nemeagr

Νίκος Καλλίνης : «Στους καιρούς που ζούμε, εκείνο που μοιάζει να λείπει πιο πολύ, είναι αυτό που περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι αναγκαίο: Η αλληλεγγύη» Δημοσιεύθηκε: 04.06.2014, 22:35

2014-06-05T10:31:00.000+03:00

Νίκος Καλλίνης : «Στους καιρούς που ζούμε, εκείνο που μοιάζει να λείπει πιο πολύ, είναι αυτό που περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι αναγκαίο: Η αλληλεγγύη»

Συνέντευξη στον Τάσο Π. Καραντή

Είναι κάτι συνεντεύξεις – και τέτοια είναι αυτή με το Νίκο Καλλίνη – που είναι τόσο ωραία δομημένες, κι οι απαντήσεις, από καρδιάς, αλλά και με ειρμό και στιβαρές, που μπαίνεις στον πειρασμό, να γράψεις την περίληψη, στη δική σου δημοσιογραφική εισαγωγή.
Δεν θα το κάνω, θα πω μόνο, ότι πάντα αγαπούσα το είδος και το ύφος των τραγουδιών του Νίκου(να αποκαλυφτώ κι εγώ, ότι με το «Παραισθήσεις», με δένει μια καυτή ερωτική μου σχέση, προ 20ετίας…) κι ότι πάντα ήθελα μια συνέντευξη μαζί του.
Να ’ναι καλά το, εξαιρετικό, «Τελευταίο Πέρασμα», η επιτυχημένη, μουσική παράσταση «Προς την Επόμενη Θάλασσα», κι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει τελευταία - το «Σε ποια θάλασσα αρμενίζεις» με τη Σαββέρια Μαργιολά - που μας έδωσε την αφορμή γι’ αυτήν την κουβέντα ζωής.
Το Σάββατο στις 7/6, στο «ΡΥΘΜΟΣ STAGE», το ταξίδι κλείνει τον πρώτο κύκλο του, κι αυτή η συνέντευξη, μας αποκαλύπτει πολλά, τώρα, που φτάσαμε στον τελευταίο του σταθμό.
Διαβάστε την, προετοιμαστείτε δηλαδή, κι ελάτε συνταξιδιώτες «Προς την Επόμενη Θάλασσα»!

Νίκο, στη «διαδρομή σου»(στο καλλιτεχνικό βιογραφικό σου, δηλαδή), αυτοπροσδιορίζεσαι ως συνθέτης, τραγουδιστής και κιθαρίστας, που γεννήθηκε στον Πειραιά, μεγάλωσε στο Πέραμα κι είσαι αυτοδίδακτος μουσικός, όπου γράφεις τραγούδια, από πολύ νεαρή ηλικία, έχοντας συμμετάσχει, σαν κιθαρίστας και τραγουδιστής, σε διάφορες μπάντες. Να ξεκινήσουμε από την αρχή; Κι εννοώ, το πότε, το πώς και το γιατί, της έναρξης της σχέσης σου με τη μουσική και το τραγούδι.

Αυτοδίδακτος μουσικός από την ηλικία των 8, πρωτόπαιξα μαντολίνο, συνέχισα στο μπουζούκι του πατέρα μου και 12 χρονών πέρασα στην κιθάρα, όπου και με τα πρώτα 3 ακόρντα που έμαθα, συνέθεσα το πρώτο μου τραγούδι («Ο ΒΡΑΧΟΣ») σε στίχους της φίλης και συμμαθήτριας μου Χριστίνας Γεραλή. Μια ηλεκτρική κιθάρα που μου έστειλαν κάποιοι συγγενείς από τον Καναδά στα 16 μου, ο δίσκος «LIVE IN COOK COUNTY JAIL» του B.B.King και το να παρακολουθώ τις πρόβες του Περαμιώτη κιθαρίστα Σταύρου Καράμπελα (φίλου του Γιάννη Σπάθα και του Κώστα Δουκάκη), στάθηκαν τα καθοριστικά στοιχεία για την μουσική μου εξέλιξη και πορεία, όπως βέβαια και το μεγάλωμα μου, σε μια λαϊκή γειτονιά, με όλα τα μουσικά ακούσματα που αυτό συνεπάγεται…

Τα πρώτα σου βήματα στη δισκογραφία, μας πάνε σχεδόν 30 χρόνια πίσω, στα μέσα των ’80ς, και στο συγκρότημα των «ΕΝΑΛΛΑΞ». Μίλησέ μου λίγο γι’αυτή την εποχή.

Το 1979, 20 χρονών, περιπλανήθηκα στην Ευρώπη και έζησα στο Δυτικό – τότε – Βερολίνο, για 2 χρόνια παίζοντας σε ελληνικά, κυρίως, στέκια, αλλά και στο δρόμο, για τα προς το ζην. Εκεί κατάλαβα ότι η μοίρα μου με ήθελε μουσικό. Το 1984, με τον ΓΙΩΡΓΟ ΑΙΓΙΝΙΤΗ στα τύμπανα και τον 17χρονο τότε ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΝΤΡΑΦΟΥΡΗ στο μπάσο, σχηματίσαμε το συγκρότημα «ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΚΟΥΔΟΥΝΙΣΤΡΕΣ», το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε «ΕΝΑΛΛΑΞ». Ορμητικός και ακατέργαστος ήχος, φωτιά στο λαιμό η φωνή, σχεδόν στα όρια της κραυγής, όλες οι τάσεις, όλες οι αγαπημένες επιρροές, ριγμένες στην καυτή μαρμίτα της νιότης...
Στέκι μας το ιστορικό «ΣΚΙΑΧΤΡΟ» στον Πειραιά. Συγκροτήματα όπως οι «ΣΚΙΕΣ», οι «SCORIA», οι «ΑΝΤί» - και στα ραδιόφωνα η δημιουργική αυγή των νέων ελλήνων τραγουδοποιών, συνέθεσαν, ίσως, την πιο δημιουργική μουσική περίοδο της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, που ο απόηχος της κρατάει μέχρι και σήμερα.
Με το συγκρότημα των «ΕΝΑΛΛΑΞ» εμφανίστηκα στη δισκογραφία το 1985 στη συλλογή «ΣΥΝΤΑΓΗ ΑΝΤΙ-ΘΑΝΑΤΟΥ» και το τραγούδι «ΚΟΝΤΡΑ»(Γ. ΚΟΝΤΡΑΦΟΥΡΗΣ – μπάσο, πλήκτρα / ΧΡ. ΑΔΡΙΑΝΟΣ – τύμπανα, Γ.ΠΟΛΥΜΕΝΑΚΟΣ - στίχοι).
Το 1986 κυκλοφόρησε από την F.M.RECORDS το πρώτο μου άλμπουμ με τίτλο το όνομα του γκρουπ.



Το 1988, μαζί με τον συνθέτη Κώστα Λογοθετίδη, σχηματίζετε το συγκρότημα «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ», με συνεχή δισκογραφική παρουσία από το1991 ως το 2004 κι αρκετά τραγούδια – επιτυχίες («Χειμωνιάτικα Μπαρ», «Χρώματα», «Παραισθήσεις», «Τα λόγια κομμάτια», κ.ά.). Τι σε οδήγησε από τους «ΕΝΑΛΛΑΞ», στους «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ» και πως θα αποτιμούσες, τώρα, 10 χρόνια μετά την αποχώρηση σου από το συγκρότημα, αυτήν την περίοδο της καριέρας σου;

Οι «ΕΝΑΛΛΑΞ» ήταν ένα πειραματικό στάδιο στην ζωή όλων των συντελεστών του γκρουπ. Όμως οι «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ» φάνηκε από την αρχή ότι ήταν για μεγάλα πράγματα: Νέος ήχος, νέα δεδομένα στη σύνθεση, ένα ποπ - ροκ υψηλού επιπέδου και - κυρίως - ένας στίχος που άγγιζε πολύ κόσμο χωρίς να είναι ούτε «ελαφρύς» αλλά ούτε και εξεζητημένος. Με τον Κώστα Λογοθετίδη είχα την τύχη να μοιραστώ 15 από τα πιο δημιουργικά χρόνια της ζωής μου. Δουλέψαμε πολύ, γελάσαμε πολύ, γράψαμε τραγούδια που άντεξαν στον χρόνο, ζήσαμε έντονα, μάθαμε πολλά. Όμως η επιτυχία των «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ», ήδη από την αρχή της συνεργασίας μας, ήταν αποτέλεσμα αφοσίωσης και σκληρής δουλειάς. Ατέλειωτων ωρών στο στούντιο και σχεδόν ολοκληρωτικού δοσίματος στη μουσική δημιουργία. Φτιάχναμε ωραία πράγματα και το διασκεδάζαμε κανονικά. Δύο όμως - κατά την γνώμη μου - στάθηκαν τα κρίσιμα σημεία: 1) το "ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΟ ΞΕΡΕΙ" που απογείωσε τη δημοτικότητά μας (αλλά και η αδυναμία μας - ή η απροθυμία μας- να διαχειριστούμε προς όφελος μας όλο αυτό το θόρυβο που δημιουργήθηκε) και 2) Η επιτυχία του τραγουδιού αυτού μας αποδιοργάνωσε, στραφήκαμε προς πιο λαϊκότροπους δρόμους και χαθήκαμε, αν και στην πορεία δώσαμε τραγούδια - σταθμούς του τί θα μπορούσαμε να κάνουμε, όπως τις «ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ» (σε στίχους Γιώργου Πολυμενάκου). Ξαναβρήκαμε τον εαυτό μας το 2000 με το δίσκο «Ρόδο + Αγκάθι» και τα «Λόγια κομμάτια».

Από το 2004 και μετά, ακολούθησε, για κάποια χρόνια, μια περίοδος σιωπής και δημόσιας καλλιτεχνικής αποχής. Γιατί;

Ήδη από το 2000, για μένα είχε αρχίσει η εσωτερική διαδικασία εξόδου από το συγκρότημα λόγω κούρασης. Όλη αυτή η πολύχρονη προσπάθεια, με τις ατέλειωτες ώρες σύνθεσης, πρόβας, στίχου, ΣΥΝ βραδινές εμφανίσεις, είχε αρχίσει να δοκιμάζει τις αντοχές μου. Έτσι, το 2004, επιθύμησα λιγότερη μουσική και καριέρα και περισσότερο χρόνο για μένα και την οικογένεια μου. Ήταν επόμενο, λοιπόν, να μην μπορούμε να συνεχίσουμε να δημιουργούμε πια μαζί με τον Κώστα και ο καθένας να τραβήξει τον δικό του μουσικό δρόμο. Ακολούθησαν τα « Χρόνια Της Σιωπής», όπως τα αποκαλώ, που ξεκίνησε μεν σαν μια περίοδος ηθελημένης « ηρεμίας» και «μουσικής ανακατάταξης», κατά την οποία έγραψα μεν αρκετά τραγούδια, αλλά ελάχιστα δημοσιοποιήθηκαν, με πιο γνωστό το «Ένα Σύννεφο» ( Ντουέτο Ραλλίας Χρηστίδου - Γιάννη Κότσιρα ) σε στίχους του Τάσου Βουγιατζή. Όμως, το 2006, η ζωή επιφύλαξε δυσάρεστα σενάρια για μένα και την οικογένεια μου και αυτή η προσπάθεια να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα με πήγε σε τελείως άλλους δρόμους. Στην αρχή με γονάτισε, όμως μετά, με πήγε σε άλλες παρέες ανθρώπων, πέρα από τις μουσικές, γνώρισα καθημερινούς ήρωες, εμπνεύστηκα από τον αγώνα τους, έμαθα για μένα, διόρθωσα βασικά μου ελαττώματα, βίωσα την αγωνία και την περιπέτεια της πατρότητας - κάτι που θεωρώ τώρα πια ότι είναι το σημαντικότερο έργο που μπορεί να αναλάβει κάποιος και το μεγαλύτερο στοίχημα της ζωής. Ξέχασα το «εγώ» για χάρη του «εμείς», έμαθα να αντλώ δύναμη από μικρές καθημερινές χαρές, έμαθα την αξία του να ζεις και να μη βαρυγκομάς για τα ασήμαντα, ένοιωσα τι θα πει να είσαι ευγνώμων για την κάθε - μια ξεχωριστή και πολύτιμη παραπάνω μέρα στη ζωή, ένοιωσα - επιτέλους!! - συμφιλιωμένος με τον χρόνο και τις αλλαγές που φέρνει.

Από το 2007-8 παρέα με τους συνεργάτες σου από τους «Εκείνος+Εκείνος», Γιώργο Ρουμάνη (τύμπανα), Δημήτρη Πικέα (μπάσο - τραγούδι) και αργότερα και με τη Μαρία Σαχπασίδη (πλήκτρα - φωνή), παρουσιάζεις ζωντανά τα «Μυστικά κι αγαπημένα» τραγούδια σου, σε γνωστά στέκια της Αθήνας και της περιφέρειας. Ποια ήταν η ταυτότητα αυτού του πρότζεκτ και τι ακριβώς ήθελες να παρουσιάσεις, μέσα απ’αυτό, στο κοινό;

Το 2007-8, μετά από παραινέσεις και διακριτικά «σπρωξίματα», από τους φίλους και συνεργάτες μου Γιώργο Ρουμάνη (ο ντράμερ) και Δημήτρη Πικέα (ο μπασίστας), άνοιξα πάλι τον υπολογιστή και την κονσόλα, έστησα τα μικρόφωνα, άλλαξα τις χορδές στις κιθάρες μου και ξαναμπήκα στο προβάδικο να συνεχίσω αυτό που είχε μείνει μισοτελειωμένο. Την επιστροφή μου στην μουσική τη χρωστώ ουσιαστικά σε αυτούς τους δυο. Δεν υπήρχε συγκεκριμένη ταυτότητα σε αυτό το πρότζεκτ, μόνο θέληση για ζωή και επιστροφή στη δημιουργία… Περάσαμε 2-3 όμορφα χρόνια… Παίξαμε και Ταξιδέψαμε…

«Μυστικά κι αγαπημένα», όμως, είναι κι ο τίτλος, μιας – σε διαρκή εξέλιξη, θα το έλεγα – δισκογραφικής σου δουλειάς.Πως γεννήθηκε αυτή η ιδέα, ο τίτλος αυτής της δουλειάς, τα ίδια τα τραγούδια και το περιεχόμενό τους, αλλά κι η δίοδος κι ο τρόπος παρουσίασής τους, μέσα από το διαδικτυακό χώρο www.texni.org του Γιώργου Πολυμενάκου;

Τα «Μυστικά & Αγαπημένα» μου τραγούδια: Γραμμένα σε δύσκολες εποχές και, κυρίως, σαν αντιπερισπασμός ενάντια στην τρέλα, τα τραγούδια αυτά άρχισαν να γράφονται δίχως «πρέπει» και περιορισμούς και ήδη, το 2006, υπήρχαν κάποιες συνθέσεις στις οποίες είχα γράψει τη μουσική, ενώ στίχους, εκτός από εμένα, είχαν γράψει οι φίλοι και συνεργάτες Δήμητρα Νεοφύτου, Κώστας Στάθης, Γιάννης Ζαφείρης & ο Τάσος Βουγιατζής. Αγαπημένα τραγούδια, που τα κράτησα μυστικά, ακόμα και από τους πολύ κοντινούς μου, για χρόνια, μη θέλοντας να τα δημοσιοποιήσω, ίσως επειδή, λόγω χαρακτήρα, πολλές φορές τα σχόλια και οι κριτικές, στο παρελθόν με αποδιοργάνωσαν και με έσπρωξαν μακριά από τα μουσικά μονοπάτια που ήθελα αληθινά να βαδίσω. Καλά ή κακά, άρτια ή μισοτελειωμένα, είναι για μένα πολύτιμα καθώς, παρά τις όποιες δυσκολίες, γράφτηκαν σε ένα καθεστώς σπάνιας εκφραστικής ελευθερίας… Ο διαδικτυακός χώρος www.texni.org του Γιώργου Πολυμενάκου είναι ένα φιλόξενο καταφύγιο για πολλές μορφές Τέχνης πού σε αυτούς τους Δύσκολους + Περίεργους Καιρούς, παραμένουν άστεγες …

Με το Γιώργο Πολυμενάκο συνεργάστηκες και στη μουσική ταινία «Το Τελευταίο Πέρασμα» (που πλέον κυκλοφορεί σε dvd και σε cd). Πως οδηγήθηκες σ’ αυτή τη συνεργασία, και, πολύ συνοπτικά, τι θα έλεγες στον αναγνώστη – ακροατή, ότι είναι το «Τελευταίο Πέρασμα»;

Κατ’ αρχήν, ευχαριστώ τη ζωή, που έφερε κοντά μου άτομα ικανά να νοιάζονται & να μοιράζονται. Χωρίς τη βοήθεια τους, πολλές καλές ιδέες και σχέδια θα είχαν παραμείνει ακυρωμένα όνειρα…Ο Γιώργος είναι ένα από αυτά τα άτομα που έρχονται στη ζωή σου για να μείνουν για πάντα. Είμαστε μαζί από την πρώτη Γυμνασίου. Μαζί στα πρώτα τραγούδια των «ΕΝΑΛΛΑΞ», μαζί στους «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ». Μαζί και στο έργο ζωής που είναι αυτή η ταινία: Το «Τελευταίο Πέρασμα» ξεκίνησε σαν απόπειρα να αποδοθεί ένας φόρος τιμής και μνήμης στον Γιάννη Λεμπέση, έναν καλό φίλο, που έφυγε νωρίς, μέσα από τα τραγούδια που κατά καιρούς εγώ και ο Πέτρος Συνοδινός είχαμε γράψει με τον Γιώργο, αλλά και γράφοντας νέα που θα εξυπηρετούσαν την πλοκή της ταινίας. Έγινε όμως κάτι παραπάνω από μια μουσική ταινία: α) Έγινε το ντοκιμαντέρ της διάλυσης της Επισκευαστικής Ζώνης του Περάματος, βασικής πηγής εισοδήματος για την πόλη, και β) μια μουσική, οπτική και μυθοπλαστική υπόμνηση, ότι πιθανόν να είναι εφικτό, αυτό που φαντάζει αδύνατο να συμβεί: δηλ. να σπάσουμε τα δεσμά που μας καταπιέζουν και μας χωρίζουν - όποια κι αν είναι αυτά. Απαραίτητη προϋπόθεση: Η αλληλεγγύη και η συνεργασία. Αυτά ως προς τις γενικές επιδιώξεις. Αλλά υπήρξε και μια "παράπλευρη ωφέλεια" : Στάθηκε η αφορμή να γνωριστούμε και να συνεργαστούμε με την Σαββέρια Μαργιολά...

Κι από το «Τελευταίο Πέρασμα» πέρασες «Προς την επόμενη θάλασσα»! Φέτος συμμετέχεις στην, ομότιτλη, μουσική παράσταση, μαζί με τους, Πέτρο Συνοδινό, Σαββέρια Μαργιολά, Μαρία Σαχπασίδη, Δημήτρη Αιγινίτη. Πως προέκυψε αυτό το ταξίδι, που κλείνει τον πρώτο κύκλο του, το Σάββατο 7/6 στο «ΡΥΘΜΟΣ STAGE»;


Στους καιρούς που ζούμε, εκείνο που μοιάζει να λείπει πιο πολύ, είναι αυτό που περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι αναγκαίο: Η αλληλεγγύη. Το ανέφερα και πιο πριν. Για μας αυτή η έννοια δεν είναι αφηρημένη. Προσπαθούμε να την κάνουμε πράξη καθημερινά. Με τον Πέτρο Συνοδινό και τη Σαββέρια Μαργιολά, επιλέξαμε να προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε μια κοινή πορεία προς την επόμενη θάλασσα της δημιουργικής μας ζωής. Στην προσπάθειά μας αυτή βρήκαμε, χωρίς κανένα δισταγμό, αλληλέγγυους συνοδοιπόρους, τη νεαρή τραγουδοποιό Μαρία Σαχπασίδη και τον Δημήτρη Αιγινήτη στα κρουστά –τύμπανα και φωνητικά. Στην παρέα προστέθηκε πρόσφατα και ο μπασίστας Κωνσταντίνος Νιχωρίτης. Αυτό που θέλουμε είναι, όταν μας βλέπει κάποιος επάνω στη σκηνή (ή και στις πρόβες μας) να αντιλαμβάνεται (ή, καλύτερα ειπωμένο, να αισθάνεται) αμέσως, ότι πρόκειται για μια άσκηση δημιουργικής συνύπαρξης, για μια εκδήλωση αγάπης και αλληλοσεβασμού. Η επιτυχία των φετινών παραστάσεων μας δείχνει, ότι αυτό το καταφέραμε σε μεγάλο βαθμό. Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ στην ιδιαίτερη δημιουργική και ανθρώπινη σχέση που έχω αναπτύξει τα τελευταία χρόνια με τον φίλο και συνεργάτη Πέτρο Συνοδινό, που είναι κατά τη γνώμη μου ένας από τους πιο αξιόλογους έλληνες τραγουδοποιούς, αλλά και ένας εξαιρετικός κιθαριστας!!! Εδώ υπάρχει δυνατή «χημεία»… και φαίνεται!!

