Net is Nerdy

Stan zawieszenia

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Tue, 27 Nov 2012 23:01:00 +0000

Cóż, jakby tu zacząć... Nie da się ukryć, że od ponad miesiąca na Net is Nerdy nic się nie dzieje. Co więcej, jest to któraś z kolei z serii krótszych lub dłuższych przerw w aktywności. To, co ogłaszam, nie nadchodzi więc specjalnie bez zapowiedzi, kiełkowało niestety już dość długo, ale zawsze znalazło się coś, co jeszcze chciałem pokazać, jakiś moment zerwania się do pisania, zapał do omawiania kolejnego tematu. Niemniej, w końcu dotarłem do tego punktu.

Pewnie się już domyśleliście - od dnia dzisiejszego zawieszam działalność na tym blogu. Przyczyny są różne. Nie będę specjalnie roztrząsał czegokolwiek, bo ani to interesujące, ani pożyteczne. Ot, po początku roku, kiedy na Net is Nerdy działo się sporo i miałem równie dużo pomysłów na dalsze dzianie się, minęło parę miesięcy, które przyniosły spadek aktywności. Fakt, że wziąłem się za wiele różnych rzeczy, a wiele innych kontynuowałem - pisanina, publicystyka i inne tego typu zabawy - i, drogą selekcji naturalnej, zacząłem też owe inne priorytetyzować. A poszukiwanie i głębsze poznawanie dobrych dziełek wartych prezentacji (oraz oglądanie seriali czy przekopywanie się przez archiwa komiksów sieciowych) jest wybitnie czasochłonne samo w sobie. Wydaję mi się też, to może mój grzech, że nie potrafiłem tej bądź co bądź niszowej w naszych warunkach tematyki, jaką jest popkultura geekowska ograniczona do poletka internetowego, odpowiednio rozreklamować czy zainteresować nią więcej osób. Tutaj poprzestanę, bo żalenie się jest głupie ;).

A teraz konkret - blog zostaje zawieszony. Nie zamknięty na amen i cztery spusty. Co znaczy, że:

A) wszystko zostaje w Sieci (stronka facebookowa też), do wglądu, poczytania i, he, dla potomności,

B) możliwe, że kiedyś porwie mnie znienacka jakiś temat i niespodzianie pojawi się nowy post (ewentualnie zacznę swym zwyczajem podwieszać linki na Facebooku),

C) nie wykluczam odwieszenia, jeśli znajdę jakąś lepszą i wartą rozwoju koncepcję zmierzenia się z netową popkulturą - bo na pewno śledzić jej nie przestanę.

Myślę, że sprawa jest uczciwie postawiona. I tyle smęcenia - może niepotrzebnego, ale lepsze to niż milknąć bez wyjaśnień.

Co jeszcze? Wciąż działam z użyciem klawiatury i działać będę, w różnych dziedzinach i biorąc się za różne tematy. Jeśli ktoś z jakiś powodów lubił moje wynurzenia, to w innych miejscach znajdzie ich sporo - zapraszam. Blogowanie też mi się bynajmniej nie znudziło. Miałem parę pomysłów na drugiego bloga - pójście w ogólnopopkulturowy przy mnogości bardzo dobrych dzienników tego typu byłoby raczej kiepskim manewrem, więc moje ideę kierowały się raczej ku rejonom mroczniejszym, straszniejszym i tak dalej. Myślę ostatnio o podlansowaniu się i stworzeniu strony autorskiej, na której też pewnie bym coś blogował luźno. Jeśli dojdzie do realizacji któregoś z tych pomysłów, na pewno o tym powiadomię.

Na koniec (dopełniając nastroju pełnego patosu) oczywiście dziękuje, dziękuję i jeszcze raz dziękuje wszystkim, którzy dotychczas moją pisaninę śledzili. Net is Nerdy to malutki zakątek Sieci, ale doczekał się wielu fajnych czytelników..

Halloween Countdown II - Nieśmieszne dowcipy

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Sun, 28 Oct 2012 21:52:00 +0000

Jak może ktoś pamięta, w zeszłym roku rozwodziłem się na starcie cyklu halloweenowego nad Camera Obscura - nie perfekcyjnym, ale bardzo dobrym horrorowym serialiku, który pod swoje skrzydła przygarnął portal do udostępniania plików wideo Dailymotion. Produkcja leciała z okazji Święta Duchów 2010, a włodarze tej platformy nie poprzestali na tym jednym wejściu w straszne klimaty. Co roku proponują coś na temat na październik. Serialem wybranym na 2012 niestety nie zdołali wzbudzić mojego zainteresowania - Bumbloods to, olaboga, komedia o zombie, co bynajmniej nie zachęca. Bo raz, że autorzy webseries wybierają zombiaki jako temat chyba głównie dlatego, że łatwo w tym przypadku użyć taniej charakteryzacji (która zwykle i tak wygląda tanio oraz durnie); a dwa, że moje potrzeby w temacie śmiechogennych zombie dawno już spełniono (Powrót Żywych Trupów + Zombieland wystarczy). Cóż, zawsze jest jeszcze zeszły rok. A w zeszłym roku Dailymotion zajmowało się... psychopatą.

Postać psychopaty bezlitośnie kasującego kolejne ofiary na oczach widza ma ogromne znaczenie w kinowym horrorze, zwłaszcza amerykańskim, przynajmniej od czasu umocnienia się gatunku znanego jako slasher film. Po Halloween i Piątku 13-stego obrodziło w morderców, którzy może nie zdominowali, ale stali się jednym z dominujących elementów pejzażu grozy lat 80-tych i wczesnych 90-tych. Ci najbardziej popularni szybko ze zwykłych padalców w masce i z nożem zmienili się w ewidentnie ponadnaturalne byty motywowane jedynie pragnieniem zabijania kolejnych rzeszy nastolatków, jak Michael czy Jason właśnie. Albo rodzili się jako takowe, jak Freddy czy Chucky. Z biegiem czasu i degeneracją konwencji co ciekawsi mordercy pojawiający się w horrorze stawali się trochę bardziej bliżsi psycholom z mrocznych thrillerów i policyjnych seriali, aż w końcu, w nurcie gorno, jawią się tylko jako kolejne bandy zwyrodnialców realizujących się w swoich zwyrodnieniach, bez żadnej mitologii czy pretensji do bycia nadnaturalnym bóstwem mordu. Upraszczam oczywiście masakrycznie, a to tylko po to, by powiedzieć, że bohater The Funny Man jest zdecydowanie z tej grupy bardziej realnych popaprańców, ale jego image ma się chyba kojarzyć z tym starszymi legendami. Chyba. No, tyle w kwestii wstępu.

The Funny Man: Trailer by RIGHT-HOOK-FILMS

Ciasne, brudne pomieszczenie. Związana dziewczyna. Komórka przytroczona taśmą do ściany. Okoliczności wskazują na jedno. I rzeczywiście - zaraz pojawia się psychol w szarych ciuchach, ogromnej i uśmiechniętej złowrogo masce. Oraz ze strzelbą wycelowaną w panikującą ofiarę. Nie zabija jednak od razu. Chce, żeby kobieta coś zrobiła. Co? Powiedziała coś śmiesznego. Zwykle ludziom nie wychodzi, co raczej jest naturalne z uwagi na sytuację, ale Funny Man nie przejmuje się tym. Każdy przedśmiertny dowcip wrzuca w formie filmiku na portal Dailymotion, tworząc dziwaczną kolekcję desperackich ostatnich żartów. Poznajemy także Lee - który jest nie odnoszącym żadnych sukcesów komikiem i który wyraźnie egzystuje na skraju - w pierwszej scenie, w jakiej występuje, chłop zamierza sobie strzelić w głowę. Gdy zabiera go do domu przypadkowo spotkana dziewczyna i zatrzymuje się u niego chwilę, wyraźnie zafascynowana typkiem, okazuje się, że Lee jest bratem bliźniakiem Funny Mana... albo sam nim jest, jak zresztą między wierszami wynika z obserwacji wścibskiej sąsiadki? Dobra Samarytanka ląduje w piwnicy, a my obserwujemy postępujące szaleństwo nieudolnego adepta stand-up comedy.

The Funny Man; Tribute to Lucio Fulci by RIGHT-HOOK-FILMS

Największą zaletą The Funny Man jest właśnie postać psychola. Całkiem oryginalny pomysł na tzw. gimmick - z tym opowiadaniem dowcipów przed śmiercią - oraz owa ogromna maska, przypominająca trochę mniej krwawą wersję potwora z późniejszego (kiepskiego) filmu Smiley sprawdzają się i przyćmiewają się to, że poza tym koleś zachowuje się jak klasyczny seryjny morderca z horrorów, zabijając co się napatoczy w niezbyt wyszukany sposób. Jest też odpowiednio obleśny. Scenki, gdy nad zlewem tnie ofiary na małe kawałki za pomocą piły tarczowej mogą przyprawić o mdłości, a cały dom Lee bardzo profesjonalnie ucharakteryzowano na chatę kompletnego szaleńca. Jednak wtedy, kiedy zabójca przestaje być milczącym kolesiem w masce i "przywdziewa" twarz Lee. Po pierwsze, narracje zapodaje on sam, spokojnym, słabym głosem ze specyficznym akcentem opowiadając widzowi o tym, czy jest komedia i jak wygląda życie komika. Oczywiście te koślawe przemyślenia, truizmy i dziwne, abstrakcyjnie nieśmieszne dowcipy są bardziej niż niepokojące, a sam aktor, Ryan Reyes, naśladując manieryzmy wariatów znanych z kina i telewizji, ale dodając trochę od siebie (ta postawa nieszkodliwego nieudacznika-dziwoląga, fałszywe przekonanie o własnych komediowych zdolnościach). Ma też odpowiednio wytrącającą z równowagi aparycję i całościowo wychodzi to tak, że człowiek na pierwszy rzut oka wie, że z kolesiem coś jest bardzo nie tak. Odcinek pokazujący, jak wychodzi na scenę kiepskiego klubu i przegrywa z własnym brakiem charyzmy i wredną widownią pokazuje zaś dość udatnie skąd mogą się brać mroczne instynkty oraz obsesja na punkcie mówienia śmiesznych rzeczy. Trochę gorzej jest z obowiązkowym tłem biograficznym. Scenka z przeszłości wypada nieco sztampowo i nawet głupawo (lodówka? serio?), a zwrot akcji wydaje się tylko próbą ucieczki scenarzystów od oczywistego rozwiązania, które wcześniej sugerowali. Bez niego może byłoby przewidywalnie, ale lepiej, a tak motywacja i jednorodny obraz psychola się rozmywa.

Brak mocnej fabuły to zresztą bolączka serialu. Niby jest klamrowy motyw porwanej biduli Rachel i eksploracja zakamarków umysłu naszego kilera, lecz poszczególne scenki nie układają się aż tak w całość, ot, jedno zabójstwo, drugie zabójstwo. Rys psychologiczny mordercy niby rozwijają, ale niektóre są mocno niepotrzebne. Np. taka konfrontacja z akrobatyczną tancerką, której zwinne nogi prawie zatrzymują Funny Mana, nie wnosi absolutnie niczego, za to może rozśmieszyć co bardziej wybrednych widzów. Zakończenie to zaś po prostu urwanie w kluczowym momencie. Albo miało to zbudować jakieś niedopowiedzenie - nie udało się, albo ktoś liczył, że zrealizuje ciąg dalszy. Wychodzi to tak, że niby jest zachowany wątek przewodni, ale miejscami zupełnie nie udało się twórcom przykucie uwagi oglądającego do niego. Może wynika to z faktu, że za scenariusz posłużył tu pocięty materiał przygotowany z myślą o formacie pełnometrażowego filmu.

The Funny Man Eps 1: "Say Something Funny" by RIGHT-HOOK-FILMS

Jeśli chodzi o walory produkcyjne, to nie ma się do czego doczepić - są porządne. Nastrój postępującego obłędu uzyskuje się tu dość prosto, poprzez urywane, przerywane zakłóceniami i innymi zniekształceniami obrazu/dźwięku ujęcia. Czasem pojawia się też nawet klimatyczne rozmycie pierwszego albo drugiego planu. Mroczna tonacja ujęć, kręconych wyłącznie w nocy, w połączeniu ze wzmiankowaną atmosferą domu zwyrodnialca i brudnymi, zaniedbanymi miejscówkami gdzieś na skraju wielkiego miasta dają radę. Zawodzi trochę przewidywalna muzyka, oprócz paru celnie wprowadzonych przesterowanych syntezatorów, ale użytkowo może być. Efekty specjalne praktycznie nie istnieją, może parę raczej kiepsko wypadających rozbryzgów krwi, natomiast gore (sporo, ale głównie już po fakcie zamordowania ofiary, czyli widzimy zabawy zwłokami), charakteryzacja i obcięte części ciała/zdarta skóra wyglądają fachowo. Kilka scen odjazdów naszego komika zaaranżowano nieźle, choć inne budzą wątpliwości - ta z tańczącym Lee i bandą showgirls niespecjalnie zgrywała się z resztą, mimo pewnego symbolicznego przedstawienia kondycji umysłowej rzeczonego. No i ważna rzecz, czyli aktorstwo. Że Reyes (notabene związany z komediowymi portalami) daje radę, już mówiłem. Reszta gra poprawnie, nie ma tu popisów, ale dialogi nie uszkadzają bębenków usznych, a ofiary wyglądają na rzeczywiście przerażone do granic. Gdzieś widziałem grającego męża wścibskiej sąsiadki Davida Fine, ale to aktor epizodyczny z dorobkiem. Pewne nadzieje wzbudzała Abby Whaten, odtwarzająca uwięzioną Rachel. Jak na ofiarę zachowywała się racjonalnie, najpierw wycofując się na pierwszą oznakę, że coś jest nie w porządku, potem pertraktując z oprawcą przy użyciu każdego możliwego argumentu (w tym własnego ciała) i szukając momentu na ucieczkę. Przed zamknięciem w kazamatach psychopaty sprawiała też sympatyczne wrażenie... ale, że fabuła dość rzadko, przed finałem co najmniej, do niej wraca, nie ma tu szerszego pola do popisu.

Zsumujmy szybko - mamy tu niezłą i rokującą postać psychopaty-komika z pokręconą przez własny zawód (oraz brak talentu psychiką), ale trzeba uczciwie przyznać, że głównie na interesującym mordercy zatrzymali się twórcy z Right Hook Films (będącego raczej jednoosobową działalnością startującego filmowca Jake'a Barshy niż czymś większym) i temat nie został satysfakcjonująco wyczerpany, raczej tylko ruszony. Niemniej chęci widać, wykonanie spoko, więc w trakcie przygotowań do coraz bliższego święta miłośników grozy można na to luknąć. Nie ukrywam, że może wam bardziej przypadnie do gustu propozycja Dailymotion z zeszłego października. Wszak to porządnie zrobiona i nieźle oceniana rzecz, nawet parę nagród jest. No, i możecie potem nie ufać różnym beztalenciom, którzy próbują sił w kategorii stania za mikrofonem z dowcipkowaniem połączonego. Kto wie, który z nich lubi w domu bawić się piłami...

THE FUNNY MAN

RIGHT HOOK FILMS

P.S.
Aha, i w dobrze pielęgnowanej tradycji autoreklamy - Halloween II: Wioska Przeklętych już wyszło, jestem tam ja, jest sporo nowych twarzy, są autorzy z zeszłej edycji, słowem - masa czytania, masa straszenia. Pobierajcie póki ciepłe!!!

Klikajcie, pobierajcie, udostępniajcie, bójcie się...

Halloween Countdown II - Milcząca groza Orientu

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Fri, 26 Oct 2012 22:42:00 +0000

Na Internecie jest zaskakująco mało rzeczy stworzonych na jego potrzeby i utrzymanych w klimatach azjatyckiego horroru. Co trochę zaskakuje - Sadako za rączkę z Kayako swoim przemarszem przez kina sprawiły, że na początku dekady J-Horror i inne "horrory z literką na początku" stały się wielkim odkryciem/szałem, a mimo, że długowłose zjawy szybko stały się upiornie, nomen omen, sztampowe, do dziś Azja wyrzuca z siebie mnóstwo filmów grozy niezwykle oryginalnych, ambitnych i... czasem bardzo dziwnych. Z rzeczy, które w necie zapodają nam udanie atmosferę orientalnego straszenia z ekranu nasuwają mi się ino dwie pozycje - koreański komiks omawiany w zeszłym roku i wspominane kiedyś przeze mnie The Fox Sister. Niedosyt, bez dwóch zdań. Ucieszyłem się pewnie wyjątkowo nadmiernie, gdy przez przypadek dowiedziałem się, że jeden z kanałów YouTube na tegoroczne Halloween nie tylko zmierzył się z tematem, ale sprowadził do tego specjalistów. I Noboru Iguchi!

Niewtajemniczonym wyjaśniam eksklamację. Jeśli ktoś śledzi moje różne pisaniny i luźne komentarze, może wiedzieć, że uwielbiam nową falę japońskiego horroru gore. Ta mieszanka głupawki klasy B, sikania krwią na wszystkie strony, motywów z różnych stron fantastyki zatopionych w grotesce, brak tabu i taplanie się w wulgarności - jednym słowem jazda, czasem dla samej jazdy, czasem z czymś nieco bardziej sprytnym i satyrycznym w tle. A Noboru Iguchi jest niewątpliwie jej apostołem na Zachodzie - The Machine Girl było wszak pierwszym objawieniem tego paskudno-uciesznego nurtu. Ja co prawda wolę stałego partnera Noboru, specjalistę od (tanich) efektów/reżysera Yoshihiro Nishimurę. Z czterech moich ulubionych filmów tej fali trzy - Tokyo Gore Police (temu dziełu nawet oddałem literacki trybut), Vampire Girl vs. Frankenstein Girl oraz Helldriver - to dzieła tego drugiego, a Tomie Unlimited Iguchiego, ten czwarty, nie jest nawet typowym przedstawicielem "gatunku". Mimo to fakt, że Iguchi dostarczył szorta do YouTube'owej antologii to dla mnie super nowina - w zależności od stanu waszego dobrego smaku, albo powinniście teraz zawrócić, albo skaczecie z radości w przypadku jego zaniku. Ale Silent Terror, bo tak się nazywa omawiany projekt, to nie tylko najbardziej znany japoński oblech. Swoje cegiełki dołożyło trzech innych azjatyckich twórców. Na przykład kolejny mocny zawodnik, Joko Anwar. Przyznam się, że nie widziałem jeszcze żadnego jego filmu, ale pochwały sypią się na prawo i na lewo, więc od dawna zamierzam nadrobić zaległość. To jeden z młodych, ambitnych i poszukujących reżyserów, którzy mają budować potęgę indonezyjskiego kina (a jeśli ta fraza wydaje wam się dziwna, bo kto słyszał o kinie z Indonezji, obejrzyjcie proszę wyświetlany roku bieżącego i u nas akcyjniak The Raid: Redemption) , więc miło, że się tu znalazł. Składu dopełnia dwóch innych stosunkowo nowych na scenie, ale uznanych twórców, Woo Ming-Jin z Malezji i filipińczyk Erik Matti. Hmm... całkowicie profesjonalna sieciowa antologia straszaków to już dla mnie wniebowzięcie. A zrobiona przez świeżych-niepokornych-innowacyjnych z czterech krain azjatyckiej grozy? Dzień dziecka... albo idealna propozycja na Halloween.

Najdziwniejsze jednak jest to, kto tą krótką (ale treściwą, o czym za chwilę) kompilację firmuje. Otóż wyprodukowano go dla puszczającego własne serie, programy i cykle tubowego przedłużenia bloga You Offend Me You Offend My Family. A założycielem i dowodzącym tej popkulturowej stronki jest tajwańsko-amerykański reżyser Justin Lin, którego najbardziej znanymi "dziełami" są... trzy ostatnie odsłony "epickiej sagi" Szybcy i Wściekli. Yup, te intelektualne filmy o ściganiu się. Fakt, zrobił tez dobrze oceniane Better Luck Tomorrow i jeden z uwielbianych odcinków uwielbianego Community, ale obraz napinającego się w furze Vina Diesela jakoś nie kojarzy mi się z klasowym horrorem. Może jednak niekoniecznie trzeba być sceptykiem - Lin zatrudnił do robienia swojego kanału mnóstwo ludzi, zapewniających wysoki poziom produkcji, w tym kilku najchętniej oglądanych gości na całym YouTube. Część propozycji "programowej" też wygląda obiecująco, jak choćby Shortlist - cykl, w którym prezentuje się najciekawsze krótkie formy filmowe z całego świata. W tę i inne oferowane przez YOMYOMF rzeczy pewnie jeszcze się zagłębię, ale dziś Silent Terror. Wadą kanału może być jego amerykańskie, sztuczne poczucie humoru, co niestety przeniosło się na antologię - wstępy w wykonaniu jednego z prezenterów i aktora, który pakował się w kostiumy ikonicznych potworów w nowych wersjach odrzucających raczej ich fanów (to chyba miał być autorytet, phi...) mnie wręcz zażenowały. Na szczęście reszcie widz winny jest tylko oklaski - zwłaszcza, że organizatorzy akcji wprowadzili dodatkowe obostrzenie i... w żadnym z prezentowanych szortów nie znajdziemy ani linijki dialogu.

No to po kolei:

Grave Torture Joko Anwara otwiera antologię z przytupem, żerując na kilku pierwotnych strachach (znajdziecie je już w opisie filmu, więc mogę powiedzieć, że mamy tu między innymi pogrzebanie żywcem i obawę o to, że nasi bliscy mogą być kimś zupełnie innym, niż sądzimy). Fabuła traktuje o małym chłopcu, który musi sobie w samotności - bo wszyscy dorośli zajęci - poradzić sobie z faktem śmierci swojego ojca.... a dzieje się to w trakcie pogrzebu. Niestety, dwa małe szczegóły sprawią, że to nie skończy się dobrze. Po pierwsze, mały nie jest świadomy, że jego ojciec był... seryjnym mordercą., a po drugie nie wie, że spanie w trumnie to niezbyt dobry pomysł. Wejście Anwara zaczyna się klimatycznie i smutno, eksplorując temat dziecięcego odczuwania żałoby, ale w klaustrofobicznej atmosferze i w bliskości nieboszczyka przeradza się w rasowego (choć może nieco przewidywalnego) wywoływacza podskoków przed ekranem. Świetny w swojej prostocie jest jak zwykle patent gasnącego i zapalającego się światła. A wszystko osnute jest wokół indonezyjskiego folkloru, co u reżysera się już zdarzało, a dokładniej wokół podań o pośmiertnej karze za grzechy. Całość bardzo zgrabna - tylko bez znajomości wyżej wspomnianych zwyczajów moim zdaniem zakończenie może być troszeczkę nieczytelne... chyba.

Double Woo Ming-Jin to zupełnie inna bajka, można argumentować, że związana z horrorem właściwie tylko krwawymi scenami przemocy. Dominuje tu pewna psychodelia, odrealnienie i na pewno ten epizod stanowi największe intelektualne wyzwanie dla widza, bo luźne sceny trzeba sobie zinterpretować na własną rękę. Wielki, pusty dom. Żyje w nim młoda dziewczyna. Codzienność, zdawałoby się, choć dziwacznie przesycona samotnością. Do czasu, gdy zjawia się inna, dużo starsza kobieta, co wywołuje (eufemizm) gwałtowną reakcję bohaterki. A to nie koniec. Jest i trzecia pani. Zwraca uwagę przede wszystkim scenografia - biel dominująca w przestronnym domu jest zimna i bezduszna, a całość, co specyficzne dla horroru, dzieje się właśnie w pełnym świetle, które jest bardziej dołujące tudzież niepokojące niż mrok. Drugi mocny punkt to gra trzech aktorek. Samą tylko mimiką przekazują one całą treść obrazu i robi to wrażenie, zwłaszcza w połączeniu z tą specyficzną powściągliwością Azjatek. Double to psychologiczna, pięknie wystylizowana perełka - dla miłośników takich klimatów.

No i Iguchi... Bad Butt jest taki, jak jego tytuł i jak cała twórczość Noboru. Dziwaczny do granic debilizmu w pomyśle, groteskowy i tani (zwłaszcza w zestawieniu, gdzie, trzeba nadmienić, wszystkie filmy zrealizowane są na światowym poziomie kinowym) w wykonaniu oraz totalnie zwyrodniały. Właściwie to powinienem śpieszyć z omawianiem tego epizodu na Niedobre Literki, ale jak całość to całość. Jest to swego rodzaju parodia konwencji romantycznej przyjaźni dziewcząt, a raczej już yuri. Dwie szkolne koleżanki mają się ku sobie. Obie chętne. Ale jedna z nich niezdrowo interesuje się tyłkiem drugiej. Nic dziwnego, bo główna bohaterka w miejscu rowka ma... drugą głowę. Z nieruchomego plastiku, który czasem zastępuje wklejona ludzka twarz. W obliczu fascynacji ukochanej, zwraca się więc ku tej trzeciej. Dalej jest czysta, wyjątkowo obleśna abstrakcja. Ot, typowe szaleństwo obliczone na szok i niezrozumienie. Tanie efekty podkreśla specyficzna, "romantyczna" muzyka zagrana na równie tanim syntezatorze. Warto dodać, że inni filmowcy podeszli do zagadnienia braku mowy jako zachęty do pokazywania emocji bez słów - Iguchi zaś podszedł po swojemu jego bohaterki mówią bez słyszalnego głosu, z nadekspresją kojarzącą się z pastiszem kina niemego. Tyle. Większość i tak poza 2-2,5 minuty nie wytrzyma tej analno-oralnej hyperfiksacji w złym guście. Tylko dla porąbanych... wtajemniczonych, znaczy się.

