนุษย์ที่มีมาแต่โบราณกาล และได้พัฒนาการมาเป็นลำดับ ยิ่งมีความเจริญก้าวหน้าด้านเทคโนโลยีสมัยใหม่ โดยเฉพาะการคมนาคมขนส่งก็ยิ่งทำให้การเดินทางท่องเที่ยวขยายวงกว้างออกไป โดยมีวัตถุประสงค์ต่าง ๆ หลากหลายกันไม่ว่าเพื่อธุรกิจ เพื่อนันทนาการ และเพื่อศึกษาหาความรู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้เคยเห็น การเดินทางท่องเที่ยวซึ่งเป็นกิจกรรมอันเป็นส่วนบุคคลเหล่านี้ได้เติบโตรวมกันเป็นกลุ่มก้อนขึ้น จนกระทั่งต้องอาศัยเทคนิควิชาการเฉพาะ การวางแผน การจัดองค์การ และการตลาด รวมเข้าแล้วเรียกว่า “อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว” ซึ่งจะมีบทบาทสำคัญอย่างมากต่อระบบเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของนานาประเทศในปัจจุบัน &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
            ทางด้านสังคม การท่องเที่ยวก็เป็นการพักผ่อนที่ช่วยลดความตึงเครียด พร้อม ๆ กับสร้างความเข้าใจอันดีระหว่างผู้มาเยือนและเจ้าของท้องถิ่น จึงเห็นได้ว่าอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวมีบทบาทสำคัญทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
 อุตสหกรรมท่องเที่ยวจัดเป้นอุตสาหกรรมบริการประเภทหนึ่ง ซึ้งประกอบไปด้วยธุรกิจที่เกี่ยวข้องโดยตรง ได้แก่ ธุรกิจด้านการขนส่ง(Logistics) ธุรกิจโรงแรมและที่พัก ธุรกิจร้านอาหารและภัตตาคาร และธุรกิจการจัดนำเที่ยว ซึ้งผลผลิตหลักที่นักท่องเที่ยวได้รับ คือ บริการต่าง ๆรวมไปถึงความสะดวกสบายตลอดการเดินทางท่องเที่ยว โดยมีวัตถุดิบหลักที่ใช้นอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว คือ ความสวยงามตามธรรมชาติ ศิลปกรรม ขนบธรรมเนียมประเพณี ตลอดจนวิถีชีวิตของประชาชน โดยผลผลิตของอุตสาหกรรมท่องเที่ยว คือ บริการที่นักท่องเที่ยวได้รับในรูปแบบต่าง ๆ ที่ก่อให้เกิดความพึงพอใจและมุ่งเน้นในเรื่องของการที่นักท่องเดินทางเข้ามาพักมากขึ้น และมีระยะการพักค้างคืนในประเทศที่ยาวนานขึ้นและให้มีการใช้จ่ายเพื่อการท่องเที่ยวในประเทศสูงขึ้น ส่วนธุรกิจที่เกี่ยวข้องโดยทางอ้อม ได้แก่ การผลิตสินค้าทางการเกษตร สินค้าหัตถกรรมต่าง ๆ เสื้อผ้า เครื่องประดับ และการผลิตสินค้าของที่ระลึก เป็นต้น&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ภาวะการท่องเที่ยวของประเทศนั้น กลายเป็นปัจจัยหนึ่งที่เป็นดัชนีวัดสภาวะทางเศรษฐกิจและอัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศ หากอุตสหกรรมการท่องเที่ยวเป็นไปในทิศทางที่สดใสก็จะส่งผลดีทางด้านเศรษฐกิจ คุณภาพชีวิตและการสร้างงานของประเทศนั้น ๆ อุตสาหกรรมท่องเที่ยวจึงถือได้ว่าเป็นพลังขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจที่แสดงบทบาทเด่นชัดในแต่ละปีที่ผ่านมา  มีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเดินทางเข้ามาในประเทศเป็นจำนวนถึง 14,149,841 คน เมื่อเทียบกับจำนวนนักท่องเที่ยวในปี พ.ศ. 2551 มีอัตราลดลงของนักท่องเทียวคิดเป็น 2.98% (Immigration Bureau, Royal Thai Police,) ส่งผลทำให้รายได้ที่มาจากนักท่องเที่ยวลดลง นับเป็นมูลเหตุของการชะลอตัวของกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สำคัญ ทำให้ภาครัฐต้องออกมาจัดทำโครงการต่าง ๆ เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง นับเป็นพลังของการขับเคลื่อนทั้งส่วนเล็กและส่วนน้อยที่ช่วยกันผลักช่วยกันดันให้อุตสาหกรรมนี้เคลื่อนไหวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง และแสดงบทบาทนำในการเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการขยายตัวทางเศรษฐกิจซึ่งนำไปสู่การจ้างงาน  สร้างอาชีพ  การกระจายรายได้และการลงทุนในธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องมากมายหลายร้อยสาขา เป็นการสร้างความมั่งคั่งให้กับประชาชน  และประเทศชาติ และนำไปสู่ความสำเร็จในการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนชาวไทย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ประเทศไทยต้องเผชิญกับสภาวะแวดล้อมทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและมีความสลับซับซ้อนมากขึ้นกว่าในอดีตที่ผ่านมา เพื่อให้ประเทศก้าวทันการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆดังกล่าว ประเทสไทยจำเป็นต้องมีการปรับตัว โดยส่วนหนึ่งมีความจำเป็นต้องเปิดเสรีทางการค้าและการลงทุนในกรอบต่าง ๆ เพื่อให้ภาคการผลิตของประเทศไทยมีขีดความสามารถในการแข่งขันในตลาดโลก เขตการค้าเสรี (Free Trade Area: FTA) หรือข้อตกลงเขตการค้าเสรี (Free Trade Agreement: FTA) โดย FTA ฉบับแรกที่ไทยจัดทำคือ ข้อตกลงเขตการค้าเสรีอาเซียน (ASEAN Free Trade Area) หรือที่เรียกว่า AFTA ซึ้งมีผลบังคับใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
FTA เป็นความตกลงระหว่าง 2 ประเทศขึ้นไป โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะลดอุปสรรคทางการค้าระหว่างกันให้เหลือน้อยที่สุดเพื่อให้เกิดเสรีทางการค้าระหว่างกัน ในปัจจุบันประเทศต่าง ๆ ได้ขยายขอบเขตของ FTA ให้ครอบคุมการค้าด้านบริการ อาทิเช่น บริการท่องเที่ยวในด้านต่าง เช่น ด้านการขนส่ง (Logistics) ธุรกิจโรงแรมและที่พัก ธุรกิจร้านอาหารและภัตตาคาร และธุรกิจการจัดนำเที่ยว เป็นต้น พร้อมกับความร่วมมือในด้านต่าง ๆ เช่น การลงทุน การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา และการอำนวยความสะดวกทางการค้า โดยสะท้อนแนวคิดทางเศรษฐศาสตร์ที่ว่า “ประโยชน์จากการค้าระหว่างประเทศจะเกิดขึ้นสูวสุดเมื่อประเทสต่าง ๆ ผลิตสินค้าที่มีต้นทุนในการผลิตต่ำที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศอื่น ๆ แล้วนำสินค้าเหล่าวนั้นมาค้าขายแลกเปลี่ยนกัน”&lt;br /&gt;
ในปัจจุบันนอกจาก AFTA แล้ว ประเทศไทยยังได้มีข้อตกลง FTAs กับอีกหลายประเทศที่มีผลบังคับใช้แล้ว อาทิเช่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ จีน ญี่ปุ่น เป้นต้น&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