Με τη Σαββέρια Μαργιολά, σε δένει κι η συμμετοχή σου, με τραγούδια σου, στο νέο της δίσκο «Αλισάχνη», όπου το «Σε ποια θάλασσα αρμενίζεις», έχει ξεχωρίσει για τα καλά, ακούγεται όλο και περισσότερο και, συνεχώς, συνάδελφοι της Σαββέριας, το ερωτεύονται αμέσως και το εντάσσουν στο ρεπερτόριό τους! Πως προέκυψε η συνεργασία σου με τη Σαββέρια Μαργιολά, και πως γεννήθηκε αυτό το ξεχωριστό, όπως αποδείχτηκε, τραγούδι;

Έχω πάντα ένα ντοσιέ με ανέκδοτους στίχους μαζί μου στα ταξίδια μου ή στις (σπάνιες) εκδρομές μου. Μου αρέσει να τους διαβάζω, σε διάφορες στιγμές και περιστάσεις. Επιστρέφοντας από τη Μήλο, πρόπερσι το καλοκαίρι, στο καράβι, γεννήθηκε το τραγούδι αυτό, ένα Ηπειρώτικο μπλούζ στη μέση του πελάγους, από τους στίχους της αγαπημένης φίλης και συνεργάτιδας Δήμητρας Νεοφύτου. Το παρουσίασα στη Σαββέρια σε μια πρόβα μας, της άρεσε από την πρώτη στιγμή και… αυτό ήταν…

Νίκο, αν κι ως τραγουδοποιός, έχεις την δική σου καλλιτεχνική ταυτότητα, ως συνθέτη, βλέπω να σε διακρίνει, ένα πολυδιάστατο προφίλ, αν κρίνω, από τις δισκογραφικές συνεργασίες σου, με τον Δημήτρη Μητροπάνο, το Γιάννη Κότσιρα και τη Ραλλία Χρηστίδου, αλλά και με το Νότη Σφακιανάκη, το Γιώργο Μαζωνάκη, τον Αντώνη Ρέμο, τη Νατάσσα Θεοδωρίδου κ.ά. Θα ήθελες να μας «ξεμπλέξεις λίγο αυτό το κουβάρι», του Καλλίνη – συνθέτη τραγουδιών;

Το βασικό κοινό σημείο μου με τον Κώστα Λογοθετίδη ήταν η εσωτερική μας ανάγκη να γράφουμε μουσική και τραγούδια. Όλα τα υπόλοιπα(προσωπική προβολή & διαφήμιση), ήταν ανέκαθεν και για τους δυο μας σε δεύτερη μοίρα… Δεν καταφέραμε ποτέ να «πουλήσουμε» τις φάτσες μας ή να κτίσουμε ένα μεγαλύτερο όνομα στην «πιάτσα» γιατί δεν μας ενδιέφερε πραγματικά... Αυτό μάλλον ήταν τόσο έκδηλο, που ποτέ δεν μας πλησίασε κάποιος manager, αν και εμείς πλησιάσαμε αρκετούς - χωρίς όμως αποτέλεσμα! Απλά, γράφαμε τραγούδια… Κάποια κρατήσαμε για μας, κάποια τα ανταλλάξαμε με εμφανίσεις σε μαγαζιά και μεροκάματα, κάποια άλλα δόθηκαν επειδή εκτιμούσαμε τους ερμηνευτές... Έτσι, μένοντας για χρόνια έξω από το κύκλωμα των καλοκαιρινών φεστιβάλ, χειμωνιάτικων συναυλιών, αλλά και των μεγάλων επώνυμων μουσικών σκηνών, η μόνη δύναμη μας αλλά και ο βασικός τρόπος για να επιβιώσουμε ήταν (και είναι) να γράφουμε και να δίνουμε τραγούδια. Ανήκουμε μάλλον στην κατηγορία εκείνων των δημιουργών, όπου η ιστορία θα θυμάται τα τραγούδια τους αλλά όχι τα ονόματα ή τα πρόσωπα τους...

Ο Νίκος Καλλίνης τι θέση και στάση έχει απέναντι στα τεκταινόμενα της Ελλάδας του σήμερα, ως άνθρωπος και πολίτης, ιδιαίτερα, μετά τις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές και ευρωεκλογές;

Είμαι καλά με τον εαυτό μου, υγιής(πολύ σημαντικό) και έχω όρεξη να κάνω πράγματα !!Το πρώτο και βασικότερο, είναι να διατηρήσω το κέφι μου για δημιουργία σε μια Ελλάδα που αλλάζει δραματικά. Το δεύτερο είναι, να μεταδώσω αυτή μου τη διάθεση και σε άλλους..!! Συμμετέχω!! Στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων των σχολειών των παιδιών μου, στο Σωματείο των Μουσικοσυνθετών... όπου μπορώ και νομίζω ότι κάτι μπορώ να προσφέρω !! Αποφεύγω να γκρινιάζω στο FACEBOOK… Οι καιροί που ζούμε, δυστυχώς, δεν ευνοούν τα σχέδια. Ευνοούν όμως τα όνειρα. Έτσι λοιπόν, αν όλα πάνε καλά, θα συνεχίσω να προσπαθώ, μόνος ή με την παρέα μου, κυρίως να δημιουργήσω ένα κλίμα ελπίδας… Εάν όχι, θα φροντίσω να παραμείνω ήρεμος και έτοιμος για όλα, σε μια Ελλάδα, που, αργά αλλά σταθερά, απαλλοτριώνεται…Έχω παιδιά και οφείλω να είμαι δυνατός και αισιόδοξος. Πήγα να ψηφίσω… Θα δείξει αν έκανα καλά…

Γράφεις στη βιογραφική «διαδρομή σου», ότι απολαμβάνεις την περιπέτεια της πατρότητας, εξερευνάς τα όριά σου στα παιχνίδια της ζωής και τολμάς να ονειρεύεσαι. Πολύ ωραίο φινάλε για μια συνέντευξη! Ο επίλογος δικός σου!

Πιστεύω πως και στη μουσική και στην πατρότητα δοκιμάζονται η προσαρμοστικότητα μας, τα ανθρώπινα όρια μας, οι αντοχές μας στην πίεση των συναισθημάτων και η ευελιξία μας στη διαχείριση απρόβλεπτων καταστάσεων. Η διαφορά είναι ότι στη μουσική έχεις δικαίωμα κάρτας αλλαγής ενώ στη πατρότητα όχι. Επίσης, και στη μουσική και στην πατρότητα, έρχονται στιγμές που αισθάνεσαι να αγγίζεις και τον Φωτεινό Θεό… αλλά και τον Σκοτεινό Βυθό…

Υ.Γ. Τον Ιούνιο κλείνουν 10 χρόνια από την κυκλοφορία του τελευταίου CD –Single των «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ» με τίτλο «ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ»… Λοιπόν, αποφασίσαμε με τον Κώστα Λογοθετίδη, πως 10 χρόνια σιωπής ήταν αρκετά…Τι λέτε;

Δακρύζοντας ο Μπούκουρας αποκήρυξε την Χρυσή Αυγή!

2014-05-07T14:01:00.000+03:00

Συναισθηματικά φορτισμένη ήταν η ομιλία του βουλευτή Κορινθίας Στάθη Μπούκουρα. «Ποιο είναι το έγκλημα; Τι έχω κάνει πείτε μου;», τόνισε κλαίγοντας ο κ. Μπούκουρας και συνέχισε: «Στέκομαι όρθιος με ψυχοφάρμακα. Προέρχομαι απ” το ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου με έκανε εθνικιστή. Είναι κακό; Η Ελλάδα στους Έλληνες, έλεγε…».

Η συζήτηση περιλαμβάνει και τις υποθέσεις του κ. Χρυσοβαλάντη Αλεξόπουλου -για το αδίκημα της σύστασης και διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης και του κ. Νίκου Μίχου για παράνομη οπλοκατοχή και ναρκωτικών ουσιών.

Στην τοποθέτησή του ο κ. Αλεξόπουλος υποστήριξε ότι δεν γνώριζε για την εγκληματική δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής και πως «το βίντεο Κασιδιάρη – Μπαλτάκου αποδεικνύει ότι η ΧΑ είχε κρυφή ατζέντα από τους βουλευτές που δεν συμμετείχαμε στα κομματικά όργανα αλλά και από τους απλούς υποστηρικτές».

Η συγκεκριμένη αναφορά φαίνεται πως εκνεύρισε τους βουλευτές του φιλοναζιστικού κόμματος με αποτέλεσμα ο κ. Ηλίας Κασιδιάρης να φωνάζει «Αριστα Αλεξόπουλε» και οι υπόλοιποι να του κουνούν χαρτονομίσματα, θέλοντας να υπονοήσουν ότι η ανεξαρτητοποίηση του οφείλεται σε χρηματισμό!

Πάντως, ο κ. Αλεξόπουλος υποστήριξε ότι οι κατηγορίες που του αποδίδουν οι ανακρίτριες δεν προκύπτουν από το περιεχόμενο της δικογραφίας και πρόσθεσε «μόνο επειδή ήμουν μέλος της ΧΑ μου αποδίδονται κατηγορίες από πράξεις και συνομιλίες άλλων προσώπων. Δεν ήμουν μέλος ούτε συμμετείχα σε επιτροπές και κεντρικά συμβούλια ή πειθαρχικά που επέβαλλαν ποινές σε όποια μέλη παρεκτρέπονταν. Οι βουλευτές που δεν συμμετείχαμε στα όργανα δεν είχαε επιρροή. Μόνο για τα νομοσχέδια ήμασταν. Δεν είχαμε εικόνα για τις εγκληατικές ενέργειες».

Σε άλλο σημείο είπε: «Παρακολουθούσα μια σιερά από εγκληματικές ενέργειες όπως οι περισσότεροι πολίτες. Δεν είχα τρόπο να σταματήσω ούτε να ελέγξω και αποστασιοποιήθηκα. Η Χ.Α. από κατήγορος του πολιτικού συστήματος μετατράπηκε σε κατηγορούμενος. Θα μπορούσα να έχω διαφοροποιηθεί νωρίτερα το κατανοώ και ήταν λάθος αλλά αντιλαμβάνεστε τις δυσκολίες μιας τέτοιας απόφασης» και συμπλήρωσε: «Μετά την δολοφονία άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά την ανεξαρτητοποίησή μου καθώς το πατριωτικό μου ήθος δεν μου επιτρέπει τετοιες πρακτικές».

Πέραν αυτών ο βουλευτής ανέφερε ότι με εντολή Μιχαλολιάκου υπήρξε ξυλοδαρμός στελέχους της Χ.Α. που αποχώρησε από το κόμμα και υποστήριξε ότι «Γνωρίζω ότι ο πρόεδρος θα έστρεφε ενέργειες ξυλοδαρμού εναντίον μου και εναντίον της οικογένειας μου».

Για έναν φόβο κι ένα γινάτι

2014-05-05T13:32:00.000+03:00

Το πρώτο προεκλογικό σποτ του ΚΚΕ δεν έχει στόχο την κυβέρνηση Μέρκελ – Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, αλλά τον ΣΥΡΙΖΑ. Αναμενόμενο. Αλλά και ταυτοχρόνως πικρό για όσους τουλάχιστον προβληματίζονται με την πολιτική που ακολουθεί το ΚΚΕ.

Ανάλογης αισθητικής με το περιεχόμενό του το σποτάκι της ΚΝΕ (διαχέεται στο διαδίκτυο και ήδη το έχει προβάλει το «Mega») μετέρχεται τη σημειωτική των αμερικάνικων καρτούνς για να δηλώσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύει τον κόσμο και ότι με τις προγραμματικές του δεσμεύσεις γελάνε και τα μικρά παιδιά. Επίσης αναμενόμενο. Και κατά...

την αισθητική (άλλωστε αισθητική και περιεχόμενοπάνε συνήθως μαζί) λίγα μπορεί να περιμένει πλέον κανείς από μια ΚΝΕ που στο Φεστιβάλ της φιλοξενούνται συγκροτήματα που τραγουδούν στίχους του επιπέδου: «μαλάκας είσαι, μαζί μου ασχολείσαι»...

Από την αρχή αυτής της κρίσης το ΚΚΕ έκανε τις επιλογές του. Τις οποίες έθεσε υπό τη βάσανο της κρίσηςτου λαού κι έχασε τη μισή εκλογική του δύναμη. Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης, μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος χειραφετήθηκε από τον μονοκομματικό δικομματισμό και στράφηκε προς την Αριστερά.

Η ευκαιρία για το ΚΚΕ ήταν χρυσή. Η δυνατότητα να συσφίξει τους δεσμούς του με τον λαό και να του προτείνει τους δρόμους του αγώνα, συγκλονιστική και μοναδική.

Ουδείς ζητούσε απ’ το ΚΚΕ να αλλάξει τον χαρακτήρα του, τους στόχους του και τη στρατηγική του, προκειμένου να στέρξει, να συμμετάσχει, να καθοδηγήσει και να εγγυηθεί αυτόν τον λαϊκό αγώνα εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής. Ομως, επειδή η στροφή του λαού προς τα Αριστερά έτεινε περισσότερο προς τον ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο προς το ΚΚΕ, το ΚΚΕ κλείσθηκε στον εαυτό του και δυνάμωσετην αντιπαράθεση του με την υπόλοιπη Αριστερά (όχι μόνον τον ΣΥΡΙΖΑ), υπακούοντας και υποκύπτονταςσε ένα γινάτι κι έναν φόβο. Το γινάτι για τη διάσπαση του 1991, όταν μετά το 13^ο Συνέδριο μεγάλο μέρος κομμουνιστών εγκατέλειψαν ή εκδιώχθηκαν απ’ το κόμμα. Και τον φόβο ότι ο συσχετισμός δυνάμεων μέσα στην Αριστερά μπορούσε να αλλάξει και άλλαζε, αφαιρώντας απ’ το ΚΚΕ την ηγεμονική του θέση.

Είναι όμως σοβαροί πολιτικοί λόγοι ο φόβος και το γινάτι προκειμένου να χαραχθεί μια τακτική ακόμα και στρατηγική; Οχι. Για αυτό και το ΚΚΕ βρέθηκε σε δεινή θέση. Απόδειξη η υπόθεση «Αγανακτισμένοι». Οταν εμφανίσθηκε αυτό το φαινόμενο (διότι «κίνημα» δεν ήταν κι ενώ θα μπορούσε να γίνει, κίνημα δεν έγινε) το ΚΚΕ αντέδρασε με τον πιο φοβικό και σεχταριστικό τρόπο. Αντί να μπει στις συγκεντρώσεις του λαού και να κάνει ζύμωση στη βάση των ιδεών του και της πολιτικής του, όπως πάντα έκαναν ή θα έπρεπε να κάνουν οι κομμουνιστές, άρχισε να καταγγέλλει τους συγκεντρωμένους (για τι; ότι δεν ήταν ήδηκομμουνιστές;) να τους «χαρίζει» στη Χρυσή Αυγή και να υποκύπτει ου μην και να αναπαράγει τηνκαθεστωτική προπαγάνδα για «άνω» και «κάτω» πλατεία. Τους «Αγανακτισμένους» τους πολέμησε μελύσσα η προπαγάνδα του καθεστώτος, Mega, ΔΟΛ, Πήγασος, όλος ο «εκσυγχρονισμός» και ηνεοφιλελεύθερη ορδή. Τους πολέμησε με το ίδιο μένος και το ΚΚΕ δίνοντας και δείχνοντας μια πρώτη τρανταχτή απόδειξη του αδιεξόδου στο οποίο οδηγούσε η γραμμή του. Την απομόνωση του απ’ τον λαό, στον οποίον έστρεφε επιδεικτικά την πλάτη του με την κατηγορία ότι δεν ήταν αρκετά ώριμος, ώστε να μπορεί να συγκεντρώνεται φέρνοντας πολιτικό αποτέλεσμα. Οτι οι συγκεντρώσεις οδηγούσαν στηνεκτόνωση κι όχι στην πολιτικοποίηση.

Πρωτοφανή πράγματα για την κομμουνιστική σκέψη, πολιτική και ηθική. Το ΚΚΕ φέρθηκε σαν να φοβόταν ότι η ώσμωση με τους συγκεντρωμένους, θα έθετε σε κίνδυνο τον χαρακτήρα του. Αλλά αν ένα κόμμα (μάλιστα κομμουνιστικό) δεν είναι σίγουρο για τον εαυτό του, τόσον ώστε να τον θέτει στη βάσανο της πολιτικής ζύμωσης, αρχίζει εκτός απ’ τον σεχταρισμό να οδηγείται και στους παραλογισμούς. Στους οποίους γρήγορα έφθασε το ΚΚΕ ζητώντας απ’ τον λαό «να διορθώσει την ψήφο του». Σύντομα το κόμμα κλείστηκε σε ένα αυτάρεσκο καβούκι ότι πληρώνει το κόστος για τις αλήθειες που λέει, παρόμοιο με τις χυδαίες σοφιστείες Βενιζέλου ότι το ΠΑΣΟΚ πληρώνει το κόστος των θυσιών που έκανε προκειμένου να σώσει τον λαό απ’ τις πολιτικές που του επέβαλε. Η αλήθεια δεν έχει κόστος, η αλήθεια είναι στόχος. Η αλήθεια είναι επαναστατική.

Ομως οι παραλογισμοί οδηγούν σε έκπτωση και πτώση το πολιτικό ήθος με αποτέλεσμα η κυρίαΠαπαρήγα να δηλώνει ότι «δεν θα γίνουμε σαν τα μούτρα σας», ο κ. Τσίπρας να περιγράφεται σαν«τσογλάνι» ή σαν «σκυλάκι του καναπέ», ενώ ένα πλήθος υβριστών με ήθος χρυσαυγίτη κι εκπαίδευσηχουλιγκάνου άρχισε να επιπίπτει μέσα από τον «Ριζοσπάστη» καθώς και μέσα απ’ το διαδίκτυο εναντίον όσων κριτικάρουν την πολιτική του ΚΚΕ, με το μένος εκείνο που αποτρέπει κάθε είδος διαλόγου, ασκεί ιδεολογική τρομοκρατία και εκδηλώνεται με την πιο άγρια ανθρωποφαγική διάσταση.

Ομως αυτά είναι τα λιγότερα. Προκειμένου το ΚΚΕ να δικαιολογήσει την πρωτοφανή θεωρία του (ξένη προς την κομμουνιστική παράδοση) ότι στο πλαίσιο του συστήματος οι όποιες βελτιώσεις λειτουργούν προς όφελος του καπιταλισμού, άρχισε να αναθεωρεί την ίδια του την ιστορία. Ενας αναθεωρητισμόςμάλιστα που δεν βασίζεται στην αλήθεια δια της αποδείξεώς της, αλλά σε «απόψεις». Ετσι το ΕΑΜ και η στρατηγική του τίθενται υπό αίρεσιν διότι...απέτυχε στους στόχους του! Παιδαριώδη πράγματα. Αλλά και διαστρεβλώσεις – οι Αγγλοι στον πόλεμο ήταν απλώς σύμμαχοι – και παραχαράξεις, ώστε η σημερινή ανάλυση που κάνει το ΚΚΕ για τον ιμπεριαλισμό, τη Γερμανία, τα μνημόνια, να αποκτήσουν κάποιο ιστορικό έρεισμα. Λογικό. Μια νεοτροτσκυστική πολιτική χρειάζεται μια παλαιοτροτσκυστική ανάλυση. Απόδειξη οι ίσες αποστάσεις που κρατάει το ΚΚΕ απέναντι στην Ουκρανική κρίση, η καταγγελία εναντίοντου Κ.Κ. Ουκρανίας και του Κ.Κ. Ρωσίας ως οπορτουνιστικών, όπως άλλωστε και η καταγγελία πολλώνκομμουνιστικών κομμάτων, Πορτογαλίας, ΑΚΕΛ, Ισπανίας, σχεδόν όλων για ενσωμάτωση στο σύστημα. Οπως για ενσωμάτωση στο σύστημα κατηγορείται ο ΣΥΡΙΖΑ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι οτιδήποτε άλλο αριστερό στην Ελλάδα. Και τι μένει; μένει το ΚΚΕ.

Να διεκδικεί την ψήφο του λαού για να έχει ο λαός μια «ισχυρή και αποτελεσματική αντιπολίτευση». Ενα ακόμα πρωτοφανές! Το ΚΚΕ δεν ζητά απ’ τον λαό στην παρούσα φάση την ψήφο του για να κυβερνήσει, αλλά για να μείνει στην αντιπολίτευση. Εναντίον ποιου; Εναντίον της Ν.Δ.; Δηλαδή να συνεχίσει να κυβερνά η Ν.Δ.; Ή εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, αν ο τελευταίος κυβερνήσει; Εναντίον και των δύο, διότι κατά την ανάλυση του ΚΚΕ και οι δύο είναι το ίδιο. Πως το αποδεικνύει αυτό το ΚΚΕ; κάνοντας δίκη προθέσεων στον ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας τον ότι εξαπατά τον λαό, ότι έχει γίνει «ό,τι πιο σάπιο απ’ το ΠΑΣΟΚ» (Κουτσούμπας).