Vesuvius Erika Matti zamyka tę antologię potężnym uderzeniem, bo w kwestii koncepcji, jej rozegrania i wykonania wizualnego to IMO najmocniejsza część w tym mocnym zbiorku. Mroczne, duszne, głęboko chrześcijańskie Filipiny. W tej zielono-szarej scenerii pewien młodzieniec wiedzie pożałowania godne życie. Podkochuje się w dziewczynie z pracy, ale nie potrafi nic z tym zrobić, a wręcz wychodzi na upiornego typa. W domu czeka na niego chora matka. Opiekowanie się nią doprowadza chłopaka do skrajności, a może na granice obłędu? Z odsieczą przychodzi... Najświętsza Panienka? Tak, w tym epizodzie (zdradza to opis, nie spoiluje) straszy objawienie maryjne. I to jak! Świetnie i w odpowiednio zwolnionym tempie ukazano przytłoczenie codziennością prowadzące umysł w mroczne rejony, a aktor grający główną postać jest niezwykle przekonujący, pod koniec autentycznie przeraża. Mamy też nietuzinkową oprawę muzyczną (pierwsze dwa "poważne" epizody z listy udźwiękowieniem wchodzą w typowe rejony) oraz świetną wizualizacje, z paroma ciekawymi efektami specjalnymi i przegenialnym kostiumem azjatyckiej inkarnacji Bogurodzicy. Ktoś czepialski powiedziałby, że oś fabuły jest dość banalna - ale realizacja to dzieło sztuki w pigułce. W dodatku autentycznie wywołujące nieprzyjemne odczucia, jak na tego typu horror przystało.

Horror ludowy, psychologiczny, groteskowy oraz religijny. Aż dziw, że tylko na potrzeby Internetu przygotowano tak kompletne, wysmakowane kawałki grozy. Trzy ambitne krótkie formy i Iguchi (no, jego nie da się łatwo zaklasyfikować). Pełny przegląd tego, co Orient ma w horrorze do zaoferowania - jest mistycyzm, ekstremalność, operowanie atmosferą, przeplatanie się świata boleśnie realnego i ponadnaturalnego, społeczne i indywidualne konteksty oraz ten nieuchwytny "duch", który mimo dzielących je różnic jest tym, co cenię sobie w kinematografiach azjatyckich. Justin Lin trafił w dziesiątkę z takim prezentem na Halloween, promując przy okazji najbardziej obiecujące twarze horrorowej Azji. Dużo lepszego zbioru opowieści grozy za darmo w Sieci nie uświadczycie, jedyna poważna wada to fakt, że zaproszono tylko czterech reżyserów. Ja błagam o więcej. W niedosycie może warto przychylnie przyjrzeć się reszcie oferty YOMYOMF - pierwsze wrażenie tym cyklem zrobili na mnie fenomenalne. Tym bardziej zachęca fakt, że poświęcają oni cały październik na obchodzenie Halloween. Akurat można zacząć szperać w oczekiwaniu na Święto Duchów.

SILENT TERROR

YOMYOMF

DODATKI NA BLOGU

(MIĘDZY INNYMI WYWIADY Z REŻYSERAMI)

Halloween Countdown II - Zupa gęsta od potworów

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Mon, 22 Oct 2012 20:44:00 +0000

Czym byłoby Halloween bez klasycznego zestawu monstrów? No, na pewno byłoby mniej standaryzowanych kostiumów. Jednak nie ma co się oszukiwać - wampiry, wilkołaki, duchy, zombie i wiedźmy nigdy nie znikną z wyobraźni ludzi kochających grozę. Korzenie w folklorze, wiele dekad eksploracji tematów w popkulturze (a w paru przypadkach dobrze ponad stulecie z hakiem), tożsamość każdej z tych bestii jest dobrze rozpoznawalna na całym świecie. Wobec tej dominacji archetypów w halloweenowym światku najlepiej jest polecić w ramach przygotowań do Święta Duchów komiks, w którym znajdziemy wszystkie te szkarady. Razem. Zamknięte w ograniczonej przestrzeni. I poddane... resocjalizacji?

Gdy obcujemy z dziełami, w których potwory rodem z ksiąg fantasy czy powieści grozy (i te wzięte z mitologii wszelakich, i te wymyślone przez zastępy pisarczyków z nadpobudliwymi mózgami) żyją sobie w tej samej rzeczywistości, którą okupujemy my, np. w warunkach typu urban fantasy, zwykle mamy do czynienia z jakimś rodzajem Maskarady. W końcu trzeba wyjaśnić, dlaczego po znanych nam lokacjach, wręcz pod naszymi oknami, przemykają zastępy kikimor, dusiołków czy innych borostworów, a my nieświadomi tego spokojnie śpimy, tyramy w pracy i tylko przypadkiem natykamy się na ślady paranormalnego, głównie wtedy, kiedy owo ma ochotę akurat nas wtranżolić na śniadanie. A co, gdyby potworności wszelakie nie tylko skrzętnie ukrywały swoje istnienie w celu przetrwaniowym, ale też drogą prawną narzucały nie tylko zasady postępowania z ludźmi, ale też dbały o ich... bezpieczeństwo, a przede wszystkim narzucały ścisłe i nieprzekraczalne wyznaczniki, jak ma się zachowywać dany rodzaj bestii? Taki świat przedstawia Monster Soup. A bohaterów - każdy z nich należy do jednej z kategorii istot halloweenowych, które przywołałem we wstępie - poznajemy, nieprzypadkowo, na sali rozpraw. Bo trzeba im przyznać, że nie bardzo wpasowują się oni w wizerunek gatunku monstrów, którymi przyszło im się stać.

Weźmy na przykład Jacklyn. Jest ona duchem, z dość przygodowym nastawieniem do (nie)życia, ale też skłonnym do wybuchowych zmian nastrojów. Nawiedza sobie pewne muzeum i wszystko byłoby okej, gdyby nie to, że trochę za bardzo wczuwa się w ową czynność, a zwłaszcza w odstraszanie nieproszonych gości. Cóż, tak to jest, jak sięga się w tym celu po kije baseballowe (wcześniej wyczyniając takie nieprzystające białym damom hece, jak pokazywanie środkowego palca czy... swoich ektoplazmicznych piersi). A jako, że duchy nie powinny za bardzo manifestować swojej obecności - w świecie Monster Soup panuje wśród potworów przekonanie, że ludzie powinni zachować wątpliwość wobec wszystkiego, zwłaszcza istnienia życia po śmierci, bo pewność zatrzymałaby ich ewolucję - to Jacklyn musiała odpowiedzieć za niestosowne zachowanie. Wampiry też nie mają za dobrze. Polityczna poprawność, związana ze zmierzchowym weganizmem i propagowanym w konsekwencji postedwardowskim wizerunkiem, każe im się zamienić w niegroźnych, nieumarłych ciapciaków-słodziaków. Luke jest zaś wampirem przyzwyczajonym do starych, dobrych czasów i nie za bardzo widzi się w roli kogoś, kto nie robi nikomu krzywdy i wzdycha do nastolatek. Na wszelkie zarzuty - a mamy tu żywienie się niewinnymi, wyrywanie serc żywcem i ogólną masakrę - odpowiada zresztą przytomnie: "Jestem wampirem". Postawa godna naśladowania w tych żałosnych dla krwiopijczego rodu czasach. Tyle, że grozi za nią kara śmierci... ostatecznej, oczywiście. Cyganki od szklanej kuli i wiedźmich knowań też nie odnajdują się w świecie odgórnie ustalonych potworzych reguł. Amanita naciąga klientów aż miło, owszem, więc jakoś tkwi w tradycji, ale też zapadła na dziwną chorobę zawodową. Widzi martwych ludzi. Ale nie przydaje jej się to w seansach spirytystycznych - na swoją "halucynację" w postaci czarnej zmory reaguje atakami na postronnych. W dodatku tak zapędza się w omamach, że widzi nawet Dymowego Potwora z Lost. Niektóre strachy mają zaś różnorakie problemy z tożsamością. Wilkołaczyca Rika ubiera się i zachowuje jak chłopak - pech chce, że taka postawa sprawia, że jej wilcze alter ego wpada w odwrotną skrajność (cóż, pomaga wódka z dużą ilością napoju energetycznego). Ciężko jest ukryć przed opinią publiczną gigantycznego stwora rozwalającego butik w szale przymierzania biżuterii i nakładania sobie makijażu. Zombie Bo z kolei w poszukiwaniu własnej drogi zapędził się do organizowania zamieszek wymierzonych w Złą Korporację Produkującą Zombie... i wykradł im nieumarłą wiewiórkę-maskotkę. Tak, problemy tej piątki nie są typowe. Dlatego dziwi, że sędzia (będący Niewidzialnym Człowiekiem we własnej osobie) wysyła całą ekipę do zamku, w którym mają nauczyć się swojej roli w społeczności poczwar. Charakterki protagonistów powinny sprawić raczej, że zamknięci w jednym budynku wywołają rychło ogromną katastrofę...

Fakt faktem, że temat korekcji osobowościowo-behawioralnej kolekcji poważnie aspołecznych potworów z horroru rodem mógłby być ciężki do ogarnięcia na poważnie. Devin Blake, pisarka i ilustratorka z USA (wydaje miedzy innymi trzy cykle książek na zasadzie self-publishing), tworząc swój komiks wyszła z podobnego założenia. Dlatego przymrużenie oka to tutaj podstawowa zasada. Już na początku jesteśmy raczeni dużą ilością szalono-czarnego humoru. Wstępem są poważne, oparte na słownikowych definicjach rozważania co tak naprawdę rozumiemy pod pojęciem "potwór", okraszonymi takimi przykładami... jak krwiożercza marchewka jadąca na gigantycznym króliku strzelającym laserem z oczu. Tego pułapu może drugi raz nie uświadczymy, ale cały czas jest lekko i szyderczo. Ekipa, mimo poważnych zarzutów nad głowami, zachowuje się raczej lekceważąco, sarkając przy okazji na prawo i na lewo. Przy okazji odkręcania stereotypów mamy też trochę podszczypywania popkultury. Od czasu do czasu mamy do czynienia z uroczo głupawymi momentami, ale siłą napędową są cięte dialogi, które trzymają poziom. Wszystko to sprawia, że przepychanki (jak na razie głównie słowne) potwornych protagonistów czyta się bardzo przyjemnie.

Oprócz humoru i kpin z motywów szeroko pojętej, komiks skupia się na postaciach. Choć na poziomie trzeciego rozdziału, właśnie zakończonego, ich relacje są jeszcze raczej powierzchowne, to banda o takich skłonnościach, naturach i życiorysach nie może nie ukrywać paru asów w rękawie. Amanita definitywnie będzie sobie radzić z rodzinnymi sekretami, wydaje się też, że jej naturalne spryciarstwo spowoduje, że wiedźma wiele namiesza. Luke chowa w trumnie nie tylko ziemię z rodzinnych stron, ale przede wszystkim tajemniczy zestaw nie do końca bezpiecznych narzędzi. Jacklyn jest trochę zbyt ciekawska, ale też wydaje się, że bardziej krucha niż się wydaje. Takich elementów jest więcej - przy odpowiednim rozbudowaniu da to bardzo żywe i odmienne postaci monstrów. Dodajmy do tego, że wiele poszlak wskazuje, iż naszą ekipę zebrano nieprzypadkowo, a zamkiem w którym ich zamknięto zarządza podejrzany naukowiec w typie Frankensteina z naleciałościami podstarzałego rockera (fryzura). Ma on swoje ukryte motywy, a, że potrzebna mu magia... Choć świat przedstawiony budowany jest na razie oszczędnie, głównie wywracaniem oczekiwań czytelnika i zdawkowymi informacjami, to postaci, także te tła, nadrabiają. Weźmy na przykład przewoźnika po jeziorze, mającego w sobie więcej niż trochę z głowonoga, który stracił jądro w walce z syrenami (nie przejęzyczył się, nie mackę - Po co miałby się martwić się utratą macki? One odrastają.) i nie lubi, jak się na niego patrzy, bo ma zaburzenia lękowe. Po prawdzie, nie wszystkie postaci są aż tak fajne - różowowłosa kucharka-demon i nastoletni, nieporadny klon Igora są jakby z innej bajki (typu anime), trochę gryzą się z resztą - ale jest ciekawie.

Jeśli chodzi o stronę graficzną, Monster Soup robi równie przyjemne wrażenie. Jest przejrzyście, kolorowo i charakterystycznie. Inspiracja japońską estetyką, wspominana przez autorkę, jest widoczna, ale nienachalna. Przejawia się głównie w projektach postaci, które zresztą w większości momentalnie zapadają w pamięć - kapeluszowo-okularowy styl pani duch z ogonem z szarej mgły czy bardzo dobrze oddana mimika i gestykulacja rezolutnej Cyganki to świetne przykłady. Mimo komediowych przełamań nastroju (i wspomnianych wariacji mangowych jak kucharka), gotycki nastrój jest jak najbardziej zachowany - posępny zamek-fabryka, podziemne laboratorium z taniego s-f czy nawiedzone jezioro to lokacje godne uwagi. W tej materii zaznamy też własnej inwencji autorki, nie kalkującej innych pozycji tego rodzaju - im więcej jej, tym lepiej. Pojazdy przywożące "banitów", jak bioluminescencyjna karoca czy retro limuzyna prowadzona przez... coś w rodzaju cyborga to fajne pomysły, podobnie jak wygląd przewoźnika czy jego zmór - syren. Fajne są humorystyczne akcenty - wiewiórka-zombie jako maskotka grupy czy szał pragnącego eksplorować swoją kobiecą stronę wilkołaka całkiem śmiesznie wychodzą z konwencji ilustrowania, nie rozbijając jej. Mam tylko jeden zarzut - mam wrażenie, że czasem kreska jest zbyt prosta, ugładzona (zwłaszcza twarze postaci i tła). W połączeniu z komputerowym ugładzeniem czasem może to przeszkadzać. Nie żeby brakowało szczegółowości - splash pages czy zbliżenia są więcej niż zadowalające. Zastrzeżenia wynikają jednak z gustu osobistego, bo obiektywnie rzecz biorąc jest schludnie i atrakcyjnie.

Historia potworów uczących się jak być przykładnym potworem dopiero się rozwija, choć ma już rok na karku (dokładnie urodziny przypadają w Halloween, jakże odpowiednio), widać rok z hakiem planowania, do którego przyznaje się Devin. Komiks ma swoje tempo, charakterek adekwatny do przedstawionych postaci i nie jest na pewno kolejnym wałkowaniem schematu - choć czasem scenariusz odwołuje się do nich, bohaterowie są na tyle unikalni i na razie nieprzewidywalni, że nadaje to fabule wartości dodanej. Wszystko to sprawia, że Monster Soup to godziwa rozrywka dla oczekujących na Halloween. Przede wszystkim do śmiechu, ale i interesująca dla miłośników uciekających od sztampy potworów. Warto przeczytać i pośledzić, dobry i bezpretensjonalny rozweselacz na mgliste popołudnia.

MONSTER SOUP

HAUNTED STUDIO

FACEBOOK

TUMBLR

DEVIANT ART

Halloween Countdown II - Interaktywne ściany ciemności i Dracula na Steam-Twitterze

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Mon, 15 Oct 2012 22:27:00 +0000

Jak obiecywałem (na Facebooku), tak zrobiłem - w zeszłym roku przez mniej-więcej tydzień, w którym przypadało amerykańskawe święto upiorności Halloween znane, zarzucałem bloga postami na temat horrorowych dobroci oferowanych przez sieciowych twórców literatury, komiksu czy telewizji. W tym roku, choć już nie w formie okolicznościowego zrzutu w skompresowanym przedziale czasowym, też chcę zaprosić was do poznawania bardziej mrocznych i niepokojących form artystycznego wyżywania się w Internecie - choć nie tylko, bo Halloween, a także powiązane z nim nieodłącznie duchy, wiedźmy, wampióry i demony, różne mają oblicza. Tak więc możecie oczekiwać co najmniej kilku postów w temacie i w klimacie - brzmi kusząco? Jako fan (i, bądź co bądź, trochę też twórca) grozy wszelakiej mam nadzieję, że równie kusząco co dla mnie.

Zaobserwowałem, że w okresie poprzedzającym 31 października jakoś częściej zaglądam na horrorowe strony i portale. Odpowiedź jest prosta - raz, że zbliżająca się okazja do straszenia powoduje pełną mobilizację środowiska, a więc newsów, akcji i premier więcej; a dwa, że w okolicach Halloween różne strony robią fajne cykle specjalne, często bardzo pomysłowe. W dodatku tak wędrując po krwisto-złej części netu można przypadkiem wpaść na coś, o czym się nigdy nie słyszało - a z racji zainteresowań powinno się słyszeć. No, i z przeglądania stronek wyszedł pierwszy temat na Halloween Special w moim wykonaniu.Czytałem sobie o nowościach na stronce Fangorii i trafiłem na post ze znanym nerdom dobrze nazwiskiem Tudyk i wzmianką o jakimś projekcie sieciowym, w którym ów uczestniczy. A, że Wash, wiadomo, dodać do tego fakt, iż po oglądnięciu Alana jako Tuckera, który w towarzystwie Dale'a ganiał się z tępawymi studencinami po lasach mam duże zaufanie do połączenia tego aktora z klimatami okołohorrorkowymi, natychmiast podążyłem tropem... i dotarłem do Rides. Co to takiego? Portal, w którym firma producencka Fourth Wall Studios udostępnia wysmażone przez siebie seriale do dystrybucji online. Okej, takich przedsięwzięć jest jak mrówków, żeby tak to ująć, ale w przypadku Rides mamy do czynienia z kombinatoryką. I to w tym kierunku, w którym sieciowa prezentacja iść powinna - czyli interaktywną (nie jest to interakcja w treść, co prawda, ale interakcja pomyślana jako forma opowiadania historii). Dość ciekawie, bo prymarnie korzystając z tego, co... zawsze nosimy przy tyłku. Komórki. Jeśli podasz swój numer w profilu zakładanym na potrzeby Rides, podczas seansu każdego z filmików dostajesz SMSy rozwijające wydarzenia na ekranie lub z nich wyjęte. Lepiej, telefon czasem dzwoni... i wtedy postacie z ekranu (lub działające w tle) chętnie cię np. śmiertelnie wystraszą. To nie wszystko. W użytek idzie sama... konstrukcja otwarzacza. W odpowiednich momentach na pasku odtwarzania umieszczono punkty. I jak do nich dojdziemy, wyskakuje ikonka. Czasem wspomniane telefonowe akcje, czasem email (przychodzi na konto na które się logujesz), innym razem... dodatkowy fragment filmowy dopowiadający jakiś element historii tudzież inny istotny materiał. W konstrukcje wpisano też Twittera i inne media społecznościowe. Widać od razu, że twórcy ambitnie postanowili stosować każdy środek przekazu, który może spowodować immersję internauty w prezentowane dzieło.

Zresztą, tutorial poniżej wyjaśni to wam dokładniej:

Interesujące podejście, nieprawdaż? Dodajmy, że Fourth Wall (co za słuszna nazwa, w końcu ciągle ową czwartą ścianę starają się rozbić) zrzesza tęgie głowy odpowiedzialne za takie intermedialne i interaktywne akcje jak słynne I Love Bees (Halo 2), promocja płyty Nine Inch Nails Year Zero, internetową kampanię związaną z A.I. Spielberga czy... launch Microsoft Vista. Plus paru nagradzanych (także za innowacje) scenarzystów i realizatorów. Choć wywiady i autoreklamy przesładzają trochę tę wyjściową sytuację, to i tak widać, że prawdopodobnie mamy tu ludzi idealnych do kreowania tego typu rozrywki.

Seriali na Rides znajdziemy sporo, jakiś work com o sprzątających miejsca zbrodni (wygrał Emmy), jakiś dramacik, ostro promowane s-f o świecie pogrążonym w mroku... ale przybyłem tu po masakrę!!! Horror, znaczy się, no. Na szczęście (bo interaktywne sztuczki aż się proszą o odpowiednio ryjące beret używanie) znajdziemy tu dwie produkcje z interesującego nas gatunku. I choć przylazłem na stronę za Tudykiem, to niestety - okazało się, że jedną z pierwszych produkcji oferowanych przez ten młody projekt jest antologia horrorowa Dark Wall. Nawiązująca (choć w sposób domroczniony) do Creepshow czy Opowieści z Krypty, ma nawet gospodarza - kolesia na wózku patrzącego w niezliczone TV-ekrany (wygląda, na mój gust, jak krzyżówka Stephena Hawkinga, Carltona Mellicka III oraz tego grubego dekla z Małej Brytanii) No i przepadłem (uwaga, dalej nieco spoiluje, żeby opisać doświadczenie).

Wstawiłbym tu czerstwy dowcip o moim zamiłowaniu do katowania was antologiami grozy, ale nie mam pomysłu. Jakby co, to niech mnie ktoś zastąpi.

Whispers, pierwsza odsłona z trzech dotychczas wypuszczonych, atakuje mocno. To historia o szaleństwie, w dodatku dziecięcym. Zaczyna się niewinnie. Zapracowana mama wyjeżdża, zostawiając ukochanego synka z przykutym do wózka ojcem. Wszystko byłoby piękne, gdyby nie fakt, że chłopczyk ma problemy psychicznej natury. Ostro reaguje na pewne obrazy i dźwięki, ma wahania nastroju, a także... cóż, COŚ do niego czasem mówi. Z początku ojciec daje sobie radę, ale wypadek podczas wygłupów z synem stanie się początkiem czegoś przerażającego. Odcinek jest ładnie zrealizowany, stopniowe przemiany chłopca zostały ukazane dość tradycyjnie, acz przekonująco, natomiast świetnie wypada element interaktywny. SMSy służą do pokazania prób skontaktowania się z rodziną będącej daleko matki i jej niepokój oraz... za przypomnienia o porze brania leków małolata, z biegiem czasu coraz bardziej złowieszcze. Dzwoni do nas natomiast niejaki... rabbit77, urojony (?) gruby głos, podejmujący dialog z chłopcem na ekranie (obecność tego tajemniczego istnienia świetnie sygnalizują też pewne sugestie typu przypominające królicze uszy cienie na ścianie...). Trzeci instrument to pojawiające się w dwóch wyselekcjonowanych punktach fabuły dodatkowe okienka z materiałem filmowym, przedstawiającym historię dzieciaka i rodziny. Drugi z nich, służący jako coda, w interesujący i emocjonalny sposób zamyka odcinek który, choć w sumie jest dość typowy w swojej kategorii, robi dobre wrażenie.

Następny epizod, Swarming... wolałbym przemilczeć, bo psuje on to, co zbudował poprzedni. Historia jest głupia - dźwiękowe robactwo podróżujące przez iPhone'y, no ja pier... - a interaktywne tricki są w zasadzie niepotrzebne. Wyskakujące filmiki równie dobrze można by wkleić w główną część odcinka, SMSy od dziewczyny bohatera mało wnoszą... Ech, lepiej za dużo nie gadać. Swarming ma co prawda parę ohydnych momentów (jak to w horrorach z robactwem), ale zawodzi. Przynajmniej poznamy zaskakujący (heh) morał: "zamiast siedzieć i kleić dubstep na komputerze, zajmij się dziewuchą i robotą, artystycznie spełniający się próżniaku".

Ostatni z epizodów, Home: A Ghost Story już tytułem reklamuje się jako klasyczna opowieść o duchach, a, co zaskakujące, jest chyba najoryginalniejszym. Nie chodzi tu o elementy scenariusza, bo są one dość sztampowym zestawem "nawiedzeniowym", ale o scenografię i intertekstualne poprowadzenie intrygi. Fabuła opowiada o Theresie, która przybywa do rodzinnego domu z psychologiem, by zrobić interwencję w sprawie przypadłości matki, którą jest hoarding, czyli obsesyjne kolekcjonowanie przedmiotów aż do zamienienia lokum w prawdziwą graciarnię-labirynt. Miejscówkę, pomieszczenie pełne piętrowych konstrukcji ze śmieci, wąskich przesmyków między nimi i dziwności walających się dosłownie wszędzie zrobiono mistrzowsko - i daje ona potencjał zarówno do paranormalnej demolki (końcówka!), jak i znajdowania przez bohaterki różnych upiornych bądź paskudnych prezentów od mamuśki. Aha, bohaterki, bo do Theresy i doktorka dołącza siostra protagonistki, Chloe, wrogo nastawiona i szybko zdradzająca objawy... pewnego rozchwiania, powiedzmy. A interakcja z widzem? Wszystko ma swoją rolę w fabule i jest znakomicie przygotowane. Upiorne szepty w słuchawce telefonu... SMSy, które dostaje tylko dziwaczejąca z sekundy na sekundę Chloe, a w których znajdziemy niepokojące wierszyki... Wpisy na Twitterze wyskakujące na ekranie, w których lokalni ciekawscy komentują wydarzenia z zewnątrz (to znaczy fakt, że ktoś się w domu kręci, zwyczaje matuli i hałasy)... W Home znajdziemy też parę unikalnych dla tej odsłony bajerów. W pewnym momencie odsyła się nas do Wikipedii, byśmy poznali historię ekstremalnego przypadku hoardingu, o którym mówi w tle sceny psycholog. Innym razem możemy pobrać dokument w PDF, który jest wydrukiem poufnej korespondencji na LiveJournal Theresy, która w jakiś sposób znalazła się w matczynej siedzibie... z notatkami, tak jakby. A najlepsze, że te dodatki są tak integralne, że bez nich ani nie zrozumiemy historii i charakteru relacji w rodzinie sióstr, ani kontekstu pewnych zdarzeń. Dodać do tego efekty typu nagły podział ekranu, gdy bohaterki się rozdzielają w śmieciolabiryncie, fajne patenty na perspektywę... warto, szczerze polecam.

Ale zaraz, zaraz... mówiłem coś o Washu, nie?

Alan Tudyk bierze udział w drugiej produkcji Fourth Wall, na którą powinni zwrócić uwagę fani szeroko pojętej grozy. I estetyki steampunkowej, bo właśnie w takiej utrzymany jest animowany serial Airship Dracula. Jak średnio ogarnięty orangutan domyśliłby się z tytułu, nawiązuje on do słynnej powieści Stokera. Więcej, przerabia na swoją modłę konkretny urywek - podróż nieumarłego hrabiego z rodzinnych stron do Londynu. Zaczyna w sercu Transylwanii. Jonathan Harker pędzi w dyliżansie przez noc, uciekając przed niewidocznym złem. Niewidocznym do czasu, gdy spada na pojazd i szybko robi porządek z pasażerami. Zaraz potem zjawia się... parowy samochód, który wywozi coś wprost... na miejsce startu statku Powietrznego Orient Expressu, ogromnego sterowca Demeter. Tu poznajemy osoby dramatu - kapitana-lowelasa (w tej roli Tudyk, na razie nieco przytłumiony); rezolutną i wykraczającą poza wiktoriańskie normy dziennikarkę i postawnego członka załogi z obowiązkowym "wschodnim" akcentem. A w ładowni, jak wiadomo, jest skrzynia, której być nie powinno...