เนื่องจากอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวมีความสำคัญในการนำรายได้เข้าประเทศเป็นอย่างมาก เนื่องจากเมื่อมีนักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในประเทศเพิ่มขึ้นย่อมเป็นที่มาของรายได้ของประเทศในรูปแบบของการสร้างงาน สร้างอาชีพ ในสาขุรกิจที่เกี่ยวข้องไปด้วยธุรกิจที่เกี่ยวข้องโดยตรง ได้แก่ ธุรกิจด้านการขนส่ง(Logistics) ธุรกิจโรงแรมและที่พัก ธุรกิจร้านอาหารและภัตตาคาร และธุรกิจการจัดนำเที่ยว และธุรกิจที่เกี่ยวข้องโดยทางอ้อม ได้แก่ การผลิตสินค้าทางการเกษตร สินค้าหัตถกรรมต่าง ๆ เสื้อผ้า เครื่องประดับ และการผลิตสินค้าของที่ระลึก อีกทั้งยังเป็นการกระจายรายได้ไปยังทุกพื้นที่ทั้งในเมืองและในชนบท ซึ้งมีส่วนช่วนในการพื้นฟูขนบธรรมเนียมประเพณีในทางอ้อมและทำให้เกิดการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว ตลอดจนสาธารณูปโภคต่าง ๆ ทำให้เกิดการพัฒนาคุณภาพชีวิต ความเป็นอยู่ของประชาขนให้ดีขึ้น และเป็นประโยชน์ต่อการเผยแพร่ประชาสัมพันธ์ชื่อเสียงของประเทศให้เป็นที่รู้จักในสังคมโลก ซึ้งนับว่าเป็นผลดีต่อการดำเนินกิจกรรมทางเศรษฐกิจ สังคมและการเมืองในเวทีระหว่างประเทศในยุกโลกาภิวัตนืได้เป้นอย่างดี</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/3390070061836187407/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_8251.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/3390070061836187407'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/3390070061836187407'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_8251.html' title='ความสำคัญของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวต่อประเทศไทย'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-4050610656368487437</id><published>2011-05-19T17:37:00.001-07:00</published><updated>2011-05-19T17:37:29.796-07:00</updated><title type='text'>การเปิดเสรีทางการค้า</title><content type='html'>การเปิดเสรีทางการค้า ตามหลัก การขององค์การระหว่างประเทศที่เรียกว่า “องค์การการค้าโลก(World Trade Organization : WTO)” ในยุคปัจจุบันจัดได้ว่าเป็นยุคของการแข่งขันแบบการค้าเสรี ซึ่งประเทศต่างๆในโลก จำเป็นต้องมีการปรับปรุงและพัฒนาระบบเศรษฐกิจให้สามารถรองรับกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นให้ได้ และนับวันแนวโน้มการแข่งขันในตลาดการค้าโลกจะทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น กระแสการค้าภายใต้การแข่งขันเสรีระหว่างประเทศได้นำไปสู่ข้อตกลงทั่วไปว่าด้วยพิกัดอัตราภาษีศุลกากรและการค้า หรือ แกตต์ (General Agreement on Tariffs and Trade: GATT) และต่อมาได้ พัฒนาการมาเป็นองค์การการค้าโลก(World Trade Organization : WTO) ซึ่งเป็นองค์กรระหว่างประเทศ จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการตามความตกลงมาร์ราเกชจัดตั้งองค์การการค้าโลกเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2538  โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์  ปัจจุบัน (ณ วันที่ 1 ต.ค. 2551) มีสมาชิกรวมทั้งสิ้น 153 ประเทศ โดยมีวัตถุประสงค์ คือ เป็นเวทีในการเจรจาลดอุปสรรคและข้อกีดกันทางการค้า และจัดทำกฎระเบียบการค้าระหว่างประเทศ เพื่อสนับสนุนให้การค้าโลกมีความเสรียิ่งขึ้น บนพื้นฐานของการแข่งขันที่เท่าเทียมกัน เป็นเวทีในการยุติข้อพิพาท ทางการค้าระหว่างประเทศสมาชิก เป็นกลไกตรวจสอบและทบทวนนโยบายการค้าของประเทศสมาชิก &lt;br /&gt;
 ประเทศไทยได้เข้าร่วมเป็นภาคีสมาชิกของแกตต์ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 เป็นประเทศที่ 88 และได้ผูกพันอัตราภาษีศุลกากรของสินค้าไว้ 93 รายการ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับสิทธิประโยชน์ที่ประเทศภาคีอื่นผูกพันไว้ด้วย หลังจากแกตต์ได้พัฒนามาเป็นองค์การการค้าโลกแล้ว ไทยได้เข้าเป็นสมาชิกลำดับที่ 59 เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2537 โดยมีฐานะเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งด้วยประเทศหนึ่ง&lt;br /&gt;
 FTA เป็นความตกลงระหว่าง 2 ประเทศขึ้นไป โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะลดอุปสรรคทางการค้าระหว่างกันให้เหลือน้อยที่สุดเพื่อให้เกิดเสรีทางการค้าระหว่างกัน ในปัจจุบันประเทศต่างๆ ได้ขยายขอบเขตของ FTA ให้ครอบคุมการค้าด้านต่าง ๆ อาทิเช่น บริการท่องเที่ยว ด้านการขนส่ง (Logistics) ธุรกิจร้านอาหารและภัตตาคาร เป็นต้น พร้อมกับความร่วมมือในด้านต่างๆ เช่น การลงทุน การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา และการอำนวยความสะดวกทางการค้า โดยสะท้อนแนวคิดทางเศรษฐศาสตร์ที่ว่า “ประโยชน์จากการค้าระหว่างประเทศจะเกิดขึ้นสูงสุดเมื่อประเทศต่าง ๆ ผลิตสินค้าที่มีต้นทุนในการผลิตต่ำที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศอื่นๆ แล้วนำสินค้าเหล่านั้นมาค้าขายแลกเปลี่ยนกัน” ในปัจจุบันนอกจาก AFTA แล้ว ประเทศไทยยังได้มีข้อตกลง FTAs กับอีกหลายประเทศที่มีผลบังคับใช้แล้ว อาทิเช่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ จีน ญี่ปุ่น เป็นต้น</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/4050610656368487437/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_3791.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4050610656368487437'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4050610656368487437'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_3791.html' title='การเปิดเสรีทางการค้า'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-1079667489064841067</id><published>2011-05-19T17:34:00.000-07:00</published><updated>2011-05-19T17:34:48.408-07:00</updated><title type='text'>อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวกลายเป็นอุตสาหกรรมหลักในการพัฒนาประเทศ</title><content type='html'>อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวกลายเป็นอุตสาหกรรมหลักในการพัฒนาประเทศ&lt;br /&gt;
บทนำ&lt;br /&gt;
 อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวมีความสำคัญต่อความเจริญก้าวหน้า เสถียรภาพทางเศรษฐกิจและสังคมของประเทศไทยเป็นอย่างมาก และเป็นที่เชื่อกันว่าความสำคัญของการท่องเที่ยวจะมีมากขึ้นในอนาคต เนื่องจากรัฐบาลมีนโยบายส่งเสริมอย่างต่อเนื่อง และการท่องเที่ยวกลายเป็นแหล่งที่มาของเงินตราต่างประเทศที่สำคัญที่สุด การเดินทางท่องเที่ยวเป็นกิจกรรมธรรมชาติของมนุษย์ที่มีมาแต่โบราณกาล และได้พัฒนาการมาเป็นลำดับ ยิ่งมีความเจริญก้าวหน้าด้านเทคโนโลยีสมัยใหม่ โดยเฉพาะการคมนาคมขนส่งก็ยิ่งทำให้การเดินทางท่องเที่ยวขยายวงกว้างออกไป โดยมีวัตถุประสงค์ต่างๆ หลากหลายกันไม่ว่าเพื่อธุรกิจ เพื่อนันทนาการ และเพื่อศึกษาหาความรู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้เคยเห็น การเดินทางท่องเที่ยวซึ่งเป็นกิจกรรมอันเป็นส่วนบุคคลเหล่านี้ได้เติบโตรวมกันเป็นกลุ่มก้อนขึ้นจนกระทั่งต้องอาศัยเทคนิควิชาการเฉพาะ การวางแผน การจัดองค์การ และการตลาด รวมเข้าแล้วเรียกว่า “อุตสาหกรรมท่องเที่ยว” ซึ่งจะมีบทบาทสำคัญอย่างมากต่อระบบเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของนานาประเทศในปัจจุบัน &lt;br /&gt;
 ทางด้านสังคม การท่องเที่ยวก็เป็นการพักผ่อนที่ช่วยลดความตึงเครียด พร้อมๆ กับสร้างความเข้าใจอันดีระหว่างผู้มาเยือนและเจ้าของท้องถิ่น จึงเห็นได้ว่าอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวมีบทบาทสำคัญทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง&lt;br /&gt;
 ภาวะการท่องเที่ยวของประเทศนั้น กลายเป็นปัจจัยหนึ่งที่เป็นดัชนีวัดสภาวะทางเศรษฐกิจและอัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศ หากอุตสหกรรมการท่องเที่ยวเป็นไปในทิศทางที่สดใสก็จะส่งผลดีทางด้านเศรษฐกิจ คุณภาพชีวิตและการสร้างงานของประเทศนั้นๆ อุตสาหกรรมท่องเที่ยวจึงถือได้ว่าเป็นพลังขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจที่แสดงบทบาทเด่นชัดในแต่ละปีที่ผ่านมา  มีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเดินทางเข้ามาในประเทศเป็นจำนวนถึง 14,149,841 คน เมื่อเทียบกับจำนวนนักท่องเที่ยวในปี พ.ศ. 2551 มีอัตราลดลงของนักท่องเทียวคิดเป็น 2.98% (Immigration Bureau, Royal Thai Police,) ส่งผลทำให้รายได้ที่มาจากนักท่องเที่ยวลดลง นับเป็นมูลเหตุของการชะลอตัวของกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สำคัญทำให้ภาครัฐต้องออกมาจัดทำโครงการต่างๆ เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง นับเป็นพลังของการขับเคลื่อนทั้งส่วนเล็กและส่วนน้อยที่ช่วยกันผลักช่วยกันดันให้อุตสาหกรรมนี้เคลื่อนไหวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง และแสดงบทบาทนำในการเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการขยายตัวทางเศรษฐกิจซึ่งนำไปสู่การจ้างงาน สร้างอาชีพ  การกระจายรายได้และการลงทุนในธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องมากมายหลายร้อยสาขา เป็นการสร้างความมั่งคั่งให้กับประชาชน  และประเทศชาติ และนำไปสู่ความสำเร็จในการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนชาวไทย&lt;br /&gt;
 เนื่องจากอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวมีความสำคัญในการนำรายได้เข้าประเทศเป็นอย่างมาก เนื่องจากเมื่อมีนักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในประเทศเพิ่มขึ้นย่อมเป็นที่มาของรายได้ของประเทศในรูปแบบของการสร้างงาน สร้างอาชีพ ในสาขาธุรกิจที่เกี่ยวข้องไปด้วยธุรกิจที่เกี่ยวข้องโดยตรง ได้แก่ ธุรกิจด้านการขนส่ง(Logistics) ธุรกิจโรงแรมและที่พัก ธุรกิจร้านอาหารและภัตตาคาร และธุรกิจการจัดนำเที่ยว และธุรกิจที่เกี่ยวข้องโดยทางอ้อม ได้แก่ การผลิตสินค้าทางการเกษตร สินค้าหัตถกรรมต่าง ๆ เสื้อผ้า เครื่องประดับ และการผลิตสินค้าของที่ระลึก อีกทั้งยังเป็นการกระจายรายได้ไปยังทุกพื้นที่ทั้งในเมืองและในชนบท ซึ่งมีส่วนช่วยในการพื้นฟูขนบธรรมเนียมประเพณีในทางอ้อมและทำให้เกิดการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว ตลอดจนสาธารณูปโภคต่าง ๆ ทำให้เกิดการพัฒนาคุณภาพชีวิต ความเป็นอยู่ของประชาชนให้ดีขึ้น และเป็นประโยชน์ต่อการเผยแพร่ประชาสัมพันธ์ชื่อเสียงของประเทศให้เป็นที่รู้จักในสังคมโลก ซึ่งนับว่าเป็นผลดีต่อการดำเนินกิจกรรมทางเศรษฐกิจ สังคมและการเมืองในเวทีระหว่างประเทศในยุคโลกาภิวัตน์ได้เป็นอย่างดี&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
ภาวะการท่องเที่ยวในประเทศไทย&lt;br /&gt;
 อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของไทยนั้น มีจำนวนนักท่องเที่ยวเดินทางมาเยือนเฉลี่ยประมาณ 14 ล้านคนต่อปี โดย East Asia เป็นกลุ่มที่มีจำนวนนักท่องเที่ยวที่มาเยือนมากที่สุด คือกว่า 7 ล้านคนต่อปี รองลงมาได้แก่ Europe ซึ่งมีจำนวนนักท่องเที่ยวเดินทางมาเยือนกว่า 3 ล้านคนต่อปี และ อเมริกาตามลำดับ &lt;br /&gt;
ตารางที่ 1 สถิตินักท่องเที่ยวระหว่างประเทศที่เดินทางเข้ามาในประเทศไทยใน ระหว่างปี 2550-2552(Number of International Tourist Arrival 2007-2009)&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-f-LDz8G7co3x6JCtuTx0vQCzPAcU9T2-K51MdYP_bhzwT5ZmUz_fyMDWNxmqp7WmbTGvTGOMzHs4-rN6ycaXAiclrMXc7qUfHFV-QiVBWxjiHMkvkvm1kRoFp5beJpWndJb_p-t8SoI/s1600/t1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear:left; float:left;margin-right:1em; margin-bottom:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;165&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-f-LDz8G7co3x6JCtuTx0vQCzPAcU9T2-K51MdYP_bhzwT5ZmUz_fyMDWNxmqp7WmbTGvTGOMzHs4-rN6ycaXAiclrMXc7qUfHFV-QiVBWxjiHMkvkvm1kRoFp5beJpWndJb_p-t8SoI/s320/t1.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
ตารางที่ 2  มูลค่าการท่องเที่ยวของประเทศไทยในระหว่างปี 2548-2552&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEirC3T7BnHctqsqzgv4A49Wwg4Y61dcTQWrqQU0RdubJQTBmIyZmhhCsIuPMfJ3iyMPAkoebA-9fZeQdMVSBlWdEEA-Web4aoQb07cLQ9KFe-OSOzAKBlZSrmWJxD5bGiClpgYA9FoxUH0/s1600/t2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear:left; float:left;margin-right:1em; margin-bottom:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;146&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEirC3T7BnHctqsqzgv4A49Wwg4Y61dcTQWrqQU0RdubJQTBmIyZmhhCsIuPMfJ3iyMPAkoebA-9fZeQdMVSBlWdEEA-Web4aoQb07cLQ9KFe-OSOzAKBlZSrmWJxD5bGiClpgYA9FoxUH0/s320/t2.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