Τα επιχειρήματα αυτά είναι παιδαριώδη. Αν δηλαδή ένα μεγάλο ποσοστό πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ είχαν ψηφίσει ΚΚΕ το ΚΚΕ θα είχε Πασοκοποιηθεί; Αν ένα ποσοστό ψηφοφόρων του ΚΚΕ που ψήφισαν δυο φορές ΣΥΡΙΖΑ επιστρέψουν στο ΚΚΕ, θα έχει γίνει το ΚΚΕ Συνιστώσα Ρόζα; Τίποτα απ’ αυτά δεν αντέχει στη λογική. Και στην προσπάθεια του το ΚΚΕ να υπερασπισθεί τον παραλογισμό (που γεννάει το γινάτι και ο φόβος του), φθάνει να κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ πως, όταν απευθύνεται προς τον λαό (λόγου χάριν για τυχόν δημοψηφίσματα) απλώς τον «καλεί να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα». Μα αν δεν βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα ο λαός, ποιος θα το βγάλει; Ο Μπαλτάκος;

Θλιβερά πράγματα. Ουδείς πλην αντικομμουνιστών βρίζει το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ βρίζει τους πάντες. Ουδείς ζητά απ’ το ΚΚΕ να αλλάξει τον χαρακτήρα του. Το ΚΚΕ λέει ότι δεν θα γίνουμε σαν τα μούτρα σας. Πολλοί ζητούν απ’ το ΚΚΕ να βοηθήσει στον αγώνα εναντίον αυτής της εξαθλιωτικής πολιτικής, έστω «πιέζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ απ’ τ’ αριστερά», το ΚΚΕ απαντά ότι ο αγώνας αυτός είναι χαμένος από χέρι, ότι βελτιώσεις στο πλαίσιο του συστήματος δεν γίνονται και ότι ένας τέτοιος αγώνας δεν μπορεί να ‘ναι μέρος ή στάδιοτου αγώνα για τον σοσιαλισμό.

Αν όλο αυτό είναι κομμουνιστική πολιτική, τότε όντως όλα τα άλλα κομμουνιστικά κόμματα είναιοπορτουνιστικά. Αν αυτή η πολιτική δεν είναι σεχταριστική, τότε όντως δεν απογοητεύει ούτε διασπά τον λαό. Αυτός που έχει χάσει τη δουλειά του έχει πολλά ακόμα να μάθει για την πολιτική οικονομία. Κι αυτός που του έχουν κόψει τη σύνταξη και ψηφίζει ΚΚΕ δεν έχει καμιά δουλειά να συμπαραταχθεί με τον ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή των ΑΝΕΛ ή της Λαϊκής Δεξιάς διότι τίποτα δεν τους ενώνειεκτός από ένα: τον δαιμονιώδη αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ να γεμίσει τον λαό αυταπάτες και να τον οδηγήσει στον αγώνα κατά της καπιταλιστικής πολιτικής της κυβέρνησης, αντί στον αγώνα κατά του καπιταλισμού. Κι όλα αυτά για έναν φόβο κι ένα γινάτι. Στην πιο κρίσιμη στιγμή για τους λαούς της Ευρώπης και για την Αριστερά στην Ελλάδα και την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Απ’ την πτώση της ΕΣΣΔ κι ύστερα.

Για πρώτη φορά ένας λαός δείχνει ότι μπορεί να αμφισβητήσει τον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο και το ΚΚΕ τον καλεί να διορθώσει την ψήφο του! Να πάρει το ίδιο ένα 10% μακάρι και 20% και να το αποθηκεύσει για τους αγώνες του μέλλοντος – λες και ο τωρινός αγώνας για τη διαμόρφωση του παρόντος είναιάσχετος προς τη διαμόρφωση του μέλλοντος.

Και κατάντησε έτσι το ΚΚΕ, για έναν φόβο κι ένα γινάτι, να ξεπέφτει σε έναν ούτε καν διμέτωπο, αλλάμονομέτωπο αγώνα κατά του ΣΥΡΙΖΑ με τα στελέχη του (ευτυχώς όχι όλα) να περιφέρονται στα κανάλια σαν τις «κακιές γριές του χωριού» και να σκληρίζουν εναντίον της υπόλοιπης Αριστεράς λες και αυτή η Αριστερά είναι η μάστιγα του θεού ή επιδημία χολέρας.

Δεν ξέρω πόσους κομμουνιστές παγιδεύει η ηγεσία Κουτσούμπα, ούτε πόσο και πιο μέρος του λαούαπογοητεύει και αδρανοποιεί, ο παραλογισμός όμως (αλλά και η ανηθικότης) που ευνοεί την παραμονήτης κυβέρνησης Σαμαρά σήμερα, εν όψει του αγώνα για τον σοσιαλισμό αύριο (ενώ αυτά τα δύοσυνδέονται άρρηκτα) μόνον εχθρική για τον λαό μπορεί να είναι και για αυτό εισπράττει επαίνους καικαλά λόγια από τους Πρετεντέρηδες, τους Γεωργιάδηδες και τους Βαγγελοβενιζέλους.

Μια πολιτική που δεν μπορεί να διακρίνει αν στον β’ γύρο των δημοτικών εκλογών θα ψήφιζε λόγου χάριν Κασιδιάρη ή Σακελλαρίδη, δεν είναι μια πολιτική που δεν υποκύπτει σε διλήμματα, αλλά μια πολιτική που δεν βλέπει την τύφλα της. Συνεπώς εχθρική για τον λαό. Πρώτα απ’ όλα λόγω ανοησίας. Διότι όταν ο κ. Κουτσούμπας λέει ότι «ένας Περιφερειάρχης είναι υποχρεωμένος να ασκήσει την πολιτική της κυβέρνησης» τι άλλο λέει ότι θα κάνει ο κ. Παφίλης, αν εκλεγεί Περιφερειάρχης, παρά ότι θα ασκήσεικι αυτός την πολιτική της κυβέρνησης; Με τέτοιες όμως κολοσσιαίες ανοησίες δεν κάνεις πολιτική (πόσω μάλλον κομμουνιστική), αλλά προσπαθείς με σοφιστείες να δικαιολογήσεις τη δεινή θέση στην οποίαν έχεις περιέλθει για λόγους α-πολιτικούς, όπως ο φόβος και το γινάτι.

Ομως αυτά, όχι μόνον δεν είναι χρήσιμα στον λαό, αλλά και καταγέλαστα. Οι Ελληνες σήμερα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ζουν τη μεγαλύτερη τραγωδία που έχουν ζήσει εν καιρώ ειρήνης – μάλιστα χειρότερη κι από πολεμική καταστροφή. Κι εμείς «ψειρίζουμε» τον Κοτσακά και καταπίνουμε τη Μέρκελ. Δεν πάει έτσι, σύντροφοι. Αν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι λειψό, αν κινδυνεύει να αποτύχει, σπρώξτε εσείς μπροστά με το δικό σας, ξεπεράστε τον. Διότι άλλο πράγμα είναι βάζω πλάτη στον λαό κι άλλο του γυρίζω την πλάτη. Στην πιο κρίσιμη ώρα του.

Αλλωστε ουδέποτε ο λαός, οι λαοί είναι προετοιμασμένοι για οτιδήποτε, σαν έτοιμοι από καιρό, αλλά στηβράση κολλάει το σίδερο. Και ουδεμία βράση γίνεται όταν λες εκ των προτέρων ότι θα αποτύχει, ούτε κανένα σίδερο κολλάει όταν λες ότι στο πλαίσιο αυτού του συστήματος κουμάντο κάνει μόνον το κισμέτκαι η ειμαρμένη. Αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, σοφιστείες και παιδαριώδη πράγματα. Και αυτό θα φανεί. Αν η κυβέρνηση αυτή συντριβεί, αν στις νέες συνθήκες βγει ο λαός στο προσκήνιο, αν δημιουργηθούν οι θεσμοί που θα τον κρατήσουν σε αυτό το προσκήνιο, τότε ο καθένας μας θα κληθεί να βάλει το λιθαράκι του. Και τότε πολλοί απ’ όσους σήμερα διαφοροποιούνται, θα βρεθούν πλάι – πλάι. Αν πάλι, τα πράγματα πάνε στραβά, κι αν μάλιστα έχουμε συμβάλλει να πάνε έτσι, τότε τίποτα απ’ όσα λέμε τώρα δεν θα έχει αξία, θα είμαστε για τα μπάζα.

Και στα μπάζα της ιστορίας ο καθένας και το αριστοκρατιλίκι του μπορούν να έχουν όσο δίκιο θέλουν, (και οι καθαροί, και οι μιαρομιγάδες σαν την αφεντιά μου) εφ’ όσον αυτό το δίκιο είναι εκτός παιδιάς κιουδόλως ενοχλεί τους γενικούς κουμανταδόρους – άσε τον τρελό στην τρέλα του, σου λέει ο φονιάς, εγώ αίμα να βρίσκω να πίνω και η ζωή αιματοκυλισμένη ως συνήθως συνεχίζεται...

Διότι δεν θα ‘ρθει δα και το τέλος του κόσμου, αν αποτύχουμε, σύντροφοι. Οχι για τα επόμενα πενήντα χρόνια τουλάχιστον...

Πρόσ(χ)ημο...

2014-04-30T12:40:00.000+03:00

Πρώτα σκότωσαν τις λέξεις. Κι ύστερα σκλάβωσαν του ανθρώπους. Ετσι γινόταν, έτσι γίνεται κι έτσι θα γίνεται στην πολιτική, εκτός από τις επαναστατικές περιόδους ή τις μεγάλες μεταρρυθμιστικές εποχές, όταν οι λέξεις διατηρούν τη σχέση τους με τις έννοιες που αποδίδουν, σαν μαχόμενες μεραρχίες.

Στα ενδιάμεσα, στις μεταβατικές περιόδους κι ακόμα περισσότερο σε φάσεις ύφεσης ή και παρακμής οι λέξεις«κουρεύονται», μπαίνουν σε οργουελιανά στρατόπεδα συγκέντρωσης, αποχυμώνονται, αποξηραίνονται, εκπαιδεύονται στην αμφισημία στις σοφιστείες, στηνπαρένδυση, κατατάσσονται σε μεραρχίες ευφημισμών, ή ακόμα και σε δηλώσεις μετανοίας για τις έννοιες που έως τότε έφεραν, σε αποκήρυξη. Οσο δε για τις πιο απείθαρχες λέξεις, αυτές απλώς εξορίζονται, εργάτης, σοσιαλισμός, επανάσταση, μεταρρύθμιση, αλληλεγγύη, συντροφικότητα, ουτοπία, εκατοντάδες λέξεις δεν ενδημούν στην ανωτάτη...

καθεστωτική της προπαγάνδας και όταν χρησιμοποιούνται, χρησιμοποιούνται σαν λέξεις δούλες, που σημαίνουν άλλο πλέον από εκείνο που εννοούσαν.

Σ’ αυτόν τον αχταρμά των λέξεων από τον κιμά των εννοιών, η κυρίαρχη γλωσσογενετική προσθέτει νεολογισμούς και λέξεις κενές καινότητος, φτιάχνοντας εν τέλει μια γλώσσα των 200 λέξεων και των 30 εννοιών - όσων εννοιών είναι αρκετές, παραμένοντας σε δημόσια χρήση με κατακλυσμική συχνότητα, να εξασφαλίζουν το άπληκτον της ομογενοποιημένης σκέψης.

Τελευταίας εσοδείας σ’ αυτήν τη σημασιολογία και σημειολογία το «πρόσημο». Λέει, ας πούμε, ο Γιωργάκης «πολιτική με προοδευτικό πρόσημο» και πάει περίπατο η «προοδευτική πολιτική». Πάει περίπατο δηλαδή μια πολιτική που προϋποθέτει συγκεκριμένες δεσμεύσεις και συνεπάγεταιπροσδιορισμένα αποτελέσματα και μένεις στο χέρι με μια μπαρούφα στο χαλαρό, πρόθυμη να αναμειχθείκι αυτή στον χυλό των εννοιών που κάνουν, στην εποχή μας (όπως και σε άλλες εποχές), ανίκανους τους πολίτες να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, μάλιστα υπερβαίνοντας τα τείχη που υψώνουν τα στερεότυπα, ηπαραπληροφόρηση, ακόμα και η ιδεολογική τρομοκρατία.

Λέξεις-μόδα, που ορισμένες κρατούν χρόνια, αλλά και λέξεις Ιούδες, λέξεις πεμπτοφαλαγγίτες δημιουργούν ένα έθος που δεν παράγει ήθος, αλλά την απαξίωσή του. Σοβαροφανείς μπούρδες (όπως, λόγου χάριν, να ομιλεί ο Γιωργάκης για «αριστερή συντήρηση», ή να ονομάζει ο κ. Καραμανλής την αντιδραστική παλινόρθωση, «μεταρρύθμιση», ή να «βγαίνει στις αγορές» ο κ. Σαμαράς, λες και πάει εκδρομή το δημοτικό σχολείο της γειτονιάς του) πνίγουν την πολιτική σε μια χαβούζα που ο πολύς λαός δικαίως πλέον απεχθάνεται (μη δυνάμενος όλα αυτά και άλλα τέτοια να ψιλολογήσει), εκπίπτοντας με τη σειρά του σε γενικεύσεις αποστροφής που δεν τον βοηθούν να ξεχωρίσει την ήρα απ’ το στάρι.

Γνήσιο τέκνο αυτής της παρακμής ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης, γέννημα-θρέμμα της Πασοκιάς στην πιο ελεεινή της μορφή (Ανδρεϊκή δημαγωγία, Σημίτιος «εκσυγχρονισμός», Γιωργακική αποδόμηση), έχει τοθράσος να κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ για «Πασοκογενή», συναγωνιζόμενος κι αυτόν τον θλιβερό Κουτσούμπαπου έχει πάρει σβάρνα τους μιναρέδες του καθεστώτος για να σκληρίζει ότι «στον ΣΥΡΙΖΑ έχει πάει το πιο σάπιο ΠΑΣΟΚ» - καλά, άνθρωπέ μου, σε καταλάβαμε. Μην ταράζεσαι άλλο. Αν δεν εμπιστευθεί ο λαός τον ΣΥΡΙΖΑ με όλες τις αντιφάσεις που τον δέρνουν, δεν θα υποκύψει στις αυταπάτες του ο λαός, δεν θα πάρουμε κανένα ρίσκο και θα συνεχίσει να κυβερνά ο ΔΟΛ, οι τράπεζες, η Μέρκελ, τα μονοπώλια, ο κ.Σαμαράς και ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, διότι στο πλαίσιο του καπιταλισμού δεν γίνεται αλλιώς! ούτε σ’ αυτό το πλαίσιο κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα της εργατικής τάξης το οκτάωρο, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, το ασφαλιστικό σύστημα και όλα τα άλλα που το κομμουνιστικό και σοσιαλιστικό κίνημα πέτυχαν κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Οι λέξεις είναι σαν τις σημαίες. Παίρνουν το νόημά τους απ’ αυτόν που λέει τις πρώτες και κρατάει τις δεύτερες. Αλλη ήταν η ελληνική σημαία στα χέρια του ΕΑΜ κι άλλη στα χέρια του ταγματαλήτη. Για το έθνος μιλά και ο κ. Σαμαράς, αλλά το καθιστά φόρου υποτελές στο Δ’ Ράιχ, για το έθνος μιλά και οΓλέζος και το στεφανώνει με το αυτεξούσιο και την ελευθερία. Για «βιώσιμο χρέος» μιλά και ο κ. Βενιζέλος -υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι νεκρή- για επιμήκυνση αυτής της «βιωσιμότητας» ομιλούν και οι βδέλλες που προσδοκούν μέσω του χρέους να απομυζούν τη χώρα στον αιώνα τον άπαντα. Διότι στο πλαίσιο του καπιταλισμού, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Κι ώσπου η καταστροφή μας και ο εξευτελισμός μας να γίνουν τέλειοι, μακριά απ’ τον μπακάλη που κάποτε ψήφισε ΠΑΣΟΚ, κι αγκαλιά με το ακλόνητον αυτού του συστήματος. Σου το λέει ο Σόιμπλε: δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Πρέπει να πληρώσεις τις αμαρτίες σου, ακόμα κι αν δεν τις έκανες εσύ, διότι η ενοχή όσων τις έκαναν,αυτών δηλαδή που σε κυβερνούν, δίνει τώρα σε μας την ευκαιρία να σε λεηλατούμε. Τι δεν καταλαβαίνεις απ’ όλα αυτά, παιδί μου, σε ρωτάει πατρικά ο Αρχοντοσόιμπλε των Τόκων, δεν σου τα εξηγεί επαρκώς η κυρία Μισέλ και ο κ. Κεδίκογλου; Τι «πρόσημο» χρειάζονται οι λέξεις για να τις καταλαβαίνεις;

Κατ’ αυτούς, δεν είναι χαμένη γενιά τα Ελληνάκια που μεταναστεύουν στην ξένη ή μαραζώνουν στην εν ημίν σκλαβιά, αλλά ο κ. Πάγκαλος, όστις απειλεί ότι θα αυτοεξορισθεί ο ίδιος και η οικογένειά του, αν επικρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, διότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα τρομοκρατικό». Που μάλιστα έχει στο παρελθόν μισθώσει «μεθυσμένους Αλβανούς» για να τον προπηλακίσουν! - ούτε ο κ. Μπαλτάκος έτσι! Αυτός τουλάχιστον «γεννήθηκε αντικομμουνιστής», δεν έγινε «Γιωργαλάς» εξ επιφοιτήσεως.

Πολλή η λάσπη, φίλες και φίλοι. Αν μη τι άλλο, η χώρα πρέπει να βγει απ’ αυτήν την παγίδα των χυδαίωνστον δημόσιο βίο. Τσογλάνια, ταξικά παράγωγα και τοξικά κωθώνια (για να παραφράσω τον κ. ΔιονύσηΣαββόπουλο) συναγωνίζονται σε μια τελευταία μάχη έως εσχάτων, να απελπίσουν τους πολίτες, να τουςαπαγοητεύσουν, να τους αποθαρρύνουν, να τους αποκαρδιώσουν, να τους πνίξουν στον χυλό και τηλάσπη των λέξεων που έχουν ευνουχίσει, των εννοιών που κακοποιούν, διότι ο μόνος τρόπος για να συνεχισθεί η σκλαβιά και η ατίμωση είναι η απαξίωση (ακόμα περισσότερο) του λόγου, του ορθού λόγου, των ιδεών και του διαλόγου.

Οσον πλησιάζουμε προς τις εκλογές, σαν τις Σάλπιγγες της Ιεριχούς θα μουγκρίζουν οι μονταζιέρες της Συγγρού και τα ψεύδη του Μαξίμου, σαν δαιμονισμένη θα αβαντάρει η προπαγάνδα τους εκλεκτούς της (όσον πιο ουτιδανός είσαι, τόσον πιο «σπουδαίο» και «νέο φαινόμενο» σε εμφανίζει η προπαγάνδα).

Ομως, για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση κι ακόμα περισσότερο για πρώτη φορά μετά τον Εμφύλιο, ο ελληνικός λαός έχει αρχίσει να σχηματοποιεί και να διαμορφώνει μια δυναμική, που είναι πιθανόν να τον βγάλει απ’ το πλαίσιο, απ’ την παγίδα των φαύλων, αυτήν που δημιούργησε ο δικομματικός μονοκομματισμός. Οι πολίτες στρέφονται στον ΣΥΡΙΖΑ (με όλες του τις αδυναμίες), διότι βλέπουν σ’ αυτόν ένα εργαλείο εξόδου από ένα κολασμένο κισμέτ. Πιθανής εξόδου. Με ρίσκα και δυσκολίες (πολύ προτιμότερες όμως απ’ τον ασφαλή θάνατο). Το ενθαρρυντικό σ’ αυτήν τη διαδικασία είναι ότι, εκτός απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, κι άλλες πολιτικές δυνάμεις έχουν χειραφετηθεί πλέον από τις καθεστωτικές Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και Χρυσή Αυγή, δίνοντας έτσι ευρύτερο εθνικό και ταξικό υπόβαθρο στην ανάγκη που έχει η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός για επαναπροσδιορισμό της θέσης του μέσα στον κόσμο και επαναχάραξη (ή επιτέλους χάραξη) μιας εθνικής στρατηγικής. Το ακόμα πιο ενθαρρυντικό σε αυτήν τη συγκυρία (όπου συγκρούσεις με θεούς και δαίμονες είναι κάτι περισσότερο από ορατές) βρίσκεται στο γεγονός ότι πολλοί πολίτες, ομάδες, ρεύματα που δεν συνοδοιπορούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε έναν τιτάνιο αγώνα (διότι τέτοιος θα είναι) δημιουργίας νέων θεσμών που θα κρατούν τον λαό στοπροσκήνιο της πολιτικής. Διότι εκεί βρίσκεται η Λυδία Λίθος των εξελίξεων σ’ αυτήν τη συγκυρία, είτε αποβούν προς τη μια είτε προς την άλλη κατεύθυνση.