Airship Dracula (choć ciężko ferować wyrokami po jednym odcinku) nie jest tak fajny jak koncept, na którym go oparto. Scenariusz, mimo otoczki parowej fantastyki, zanadto nie odchodzi od schematów wampirycznej klasyki, a animacja... cóż, przypomina, jak ktoś gdzieś zauważył, motion comic, z jego wszystkimi ograniczeniami i umownościami (szczególnie dennie prezentują się ruchy kończyn bohaterów). Niby jest stylowa, ale brak jej jakiegoś szczególnie dającego po oczach pomysłu na estetykę. Ciekawe jest za to wkomponowanie interaktywnych patentów w kreację świata. Otóż w realiach Airship Dracula wynaleziono (dzięki takim pomocnym w technologicznym machnięciu ręką tuzom steamu jak Babbage) tzw. Aethernet, czyli... bezprzewodowy Internet (jest nawet, ekhem, Aethernet Explorer). Z serwisami społecznościowymi, które są zasadniczo podrasowanymi dziewiętnastowiecznym dizajnem idealnymi klonami Twittera czy Facebooka - aczkolwiek ze smaczkami wynikającymi z ducha epoki, np. jest tu oddzielny Facebook dla dam i oddzielny dla dżentelmenów, przeciwna płeć nie może zajrzeć na serwis dedykowany tej drugiej. Pozwala to zobaczyć twitterowe reportaże dziennikarki z podróży czy dyskusje pań na facebookowej ścianie. A SMSami przyjdą do nas informacje z wewnętrznego systemu komunikacyjnego statku. Ciekawy wybieg, nie powiem.

Rides to nowa rzecz, a jej twórcy dopiero badają teren - to widać, bo interaktywne elementy są wzbogacane z odcinka na odcinek. Ale już na starcie dostajemy obiecującego, choć wadliwego pilota steampunkowego podejścia do najważniejszego wampira popkultury oraz antologię może niespecjalnie nowatorskich, ale sprawnie zrealizowanych opowieści niesamowitych (włącznie z wysoką jakością samego obrazu, znośną muzyką i aktorstwem), które mimo pewnej przewidywalności wciągają i pozwalają przyzwyczaić się do wieloelementowej narracji. Warto dodać, że stronka działa bez zarzutu, choć to teoretycznie beta, a każdy epizod jest opatrzony zdrową ilością dodatków (zwłaszcza przy Airship Dracula warto się wczytać w materiały przybliżające wizję świata i bohaterów). Jedno trochę przeszkadza - nie każdy, a w Polsce pewnie mało kto będzie mógł cieszyć się multimedialnym odbiorem takim, jakim wymyślili go twórcy. Telefon - główne narzędzie interakcji - raczej odpada, z wiadomych względów. Nie każdy ma Twittera, to też trochę niweczy doświadczenie. Na szczęście jest tryb przeglądarkowy, który uzupełnia brak pewnych środków w doraźny sposób. To pewnie nie jest to samo i ciężko tak ocenić jakość niektórych patentów, ale i tak przyjemnie się z tym obcuje. Warto obserwować Rides.

ANTOLOGIA DARK WALL

AIRSHIP DRACULA

FOURTH WALL STUDIOS

KANAŁ TUBOWY FOURTH WALL

KANAŁ TUBOWY RIDES

Spiczastouchy na Zachodzie czyli jak organizować kolizje estetyk

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Mon, 24 Sep 2012 22:16:00 +0000

Sieciowe geekostwo mash-upem stoi. Nie, naprawdę. I żeby nikt mnie nie brał za słówka i dlatego, że lepszych, bardziej konkretnych określeń zdefiniowano wiele - nie chodzi mi tylko o sensu stricto zderzenie dwóch lub więcej popkulturowych produktów tak, żeby nastąpiła fuzja w odrębny, prezentujący własną jakość przejaw tejże, ale też wszelkie branie czegoś i wrzucanie do innych klimatów, estetyk, konwencji - coś jak steampunkowe przeróbki, o których wiadomo, że każde dzieło funkcjonujące w nerdosferze ma już swoją "parową" wersje na Deviant Arcie. Ale jeśli ktoś jest ciągle w Sieci i krąży sobie po działalności fandomów, ten przytaknie - fuzje ulubionych serii/dzieł z innymi oraz ich przerabianie na nowe estetyki to coś, co dosłownie wysypuje się z ekranu. Możemy pojawić się w necie, by pograć w Mario uzbrojonego w pistolet z Portala albo przejść klasykę NESa Samus z Metroida albo Simonem z Castlevanii. Zawsze, jak potrzebujemy mega-zbioru wszystkiego retro, czeka też wierny Abobo. Potem czytamy fanfika, gdzie Harry Potter spotyka załogę Enterprise albo Superman ląduje w świecie Gwiezdnych Wojen (to z tyłka wzięte przykłady, ale pewnie i takie są... jak macie się ochotę zadziwić w poniedziałek, to Cracked dało kiedyś podsumowanie najbardziej odjechanych... erotycznych crossoverów w fan fiction), ewentualnie powieść sieciową, której bohaterzy strzegą porządku w multiwersum złożonym z każdego świata popkultury kiedykolwiek wymyślonego.Obrazki i komiksy - wiadomo, także znajdziesz wszystko, a agregaty nerdowskich newsów podsuną Batmana w latach 50-tych, Avengers w Średniowieczu i kolejne steamowe przeróbki, naturalne. Tak, takich radosnych zderzeń estetyk i konkretnych dzieł jest wiele. A w sieciowych produkcjach filmowych?

Próby były. Wiadomo zaś, że najlepiej zderzać coś, co jest na czasie... albo coś, co pamięta każdy, produkty popkultury będące uniwersalnym, nostalgicznym doświadczeniem nerdów. Dlatego wdzięcznym tematem do mash-upowania są wszelkie gry Nintendo. Każdy młody geek z obecnie najaktywniejszych w naszym światku pokoleń spędzał dnie przed telewizorem grając na NESie i SNESie (lub, in Poland only, na jedynym i niepowtarzalnym Pegasusie), 64 i Gamecube to klasyczne platformy dla koneserów Nintendo, a Wii zmieniło casual gaming i ruchowe sterowanie w najlepszy biznes na rynku. Powszechnie rozpoznawalne, memetyczne postaci, familijna otoczka gotowa do łatwego zastąpienia właściwie wszystkim, mechanizmy grania tak podstawowe i klasyczne, że nie trzeba ich tłumaczyć. Czego chcieć więcej? Na portalu Escapist wyświetlano kiedyś taką próbę, There Will Be Brawl, która już crossoverową bijatykę postaci Nintendo z serii Super Smash Bros. wrzucała w świat przekształcony na modłę pulpowych powieści noir. Oglądało się to dość ciekawie - śledzenie Luigiego jako zniszczonego życiem i dekadencją ostatniego sprawiedliwego, romansującego z Peach za plecami Mario było osobliwym doświadczeniem, a smaczki typu Kirby jako Hannibal Lecter franczyz Nintendo trafiały w sedno. Z tym, że widz nie będący fanatykiem gier japońskiej firmy zwyczajnie odbijał się od tematu, nie łapiąc TYSIĘCY (prawie dosłownie) nawiązań i mrugnięć okiem, przez co szybko tracił zainteresowanie. Jedna próba to mało na rozległe działania internetowych maniaków gier wideo i w tym roku telewizja YouTube'owa The Game Station zaproponowała nam konkretniejszy, lepiej zrobiony mash-up. Zderzenie serii The Legend of Zelda ze spaghetti westernem w tradycji wspaniałej trylogii Sergio Leone. Ma też ono jedną zaletę. Jest zrozumiałe dla każdego, idealnie skrojone jako rozrywka dla kogokolwiek, kto miał minimalną styczność z giercowaniem. I mówi to ktoś, kto deklaruje, że Linka i spółki nie lubi, nie tyka się i nie zamierza.

Przyjrzyjmy się, w wygodnych punktach, wyznacznikom dobrego internetowego mash-upu, jakie spełniła produkcja TGS.

1. Bierze z obu źródeł tylko to, co esencjonalne

Żeby mash-up trafił do szerszej widowni, musi być zrozumiały. To banał, ale jak wykazano u góry odejście od niego może wyalienować trochę tego typu zabawę. By zapewnić czytelność, bierzemy tylko to, co od razu każdemu kojarzy się ze zderzanymi dziełami - nawet temu, kto kontakt z nimi ma powierzchowny. Owszem, pomrugać okiem do wyznających się na rzeczy nie zaszkodzi, by zdobyć dodatkowe punkty, ale trzon musi dostosować się do tego wymogu. Fistful of Rupees to zadanie spełnia. Z Zeldy bierze bumerang, łuk, podstawy mechaniki RPG (napoje lecznicze, serduszka, sklep z przedmiotami), szkielet fabuły/postaci oraz najbardziej memotwórcze elementy z całej historii serii (choć głównie czerpie garściami z kultowego Ocarina of Time), jak irytująca wróżka-podpowiadajka Navi, postać Sheika, okarynę, zły księżyc z Majora's Mask czy starca, co rozdaje różne rzeczy w jaskiniach. Z trylogii Leone bierze zaś bezimiennego antybohatera, pojedynek między trzema rewolwerowcami, malownicze pustkowia, specyficzną muzykę, brudne i brutalne realia i skrzynię ze skarbem. Prostota? A jakże. Zarzucano nawet w komentarzach w różnych miejscach, że to nie oddaje głębi i skomplikowania westernów z Włoch w żaden sposób, tylko bierze powierzchowne skojarzenia, na które byle przechodzeń by wpadł. To dla mnie nie jest wada. Popkulturowa czytelność nie potrzebuje kopiowania całej atmosfery, stylu filmowania (ach te długie, pozbawione akcji sceny), moralnej dwuznaczności. Tu potrzebny jest małomówny zabijaka i Mexican standoff.

2. Z lekkością generuje interakcje między oboma zderzanymi estetykami

To też nie wymaga zastanowienia - skoro już zderzamy, trzeba kreatywnie przypilnować, by między oboma dziełami zderzanymi zaistniał jakiś dialog, przetwarzanie jednego przez drugie. Tutaj oczywiście to przede wszystkim gra przegląda się w konwencji westernowej, ale w sposób udany. Znajdziemy sporo fajnych przetworzeń, oczywistych (jak choćby przekładanie geografii growej na świat przedstawiony) i mniej - nie ma sensu wymieniać wszystkiego, ale parę rzucających się w oczy przykładów... Fakt, że Link jest typowym "milczącym protagonistą" wykorzystano mu do dorobienia tak ważnej enigmatyczności samotnego wędrowca. Posiadanie przez bohatera gierkowego kilku żyć ładnie zmienia się w typową "niezabijalność" prawdziwego westernowego twardziela. Nawiązania, takie jak nazywanie Zeldy księżniczką, da się podać jako "teksty" antagonisty. Legendarny artefakt Triforce może się równie udanie przekształcić w stereotypową mapę skarbu z bardziej kiczowatych odsłon Dzikiego Zachodu. A jeśli coś nie bardzo przekłada się na westernową estetykę, można zawsze zrobić z tego komediowy element - tak działają przeciwnicy zwani Moblinami, tutaj zdegradowani do gangu typowych idiotów na posyłki Wielkiego Złego bez znaczących zmian w projekcie postaci oprócz faktu, że nie są już świnioludami (przynajmniej z wyglądu, bo z mentalności...).

3. Jest zrobiony ze zrozumieniem, że fabuła jest tu absolutnie pretekstowa

Nie jestem orędownikiem intrygi traktowanej jako pretekstu... chyba, że jest to uzasadnione. A mash-up nie ma oferować nam porywającej fabuły. Mash-up ma w intrygujący i nieoczekiwany sposób połączyć dwa odległe bieguny. Fabuła... w sumie by w tym przeszkadzała, naprawdę. Dlatego Fistful of Rupees zadowala się prostą jak drut historią - zabili starucha, młody Nikt się mści, zły pułkownik Ganon jest zły i łasy na skarb, a dobra Zelda jest dobra i chce opiekować się sierotkami (łzy wzruszenia na 3... 2... 1!). I tyle - na początku jest triumfalne wmaszerowanie herosa do miasteczka, na końcu pojedynek i odjazd w stronę zachodzącego słońca. Historia nie przeszkadza w radosnym miksowaniu, zadanie wykonane. Nawet lekki przekręt, że tu Porywana Dziewoja w Potrzebie rozgrywa w sumie karty, to tylko miłe mrugnięcie okiem.

4. Ładnie wygląda i ładnie brzmi

W mash-upie efektowna strona wizualna jest bardzo ważna... żeby wrócić do tłuczonego przykładu, naszej uwagi nie zwróci byle obrazek Chewbacci w goglach, ale całe Gwiezdne Wojny udanie wrzucone w świat wiktoriański z poszanowaniem oryginalnych projektów na pewno tak. Estetyka liczy się bardziej, gdy mamy do czynienia z małą produkcją filmową, bo ona ma spore ograniczenia, a bez efektownego pomysłu na to, co widzimy, odbiorca zwyczajnie nie wkręci się w produkcje. Dlatego Fistful of Rupees jest wykonane bezbłędnie. HD i wszystkie technologiczne bajery to jedno, ale to nie wszystko. Dlatego mamy znakomite, autentyczne pustkowia (z, jeśli wierzyć ekipie, autentycznym upałem) z symbolicznym, ale brudnym i odpowiednio "skleconym z tego co pod ręką" miasteczkiem pogranicza. I przede wszystkim kostiumy/rekwizyty. Punkt poszanowania dla oryginalnego designu odrobiono na piątkę, zachowując wzór, ale aplikując minimalizm i odrobinkę Dzikiego Zachodu. I bez wrażenia typu "kiepski cosplay", nękającego takie próby. Zielone poncho Linka i charakterystyczna sprzączka paska, suknia księżniczki przerobiona na prostą sukienczynę z zachowaniem stylu, kowbojski wariant image'u zamaskowanego Sheika - jest to przemyślane i z pomysłem. Sztylety, pistolety i tak dalej jakoś przywołują też świat Zeldy, a drobnostki typu leczniczy potion w słoiku kojarzący się z bimbrem dla spracowanych bydłopasów dodają klimatu. A obok scenografii znajdziemy jeszcze wcale nie porażające nieudactwem walki (cyfrowa krew w dwóch miejscach psuje obraz strony produkcyjnej bez skazy), pomysłowo dające wykorzystywać protagoniście zestaw mało westernowych broni z gier. Muzyka? Pracował nad nią telewizyjny kompozytor (między innymi Jak Poznałem Waszą Matkę) i zrobił porządne udawanie Morricone... użytkowe i bez zbędnego naśladownictwa, też wybierając tylko obowiązkowe motywy. Mamy więc pełne patosu wejścia meksykańskich trąbek, lekko przesterowaną gitarkę, akustyka plumkającego w odpowiednich momentach, eteryczne damskie wokalizy. Oczywiście z lekkim dodatkiem gry - "okarynowy" motyw główny zgrabnie spaja estetyki w całość, nie tracąc brzmienia jak z trylogii Leone.

5. Wykorzystuje kilka znanych twarzy by wyzyskać symbiozę z Internetem

Jeśli robimy amatorski filmik, to nie jest cecha bardzo potrzebna, ale i amatorski filmik ma małe szanse na spełnienie poprzednich czterech wymogów. Natomiast jako produkcja jednak z jakimś zapleczem finansowym i pragnąca wypadać profesjonalnie, Fistful of Rupees potrzebowały jakiś znanych zawodników. Choćby po to, żeby przyciągnąć uwagę ludzi, którzy surfują po internetowym świecie okołogrowym czy zwyczajnie spędzają na YouTube za dużo czasu. Jako, że miniserial ten ma takie szczęście, że został zrobiony przez i dla zarabiającej, popularnej telewizji internetowo-tubowej oraz przez duet scenarzystów/reżyserów pracujący dla niej, zebranie obsady nie będącej obcą dla oczu miłośników gier przesiadujących w Sieci nie było problemem.Wszyscy pierwszoplanowy to YouTube'owi celebryci. W milczącej roli Linka Tj Smith, aktor lansujący się na własnym kanale. Zeldę zagrała Lisa Foiles, growa dziennikarka, która zaliczyła wszystkie znane portale o tej tematyce (kiedyś wspominałem, że jest ona dość irytująca, a mimo to człowiek osobliwie lubi ją oglądać). Złego pułkownika Ganona gra (dość kiepski, ale lubiany) sieciowy komik Rawn, a obok jeszcze popularni vlogerzy Jesse Cox i Dodger. Okej, taka obsada nie gwarantuje, że ktokolwiek sprosta aktorskim wyzwaniom - idzie im w miarę, ale bez zachwytów (tylko Rawn może trochę poszaleć, udając wieśniacki akcent i sypiąc czerstwymi tekstami na prawo i lewo - co wyszło całkiem spoko). Ale taki, a nie inny casting a) gwarantuje, że względna internetowa popularność obsady podniesie rangę produkcji (za tym idzie też dodatkowa reklama b) tworzy wrażenie, że filmem/miniserialem zajmowali się ludzie, którzy autentycznie kochają gry, te klimaty i wiedzą w jakiej bajce siedzą (w końcu na tym budują "kariery" w Sieci) i projekt od razu wydaje się dopieszczonym dzieckiem wczutych fanów.

Umówmy się, Fistful of Rupees to nie jest jakieś wiekopomne dokonanie na polu seriali internetowych. Ta produkcja to błyskotka bazująca na świetnym efekcie, do obejrzenia raz (jak każdy mash-up dla samego mash-upu przy drugim podejściu traci zaletę świeżości) z dużą szansą, że za tydzień się o niej zapomni. Ale dzięki samemu dobremu wykonaniu i pomysłowości pokazuje, że sieciowe nerdy z odpowiednim zapleczem są już w stanie filmowo zderzać swoje ulubione popkulturowe dziełka - co jest jednak większym przedsięwzięciem i trudniejszym jednocześnie niż napisanie strawnego fanfika czy zrobienie zarąbistej grafiki - i można to oglądać z przyjemnością nawet, jak nie lubi się jednej ze składowych. Dla samego czynnika fanowskiego postmodernizmu. The Game Station osiągnęło swój cel - projekt był szeroko komentowany w internecie, spotkał się z dobrym przyjęciem recenzentów i szarych graczy, wygenerował trochę hejtu ze strony hardkorowych zeldowców (nie będę litościwie się wypowiadał, jakie mam nastawienie do tych, co traktują przygody Linka jak Biblię), pokazał, że da się zrobić coś porządnego w tej sferze. Twórcy dają do zrozumienia, że to początek szerszej inicjatywy - i ja ich pomysły chętnie zobaczę. Zwłaszcza, że wypada to niemal pioniersko jeśli chodzi o poziom - konkurencja w postaci Machinimy, równolegle też pożywiająca się Nintendo, pokazała jedynie, że ideę może i miała, ale wykonanie... hmm... tak, zdecydowanie Fistful of Rupees to najlepszy dotychczas fanowski mash-up w wersji filmowej.

KANAŁ YOUTUBE TGS

FACEBOOK

ARTYKUŁ Z VARIETY SKŁADNIEJSZY NIŻ MOJE GLĘDZENIE

Prawy do lewego do złamanego czyli reklama time!

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Thu, 20 Sep 2012 16:00:00 +0000

Z góry przepraszam za mało kreatywny tytuł posta - zmęczenie materiału, tak sądzę. Ale jest okazja, o której nie wypada nie powiadomić. Jak wiemy wszyscy, polski rynek ebookowy, w przeciwieństwie do zagranicy, gdzie sporo już autorów nawet utrzymuje się z elektronicznych książek, jest raczej raczkujący. Oryginalnych, dostępnych jedynie w formie dygitalizowanej książek jest mało, a w większości to, niestety, mogłoby ich nie być - jeśli chodzi o jakość prozy (wiem, w wielkim świecie tak samo jest, a nawet więcej syfu, ale nasza skala malutka, to takowy bardziej boli). Owszem, jest parę perełek/sukcesów, jak omawianie tu Halloween Po Polsku, ale poza tym lokomotywa toczy się powoli. Cieszy więc, gdy jakiś ciekawy autor próbuje eksperymentować w tym temacie.

Nie będę się łudził, że Dawida Kaina nie będzie trzeba niektórym z czytelników przedstawiać, bo jego twórczość może się wydać dość hermetyczna i odległa od głównych nurtów, gatunkowego oraz tego głównego-głównego. Ale prawda jest taka, że to jeden z oryginalniejszych i najbardziej uderzających w klimaty, które osobiście uwielbiam, autorów grozy-i-nie-tylko w Polsce. Jego teksty przedstawiają zwykle wizję groteskowej kontynuacji trendów współczesnego świata konsumpcjonizmu, a przy tym mnóstwo w nich surrealistycznej otoczki, dziwnych (a także opętanych/stłamszonych/zdeprawowanych) bohaterów w niej grzęznących, mnóstwo błyskotliwych zabaw z popkulturą i językiem, lekko buntownicze tło. To postmodernistyczne, totalnie mroczne powieści (ale i momentami pokrętnie zabawne) na mocnym podkręceniu i bez robienia niczego pod publiczkę, a takich mi u nas często brakuje. Powiem tyle - jeśli nie przeczytaliście jeszcze takiej za pięć rewolta, to wypada nadrobić. Dużo z was odpadnie, bo to taka wizja totalna & brutalna, ale ci, którzy zostaną, będą mieli prawdziwą ucztę.

Dosyć słodzenia (zasłużonego) - czas na konkrety. Otóż Dawid zdecydował się poeksperymentować z publikowaniem w Sieci. Co samo w sobie może nie jest rewelacją stulecia, ale zaraz należy dodać, że z publikowaniem za darmo. Co prawda tu i ówdzie (jak nie wiecie gdzie, to zerknijcie mi do blogrolla i zgadniecie) znajdziemy jego opowiadania w formie cyfrowej - lecz tym razem, prawdziwa gratka, na jego blogu i w serwisie Wydaje.pl możecie pobrać całą powieść. A dokładniej jego debiut w tym formacie, Prawy, Lewy, Złamany. Książka jest edycją poprawioną w stosunku do papierowego wydania sprzed pięciu lat, a pobrać ją możecie we wszystkich podstawowych formatach (PDF, Mobi, Epub). Naprawdę warto ściągnąć, pokazać, że odważny krok opłaca się choćby zainteresowaniem i przede wszystkim przeczytać, bo tak konkretnej, dobrej literatury w necie zwykle za darmo nie dostaniecie.

Tu linki:

PDF

MOBI

EPUB

I cóż, pozostaje obserwować licznik pobrań. Uważnie. Nie ukrywam, że będzie to robić wiele osób, na pewno cała ekipa niedobrych literek (jakby ktoś nie wiedział - jestem członkiem zacnej ekipy, która popularyzuje zakręcone jak babciny słoik bizarro fiction na tym portalo-blogo-agregacie z napędem jądrowym, co jest swoją drogą jednym z głównych powodów tego, że Net is Nerdy jest prowadzone, hmm, skokowo). I kto wie, jakie konstruktywne wnioski się wyciągnie? ;)

Wywiad z Shaenon K. Garrity - artystką komiksową i autorką Narbonic oraz Skin Horse

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Wed, 12 Sep 2012 21:19:00 +0000

Tak jak obiecałem na Facebooku – wracamy do gości, wywiadów i innych ciekawych spraw. A, że omówiliśmy już Skin Horse, to dobra okazja, by poznać, co o swoim komiksie ma do powiedzenia autorka i spiritus movens czyli Shaenon K. Garrity. Wywiad sympatyczny i treściwy, a jak ktoś już pokusił się przejrzeć archiwa jej projektów, to na pewno dostanie odpowiedzi na parę pytań, które nasuwają się przy obcowaniu z jej pracami. Dobrze, nie przedłużajmy wstępów, czas przejść do sympatycznej rozmowy.

Shaenon z Jeffem C. Wellsem, współtwórcą Skin Horse

Cześć i witam w strefie gości Net is Nerdy. Zacznę od oczywistych, przewidywalnych pytań. Narbonic? Skin Horse? Kręcą się wokół szalonej nauki, szalonych naukowców I efektów ich eksperymentów (często też szalonych). Skąd się wzięło w Twojej twórczości skupienie na szalonej nauce? Jest jakaś konkretna przyczyna lub inspiracja dla tego od dawna obecnego w twych pracach motywu?

Po prostu kocham naukę. Chciałam zrobić magisterkę z biologii na studiach, ale szybko odkryłam, że nie mam cierpliwości do pracy naukowej. Jestem lepsza w wymyślaniu różnych rzeczy, dlatego zamiast tego skończyłam jako autorka science fiction.

Kocham też naukowców, ich entuzjazm i ciekawość. Mam kolegę, który jest mikologiem i gość potrafi gadać o grzybach cały boży dzień. Umysł naukowca przypomina mi twórczość Wordswortha „Niegdyś gaj, łąka, strumień, ziemia cała/ Każdy tu widok pospolity/Tak dziwnie pałał,/Jakby światłością z niebios był spowity”. Bardzo widać, że w końcu zrobiłam magistra z angielskiego?

Mam trochę zaległości jeśli chodzi o Narbonic, jak wspominałem wymieniając maile, ale Skin Horse jest dla mnie wysoce fascynujące. A więc zanurzę się w szalono-naukowe elementy twojej pracy trochę głębiej. Postaci w Skin Horse są głównie stworzeniami będącymi dziełami złych wynalazców oraz działających za kulisami podejrzanych korporacji., stworzonymi w celu siania destrukcji i tak dalej. Muszą sobie radzić z przeszłością na różne sposoby (co nie tak często eksploruje się w fikcji) i mają unikalne mentalności oraz umiejętności. Jak wyważyć postaci typu Unity, Sweetheart czy Nick (wspomniawszy tylko o pierwszoplanowcach), czyniąc ich ludzkimi w zderzeniu z własnymi problemami i łatwymi do zidentyfikowania się z nimi przez czytelnika – ale też wyraźnie obcymi i wiarygodnymi jako nie-ludzkie istoty inteligentne? Komediowy charakter komiksu chyba pomaga (choćby zabawne dziwactwa ekipy), ale też potrafi być on całkiem głęboki w kreśleniu portretu takich stworzeń.