ตารางที่ 3  ข้อมูลเปรียบเทียบมูลค่าการท่องเที่ยวกับมูลค่าการส่งออกของ ประเทศไทยในระหว่างปี 2548-2552&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzGaZQXdQK0LUMSnEtR2nP2o1YVKIvKz-zPayW3qcc9rTMGTHk4hA3dkthS-W-MniuBOipAz2zWfXsJzMORZk3cNNXYnbqFt6sMvEuPCpsAXSHg0b8SznrkIdT1gxDP9dLieWk2vzixyU/s1600/t3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear:left; float:left;margin-right:1em; margin-bottom:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;274&quot; width=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzGaZQXdQK0LUMSnEtR2nP2o1YVKIvKz-zPayW3qcc9rTMGTHk4hA3dkthS-W-MniuBOipAz2zWfXsJzMORZk3cNNXYnbqFt6sMvEuPCpsAXSHg0b8SznrkIdT1gxDP9dLieWk2vzixyU/s320/t3.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
 จากตารางที่ 3 ข้อมูลเปรียบเทียบมูลค่าการท่องเที่ยวกับมูลค่าการส่งขอประเทศไทยในระหว่างปี 2548-2552 เราจะพบว่ามูลค่าของการท่องเที่ยวในแต่ละปีมีมูลค่าสูงขึ้นและจัดอยู่ในอันดับต้น ๆ ของรายได้มวลรวมของประเทศ แสดงให้เห็นว่าการสร้างผลผลิตของชาติ (Gross Domestic Product: GDP) นั้น เกิดขึ้นจากภาคอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ทั้งที่เป็นธุรกิจที่เกี่ยวข้องโดยตรง ได้แก่ ธุรกิจด้านการขนส่ง (Logistics) ธุรกิจโรงแรมและที่พัก ธุรกิจร้านอาหารและภัตตาคาร และธุรกิจการจัดนำเที่ยว และ ธุรกิจที่เกี่ยวข้องโดยทางอ้อม อาทิ การผลิตสินค้าทางการเกษตร สินค้าหัตถกรรมต่างๆ เสื้อผ้า เครื่องประดับ และการผลิตสินค้าของที่ระลึก เป็นต้น&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
บทสรุป&lt;br /&gt;
 จากที่กล่าวมาทั้งหมดนั้น จึงขอสรุปความสำคัญของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวต่อการพัฒนาภาคเศรษฐกิจสังคมและการเมืองดังนี้&lt;br /&gt;
1. ก่อให้เกิดรายได้ที่เป็นเงินตราต่างประเทศ และมีส่วนช่วยในการสร้างเสถียรภาพให้กับดุลการชำระเงิน&lt;br /&gt;
2. รายได้จากการท่องเที่ยวจะมีผลทวี ผลในการสร้างรายได้ก่อให้เกิดการหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจแบบมูลค่าเพิ่ม ส่งผลให้ผลผลิตมวลรวมของประเทศ(GDP)มีค่าทวีคูณ อีกทั้งยังเป็นเครื่องหมายที่แสดงถึงการพัมนาคุณภาพชีวิตที่สูงขึ้นของประชาชน&lt;br /&gt;
3. ก่อให้เกิดการสร้างงาน สร้างอาชีพ และก่อให้เกิดการกระจายรายได้อย่างขว้างขวาง&lt;br /&gt;
4. ก่อให้เกิดการสนับสนุนฟื้นฟูและอนุรักษ์ศิลปวัมนธรรมประเพณที่ดีงาม&lt;br /&gt;
5. ก่อให้เกิดการพัฒนาความเจริญสูภูมิภาค จากการขยายตัวของการท่องเที่ยวในรูปแบบต่าง ๆ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ข้อมูลอ้างอิง&lt;br /&gt;
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, (2551). รายงานผลการดำเนินงานของการท่องเที่ยงแห่งประเทศไทยประจำปี2550.  กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง&lt;br /&gt;
ฉันทัช  วรรถนอม. (2552). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สามลดา&lt;br /&gt;
บุญเลิศ  จิตตั้งวัฒนา. (2548). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์ &lt;br /&gt;
สุชาติ ธาดาธำรงเวช. (2553). ปรัชญาการบริหารระบบเศรษฐกิจ. กรุงเทพฯ: มิ่งมิตร</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/1079667489064841067/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_19.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/1079667489064841067'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/1079667489064841067'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_19.html' title='อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวกลายเป็นอุตสาหกรรมหลักในการพัฒนาประเทศ'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-f-LDz8G7co3x6JCtuTx0vQCzPAcU9T2-K51MdYP_bhzwT5ZmUz_fyMDWNxmqp7WmbTGvTGOMzHs4-rN6ycaXAiclrMXc7qUfHFV-QiVBWxjiHMkvkvm1kRoFp5beJpWndJb_p-t8SoI/s72-c/t1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-545965859660301976</id><published>2011-05-16T21:48:00.000-07:00</published><updated>2011-05-16T21:48:11.639-07:00</updated><title type='text'>หมวกที่เราใส่นั้นมีหลายสี</title><content type='html'>รู้ทันว่า “หมวกที่เราใส่นั้นมีหลายสี”&lt;br /&gt;
สวีสดีครับท่านผู้อ่านทุกท่าน วันนี้ผู้เขียนมีข้อคิดในการดำเนินชีวิตที่เป็นแง่คิดเตือนใจ เรื่อง “หมวกที่เราใส่นั้นมีหลายสี” มาช่วยกันแชร์ความคิดนะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เราจะเห็นว่าโลกเราทุกวันนี้ต่างก็กำหนดหน้าที่ต่าง ๆ ส่งผลให้เรามีหลายบทบาทในเวลาซึ่งหลาย ๆ ท่านอาจเคยได้ยิน ได้ฟังกันมาแล้วว่า “พวกเรากำลังสวมหัวโขน หรือ สวมหน้ากากอยู่” ใครได้บทใดเป็นตัวละครใด ก็ให้แสดงไปตามบทตามตัวละครที่ได้มา แต่ผู้เขียนขอเรียงคำเหล่านั้นเพราะดูเหมือนว่าเราต้องสวมมันอยู่ตลอดเวลา โดยขอใช้คำว่า “พวกกำลังสวมหมวก” ด้วยเห็นผลที่ว่า การใส่และการถอดหมวกนั้นมันง่ายเสียจนหลาย ๆ คนมองข้ามสิ่งเหล่านี้ไปกันนะครับ ที่นี้เราลองมาดูบทบาทในหมวกกันนะครับว่าในทุกวันนี้เราเป็นอะไรกันบ้าง ณ. ช่วงเวลาเดียวกัน&lt;br /&gt;
 หมวกใบแรกเมื่อเราเกิดมานะครับ “คุณค่าของความเป็นมนุษย์”&lt;br /&gt;
 หมวกใบที่สอง คือสถานะ “ความเป็นชาย-หญิง”&lt;br /&gt;
 หมวกใบที่สาม คือสภาพ “ความเป็นลูก”&lt;br /&gt;
 หมวกใบที่สี่ คือ “ความเป็นเพื่อน”&lt;br /&gt;
 หมวกใบที่ห้า คือ “ความเป็นลูกศิษย์”&lt;br /&gt;
 หมวกใบที่หก คือ “ความเป็นผู้ใหญ่ เข้าสู่วัยทำงาน”&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ตามผู้เขียนมาถึงหมวกใบที่ หก ที่เป็นหมวกเจ้าปัญหา และก่อความวุ่นวายในชีวิตของคนเรามากมายเพราะเจ้าหมวกใบนี้ได้รับมาพร้อมกับกรอบความรับผิดชอบของสังคมที่เป็นตัวบงชี้ความสำเร็จของผู้ส่วมใส่ และหากเรามองลึกลงไปภายในหมวกใบนี้เราจะได้พบกับกล่องดำที่มืดมิดมิหนำซ้ำภายในกล่องยังบรรจุหมวกไว้อีกหลากหลายให้เราส่วมใส่ หรือถูกหยิบยื่นให้ส่วมใส่โดยไม่รู้ตัวด้วย อาทิเช่น หมวกที่บ่งบอกความเป็นเจ้านาย,หัวหน้า, ลูกน้อง, นายจ้าง, ลูกจ้าง, ฯลฯ และอีกมากมายเลยใช่ไหมละครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ต่อจากนี้ไปผู้เขียนขออนุญาตนำผู้อ่านไปติดตามตัวอย่างที่เห็นได้ง่าย ๆ เพื่อนำมาเป็นแง่คิด มุมมองเพื่อให้ท่านผู้อ่านได้นำไปใช้เป็นเครื่องมือวิเคราะห์และหาวิธีสวมใส่หมวกหลายสีที่พวกเรามีกันอยู่อย่างสนุกสนานและสร้างความสุขในการดำรงชีวิตของมนุษย์อย่างปกติสุขกันนะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