Ή οι Ελληνες θα μείνουμε στην πεπατημένη του πάτου των Μνημονίων και των Μεσο(μακρο)πρόθεσμων, ζώντας σε ένα προτεκτοράτο με τη ζωή μας λάφυρο και ξεφτιλισμένη, ή θα δοκιμάσουμε το Σταρ Τρεκτης ζωής μας. Προσωπικώς πιστεύω ότι η Αριστερά του Καλού υπάρχει, ότι μέσα, έξω και δίπλα απ’ αυτήν χωράνε όλοι οι εραστές μιας ανθρώπινης ζωής και ότι όλο αυτό το δημοκρατικό καρκατσουλιό ξέρει ναοργανώνει και να διοικεί. Ξέρει, και ό,τι δεν ξέρει θα το μάθει...

Οι πραγματικοί κυβερνώντες-φεουδάρχες ενός κράτους μορφώματος που ακούει στο όνομα Ελλάδα

2014-04-26T11:56:00.000+03:00

Eίναι οι πραγματικοί κυβερνώντες. Όλα και όλοι δουλεύουν για αυτούς. Είναι αυτοί που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις δεκαετίες τώρα.

Aυτοί που προετοίμαζαν 2-3 χρόνια την Χρυσή Αυγή για να την σερβίρουν στις εκλογές του 2012 στους αποβλακωμένους ψηφοφόρους ως ανάχωμα αγανακτισμένων και απολιτίκ ψήφων και ως "μπαμπούλα" των χειροτέρων.

Αυτοί που δημιουργούν πολιτικά ελεγχόμενα τζάκια τύπου Μπακογιάννηδων και Κεφαλογιάννηδων που θα χορεύουν στους ρυθμούς τους.

Αυτοί που βάφτισαν το ακροδεξιό κουτσαβάκι μέγα ηγέτη.

Αυτοί που δημιουργούν Ποτάμια και Ελιές. Αυτοί που στηρίζουν με νύχια και με δόντια την πιο φασιστική...

και διαπλεκόμενη κυβέρνηση από την μεταπολίτευση.

Αυτοί που έχουν κάνει την ΥΕΝΕΔ να φαντάζει ελεύθερη τηλεόραση μπροστά στην Digea.

Για αυτούς θυσιάζονται 10.000.000 άνθρωποι. Για να κρατήσουν τις αυτοκρατορίες τους χωρίς να χάσουν ούτε το 1% των μεγεθών τους αυτοί. Αυτοί και άλλοι 20-30 σαν αυτούς.

Από projector-revolt,

Έρχονται μεγάλες εξελίξεις στη Νεμέα!...

2014-04-24T12:59:00.001+03:00

Αγαπώ τη Νεμέα και την επισκέφτομαι συχνά. Γιατί όχι, άλλωστε; Σε μία ώρα (περίπου) από την Αθήνα, βρίσκομαι στην πιο γνωστή και δημοφιλή Ελληνική "wine country", όπου απολαμβάνω εκλεκτά κρασιά, πανέμορφη φύση και ζεστή φιλοξενία. Ξέρω τι θα μου πείτε οι παλιοί: δεν υπάρχουν υποδομές φιλοξενίας στη Νεμέα, δεν μπορεί να γίνει σωστός οινοτουρισμός κλπ. Τα ξέρω, γιατί κι εγώ τα λέω χρόνια τώρα. Μόνο που αυτή τη φορά έρχομαι να πω κάτι διαφορετικό. Να μη μιλήσω για τα πράγματα που λείπουν, αλλά για τα πράγματα που γίνονται! Μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο, στις Μεγάλες Ημέρες της Νεμέας, ήμουν ομιλητής στην επίσημη τελετή έναρξης των εκδηλώσεων και, ενώπιον του Περιφερειάρχη, του Δημάρχου, διαφόρων άλλων φορέων αλλά και πλήθους κόσμου, εξηγούσα τι χρειάζεται για να αρχίσει να αξιοποιείται οινοτουριστικά η Νεμέα μας. Την ημέρα εκείνη, ο Δήμαρχος είχε εξαγγείλει την σύσταση ενός ειδικού φορέα για την ανάπτυξη του οινοτουρισμού στη ζώνη. Και πολλοί (παρόντες και μη) είχαν κουνήσει το κεφάλι, θεωρώντας ότι πρόκειται για "κούφιες εξαγγελίες", "λόγια του αέρα" και τα τοιαύτα. Κι όμως, τα πράγματα στη Νεμέα αλλάζουν. Αργά, αλλά σταθερά. Και με μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Κανείς δεν υπόσχεται, ούτε περιμένει θαύματα. Στο άμεσο μέλλον, ωστόσο, θα γίνουν αποφασιστικά βήματα που θα δώσουν άλλο αέρα εξωστρέφειας στη Νεμέα. Γιατί, αντί να περιμένουμε με σταυρωμένα χέρια μέχρι να δημιουργηθούν υποδομές στην περιοχή, κάτι που - ας μη γελιόμαστε - δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη, ξεκινάμε άμεσα να χτίσουμε τη νέα εικόνα της Νεμέας, εντός και εκτός συνόρων. Να περιμένετε δυνατή παρουσία της Νεμέας στο internet και στα social media, καθώς αυτά τα αναλαμβάνουν πλέον άξιοι, εξειδικευμένοι συνεργάτες. Να περιμένετε επίσης δυναμικό παρόν της ζώνης σε Ελληνικές και διεθνείς διοργανώσεις, εκθέσεις, διαγωνισμούς κλπ. Και βέβαια, θα δείτε πώς από εδώ και πέρα, σιγά-σιγά, η εικόνα της και οι αναφορές που θα έχει σε μέσα και κοινότητες που ακούγονται και επηρεάζουν διεθνώς, θα είναι τελείως διαφορετική και απόλυτα ανανεωμένη. Στα μέσα του Ιουνίου θα είμαι επικεφαλής ενός γκρουπ από wine bloggers και εκπροσώπους της κοινότητας των #winelovers που θα επισκεφτούν (για πρώτη φορά) τη Νεμέα. 10 σημαντικοί opinion leaders από όλο τον κόσμο (από την Ιταλία και τη Σουηδία μέχρι την Ινδία και τη Βραζιλία), θα απολαύσουν τις ομορφιές της Νεμέας, θα δοκιμάσουν τα κρασιά της, θα επισκεφτούν τα οινοποιεία της, θα γνωρίσουν τους ανθρώπους της. Και θα διηγηθούν τις εντυπώσεις τους στα κοινά που τους διαβάζουν και τους παρακολουθούν ανά τον πλανήτη. Και, παρεμπιπτόντως, το ταξίδι δεν θα περιοριστεί μόνο στα όρια της ζώνης, αλλά διευρυνθεί για να συμπεριλάβει και τη Μαντινεία, το Ναύπλιο, τις Μυκήνες κλπ. Και έπεται συνέχεια. Τέτοιου είδους επισκέψεις θα γίνονται τακτικά, ενώ ακόμα και πάγιοι θεσμοί, όπως οι Μεγάλες Ημέρες της Νεμέας, θα διοργανώνονται με διαφορετικό, ανανεωμένο χαρακτήρα από εδώ και πέρα. Α, και να μην ξεχάσω να σας πω το καλύτερο: οι #winelovers που θα έρθουν στην Ελλάδα τον Ιούνιο, εκτός από τη Νεμέα, θέλουν να γνωρίσουν κι εσάς, τους Έλληνες "ομόλογούς" τους. Γι αυτό και, μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης στη Νεμέα, θα διοργανώσουμε ένα #winelover hangout στην Αθήνα, στο οποίο είστε όλοι καλεσμένοι! Είναι νωρίς για λεπτομέρειες όμως. Προς το παρόν, ευχηθείτε μας "καλό ταξίδι" και μείνετε συντονισμένοι!...

Γράφει και υπογράφει ο Θόδωρος Λέλεκας

Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/views/telegourmet/telegourmetarticle/328360/erhontai-megales-exelixeis-sth-nemea.html
Πηγή: www.in2life.gr

Στο ψηφοδέλτιο του Οδυσσέα Βουδούρη, ο Νεμεάτης Θανάσης Δημόπουλος

2014-04-24T12:36:00.001+03:00

Ο Νεμεάτης Θανάσης Δημόπουλος, Μηχανικός Πληροφορικής, ιδρυτικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Νεμέας, μπαίνει στην μάχη των περιφερειακών εκλογών με τον Οδυσσέα Βουδούρη και τον συνδυασμό "Πελοπόννησος Πρώτα".

Ο Θανάσης Δημόπουλος μιλώντας στηνapopsi24.gr, αναφέρθηκε στους λόγους που αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα στις περιφερειακές εκλογές:

«Θέτω τον εαυτό μου στην κρίση των πολιτών της Κορινθίας μέσα από τον συνδυασμό «Πελοπόννησος Πρώτα», νιώθοντας την ανάγκη να συμβάλω με τις όποιες δυνάμεις μου στο σταμάτημα της καταστροφής που συντελείται τα τελευταία 4 χρόνια στην Πελοπόννησο και σε όλη τη χώρα συλλήβδην. Οφείλουμε όλοι μας και ειδικά οι νέοι άνθρωποι που είμαστε τα βασικά θύματα της μνημονιακής βαρβαρότητας να βάλουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τους εκφραστές των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Πελοπόννησο και να θέσουμε τα θεμέλια για μία περιφέρεια Δημοκρατική, δίκαιη και για μία ανάπτυξη που θα έχει στο επίκεντρό της τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι τα κέρδη της ολιγαρχίας".

Έτσι λοιπόν γίνεται ο 3ος από την περιοχή της Νεμέας, μετά τους Θοδωρή Τσιάνο και Μαρίνα Πιέρρου, που θα βρίσκονται στο ψηφοδέλτιο του Οδυσσέα Βουδούρη, στη μάχη των περιφερειακών εκλογών.

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ο πατέρας του μαγικού ρεαλισμού, πέθανε σε ηλικία 87 ετών

2014-04-18T14:38:00.000+03:00

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ο Κολομβιανός δημοσιογράφος και συγγραφέας που ταξίδεψε στη Λατινική Αμερική εκατομμύρια αναγνώστες από όλο τον κόσμο κι έβαλε το είδος γραφής που έμελλε να γίνει γνωστό ως μαγικός ρεαλισμός στον λογοτεχνικό χάρτη, απεβίωσε χθες Πέμπτη σε ηλικία 87 ετών στο σπίτι του στο Μεξικό.

Ο Μάρκες, ο οποίος ξεκίνησε γράφοντας ρεπορτάζ για εφημερίδες, είναι ο δημιουργός του αριστουργήματος Εκατό Χρόνια Μοναξιά, μιας ονειρικής, επικής ιστορίας που συνέβαλε καθοριστικά να του απονεμηθεί το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1982.

Ο συγγραφέας, ένας από τους γνωστότερους και πιο μεταφρασμένους λογοτέχνες παγκοσμίως, έπασχε από χρόνια προβλήματα υγείας και η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί τον Μάρτιο. Οι γιατροί του είχαν πει ότι έπασχε από πνευμονία. Του δόθηκε εξιτήριο οκτώ ημέρες μετά την εισαγωγή του, αλλά η κατάστασή του Γκαρσία Μάρκες παρέμενε εύθραυστη και υποβαλλόταν σε οξυγονοθεραπεία.

Ο Γκαρσία Μάρκες για τους πιο πολλούς ειδικούς είναι ο πατέρας του λογοτεχνικού είδους του μαγικού ρεαλισμού, το οποίο σημάδεψε την έκρηξη της λογοτεχνικής παραγωγής στη Λατινική Αμερική τις δεκαετίας του 1960 και του 1970. Από τη γενιά του Μάρκες, μόνος επιζών απομένει ο Μάριο Βάργκας Γιόσα, ένας λογοτέχνης επίσης βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας. Οι δύο άνδρες, άλλοτε στενοί φίλοι, είχαν συγκρουστεί άγρια πολλές φορές.

Ο Μάρκες είναι ακόμη ο συγγραφέας πασίγνωστων βιβλίων όπως Το Φθινόπωρο του Πατριάρχη (1975), Χρονικό Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου (1981), Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας (1985) και άλλων.

Ο Γκαρσία Μάρκες —ή Γκάμπο, όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι και οι θαυμαστές του— γεννήθηκε στην Αρακατάκα, μια πόλη στη βόρεια επαρχία Μαγκνταλένα της Κολομβίας, την 6η Μαρτίου του 1927. Από την παιδική του ηλικία στην πόλη αυτή, όπου τα έσοδα έφερναν κυρίως οι φυτείες μπανάνες, άντλησε έμπνευση για το λογοτεχνικό του έργο. Το Μακόντο, το διάσημο φανταστικό χωριό όπου εκτυλίσσεται η υπόθεση του μυθιστορήματός του Εκατό Χρόνια Μοναξιά, παραπέμπει ακριβώς στην Αρακατάκα.

Ο πρόεδρος της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος επιβεβαίωσε τον θάνατο του λογοτέχνη.

Τα βιβλία του πιο γνωστού λατινοαμερικάνου συγγραφέα πούλησαν δεκάδες εκατομμύρια αντίτυπα. Αν και έγραφε ασταμάτητα νουβέλες και ιστορίες όπως το Ο Συνταγματάρχης Δεν Έχει Κανέναν Να Του Γράψει την δεκαετία του 1950 και του 1960, δυσκολεύτηκε για πολλά χρόνια να βρει τη φωνή του. Το έκανε όμως με δραματικό τρόπο στα Εκατό Χρόνια Μοναξιά, ένα βιβλίο που ο εκλιπών Κάρλος Φουέντες είχε αποκαλέσει κάποτε «τον λατινοαμερικάνικο Δον Κιχώτη». Ο Μάρκες συνέθεσε απίστευτα και υπερφυσικά συμβάντα με λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής και με τις πολιτικές πραγματικότητες της Λατινικής Αμερικής — άλλοτε κωμικές, άλλοτε τραγικές.

Ο ίδιος έλεγε πως προσπάθησε να γράψει όπως θυμόταν να λέει ιστορίες η γιαγιά του. «Έλεγε πράγματα που ακούγονταν υπερφυσικά και φανταστικά, αλλά τα έλεγε με απόλυτη φυσικότητα. Ανακάλυψα ότι αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να πιστέψω ο ίδιος και να γράψω με την ίδια έκφραση που τις έλεγε η γιαγιά μου: με πρόσωπο από πέτρα».

Τα βιβλία του Μάρκες σημάδεψαν μια εξαιρετικά ταραγμένη εποχή στο μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής — όταν το χάος ήταν το φυσιολογικό και η πραγματικότητα έμοιαζε να συνορεύει με το σουρεαλισμό.

Ο ίδιος έλεγε πως επηρεάστηκε βαθιά από τη Μεταμόρφωση του Φραντς Κάφκα αλλά και από σημαντικούς προγενέστερους και σύγχρονούς του λατινοαμερικάνους συγγραφείς, όπως ο Μεξικάνος Χουάν Ρούλφο ή ο Αργεντινός Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Ήταν ο Αμερικανός Ουίλιαμ Φόκνερ, είχε πει, εκείνος που τον ενέπνευσε να αναπαραστήσει με τον τρόπο που το έκανε «την ατμόσφαιρα, την παρακμή, την ζέστη» στο Μακόντο, το φανταστικό χωριό στο οποίο έδωσε το όνομα μιας μπανανοφυτείας λίγο έξω από την Αρακατάκα.

Όπως πολλοί από τους σύγχρονους του λατινοαμερικάνους λογοτέχνες, ο Γκαρσία Μάρκες αναμίχθηκε ενεργά στην πολιτική και φλέρταρε με τον κομμουνισμό.

Ταξίδεψε στην μετεπαναστατική Κούβα και ανέπτυξε μια στενή προσωπική φιλία με τον ηγέτη της, τον Φιδέλ Κάστρο. «Ένας άνθρωπος με απέραντο ταλέντο και τη γενναιοδωρία ενός παιδιού, ένας άνθρωπος για το αύριο», είχε γράψει ο Κάστρο για τον φίλο του το 2003. «Η λογοτεχνία του είναι απόδειξη της ευαισθησίας του και του γεγονότος ότι ποτέ δεν εγκατέλειψε τις ρίζες του, την λατινοαμερικάνικη έμπνευσή του, την πίστη του στην αλήθεια».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είχαν απαγορεύσει στον Γκαρσία Μάρκες να εισέρχεται στη χώρα για μια δεκαετία
αφού συνέβαλε να ιδρυθεί το γραφείο του επίσημου πρακτορείου ειδήσεων της Κούβας στη Νέα Υόρκη, ενώ η Ουάσινγκτον τον κατηγορούσε επίσης πως χρηματοδοτούσε αριστερούς αντάρτες στην πατρίδα του.

Παρά τη μεγάλη φήμη του ως αριστερού διανοούμενου, επικριτές του είχαν στηλιτεύσει το ότι δεν έκανε όσα πιθανόν μπορούσε για να συμβάλει να τερματιστεί ο ατέλειωτος εμφύλιος πόλεμος στην Κολομβία. Αντ' αυτού, εγκατέλειψε την πατρίδα του και μετανάστευσε στο Μεξικό. Η ανελέητη κριτική που ασκούσε στους πολιτικούς στην Κολομβία αντηχεί ακόμη στα αυτιά πολλών.

Καταδίκαζε απερίφραστα τον λεγόμενο πόλεμο των ναρκωτικών των ΗΠΑ, ο οποίος, όπως έλεγε, δεν είναι «τίποτε άλλο παρά ένα εργαλείο επέμβασης στη Λατινική Αμερική». Αργότερα πάντως ανέπτυξε μια φιλία με τον πρώην Αμερικανό πρόεδρο Μπιλ Κλίντον.

Η αντιπαλότητά του με τον Βάργκας Γιόσα έμεινε στην ιστορία. Οι δύο λογοτέχνες, άλλοτε φίλοι, σταμάτησαν να μιλάνε μια ημέρα το 1976, αφού ήρθαν στα χέρια έπειτα από μια σύγκρουσή τους εξαιτίας —ανάλογα με το ποιον πιστεύει κανείς— των πολιτικών τους διαφωνιών ή της γυναίκας του Βάργκας Γιόσα.

Βαρύς καπνιστής το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ο Γκαρσία Μάρκες διαγνώστηκε ότι έπασχε από καρκίνο στους λεμφαδένες το 1999, που όμως υποχώρησε μετά τη χημειοθεραπεία στην οποία είχε υποβληθεί.

Ο Γκαρσία Μάρκες αφήνει πίσω την Μερσέδες Μπάρσα, με την οποία ήταν παντρεμένος για πάνω από 55 χρόνια, και τους δύο του γιους, τον Ροδρίγο και τον Γκονσάλο.

Παγκόσμια συγκίνηση από το θάνατο του Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες

2014-04-18T09:36:00.001+03:00

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 87 ετών ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας και κορυφαίος συγγραφέας της εποχής μας, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, σύμφωνα με οικογενειακή πηγή που επικαλείται το Associated Press. Την είδηση επιβεβαιώνουν και πολλά ηλεκτρονικά μέσα στο Μεξικό.

Ο κολομβιανός συγγραφέας πέθανε στο σπίτι του καθώς η υγεία του είχε εξασθενήσει ιδιαίτερα από την πρόσφατη πνευμονία. Μάλιστα, στις 8 Απριλίου ο 87χρονος συγγραφέας είχε πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο της πόλης του Μεξικό σε κατάσταση "πολύ αδύναμη", ύστερα από οκτώ ημέρες νοσηλείας για πνευμονία.

Ο 87χρονος συγγραφέας "πέθανε στο σπίτι του στο Μεξικό" έχοντας δίπλα του την σύζυγό του και τους δυο γιους του, ανέφερε στο Twitter ο δημοσιογράφος του μεξικανικού τηλεοπτικού δικτύου Televisa Χοακίν Λόπες-Ντορίγα.

Η υγεία του βέβαια ήταν ήδη βεβαρημένη, καθώς είχε ασθενήσει στο παρελθόν από καρκίνο στους λεμφαδένες, ενώ από τότε είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή. Μάλιστα, πρόσφατα ο αδελφός του είχε αποκαλύψει πως ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές πάσχει από γεροντική άνια, με τα προβλήματα να εμφανίζονται από το 1999 όταν διαγνώστηκε πως έπασχε από καρκίνο.

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ήταν ένας σπουδαίος συγγραφέας από την Κολομβία, βραβευμένος με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1927 στο χωριό Αρακατάκα, Διαμέρισμα Μαγδαλένα, Κολομβία. Το 1947 ξεκίνησε να σπουδάζει Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μπογοτά. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε σε εφημερίδα το πρώτο του διήγημα, «Η Τρίτη Παραίτηση».

Το 1948 μετακόμισε στην Καρθαγένη της Ινδίας των Δυτικών Ινδιών και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά.

Πρωτοεμφανίστηκε το 1947 και το 1967 δημοσιεύτηκε το μυθιστόρημά του «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», το οποίο τον καθιέρωσε ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας, καθώς αποκόμισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές.