Zarówno Jeff, jak i ja lubimy nieludzkie postaci w fantasy i s-f, oboje interesujemy się też odpowiadaniem na klasyczne pytanie Co Czyni Nas Ludźmi. Mamy pewnie nieco inne pomysły dotyczące go, ale to bardzo dobrze.

Jednym z powracających motywów jest to, jak nieludzcy bohaterowie dają sobie radę (lub nie) żyjąc w ludzkim społeczeństwie, które nie uwzględnia ich w swoich szeregach. Każda z głównych postaci ma inne podejście i reakcje. Sweetheart na przykład jest konserwatywna z natury i chcę tylko się wpasować by żyć spokojnie, podczas gdy Nick coraz bardziej angażuje się w Związek Maszyn (lokalna organizacja broniąca praw maszyn) i staje się nieco bardziej radykalny. Tip nie rozumie do końca żadnego z tych konfliktów. Zawsze próbuje być empatyczny jeśli chodzi o te dylematy, lecz nie wychodzi mu to za bardzo. Ale próbuje.

I, nadal w temacie kreowania postaci – co, Twoim zdaniem, jest potrzebne do stworzenia oryginalnej, fajnej i sympatycznej postaci, której czytelnik nie widział nigdy wcześniej I nigdzie indziej? Masz takich sporo, więc pomyślałem, że warto zapytać.

Specyficzność! Nie chcę napisać słodkiego, gadającego psa; chcę napisać tego konretnego gadającego psa, z miłością do powieści romantycznych, dziwnymi kompleksami związanymi z ojcem i pogmatwanymi uczuciami w sercu. Dużo do tego dokłada też Jeff. Zwłaszcza, jeśli chodzi o Sweetheart; wymyśliłam ją i Unity, ale większość ich cech to pomysł Jeffa.

Oczywiście te postaci nie pojawiły się w pełni ukształtowane. W pisaniu chodzi mniej o kreowanie postaci, a bardziej o ich eksplorację (albo idei, problemów, świata lub czegokolwiek, co ciebie interesuje).

Tip przebiera się w damskie ciuszki. Ale jego przedstawienie odchodzi od zwyczajowych, popkulturowych portretów transwestytyzmu. Tip unika wielu stereotypów i powiedziałbym, że jest nawet czasem bardziej realistyczny od większości fikcyjnych crossdresserów. Nie stara się być całkowicie kobiecy (nieogolone ramiona :D), jest heroicznym oficerem armii USA, ma umiejętności uwodzicielskie Casanovy na speedzie (i w świecie, w którym dominuje pogląd crossdresser = zawsze gej, to wiele), nie wstydzi się swoich zwyczajów i nie jest emo względem świata nieakceptującego go… Transwestytyzm nie jest także jego jedyną definiującą cechą, a także unikasz niezbyt smacznego i przeseksualizowanego prowadzenia takich postaci rodem z twórczości fetyszystycznej lub anime, którego w necie pełno. Czy byłaś świadoma stereotypów i chciałaś od początku je obalać, czy po prostu stworzyłaś go takim, nie zwracając uwagi na tego typu zagadnienia?

Moją pierwotną koncepcją Tipa było wprowadzenie kogoś w typie Jamesa Bonda, który nie byłby jednak typowym macho, jakim są takie postaci. Na pewno martwiłam się o delikatność jeśli chodzi o portretowanie transwestyty. Nie chciałam wkurzyć przyjaciół-crossdresserów. Niektórzy z nich mocno biją. Ale gdy zaczęłam z Jeffem tworzyć postać, rozwinęła się ona w indywidualnego osobnika dość szybko. Mam nadzieję, że ludzie go lubią.

Piszesz Skin Horse wspólnie z Jeffem, a ilustrujesz sama. W komiksach sieciowych (i w sumie tradycyjnych też), przyzwyczajeni jesteśmy do trybu jedno pisze-jedno rysuje. Powiedz mi proszę – czy praca w duecie autorów jest dla ciebie odmiennym procesem niż pisanie solo? W komiksie bazującym na sarkastycznych dialogach i szalonych scenariuszach fakt pisania w duecie musi być ważnym elementem tworzenia odcinków.

Mój poprzedni komiks, Narbonic, pisałam i rysowałam całkowicie samodzielnie, co było świetnym, ale i wyczerpującym wyznaniem. Gdy go zakończyłam, powiedziałam, że jeśli zrobię następny codzienny komiks sieciowy, wezmę sobie kogoś do pomocy. Byłam fanką twórczości Jeffa i od dłuższego czasu chciałam z nim pracować, więc gdy wpadłam na pomysł Skin Horse, skontaktowałam się właśnie z nim.

Lubię pracę w zespole. Współpracowałam tworząc komiksy w każdej możliwej kombinacji: rysując dla scenarzysty, pisząc dla rysownika i wymieniając ideę w tę i z powrotem, jak z Jeffem (i, wcześniej, z Tomem Hartem, przy pracy nad krótkim komisem sieciowym Trunktown). Zawsze ekscytuje mnie możliwość zobaczenia, jak niespodziewane pomysły rodzą się z pracy z kimś. A z Jeffem pracuje się świetnie i ma on mnóstwo szalonych idei.

Gdzieś w trakcie swojego istnienia Skin Horse został mocno zintegrowany z Narbonic – są częścią tego samego fikcyjnego świata. Nie mówiąc o wcześniejszym spin-offie, Li’l Mell. Powiedz mi, czy tworzenie coraz to nowszych, odrębnych prac, które dzieją się w tym samym wszechświecie jest dobrym wyborem dla scenarzysty komiksu sieciowego? Ma to pewne zalety, jak dogadzanie publiczności zdobytej wcześniej czy łatwiejsza kreacja własnej „marki”, ale znalazłoby się też parę wad, mam rację?

Nie wiem, czy to dobry wybór, ale pomyślałam, że będzie to fajne. Skin Horse zawsze miał być osadzony w tym samym świecie co Narbonic, ale chciałam odłożyć otwarte crossovery aż do momentu, gdy Skin Horse rozwinie własny, odrębny styl. Ale nie wiem, czy Narbonic, Li’l Mell i Skin Horse są w stuprocentowo tej samej rzeczywistości. Li’l Mell jest chyba trochę inne. Inspirowałam się zespołem twórców mangi CLAMP, który robi dużo crossoverów pomiędzy swoimi wieloma cyklami, ale nie ma jasno zdefiniowanego, jednorodnego CLAMP-verse, tak jak na przykład mamy zdefiniowany wszechświat DC. To bardziej wielka piaskownica, w której mogą bawić się twórcy.

Rozwinęłaś charakterystyczny styl graficzny swoich prac. Przypomina gazetowe paski komiksowe, jest bardzo super-deformed (żeby użyć mangowego terminu) i dobrze dopasowany do humorystycznej akcji jakiej uświadczymy w twoich komiksach. Co spowodowało wybór takiego właśnie stylu i jak rozwijasz go tak, by zachował swój minimalistyczny, karykaturalny charakter?

Po prostu tak rysuję. Nie przeszłam przez jakieś specjalne szkolenia artystyczne i mój styl jest właściwie tylko bardziej wyrafinowaną wersją bazgrolenia. Jeśli potrafiłabym tworzyć w innych stylach, na pewno bym to robiła. Powiem, że to Jeff zmusza mnie do doskonalenia go poprzez wymyślanie coraz bardziej skomplikowanych rzeczy do narysowania. Obecna historia za miejsce akcji ma gigantyczne, podziemne miasto-pociąg. Co oznacza, że musiałam coś takiego zaprojektować. Skończyło się tym, że stworzyłam krzyżówkę pomiędzy wczesnymi stacjami metra Bostonu i kolejką jednotorową z Disneylandu. Świadome projektowanie takich rzeczy jak architektura, pojazdy i kostiumy, by nadać im poczucie stylu i celowości, jest dla mnie nowym wyzwaniem.

Pracujesz nad komiksami sieciowymi bardzo, bardzo długo i masz raczej sporo fanów. Chciałem spytać o interakcję – z dużą ilością fanartu, rozmów z czytelnikami i gościnnych grafik od znanych komiksiarzy; jestem pewny, że masz w tych sprawach duże doświadczenie. Jak kształtować interaktywny aspekt funkcjonowania jako autor w Internecie? Czy powinno się być wybrednym, trochę wybiórczym w tworzeniu więzi z innymi autorami oraz fanami, czy lepiej zebrać największe grono przyjaciół jak tylko to możliwe?

W Sieci jestem całkiem towarzyska; rozmawiam z każdym. Na szczęście nie natknęłam się jeszcze na jakieś kłopoty. Wydaję mi się, że jestem na tyle mało znana, by uciec od większości odstręczających, nachalnych typów. Niektóre z innych dziewczyn-komiksiarek, które znam, nie miało tyle szczęścia. Ale moje doświadczenia z interakcją były głównie bardzo pozytywne i zawsze czerpię radość z obcowania z fanartami i innymi rodzajami twórczości fanów. Wiem, że jest to jedna z rzeczy, którą Jeff lubi najbardziej jeśli chodzi o tworzenie Skin Horse. Pozytywnie ekscytuje się, gdy tylko ktoś wysyła nam rysunki naszych postaci.

Zakładam, że praca nad komiksami, jakkolwiek czasochłonna, nie jest jedyną rzeczą jaką lubisz robić. A więc, by czytelnicy mieli pojęcie jakiego rodzaju jesteś osobą, powiedz nam proszę czym lubisz zajmować, kiedy nie wymyślasz scenariuszy nowych, szalonych przygód dla swoich postaci albo nie rysujesz nowych odcinków?

Pracuje jako niezależna redaktorka mangi dla Viz Media i uczę pisania na Academy of Art University. Dzięki temu płacę rachunki. Pracuję także jako wolontariusz w muzeum Cartoon Art Museum w San Francisco, gdzie mój mąż Andrew jest kuratorem. Czyli w zasadzie tylko komiksy, cały czas.

10.

I wreszcie – Monster of the Week, twoje najnowsze dzieło. Musze powiedzieć, że mogłoby to być raczej proste, komediowe podejście do Archiwum-X (jakkolwiek zarąbiste), omawianie odcinek po odcinku z sarkastycznym komentarzem na temat niektórych głupszych/lamerskich/dziwnych/przewidywalnych ich elementów (i, szczerze, tego Archiwum X miało w sobie sporo). Ale, wnioskując z tego co widać na tym wczesnym etapie, udało ci się uchwycić całkiem nieźle esencję serialu. Związki, mentalność postaci (zwłaszcza Scully, IMO), budowanie fabuł… zrobiłaś to lepiej, niż w niektórych poważnych analizach. Czy twoim zdaniem parodia to dobry sposób na dekonstrukcję i uczenie się o dziele popkultury?

Nie myślę o Monster of the Week jako o parodii, ale przyznam, że do końca nie wiem CZYM on jest. Sarkastycznymi streszczeniami, tak sądzę. Podoba mi się, że postaci dorabiają się trochę odmiennych osobowości w moim komiksie. To nie jest celowe, ale zawsze, gdy rysuję Scully, zdaje się ona zirytowana całym tym nonsensem. Mój Mulder jest dziwnie radosny.

Monster of the Week zdawał się dobrym pomysłem przez dziesięć minut, a potem przypomniałam sobie, że Archiwum X ma dziewięć sezonów, więc może się okazać, że będę robić go przez dłuuugi czas. Stwierdziwszy to, muszę powiedzieć, że jak na razie dobrze się bawię. Nie mogę się doczekać, aż dojdę do naprawdę dobrych sezonów.

OFICJALNA STRONA SHAENON

ARTYKUŁY SHAENON NA PORTALU COMIXOLOGY

Interview with Shaenon K. Garrity, comic artist and creator of Narbonic and Skin Horse

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Wed, 12 Sep 2012 21:17:00 +0000

First – hello to all English-reading folks who stumbled upon this interview. And now, to not make introductions too long, let’s get to it.

Today Net is Nerdy presents you the very hard-working and known in the business of Internet cartoons guest. Shaenon K. Garrity publishes comedic webcomics for years. She draws, she writes and she is full of ideas… mad ideas, that is, because most of her creations have something to do with MAD SCIENCE!!! (yes, with exclamation marks, because mad science is that awesome). She’s most known as creator of Narbonic, a story of a guy who got too near certain girl dabbling in beforementioned field of science work and thus he became a technician in crazy place called Narbonic Labs. In addition to this long running and awarded project, she created kinda-sorta spin-off Li’l Mell and Skin Horse (created with Jeff C. Wells) – her ongoing comic set in the same shared universe about government project that eliminates problems caused by non-human sapients… with a team that consists of ex-military crossdressing ladies man (puns not intended, BTW), hyperinteligent dog field-team leader, zombie/Frankenstein girl bent mostly on killing everything (but otherwise symphatetic, albeit she has short attention span) and military helicopter with a brain of obnoxious nerd. Yes, you can see that this is kinda unique. In addition, Shaenon does lots of acclaimed side projects, writes about comics for Comixology and recaps X-Files in the webcomic form. It’s not surprising she has lots of interesting things to say, so, well, enjoy the interview.

Shaenon with Jeffrey C. Wells, co-creator of Skin Horse

WARNING!!! – just read some stories from Skin Horse first. Or all of it. You won’t regret it and then you’ll understand the interview better, I suppose.

Hi and welcome to Net is Nerdy guest zone. I will start with pretty obvious, predictable question. Narbonic? Skin Horse? All revolves around mad science, mad scientists and effects of their experiments (sometimes mad too). From where the preoccupation with mad science came from? Is there any particular reason or inspiration behind this long-running theme in Your work?

I just love science. I wanted to major in biology in college, but I soon found that I don't have the patience for scientific work. I'm much better at just making stuff up, which is how I ended up writing science fiction instead.

I also love scientists, their enthusiasm and curiosity. I have a friend who's a mycologist, and that guy can talk about mushrooms all day long. The scientific mind reminds me of Wordsworth: "The earth, and every common sight/To me did seem/Apparell'd in celestial light." Can you tell that I ended up majoring in English?

I’m a bit behind when it comes to Narbonic, as I mentioned in email conversation, but I found Skin Horse very fascinating. So let’s delve into mad-sciency part of Your work a little deeper. The characters of Skin Horse are mostly the creations of evil inventors or shadowy corporations, made for ultimate destruction and such. They’re dealing with their past by various means (which isn’t explored in fiction that much) and they have very unique abilities and mentalities. How do you balance such characters as Unity, Sweetheart or Nick (to mention the main ensemble only), making them very human in the exploration of their issues and possible for reader to identify with – but also distinctly “alien” and believable as non-human sapients? I guess comedic character of Skin Horse (like quirky traits of cast) helps, but the comic can be pretty deep in portraying such beings.

Both Jeff and I love nonhuman characters in fantasy and sci-fi, and we're both interested in the classic question of What Makes Us Human. We probably have slightly different ideas about it, but that's all good.

One theme that keeps coming up is how the nonhuman characters get along (or don't) in a human society that doesn't accommodate them. All the main characters have different approaches and reactions; Sweetheart, for example, is conservative by nature and just wants to get along to get by, while Nick has gradually gotten involved in the Machine Union and is becoming a little more radical. Tip doesn't entirely understand any of these conflicts. Tip always tries very hard to empathize without actually succeeding all that much. But he tries.

And, continuing the character creation questions – what, in Your opinion, is necessary to create original, cool and sympathetic character the reader had never seen before? Because You have plenty of those, I thought I should ask.

Specificity! I don't want to write a cute talking dog; I want to write this particular cute talking dog, with the romance novels and the weird daddy issues and the confused feelings of the heart. A lot of this comes from Jeff, too. Especially Sweetheart; I came up with the idea of Sweetheart and Unity, but most of the details about them are Jeff's.

These characters didn't arrive fully fleshed-out, of course. Writing is less about creating characters than it is about exploring characters (or ideas, or problems, or settings, or whatever interests you).

Tip is a crosdresser. But his portrayal deviates from the usual popculture views on crosdressing. Pretty much, Tip evades lots of stereotypes and I would even say he’s sometimes more realistic in his habit than most of fictional crossdressers. He doesn’t try to be too feminine in drag (unshaved arms :D), he is an heroic army officer, he has impossible woman seducing skill of Casanova on speed (and in the world that thinks crossdressing = instantly gay, it’s much), he’s not ashamed of his dressing and is not emo about the world not accepting him… Crosdressing is also not his sole defining trait and he avoids creepiness and over-the-top sexual portrayal of such characters from more fetish-oriented or anime works (that web is full of). Have You been aware of the stereotypes and wanted to defy them from the start or did You just imagined him that way, not addressing such issues?

My initial concept for Tip was to have a suave James Bond type who was nothing like the typical macho idea of such a character. I was definitely worried about the sensitivity of portraying a cross-dresser; I didn't want to piss off my cross-dressing friends. Some of them punch hard. Once Jeff and I started writing the character, though, he developed into an individual pretty quickly. I hope people like him.

Skin Horse is written by You and Jeff and illustrated by You. In webcomics (and traditional as well), we can get use to one writes-one draws mode of work. Please tell me – is working as a duo of authors is much different process than writing solo for You? In comics that depend mostly on witty dialogue and crazy scripts, like Skin Horse, the dual writer thing must be really important part of creation of the strips.

My previous comic strip, Narbonic, was written and drawn solely by me, which was a great challenge but also exhausting. After I finished it, I said that if I ever did another daily webcomic, I'd get someone to help me out. I was a fan of Jeff's writing and had wanted to work with him for a while, so when I came up with the idea for Skin Horse I contacted him.

I enjoy collaboration. I've collaborated on comics in almost every possible combination: drawing for a writer, writing for an artist, and trading ideas back and forth like I do with Jeff (and, previously, with Tom Hart on the short webcomic Trunktown). I'm always excited to see what unexpected ideas arise from working with someone. And Jeff is great to work with and full of crazy ideas.

Skin Horse, later in its run, was strongly integrated with Narbonic – they’re part of the same fictional world. Not to mention earlier spin-off, Li’l Mell. Tell me, is developing more separate works that take place in the same universe is a good choice for webcomic writer? It may have certain advantages, like appealing to audience you’ve earned before and creating your “brand”, but I can think of some disadvantages too, am I right?

I don't know if it's a good choice, but I thought it'd be fun. Skin Horse was always intended to take place in the same world as Narbonic, but I wanted to put off the overt crossovers as long as possible to let Skin Horse develop into its own thing. That said, I don't know if Narbonic, Li'l Mell, and Skin Horse are 100% in the same continuity with each other. Li'l Mell is maybe a little bit different. I was influenced somewhat by the manga team CLAMP, which has a lot of crossover between its many series, but there isn't really a clearly-defined, unified CLAMP-verse the way there is, say a defined DC universe. It's more of a big toybox for the creators to play in.

You’ve developed a distinct style of art for Your works. It resembles newspaper comic strips, it’s highly super-deformed (let’s put it that way) and well-suited for comical action that we witness in Your comics. What dictated such a choice of graphic style and how do You improve it with being true to its minimalistic, caricature-like character?

That's just the way I draw. I don't really have much artistic training, and my art style is basically just a refined version of doodling. If I could draw in different styles, I totally would. I will say that Jeff has been forcing me to push myself by coming up with increasingly complicated things to draw. The current storyline is set in a giant underground city-train. That meant I had to design such a thing. I ended up doing a sort of cross between early Boston subway trains and the Disneyland Monorail. Consciously designing things like architecture, vehicles and costumes, to give them a sense of style and intent, is a new challenge for me.

You have been working on webcomics very, very long and You have a rather big fanbase. I would like to ask about interaction – with lots of fanart, conversations with readers and guest art pieces by know comic creators, I’m sure You have lots of experience in this matter. How one handles interactive aspect of functioning as author on Internet? And should you be picky, somewhat restrained in developing bonds with other authors and fans or you should gather as large crowd of friends as you can?

I'm pretty gregarious online; I'll talk to anyone. Fortunately, I haven't run into any problems yet. I think I'm far enough under the radar to escape most of the creeps. Some of the other lady webcartoonists I know haven't been so lucky. But my interactions have been mostly very positive, and I always enjoy seeing fanart and other fan-stuff. I know that's one of the things Jeff enjoys most about doing Skin Horse; he gets positively giddy whenever someone sends us artwork of the characters.

I assume working on webcomics, as time-consuming as it is, isn’t the only thing You like to do. So, to give readers an idea what kind of person You are, please tell us what do You like to do when You’re not plotting new crazy adventures for comic characters or drawing new strips?

I work as a freelance manga editor for Viz Media and teach writing at the Academy of Art University. That's what pays the bills. I also volunteer at the Cartoon Art Museum in San Francisco, where my husband Andrew is the curator. It's basically all comics, all the time over here.

10.

And finally – Monster of the Week, Your newest creation. I must say, it could be rather simple comedic take on X-Files (although awesome), recapping it episode by episode with sarcastic commentary on some stupidier/lamer/stranger/predictable stuff in them (and frankly, X-Files have lots of those). But, as far as reader can see at this early stage, You’ve managed to capture the essence of the show pretty well. Relationships, character mentality (particularly well with Scully, IMO), the plot building… You did it even better than some serious analysis done elsewhere. Do You consider parody a good way to deconstruct and learn about a work of popculture?

I don't think of Monster of the Week as a parody, but I admit I'm not entirely sure what it is. Sarcastic recaps, I guess. I like how the characters have been developing slightly different personalities in the strip. It's not intentional, but whenever I draw Scully, she seems annoyed by all the nonsense. My Mulder is strangely perky.

Monster of the Week seemed like a good idea for about ten minutes, but then I remembered that The X-Files is nine seasons long, so I could end up doing this for a loooong time. That said, I'm having fun with it so far. I can't wait to get into the really good seasons.

SHAENON OFFICIAL SITE

SHAENON'S ARTICLES ON COMIXOLOGY

Niedorzeczne problemy wymagają niedorzecznej ekipy

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Sun, 09 Sep 2012 12:47:00 +0000

Fantastyka wszelkiego rodzaju jest przepełniona organizacjami lub mniej formalnymi drużynami, które nie tylko wiedzą więcej - czyli, że w naszych realiach bytują byty, które bytować nie powinny i coś tam mącą - ale i badają/tępią/kontrolują/ukrywają/odkrywają przedmiot wiedzy owej. A mówiąc po ludzkiemu - chodzi o paranormalnych detektywów, szemrane organizacje facetów w czerni i łowców wampirodemonoobcych wszelakich. Od Archiwum X do Fringe, od Angel do Torchwood - popkultura się od nich roi. W przypadku dzisiejszej prezentacji interesuje nas opcja środkowa - czyli rządowe centra do spraw paranormalnych. Wiadomo, politycy zaprzeczają, ale każda władza dobrze wie, że ma na podwórku istoty z zaświatów, spiskujących kosmitów, dziady borowe i strzygi leśne. A jak ma, to musi sobie z nimi radzić - najlepiej powołując do życia komórkę nieodpowiedzialnych, półamatorskich wykolejeńców, która nigdy nie powinna dostać takiej roboty (a i często w ogóle należałoby ich od społeczeństwa odseparować). Tak, środowisko pracy agenta do spraw wysoce nadnaturalnych sprzyja szaleństwu. Jak to wygląda na co dzień i od święta pokaże nam humorystyczny komiksi Shaenon K. Garrity i Jeffa C. Wellsa - Skin Horse.

Dennis "Tip" Wilkin jest byłym żołnierzem i psychologiem, którego zatrudniono w Projekcie Skin Horse. A co to jest? No cóż, na terenie USA, cholernie sporym jak wiadomo, pojawia się mnóstwo nie-ludzkich stworzeń obdarzonych inteligencją. I różnymi zamiarami - od życia sobie w spokoju i zachowaniem pełni praw obywatelskich do radosnego mordowania przedstawicieli żałosnej rasy ludzkiej. Rząd Stanów Zjednoczonych uznał więc, że wypadałoby mieć jakiś departamencik radzący sobie z owymi kłopotliwymi jednostkami. Nie, żeby była to wielka rzecz - takich dziwacznych instytucji w USA są tuziny, a sam Skin Horse dzieli budynek między innymi z Departamentem Ograniczania Plecaków Odrzutowych czy Federalnym Biurem do Spraw Gigantycznych, Przeciekających Zbiorników. Taaa... Wracając do Tipa, wyróżnia się kilkoma widocznymi od pierwszego z nim spotkania cechami. 1 -jest absolutnym, wysoce nieporadnym i zbyt idealistycznym nowicjuszem. 2 - każdą kobietę (a nawet mniej ludzką istotę płci żeńskiej) zaciągnie do łózka w trzy minuty, choćby i na początku go nienawidziła. Prawdziwy Casanova na wagonie speedu. 3 - ubiera się on wyłącznie w damskie ciuszki, nie stroniąc też od makijażu (za to od golenia się poza twarzą już tak) i będąc przy tym prawdziwą ofiarą mody (często z naciskiem na określenie "ofiara"). A co najlepsze - jest on również najnormalniejszą osobą w Projekcie Skin Horse. Za współpracowników ma bowiem Sweetheart - superinteligentną psinę i liderkę misji w terenie, którą onegdaj wyhodował szalony naukowiec z Kanady, jako część planu podbicia USA za pomocą stada zmutowanych czworonogów; Unity - dziewczynę-zombie złożoną ze zszytych części ciał martwych dziewczyn, pragnącą głównie zabijać wszystko co się rusza; Mustachio, recepcjonistę będącego steampunkowym robotem z problemami z nadążeniem za duchem zmieniających się epoki i imponującymi wąsami; oraz Nicka - supernowczesny helikopter bojowy sterowany przez mózg nolife'owego, pasjonującego się grami komputerowymi i sadzącego bluzg za bluzgiem (na szczęście cenzuruje go wstawiony prze Złą Korporację ogranicznik) nerda. Aha, a szefem Tipa jest Gavotte - rój samoświadomych os lubujący się w herbacie i enigmatycznych wypowiedziach. Widać, że zdrowie psychiczne szybko można stracić, gdy wraz z taką zgrają stawia się czoła potworom i maszynom śmierci z różnymi motywacjami i często ogromnymi problemami emocjonalno-tożsamowościowymi.