คุณชาย กังวล จอมเครียด ท่านเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเอกชลที่มีผลประกอบการดีเยี่ยม ท่านเป็นผู้มีบารมีมากในการทำงาน มีลูกน้องเป็นจำนวนมาก ทุกคนต่างให้ความเคารพท่าน ไม่ว่าจะสั่งการใด ๆ เรียกว่าทุกๆ คนในบริษัทต้องยินยอมทำตามความต้องการของท่านอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่ทุกๆวันท่านมักบ่นว่าไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิตในครอบครับเพราะมักบ่นให้เลขาคนสนิทฟังเสมอว่า “มีลูกน้องตั้งมากมายทุกคนให้ความเคารพสั่งอย่างไรได้อย่างนั้น แต่เจ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่บ้านมีแค่คนเดียวเองกลับสั่งอะไรไม่ได้มีปากเสียงกันเกือบทุกวัน” ทำไมผมบอกอะไรเขาไม่เคยฟังและทำตามเลย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
จากสถานการณ์ดังกล่าวข้างต้นผู้เขียนขอนำประเด็นหมวกหลายสีมาวิเคราะห์เหตุการณ์ให้ท่านผู้อ่านได้ดังนี้คือ คุณกังวล จอมเครียด ได้ สวมหมวกของ ”ความเป็นเจ้านาย”  และนำกลับไปที่บ้าน และคาดหวังว่าจะนำไปใช้กับลูกชาย หัวแก้วหัวแหวน แต่ไม่สามารถใช้ได้เพราะ ลูกของเขา ดันไปสวมหมวกของ “ความเป็นลูกชาย” ไม่ใช้ ความเป็นลูกน้อง จึงทำให้สถานะของทั้งสองต่างกัน และเป็นต้นเหตุแห่งความขัดแย้งของทั้งสองฝ่าย แต่หากคุณกังวล จอมเครียด ถอดหมวกของความเป็นเจ้านายออกไว้ที่ทำงาน แล้วหยิบหมวกใบใหม่ ที่ใส่ “ความเป็นพ่อ” กลับไปบ้านซึ่งมีทั้งความรัก ความอบอุ่นในครอบครัว ก็จะไม่ทำให้เกิดรอยแยกของสองพ่อลูก ก็จะทำให้ครอบครัวอยู่อย่างมีความสุขไงครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
หรืออีกตัวอย่างที่ใกล้ตัวเราคือเรื่องของการที่มีใครบางคนต้องตกงาน ถูกเลิกจ้าง หรือเกษียนอายุงานออกไปแล้ว  เราจะเห็นว่าเขาเหล่านั้นขาดความสุขในการดำเนินชีวิต เพราะการที่ต้องเป็นคนว่างงานนั้นเสมือนหมวกใบที่เคยใส่อยู่นั้นต้องถูกถอดออกเลยทำให้หาความสุขไม่ได้  ผู้เขียนขอให้แง่คิดกับกรณีดังกล่าวว่า หมวกที่เขาถอดออกหรือนำกลับไปนั้นเป็นแค่หมวกธรรมดาเท่านั้น แต่ตัวตนที่แท้จริงของเรา ความเป็นตัวเราจะคงอยู่กับเราตลอดไป เรามิได้ขายจิตวิญญาณหรือความเป็นตัวเราไปกับหมวกใบนั้น ใบหนึ่งไป ใบใหม่เข้ามาแทนที่ ความเป็นตัวเราเท่านั้นที่คงอยู่ตลอดไป แล้วเราจะไปเป็นทุกข์กับการต้องเปลี่ยนหมวกทำไม สู้คงความเป็นตัวเรา และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดีกว่าใช่ไหมครับท่านผู้อ่าน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
 สุดท้ายนี้ผมมีข้อคิดที่หลาย ๆ ท่านคงเคยได้ยินกันนะคับ “คนเราเลือกเป็นในสิ่งที่อยากเป็นไม่ได้ แต่คนเราสามารถเลือกกระทำในสิ่งที่เราอยากทำได้ ทำไมไม่เลือกกระทำในสิ่งที่ทำให้ตัวเรามีความสุขกันละครับ” แต่ต้องไม่ลืมนะครับว่าต้องไม่อยู่บนความทุกข์หรือความเดือนร้อนของผู้อื่นนะครับ</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/545965859660301976/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_5022.html#comment-form' title='2 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/545965859660301976'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/545965859660301976'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_5022.html' title='หมวกที่เราใส่นั้นมีหลายสี'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-6489359313613128474</id><published>2011-05-16T21:45:00.000-07:00</published><updated>2011-05-16T21:45:24.935-07:00</updated><title type='text'>เรียนรู้ที่ จะอยู่กับทุกข์ อย่างเป็นสุข</title><content type='html'>หลาย ๆ คนคงคุ้นหูกับคำว่า &quot;ทำงานหนัก แต่ ได้เงินน้อย ไม่พอกับ ค่าใช้จ่าย &quot; กันนะครับ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ถ้อยคำดังกล่าวถือได้ว่าเป็นปัญหาหลักของมนุษย์เงินเดือนส่วนใหญ่กันเลยครับ เพราะเราจะได้ยินเสียงโอดครวญกันอยู่เนือง ๆ ว่า &quot;ฉันทำงานหนักแทบตาย ทำงานล่วงเวลาทุกวัน แต่รายได้นิดเดียว ไม่เพียงพอกับรายจ่าย&quot; นอกจากนี้ยังมีปัญหาสภาพเศรษฐกิจที่ตกต่ำ ของแพงขึ้นทุกวัน ค่าแรงยังไม่ปรับตัวสูงขึ้นเลย แต่ราคาของขึ้นไปรอค่าแรงเรียบร้อยแล้ว ทำงานหนักอย่างไร ก็ไม่พอกับค่าใช้จ่าย ยิ่งใกล้โรงเรียนเปิดเทอมยิ่งเป็นปัญหาน่าปวดหัวเข้าไปอีก&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
แน่นอนครับเราไม่อาจปฏิเสธได้ว่าปัญหาดังกล่าวเกิดมาจาก &quot;เงิน&quot; ที่เป็นปัจจัยหลักในการดำเนินชีวิตของมนุษย์เงินเดือนอย่างเรา ๆ ท่าน ๆ แล้วทำอย่างไรเราจะมีความสุขบนพื้นฐานที่เราเป็นอยู่ได้ แน่นอนครับ เราต้องมีการปรับตัวให้เป็นไปตามสภาวการณ์ ผู้เขียนขอนำเอาหลักทางพุทธศาสนาที่ว่า &lt;br /&gt;
&quot; ทุกข์เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา จงเรียนรู้ในทุกข์ และเรียนรู้ที่ จะอยู่กับทุกข์ อย่างเป็นสุข &quot; มาเป็นเครื่องมือในการแนะนำการปรับตัวนะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
การที่เราบอกว่าเราทำงานหนักแทบตาย นั้นเป็นจริงหรือไม่  ลองพิจารณาในประเด็นดังนี้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
คุณเรียนจบอะไรมา&lt;br /&gt;
งานที่คุณทำอยู่นี้ใช่หรือไม่&lt;br /&gt;
คุณได้ทำงานตามที่เราจบมาหรือไม่&lt;br /&gt;
คุณมั่นใจว่าคุณทำงานอย่างเต็มที่แล้ว&lt;br /&gt;
คุณมีความสำคัญกับงาน(องค์กร)มากแค่ไหน&lt;br /&gt;
แล้วลองเดินไปหาเจ้านาย ขอขึ้นเงินเดือนดูครับ&lt;br /&gt;
หากคุณมีความสำคัญจริงเจ้านายจะขึ้นเงินเดือนให้ครับ&lt;br /&gt;
หากไม่ คุณก็ลองทบทวนใหม่อีกครั้งหากยังมั่นใจก็ลองเปลี่ยนงานซิครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เรียนรู้การปรับตัวที่ จะอยู่กับทุกข์ อย่างเป็นสุข ด้วยการปรับสภาพความเป็นอยู่ตามปัจจัยพื้นฐาน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ทบทวนรายได้&lt;br /&gt;
ทบทวนในสิ่งที่ต้องจ่าย&lt;br /&gt;
จัดสมดุลระหว่างรายได้และรายจ่าย&lt;br /&gt;
ตัดทอนรายจ่ายด้วยหลัก 3 R (Reduce, Reuse, Recycle)&lt;br /&gt;
หยอดกระปุกเพิ่มด้วยรายได้ที่เหลือจากการตัดทอนรายจ่าย&lt;br /&gt;
สุดท้าย อย่า นำตนไปเปรียบเทียบกับบุคคลที่สูงกว่า&lt;br /&gt;