Επιστολή του Δημάρχου Νεμέας για το πιθανό κλείσιμο του Μουσείου και του Αρχαιολογικού Χώρου της Αρχαίας Νεμέας

2014-04-17T13:35:00.000+03:00

Μετά από δικαστική απόφαση με την οποία απολύονται εκατοντάδες συμβασιούχοι αρχαιοφύλακες, κινδυνεύει να κλείσει αναγκαστικά το Μουσείο καθώς και ο αρχαιολογικός χώρος της Αρχαίας Νεμέας, αφού μετά την επικείμενη απόλυση 7 συμβασιούχων αρχαιοφυλάκων, μένουν μόνο 3 μόνιμοι.

Είναι φανερό πως οι εναπομείναντες υπάλληλοι είναι αδύνατο, όχι να κρατήσουν ανοιχτό, αλλά και να φυλάξουν τον αρχαιολογικό χώρο. Έτσι τίθενται σε κίνδυνο πολύτιμοι θησαυροί του ελληνικού πολιτισμού. Επίσης , θα πρέπει να σταθούμε στο γεγονός ότι, πέρα από τη διακοπή της λειτουργίας του Μουσείου είναι εξαιρετικά άδικο να χάσουν τη δουλειά τους εργαζόμενοι που έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους πάνω από 10 χρόνια στο Μουσείο.

Καλούμε το Υπουργείο Πολιτισμού και τον Υπουργό κο Παναγιωτόπουλο να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δώσει άμεσα λύση, ώστε να μη μείνει κλειστό το Μουσείο, ούτε μια μέρα.

Θα ήταν τραγική ειρωνεία να κλείσει ένα Μουσείο, την ίδια στιγμή που ο κος Πρωθυπουργός ανακοίνωσε πανηγυρικά ότι παρατείνεται η λειτουργία 33 Μουσείων ως τις 8το βράδυ.

Έξοδος από την κρίση με κλειστά Μουσεία δε γίνεται.

Υπενθυμίζουμε ότι το Μουσείο της Αρχαίας Νεμέας δέχεται κάθε χρόνο πάνω από 50.000 χιλιάδες επισκέπτες, οι οποίοι συνεισφέρουν σημαντικά έσοδα στο κράτος και επιπλέον αθροίζονται στη μεγάλη προσπάθεια που κάνει ο Δήμος μας από κοινού με τον Σύνδεσμο Οινοποιών Νεμέας για την ανάπτυξη του τουρισμού, αλλά και του οινοτουρισμού στην περιοχή.

Ως Δήμος δεν θα επιτρέψουμε ούτε μια μέρα το κλείσιμο του Μουσείου. Στην προσπάθειά μας αυτή έχουμε ήδη παραχωρήσει πέντε (5) άτομα , εργαζόμενους του Δήμου Νεμέας προκειμένου να συνδράμουν το υπάρχον προσωπικό του Αρχαιολογικού Χώρου και Μουσείου Αρχαίας Νεμέας. Οι κάτοικοι, οι φορείς της περιοχής, όλοι μαζί, θα είμαστε παρόντες για να προστατέψουμε τους θησαυρούς του και να διασφαλίσουμε τη λειτουργία του και την πρόσβαση των χιλιάδων επισκεπτών του στην ιστορία μας και τον πολιτισμό μας.

Ο Δήμαρχος

Ανδριανάκος Ευάγγελος

Η «Μυθική Πελοπόννησος» στη Daily Star Sunday

2014-04-15T14:53:00.000+03:00

Στη Daily Star Sunday βρέθηκε η «Μυθική Πελοπόννησος», ένα από τα μεγαλύτερα έντυπα της Μεγάλης Βρετανίας, με ημερήσια κυκλοφορία άνω των 500.000 αντιτύπων. Η συντάκτρια Pat
Wooding βρέθηκε στην Πελοπόννησο τον περασμένο Ιούλιο σε fam trip (ταξίδι εξοικείωσης)
που διοργάνωσε η Περιφέρεια Πελοποννήσου με μεμονωμένους τουριστικούς συντάκτες
της Μεγάλης Βρετανίας. Στόχος αυτών των δράσεων είναι η γνωστοποίηση του
προορισμού ενόψει και της έναρξης των πτήσεων της EasyJet από Λονδίνο προς Καλαμάτα
στις 22/4.

Ήδη έχουν προηγηθεί τα άρθρα της Jennifer Cox στην έγκυρη εφημερίδα Daily Express, που
κυκλοφορεί σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα “top nationals”
και η οποία έχει μεγάλη κυκλοφορία με 750.000 φύλλα και 2.000.000 μοναδικούς επισκέπτες
ανά μήνα στο website της. Έχει προηγηθεί επίσης η δημοσίευση του διάσημου τουριστικού
blogger Iain Mallory, ο οποίος είναι συχνά προσκεκλημένος εθνικών οργανισμών τουρισμού ανά
τον κόσμο και ο οποίος έχει ένα πιστό κοινό και το portal του malloryontravel.com λαμβάνει
περίπου 200.000 επισκέψεις κάθε μήνα, (http://malloryontravel.com/2013/08/cool-places/greece/roadtrip-the-peloponnese/)
Στην ίδια ομάδα συντακτών βρέθηκε στην Πελοπόννησο ο David Wooding, εκ μέρους της
εφημερίδας SUN της οποίας η ημερήσια κυκλοφορία ανέρχεται σε 2.300.000 αντίτυπα και το
website της δέχεται 28.000.000 επισκέπτες κάθε μήνα, όπου αναμένεται το άρθρο του.

Σε συνέχεια της ίδιας προσπάθειας στα τέλη Απριλίου θα διοργανωθεί fam trip από την
Περιφέρεια Πελοποννήσου με 25 travel agent από την Πολωνία, με στόχο να γνωρίσουν το
τουριστικό προϊόν της Πελοποννήσου, ενόψει των πρώτων πτήσεων φέτος το καλοκαίρι
από την Πολωνία 2 φορές την εβδομάδα. Στις αρχές Απριλίου θα φιλοξενηθούν 12 μέλη
του Δ.Σ. του Eurocities (Ευρωπαϊκός Σύνδεσμος Αγροτουριστικών Επιχειρήσεων), tour operator
και τουριστικοί συντάκτες στον τομέα του αγροτουρισμού από χώρες της Ε.Ε.

Ο κακός ο λύκος

2014-04-15T12:47:00.002+03:00

Μακάρι αυτόν τον εκβιασμό με το λόμπι της δραχμής να τον χρησιμοποιούσαν μόνοπαρακυβερνητικές ιστοσελίδες ή φιλοκυβερνητικές εφημερίδες. Δυστυχώς όμως στον ίδιο εκβιασμό είχαν προχωρήσει επίσημα ο πρωθυπουργός της χώρας και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Διαβάζαμε, λοιπόν, στις παρακυβερνητικές ιστοσελίδες «Είναι γνωστό ότι υπάρχει το λόμπι της δραχμής… Εντός και εκτός Ελλάδος, εντός και εκτός ευρωζώνης, εντός και εκτός Ευρώπης, επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα στρώνουν το χαλί στην έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ! Και κάνουν...

ό,τι μπορούν για να μας οδηγήσουν εθελοντικά σε αυτήν την κρεμάλα!».

Και για να μη μας μείνουν απορίες, ερχόταν οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες να εξηγήσουν τι επιδίωκε αυτό το λόμπι: «Παντού γίνονται απάτες. Από τη μερίδα αυτή της επιχειρηματικής τάξης του “γλυκού νερού” κάποιοι που βρέθηκαν να χρωστάνε στις τράπεζες περισσότερα απ’ όσα αξίζει η περιουσία τους ονειρεύονται και επιδιώκουν την επιστροφή στη δραχμή.

Με τον τρόπο αυτό υπολογίζουν πως τα χρέη τους θα μηδενιστούν και οι ίδιοι θα καταφέρουν μέσω των διασυνδέσεων να συνεχίσουν να πλουτίζουν σε βάρος του συνόλου. Το να πλουτίζει κάποιος δεν είναι κακό, αρκεί να πλουτίζει παράγοντας περισσότερο πλούτο από όσο καταναλώνει. Αν καταναλώνει περισσότερο από όσο παράγει τότε παρασιτεί σε βάρος της κοινωνίας… Αυτή είναι η διαφορά μετά επιχειρηματικότητας και κρατικοδιαιτισμού».

Υποτίθεται, λοιπόν, σύμφωνα πάντα με τον εκβιασμό, ότι αν δεν επικρατούσε το λόμπι της δραχμής, θα σταματούσαν τα φαινόμενα κρατικοδιαιτισμού, θα ενισχυόταν η υγιής επιχειρηματικότητα και οι μεγάλοι οφειλέτες των τραπεζών θα πλήρωναν τα δάνειά τους. Και τελικά δεν επικράτησε. Όμως πώς είναι δυνατόν εντός ευρώ να διορίζεται πρόεδρος στη Eurobank κάποιος που τη φέσωσε με 10 εκ. ευρώ; Πώς γίνεται επί ευρώ να διαγράφονται από τις υποχρεώσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ τα δάνειά τους και να μεταφέρονται πάνω μας; Πώς συμβαίνει επί ευρώ να αγοράζεται ο ΟΠΑΠ αποκλειστικά με δανεικά από τράπεζες; Δηλαδή τι χειρότερο θα συνέβαινε στον τομέα του κρατικοδιαιτισμού αν επικρατούσε το λόμπι της δραχμής;

Εκβίαζε ο Αντώνης Σαμαράς: «Υπάρχει και το “λόμπι της δραχμής” που αυτό επιδιώκει! Για να λεηλατήσουν τη χώρα κανονικά, στη συνέχεια» και έτρεχε ο μονίμως δεύτερος Βαγγέλης Βενιζέλος να εξηγήσει τον εκβιασμό: «Δείτε ποιοι έχουν βγάλει τα λεφτά τους έξω, ποιοι είχαν από πριν πολλά λεφτά στο εξωτερικό και θα ήταν πολύ ευχαριστημένοι αν αγόραζαν φθηνά δημόσια περιουσία και πολλές ιδιωτικές περιουσίες με μία κατοχική δραχμή».

Δηλαδή πόσο φτηνότερα θα αγόραζε ο Λάτσης τις μαρίνες και το Ελληνικό; Πόσο μεγαλύτερα δώρα θα έπαιρναν οι παραχωρησιούχοι των εθνικών οδών; Πόσο φτηνότερα θα δινόταν η Εγνατία Οδός; Πόσο φτηνότερα θα αγόραζε η Cosco; Πόσο περισσότερο θα έπεφταν οι τιμές των ιδιωτικών περιουσιών, δηλαδή των κατοικιών; Πόσο φτηνότερα θα πουλιόταν ο ΟΠΑΠ, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια;

Όλη αυτή η καθημερινότητα του ξεπουλήματος, της λαμογιάς και της εξυπηρέτησης μεγαλοεπιχειρηματικών συμφερόντων που τόσο εύκολα αποδεχθήκαμε και συνηθίσαμε, ένα μόνο πράγμα δείχνει. Ότι το μόνο σίγουρο είναι πως υπήρχε και υπάρχει το λόμπι του ευρώ. Κανείς δεν απέδειξε ότι υπήρχε ο κακός λύκος του «λόμπι της δραχμής». Ήταν ίσως ο εχθρός που χρειαζόταν η Τρόικα και τον ανακάλυψαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος για να μπορούν να τρομάζουν εύπιστους ψηφοφόρους, απειλώντας τους ότι αν δε δεχθούν να ξεπουληθούν ως σκλάβοι με ευρώ, θα έρθει η δραχμή και θα τους ξεπουλήσει ακόμη φθηνότερα. Και το κόλπο για ακόμη μια φορά έπιασε.

Ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής

2014-04-14T11:56:00.000+03:00

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Βρισκόμαστε στη τελική ευθεία μια κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης.

Μιας κρίσιμης μάχης για την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Σε αυτή τη μάχη θα έχουμε απέναντι μας θεούς και δαίμονες.

Θα επιστρατευτεί για άλλη μια φορά απέναντί μας, όχι μόνο η εγχώρια ολιγαρχία αλλά και η Ευρωπαϊκή πολιτική και οικονομική ελίτ.

Γιατί το σχέδιό τους, να βυθίσουν την Ευρώπη σε μια μακρά και παρατεταμένη ύφεση.

Το σχέδιό τους, να προχωρήσουν στις αντιδραστικές νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, στην διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων και στη θεσμοθέτηση της λιτότητας ως απαραβίαστο κανόνα των ευρωπαϊκών συνθηκών, καλώς ή κακώς μόνο μια εξέλιξη σήμερα μπορεί να το αποτρέψει.

Η συντριπτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα που θα γεννήσει αυτόματα ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις.

Που θα επιφέρει πτώση της κυβέρνησης και εθνικές εκλογές.

Που θα φέρουν τη μεγάλη νίκη του λαού μας και μια κυβέρνηση με εντολή τερματισμού της λιτότητας και σωτηρίας της κοινωνίας από την ανθρωπιστική κρίση.

Που θα δημιουργήσει και ένα συντριπτικό ρεύμα αλλαγής σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Και για αυτό άλλωστε θα επιστρατεύσουν όλα τους τα όπλα για να μας σταματήσουν.

Όλες τις μεθόδους, γνώριμες και καινούργιες, όλες τις τακτικές από τις οποίες η πιο έντιμη θα είναι το ψέμα και η συκοφαντία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αντίπαλοί μας εντός και εκτός Ελλάδας θα έχουν όπλα ισχυρά εναντίον μας.

Αλλά τους λείπει αυτό που χρειάζονται για να μας νικήσουν.

Μπορεί να έχουν χρήματα, μέσα ενημέρωσης, ισχυρά λόμπι, επικοινωνιολόγους.

Μπορεί να κατασκευάζουν γεγονότα και κόμματα για να στηρίξουν το παλιό που καταρρέει, φορώντας όμως τη μάσκα του καινούργιου, ώστε να είναι ελκυστικά.

Έχουνε λοιπόν δύναμη και όπλα.

Έχουν όμως και τεράστια αδιέξοδα.

Δεν έχουν ούτε το δίκιο με το μέρος του, ούτε τη συναίνεση της κοινωνίας.

Διότι ένα πράγμα δε μπορούν να αλλάξουν:

Τη πραγματικότητα που είναι τόσο σκληρή και τους διαψεύδει καθημερινά, ότι και να μηχανεύονται.

Εμείς, λοιπόν, μπορεί να μην έχουμε μέσα, χρήματα, λόμπι, ισχυρές διασυνδέσεις, αλλα διαθέτουμε το πιο μεγάλο όπλο.

Έχουμε το δίκιο και το λαό με το μέρος μας. Έχουμε σε κάθε γωνιά της Ευρώπης συμμάχους που εναντιώνονται στο πρόγραμμα λιτότηττας που κατέστρεψε την Ελλάδα.

Γι αυτο και σε αυτή τη πανευρωπαϊκή μάχη απο τη μια μεριά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστερά και απο την άλλη η κα Μέρκελ, το διεθνές χρηματοπιστωτικό λόμπι και ο αντιπρόσωπός τους στην Ελλάδα, ο κύριος Σαμαράς.

Και σε αυτή τη μάχη εμείς θα νικήσουμε.

Θα νικήσουμε στην Ελλάδα.

Θα αλλάξουμε την πολιτική ατμόσφαιρα στην Ευρώπη, θα διεκδικήσουμε καλύτερη λύση για την Ελλάδα από ισχυρότερες θέσεις ως ευρωπαϊκή αριστερά μετά τις ευρωεκλογές.

Επιτρέψτε μου, όμως, να αρχίσω κάπως ανορθόδοξα, μεταφέροντας εδώ ένα ερώτημα που απασχολεί πολλούς εκεί έξω, ενόψει της κρίσιμης εκλογικής μάχης:

Εντάξει, λένε, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το δίκιο με το μέρος του και πρέπει να νικήσει.

Άλλα ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να νικήσει;

Τα στελέχη του είναι έτοιμα να νικήσουν, θέλουν να νικήσουν, αντίλαμβάνονται την ιστορική αυτή ευθύνη ;

Ο λαός μας ξέρει πολύ καλά ότι η αριστερά είναι πάντα έτοιμη να παλέψει για τα δίκια του, να δώσει μάχες για τα συμφέροντά του, για τα συμφέροντα των εργαζομένων και της χώρας.

Είμαστε ένα νέο κόμμα αλλά στις αποσκευές μας κουβαλάμε την ιστορία, τους αγώνες, την ανιδιοτέλεια, τις θυσίες χιλιάδων αγωνιστών.

Ξέρει, λοιπό, ο λαός μας ότι έχουμε και την πείρα και την ανιδιοτέλεια και την αποφασιστικότητα και τις αγωνιστικές παραδόσεις, για να μπορούμε να στεκόμαστε στην πρώτη γραμμή, όρθιοι στα δύσκολα.

Αυτά όλα είναι γνωστά.

Αλλά είμαστε έτοιμοι να νικήσουμε;

Να πάρουμε στα χέρια μας τις τύχες της χώρας και των ανθρώπων της;

Να δώσουμε αποτελεσματικά ως κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας τη μάχη για την απελευθέρωση από τα μνημόνια;

Για μια άλλη πολιτική, ριζικά διαφορετική από αυτή που με στυγνή και καταστροφική αποφασιστικότητα επιβάλλουν τα ξένα κέντρα και ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση;

Προσωπικά δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία.

Όπως πιστεύω ότι δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία κανένας από σας.

Ναι, είμαστε έτοιμοι, σαν έτοιμοι απο καιρό και αποφασισμένοι.

Αυτή είναι η απάντηση.

Αλλά αυτή η απάντηση, που εμείς την πιστεύουμε βαθιά, θα πρέπει να πείσει εκατομμύρια ανθρώπους.

Θα πρέπει να γίνει κοινός τόπος για όσους προσβλέπουν στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά αμφιβάλλουν, ταλαντεύονται, αναρωτιούνται ή και ανησυχούν.

Και για να πείσουμε εκατομμύρια ανθρώπους, για να γίνει η απάντησή μας κοινός τόπος και πολιτικό κεκτημένο, είναι ανάγκη συντρόφισσες και σύντροφοι, να τη δίνουμε κάθε μέρα όχι μόνο με λόγια, αλλά με τη στάση, την αποφασιστικότητα, τη γνώση, την επίγνωση των δυσκολιών, την ωριμότητα, την αυτοσυγκράτηση, τον υπολογισμό όλων των παραμέτρων σε κάθε μας κίνηση.

Είναι ανάγκη να τη δίνουμε καθημερινά με την ενίσχυση της ενότητας και της στιβαρής εικόνας του ΣΥΡΙΖΑ, με τη συγκροτημένη παρουσία μας σε όλα τα μέτωπα των κοινωνικών αγώνων.

Κι αυτό οφείλουμε να το κάνουμε και τώρα.

Αυτό οφείλουμε να κάνουμε πάντα.

Δεν έχουμε τη πολυτέλεια να ταλαντευτούμε ούτε στιγμή.

Δεν έχουμε τη πολυτέλεια να κάνουμε πίσω, ούτε για να πάρουμε φόρα.

Αν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος παίζουν προεκλογικά το χαρτί ενός ρεαλισμού που λίγο απέχει, αν απέχει, από την τυφλή υποταγή στους δανειστές, στην αυλή της κυρίας Μέρκελ, στο ευρωπαϊκό κονκλάβιο του νεοφιλελευθερισμού, εμείς πρέπει να πείσουμε ότι είναι απείρως ρεαλιστικότερος, για το καλό των Ελλήνων και της Ελλάδας, ο δρόμος της ανατροπής.

Ο δρόμος της ακύρωσης των μνημονίων, της εξόδου από τα σημερινά αδιέξοδα, της εφαρμογής μιας πολιτικής που βάζει πάνω από τους δανειστές τους εργαζόμενους και πάνω από τις εντολές ξένων κέντρων, την εντολή του ελληνικού λαού.

Πρέπει, λοιπόν, να κατεδαφίσουμε τις αυταπάτες που μπορεί να δημιουργούν σε ένα μέρος του λαού τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και η διαρκής και επιμονή προπαγάνδα περί εξόδου από τη κρίση, συνεχίζοντας το δρόμο της υποταγής.

Γιατί αυτοί αν τώρα πάρουν ανοχή να συνεχίσουν, ναι, μπορούν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά τη χώρα.

Κι εμείς μπορούμε, ναι, να στρίψουμε το τιμόνι και να αποφύγει η Ελλάδα το γκρεμό στον οποίο την οδηγούν.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Αυτό είναι σήμερα δέκα και εκατό φορές πιο αναγκαίο από χτες, γιατί δεν υπάρχει χρόνος.

Δέκα και εκατό φορές πιο αναγκαίο από τις εκλογές του 2012, γιατί η κλεψύδρα λιγοστεύει, τα περιθώρια λιγοστεύουν και ο χρόνος μέτρα αντίστροφα για τα δίκια του λαού μας και το συμφέρον της χώρας.

Αν ο λαός τους το επιτρέψει, η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, με τις ευλογίες και τις εντολές της κυρίας Μέρκελ, θα παγιώσει το σημερινό καθεστώς της δουλείας, της δουλοπρέπειας, της μετατροπής της Ελλάδας σε φτηνό οικόπεδο, της μετατροπής των εργαζομένων σε φτηνή και φιμωμένη μάζα.