Można powiedzieć, że Shaenon jest ekspertem od szalonych naukowców. Jej poprzedni komiks, Narbonic, kręcił się wokół bohaterki parającej się właśnie taką profesją. I choć nie jest tak rozpoznawalny jak najsłynniejszy komiks o tej tematyce, ale podczas długiej historii publikacji (komiksy Shaenon to typowe longrunners) zgromadził wokół siebie spory i wierny fandom - co nie dziwi, bo autorka sprawna, a Internet kocha bzikniętych geniuszy, vide Dr Horrible czy Dr Steel. Skin Horse (jak się okazało po czasie, dzielący z Narbonic i jego prequelem/spin-offem Lil' Mell to samo uniwersum) podchodzi do sprawy od innej strony. Otóż większość problemów, z jakimi styka się ekipa, dotyczy nieudanych, porzuconych bądź zbuntowanych eksperymentów badaczy z kuku na muniu i maną podbijania świata. Więcej, większość nieludzkich protagonistów ma za sobą taką przeszłość. Oczywiście pokazanie tej strony realiów pełnych nauki wykraczającej poza granice... nauki mogłoby owocować dużą ilością dramatyzmu, a nawet zwykłego emo. Nic z tych rzeczy. Skin Horse to komedia, można by rzec workplace comedy, z tym, że daleko temu środowisku do typowego biura. Żeby nie psuć zabawy z odkrywania dowcipów i mnogości nawiązań popkulturowych (od ogólnych do specyficznie fandomowych, czasem dla bardzo ścisłego grona wielbicieli danej produkcji), zdradzę tylko zarysy poszczególnych spraw. Nasza ekipa zmierzy się między innymi z samoświadomym bagnem, inteligentnym lwem z problemami, miastem wilkołaków na Alasce, zbuntowanym roborecepcjonistą, związkiem robotniczym maszyn (między innymi telefonów i automatów do kawy), szurniętą wynalazczynią uważającą, że jest bohaterką filmu blacksploitation, a nawet zahaczy o konkurs na najbardziej nadającego się do publicznego reprezentowania społeczności szalonego naukowca. Jak widać są to fabuły typowo komediowe. Wyzyskują wszystkie rodzaje humoru, ale najczęściej opiera się on o absurdalność danej sytuacji i długich, ciętych, sarkastycznych dialogach - te są właściwie sercem komiksu. By dobrze zdać sobie sprawę z potencjału opowieści, mogę polecić zresztą drugą z rzędu dłuższą historię - The Borrowers (BTW, wszystkie rozdziały mają tytuły nawiązujące do literatury dziecięcej, podobnie jak całość). Śledzimy w niej losy Tipa, udającego się do piwnicy budynku projektu, by zbadać sprawę znikających przedmiotów. Okazuje się, że w podziemiach rozwinęły się całe cywilizacje inteligentnych królików doświadczalnych, które zdołały zwiać z poszczególnych departamentów - i każda toczy wojnę z którąś inną (przy okazji często spożywają się też nawzajem), mimo, że każda uważa się za "pokojową i szlachetną rasę". Tip przyjmuje rolę negocjatora, ale okazuje się, że problem jednej cywilizacji wiąże się żywo z problemami pięciu kolejnych. Jest to inteligentna, diabelnie śmieszna historia nieporozumień kulturowych, przy okazji pokazująca, iż demokracja nie zawsze wychodzi na zdrowie. Prawdziwa perełka i chyba najlepsza wizytówka Skin Horse.

Trzeba jednak powiedzieć, że Skin Horse mieści się całkowicie w bardzo specyficznym szczególnie dla Internetu gatunku komediowej fantastyki. Polegającym na zebraniu grupy wykręconych i nie do końca poradnych bohaterów, umieszczenia ich w czerpiącym nieco z współczesnych realiów, ale dość niedorzecznym i kierującym się własną logiką świecie, co w efekcie daje nam szansę obserwowania jak owi protagoniści potykają się o własne nogi, przytłoczeni szaleństwem fabuł. I mogłoby być to zbyt typowe (niektórym odbiorcom się takim wyda), gdyby nie to, że postaci są tu wyjątkowo dobrze zarysowane. Dwójka scenarzystów, wymieniając idee i wspólnie dopieszczając je, doprowadziła do stanu, że mimo iż całość to lekkostrawna, nie aspirująca do zbędnej powagi kawalkada wydarzeń, to postaci w nią zaangażowane są żywe, mają własne problemy, a ich cechy osobowe nie istnieją tylko, by budować na nich kolejne gagi (co nie znaczy, że tego się nie robi - zamiłowanie do mózgów Unity czy transwestytyzm Tipa doczekają się wielu głupich komentarzy). Każda postać jest skomplikowana na swój sposób. Tip bagatelizuje swoją przeszłość wojskową, a okazuje się, że był de facto bohaterem; nie radzi sobie z odpowiedzialnością i byciem "normalnym" równoważnikiem dla reszty; często też maskuje komicznymi wahaniami nastrojów lub hurra-optymizmem swoje wątpliwości i rozterki. Sweetheart jest opanowaną, rozważną liderką; z ambicjami zrobienia coś ze swoim życiem mimo, że jest bądź co bądź psem; ale też nie potrafi do końca pogodzić się ze swoją naturą dziwadła i potrafi reagować chaotycznie i impulsywnie (zwłaszcza, jak się jej skacze po pagonach). Unity to prawdziwy potwór, czekający tylko na okazję by poszaleć, istna chodząca anarchia. Cierpi też na straszliwy deficyt uwagi (potrafi zapomnieć o przyjaciołach będących w śmiertelnym niebezpieczeństwie), ale też potrafi wykazać się pokrętnie logicznym rozumowaniem, a ze Sweetheart łączy ją ciekawie przedstawiona "babska" przyjaźń. Postacie dalszych planów i spoza grupy też są interesujące, przykładem może być lubiana przez czytelników Dr Lee, którą z Tipem łączy seksualna fascynacja połączona z lekkim zażenowaniem zachowaniem jego i jego ekipy, a która jednocześnie jest naukowcem w złej korporacji Anasigma, próbującym jakoś pogodzić nieetyczność swojej pracy z pewną formą odkupienia (sprawowaniem pieczy nad skrzywdzonym przez eksperymenty nastolatkiem-śmigłowcem bojowym). Dodać do tego ewolucję postaci - jak rozwój seksualności Tipa, sekret natury Unity (zwykłe zombie? nie bardzo) czy zainteresowanie Nicka walką o prawa maszyn - i mamy postaci, które nadają się i do humorystycznych scenek, i do czegoś więcej. Choć poza te pierwsze właściwie się nie wychodzi, dobrze skonstruowani bohaterowie sprawiają, że komiks jest dużo bardziej angażujący.

Odbiór strony graficznej, dość prostej i karykaturalnej, zależy już od nastawienia. Komiks wpisuję się, zarówno rysunkiem jak i formatem, w konwencję klasycznego, 4-panelowego paska komiksowego w stylu tych z gazet codziennych. Oprócz tego widać wpływy mangi, aczkolwiek niezbyt narzucające się. Wszelkie uproszczenia pasują jednak do komiksu, w którym ważniejsze od akcji są humor i dialogi, a grafika przygotowana jest z dbałością o czytelność i własny charakter. Jest sympatyczna, krótko mówiąc. Pomiędzy kolejnymi odcinkami znajdziemy też sporo szkiców i obrazków na zamówienie autorstwa Shaenon, co urozmaica całość. Niestety, wstawiono między paskami także mnóstwo kiepskiego fanartu (najgorsze to poziom najtragiczniejszych bazgrołów rodem z Deviant Arta), chociaż czasem osłodzi życie coś dobrego przygotowanego przez zaprzyjaźnionych twórców znanych komiksów sieciowych.

Skin Horse nie jest oczywiście pozycją bez wad. Humor bywa lepszy i gorszy, parę nieśmiesznych tekstów na odcinek się zdarzy (a i całościowo kiepskie historie, jak ten przerywnik dla fanów traktujący o fanserwisie i zapasach w błocie), a, że fabuła jest mniej-więcej ciągła (często wracają tematy i wątki sprzed roku czy dwóch, nie mówiąc o postaciach), późniejsze epizody nie będą zrozumiałe dla nowych czytelników. Jednak nikt nie powinien być specjalnie niezadowolony z lektury - taki rodzaj niedorzecznej, przygodowej komedii powinien przypaść do gustu każdemu, który oczekuje niezobowiązującego, bezpretensjonalnego i przyprawiającego czasem o wybuchy niekontrolowanego śmiechu czytadła. A, że postaci są świetnie skonstruowane, elementy fantastyczne przygotowane z dużą dozą (czasami chorej/dziwnej) wyobraźni, czasem mignie jakiś poważniejszy kontekst w tle ( w Narbonic też podobno często się to zdarzało, a w Skin Horse są problemy etyczne czy dylematy bycia potworem dyskretnie eksplorowane) - to wszystko sprawia, że na pewno przekopanie się przez archiwum Skin Horse nie będzie straconym czasem.

SKIN HORSE

Apokaliptyczny smartfonizm i kilo wątpliwości

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Fri, 31 Aug 2012 22:04:00 +0000

Mam wrażenie, że ambitniejsze science fiction w telewizji nie ma się ostatnio za dobrze. Dominuje albo lekka i przyjemna konwencja, granicząca raczej z fantasy, o czym świadczy dobra passa Doktora i wysunięcie się Warehouse 13 na pozycję sztandarowej produkcji SyFy; albo prezentacja dramatyczna bliższa innym gatunkom, doprawiona tylko elementami s-f. Upraszczam może, ale coś w tym jest. Jeśli ktoś chce zaś raz na jakiś czas pogrzebać w czymś, co stawia klasyczne pytania na temat futurystycznych zagadnień i kondycji człowieczej, bądź po prostu czegoś poważniejszego/cięższego gatunkowo, musi szukać. Ostatnio honoru może nie-aż-tak-hard, ale na pewno głębszej s-f broniło parę produkcji. Rewelacyjne Black Mirrors pomysłu mojego guru telewizyjnego, Charliego Brookera (f*ck yeah for series 2!). Czy chwalone bardzo bardzo Awake i Continuum (nie oglądałem, więc na wspomnieniu skończę). W Internecie, gdzie wcale nie jest specjalnie lepiej i w pamięci jako "coś więcej" w fantastyce naukowej utkwił mi jedynie Aidan 5, też czasem wypływa serial, który obiecuje ciekawsze podejście w temacie futuryzmu. Na taki zapowiadał się, samoświadomością marketingową się wykazując, H+, mocno podpięty pod nośne nazwisko producenta - Bryana Singera, który po udanej mutanciej pierwszej klasie otrzymał zresztą nowy kredyt zaufania. Nie skupiajmy się jednak na tym - wyprodukował on "aż" pięć odcinków, z dużą grupą kolegów - lecz zadajmy sobie pytanie: czy sugerowany kierunek prawdą jest czy mrzonka li to?

Zainstaluj sobie smartfona w głowie! Ta idea ewolucji gadżetomanii okazała się w przyszłości z H+ niezwykle nośną, bo jak tylko wynaleziono magiczny internetowy interfejs domózgowy, to zaraz większość ludzkości ochoczo się zaimplantowała.FAIL! Wystarczył jeden porządnie zmontowany wirus komputerowy, by pozbyć się jednej trzeciej populacji, a resztę zostawić w przysłowiowej ciemnej dupie. A my dostajemy szereg pytań: kto, jak, dlaczego, kim jest ten facet z brodą i jak bardzo zła jest na pierwszy rzut oka złowieszcza korporacja wstrzykująca w mózgownice neuralną Neostradę? Do odpowiedzi trzeba się jednak dokopywać. Mamy tu bowiem cztery przedziały czasowe - każdy z odcinków zamyka się w jednym w nich, a w dodatku kolejność wskakiwania do któregoś wydaje się trochę przypadkowa. W tym z założenia najciekawszym, bo pokazującym samą katastrofę i jej bezpośrednie reperkusje, śledzimy bandę przerażonych cywili uwięzionych na parkingu podziemnym lotniska w San Francisco. Nie mają pojęcia, co się stało i co robić, ale na szczęście pojawia się rzeczony brodacz, który wie porażająco dużo o sytuacji, ale zdecydowanie mało wyjaśnia. Skoczymy też w przyszłość - świat 2 lata po Apokalipsie reprezentuje komuna żyjąca w wiejskich rejonach Włoch, która, bo ja wiem, pasie kozy i szuka klimatycznie obdartych ciuchów (no bo co można robić po upadku cywilizacji?), ale głównie leków, które okazują się niezbędne gdy pewien dziadek ulega wypadkowi. Do akcji wkracza "upadły" ksiądz... Możliwe jednak, że najistotniejsze rzeczy dzieją się w przeszłości. Tej bliższej, w której pewien irlandzki pisarz i jego pracująca w korporacji H+ Nano żona chcą namówić młodą dziewuszkę z Indii do zostania matką-surogatką. Pani zapracowana ma jednak jeden warunek - Hinduska musi sobie wszczepić implant. A w najwcześniejszym przedziale czasowym (przed iMózgami, co sugerują uroczo zaprojektowane smartfony przyszłości w łapach bohaterów), w mroczno-pięknej Finlandii, pewien mężczyzna spotyka pewną panią dzięki magii portali randkowych. Pani ma jednak sporo do ukrycia, a pan trudni się fachem, w którym prawdę się odkrywa. A co z miłością... i hakerami?

Jak widzicie, jest to nieco pogmatwane. Twórcy zachęcają wręcz widza, żeby układał odcinki jak playlistowe puzzle (aczkolwiek jeśli to jest według nich dowód na interaktywność, to trochę się nie postarali). Gorzej, że na razie jest to układanka nie do końca zajmująca. Ale o tym zaraz.

Trochę drwiąco opisałem fabułę, ale od razu widać, że H+ ma być poważnym uderzeniem. Przede wszystkim jest to kolejny etap ofensywy Warner Bros w świecie webseries, po głośnym Mortal Kombat: Legacy (notabene drugi sezon tej produkcji został ogłoszony właśnie na kanale nowej produkcji). Udział Singera już omówiliśmy, reżyserii natomiast podjął się Stewart Hendler, odpowiedzialny za horror z gatunku seryjny zabójca vs. laski Sorority Row, a obecne poważnie siedzący w telewizji sieciowej - oprócz H+ robił ostatnio serialik podczepiony pod Halo 4 oraz adaptację powieści YA Pretty Tough.W międzynarodowej (udział brali aktorzy między innymi z Finlandii i Niemiec) obsadzie nie ma przesadnie lśniących nazwisk. Nerdom na pożarcie rzucili tylko kolesia po stażu u Whedona - Alexis Denisof, czyli Wesley z Buffy i Angela (mi, przez maratony Comedy Central, na jego widok włącza się skojarzenie pod tytułem Sandy Rivers). Gra on tu irlandzkiego pisarzynę, sympatycznie i bez spinki (za to z fajnym akcentem). Reszta leci raczej średnią, ale bólu w obcowaniu z aktorami nie ma (oprócz specyficznej angielszczyzny Finów, ale cóż, jest przynajmniej realistyczna... dobrze, że inni mówią ojczystymi językami). Widać za to, że ekipa była duża i sprawna. Jakoś obrazu ostra jak paczka żyletek, ładnie sfilmowane, jest trochę trzęsącej się kamerki, zaskakująco sporo widoku z perspektywy bohaterów. Jak na razie serial jest mocno "pomieszczeniowy", co zrozumiałe, ale Chile, gdzie kręcono całość, daje parę ładnych plenerków i dobrze udaje Skandynawię czy Włochy. Efektów specjalnych dość mało (wiadomo, przy takich budżetach zostawia się to na finał), ale wyglądają porządnie i naturalnie. Gadżety różnorakie rzeczywiście wyglądają jak możliwa ewolucja obecnej iBranży, więc chwała za designowe nawiązania. Coś o większej skali - czyli pokazanie samej katastrofy - zdarza się dopiero pod koniec drugiego rozdziału i jest to widok odpowiednio upiorny. Od strony realizacyjnej doczepiłbym się tylko do muzyki - żałośnie standardowej, taka nijaka, typowa ścieżka do pełnego tajemnic thrillera. Nawet jak przez minutę pojawia się fajny, bardziej retro motyw, to zaraz znika.

Problemy? Te chętnie wyliczają już zarówno marudniejsi internauci, jak i recenzenci. Padają dwa hasła - pocięte i niezrozumiałe. Z pierwszym należy się zgodzić - 5 minutowe epizody nie wystarczają, by odpowiednio rozwinąć dany wątek. Kolejność też mogłaby być zręczniej ułożona - linia czasu przyszłości na przykład pojawia się raz na dostępne dwanaście odcinków i znika, widz zapomina o nim już po chwili, bo to dość mało mówiąca scena. A drugi zarzut? Tu już mniej. Według mnie scenariusz jest raczej łatwy do odczytania i śledzenia, mimo achronologicznego podawania. Więcej, konieczność zamieszczania nie tylko tekstów wyjaśniających grzecznie wszystko, ale i opcji podglądu innego odcinka w miejscu, gdzie stykają się ich fabuły, uznałbym za dowód małej pojętności widza oraz raczej żenujące ustępstwo na rzecz tych, którym troszeńkę pogłówkować się nie chce. Problemem jest sama konstrukcja. Jest dość wolno, bardzo przegadanie - i to przegadanie czasem pusto. Serial chce być tajemniczy, ale za długo waha się z walnięciem w odbiorcę przynajmniej jednym mocnym elementem (dopiero ostatnie minuty ostatniego z wyemitowanych odcinków skręcają w tym kierunku... ale to jeszcze nie to). Przyciąganie uwagi więc siada. Bohaterowie, których jest legion, dadzą się w większości opisać jedną cechą. Dlaczego bardzo to boli? Bo ewidentnie próbuje się tu wywołać emocjonalne podejście. Pokazuje się dramaty, mówi o przeszłości, rysują się konflikty. Co z tego, jak do nikogo nie da się przywiązać. Najbardziej obiecujące stają się w tym świetle wątki hinduskiej surogatki - ten naprawdę pokazuje jakieś problemy społeczne i wprowadzenia nowych technologii z osobistego punktu widzenia; oraz fińskiego gliniarza - ten z kolei prowadzony jest spokojnie (pewnie dlatego postaci są bardziej rozwinięte) i oferuje ładnie paranoję pracy bohatera i jego zbytnie zaangażowanie, a przy okazji rozgrywa się jak w miarę ciekawy kryminał. Najbardziej drażnią sceny z samego początku apokalipsy - płaskie postaci ukrywające się w garażu zachowują się nad wyraz schematycznie, padają teksty które słyszeliśmy osiem tysięcy razy w innych tego typu produkcjach, a enigmatyczny brodacz jest momentami w swej enigmatyczności wysilony (jako centrum akcji raz się sprawdza, a raz nuży). Być może największym grzechem jest sam napęd fabuły - technologia implantów. Niestety, bardziej się o niej mówi, niż faktycznie pokazuje jej działanie i konsekwencje jego w życiu codziennym. Zalewa się nas różnymi faktami - leczniczym wykorzystaniem, nowym postrzeganiem rzeczywistości, totalnym ułatwieniem życia - ale nie czujemy prawdziwie, co technologia oznacza dla wypowiadających to ludków. Nie pomagają nawet ciekawe uwagi o mrocznej stronie biointernetyzacji społeczeństwa. Czy tak trudno, przy nadużywaniu FPP, pokazać więcej mózgowego interfejsu? Mamy go tylko w pierwszym odcinku! Więcej o znaczeniu H+ Nano dla szarego obywatela dowiemy się z promówek niż z właściwego serialu.

Narzekam, prawda, ale nie zwykłem oceniać produkcji po tak małej ilości materiału. Wyszło dopiero 12 z 48 odcinków (będzie osiem rozdziałów, jak uwidacznia mapka ułatwiająca śledzenie akcji). Jednak mam wrażenie, że to, co dostaliśmy, może trochę jeszcze za mało przykuwać uwagę, by chciało się dotrwać do teoretycznych rewelacji epizodów późniejszych. Fabuła, pomijając dłużyzny, momentami składa się ciekawie. Widać, że twórcy chcieli być aktualni - wiadomo jak wygląda nasz obecny, przesycony netem tryb życia i jak gadżety to pogłębiają. Są elementy warte pociągnięcia. Sugerowane cyberterrorystyczne początki zamieszania. Społeczny mus aktualizacji własnego ciała do wymogów nowej technologii. Życie leniwe, czyli całkowite podporządkowanie się sterowaniu życia internetowymi podpowiedziami. Rzeczywistość rozszerzona. I choć twórcy szafują tą aktualnością, dodając do tego nośne hasło "transhumanizm", to w sercu H+, w mojej opinii, leżą trochę już przemielone schematy. Dokładnie postcyberpunk zmieszany z konwencją serialu narzuconą sukcesem Lost. Cyberpunk odbija się tu echem często - hakerskie klimaty, implanty przenoszące powoli do VR czy wreszcie dość otwarte naprowadzanie typu "uwaga! zła korporacja!". Formuła wywiedziona z Zagubionych to zaś nastawienie na tajemnicę, kuszenie konspirą, survivalem, dramatem osobistym, ale na wielką skalę. Kocham cyberpunk i współczesne telewizyjne hity (nie Losta, ale sama konwencja mi nie doskwiera), więc być może utyskiwanie bierze się z wysokich oczekiwań. Ale skoro H+ najlepiej sprawdza się, gdy oddala się nieco od tych wyznaczników, to może mam trochę racji? Nie będę dalej zniechęcał. Jeśli nie spodziewacie się fajerwerków, dostaniecie miejscami niedoszlifowaną, ale w miarę dobrą i składną futurystyczną fabułę. Ja zaś sobie poczekam na to "coś więcej" - oby dostarczyli.

STRONA OFICJALNA

KANAŁ YOUTUBE

FACEBOOK

Mroczny urok martwych niebios

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Wed, 22 Aug 2012 22:57:00 +0000

Klasyczne high fantasy jest, niestety czy stety, już dawno raczej poza moim kręgiem zainteresowań. I wydaję mi się, że jeśli ktokolwiek przedobrzy z obcowaniem z tego typu konwencją, dojdzie w końcu do tego stadium. Powielając schematy wyznaczane przez widełki Tolkien - Dungeons & Dragons, ciężko nie zajść w takie miejsce, w którym zaczyna się po prostu produkować więcej i więcej tego samego. Ile można czytać o magiczno-mięsniackich poszukiwaczach przygody, rąbiących smoki tudzież borostwory w świecie średniowieczo-renesansowym z dodatkiem uszatych elfiąt i brodatych krasnali. Zostaję więc przy kilku klasykach zawsze miło wspominanych, ale, że fantasy jako takie lubię, chętnie szukam podgatunków, które mają mi coś do zaoferowania. Urban fantasy czy nowsze, nomen omen, new weird to ciekawy kierunek, ale zawsze miałem też słabość do dark fantasy. Zarówno wąsko rozumianego, czyli pod kątem domieszki horroru, jak i po prostu tej odmiany fantastyki brodzącej w brudnych i uciesznie mrocznych klimatach. Więcej, w tej konwencji łyknę nawet rzeczy powielające pewne schematy, byle nastrój i tonacja podpadały pod moje gusta. Dlatego dziś przedstawię Dead Heaven - sieciowy komiks niezwykle miły oczom każdego miłośnika mroku w świecie magii.

Życie w świecie Saitha nie jest łatwe - to kraina pełna niebezpieczeństw, intryg i potworów. A my poznajemy jej tajemnice oczyma zwykłych (i niezwykłych), na pozór niepowiązanych ze sobą jej mieszkańców. Historia zaczyna się klimatycznie i krwawo - co będzie wyznacznikiem jej dalszej części. Młoda kobieta galopuje co sił przez ośnieżony las. Nie udaje jej się uciec. Kilka precyzyjnie wycelowanych bełtów z kuszy strąca ją z konia i powala ją na pokrytą białym puchem ziemię. Tajemniczy zbrodniarz pochyla się nad konającą dziewczyną... i zapomnijmy na razie o tym wątku. Po jakże frapującym wstępie mamy okazję poznać naprawdę sporą galerię bohaterów. Kogo tu nie ma? Śledzimy więc możnego władykę, który pod osłoną nocy dopuszcza się dziwnych eksperymentów z ciałem zmarłej ukochanej... i innych pań. Król tymczasem przyjmuje niezbyt pożądanych gości - minichów-magów, pojawiających się na dworze by odprawić makabryczny rytuał. W mrocznych zamkach czarownicy, używając dziwacznej technologii, przekazują sobie równie niepokojące wieści. Gdzie indziej życie toczy się innym tempem. Nadpobudliwy dzieciak marzy o karierze wojownika, walcząc z wyimaginowanymi potworami nad malowniczym jeziorem... nie wiedząc, że ktoś obserwuje go spod tafli wody. Starzejący się kupiec uprawia zaś w najlepsze końskie zaloty względem niechętnej wybranki... sielanka. Niestety, gdzieś daleko w tle przemyka zabójca z pogardzanej, elfiej rasy. Służy niezbyt przyjemnym ludziom i robi to niezwykle efektywnie... ale on też ma życie, które stara się chronić.