แต่จงมองกลับลงมาว่า ยังมีคนอีกมากมายที่ลำบากกว่าเรา&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ง่าย ๆ แคนี้ก็ทำให้เราได้อยู่อย่างเป็นสุข ท่ามกลางความทุกข์มากมายที่อยู่รอบตัวเรา เพราะสิ่งสุดท้ายที่คงไว้หลังเราจากไปคือชื่อเสียงที่ดีงาม หรือความเลวทราม ที่ผู้คนต่างกล่าวขาน......</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/6489359313613128474/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_5825.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/6489359313613128474'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/6489359313613128474'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_5825.html' title='เรียนรู้ที่ จะอยู่กับทุกข์ อย่างเป็นสุข'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-4051415753862603790</id><published>2011-05-16T21:29:00.000-07:00</published><updated>2011-05-20T17:50:17.352-07:00</updated><title type='text'>คุณค่าของเวลาในชีวิต</title><content type='html'>เรียนรู้ “คุณค่าของเวลาในชีวิต”&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgK2JzI-McuRpToBEu7zTSkVH7l5E-yLRgvsA8pdbqkyekVLR_8cW0U-rpt7y8GDV1D8zoBposSSKLDJv769phocZl0q76LLc1-ArP6ytxJAQEHBaf81Hf_xCVo5xiVM7xAisW7lCBbD2M/s1600/time.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear:left; float:left;margin-right:1em; margin-bottom:1em&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;232&quot; width=&quot;217&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgK2JzI-McuRpToBEu7zTSkVH7l5E-yLRgvsA8pdbqkyekVLR_8cW0U-rpt7y8GDV1D8zoBposSSKLDJv769phocZl0q76LLc1-ArP6ytxJAQEHBaf81Hf_xCVo5xiVM7xAisW7lCBbD2M/s320/time.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
สวัสดีครับท่านผู้อ่านทุกท่าน &lt;br /&gt;
วันนี้ผู้เขียนขออนุญาตนำท่านผู้อ่านไปหามุมมองในเรื่องของ “คุณค่าของเวลาในชีวิต” กันนะครับ ซึ่งท่านผู้อ่านบางท่านอาจจะเคยพบหรือเคยอ่านบทความในลักษณะนี้มาบ้างแล้วผู้เขียนต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี่ เพราะมุมมองที่ผู้เขียนได้บรรยายไว้ในบทความนี้เป็น แง่คิดแนวปฏิบัติที่ผู้เขียนยึดเป็นหลักในการดำเนินชีวิต เพื่อให้ท่านผู้อ่านได้ทราบถึงอีกมุมหนึ่งถึง “คุณค่าของเวลา” &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ก่อนอื่นผู้เขียนขอนำเสนอหลักการคำนวณเวลาทางคณิตศาสตร์ตามแนวการดำเนินชีวิตของคนไทยซึ่งมาตรฐานเวลาดังกล่าวองค์การอนามัยโลก(WHO) ได้กำหนดอายุเฉลี่ยของคนไทยคือ ผู้หญิงมีอายุเฉลี่ย 72ปี ผู้ชายมีอายุเฉลี่ย 68ปี เราจะเห็นว่าการวิเคราะห์อายุเฉลี่ยในตัวเลขดังกล่าวผู้หญิงจะมีอายุยืนมากกว่าผู้ชายอันเป็นผลมาจากรูปแบบการดำเนินชีวิตที่แตกต่างกันของผู้หญิงและผู้ชาย แต่อย่างไรก็ตามสำหรับอายุการทำงานของคนไทยนั้นผู้เขียนขอนำอายุการทำงานของข้าราชการไทยมาเป็นเครื่องมือในการคำนวณเวลากันนะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เราลองมาคำนวณเวลาในอายุของคนไทยกันนะครับ &lt;br /&gt;
 ช่วงอายุ 1-6 ปี   วัยเด็กอยู่กับครอบครัว&lt;br /&gt;
 ช่วงอายุ 7-18 ปี   เป็นการศึกษาภาคบังคับ&lt;br /&gt;
 ช่วงอายุ 19-22 ปี  การศึกษาในระดับอุดมศึกษา(ปริญญาตรี)&lt;br /&gt;
 ช่วงอายุ 23 ปีขึ้นไป  เป็นช่วงอายุของการ เริ่มต้นการทำงาน&lt;br /&gt;
เมื่ออายุการทำงานของข้าราชการไทยสินสุดที่ 60 ปี และคนไทยเราเริ่มต้นเข้าสู่วัยทำงานที่อายุ 23 ปี เราจะเห็นว่าช่วงระยะเวลาการทำงานของคนไทยคำนวณได้จากตัวเลข 60-23เท่ากับ 37ปี หรือเท่ากับ13,505 วันกันเลยนะครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่นี้เราลองมาหาคุณค่าของเวลากันดูนะครับว่าระยะเวลา 37 ปี หรือ 13,505 วันนั้นเราเอาเวลาไปทำอะไรกันบ้างก่อเกิดประโยชน์กับตนเองและส่วนรวมมากน้อยแค่ไหน ตามวิชาการทางการแพทย์คนเราต้องพักผ่อนด้วยการนอนหลับวันละ 6-8 ชั่วโมงเพื่อให้ร่างกายได้ซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอของร่างกาย แต่ถ้าอยากหน้าใส ไม่แก่เกินวัยห้ามนอนหลังเที่ยงคืนนะครับ สำหรับเวลาทำงานของเราผู้เขียนคำนวณได้จากชั่วโมงทำงานตามเวลาราชการคือ  8 ชั่วโมงต่อวันนะครับ ส่วนเวลาที่เหลือใน 1 วันมีค่าเท่ากับ 8-10 ชั่วโมงกันเลยนะครับ ถ้าดูตัวเลขแล้วเวลานิดเดียวเองใช่ไหมครับ เราลองเอามาเทียบเป็นเวลาตลอดช่วงวัยทำงานกันดูนะคับว่าจะมีค่ามากเท่าไหร่&lt;br /&gt;
•เวลานอนหลับ 8 ชั่วโมงคูณ 13,505 วัน คิดเป็น 108,040 ชั่วโมง หรือเท่ากับ 6,482,400 นาที&lt;br /&gt;
•เวลาทำงาน 8 ชั่วโมงคูณ 13,505 วัน คิดเป็น 108,040 ชั่วโมง หรือเท่ากับ 6,482,400 นาที&lt;br /&gt;
•เวลาส่วนที่เหลือ 8 ชั่วโมงคูณ 13,505 วัน คิดเป็น 108,040 ชั่วโมง หรือเท่ากับ 6,482,400 นาที&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
จากประสบการณ์ของผู้เขียน มีความเห็นว่า ความสำเร็จของคนส่วนใหญ่นั้นเกิดมาจากการบริหารจัดการเวลาส่วนที่เหลือคือ 108,040 ชั่วโมง หรือเท่ากับ 6,482,400 นาที นี้ว่าจะใช้ไปในทิศทางใดและก่อให้เกิดประโยชน์กับตนเองและส่วนรวมมากน้อยเพียงใด เพราะเราจะเห็นว่าผู้ที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ครอบครัวหรือด้านอื่น ๆ มักมีการบริหารจัดการเวลาในส่วนนี้เป็นอย่างดี เช่น ใช่เวลาว่างไปทำการศึกษาหาความรู้เพื่อนำมาพัฒนาตนเองอยู่ตลอดเวลา หรือจัดตรางเวลามา Take Care ครอบครัวสร้างรากฐานที่มั่งคงของครอบครัวและสังคม อาจมีบางท่านที่นำเวลาส่วนนี้มาช่วยกันพัฒนาสังคมแบบไม่คิดแสวงหากำไร ส่วนผู้ที่ล้มเหลวในชีวิตมักเรามักจะได้ยินเสียงบ่นว่าไม่มีเวลาหรือเวลาไม่พอที่จะทำอย่างนั้นอย่างนี้โดยลืมไปว่าเวลาส่วนนี้ของเขาก็เท่า ๆ กับคนอื่นและสามารถที่จะนำไปพัฒนาตนเองในด้านต่าง ๆ ได้อย่างมากมาย มิใช่เป็นการเอาเวลาส่วนนี้ไปตั้งวงเสวนาโดยมีสุราเป็นมิตร หรือนำพาชีวิตตนเองสู่อบายมุขต่าง ๆ จนกลายเป็นบัวในโคลนตมแทนที่จะพัฒนาเจริญเติบโตกลับต้องมากลายมาเป็นเหยื่อของเต่าปลาไปเสียนี่ครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