Αν ο λαός τους το επιτρέψει, η Ελλάδα θα είναι για πολλά χρόνια έρμαιο ξένων συμφερόντων, εμπόρευμα σε εχθρικά παζάρια, χωρίς φωνή, χωρίς κύρος, χωρίς εθνική αξιοπρέπεια.

Είδατε τι έγινε με την επίσκεψη της κυρίας Μέρκελ.

Από τη μεριά της Γερμανίδας καγκελαρίου, διαφήμιση της συγκυβέρνησης, αλλά και σαφείς εντολές για συνέχιση της ίδιας πολιτικής.

Χαμόγελα με τον Αντώνη Σαμαρά, κοινοτυπίες για παρηγοριά των άνεργων νέων μέχρι να βγει η ψυχή τους, αλλά και προειδοποίηση ότι "οι νέοι έχουν περάσει δύσκολα και θα περάσουν ακόμα πιο δύσκολα".

Πόσο πιο δύσκολα αλήθεια, με τη συντριπτική πλειοψηφία των νέων στην τανάλια της ανεργίας;

Πόσο πιο δύσκολα όταν η ανεργία τους έφτασε στο 60% ;

Με δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους της μετανάστευσης;

Και με τη μεγάλη πλειοψηφία όσων δουλεύουν, να αμείβονται με τα εισιτήρια τους και ένα σάντουιτς καθημερινά;

Αυτά από την Καγκελάριο

Κι από τη μεριά του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου του, υποταγή που ξεχείλιζε από κάθε λέξη, κάθε χειρονομία, κάθε σιωπή.

Τα λόγια εδώ περιττεύουν.

Δεν αξίζει στην Ελλάδα και στους Έλληνες μια τέτοια πολιτική ηγεσία.

Και καλύτερα ίσως από κάθε τι, δείχνει το ανάστημά τους το γεγονός ότι δεν τόλμησαν να θέσουν ούτε καν το κρίσιμο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.

Και έδωσαν εκ των υστέρων τη διαρροή ότι το έθεσαν, σε ένα κρεσέντο αθλιότητας αλλά και αυτοεξεφτελισμού, για να εισπράξουν αργότερα, την κατηγορηματική διάψευση της γερμανικής πλευράς.

Και δειλοί, και ψεύτες με λίγα λόγια.

Και ρεζιλεμένοι από τους Γερμανούς φίλους τους.

Μέχρι και τη λέξη λιτότητα επιχείρησαν να απαλείψουν από τις δηλώσεις της καγκελαρίας με διορθωμένα εκ των υστέρων δελτία τύπου.

Συντρόφισσες και σύντροφοι.

Από τα λόγια και τους σαφείς υπαινιγμούς της ίδιας της κυρίας Μέρκελ προκύπτει αυτό που όλοι γνωρίζουμε:

Αν τους αφήσουμε, θα συνεχίσουν την ίδια πολιτική.

Το έργο τους δεν ολοκληρώθηκε ακόμα.

Η περιβόητη "έξοδος στις αγορές", ξέφτισε μέσα σε λίγες ώρες.

Ήταν απλά μια πανάκριβη προεκλογική παράσταση, το λογαριασμό της οποίας θα στείλουν στον Ελληνικό λαό.

Μια ακόμα κερδοσκοπική έφοδος των αγορών σε βάρος της χώρας.

Πάρτι κάνουν πάλι οι τοκογλύφοι με τα έξοδα δικά μας.

Το success story του Σαμαρά, βέβαια, έγινε για ακόμα μια φορά, φύλλο και φτερό, αντικείμενο ειρωνείας και σαρκασμού από τα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ, που αυτοί οι ίδιοι και οι αγορές τόσο υπολήπτονται.

Και τι μένει από όλα αυτά;

Η προπαγάνδα για έξοδο από το μνημόνιο και για τέλος της κρίσης, μήπως καταφέρουν να επιβιώσουν στις εκλογές.

Για να μπορέσουν αμέσως μετά να επιβάλουν το νέο μνημόνιο το οποίο είναι ήδη έτοιμο και του οποίου κομμάτια είδαν το φώς της δημοσιότητας.

Και το οποίο προβλέπει την ολοκληρωτική κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, την εξαέρωση κάθε εργασιακού δικαιώματος, την οριστική μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους, σε Γερμανική μπανανία.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή τη στιγμή έχουμε στην Ελλάδα την πιο επικίνδυνη κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών.

Επικίνδυνη για την κοινωνία.

Επικίνδυνη για την εθνική κυριαρχία.

Καταστροφική για την οικονομία.

Αλλά επικίνδυνη και για τη δημοκρατία.

Κι αυτό πρέπει να απασχολήσει σοβαρά όλο τον ελληνικό λαό.

Γιατί έχουν βάλει στο στόχαστρο τα δημοκρατικά δικαιώματα, τις ελευθερίες, την αξιοπρέπεια του, όπως έδειξε η υπόθεση Σαμαρά-Κασιδιάρη-Μπαλτάκου.

Μια υπόθεση που κρύβει πολλά σκοτεινά μυστικά και δεν εξαντλείται σε κάποιο φίλο του πρωθυπουργού που έκανε του κεφαλιού του, όπως θέλουν να μας πείσουν.

Ο ίδιος ο Μπαλτάκος δεν διστάζει να δηλώνει σήμερα ότι δεν συνομιλούσε μόνο αυτός με τη Χρυσή Αυγή, αλλά και άλλοι.

Και μάλιστα βάση σχεδίου.

Με πολλούς να έχουν συγκεκριμένο ρόλο.

Μέχρι πού φτάνει, όμως, αυτή η αρρώστια;

Τι αντιπροσωπεύει για το αύριο της δημοκρατίας η μετατροπή του Μαξίμου σε κέντρο συνομωσίας φανατικών ακροδεξιών με νεοναζί;

Και ως πότε ο εξαφανισμένος απο τη Βουλή και το δημόσιο διάλογο κύριος Σαμαράς, ως πότε ο κρυπτόμενος πρωθυπουργός, θα κρύβεται πίσω από διαγγέλματα και παραμύθια αισιοδοξίας;

Επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να απευθυνθώ, με την ιδιότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον πρωθυπουργό.

Κύριε Σαμαρά, θα απολογηθείτε στη Βουλή, θέλετε δεν θέλετε.

Δεν πρόκειται να δοξαστείτε κρυπτόμενος.

Θα απολογηθείτε, γιατί κάνατε το Μαξίμου φωλιά ακροδεξιών και συνομιλητών της Χρυσής Αυγής.

Θα απολογηθείτε, γιατί δεν σεβαστήκατε τους θεσμούς και τις επιταγές της δημοκρατίας που ορκιστήκατε να υπερασπίζεστε.

Θα απολογηθείτε, γιατί παραδώσατε τα κλειδιά της κυβέρνησης και της χώρας σε άτομα που τα χαρακτηρίζει ο αντιδημοκρατικός κυνισμός και η ετοιμότητα να συνδιαλλαγούν και με το διάβολο προκειμένου να κρατηθείτε στην εξουσία.

Γιατί εσείς ο ίδιος, μέσω εμπίστων εκπροσώπων σας, γίνατε συνομιλητής μιας εγκληματικής συμμορίας, συνομιλητής ατόμων που ακούνε τη λέξη δημοκρατία και τραβούν το πιστόλι τους.

Θα απολογηθείτε επίσης για το νέο μνημόνιο που έχετε συμφωνήσει και κρατάτε στα συρτάρια σας μέχρι να τελειώσουν οι εκλογές.

Έχει ήδη κατατεθεί από τη κ.ο. του ΣΥΡΙΖΑ, αίτηση κατάθεσης εγγράφων και έχετε διορία μέχρι τις 24 Απρίλη, σύμφωνα με τον κανονισμό της Βουλής.

Θα απολογηθείτε, γιατί είστε εσείς και οι έμπιστοι φίλοι σας, απειλή για τη δημοκρατία, απειλή για την ομαλότητα που τόσο χρειάζεται η Ελλάδα, απειλή για τη σταθερότητα.

Και γιατί την ίδια στιγμή που είστε κυνικά ειλικρινής με τους ναζί, ψεύδεστε με ιστορίες επιτυχίας, στημένες εξόδους στις αγορές, θριάμβους για τέλος της κρίσης, μπροστά στον ελληνικό λαό.

Προπαγανδίζετε το τέλος των μνημονίων ενώ έχετε στο συρτάρι έτοιμο το νέο μνημόνιο.

Όπως ακριβώς ξεδιάντροπα πράξατε πριν τις εκλογές του Ιούνη του 2012.

Όταν παρουσιάσατε 16 σημεία διαπραγμάτευσης στο λαό, ενώ είχατε έτοιμο στο συρτάρι το μεσοπρόθεσμο και τα νέα σκληρά μέτρα.

Αλλά αυτη τη φορά ο λαός μας δε θα ξεγελαστεί.

"Μια του ψεύτη, δυό του ψεύτη, τρεις και η κακή του μέρα"

Ευρώπη

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα δημιουργήσει από μόνη της τις προϋποθέσεις για αλλαγή πολιτικής και ένα νέο συσχετισμό πολιτικών δυνάμεων σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Θα είναι η αρχή του τέλους για τη λιτότητα στην Ευρώπη.

Ο αγώνας του ΣΥΡΙΖΑ για τη δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική επανίδρυση της Ευρώπης είναι αγώνας για όλους τους λαούς της Ευρώπης, αλλά και για την ίδια την Ευρώπη.

Γιατί η Ευρώπη ή θα είναι δημοκρατική ή δεν θα υπάρξει.

Σωστά το επισημαίνει η διακήρυξή μας:

«Οι ισχυροί της Ευρώπης επέλεξαν την Ελλάδα ως το πειραματόζωο εφαρμογής των πιο αντιλαϊκών πολιτικών.

Τώρα είναι η ώρα να γίνει η Ελλάδα το πείραμα και το υπόδειγμα για εναλλακτικές πολιτικές υπέρ των λαών στην Ελλάδα και Ευρώπη.

Από την Ελλάδα μπορεί να ξεκινήσει ένα ντόμινο ανατροπών σε όλη την Ευρώπη.

Η Ευρωπαϊκή Αριστερά τίμησε τους αγώνες του ελληνικού λαού και τον ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγοντας εμένα ως πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, να αντιπροσωπεύσουμε την άλλη Ευρώπη.

Να τεθώ επικεφαλής μιας πανευρωπαϊκής προσπάθειας.

Να εκφράσω την αμφισβήτηση, την ριζοσπαστική κριτική και την εναλλακτική πρόταση.

Η επιλογή αυτή συσπειρώνει και δίνει μια νέα δυναμική στην πάλη των λαών της Ευρώπης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η πρώτη δύναμη στην Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Αριστερά δυναμικά ενισχυμένη στην Ευρώπη».

Εμείς, συντρόφισσες και σύντροφοι, θέλουμε να χτίσουμε σε νέα θεμέλια την άλλη, τη δική μας Ευρώπη.

Όπως, αναλύει η διακήρυξή μας.

Διεκδικούμε και αγωνιζόμαστε για:

«Ευρώπη ειρηνική, που θα βασίζει την ασφάλειά της στη μείωση των εξοπλισμών και τη συνεννόηση, στον εξοβελισμό των πυρηνικών και των άλλων όπλων μαζικής καταστροφής.

Που θα απαγορεύει την αποστολή στρατιωτών εκτός συνόρων.

Ευρώπη χωρίς ΝΑΤΟ και ευρωστρατό.

Να αποσυρθούν αμέσως οι δυνάμεις που είναι έξω από το έδαφος της Ευρώπης.

Να δοθεί λύση στο ουκρανικό ζήτημα με όρους συνεργασίας.

Να φύγουν οι βάσεις των ΗΠΑ και τα πυρηνικά όπλα!

Ευρώπη δημοκρατική, χωρίς τον άτυπο νόμο του ισχυρού που καθορίζει τις πολιτικές της.

Χωρίς ανεξέλεγκτα στεγανά, όπως είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Ευρώπη στην οποία κανείς δεν θα φοβάται ότι τον παρακολουθούν.

Όπου οι θεσμοί της λαϊκής κυριαρχίας, στα κράτη μέλη και στην Ένωση θα ενισχύονται, αντί να αφυδατώνονται.

Όπου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα έχει ουσιαστικά δικαιώματα ελέγχου και αποφασιστικό λόγο για την πολιτική της Ένωσης.

Μια Ευρώπη που η διαρκής, η καθημερινή εμβάθυνση της δημοκρατίας.

Ο αδιάκοπος δημοκρατικός μετασχηματισμός των θεσμών της θα φέρνει όλο και πιο κοντά τη σοσιαλιστική προοπτική.

Ευρώπη κοινωνική, στην οποία οι άνθρωποι θα μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά και τη σύνταξή τους.

Στην οποία η Παιδεία και η Υγεία θα είναι κοινωνικά αγαθά με ελεύθερη πρόσβαση για όλους.

Ευρώπη στην οποία θα συμμετέχουν ουσιαστικά στη χάραξη των στρατηγικών κατευθύνσεων της παραγωγής οι άνθρωποι που δουλεύουν και δημιουργούν, και όχι οι διοικήσεις των τραπεζών και οι κάθε λογής κερδοσκόποι.

Ευρώπη οικολογική, στην οποία η προστασία του περιβάλλοντος δεν θα εξαρτάται από τα κέρδη, αλλά θα είναι κριτήριο για την παραγωγή και την κατανάλωση.

Ευρώπη που θα προστατεύει τα φυσικά της τοπία και τους οικισμούς της και θα απαγορεύει τη μεταφορά οικολογικών προβλημάτων σε άλλες χώρες και θα αποκλείει τη χρήση μεταλλαγμένων.

Ευρώπη στην οποία η ενέργεια θα παράγεται δίνοντας έμφαση στις ανανεώσιμες πηγές, χωρίς ρύπανση της ατμόσφαιρας.

Ευρώπη χωρίς πυρηνικά εργοστάσια.

Ευρώπη, τέλος, φεμινιστική, στην οποία τα δικαιώματα των γυναικών στη ζωή, στη δουλειά και στην πολιτική εκπροσώπηση δεν θα είναι κενό γράμμα.

Όπου η ισότητα των γυναικών δεν θα είναι η πρόφαση για την κατάργηση των φεμινιστικών κοινωνικών κατακτήσεων».

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Έχουμε μπροστά μας μια δύσκολη μάχη.

Σας ζητώ λοιπόν να απευθυνθούμε στον ελληνικό λαό όσο πιο απλά, όσο πιο ειλικρινά μπορούμε.

Και ας εμπιστευτούμε το κριτήριό του.

Η επιλογή στις ευρωεκλογές είναι απλή:

Με τη Μέρκελ ή με την Ελλάδα ;

Με τον Σαμαρά και τον υφιστάμενό του, ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ;

Με την εκτροπή ή με την ανατροπή.

Είμαι πεπεισμένος ότι ο λαός μας, στα απόλυτα και καθαρά διλλήματα, θα δώσει απάντηση, καθαρή, δυνατή, αδιαμφισβήτητη.

Στις 25 του Μάη ο λαός μας θα γράψει ιστορία.

Για πρώτη φορά η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, όλοι εμείς, μαζί με το λαό, θα ξεκινήσουμε μια νέα πορεία.

Πορεία ρήξης και ανατροπής.

Πορεία δικαίωσης και δικαιοσύνης.

Για να αλλάξουμε την Ελλάδα και να συμβάλουμε στη μεγάλη αλλαγή που χρειάζεται η Ευρώπη.

Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, ο καθένας και η καθεμία την ιστορική ευθύνη που μας αναλογεί και ας προχωρήσουμε μπροστά.

13/4/2014
Το Γραφείο Τύπου

90 Χρόνια Ιστορίας και Πολιτισμού...

2014-04-13T13:05:00.001+03:00

Σαν σήμερα πριν από 90 χρόνια έπεσε στη γη της Μητέρας Ελλάδας
ο σπόρος της γέννησης μιας ένδοξης αθλητικής οικογένειας.
Μια χούφτα κυνηγημένοι αλλά άξιοι και διψασμένοι για ζωή και προκοπή
Έλληνες της Μικράς Ασίας ίδρυσαν την Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως,
τον σύλλογο που έμελλε να γίνει αρχικά η στέγη της προσφυγικής νεολαίας
και στη συνέχεια ένας από τους πυλώνες της αθλητικής ζωής του τόπου μας,
με «ρίζες» σε όλο τον ελληνισμό και με διεθνή αναγνώριση.

Εννέα δεκαετίες μετά από εκείνες τις ιστορικές μέρες, ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά,
η ΑΕΚ δεν είναι απλά ένα αθλητικό σωματείο.
Είναι μια μεγάλη ιδέα, μια ζεστή φωλιά για χιλιάδες Έλληνες φιλάθλους,
ένα κοινωνικό φαινόμενο και σημείο αναφοράς.
Έχει εξελιχθεί σε τρόπο ζωής για ανθρώπους που μεταξύ τους μπορεί να μην έχουν κανένα άλλο κοινό,
αλλά γίνονται ένα όταν ανταμώνουν στις εξέδρες των γηπέδων για να βρεθούν κοντά της.

Δυστυχώς, αυτή η υπέροχη και μοναδική αθλητική οικογένεια έχει μείνει άστεγη για πάνω από μια δεκαετία.
Γι’ αυτό και όλοι εμείς που έχουμε τεθεί στην υπηρεσία της ΑΕΚ,
έχουμε ως ύψιστο στόχο να δούμε τα ιερά χώματα της Νέας Φιλαδέλφειας
να ποτίζονται και πάλι από τον τίμιο ιδρώτα των αθλητών μας,
να δούμε την ΑΕΚ ξανά αρχόντισσα στο «παλάτι» της.

Η συμπλήρωση των 90 χρόνων από την ίδρυση του σωματείου μας
συμπίπτει χρονικά με μια τιτάνια προσπάθεια ανασύνταξης.
Συμπίπτει χρονικά με την αναγέννηση της ΑΕΚ και με το εγχείρημα της επιστροφής στο σπίτι μας,
στο Κέντρο Αθλητισμού, Μνήμης και Πολιτισμού «Αγιά Σοφιά».
Είναι το μεγάλο μας στοίχημα, είναι ο στόχος που επιβάλλεται να γίνει προσωπική υπόθεση κάθε Ενωσίτη.

Η επίσημη ΑΕΚ τιμά τη μεγάλη αυτή επέτειο με μία πολυτελή έκδοση.
Σε λίγες μέρες θα είναι στη διάθεση των Ελλήνων φιλάθλων το βιβλίο της ιστορίας του συλλόγου,
ένα μαγικό ταξίδι στα πρόσωπα και στα γεγονότα που έκαναν την ΑΕΚ μεγάλη και μοναδική.
Ήταν το ελάχιστο που μπορούσε να κάνει η ΑΕΚ του σήμερα για να τιμήσει όλους όσοι την υπηρέτησαν
από το 1924 και μετά.

Αυτά τα 90 χρόνια ήταν μόνο η αρχή!
Τα καλύτερα είναι μπροστά και θα τα ζήσουμε στο νέο μας σπίτι.
Η ΑΕΚ γίνεται ξανά δυνατή και, με ψυχή της προσπάθειας αυτής τον μεγάλο κόσμο της,
εξαπολύει την αντεπίθεσή της προς όλες τις κορυφές!

Τα πνευματικά παιδιά του Μπαλτάκου διχάζουν συνειδητά τους Έλληνες

2014-04-13T11:47:00.000+03:00

Ηδοκιμαστική έξοδος της χώρας στις αγορές έχει απελευθερώσει πλήρως τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας τα οποία απευθύνονται στον ελληνικό λαό σαν Μεσσίες που κανονικά θα έπρεπε να τους φιλάμε αυθόρμητα τα χέρια.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, σε μια ακόμα απόδειξη ότι το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου μπορεί να πάει και πιο κάτω σε αυτή τη χώρα, δήλωσε χθες ότι όποιος ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ θα πεινάσει ενώ κατέληξε στο ότι ο Γιώργος Σταθάκης παραμένει...

στο κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ενδεχομένως λόγω «παιδικών τραυμάτων».

Υπέροχη όμως ήταν και η συμβολή του Γιώργου Μουρούτη, διευθυντή του Γραφείου Τύπου στον δημόσιο διάλογο, όπως έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό σε Facebook και Twitter ότι «οι Έλληνες δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ».

Αυτοί μας κυβερνούν και με αυτόν τον τρόπο σκέπτονται και εκφράζονται. Μην τρέφετε αυταπάτες περί «μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης» κι άλλα τέτοια χαζά. Ας σταματήσει επιτέλους ο υστερικός φόβος για τον ΣΥΡΙΖΑ να επιτρέπει σε αυτό το ακροδεξιό ασκέρι να κυβερνά τη χώρα με υψωμένο το δάχτυλο.

Η αξία του να είναι κανείς ...καθαρός

2014-04-12T14:16:00.000+03:00

Καλό είναι όταν θέλουμε ν' ασκήσουμε κριτική για κάποια θέματα που μας απασχολούν,
μας περιβάλλουν ή μας προβληματίζουν,
να έχουμε κατά νου πως αυτή η ίδια μας η κριτική
πρέπει να φιλτράρεται, να περιέχει και να προβάλλει
κάποιες χρησιμότητες και κάποιες αξίες.
Μερικά παραδείγματα; Να είναι
υπεύθυνη, αντικειμενική, αμερόληπτη, επώνυμη,
σφαιρική (και με θετικά και με αρνητικά στοιχεία),
αιτιολογημένη, χωρίς προκαταλήψεις και δογματισμούς,
να στοχεύει στην αλήθεια, στη βελτίωση, να είναι δίκαιη,
καλοπροαίρετη, χωρίς εμπάθειες,
να υποδεικνύει το σωστό, να στιγματίζει τη λάθος σκέψη - ενέργεια - γνώμη
κι όχι τον άνθρωπο, να στηρίζεται στη σωστή γνώση,
λογική σκέψη, κριτική ικανότητα,
να αντιπροτείνει....
Άλλως, κινδυνεύουμε να βαδίσουμε δρόμους βρώμικους και λασπωμένους,
και ξαφνικά μπορεί να φυσήξει κανένας δυνατός άνεμος
ή να μπει σε λειτουργία κανένας ανεμιστήρας
με τα γνωστά "ρυπαρά" αποτελέσματα...

Χάι! Μέρκελ! Οι μελλοθάνατοι … θα αντιδράσουν!!!

2014-04-11T13:53:00.000+03:00

Ηαποικία της Γερμανίας υποδέχεται την Αυτοκράτειρα της. Η Μέρκελ έρχεται προφανώς για να επιθεωρήσει την "Μπανανία" αλλά και να ενισχύσει τους εγχώριους Γερμανοτσολιάδες στην απελπισμένη προσπάθεια τους να μας πείσουν ότι όλα βαίνουν καλώς.

Φυσικά προετοίμασαν το έδαφος με την "στημένη" έξοδο στις αγορές όπου έχουμε το παράδοξο αυτοί που αρνήθηκαν να μας δανείσουν (και μας έφεραν το ΔΝΤ) όταν το χρέος μας ήταν 120% του Α Ε Π να μας δανείζουν τώρα που έχει εκτοξευθεί στο 170%.

Βέβαια δεν μας λένε ότι ο νέος δανεισμός...

γίνεται με το Αγγλικό δίκαιο που σημαίνει ότι οι δανειστές μπορούν να κατάσχουν δημόσια και ιδιωτική περιουσία!

Έρχεται λοιπόν η Καγκελάριος και θα ακούσουμε τα καλά της λόγια για την οδυνηρή αλλά πετυχημένη προσπάθεια μας αλλά δεν θα μας πει τίποτα για τον Χριστοφοράκο τον οποίο "φιλοξενεί" στην χώρα της και ο οποίος όπως είναι γνωστό κρατάει τον δικομματισμό από "τα αχαμνά" λόγω του ότι μίζαρε (και έχει τις αποδείξεις) πρόσωπα και κόμματα!

Επίσης δεν θα μας πει κουβέντα για τις πολεμικές αποζημιώσεις, το κατοχικό δάνειο, τα κλεμμένα αρχαία αλλά και τους χιλιάδες νεκρούς συμπατριώτες μας από τα ανθρωπόμορφα τέρατα της φυλής της την Κατοχή.

Μη σας ξεγελάσουν και μη σας παραπλανήσουν τα χαμόγελα και τα λόγια της εν λόγω κυρίας αφού οι πράξεις και τα έργα της κρύβουν τον νέο Χίτλερ της Ευρώπης σε γυναικεία μορφή και χρέος όλων μας είναι να αντιδράσουμε σύντομα στέλνοντας στον αγύριστο (και κάποιους στην φυλακή) από τους τωρινούς Τσολάκογλου που την υπηρετούν!!!

Με επικεφαλής τη Μέρκελ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στις εκλογές

2014-04-11T13:46:00.001+03:00

Ηκαγκελάριος μάς επισκέπτεται για να καταστήσει σαφές ότι η ίδια έχει τεθεί επικεφαλής του εκλογικού αγώνα των ημεδαπών ομοϊδεατών της.

Η σημερινή επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα αποτελεί κορύφωση της προπαγανδιστικής στρατηγικής της κυβέρνησης και τρόικας εν όψει ευρωπαϊκών και αυτοδιοικητικών εκλογών. Πρόκειται για ένα τηλεοπτικό σόου σε συνέχεια της «εξόδου στις αγορές», της άπαξ (φευ!) διανομής...

του πεντακοσάρικου, καθώς και της αποδοχής από τους Ευρωπαίους του λογιστικού πλεονάσματος. Η Μέρκελ δεν έρχεται στην Αθήνα για να συζητήσει κάποιο θέμα που αφορά τις διμερείς σχέσεις, αλλά για να δηλώσει την αμέριστη στήριξή της σε Σαμαρά και Βενιζέλο. Η καγκελάριος μάς επισκέπτεται για να καταστήσει σαφές ότι η ίδια έχει τεθεί επικεφαλής του εκλογικού αγώνα των ημεδαπών ομοϊδεατών της.

Έχουμε γράψει πολλές φορές ότι το Μνημόνιο δεν είναι απλά ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. Κατά κύριο λόγο πρόκειται για ένα πολιτικό πρόγραμμα που αποσκοπεί στη μεταβίβαση του κόστους της κρίσης στους πιο αδύναμους οικονομικά, καθώς και στην εφαρμογή ενός νέου κοινωνικού μοντέλου στη βάση του άκρατου ανταγωνισμού και της απουσίας κοινωνικής προστασίας. Επειδή ακριβώς έχουμε να κάνουμε με ένα συνολικό πολιτικό πρόγραμμα, η έκδοση του ομολόγου επ’ ουδενί συνιστά το τέλος του Μνημονίου. Όσο η χώρα θα είναι παγιδευμένη στη μέγγενη της υπερχρέωσης και όσο βαθαίνει η καταστροφή της προστασίας της εργασίας, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Αντιθέτως, η εξαθλίωση για τους πολλούς θα βαθαίνει περισσότερο.

Το Μνημόνιο είναι η νέα κοινωνία που φτιάχνουν Μέρκελ, Σαμαράς και Βενιζέλος καθ’ υπαγόρευση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Η μικρή Ελλάδα αποκτάει πανευρωπαϊκή σημασία, γιατί έχει μετατραπεί στο εργαστήριο που δοκιμάζεται αυτό το μοντέλο του αδυσώπητου καπιταλισμού που οραματίζονται οι μνημονιακές δυνάμεις για όλη την Ευρώπη . Γι’ αυτό η Μέρκελ σπεύδει στην Αθήνα μπαίνοντας μπροστά στην εκστρατεία Σαμαρά και Βενιζέλου. Οι επερχόμενες εκλογές αφορούν το μέλλον όλης της Ευρώπης, όχι μόνο της Ελλάδας.

Το δίλημμα είναι τι κοινωνία επιλέγουμε, τι Ευρώπη θέλουμε. Αλληλεγγύη ή το δίκαιο του ισχυρότερου; Στον καθένα και την καθεμιά μας εναπόκειται να απαντήσει.

Δήλωση στήριξης

2014-04-11T12:51:00.001+03:00

Σε σχέση με τις επικείμενες δημοτικές εκλογές στο Δήμο Νεμέας, θα ήθελα δημόσια να δηλώσω τη στήριξή μου στο πρόσωπο του νυν δημάρχου Βαγγέλη Ανδριανάκου, στον συνδυασμό του οποίου είχα την τιμή να συμμετέχω ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές.
Δηλώνω επίσης ότι θα είμαι και πάλι υποψήφιος μαζί του, ευχαριστώντας τον που με τιμά εκ νέου με την εμπιστοσύνη του.
Τα τελευταία χρόνια στη Νεμέα, το έργο που έχει παραχθεί, με δήμαρχο τον Βαγγέλη Ανδριανάκο και με άξονες τον Πολιτισμό, που είναι και ο τομέας που δραστηριοποιούμαι, αλλά και το τοπικό προϊόν, το κρασί, καθώς και στον τομέα των υποδομών, είναι ιδιαίτερα θετικό και δικαιώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις προσδοκίες και τα όνειρα που είχαμε όταν ξεκινούσαμε.
Γι αυτό, καλώ όλους τους φίλους και τους νέους της Νεμέας, ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές τοποθετήσεις να συστρατευτούν στον κοινό αγώνα,
για μια Νεμέα με μοντέρνο πρόσωπο, με δημοκρατικό πρόσημο που με όπλο τον πολιτισμό, τις αρχαιότητες και πάνω από όλα το κρασί και τον οινοτουρισμό, θα αποτελέσει τόπο έλξης για χιλιάδες επισκέπτες.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΙ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ -ΕΚΕΙΝΟΣ & ΕΚΕΙΝΟΣ

2014-04-10T12:24:00.001+03:00

Ένας αμερικανός καθηγητής αγωνιά για τη Νεμέα

2014-04-10T12:04:00.001+03:00

της Ηρώς Κουνάδη
Η ανοικτή επιστολή που έφτασε χτες στο e-mail μας έμοιαζε με κραυγή αγωνίας. «Άρχισα να παρέχω τις υπηρεσίες μου στη Νεμέα τον Ιούνιο του 1973», ξεκινούσε. Την υπέγραφε ο Στέφανος Γ. Μίλλερ, Ομότιμος Διευθυντής των Ανασκαφών της Νεμέας και Καθηγητής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια. «Αν το μουσείο και ο αρχαιολογικός χώρος της Νεμέας κλείσουν, λόγω έλλειψης προσωπικού, θα κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και θα συνειδητοποιώ πόσο ανόητος και αιθεροβάμων ήμουν. Θα έχω πετάξει στα αζήτητα όλη μου τη ζωή» κατέληγε η επιστολή. Ο πολιτισμός που πληγώναμε Βρήκαμε τον κ. Μίλλερ στο τηλέφωνο του σπιτιού του, στη Νεμέα. Σε άψογα ελληνικά, με τη χαρακτηριστική αμερικανική προφορά του, μιλά στο πρώτο πληθυντικό για την Ελλάδα και τους Έλληνες, και για τους λάθος χειρισμούς του ελληνικού δημοσίου –και όλων μας– απέναντι στην πολιτιστική κληρονομιά μας. «Έγραψα αυτή την επιστολή με την ελπίδα ότι θα ξυπνήσουμε» λέει αναστενάζοντας. «Το θέμα δεν αφορά μόνο τη Νεμέα, αλλά ολόκληρη την Ελλάδα. Τα αρχαία και η αρχαιολογία είναι ο θησαυρός της Ελλάδας. Χρειάζονται φροντίδα και φύλαξη. Πρέπει να τα βοηθάμε, για να μας βοηθήσουν». «Όλα αυτά τα χρόνια βλέπω πάρα πολλές χαμένες ευκαιρίες να εκμεταλλευτούμε οικονομικά όλο αυτό τον αρχαιολογικό πλούτο. Γιατί όχι; Ποτέ δεν το κατάλαβα. Γιατί να μην μπορεί, ας πούμε, ο τουρίστας που έρχεται από την άλλη άκρη του κόσμου στο Μουσείο της Νεμέας, να αγοράσει ένα t-shirt, ή μια κούπα που να γράφει επάνω Νεμέα; Γιατί δεν παίρνει τίποτα στα χέρια του να δείξει στη χώρα του; Πού θα ήταν το κακό σε αυτό;» αναρωτιέται. Καθώς ερχόμαστε στο θέμα της έλλειψης προσωπικού στον αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο της Νεμέας, που ήταν και το βασικό θέμα της ανοιχτής επιστολής του, ο κ. Μίλλερ σχολιάζει: «Το λάθος αυτό δεν έγινε τώρα. Και τα προηγούμενα χρόνια, όταν κάποιος φύλακας έβγαινε για παράδειγμα στη σύνταξη, προσλάμβαναν στην θέση του προσωρινούς αντί για μόνιμους υπαλλήλους. Την άνοιξη του 2012, για να μην πληρώνουν υπερωρίες στο έκτακτο προσωπικό, ο αρχαιολογικός χώρος και το μουσείο έκλειναν τα Σαββατοκύριακα. Φανταστείτε ότι κάποια από τα παιδιά (σ.σ. οι έκτακτοι υπάλληλοι) υπέγραψαν τότε ότι ‘δεν θέλουμε να πληρωθούμε υπερωρίες’. Βρήκαν τελικά κάποιους τρόπους, και άφησαν μερικούς από αυτούς να δουλεύουν –απλήρωτοι φυσικά– για να ανοίγει ο χώρος λίγες ώρες τα Σαββατοκύριακα. »Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τον τουρίστα, που έρχεται από την άλλη άκρη του κόσμου, από τον Καναδά, ή από τις ΗΠΑ, ή από τη Γερμανία, για να δει την αρχαία Νεμέα. Το πρόβλημα αφορά και τους ανθρώπους που ζουν εδώ: Τις προάλλες ένας νέος άνθρωπος μου έλεγε ότι είχε φέρει την οικογένειά του από την Αθήνα στη Νεμέα, απ’ όπου κατάγεται, για να εργαστεί σαν οινοποιός και να ζήσουν εδώ μόνιμα. ‘Γιατί κλείσατε το μουσείο;’ με ρωτούσε. Αυτός ο άνθρωπος δεν θα έχει πια δουλειές –γιατί, κακά τα ψέματα, οι τουρίστες έρχονται κατ’ αρχάς εδώ για να δουν τα αρχαία. »Η μόνη σωστή λύση θα είναι η κυβέρνηση να καταλάβει ότι η αρχαιολογία είναι απαραίτητη υπηρεσία για τον τουρισμό. Το μόνο, όμως, που τους νοιάζει είναι να πάρουν ψήφους. Είχε έρθει ένας φύλακας πριν από είκοσι χρόνια για τον αρχαιολογικό χώρο, και του λέω ‘θέλεις να πάμε να σου δείξω τις ανασκαφές, να δεις πού είναι τι;’. Ξέρετε τι μου απάντησε; ‘Δεν χρειάζομαι γνώσεις, έχω γνωριμίες’. Τη δεκαετία του ’70 και του ’80 έβλεπες φύλακα σε αρχαιολογικό χώρο και ήξερες ότι έχει ‘μεγάλη οικογένεια’. »Τα παιδιά που δουλεύουν σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο είναι διαφορετικά. Είναι μορφωμένα παιδιά, τους κάνουμε βέβαια και σεμινάρια για την Νεμέα συγκεκριμένα, αλλά το σημαντικό είναι ότι θέλουν να μάθουν. Να μπορούν να εξηγούν στους τουρίστες πέντε πράγματα. Ό,τι μπορούν κάνουν βέβαια και αυτοί: Όταν το μουσείο και ο αρχαιολογικός χώρος κλείνουν στις 15.00, και βλέπεις ανθρώπους που έχουν έρθει από την άλλη άκρη του πλανήτη να φτάνουν στις 15.30 και να σε ρωτάνε απογοητευμένοι ‘γιατί έχει κλείσει; αφού έχει ακόμα ήλιο’ τι να πεις; Δε βλέπουμε τα αρχαία σαν οικονομική επένδυση. Δεν εξυπηρετούμε τους πελάτες μας».

Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/escape/infoguide/article/298083/s-miller-enas-amerikanos-kathhghths-agonia-gia-th-nemea.html
Πηγή: www.in2life.gr

Βγήκαμε, αδέρφια!

2014-04-10T10:06:00.000+03:00

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

«Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές δονήστε σύγκορμα τη χώρα πέρα ως πέρα...». Βγαίνουμε στις αγορές, αδέρφια!

Ντυθείτε, στολιστείτε, γλεντοκοπήστε. Πατριώτες, βγήκαμε στις αγορές! Για να πάρουμε δάνεια. Δάνεια... Σαν αυτά που μας οδήγησαν ως εδώ... Σαν αυτά που άλλοι...

τα τρώνε κι άλλοι τα πληρώνουν!

Οτι αυτές οι αγορές είναι οι ίδιες που μας «δάνειζαν» τόσα χρόνια και μας έπιναν το αίμα, ότι σε αυτές τις αγορές είναι που ως λαός έχουμε καταβάλει την τελευταία εικοσαετία πάνω από 800 δισ. ευρώ σε τοκογλυφικά, ότι αυτές οι αγορές είναι που λένε ότι το χρέος της Ελλάδας απέναντί τους , μετά από τόσες θυσίες και τόση δυστυχία, αντί να μειώνεται μεγαλώνει και ανέρχεται στα 320 δισ. ευρώ, αυτά είναι λεπτομέρειες... Σημασία έχει ότι ο Στουρνάρας μας έβγαλε στις αγορές. Γλεντήστε!

Αυτές οι αγορές είναι στις οποίες βασιλεύουν τα «αρπακτικά» τύπου «Γκόλντμαν Σακς». Τα ευαγή ιδρύματα τύπου ΔΝΤ. Οι «φιλάνθρωποι» τύπου Σόρος. Οι τραπεζες τύπου «Ντόιτσε Μπανκ». Και οι πολυεθνικές τύπου «Ζήμενς»... Αλλά μην ακούτε τις μεμψιμοιρίες. Βγαίνουμε στις αγορές, παιδιά. Ευτυχείτε!

Αυτές οι αγορές είναι που δημιούργησαν τις «φούσκες», τα «παράγωγα», τα ομόλογα που τώρα σκάνε στα κεφάλια του λαού μας και των λαών όλου του κόσμου.

Αυτές οι αγορές είναι που στον κόσμο τους πεθαίνουν από ασιτία 50.000 άνθρωποι την ημέρα. Αυτές οι αγορές είναι τόσο σάπιες που στην παγκόσμια Δανιμαρκία τους πάνω από 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι «ζουν» με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα.

Στον κόσμο των αγορών είναι που η «δημοκρατία» κόβεται και ράβεται στα μέτρα των Αμερικανικών και Ευρωπαικών Κεντρικών Τραπεζών. Για τον έλεγχο, την διεύρυνση και την κατάκτηση αυτών των αγορών είναι που διεξάγονται από «χριστιανικές σταυροφορίες» μέχρι «προληπτικοί βομβαρδισμοί».

Σε αυτές τις αγορές είναι που οι Κροίσοι - μέσα στα χρόνια της κρίσης και της ανθρωπιστικής καταστροφής – έχουν 4πλασιάσει τα πλούτη τους. Σε αυτές τις αγορές είναι που η Υγεία, η Παιδεία, η στέγη, το νερό, το ηλεκτρικό, η θέρμανση είναι εμπορεύματα που απευθύνονται μόνο σε όποιον έχει να τα πληρώσει. Αυτές οι αγορές είναι που θεωρούν τον ίδιο τον άνθρωπο εμπόρευμα. Που άλλοτε τον αγοράζουν και τον πουλάνε σαν δούλο και άλλοτε τον αφήνουν στοιβαγμένο στην αποθήκη των ανέργων. Με αποτέλεσμα να μην μπορεί αγοράσει τίποτα από όλα αυτά που ο ίδιος δημιουργεί και παράγει.

Στις αγορές, έλεγε πριν από 3 αιώνες ο «πατέρας του καπιταλισμού», ο Ανταμ Σμιθ, έρχεται κάποια στιγμή η «αόρατος χειρ» και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Διορθώνει τις αδικίες. Εξασφαλίζει ισορροπίες. Τιθασεύει την ακρίβεια. Επιφέρει ικανοποίηση των αναγκών.

Αλλά ξέρετε ένα μυστικό; Η «αόρατος χειρ» είναι πραγματικά... αόρατη. Και είναι αόρατη για έναν πολύ, πάρα πολύ απλό λόγο: Διότι δεν υπάρχει. Το μόνο που υπάρχει είναι η «σιδερένια φτέρνα» ενός συστήματος που στις αγορές του επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, το «δίκαιο» του ισχυρού. Θριαμβεύει ο κανόνας «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Στη σημαία των αγορών τους ένα σύνθημα ισχύει: «Ο θάνατός σου η ζωή μου». Στο ευαγγέλιο των αγορών τους η πιο άγια γραφή» είναι τούτη:«Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι

Κυρίες και κύριοι: Εσείς που δεν έχετε τρύπιο ευρώ για να πάτε στην λαική αγορά. Εσείς που βλέπετε συνανθρώπους μας να ψάχνουν ένα κομμάτι ψωμί στους σκουπιδοτενεκέδες της αγοράς. Εσείς που η αγορά φροντίζει να σιτίζεστε με ληγμένα τρόφιμα. Εσεις που τα παιδιά σας περισσεύουν για την «αγορά εργασίας». Εσείς που ό,τι αγοράσατε και αποκτήσατε με κόπο, από σπίτι μέχρι χρυσή βέρα, καλείστε να το καταθέσετε στον οικείο οίκο πλειστηριασμών της αγοράς, από τράπεζα μέχρι ενεχειροδανειστήριο. Εσείς που μετράτε τα εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα στην αγορά. Εσεις που τον τόπο σας, από δημόσιες εκτάσεις μέχρι δημόσιες επιχειρήσεις, από Ελληνικό μέχρι δημόσιους δρόμους, από ΟΤΕ μέχρι Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, από δημόσια νοσοκομεία μέχρι λιμάνια και αεροδρόμια, τα ρημάζουν, τα ξεπουλάνε και τα διαλύουν - μέσω των αγορών, φυσικά - πανηγυρίστε! Βγαίνουμε στις αγορές!