Christopher Edwin Steininger, Kanadyjczyk obecnie zamieszkały w Berlinie, ma za sobą bogate doświadczenia artystyczne. Pierwotnie pracował jako storyboarder i przy reklamach, ale w świecie komiksu też radzi sobie świetnie. Pracował przy kilkunastu tytułach różnych wydawnictw, a na początku 2012 wydał z innym artystą, Joe Frankiem, własną nowelę graficzną - Windows. Christopher ilustruje też książki young adult i współpracuje z ekipami tworzącymi gry wideo. Ta różnorodność praktyki procentuje, bo Dead Heaven to nie tylko rzecz w pełni profesjonalna, ale i dopięta na ostatni guzik w każdym calu. Jak na dzieło jednej osoby jest to nawet zbyt perfekcyjny poziom wykonania - naprawdę można tylko bić brawo. Ale to może za chwilę. Zacznijmy od podstaw. Z pozoru Dead Heaven jest typowe. Mamy mniej-więcej Wieki Średnie, elfy i duże stężenie magii. Autor sięga też po znane tropy wymagane od współczesnego, domrocznionego, do pewnego stopnia urealnionego fantasy. Jest więc kwestia rasizmu, są polityczne intrygi, jest wątek chorych czynów popełnianych z miłości, jest skupienie się na postaciach i ich emocjach - nic na szczęście nie jest podawane za pomocą bicia po głowie łopatą, ale tego typu manewry widzieliśmy często, od Sapka do Dragon Age. Lecz diabeł tkwi w szczegółach, czyli w mądrym prowadzeniu fabuły. Jak wspomniałem, wydaje się ona rozczłonkowana, może nawet nieskupiona. Każdy rozdział (fajne, opisowe tytuły) dotyczy innego bohatera, dzieje się w innej scenerii i tak dalej. Jednak wczytując się dostrzeżemy, że gwiazdy jednych wejść pojawiają się w tle lub we wzmiankach w innych. I pod koniec 1 tomu wiemy już, że każdy jest ze sobą powiązany (co nie przeszkadza tomowi 2 wskoczyć niemal od razu w diametralnie inne rejony świata przedstawionego). Intryga ma też oś - związaną z tajemniczym bractwem, jego knowaniami i przede wszystkim z elfim zabójcą. Ale podrzuca nam to głównie "haczyki" - morderstwo z początku, tajemnicę miłości lorda do martwej żony, naturę magii, napięcia w królestwie, przeszłość spiczastouchego asasyna - do których pełnego wykorzystania Christopher stara się nie spieszyć. Zamiast tego w subtelny sposób zarysowuje charaktery i historię postaci (na razie bez brania stron, choć kto jest ten bardziej zły, to widać), rozładowując wszystko lżejszymi scenkami - kupiec miernie kuszący swoją dumną wybrankę wypada autentycznie sympatycznie, dla przykładu. A na dokładkę scenki dyskretnie podsuwają nam niuanse życia w krainie, w której rozgrywa się akcja - worldbuilding nienachalny, z klasą. Jednym zdaniem - choć nie mamy tu urywającej głowy dynamiki intrygi (acz tempo potrafi przyspieszyć), twórca dokładnie wie, jak skupić naszą uwagę i daję popracować intelektowi, nie podsuwając niczego na tacy.

Przejdźmy do, nie ukrywajmy, najlepszej strony Dead Heaven - oprawy graficznej. Zaznaczę od razu, że jest cudna i zdania nie zmienię. Kreska niezwykle szczegółowa, realistyczna - ilość detali i świetne ujęcie zarówno ruchu, jak i statycznych obrazków imponuje. Kolor podobnie. Na operowanie nim warto zwrócić uwagę - każdy wątek i sceneria ma swoją odmienną paletę barw, od spokojnych i jesiennych przez mroczno-granatowe do infernalnych metali i czerwieni. Kolorystyka jest jednak tak dobierana, żeby całość mimo wszystko zachowała spójność. Wyrobiony styl to jedno, ale zwrócić uwagę należy na odwagę w eksperymentach dobranych do nastroju scen. Potrafi się zmienić nie tylko pomysł na barwy, ale i sama kreska! Scenki wspomnień to na przykład rwany, szkicowy rysunek w szarobieli, ale gdy elfi zabójca wykańcza w stylu gore jednego ze swoich wrogów, mamy do czynienia z zalanym czerwienią i podostrzonym groteską pokazem makabreski godnym mocnego horroru. W innym planie egzystencji, służącym za platformę komunikacyjną magom, wkracza zaś erotyczny surrealizm (latające stworzenia wodne i nagie piękności included). Jeśli chodzi o projekty postaci i otoczenia, jest tu dość tradycyjnie... do momentu, gdy na ekranie wyświetlimy sobie sceny dotyczące mistyczno-magicznego elementu. Wtedy komiks budzi najlepsze skojarzenia z rasowym dark fantasy. Dla mnie przywoływał na myśl przede wszystkim Magic: The Gathering (casus następujący - od lat nie miałem kart w ręku, ale arty chętnie zawszę obejrzę... a takie zestawy jak gotycki Innistrad mogą wywołać u mnie nawet ślinotok), Planescape: Torment czy, z nowszych rzeczy, Dragon Age 2 (to ciekawe - zmianę estetyki serii absolutnie pochwalam, a rozgrywka tak tragiczna...). Magitechnologia, pełna kabli, tajemniczych alembików i wielolementowych mechanizmów? Złowieszczy mnisi wyglądający jak połączenie Barona Harkonnena z aktorem teatru kabuki? Ich słudzy, zamiast twarzy posiadający bezkształtne worki ze skóry? Mroczne wnętrza sypiących się zamków, gdzie trupy stoją w czarodziejskich, szklanych trumnach Królewny Śnieżki? Totalne estetyczne zwycięstwo. Co ciekawe, jak na razie mało w Dead Heaven fantastycznych potworów (bardziej sugeruje się ich istnienie) - ale gdy są... Powiem tyle, tak upiornych centaurów w fantasy chyba nie było, zwłaszcza, że Christopher nie wziął sobie do serca schematu "pół człowiek, pół koń", lecz raczej "3/4 konia, 1/4 koszmaru".

Osobny akapicik należy się samej stronie, bo to, jak została zrobiona, to istne mistrzostwo kategorii - inne sieciowe komiksy mogą się z niej uczyć. Zwłaszcza, że efekt osiągnięto, jak chwali się autor, zupełnie bez często irytującego Flasha. Menu jest ograniczone do minimum - sklepik, świat, o mnie i kontakt. Archiwum rozwiązano za to uroczo przejrzyście: pasek wyboru tomu, a potem drzewko rozdziałów, krótkich oraz zamkniętych (nie przeklikasz do następnego, wraca do początku), co warto dodać, i to ułatwia dawkowanie sobie. Prawdziwym czadem jest za to fakt, że każdy rozdział ma swoją odrębną, wykonaną w wysokiej rozdzielczości grafikę tła. Nie są to żadne wycinki z paneli, tylko obrazek przygotowany specjalnie do tego celu, korespondujący z treścią danej części fabuły. Dodać do tego ładne, wyeksponowane logo i ogólną schludność, a wychodzi bomba. Ale cóż - w tym komiksie nawet układ paneli gra swoją rolę, raz kusząc eksperymentalną asymetrią i brakiem "białych przerw", innym razem skupiając się na prezentacji pojedynczych kadrów, a jeszcze gdzie indziej stuprocentowo wpisując się w standardy komiksu europejskiego.

Dead Heaven gwarantuje przyjemnie spędzony czas przed monitorem. Nie należy się tu spodziewać superodkrywczości czy różnych wydziwów, ale komiks stawia na klimat i wychodzi z tego nad wyraz obronną ręką. Nie uciekając się do cenzury - ostrzegam, jest krew, przeklinanie i nagie ciało. Gotycka atmosfera miesza się z klasycznym podejściem do fantasy, a szara rzeczywistość ze skrajnie upiornymi wizjami. A przecież to dopiero początek (choć komiks robiony jest od 2009, zaczął się dopiero drugi tom). Jeśli zaś miałoby się podsumować dzieło Christophera jednym słowem, wybrałbym określenie "eleganckie". I to właśnie przesądza o tym, że każdy miłośnik tego typu estetyki musi na nie zerknąć.

DEAD HEAVEN

Przerywnik muzyczny # 1 - Masakra i depresyjne roboty

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Wed, 15 Aug 2012 06:00:00 +0000

Mało na Net is Nerdy muzyki. A miała być integralnym elementem - skończyło się na paru postach, pozostających w zdecydowanej mniejszości. Trzeba to zmienić, bo dzięki różnym social i nie-socjal mediom Sieć pełna jest muzyki. Także takiej, która się w niej rodzi, w niej pozostaje i w niej gra. I nie mówimy tu tylko o indywiduach z YouTube'a, remikserach wszelakich czy kapelkach wrzucających materiały na licencji Creative Commons. Pełne są jej np. interaktywne produkcje lub seriale sieciowe (ten aspekt zresztą staram się zwykle podkreślać). Warto więc wyciągać perełki - co zamierzam czynić w miarę regularnie. Oczywiście takie z elementem geekowskim, a jakże.

Dziś dwa utwory w klimacie chiptune, ale z zupełnie odmiennych bajek.

FantomenK - The Massacre

Skąd? Z napisów końcowych Hey Ash, Whatcha Playin'?

Z pozoru zdaje się to kiepskim techno. Dominująca rola pierdzącego jak żołnierz po grochówce basu i rytmu wysublimowanego jak scenariusze filmów akcji z lat 80-tych zdaje się zapowiadać nieprzyswajalną całość. I owszem, zasadniczo jest to nowomodne, niezbyt delikatne electro, ale kluczową rolę pełni tu gama motywów do złudzenia przypominających te spotykane w retro grach wideo i podanych za pomocą dźwięków z nich wyjętych. FantomenK nie idzie na łatwiznę i nie zapętla jednej melodyjki, ale podrzuca ze cztery różnorodne, choć utrzymane w klimacie motywy, przerywane chamskawym przejściem. Najlepsze są pierwszy i ostatni. Otwarcie nie bez powodu zamyka każdy odcinek Hey Ash, Whatcha Playin'?, najbardziej ambiwalentnego w odbiorze, ale i najoryginalniejszego show o grach w Necie. Pasuje bardzo do perypetii ekscentrycznej do granic upośledzenia społecznego Ash i jej atakowanego wszelkimi metodami - choć głównie dowcipami o gejach - brata Anthony'ego (oraz jego żony, debeściarskiego bohatera tła w osobie opryskliwego i wrednego ojca oraz diabolicznej dosłownie matki). Końcowa wstawka to zaś najbardziej rozbudowana melodia i bardzo chwytliwa w swej niedorzecznej staroszkolności. Orgia chrupliwych i chropowatych dźwięków rodem z Pegasusa służy zaś za przyjemne ozdobniki. Reszta kawałków tego producenta niewiele mnie obchodzi, ale to może być najlepsza łupanka, jaka kiedykolwiek gościła w serialu sieciowym.

Pornophonique - Sad Robot

Skąd? Z płyty 8-bit Lagerfeuer

Zasadniczo jest to typowy chiptune, zawężający paletę środków do 8-bitowych fiuków i trzasków... no, wcale nie. Sam tytuł płyty podpowiada, że jest to coś dużo bardziej unikalnego. Lagerfeuer przekłada się na "ognisko", co tu oznacza "piosenki ogniskowe". Tak, nostalgiczne, proste kawałeczki śpiewane przez harcerzyków wpatrzonych melancholijnie w płomień i ociekające nad nim tłuszczem kiełbachy. Oznaką tego jest prominentna obecność gitary akustycznej (choć duet Niemców potrafi też dogrzać z elektryka i często to pokazuje). Ale też specyficzna melodyka i klimat. Już sama przygrywka do Smutnego Robota udowadnia, że termin z tytułu płytki nie jest pustym dodatkiem. Kapitalne są w Pornophonique dwie rzeczy. Po pierwsze idealne zgranie się akustycznej części z brudnymi, chiptune'owymi podkładami, tutaj chyba najlepsze zresztą. Nic się nie gryzie, nawet oczywista jak na kawałek o takim tytule zwrotka zaśpiewana mocno przetworzonym w stronę zmechanizowania głosem zwrotka pasuje do gitarki jak ulał. Co więcej usunięcie klasycznego "pudła" rozbiło by strukturę kawałka, a bez klawiszowej dogrywki i świergotania uzupełniającego refren melodia byłaby mocno uboższa. Kompozycyjnie jest to mistrzostwo, choć pewnie najbardziej chwyta klawiszowa pseudosolówka przechodząca w refren zagrany "bez prądu". Drugą ekstra cechą Pornophonique są teksty. Widać, że to nerdy totalne, ale i inteligentne ludziki. Liryki starają się bowiem ujmować bolączki współczesnej rzeczywistości i życia na jej marginesie w metafory rodem z naszej strony popkultury, a przede wszystkim ze starych gier. Owocuje to nie tylko śmiesznymi tytułami, jak Zakochane Lemingi, ale i podawaniem alienacji za pomocą śpiewania o zombie i najeźdźcach z kosmosu z automatowej strzelnianki czy porównywania rozstania do game over po stracie ostatniego życia (i o pragnieniu bonusowego, czyli drugiej szansy). Egzystencjalne dramaty generacji retro konsol? Sprytne to i wykonane po angielsku, fajną barwą głosu z mało natrętnym akcentem germańskim. Sad Robot to, obok zdecydowanie electro Space Invaders (ogólnie motyw ogniskowy zaciera się w części piosenek), największy hit skądinąd znanego w Internecie duetu, ale warto ściągnąć sobie całą płytkę, dostępną darmowo pod tym adresem.

Na dziś to tyle. Mam nadzieję, że ładujecie już powyższe hiciory na wasze iPody i inne grajgadżety.

Kryzys dotyka wszystkich

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Mon, 30 Jul 2012 21:08:00 +0000

Sandeep Parikh, znany przede wszystkim z The Guild, to niewątpliwie sympatyczny gość. Tego Amerykanina hinduskiego pochodzenia nie da się nie lubić, a komediant też jest z niego całkiem spoko. Sęk w tym, że produkcje z jego (zawsze ogromnym) udziałem nie bardzo mi się chciało oglądać... przynajmniej na dłuższą metę. Gildia broni się, to fakt, przystępnym humorem i charakterystycznymi postaciami, ale po 3 sezonie nie chciało mi się nawet włączyć czwartego. Zaś Legend of Neil, autorski projekt Sandeepa? Cóż, to rozbudowana (i świńska co niemiara) parodia Legend of Zelda, a ja w tą grę nigdy nie pocinałem i pocinać nie zamierzałem. Czasy 8-bit i 16-bit mają taki zasób Castlevanii, Metroidów, Final Fantasy i innych cudeniek, że zwyczajnie mało obchodzą mnie perypetie spiczastouchego bubka w czapeczce oraz z mieczykiem, zbierającego sobie serduszka i takie tam. A późniejsze... nie, nie umiem się przemóc. Sorry, fani Nintendo. I choć ciężko nie docenić paru błyskotliwych pomysłów i entuzjazmu, a każdemu serialowi rozpoczynającemu się od tronowego wsiąknięcia w konsolę wykonanego za pomocą masturbacji pod pikselową wróżkę połączonej z podduszaniem się padem od NESa należy się tzw. szacun, to dłuższe obcowanie u mnie skończyło się wyłączeniem. Dlatego cieszę się, że nowy projekt Sandeepa tematycznie bardziej trafia do mojej osoby. Bo choć ze sztandarowych bohaterów DC, których wykrzywione przedstawienia są główną atrakcją Save the Supers, lubię jedynie Batmana (chyba, że Lobo jest sztandarowy), to przynajmniej rozeznaję się jako tako w ich realiach.

Normalnie komiksowi superherosi nie martwią się wydatkami i zapleczem logistycznym. Bo i kto by się martwił, jeżeli każdy jest bilionerem, wszechmocnym kosmitą, nieśmiertelnym bogiem czy kolesiem z cholernej Atlantydy? Ale w dzisiejszych czasach i oni będą musieli sprostać wyzwaniom niestabilnej ekonomii. Gdy wspierający grupę Super Force rząd amerykański obcina jej fundusze o połowę, a potem jeszcze o połowę, pogromcy zła stają przed widmem bankructwa. Twardo stąpający po ziemi Merman (czyli Parikh w roli pseudo-Auqamana) próbuje znaleźć nowe źródła finansowania. Np. internetowy reality show (tak, to "autentyczne" transmisje z ich zebrań i akcji oglądamy). Niestety, jego superziomale niespecjalnie się w to angażują. Fleet Foot, lekko zniewieściała wersja Flasha, woli podniecać się internetowymi memami. World Man (Superman) pieści głównie swoje nad wyraz rozbudowane ego. Elementra (Wonder Woman z mocami żywiołów) ma dość nonsensów i 400-letniego uganiania się za siłami zła. Morphman jest za poważny na takie zabawy, nawet jeśli akurat zmienił się w wózek supermarketowy. A Night Knight? Ten odpowiednik Batmana z naleciałościami Rorschacha jest niezrównoważony. Albo po prostu szalony. I ma własne plany związane z manipulacją DNA i użytkowaniem łona koleżanki w celach eksperymentalnych. Zapada więc oczywista, choć trudna decyzja - trzeba kogoś... zwolnić.

Save the Supers, opisywany najczęściej jako The Office w uniwersum komiksowym, został spłodzony w wyobraźniach Sandeepa i jego wspólnika Bena Benjamina już dawno temu, ale premiery doczekał się w lipcu tego roku, połączonej od razu z intensywną promocją na Comic Conie. Wykonany jest na dobrym poziomie, z niezłymi aktorami (dającymi sobie radę z przerysowanym odgrywaniem postaci), odpowiednio podobnymi do oryginalnej Justice League kostiumami - ale odpowiednio zmodyfikowanymi, Night Knight ma na przykład na sobie... zbroję, jak to rycerz nocy - i przyzwoitymi niskobudżetowymi efektami specjalnymi. Stylowa czołówka obecna od drugiego odcinka i liczne nawiązania do komiksowego kanonu także uprzyjemniają obcowanie z serialem. Ma on też dwie poważne zalety, które czynią z niego świetny, lekki przerywnik pomiędzy poważniejszymi zajęciami. Pierwszą są dobre dialogi. Nie wywołujące niepowstrzymanych ataków śmiechu, ale nie pozwalające oglądać bez uśmieszku na ustach. Zakulisowo (a nawet i nie - patrzcie początkowe wejście do banku) herosi prezentują się jako banda niepoważnych gnojków, rzucająca w siebie sarkastycznymi komentarzami, otwartymi pojazdami i niedorzecznymi pomysłami. Pomagają mniej lub bardziej absurdalne sytuacje związane z finansowym kryzysem. Kilka scenek, jak udawana przed podglądającą resztą kłótnia Mermana z World Manem (bo przecież Supermana nikt zdrowy na umyśle nie wywali z roboty) czy bezczelnie znudzona Elementra paląca fajki i próbująca zmusić mózg drużyny, by to ją usunął z grupy; pokazują, że starano się tu grać przede wszystkim na umiejętnie podanych interakcjach między postaciami.

Drugą poważną zaletą jest... Night Knight. O ile reszta stylizacji może czasem razić najbardziej oczywistym podejściem do sparodiowania (zakochany w sobie Superman, marna wartość w jakiejkolwiek heroicznej działalności Aquamana), to Rycerz Nocy, mimo pozornie podobnego "pójścia na łatwiznę", jest po prostu kapitalny. Już jego wejście, gdy przypomina sobie o efektownym włączeniu się do akcji kiedy sytuacja jest opanowana (kończy się to efektownym fatality zresztą), sprawia, że nie można nie kochać tej postaci. Jego przemowy mrocznego antyherosa głosem zachrypniętego Bale'a (który znika, gdy właściciel aparatu mowy zostaje zbity z tropu); próby realizacji swojego planu stworzenia "superdziecka", w których w różnych sytuacjach próbuje pobrać DNA od reszty drużyny; czy kompletne oderwany od tematu tok myślenia dopełniają komizmu postaci. A detale? Śmieszą i niezbyt sprawnie używane gadżety typu linka do wspinania czy bomba dymowa. Rozbawia też "poważna" mimika, zwłaszcza łypanie podmalowanymi na czarno oczyma. Oraz obsesja na punkcie sprawiedliwości i prawości, która w połączeniu z naturą jego zatrudnienia w grupie i odsłonięciem jego prawdziwego trybu życia powala. Aż dziwne, że najpoważniejszy występ tego aktora to film Asylum pod tytułem Naziści w Centrum Ziemi. Tak, Night Knight jest tak fajny, że jeszcze na dole podrzucam go więcej:

Oczywiście nie wszystko w Save the Supers jest dobre. Boję się trochę o to, że nastąpi eskalacja wulgarnego humoru i epatowania obleśnością, które jest już obecne, a nie do końca pasuje do całkiem inteligentnego konceptu oraz dialogów. Choć przy Legend of Neil serial ten jest wręcz delikatny, to nie lubiący fucków i nawiązań do różnych płynów z wnętrza ludzkiego ciała mogą już się zbulwersować. Niektóre gagi robią się bardzo szybko powtarzalne. Zamiany Morphmana w różne przedmioty trochę pachniały nadużywaniem, choć fajnie kontrastowały z dorobioną mu mroczną historią. Natomiast zaproszenie twórcy i bohatera pewnego memu spowodowało przesyt już po dwóch wejściach. Niemniej jak na razie, a emisji doczekały się dopiero dwa odcinki, jest obiecująco. Zwłaszcza, że już zostawiono kilka haczyków do rozwinięcia w fabule. Fanowskie produkcje komiksowe rzadko mnie ruszają, ale już taka profesjonalnie zrobiona parodia... na pewno będę oglądał dalej. Choć jestem też świadomy, że widzów przyciągną prędzej zapowiadane gościnne występy nerdowskich idoli. Będzie na pewno Seth Green. Co cieszy - i chyba polubił on ostatnio występy w sieciowych produkcjach, bo niedawno pojawił się w pierwszej sitcomowej komedii o środowisku horroromaniaków, Holliston (produkcji FearNet, czyli niestety opatrzonej blokadą regionalną - inaczej dawno bym ją omawiał). Zjawi się też, co raczej było do przewidzenia, koleżanka uwielbiana przez wszystkich nerdów, czyli Felicia Day. Chociaż trzeba Sandeepowi przyznać: wie jak obsadzić rudą celebrytkę by przyciągnąć uwagę - w Legend of Neil grała nimfomańską wróżkę, tutaj wystąpi jako... pseudo-Catwoman. Jak myślicie, jak bardzo podniesie to oglądalność?

Aha, jeszcze jedno. To jedyny serial, w którym zobaczycie wymiotującą lampę z abażurem. To chyba się liczy, nie?

KANAŁ YOUTUBE

STRONA OFICJALNA

FACEBOOK

Upiorne kalifornijskie miasteczka i brytyjskie potworki

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Sun, 08 Jul 2012 20:20:00 +0000

A niedzielnym wieczorem na Net is Nerdy powróci temat, który bez przesady mogę nazwać jednym z wiodących - czyli horrorowe antologie. W wersji wideo, należy dodać. Temat wraca, bo twórcy działający w Sieci ciągle do niego podchodzą. I to niekoniecznie nawet ci bardzo indie, jak choćby niedługo przekonamy się na Crackle.com . Cóż, horror akurat zgrabnie da się upchnąć w formułę króciaka, która to z kolei pozwala łatwo pokonać różne ograniczenia, na jakie co i rusz trafią niezależni twórcy. Dziś na tapecie będzie więc jedna antologia, którą już znacie z moich wynurzeń - a która przeszła pewną transformację - oraz coś nowego, prosto z upiornej Anglii. Zapraszam!

Black Box TV było jedną z pierwszych antologii horroru w formie serialu sieciowego, jakie omawiałem na blogu. I po dziś dzień jest jedną z lepiej zrealizowanych, nawet biorąc pod uwagę fakt, że tzw. production values w przypadku dobrych internetowych serii są obecnie z miesiąca na miesiąc coraz lepsze. Oczywiście, miała swoje problemy -najgorszym był wahający się poziom scenariuszy - ale była krokiem we właściwą, profesjonalną stronę. Z tym, że bardzo szybko zaczęło się wydawać, iż na dobrym starcie w postaci pierwszego i kawałka drugiego sezonu się skończy. Dziełko Tony'ego E.Valenzueli i Anthony'ego E. Zuikera nie dość, że po paru dobrych odcinkach drugiego rzutu dostało jakby czkawki, to jeszcze wydawało się, że więcej energii twórcy wkładają w różne inicjatywy "około", wcielane do głównego kanału serii. Niektóre, jak konkursy szortów grozy, można jeszcze potraktować jako coś ciekawego. Ale "prawdziwe" nagrania z udziałem duchów? Odwiedzanie "nawiedzonych" miejscówek? Tłuczenie znanych miejskich legend (i to nie do końca nawet miejskich, bo meksykański folk z La Lloroną i fikcyjny wymysł netu Slender Man to dwa tematy z trzech)? Raczej kiepsko rokowało to na przyszłość.A tu niespodzianka. Panowie zdecydowali się bowiem na odświeżenie formuły swojego serialu - i od kwietnia wrzucają na YouTube nowe odcinki pod szyldem Black Box TV: Silverwood.

Nowy tytuł mówi wszystko. Od teraz szorty spod znaku BBTV dzieją się w jednej, określonej lokacji - kalifornijskim miasteczku Silverwood (hmm, swoją drogą, coś takiego robi w tym roku też nasza polska e-antologia literacka 31.10 Haloween, jakiś nowy trendzik? :D), które oczywiście ma nadzwyczajną ilość skrywanych mrocznych sekretów na metr kwadratowy. Co ciekawe, wybór jednego miejsca nie oznacza powiązania fabuł czy zmiany konwencji - to nadal krótkie, nie nawiązujące do siebie historyjki, tylko w nowym plenerze, pełnym malowniczych widoczków górskich i domów z dużą ilością drewna. A zmiany? Nowy szyld i nowe podejście służą ukonkretyzowaniu formuły, która dotychczas nie była aż tak sprecyzowana. Czyli wybraniu wspólnych zalet poprzednich szortów i skupieniu się na nich.