สุดท้ายนี้ผู้เขียน อยากให้ทุกท่านลองพิจารณาดูนะครับว่า ทุก ๆ ท่านได้ใช้คุณค่าของเวลาในส่วนที่เหลือของท่านไปอย่างไร ก่อให้เกิดการพัฒนาตนเอง สังคม และประเทศชาติของเราอย่างไร และท่านผู้อ่านต้องไม่ลืมนะครับว่า เวลาในส่วนนี้เมื่อท่านใช้มันอย่างคุ้มค่าแล้ว มันจะส่งผลต่อการใช้เวลาในส่วนที่ท่านใช้ทำงานด้วยเพราะความก้าวหน้าในหน้าที่การงานของท่านจะได้ผมมาจากการใช้เวลาอย่างคุ้มค่าของเวลาส่วนนี่โดยที่ท่านไม่ต้องประจบเจ้านาย(เลียนาย) แต่ท่านโตได้ด้วยความสามารถในตัวท่านเองและมันจะกลายเป็นความภูมิใจของท่านเอง ว่าท่าน “มิได้ทำร้ายใคร มิได้ทำลายสังคม และทำร้ายประเทศไทย”</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/4051415753862603790/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_16.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4051415753862603790'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/4051415753862603790'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post_16.html' title='คุณค่าของเวลาในชีวิต'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgK2JzI-McuRpToBEu7zTSkVH7l5E-yLRgvsA8pdbqkyekVLR_8cW0U-rpt7y8GDV1D8zoBposSSKLDJv769phocZl0q76LLc1-ArP6ytxJAQEHBaf81Hf_xCVo5xiVM7xAisW7lCBbD2M/s72-c/time.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2141714140853006457.post-2391848881128077407</id><published>2011-05-16T21:18:00.000-07:00</published><updated>2011-05-20T17:58:04.618-07:00</updated><title type='text'>คำพูด และการพูด</title><content type='html'>&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhrZScSj4jrgy_x7oZpepKGWMSohi3aABsNehif6sWdxtb9AD0hBr_LNua-1nqkSTKUhZ8WzmSoikWcrE4uVL9UHSp34SDLL8QaRehq-3xayPut4uun7L8E5BXr7cgEvNyqWMP7bgoRKjU/s1600/imagesCAUT1RLA.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhrZScSj4jrgy_x7oZpepKGWMSohi3aABsNehif6sWdxtb9AD0hBr_LNua-1nqkSTKUhZ8WzmSoikWcrE4uVL9UHSp34SDLL8QaRehq-3xayPut4uun7L8E5BXr7cgEvNyqWMP7bgoRKjU/s1600/imagesCAUT1RLA.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;“คำพูด และการพูด”&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;b&gt;&lt;u&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/u&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin: 0in 0in 10pt;&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;สวัสดีครับท่านผู้อ่านทุกท่าน&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin: 0in 0in 10pt; text-align: justify; text-justify: inter-cluster;&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;วันนี้ผมขอพาท่านผู้อ่านมาคุยกันในเรื่อง &lt;/span&gt;&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;“&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;คำพูด และการพูด”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt; กันนะครับ หลาย ๆ ท่านคงเคยได้ยินสำนวนสุภาษิตต่าง ๆ มากมาย เช่น “พูดดีเป็นศรีแก่ตัว พูดชั่วอัปราชัย” ซึ่งคำพูด และการพูดของเรานั้นสามารถเป็นคำพูดที่ก่อให้เกิดการสร้างสรรค์ และก่อให้เกิดการทำลายล้างได้เช่นเดียวกัน ผู้อ่านทุกท่านลองนั่งทบทวนข้อสังเกตุตามผมดูนะครับว่าเห็นจริงเช่นที่ผมกล่าวหรือไม&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 1pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&amp;nbsp;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin: 0in 0in 10pt; text-align: justify; text-justify: inter-cluster;&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;หลาย ๆ เหตุการณ์เราจะพบว่า การพูดเพื่อชี้แจ้งเหตุผลต่าง ๆ นั้นกลับกลายเป็นคำพูดเพื่อแก้ตัว หรือถ้าร้ายแรงขึ้นมาอีกหน่อยก็กลายเป็นคำพูดที่ว่าเย่อหยิ่งอวดดีไปเสีย และบ่อยครั้งที่เราจะเห็นคำพูดบางคำก็สร้างปมของความขัดแย้ง ก่อให้เกิดการแตกความสามัคคีในหมู่คณะขึ้น นอกจากนี่ยังก่อให้เกิดการแตกแยกแบ่งออกเป็นหมู่ เป็นก๊ก ต่าง ๆ ในองค์กร หรือสังคมของเราอยู่เนือง ๆ และเป็นมูลเหตุที่ก่อให้เกิดการหยุดการพัฒนาศักยภาพในด้านต่าง ๆ ทั้งตนเอง องค์กร สังคมส่วนรวมและประเทศชาติ&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 2pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&amp;nbsp;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin: 0in 0in 10pt; text-align: justify; text-justify: inter-cluster;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;height: 278px; left: 0px; margin: 150px auto auto 113px; mso-ignore: vglayout; position: absolute; width: 414px; z-index: -3;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;ดังนั้นการสรรค์สร้างคำพูดที่ดี และการพูดที่ดี ในช่วงเวลาที่เหมาะสมจึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับที่จะทำให้การดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ บรรลุวัตถุประสงค์ตามที่ได้กำหนดไว้นะครับ เราลองมาดูตัวอย่างคำพูดที่มีการสร้างสรรค์ ที่จะส่งผลดีต่อการดำเนินกิจกรรมของเราตามคำกล่าวที่ว่า &lt;b&gt;“ก่อนจะพูดสิ่งใด ขอให้คิดให้ดีก่อนพูด เพราะเมื่อใดที่เราหลุดคำพูดไปแล้ว คำพูดนั้นจะกลับมาเป็นนายของเรา”&lt;/b&gt; ฉะนั้นขอให้เราตั้งสติ คิดทบทวนในสิ่งที่จะพูด และควรรู้ว่าผู้ฟังเป็นใคร อยู่ในสภาวะการณ์อย่างไร และเลือกวิธีการพูดให้เหมาะสมนะครับ เพียงเท่านี้เราก็สามารถใช้คำพูด และการพูดของเราก่อให้เกิดประโยชน์ได้แล้วครับ&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin: 0in 0in 10pt; text-align: justify; text-justify: inter-cluster;&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;กล่าวคำว่า &lt;b&gt;“สวัสดี”&lt;/b&gt; พร้อมมอบรอยยิ้มให้แก่กัน อาจจะพนมมือไหว้ด้วยก็ได้ ถ้าผู้ที่เราทักทายด้วยอาวุโสกว่าเรา การกล่างคำว่า สวัสดี และไหว้กันนั้น เราถือเป็นวัฒนธรรมที่งดงาม เป็นเสน่ห์ และเอกลักษณ์ของไทย ซึ่งเป็นของล้ำค่าที่เราทุกคนควรจะช่วยกันผดุงรักษาเอาไว้ นอกจากนี้ การกล่าว สวัสดีต่อกัน ยังเป็นการเรียนรู้ที่จะมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับผู้อื่นอีกด้วย เพราะผู้ที่ถูกทักทาย จะรู้สึกยินดี ที่เราให้ความสำคัญ และสนใจในตัวเขา ถ้าเป็นผู้ใหญ่กว่าเรา ก็จะเกิดความรู้สึกว่า เด็กคนนี้ มีกริยามารยาทดี มีสัมมาคารวะ ให้ความเคารพ หรืออ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้ใหญ่&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin: 0in 0in 10pt; text-align: justify; text-justify: inter-cluster;&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;การกล่าวชมผู้อื่นในเรื่องต่างๆ เช่น ชื่นชมในเรื่อง รูปร่าง หน้าตา บุคลิกภาพ การทำงาน การปฏิบัติตน และ ฯลฯ รวมถึงการแสดงความชื่นชม ยินดีกับผู้อื่นในโอกาส และวาระ ที่เขามีความสุขประสบความสำเร็จในชีวิต ความก้าวหน้าในหน้าที่การงานธุรกิจ และอื่นๆ&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;mso-ignore: vglayout; position: relative; z-index: -2;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;height: 516px; left: -34px; position: absolute; top: -70px; width: 662px;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 1pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin: 0in 0in 10pt; text-align: justify; text-justify: inter-cluster;&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;การกล่าว &lt;b&gt;“คำขอบคุณ”&lt;/b&gt; เมื่อใครก็ตามที่มีน้ำใจทำอะไรให้กับเรา ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นเรื่องเล็กน้อย หรือเรื่องใหญ่และสำคัญก็ตาม เช่น มีคนลุกให้เรานั่งบนรถเมล์ เราก็ควรกล่าวคำว่า &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;“&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;ขอบคุณ&lt;/span&gt;”&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;กับผู้นั้นเสมอ เพราะนอกจากจะเป็นมารยาททางงสังคมที่เราควรปฏิบัติแล้ว การขอบคุณยังเป็นการแสดงให้เขาได้รู้ว่า เรามีความรู้สึกรับรู้ และซาบซึ้งในสิ่งที่เขาทำให้กับเรา ด้วยจิตใจที่เมตตากรุณาของเขาที่มีต่อเรา และก่อให้เกิดความรู้สึกที่ดีต่อกัน&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 1pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&amp;nbsp;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin: 0in 0in 10pt; text-align: justify; text-justify: inter-cluster;&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;รู้จักกล่าวคำว่า &lt;b&gt;“ขอโทษ”&lt;/b&gt; กับผู้อื่น ในกรณีที่เราสร้างความรำคาญไปรบกวน หรือ ทำให้ผู้อื่นเกิดความไม่สบายกาย สบายใจ ในสถานการณ์ต่าง เช่น การใช้คำพูดที่รุนแรง พูดไม่ดี กับผู้อื่น และเรารู้ตัวว่าเรารู้สึกผิดในสิ่งที่เรากระทำลงไปนั้น จะด้วยเหตุผลใดๆก็ตามขอโทษกับผู้ที่ถูกกระทำ โดยไม่ต้องลังเลใจ ซึ้งในบางครั้งเราอาจเกิดจากทิฐิ หรือกลัวจะเสียหน้า ไม่ยอมขอโทษ และยอมรับความผิดของตน แต่เราควรระลึกถึงคำพูดหนึ่งที่เคยกล่าวไว้ว่า &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;“&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;สี่เท้ายังรู้พลาดนักปราชญ์ยังรู้พลั้ง” ดังนั้น เมื่อเราทำผิดแล้ว ต้องรู้จักขอโทษ และเมื่อกล่าวคำขอโทษแล้ว ก็ควรจะให้อภัยกัน ไม่โกรธเคืองกัน&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 1pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&amp;nbsp;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;margin: 0in 0in 10pt; text-align: justify; text-justify: inter-cluster;&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;นอกจากคำพูดที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ยังมีคำพูดเชิงสร้างสรรค์อีกมาก ส่วนใหญ่ทุกท่านก็มีความรู้และความเข้าใจในเรื่องนี้กันดีอยู่แล้ว ผมเขียนเรื่องนี้เพียงเพื่อต้องการเน้นย้ำและทบทวนความสำคัญของ &lt;b&gt;“คำพูด และการพูด”&lt;/b&gt; เพราะบางครั้งเราอาจจะไม่ได้ให้ความสนใจในเรื่องนี้กันมากนัก ผมเอง ใช่ว่าจะปฏิบัติได้ถูกต้องและครบถ้วน แต่ก็พยายามฝึกฝนตนเองต่อไปเรื่อยๆจนกว่าจะทำได้ มีคำกล่าวเอาไว้ว่า &lt;/span&gt;&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;“&lt;span lang=&quot;TH&quot;&gt;หนทางข้างหน้าอีกยาวไกล แต่ชีวิตของคนเรานั้นสั้นนัก” &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;span lang=&quot;TH&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;ดังนั้นเมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ร่วมกัน ก็จงอยู่ร่วมกันด้วยความรัก ความเมตตา ความปรารถนาดีต่อกัน อุดหนุน เกื้อกูล ถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน โดยใช้คำพูด และการพูดเชิงสร้างสรรค์ สวยงาม จรรโลงใจ เป็นสื่อสารสัมพันธ์ระหว่างกัน และเราจะไม่ควรพูดจาทำร้ายจิตใจกัน ไม่เกรี้ยวกราด ใส่ร้ายป้ายสี ส่อเสียด ประชดประชัน หรือกระทบกระเทียบเปรียบเปรย ด้วยคำพูด ต่างๆ นานา ที่ไม่ดีต่อกัน ถ้าทำได้ดังนี้ ชีวิตของเรา องค์กร สังคมส่วนรวมและประเทศชาติก็พบแต่ความสุข และรอยยิ้ม มอบให้แก่กันตลอดไป&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;AngsanaUPC&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 16pt; line-height: 115%; mso-hansi-font-family: AngsanaUPC;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/feeds/2391848881128077407/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post.html#comment-form' title='2 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/2391848881128077407'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2141714140853006457/posts/default/2391848881128077407'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://narongrit-riemsri.blogspot.com/2011/05/blog-post.html' title='คำพูด และการพูด'/><author><name>Narongrit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01322834378738749441</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNI2ccxVhpNSRYlwjHYf0zMdom0RaNBTagwhUZbPvAAjCveMGAifNU2vNdvQGf3_Sm_a0oy0nW5eGz4K8zfJZRWSLPoHxwv2iXlyxHFZKotTkMt3ACacYn3EgX0VlaJQ/s220/image.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhrZScSj4jrgy_x7oZpepKGWMSohi3aABsNehif6sWdxtb9AD0hBr_LNua-1nqkSTKUhZ8WzmSoikWcrE4uVL9UHSp34SDLL8QaRehq-3xayPut4uun7L8E5BXr7cgEvNyqWMP7bgoRKjU/s72-c/imagesCAUT1RLA.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></entry></feed>