Αλλά, τα παπαγαλάκια της αγοραίας προπαγάνδας (σσ: αυτά που μετά την υπόθεση Μπαλτάκου έχουν αναλάβει να διεκπεραιώσουν την κυβερνητική απόδραση, μιας και είναι προφανές ότι η κυβέρνηση είχε ανάγκη να επιταχύνει τα έτσι κι αλλιώς προαποφασισμένα προεκλογικά πυροτεχνήματα ώστε να στήσει νωρίτερα ένα «πανηγύρι» αντιπερισπασμού), ας μας εξηγήσουν:

α) Η Ελλάδα που βρέθηκε «εκτός αγορών», χρεοκόπησε, ναι ή όχι, μετά από τη μακρά θητεία της ως πειθήνιος μαθητής «εντός των αγορών»;

β) Οι ίδιοι που εμφανίζονται σαν «σωτήρες» επειδή όπως λένε έφεραν την τρόικα για να «δανειζόμαστε με χαμηλό επιτόκιο», πως γίνεται να θεωρούν εξίσου «ευλογία» ότι μας βγάζουν στις αγορές, όπου «δανειζόμαστε» με διπλάσιο επιτόκιο;

Και μια πιο συγκεκριμένη ερώτηση:

Αφού ολοκληρώσουν την έξοδο της Ελλάδας, ξανά, στο κλαρί των αγορών, θα έχουν την καλοσύνη να μας ανακοινώσουν επισήμως και το ακριβές ποσό των εκατοντάδων εκατομμυρίων τόκων για το δάνειο που θα πάρουν; Για να ξέρουμε, δηλαδή: Μετά από τα μνημονιακά, πόσο στοιχίζουν στον λαό και τα... αντιμνημονιακά τους «πανηγύρια».

Τα ποιήματα στο δρόμο

2014-04-07T13:03:00.001+03:00

''Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα .βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ―όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.
Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν: τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων: αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη· που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο. Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο, μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.
Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά: τα ποιήματα-συνένοχοι· εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι. Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα, δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα: τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»· αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν, όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα, που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα καθώς και τα ποιήματα-παππούδες, γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.Από την άλλη δεν μπορώ και τα διστακτικά: τα ποιήματα-σαντάλια με καλτσάκι ούτε και τα ποιήματα-στρατιωτικό αμπέχωνο και δήθεν Τσε Γκεβάρα, μεσημέρι στη «Λυκόβρυση».
Δεν μου αρέσουν τα σοφά που ’ναι γραμμένα από νέους ούτε και τα νεανικά που τα ’χουν γράψει γέροι. Μου γυρίζουν τ’ άντερα τα δήθεν οικολογικά, τα ερωτικά-«καϊμάκι με πολύ σιρόπι» καθώς κι εκείνα που εκλιπαρούν τη γνώμη του αναγνώστη.
Ούτε και τα δικά μου αγαπώ. Μ’ αρέσουν μόνο εκείνα που μου αντιστάθηκαν: αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να γράψω. Γι’ αυτό και τα ποιήματα που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ: εκείνα που ποτέ δε νοιάστηκαν αν μου αρέσουν. Αυτά που περπατούν αδιάφορα, έξω στο δρόμο, με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε, έτσι κι αλλιώς, χεσμένο.''

ΜΙΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ ΠΟΥ ΚΟΣΜΕΙ ΤΟΝ ΘΕΣΜΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

2014-04-03T13:35:00.000+03:00

Ο Παναγιώτης Ψιλογιαννόπουλος είναι υποψήφιος δήμαρχος με την «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΟΡΙΝΘΟΥ»
Οι Κορίνθιοι μόνο καλά λόγια έχουν να πουν για τον υποψήφιο δήμαρχο της «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ».
Ένας άνθρωπος με αδαμάντινο ήθος και χαρακτήρα που ποτέ δεν απασχόλησε αρνητικά την τοπική κοινωνία τόσο ως ενεργός πολίτης αλλά και ως δημόσιο πρόσωπο.
Γνωρίσαμε τον Παναγιώτη Ψιλογιαννόπουλο με την ίδρυση της τοπικής ραδιοφωνίας το 1988.
Από τότε και μέχρι σήμερα βλέπουμε ένα στέλεχος του αριστερού χώρου με υποδειγματική συνέπεια στις αρχές του και στα πολιτικά και κοινωνικά πιστεύω του .
Ο Παναγιώτης Ψιλογιαννόπουλος έχει ξεκινήσει τον προεκλογικό του αγώνα χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες.
Με ιδιαίτερα σεμνό τρόπο που ταιριάζει στον χαρακτήρα του και την πολιτική του κουλτούρα .Μόνο με κινήσεις ουσίας και πάνω απ όλα «καθαρές»!
Επισκέπτεται καθημερινά δημοτικά διαμερίσματα και γειτονίες , επισκέπτεται τους ξεχασμένους από το κατεστημένο συμπολίτες μας και συζητάει μαζί τους για την καθημερινότητα τους και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Αναπτύσσει τις θέσεις και τις αρχές της Πρωτοβουλίας με τις οποίες θα διοικήσουν τον Δήμο αν τους τιμήσουν με την ψήφο τους οι συμπολίτες μας

Νεμέα: Ο μεγάλος αμπελώνας

2014-04-03T13:13:00.000+03:00

Με μεγάλη οινική παράδοση που έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα, η Νεμέα φημίζεται για τους ατέλειωτους αμπελώνες της και τη μοναδική ποικιλία του Αγιωργίτικου, η οποία δίνει πορφυρά, εξαιρετικά κρασιά με διεθνή αναγνώριση.

H Nεμέα είναι ένα σταυροδρόμι στον χρόνο. Εδώ θα συναντηθεί ο Ηρακλής που παλεύει με το λιοντάρι, με τον Γέρο του Μοριά. Και από εδώ θα περάσουν οι προϊστορικοί καλλιεργητές σταφυλιών για να βρουν τους εμπόρους κορινθιακής σταφίδας και τους σημερινούς αμπελουργούς που κάνουν γνωστή σε όλο τον κόσμο την ποικιλία του Αγιωργίτικου.

Οι δρόμοι, μεγάλοι και άνετοι πλέον, δεν σου επιτρέπουν -αν ζεις στην Αθήνα- να μιλάς για ταξίδι στη Νεμέα, αλλά για εκδρομή. Δεν χρειάζεται περισσότερο από μιάμιση ώρα για να αφήσεις πίσω σου την πολύβουη πόλη και τις τουριστικές ακτές του Κορινθιακού και να μπεις στην καρδιά του Μοριά. Στο σταυροδρόμι όπου θα πρέπει να διαλέξεις αν θα πας προς την πρώτη πρωτεύουσα, το Ναύπλιο, στην ιστορική Τρίπολη ή αν θα μείνεις εδώ, δίπλα στα Δερβενάκια, στα στενά της Νεμέας, όπου γεννήθηκε ξανά η Ελλάδα, η δική μας επιλογή είναι η τελευταία.

Γη αγροτική και κτηνοτροφική, ζει στους δικούς της ρυθμούς από τα πανάρχαια χρόνια. Νεμέα, Αρχαίες Κλεωνές, Κουτσομόδι, ένας ατέλειωτος αμπελώνας -ο μεγαλύτερος ενιαίος στην Ελλάδα, με 30.000 στρέμματα αμπελιών- συνθέτει μαζί με την υπόλοιπη χλωρίδα της περιοχής ένα μοναδικό τοπίο. Μπροστά στα μάτια σου ανοίγεται η χρωματική παλέτα του πρασίνου, από το χαλκοπράσινο της ελιάς στα ζωντανά χρώματα του αμπελιού και από εκεί στις σκούρες κάθετες πινελιές των κυπαρισσιών.

Αυτά αν πας καλοκαίρι και φθινόπωρο, γιατί την άνοιξη το τοπίο ντύνεται περισσότερο στις αποχρώσεις του καφέ καθώς τα αμπέλια είναι κλαδεμένα, αλλά τότε θα σε μεθύσουν οι μυρωδιές. Το Αγιωργίτικο και οι άλλες ποικιλίες που καλλιεργούνται στον τόπο ωριμάζουν μέσα στα βαρέλια, ευωδιάζουν και σε προσκαλούν να επισκεφθείς ένα οινοποιείο.

Tο μετόχι του Aϊ-Γιώργη
O ντόπιος οινοποιός Γιώργος Παλυβός, ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο του ξεναγού μας, μας εξηγεί ότι το Αγιωργίτικο χρωστάει το όνομά του στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Κουτσομόδι, στο μετόχι της οποίας βρίσκονταν τα αμπέλια, καθώς και ότι όλη η περιοχή ονομαζόταν Αγιος Γεώργιος πριν αποκτήσει ξανά το αρχαίο όνομά της. Σύμφωνα με έναν θρύλο, ο Κολοκοτρώνης δια-νυκτέρευσε με το ασκέρι του στον Αγιο Γεώργιο πριν από τη μάχη στα Δερβενάκια.

Φαίνεται, όμως, πως το ντόπιο κρασί άρεσε τόσο που όλοι το έριξαν στο ποτό και το διασκέδαζαν. Τότε ο Κολοκοτρώνης αναγκάστηκε να τους υπενθυμίσει με τη βροντερή του φωνή ότι την άλλη μέρα είχαν πόλεμο και θα έπρεπε να πάψουν τη διασκέδαση. Το ξηροθερμικό μικροκλίμα της Νεμέας και το αργιλώδες-αμμώδες έδαφος που δεν κρατάει υγρασία είναι ο άριστος συνδυασμός που συντελεί στην ευδοκίμηση του Αγιωργίτικου, μίας από τις ευγενέστερες ποικιλίες σταφυλιού. Αυτό το σταφύλι δίνει ένα κρασί πορφυρό, βαθυκόκκινο, στο χρώμα του ρουμπινιού, το οποίο οι παλαιοί Νεμεάτες αποκαλούσαν και «αίμα του Ηρακλή».

Σύμφωνα με τον Γιώργο Παλυβό, οι αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή έφεραν στο φως ευρήματα -τα οποία εκτίθενται στο μουσείο της Νεμέας- που δείχνουν ότι η αμπελοκαλλιέργεια υπάρχει στη Νεμέα εδώ και 2.500 χρόνια. Εκτοτε πορεύτηκαν μαζί στον χρόνο έως τις μέρες μας. Σημαντικός σταθμός σε αυτήν την πορεία είναι και η άνθηση της σταφιδοπαραγωγής κατά τον 19ο αιώνα.

H κορινθιακή σταφίδα
H μαύρη και η ξανθή σταφίδα έφευγαν από την καρδιά της Κορινθίας και ταξίδευαν έως την άλλη γωνιά της Ευρώπης, στη Μεγάλη Βρετανία, για να γεμίσουν πουτίγκες και κέικ. Τα πλοία έφευγαν από την Πάτρα γεμάτα σταφίδες και επέστρεφαν με παστό μπακαλιάρο και κάπως έτσι εξηγείται το πώς έχουν συνυπάρξει τα δύο αυτά προϊόντα σε αρκετά πιάτα.

Στην τοπική κουζίνα, η σταφίδα παραμένει ακόμη και σήμερα βασικό συστατικό για τη ζαχαροπλαστική. Στις γιορτές των Χριστουγέννων, ο μπακλαβάς, εκτός από τους ξηρούς καρπούς, περιέχει και μια γενναία ποσότητα σταφίδων, όπως και οι φανουρόπιτες, ενώ κλασική τοπική συνταγή είναι οι φουσκωτές τηγανίτες με γέμιση από σταφίδες.

Μούστος και πετιμέζι
Στο μοναδικό εστιατόριο που λειτουργεί μεσημέρι στη Νεμέα, την «Κυρα-Αθηνά» στην πλατεία, δοκιμάσαμε παραδοσιακές αλλά και «πειραγμένες» συνταγές βασισμένες στα τοπικά προϊόντα. Βασική προϋπόθεση για να τα γευτεί κανείς, όπως μας εξηγεί ο Γιώργος Σοφός, η τρίτη γενιά που έχει αναλάβει το εστιατόριο, είναι να το επισκεφθείς φθινόπωρο μετά τον τρύγο. Εκτός από την τοπική κουζίνα και τα φαγητά, που τα περισσότερα σβήνονται με τοπικό κρασί, θα δοκιμάσεις την κλασική μουσταλευριά, πανακότα με σιρόπι από πετιμέζι και μια γλυκιά μουστόπιτα που σερβίρεται εκεί από το 1955, που λειτουργούσε ως οινομαγειρείο.

Δρόμοι του κρασιού και της ιστορίας
Στα οινοποιεία, που αποτελούν και την καρδιά της οικονομίας του τόπου, οφείλεται κυρίως η αύξηση του τουρισμού της περιοχής. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο οινικός τουρισμός είναι πολλαπλάσιος πλέον του αρχαιολογικού. Οι τουριστικοί πράκτορες, επιθυμώντας να ικανοποιήσουν τους ξένους επισκέπτες, διοργανώνουν όλο και πιο συχνά μονοήμερες εκδρομές στη Νεμέα από την Αθήνα και τα γύρω τουριστικά σημεία.

Αλλά και όσοι πάρουν την πρωτοβουλία να κατέβουν μόνοι τους δεν υπάρχει κίνδυνος να χαθούν. Οι καφέ πινακίδες στα σταυροδρόμια είναι τοποθετημένες έτσι ώστε να γνωρίσει κανείς όσο καλύτερα γίνεται τους «δρόμους του κρασιού» του μεγαλύτερου αμπελώνα της χώρας. Δρόμους που ξεκινούν από το Αρχαιολογικό Μουσείο της Νεμέας, το οποίο ?αν και περιορισμένο σε επιφάνεια? είναι πλούσιο σε ευρήματα.

Εδώ μπορεί κανείς να δει τμήματα των κτισμάτων, μαρμάρινες στήλες, αντικείμενα όπως νομίσματα, αγγεία ή κεραμικά καθώς και τα περίφημα κοσμήματα των μυκηναϊκών τάφων της Αηδόνας, που επέστρεψαν στη Νεμέα από τη Νέα Υόρκη λίγο πριν βγουν σε δημοπρασία. Η εκδρομή μπορεί να συνεχιστεί στους αρχαιολογικούς χώρους ?με σημαντικότερους από αυτούς τον ναό του Δία και το Στάδιο.

Επιστροφή στο σήμερα και τους «δρόμους του κρασιού». Κοντά στους ντόπιους, όπου ήρθαν και αρκετοί από τους μεγάλους οινοποιούς της χώρας?με πρώτο και καλύτερο τον Θανάση Παπαϊωάννου, που ανέδειξε το Αγιωργίτικο? μαγεμένοι από το μικροκλίμα της περιοχής. Σιγά σιγά, και άλλοι ντόπιοι ξεπέρασαν το στάδιο του χύμα και μπήκαν στην εμφιάλωση, με αποτέλεσμα τα οινοποιεία στη ζώνη της Νεμέας να αγγίζουν τα τριάντα, από τα οποία τα μισά είναι επισκέψιμα για γευσιγνωσία και οινικές εμπειρίες, ενώ υπάρχουν και ελάχιστα τα οποία μπορούν να σας φιλοξενήσουν στον ξενώνα τους κατόπιν συνεννόησης.

Γιορτές και εκδηλώσεις

Αν και ο πολιούχος της περιοχής είναι ο Αγιος Γεώργιος, η μεγαλύτερη τοπική θρησκευτική γιορτή είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου, στη χάρη της οποίας είναι αφιερωμένη η Ιερά Μονή της Παναγίας του Βράχου ή Πολύφεγγους, στον βράχο που θυμίζει κάτι από Μετέωρα στην είσοδο της Νεμέας από την Εθνική Οδό προς Τρίπολη.

Στις αρχές Ιουνίου, εδώ και λίγα χρόνια έχουν αναβιώσει οι αθλητικοί αγώνες «Νέμεια», ένας από τους τέσσερις που υπήρχαν στην αρχαιότητα. Περίπου 500 αθλητές απ' όλο τον κόσμο χωρισμένοι σε ηλικιακές ομάδες φορούν τις χλαμύδες τους και τρέχουν γυμνόποδες προς τιμήν του Νέμειου Δία.

Η μεγάλη όμως γιορτή, η οποία συνδυάζεται και με την παραγωγική δραστηριότητα, είναι οι «Μεγάλες Ημέρες της Νεμέας». Διεξάγονται κάθε χρόνο στην καρδιά του τρύγου, το πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου.

Οπως εξηγεί ο πρόεδρος της Ενωσης Οινοπαραγωγών και Αμπελουργών Νεμέας, Σπύρος Λαφαζάνης, οι εκδηλώσεις -εκτός από τον εορταστικό τους χαρακτήρα- έχουν και εκπαιδευτικό χαρακτήρα, καθώς στόχος είναι οι επισκέπτες να μυηθούν στα μυστικά του αγιωργίτικου τόσο θεωρητικά μέσα από σεμινάρια και εσπερίδες όσο και στην πράξη μέσω των γευστικών δοκιμών. Για όσους δεν έχουν γνωρίσει τα κρασιά της Νεμέας είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να έρθουν σε επαφή μαζί τους στο Φλιάσιο Μέγαρο, όπου πραγματοποιούνται οι περισσότερες εκδηλώσεις, αλλά και στην πηγή τους, στα αμπελοτόπια και τα οινοποιεία.

Oι 29 οινοποιοί της περιοχής που συνιστούν ανεπιφύλακτα αγιωργίτικο

Aμπελώνες Zαχαρία
Aμπελώνες Παπαϊωάννου
Aγροτικός Oινοποιητικός Συνεταιρισμός Nεμέας
Γαία Oινοποιητική
Zαφείρη Kωνσταντίνα
Kατώγι και Στροφιλιά, Kτήμα Γκόφα (ο χειμώνας θα τους βρει με το νέο επισκέψιμο οινοποιείο τους)
Kτήμα Δρυόπη
Kτήμα Λαντίδη
Kτήμα Mητραβέλα
Kτήμα Mπίζιος
Kτήμα Nεμείον Nεμέα
Kτήμα Παλυβού
Kτήμα Πυργάκη
Kτήμα Pάπτη
Kτήμα Pεπάνη
Kτήμα Σκούρα
Kτήμα Σπυρόπουλου
Kτήμα Xαρλαύτη
Λιάκος Kωνσταντίνος
Oινοποιείο Λαυκιώτη
Oινοποιία Aϊβαλή
Oινοποιία Kορωνιώτη
Oινοποιία Kουτσοδήμου
Oινοποιία Λαφαζάνη
Oινοποιία Nικολάου
Oινοποιία Παπαντώνη
Oινοποιία Πέππα
Σεμέλη

Η κουζίνα της Νεμέας

Η σπουδαιότητα της τοπικής κουζίνας βασίζεται στην πολύ απλή, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα λειτουργική σχέση της με τα ντόπια και εποχικά υλικά που παράγει αυτή η χαρισματική γη. Τα γαλακτοκομικά και τα τυροκομικά προϊόντα είναι ευδιάκριτα σε όλο το φάσμα της τοπικής μαγειρικής - μάλιστα, μπορεί κανείς εύκολα να βρει στους δρόμους της Νεμέας πολλές μικρές τυροκομικές μονάδες.

Τα προϊόντα της καλλιέργειας του σταφυλιού έχουν κι αυτά βρει τον δρόμο τους στο πιάτο των κατοίκων της περιοχής. Αλλωστε, σε πόσα μέρη της Ελλάδας μπορεί κάποιος να βρει ντοματοσαλάτα όπου τα κρεμμύδια έχουν μαριναριστεί με σταφίδες και αλάτι; Το γουρουνόπουλο είναι το πιο βασικό κρέας που συνήθως ψήνουν όλες οι ταβέρνες της περιοχής, ενώ οι προβατίνες και τα γίδια βρίσκουν -ιδιαίτερα τον χειμώνα- τη θέση τους στο καθημερινό τραπέζι, συνήθως σε μορφή σούπας.

Από την άνοιξη μέχρι και το φθινόπωρο, μυρίζει όλος ο τόπος χορτόπιτες και κολοκυθόπιτες, ενώ από τον Οκτώβριο και μετά το πετιμέζι παίζει κεντρικό ρόλο, ιδιαίτερα στα σπίτια όπου οι γιαγιάδες ακόμη ελέγχουν την κουζίνα. Το γλυκό του κουταλιού σταφύλι υπάρχει παντού, ενώ οι δίπλες σερβιρισμένες με σταφύλι γλυκό, γιαούρτι και λίγο πετιμέζι είναι ίσως ένα από τα ωραιότερα επιδόρπια που μπορεί να δοκιμάσει ποτέ κανείς.

Kωστής Xριστοδούλου

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Εκτύπωση

Επικοινωνία