Przede wszystkim kierunek. Sezon 1 trochę zygzakował w różne strony, niby był horrorowy, ale a to wpadła melancholijna opowieść o zaświatach; a to wojenne, ufokowe lub "paradoksowe" s-f; potem zdarzały się nawet odtwarzania realnych historii. Przypominało to różne mieszanki typu Twilight Zone i Outer Limits, główne inspiracje twórców, ale spójnością nie powalało. Silverwood w porównaniu do tamtego rozstrzału jest nastawione stuprocentowo na horror i jego schematy. Ponadnaturalny bądź nie - ale horror właśnie. Co za tym idzie, jest dużo więcej krwistych scen, więcej napięcia (powolne budowanie nastroju, jeśli jest, to długo nie trwa) i, cóż, straszenia, choć jumperowego (jeden im się szczególnie udał, w odcinku Left Behind - ja lekko podskoczyłem, aczkolwiek można się spodziewać uderzenia, zaskakuje jego forma). Drugą oznaką nowego toru jest uwypuklenie zalet realizacyjnych. Jest jeszcze lepiej. Obraz czyściutki, dobrze obrobiony i w wysokiej rozdziałce. Skupiono się na najbardziej sprawdzonych patentach i wykorzystuje się tylko je. Najbardziej cieszy częsty podział ekranu a la 24 Godziny, ale nie służący do zestawiania paru scen, tylko do ukazania detali jednego fragmentu, których w klasycznym ujęciu moglibyśmy nie dostrzec. Praca kamery to ogólnie pole do popisu w tym przypadku - np. w dwuczęściowym The Hunger już od pierwszej sceny pan kamerowy ustawia się tak, by złapać jak najbardziej nietypowe perspektywy. To szukanie oryginalnej pozycji dobrze zestawia się z efektem trzęsikamery. Muzykę popularną, kontrastującą ze sceną, trochę ograniczono do odpowiednich momentów, i nadal ciekawie to wypada (oprócz oczywistego metalowego darcia w jednym z epizodów).

Odświeżenie oznacza też świeższą obsadę. Aktorzy wydają się jeszcze młodsi i bardziej urodziwi... niestety, jakość gry przy tym pozostawia więcej do życzenia. Tylko w The Perfect Night w ogóle nie da się słuchać postaci wiodących, ale w reszcie odcinków większość wypada blado (ci, którzy trochę się wyróżniają, mają po prostu większą ilość ról na koncie). Owszem, znajdą się i wyróżniający niszowi aktorzy. Mi przypadła do gustu niezwykle stylowa Azure Parsons. Która przeszła do ekipy z niezłej ligi, dodajmy, bo to stała współpracownica popularnego kolektywu kręcącego krótką grozę - Fewdio, odpowiedzialnego też za znane już wam Camera Obscura (i tam też była, tak tak, ta urokliwa dziewuszka to Magoria, moja ulubiona strzykawkowa potworzyca, we własnej osobie). Chociaż, bądźmy szczerzy, może to bardziej mój crush, bo wiele więcej od reszty nie pokazała. Cieszy, że pojawiają się w drugoplanowych rolach sprawdzeni, wiele lat pracujący w TV aktorzy. Mówię tu choćby o Michaelu McGrady (serial Southland, mnóstwo epizodów), Mary Pat Gleason (każdy serialik, przy którym zakrzyknę Middleman! ma u mnie plusa) czy Jonie Griesie (charakterystyczny epizodysta, między innymi Roger Linus z Lost). A najważniejsze? Cóż, można powiedzieć, że scenariusze wyrównały poziom... ale do średniego. Tematyka to ograne i znane schematy gatunku. Mamy nawiedzony dom; dziwaczną, patologiczną rodzinkę; szaleństwo otwierające drogę ku zaistnieniu nieokreślonej abominacji i tragedię wynikającą z psychicznych problemów pewnej stalkerki. I choć zdarza się niezły zwrocik akcji, jak w ostatniej z tych fabuł, widzimy głównie dość typowe rozwiązania. Tylko jedna historyjka zahacza o żenadę. Opowieść o trójce przyjaciół jadących nad jezioro, których relacje psują powikłania miłosne, a potem... campowe jak cholera UFO. Na szczęście pewien zwrot akcji trochę to ratuje, ale to raczej przejście z jednego kiczu w drugi. Ale, co by nie mówić, reszta dostarczy niezłej rozrywki na wysokim poziomie wizualnym każdemu fanowi gatunku. Ogląda się to dobrze, a więc odżywają nadzieje na przyszłość.

A skoro do antologii telewizji internetowej sięgnęliśmy, to przenieśmy się na chwile na naszą stronę Atlantyku, gdzie w Wlk.Brytanii duży kolektyw twórczy (tak duży, że wymienianie byłoby niepotrzebnym nabijaniem długości posta) pod wodzą niejakiego Bena Franklina bardzo stara się o możliwości realizacji swojego projektu - trzynastu filmów do 10 minut długości pod szyldem Bloody Cuts. Króciaków powstało na razie pięć, a kampania finansowa przyniosła dość mizerne efekty, więc przyszłość inicjatywy to wielki znak zapytania, ale warto się przyjrzeć dotychczas wypuszczonym w Sieć dziełom ekipy. A zwłaszcza ostatnim trzem. Bo choć też daleko nie uciekają od grozy typowej i może ogranej, to są bardzo dobrze zrealizowane... i kuszą ciekawym ujęciem tematów.

Pierwsze dwie historie Bloody Cuts ani ziębią, ani grzeją. Owszem, nieco staroszkolnie kiczowatą, zwięzłą grozę grupa opanowała dobrze, w scenach pełnej napięcia eskalacji strachu jest rzeczywiście pierwiastek przerażenia właśnie, ale to tyle. Lock Out to krótka, bezfabularna wprawka o ochroniarzu, który przy zamykaniu interesu napotyka coś buszujące w cieniach. Stitches to zaś ekranizacja miejskiej legendy szeroko znanej w wielu wersjach dosłownie wszędzie, co sprawia, że nic tu nie zaskoczy. Ale, po zachęcającej oglądalności tych dwóch króciaków, do ekipy Bloody Cuts dołączył możliwe, że jej największy atut. Członkowie kolektywu Millenium FX, odpowiedzialnego za prostetykę, potworkowe efekty i makijaż w takich produkcjach, jak Szeregowiec Ryan, Mumia, Dr Who czy Being Human. I wydaje się, że zauważalny skok wizualnej jakości pociągnął za sobą większe kombinowanie i urozmaicanie. Prey to przestroga dla podrywaczy na motywach angielskiego folkloru. Pierwsza część obrazu jest ciekawa, bo ma dwupoziomową narrację - poranek pewnego przystojniaka przeplatają frenetyczne urywki z nocnego imprezowania. W drugiej zaś pojawia się znany na całym świecie duch z celtyckim rodowodem, tylko, że podany... bardzo po azjatycku. Końcówka jeszcze bardziej oddala nas od oryginalnego oblicza zjawy i wypada to fajnie. Mother Died... żeby nie zaspoilować, to ciekawa wariacja na ograny obecnie do wymiotów temat. Efekt osiągnięto dzięki ciekawej, młodej aktorce, osobistej narracji i położeniu nacisku na emocje. Najlepszy i najbardziej stylowo wyglądający jest zdecydowanie Suckablood. Jest to gotycka bajka o tym co się dzieje, jak dziecko nie chce przestać ssać kciuka... podana z tak superanckim przerysowaniem (narrator, o mój boże, narrator) i dawką burtonowskiego mroku, że wypada tylko przyklasnąć. Dodajmy, że ekipa dba o korespondującą i schludną graficzną stronę swojego przedsięwzięcia (no, może czołówka nieco śmieszy) - spójrzcie na ich witrynę - i np. pozostającą w klimacie reklamę swojej kampanii zbierania funduszy. A i ma czas nakręcić na boku jakieś totalne, rozbrajające dziwactwo w typie "randka z demonem" (If you like it then you shoulda put a ring on it :)). Widać w tym pasje i chęci, które mogą świadczyć, że jeśli powstaną kolejne epizody, będą tylko coraz lepsze. Do obserwowania.

I tyle. Ciekawe, co w tym roku jeszcze pokażą twórcy zbiorków grozy pod postacią serialu?

BLACK BOX TV: SILVERWOOD

BLOODY CUTS

Dziwaczne konsekwencje braku snu

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Mon, 02 Jul 2012 05:21:00 +0000

Niedobór snu to masakra. Powie to każdy, kto śpi mało - np. ja. Wiadomo, jak się dzieli czas między pracą, tzw. prozą życia a udzielaniem się w wielu różnych miejscach, trzeba sobie odcinać brakujący czas z godzin snu właśnie. U mnie efektem jest to, że gdy tylko w tygodniu dotknę jakiejś powierzchni mniej-więcej nadającej się do leżenia, w pięć sekund uciekam prosto do krainy Morfeusza... dobra, ale to nie jest próba autobiografii. Chodzi o to, że z niedoborem snu ludzie radzą sobie różnie. Jednym ze znanych sposobów jest power nap, czyli po naszemu króciutka (do 20 minut) drzemka rewitalizacyjna. Tak się składa, że Power Nap to także tytuł bardzo fajnego, choć dopiero rozwijającego skrzydła komiksu sieciowego, którego akcja kręci się wokół snu i zwłaszcza jego braku. Główny bohater ma pod tym względem strasznie przerąbane - jest bowiem jedną z ostatnich osób, które... w ogóle muszą spać.

Obrazek należy do Maritzy Campos i Bachana, wszelkie prawa zastrzeżone

Drew ma niezwykle ciężkie życie. Nie dość, że pracuje w bezdusznej korporacji na jakże odpowiedzialnym stanowisku operatora zszywacza (serio!), do pracy dojeżdża trzy godziny i nie ma poza nią czasu na jakiekolwiek życie, to jeszcze dręczą go koszmary. I to wyjątkowo specyficzne. Smokowaty potwór gania go po pustynnej krainie snu, by męczyć go... matczyną troską. A nieprzyjemne sny są dla Drew przedłużeniem codziennej męki. Bo snu w jego życiu jest zdecydowanie za mało. Powód? Musi się dostosować do wymogów świata bliskiej przyszłości, w którym zlikwidowano potrzebę spania. Pewna korporacja wynalazła specyfik zwany Z-Sup, który całkowicie usunął tą marnującą czas przypadłość i wszyscy wokół Drew są aktywni 24/7. Ale samego protagonistę los pokarał alergią na lek. Wobec faktu, że nadal musi on spać, spotyka się z wielkimi przykrościami. Jest traktowany jak dziwadło, jak upośledzony, a objawy braku snu i nadmiernego spożycia kofeiny sprawiają, że przypina mu się łatkę szaleńca. Szczególnie boli fakt, że piękny rudzielec, nowicjuszka w korporacji Wendy, która zdawała się odwzajemniać zauroczenie samotnego Drew, gdy odkrywa, że ten usnął, traktuje go jak, nie przymierzając, rasistka. Na domiar złego porzuca go w momencie, gdy już mieli zaspokoić wzajemny pociąg. Nawet marna praca wynika z tego nieszczęścia. Alergik nie dostanie dobrej roboty, bo nie może dostosować się do 24-godzinnego rytmu życia - więc korporacja produkująca lek zatrudnia takich wyrzutków na niedorzecznych i bezużytecznych stanowiskach w celu zachowania humanitarnego oblicza (ach ten PR!). Drew zmaga się z rzeczywistością... ale gdy potwór ze snu manifestuje się w realnym świecie, zaczyna się domyślać, że być może za koszmarami kryje się coś więcej.

Obrazek należy do Maritzy Campos i Bachana, wszelkie prawa zastrzeżone

Power Nap to na pewno oryginalny pomysł. Jak często dostajemy futurystyczne realia oparte o wycięcie potrzeby snu z życia codziennego? Obiecujące... I komiks z tej obietnicy czegoś ciekawego jak na razie się wywiązuje. Duża w tym zasługa ogromnego doświadczenia pary pochodzących z Meksyku (Power Nap ukazuje się zresztą także po hiszpańsku) autorów. Maritza Campos od 1999 roku jest jedną z bardziej znanych twórczyń w webcomicowym światku. Właśnie od tylu lat ukazuje się w Sieci jej popularny i wielokrotnie nagradzany komiks College Roomies From Hell!!! (obecnie CRFH). Rysownik Bachan ma natomiast na koncie Vinny - ostrą, policyjną opowieść dziejącą się w mieście antropomorficznych zwierząt. W czym objawia się to doświadczenie? Przede wszystkim w ciekawym scenariuszu z wieloma możliwościami rozwoju. Jest w nim wszystko. Humor? Szaleństwa Drew związane z brakiem zdrowego wypoczynku oraz jego specyficzne podejście do życia, bardzo lekkie dialogi oraz mnóstwo absurdalnych sytuacji - dostarczają go sporo i w dobrej jakości. Stare, dobre science fiction? Znajome, ale odrobinę inne realia przyszłości, z trochę bezdusznymi i nieco ogłupiałymi obywatelami, reklamami, które dosłownie spadają z nieba, agresywnym konsumpcjonizmem i tak dalej - to zapewnia dobrą zabawę miłośnikom fantastyki opartej na ciekawych pomysłach. Surrealizm i szalone wizje? Od tego są sny, a w nich dziwne stwory i niedorzeczne sytuacje. Sfera snu zresztą wydaje się wdzierać w "realny" świat, co daje ciekawe możliwości. Kim są dwa czerwone diabły, opisujące sny językiem rodem z gry CRPG i próbujące wciągnąć biednego Drew do jakiejś dziwnej ekipy wojaków istniejącej tylko w marach sennych? Czemu nagle interesuje się nim góra (pokazana, bardzo zabawnie, jako zrobotyzowany palec boży prześladujący protagonistę), a także pewna ekscentryczna laborantka? Można też wywąchać ślady tematyki konspiracyjnej... Postaci oczywiście są bardzo sympatyczne, mimo, że pełne wad - Keith, trochę tępawy nowy kolega z pracy Drew, i uprzedzona Wendy, do której bohater nadal czuje mięte, gwarantują odskocznię w postaci wątku bardzie przyziemnych, sercowo-pracowych perypetii. Solidna podstawa więc jest i można mieć pewność, że rozwinie się to w interesujących kierunkach.

Obrazek należy do Maritzy Campos i Bachana, wszelkie prawa zastrzeżone

Dobremu scenariuszowi towarzyszą bardzo atrakcyjne rysunki. Bachan tworzy naprawdę wysokiej klasy ilustracje, pełne detali, mile kojarzące się z różnymi stylami, ale wyraźnie swoje. Postacie są dość realistyczne, ale ze zdrową dozą cech kreskówkowych, przejawiających się zwłaszcza w długonogiej, obdarzonej bogatą mimiką i niezłym ADHD postaci głównej. Przyszłość, choć jak się wydaje niezbyt wesoła, prezentuje się w bogatej palecie jasnych, komputerowych kolorów. Warto zwrócić uwagę na futurystyczne gadżety - nie ma ich za wiele, ale te, które są, przyciągają z pewnością uwagę. O agresywnych reklamach i palcach bożych już wspomniałem, a mamy jeszcze hi-tekowe mechaplecaki... sprzątaczy czy organiczny i dość ruchliwy sprzęt laboratoryjny do badania snów. A w sferze tych ostatnich mamy już totalny, komiksowy odlot designerski. Diabły - niski grubasek i mięśniak z kołem zębatym oplatającym szyję - to tylko czubek góry fajnych pomysłów estetycznych. Mamy też team stereotypowych herosów niby z gier wideo w obowiązkowym szpanerskim aucie, a potworki w typie (nad)opiekuńczego smoka czy pewnego "milutkiego" pieska w czaderstwie wizualnym (czy jakoś tak) im nie ustępują. Na Power Nap bardzo przyjemnie się patrzy - a miłośnicy dobrych wizualiów znajdą dla siebie dużo smaczków.

Obrazek należy do Maritzy Campos i Bachana, wszelkie prawa zastrzeżone

Nie ma co długo się rozwodzić - Power Nap to przyjemna, pomysłowa i szybka (w pozytywnym znaczeniu słowa) lektura, idealna do pożarcia przy jednym posiedzeniu... i tu drobny problem, bo chętnie czytałoby się dalej, a komiks jak na razie nie jest obszerny (działa dopiero rok) i trzeba czekać. Zwłaszcza, że wątki przewodnie dopiero zaczynają się zarysowywać, a na odpowiedzi do kolejnych nasuwających się pytań dostaniemy pewnie za jakiś czas. Ale jeśli lubicie lekką, rozrywkową fantastykę, nie traktującą się zbyt poważnie, ale i skorą do rzucania ciekawymi pomysłami na prawo i lewo, po prostu musicie dodać Power Nap do zakładek. Drew ma szanse stać się jedynym z ciekawszych nie-mrocznych antybohaterów komiksów internetowych, jeśli jego postać doczeka się odpowiedniego rozwoju charakteru (i tak, wbrew pozorom, nie jest jednowymiarowa). Pochwalmy więc Maritzę i Bachana jeszcze raz i wystawmy notę "trzeba obserwować".

POWER NAP

Szkoła życia... w grze

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Wed, 27 Jun 2012 23:10:00 +0000

Miałem napisać, że już trochę ciężko śledzi mi się seriale i filmy o nastolatkach/dla nastolatków, bo jestem taki stary i zgorzkniały i w ogóle nie w targecie, ale szybko przypomniałem sobie, że przecież śledziłem z zacięciem młodzieżowe Skins, Misfits, The Fades, a także takie rzeczy jak głupkowaty heavymetalowo-horrorowy Todd and the Book of Pure Evil, o którym nikt nie słyszał, podchodziły mi bez większego niesmaku (Jason Mewes grający Jasona Mewesa bardzo pomógł w tym przypadku). No, dodać jeszcze mniej lub bardziej mądre komedie o nastolatkach stricte z USA, te z okolic Superbad, to wychodzi, że mój pomysł na wstęp był do kitu. Może lepiej przejść do rzeczy? Ok, dziś będzie sieciowy serial o nastolatkach. I w tematyce, która jeszcze sporej ilości nieuświadomionych ludzi kojarzy się z nastolatkami - czyli kręcący się wokół gier komputerowych. O twórcy serialu - jest nim jedna z najpopularniejszych nerd gwiazd Youtube'a, Freddie Wong - już pisałem, więc odsyłam i nie ma co przedłużać. Pytanie jest następujące - czy dodanie fabuły i wszelkich serialowych konwencji do tego, co Freddie robi najlepiej, czyli wizualizacji gier komputerowych w prawdziwym świecie za pomocą świetnych efektów specjalnych, wyszło dobrze czy źle?

Wyłóżmy kawę na ławę bez zbędnych ceregieli - fabułę Video Game High School widzieliśmy na ekranie tysiące razy w różnych produkcjach. Oto młody, nieporadny, prześladowany chłopak z ukrytym potencjałem dostaje od losu szansę na zrealizowanie swoich marzeń. Przenosi się do miejsca, które jest dla niego przepustką do lepszego świata, tam poznaje podobnie zahukanych znajomych-wyrzutków. Okazuje się, że nie jest mu łatwo - na drodze stają mu liczne komiczno-tragiczne losowe zdarzenia, a przede wszystkim Ten Zły, przy okazji popularny i posiadający wszystko, czego pragnie nasz bohater, łącznie z Dziewczyną Marzeń. Rozpoczynają się licealne perypetie... A więc co w tym wyjątkowego? Brian D. , protagonista Video Game High School, żyje w rzeczywistości w której nie tylko grom wideo zdarza się przenikać z realnym światem, ale też wszystko kręci się wokół nich. Na tyle, że gdy nowicjusz ustrzeli w strzelance FPS znanego mistrza, informację o tym nadają jako priorytetową telewizje na całej kuli ziemskiej. Szkoła marzeń, do której za ów wyczyn trafia Brian, uczy zaś... grania, jakbyście nie zorientowali się po tytule. Wyniki w grach decydują w niej o powodzeniu ucznia - edukacyjnym i społecznym - a kliki i subkultury organizują się wokół konkretnych gatunków gier (są grający w wyścigi drifterzy, fighterzy, miłośnicy gier rytmicznych, a w centrum uwagi są e-sportowe zmagania FPS i najlepsi zawodnicy w tej dziedzinie) , które dublują się jako specjalizacje naukowe. Wszystko niby zwyczajowo "hajskulowe", ale i podporządkowane graniu - rodzice, zamiast zmuszać do nauki, wymagają od córki, by została członkiem prestiżowej drużyny strzelankowej, a spory rozwiązuje się (prawie zawsze) nie bijatykami na szkolnym podwórku, ale meczami online. Dramaty, pierwsze miłości, przyjaźń i pozycja wśród rówieśników... w tych kwestiach zasadniczych różnic nie ma, więc na ekranie widzimy zestaw bądź co bądź klisz. Podanych, żeby było dziwniej, na trzy sposoby - czasem jako parodia (niestety sporo żartów nie wypala, a część wydaje się wysilona), częściej jako pastisz, a w pewnych momentach, zwłaszcza tych emocjonalnych, zupełnie na poważnie. Niespójny ton czasem daje się we znaki, choć gdy twórcy przypomną sobie o puszczaniu oka do widzów, trochę ogrywana jest sztampa.

Oczywiście tym, co udało się najlepiej jest strona wizualna - w swoich króciakach Freddie pokazał, że efekty specjalne i techniki filmowe opanował na profesjonalnym poziome, a w formacie serialowym wraz ze stałymi współpracownikami naprawdę rozwinął skrzydła. Przynajmniej raz na epizod (odcinki od około 10 do 18 minut) widz jest raczony świetnie skręconą aktorską wersją jakiegoś gatunku gier. Zwykle dynamicznych starć z FPSów rodem, ale mamy też np. ścigałki, z prawdziwymi wyścigowymi autami i pokazem "łapania boków". Freddie z przyjaciółmi wykorzystuje stare tricki (pokazywanie charakterystycznych dla gier zjawisk, jak odejście od klawiatury przy sieciowym pojedynku czy dziwne zachowanie postaci z powodu zacięcia się klawiatury, na żywo i z udziałem obsady), jak i nowe sztuczki (zabawy z granatami chociażby). Ale znacznie ciekawsze jest budowanie świata przedstawionego. Idea główna została fajnie rozwinięta i zobrazowana. Futurystyczny campus szkoły wypełniają uczniowie grający w holograficzne wersje gier (fikcyjnych, ale niespecjalnie ukrytych, mamy chociażby Mortal Kombat), wszędzie wiszą ogólnoszkolne tablice wyników, widzimy mnóstwo gadżetów w stylu lewitującej piłki, kieszonkowych kontrolerów na każdą okazję czy tabletów, na których na poczekaniu można napisać małą (i uroczo szesnastobitową) grę. Nawiązań do środowiska graczy oraz starych (piksele towarzyszą nawet ekranowi tytułowemu) i nowych hitów jest mnóstwo. Od implementacji slangu gamingowego w każdej sytuacji życiowej do automatów serwujących... pizzę spakowaną w foliową paczkę. Od krzykliwych mediów specjalistycznych - program z gorącymi newsami rządzi, dając nam uroczo kiczowatego robota i niezłą zgrywę z product placementu; do sceny walki o kartę ucznia kończącej się trawestacją "flagowego" finału każdego poziomu z Super Mario Bros. Żeby nie być gołosłownym - poniżej drugi odcinek, który przedstawia widzom gierkowe liceum.

A cała reszta? Aktorsko, z racji wieku i braku doświadczenia większości obsady, nie należy się spodziewać niczego wielkiego. Na plus policzyłbym to, że centralna trójka postaci oraz dziewczyna marzeń bohatera wypadają raczej naturalnie i nie irytują. Może za wyjątkiem Jimmy Wonga, prywatnie brata Freddiego i także popularnej postaci youtube'owej - ma manierę podobną do braciszka, ale gorzej mu ona wychodzi. Żeby było ciekawiej, gra on tu Tima Wonga, syna... Freddiego Wonga, znanego gracza w klona Guitar Hero. Co pozwoliło na podowcipkowanie autobiograficzne twórcy i szyderstwo z samego siebie, bowiem jest ukazany jako antypatyczna postać negatywna. Gorzej można odebrać fakt, że duża część reszty obsady gra w ogromnie przerysowany, kreskówkowy sposób. Oczywiście zamierzenie, ale... Czasem wychodzi to fajnie, epickie przemowy Króla Driftu dla przykładu, gdzie indziej gorzej. Główny antagonista, supergracz Law, grzeszy najbardziej, jest ukazany jako tak przesadzony dupek, że wypada to płasko i kompletnie niewiarygodnie. Cieszą występy gościnne. Różnorakich współpracowników Freddiego z przeszłości, a więc znajomych twarzy dla fanów. Jest też Zachary Levi z Chucka, wcielający się naprawdę koncertowo i odpowiednim luzem w Ace'a, nauczyciela teorii FPSów. Mnie osobiście przypadł do gustu występ znanego z obfitego w bekon Epic Meal Time Harleya Morensteina, który robi to, co wychodzi mu najlepiej - do przesady po męsku wrzeszczy i ma brodę. Jego dyrektor to chyba najzabawniejsza postać. Problemy mam natomiast ze scenariuszem. Jest bardzo nierówny. W momentach, gdy najbliżej mu do nastoletniej dramy, bywa nużący. Stereotypowe postaci i sytuacje raz się sprawdzają, raz nie bardzo. Sytuacje zbudowane ze znanych klocków, mimo sprytnego owinięcia ich gierkowymi realiami, są przewidywalne. Choć do końca zostały dwa odcinki, każdy mniej więcej odgadnie dokąd to wszystko zmierza. Dialogi także są różne - czasem autentycznie bawią i brzmią nieźle, czasem dowcipne z założenia teksty mało kogo rozśmieszą. Oddawanie nieporadności bohatera bywa samo w sobie nieporadne. Często lepiej wychodzą humorystyczne wstawki na dalszym planie - spójrzcie na przykład na przykutą do telewizora matkę Briana.Wartka akcja łagodzi w części mniej udane momenty i całość wciąga, ale pod tym względem przydałoby się odejście od sprawdzonej konwencji nastolatkowych seriali.

Moim zdaniem największą wartością serialu jest to, że wszyscy dobrze bawili się przy jego produkcji. Widać, że po udanych filmikach chciało im się poszaleć z konwencją pełnoformatowego serialu sieciowego. Panowie wykraczają poza gry i nawiązań estetycznych do innych rzeczy jest sporo. Elementy kina akcji to wiadoma sprawa, ale np. czwarty, imprezowy odcinek przesiąknięty jest latami osiemdziesiątymi. Jest nawet odpowiednia czołówka, nieodzowny montage w scenie przygotowania się bohaterów do zabawy, a także odpowiedni temat muzyczny (piosenka grupy The Protomen - być może najbardziej geekowskiego zespołu ever, no bo kto nagrywa mroczne, dystopijne albumy koncepcyjne będące luźną adaptacją... kultowego MegaMana - ale kawałek przesiąknięty 80's do szpiku kości naprawdę świetnie się wpasował). Innym razem zastosowano np. narrację opartą na "odliczaniu" do ważnego wydarzenia. Pełno też wtrętów we właściwą strukturę - a to urywków z fikcyjnych programów telewizyjnych, videobloga jednej z postaci i innych tego typu urozmaicających formułę zabiegów. Jako, że już zapowiedziano sezon drugi, ciekaw jestem jak rozwinię się ta strona prezentacji fabuły.

Video Game High School jest udaną produkcją, tutaj nie ma wątpliwości. Świetnie zrealizowaną, widać rękę najlepszych w Internecie i kasę zebraną w sporej nadwyżce od fanów w kampanii crowdfundingowej (niedługo bez Kickstartera nie będzie kreatywności w Internecie). Może mierzić młodzieżowe oblicze produkcji - od cudacznych ksywek do specyficznego, wszechobecnego szpanerstwa - i akcentowany ciągle przeze mnie schematyzm. Ale wizualna strona jest bezbłędna i pod względem ukazania świata nie można mieć wielu zarzutów. W najlepszych momentach jest to nieomal estetyka Scotta Pilgrima w licealnej i mniej hipsterskiej wersji, a to już poważna zaleta. Fani już zresztą zdecydowali - serial cieszy się sporą oglądalnością (około 3.5 miliona, jak donosi Wikipedia) i dobrymi ocenami. I choć jest trochę płytki - oferuje niezłą rozrywkę i mnóstwo smaczków dla graczy, ale niewiele poza tym - można nazwać go ambitnym i podwyższającym poprzeczkę sieciowej twórczości projektem. Ma też wszystkie zalety filmików dostępnych na kanale freddiew, więc lubiący popisy ekipy powinni być zadowoleni. Cóż, na pewno wypada zobaczyć, a wystawienie noty pozostaje już w gestii widza.

OFICJALNY KANAŁ YOUTUBE

STRONA ROCKETJUMP

(odcinki najpierw ukazują się tu, tydzień później na Tubie)

FACEBOOK VGHS

Ilustrując obcy Wszechświat - wywiad z twórcami komiksu Carpe Chaos

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Wed, 30 May 2012 22:03:00 +0000

Hej! Wiem, że wracam po krótkiej (no dobra, raczej dłuższej) przerwie i z góry przepraszam każdego, kto mógł tęsknić za moimi wypocinami. W tym czasie zanurzyłem się w oceanie dziwność, w którym sobie pływam z coraz lepszym skutkiem… ale stop, chrzanić moje wynurzenia. Mam za to pytanie do was. Pamiętacie komiks Carpe Chaos, który omawiałem jakiś czas temu? Jeżeli tak, to świetnie się składa (a jeśli nie – trzeba sobie przypomnieć, bo bez tego dalej czytając możecie za wiele nie zrozumieć) – dziś bowiem dokładka w postaci krótkiego, ale ciekawego wywiadziku z ludźmi wchodzącymi w skład ekipy za nim stojącej.

Jak pamiętacie (mam nadzieję :D), Carpe Chaos wyróżnia się dwoma cechami spośród bogatego zbioru sieciowych komiksów s-f. Pierwsza to całkowity, absolutny brak ludzi w przedstawionym w nim uniwersum. Tylko pięć obcych ras, żadnych nudnych homo sapiens. Drugą jest brak ciągłej fabuły, zarzuconej na rzeczy zamkniętych, samowystarczalnych historii oraz oryginalnych epizodów. Przez ten element mamy okazję poznać świat pełen kosmitów od indywidualnej, a także codziennej strony – a to nie zdarza się często. A poznawać warto na własną rękę. Dlatego w wywiadzie skupiliśmy się na stronie wizualnej przedsięwzięcia, próbując odpowiedzieć na pytanie „jakie środki można zastosować, by przekonująco ukazać pozbawiony śladu człowieka, całkowicie obcy świat”? To zagadnienie przybliżę wam z pomocą dyrektora artystycznego projektu, Erica Cartera, i głównego grafika, Anthony’ego Cournoyera (z nieocenioną, choć zakulisową pomocą Jasona Bane’a, lidera ekipy Carpe Chaos).

Zapraszam do lektury!

Cześć i witam w strefie gości Net is Nerdy. Pierwsze pytanie dotyczy pracy nad komiksem sieciowym w który nie pojawia się żadna ludzka postać. Jesteśmy przyzwyczajeni do wyrażania emocji naszymi gestami i mimiką – a obcy z Carpe Chaos bardzo się od nas różnią. Jak, projektując grafikę do komiksu, radzicie sobie z oddawaniem ich przeżyć wewnętrznych? Fakt, są oni do pewnego stopnia antropomorficzni, ale brakuje im wielu naszych cech – Turikasuul, dla przykładu, nie posiadają dłoni i oczu. Jak znajdujecie równowagę pomiędzy czerpaniem z ludzkiej ekspresyjności i całkowicie obcymi elementami?

Eric:

Oddawanie emocji za pomocą tak obcych ciał jest na pewno wyzwaniem. Byliśmy od początku bardzo świadomi tego, w jaki sposób chcemy osiągnąć odpowiedni efekt – i to pomogło. Mamy dość rozbudowane arkusze z zestawami emocji dla każdej z ras, które służą nam jako przewodnik w tej kwestii.

Należy także dodać, że emocjonalna ekspresja postaci jest dla nas częścią większej inicjatywy. Chcemy, by każdy gatunek zdawał się zarówno znajomy, jak i niepokojąco dziwny. Dążymy do tego, by zachować poczucie ich obcości przy równoczesnym sprawieniu, by łatwo było się z nimi utożsamiać. Niektóre rasy, jak Turikasuul lub Xoroni, maja twarze bardzo ciężkie do odczytania, co równoważy dużo większe podobieństwo ich ciał do ludzkiego. Tymczasem inne, jak Kaeni czy Porgowie, mają oblicza wydające się podobnymi do naszych, ale ich anatomia jest bardzo obca. Wybór jak rozłożyć te cechy nie był przypadkowy, fizyczność lub emocjonalne podobieństwo do człowieka każdej rasy jest pomyślane specjalnie tak, by trafiało do określonej grupy odbiorców. Chcemy aby konkretni ludzie lubili konkretne rasy bardziej niż inne. To, mam nadzieję, stworzy poczucie lojalności w stosunku do nich podobne do tego, które można zobaczyć w World of Warcraft; Horda na zawsze, kek, kek, kek!!!

Anthony:

Gdy tłumaczysz emocję z ludzkich na Porgów czy Kaenów, nie ma zbyt wielkiej różnicy lub nie istnieje ona w ogóle. Obie te rasy mają wszystkie potrzebne do oddania szerokiego spektrum emocjonalnego elementy. Wyzwanie pojawia się przede wszystkim przy Turikasuul. Nie łudzę się, że osiągnę ludzki poziom subtelności, gdy pracuję nad nimi. Ale to, co odbiera ci brak rysów twarzy, możesz nadrobić zwiększając rolę ust i postawy ciała. Sposób, w jaki Turikasuul pojawiają się przed „kamerą” także wpływa na naszą percepcję. Przyzwyczailiśmy się, że perspektywa żabia oddaje siłę i dumę, a ujęcia z perspektywy ptasiej generują przeciwne odczucia. W dodatku mamy dialogi wkomponowane w oprawę graficzną. Dzięki temu bardzo skomplikowane emocje mogą być z powodzeniem oddanie subtelnie, poprzez delikatne wskazywanie na nie. Pomaga też fakt, że Turikasuul są bardziej introwertyczni.

Świat Carpe Chaos jest bogatym tłem dla waszych opowieści. Każda rasa została wykreowana z dbałością o wiele detali kulturowych czy biologicznych. Ale komiks jako taki opiera się na scenach z osobistego życia obcych, w większości bez zarzucania czytelnika mnogością informacji o świecie przedstawionym czy podłożu pewnych zachowań i wypowiedzi postaci. W sugerowaniu głębszego sensu każdej sytuacji musicie więc polegać na rysownikach. Jak radzicie sobie z prezentowaniem wiedzy o uniwersum Carpe Chaos bez bezpośredniego, pisemnego prezentowania takich spraw jak biologia danych gatunków, ich historia czy kultura?

Eric:

Nikt nie lubi bezcelowego prezentowania faktów. Próbujemy uniknąć tego na tyle, na ile da się w komiksie. Jeśli chcesz zakopać się w encyklopedycznych monologach na temat uniwersum, istnieje format świetny do tego celu. Nazywa się encyklopedią i mamy takową na naszym Wiki.

Naszą strategią było stworzenie solidnego świata stojącego za fabułami, aby bogactwo tła stało się nieodłączną częścią naszych opowieści. Niejako to wymusiliśmy. Musimy liczyć się z tym, że istnieją elementy uniwersum, o których czytelnicy mogą nigdy się nie dowiedzieć, ale robiąc to w taki sposób wskazujemy na głębie zawartą w naszych fabułach i odkrywamy ją przed odbiorcą. Tło Carpe Chaos to coś w stylu ogromnego rusztowania ukrytego za kulisami, które podtrzymuje wszystkie rekwizyty sceniczne używane w naszych historiach.

Trzy główne gatunki, które dotychczas pojawiły się w komiksie, różnią się od siebie znacząco – mają unikalną fizjologię, kulturę, technologię. Jakich pomysłów i inspiracji używacie, by ukazać odmienność każdego z gatunków poprzez projekty ich pojazdów, ubrań, domów, przedmiotów codziennego użytku czy broni?

Eric:

Podczas projektowania zawsze staramy się czerpać inspiracje z wielu różnych źródeł. Nieustannie wchodzę na Google Image Search i Deviant Art i za każdym razem, gdy pojawia się nowy projekt, udostępniam co najmniej dziesięć odnośników, do których nawiązywać powinny artyści. Bazujemy także szeroko na powtarzalnym rozwijaniu grafik. Rysujemy daną rzecz wiele razy, dodając kolejne elementy do projektu aż do momentu, gdy stanie się on indywidualnym bytem, nie powiązanym zbytnio wyraźnie z żadną z naszych inspiracji.

Wszechświat Carpe Chaos to raczej kolorowe miejsce – całkiem dosłownie. Ale często treść opowieści jest ponura czy nawet brutalna. Z wyjątkiem rodzimej planety Turikasuul – ciemnej i deszczowej – wszystkie lokalizacje i rasy są zaprezentowane z użycie bogatej palety jasnych kolorów, co nadaje im specyficzny, nieco „szczęśliwy” lub „utopijny” wygląd. Moim zdaniem sugerując bardziej optymistyczną tematykę. Czy ów kontrast był planowany czy przytrafił się naturalnie podczas ilustrowania koncepcji?

Eric:

Jako dyrektor artystyczny jestem uzależniony od koloru. Kocham sposób, w jaki używa się barw w Gwiezdnych Wojnach czy Warcrafcie. Wydaję mi się zresztą, że to jedyna rzecz, którą George Lucas naprawdę ulepszył w prequelach. W Gwiezdnych Wojnach wszystko jest bogate oraz smakowite i uważam, że to czyni świat przedstawiony dużo atrakcyjniejszym. Wydaję mi się, że wpływ na mnie ma fakt, że paleta kolorów używana w grach wideo ogranicza się do brązów, szarości lub czerni. Nienawidzę tego. Uwielbiam to, że w Mario jest każdy kolor tęczy. Znaleźć jakiekolwiek środowisko w Mario, które nie miałoby w sobie zielonych, niebieskich i czerwonych elementów zawartych w jednej scenie, w tym samym czasie – to dopier trudne zadanie. Nawet coś takiego jak poziom z lawą, zdominowany przez płomieniste barwy, jest pełny cieni o niebieskim odcieniu i zielonych platform bądź żółwi. Jeśli robimy coś utrzymanego w męczącej, szaro-brązowej tonacji, jest to intencjonalne działanie, wybór poczyniony, by dopasować szatę graficzną do nastroju lub charakterystyki otoczenia występującego w fabule.

Dziękuję wam serdecznie za odpowiedzi i życzę wam szczęścia w realizacji przyszłych projektów!

LINKI:

Strona Oficjalna

Blog twórców

Facebook

Visualizing alien universe - interview with creators of Carpe Chaos

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Wed, 30 May 2012 21:49:00 +0000

There are lots of science fiction webcomics. Some are hard s-f, some are space operas and some are just different. Many achieved high popularity and wide recognition. I assure You that Carpe Chaos is top tier example of that genre in Internet-published sequential art. But it does one thing differently – and everything else in it is affected by that one simple change in the game. In Carpe Chaos universe there are no humans. None at all. Not too many s-f comics does that (not counting the anthropomorphic animal ones – cough, furries, cough, cough – and humorous or strictly bizarre creations). The fact that the universe lacks homo sapiens make the plots, the world and its inhabitants very unique. No (human-shaped) point of reference forces You to utilize imagination even more – and the team behind Carpe Chaos is very good at it.

The format of comic is also rather fresh. There are no overreaching story arcs, no one big plot and no squadron of main and background heroes. Instead of all this writers propose self-contained stories, or even single scenes, which show the interesting worldbuilding, as well as behavior and emotions of alien races through capturing their everyday life and their problems. From brute killers fighting aggressive cultural occupation by teaching their children how to count to religious journey of two asteroid climbers. From escape of two convicts and racial issues behind it to the moral problems of uneasy truce between enemy species. Plots are intelligent and intriguing – I highly recommend that You should learn that fact by simply reading the comic. And it’s also I reason that in the interview with Eric Carter (writer and Creative Director of Carpe Chaos) and Anthony Cournoyer (Lead Artist), prepared with big “offscreen” help of Team Leader, Jason Bane, we are talking mainly about art, with one question in mind – how to visualize the universe without humans and what to use to make it seem alive?

Wanna know? Then let’s head straight to the interview!

Hello and welcome to Net is Nerdy guest zone. First question is about working on webcomic with no humans in the cast. We are used to expressing emotions with our gestures and facial features and aliens from Carpe Chaos are very different from us. How do Your express their feelings in the design for comics? They're surely anthropomorphic to some degree, but they lack some of our traits - Turikasuul for example have no hands and eyes. How You balance basing the drawing from human expressions and definitely alien elements in showing their emotions?

Eric:

Portraying emotions on such alien bodies is definitely a challenge. We've been very conscious of how we plan to achieve that since the beginning, and that's helped. We have fairly extensive emotion sheets for each race, which help guide our direction in this area.

It's also noteworthy that the emotional expression of each race is part of a larger initiative in Carpe Chaos. We want each species to be both familiar and disconcertingly strange. We're striving to preserve a sense of alien-ness while also making each race easy to identify with. Some races, like the Turikasuul or Xotron have very hard to read faces, which balances out a body which is much more similar to the human body. While others, like the Kaean and Porgs have faces which feel very familiar, and bodies which are very alien. How we choose to arrange these features wasn't an accident either; the physicality or emotional familiarity of each race specifically targets a portion of our audience. We want specific kinds of people to enjoy specific races more than others. It will hopefully create a sense of allegiance similar to what you see with World of Warcraft; Horde Forever!! kek kek kek.

Anthony:

There is little to no difference when translating emotion from human to both Porgs and Kaeans. They have all the necessary elements to convey a solid emotional spectrum. The challenges are presented mainly with the Turikasuul. I never hope to reach the same level of subtlety that a human has when working with a Turikasuul. But what you lack with facial cues, you can make up for by exaggerating the posture and mouth. The way the Turikasuul is presented toward the "camera" also affects our perception. We are all used to identifying low angles looking up with power and pride, while high angles looking down gives you the opposite feeling. Plus we have dialogue running alongside the artwork, too. So a really complex emotion can travel well along a subtle line that just hints at it. And it helps that the Turikasuul are more introverted :-)

The Carpe Chaos world has lots and lots of background, each race is created with many cultural and anatomic details in mind. But in the comic itself You have scenes from lives of the alien individuals, mostly without any infodumping on universe or the things they talk about and do. You must rely on artists to hint the rich background of every situation. How do You deal with presenting the details of the Carpe Chaos verse without actually putting some of the stuff like species biology, history or culture in words?

Eric:

Nobody's a fan of pointless exposition. We try to avoid it as much as we can in the comic. If you want to dig into encyclopedic monologues of the universe, there's a format that's great for that, it's called an encyclopedia, and we have one on our wiki.

Our strategy has been to create this robust world behind our stories, because that world will inherently force our stories to be more rich. We have to account for universe features that fans may never know about, but in doing so we hint at and reveal the depth that's behind our stories. The background of Carpe Chaos is like a massive behind-the-scenes scaffolding that's holding up all the stage effects of our stories.

The three main races we have seen already are very different - they have unique physiology, lifestyles, culture and technology. What ideas and inspirations You utilize to show the differences between species in designs of their vehicles, clothes, housing, everyday-use items and weaponry?

Eric:

We're always trying to pull inspiration from lots of sources for all our designs. I use Google Image Search and Deviant Art constantly, and every time we have a new design I post at least 10 references for the artists to incorporate. We also do a lot of iterative development. Draw the thing over and over, adding bit by bit to the design until it becomes it's own unique thing that isn't too connected to any particular one of the inspirations.

Carpe Chaos universe is a rather colorful place - literally. But some of the stuff included is rather grim and even violent. With the exception of Turikasuul homeworld - which is dark and rainy - all of the environments and races are shown in the rich palette of colors, rather bright, which gives it distinct, a little “happy” or maybe “utopian” look, certainly suggesting more optimistic theme in my opinion. Is the contrast planned or it happened naturaly during illustrating the concept?

Eric:

As an art director, I'm addicted to color. I love the way Star Wars and Warcraft uses color. I think this is one area that George Lucas has actually improved on in the prequels. Everything is rich and delicious in Star Wars, and I think that makes the whole world more enjoyable. I think I'm also influenced by how much of the palette of video games is brown, gray, or black. I hate that. I love how Mario has every color in the rainbow. You're hard pressed to find a single environment of a Mario game that doesn't have green, blue, red and some other color in the scene at the same time. Even something like a lava level that is dominated by fiery colors is filled with blue hued shadows and green platforms or turtles. When we do make something dreary grays and browns, it's a very intentional choice to fit the mood or milieu of the story.

Thanks for Your answers and I wish You luck with the future projects!

LINKS TO CARPE CHAOS:

Official site

Official blog

Facebook

Czy boisz się... dzieci?

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Wed, 02 May 2012 18:53:00 +0000

Tak, wiem, że dawno powinienem przemianować ten blog na Net is Scary. Nie przeczę, wokół horroru krążę jak księżyc wokół planety - czyli bezustannie. Ale co zrobić, jak rzeczywistość/Matka Natura/socjalizacja/popkultura (niepotrzebne można skreślać) tak mnie akurat skrzywiła. Zawsze jednak próbuję dostarczać wam informacji o twórcach, którzy straszą na różne sposoby i różnym arsenałem "przerażaczy". Na co padło dziś? Jak sugeruje tytuł posta - na dzieci. Dzieci mogą być straszne? Mnie osobiście czasem potrafią niepokoić, ale głównie dlatego, że absolutnie nie umiem się z nimi dogadać i ich zrozumieć (he, a mówi to człowiek, do którego pasuje opis "duże dziecko"). Natomiast popkultura uczy nas, że są. Od bliźniaczek ze Lśnienia i małego potwora ze Smętarza dla Zwierzaków do wszystkich długowłosych dziewczynek wyłażących ze studni tudzież inny wilgotnych kryjówek w japońskich horrorach - upiornych bachorów znajdziemy w filmie, literaturze i innych dziełach na pęczki. W Internecie działa jednak pewna przeurocza autorka, która całą swoją kreatywność zaprzęgła do wymyślania tylko i niemal wyłącznie historyjek o straszliwych dzieciakach właśnie. Ze skutkiem ciekawym, jednocześnie w pokrętny sposób zabawnym i mogącym wywołać lekką gęsią skórkę.

Katy Towell jest grafikiem, ilustratorką i pisarką. Należy dodać, że rozmiłowaną w raczej specyficznych oraz mrocznych klimatach. Jak wiele osób (zwłaszcza tu prezentowanych), postanowiła dać upust swojej kreatywności poprzez publikowanie w Internecie. Jako medium wybrała flashowe animacje, udostępniane z początku przez strony takie jak Newgrounds, a potem Vimeo czy Youtube. I jej krótkie historyjki (statystycznie trwające od około dwóch do dziesięciu minut), zebrane pod hasłem Childrin R Skary, szybko zdobyły serca wielu sieciowych widzów. I popularność - z tego, że znalazłem wersje z polskim tłumaczeniem, a Horrory na Facebooku puściły w obieg jeden z filmików dokładnie wtedy, gdy pisałem wstęp tego posta, wnioskuję, że całkiem szeroką. Nic dziwnego - każda odsłona cyklu przypomina makabryczną, mistrzowsko wystylizowaną bajkę, która mógłby napisać jakiś ekscentryczny, brytyjski twórca literatury dla dzieci. Co o tyle dziwi, że Katy pochodzi z... Kansas, a mieszka w nagrzanej dziczy zwanej Los Angeles. Ale spokojnie, zainteresowania ma trochę angielskie (wśród ulubionych rzeczy wymienia choćby Gaimana, Doktora Who oraz Sherlocka) i ekscentryczność, z hodowaniem mięsożernych roślin, graniem na skrzypcach i pragnieniem zostania w przyszłości dziwną staruszką z nawiedzonym domkiem, ma obcykaną - a poza tym kto powiedział, że amerykańska makabra nie może być równie stylowa? Hasło Tim Burton pasuje jak ulał, więc publika nim często rzuca, na skali porównań zresztą widywało się też choćby Salad Fingers (choć bezpośrednie podobieństwa jak dla mnie są nieliczne), więc widać, że mamy tu do czynienia z czymś bardzo konkretnym.

Na niewątpliwy urok filmików spod znaku Childrin R Skary składa się kilka elementów - niby oczywistych, ale bardzo dobrze wprowadzanych. Pierwszą jest estetyka. Rysunki i animacja są proste - umyślnie, bo widać, że to decyzja stylistyczna, a wszystko jest wbrew pozorom bardzo wymuskane, dopięte na ostatni guzik. Główna postać to zwykle mała dziewczynka o białej skórze i dużych, całkowicie czarnych oczach (jedno z nich zresztą jest zawsze większe od drugiego). Tu zmienia się tylko ubiór oraz fryzura dziecka. Reszta natomiast jest mroczna; wzbogacona dekoracjami kojarzącymi się z epoka wiktoriańską albo dwudziestoleciem międzywojennym; gotycką otoczką typu nietoperze, stare domiszcza, pełnie księżyca; i potworami będącymi rozwiniętymi wersjami dziecięcych wyobrażeń i sposobu rysowania takowych. Inne postacie wyglądem są bliższe rzeczywistości niż centralna bohaterka - oczywiście w ujęciu karykaturalnym, które w nowszych filmikach zaczyna zresztą dominować. Wraz z niepokojącą, molowa muzyką komponowaną przez znajomych lub dobieraną z archiwum darmowych utworów kreuje to odpowiednią atmosferkę. Drugą ważną składową jest forma bajki - czy może raczej typowej historyjki opowiadanej szkrabom do poduszki. Tutaj kluczowy jest fakt, że nie mamy tu prawie żadnych dialogów - obecna za to jest klasyczna narracja. Narrator, czy to w osobie Katy, czy kolaboratorów - najbardziej charakterystycznym i najczęstszym jest niejaki Tim Jones - sprawdza się znakomicie, eksponując i mroczno-makabryczną stronę historii, i jej dziecięcy charakter. Najważniejszy jest jednak scenariusz i styl pisarski autorki, wobec którego wszystko inne pełni, moim zdaniem, funkcje podrzędną.

Katy jest świadoma zasad konstruowania takich bajeczek - język jest bogaty, zdania ładnie złożone, perspektywa zawsze dziecięca, obecność morału i nacisk na emocje oraz problemy małoletnich protagonistów to rzeczy oczywiste. Do tego dodaje zdrową ilość makabry (z momentami krwawymi włącznie) i już mniej dziecinnego czarnego humoru. A także zwykle smutne zakończenie. Ma jednak pomysły na pokazywanie w tej konwencji czegoś nowego. Bardzo ciekawie miesza w fabułach motywy. Mamy na przykład opowieść o zombie toczącą się w rytmie flamenco i trawestującą znaną baśń. Jest też historia o wampirach - ale nie będą one nawiedzać biednej dziewczynki, wręcz przeciwnie, to ona się nim z poświęceniem opiekuję. Motyw upiornej przybłędy, wokół której dzieją się dziwne rzeczy zostanie postawiony na głowie, z domieszką opowieści o ludziach z niezwykłymi mocami walczących z potworami. Dostaniemy także historyjkę o dziecku, które zdobyło świat - dużo efektywniej niż inne bachory z ambicjami pokroju Stewie'go z Family Guy, za to samej metodzie zawładnięcia nad globem przyklasnąłby Dr Steel. Katy uświadamia też, że Halloween to najniebezpieczniejszy okres roku. Sposoby, które dzieci stosują by zdobyć jak najwięcej łakoci (niekoniecznie są to cukierki...) są bowiem zabawne, ale i szokujące... co powiecie na rozsiewanie zarazy? Sprytnie napisane fabuły przyczyniają się do tego, że w tych pozornie dziecięcych historyjkach rozmiłują się dorośli miłośnicy przestylizowanego, lekkiego horroru - i, z dużą dozą prawdopodobieństwa, goci i inni ludzie-nietoperze. Dreszczyk może wzbudzić natomiast to skąd autorka czerpie największą inspirację. Katy była bowiem przedszkolanką i przyznaje, że większość historyjek ma korzenie w zachowaniach i rzeczach, które mówili jej podopieczni. Zacytuję może: "Rodzice zwykle nie pozwalają swoim maleństwom bawić się ostrymi przedmiotami. Myślicie, że to dla bezpieczeństwa dzieci? POMYŚLCIE JESZCZE RAZ". Brrr....

Warto dodać, że powyższe filmiki nie są straszne w oczywisty sposób - mimo przerażających implikacji czy szokujących rozwiązań forma opowiastki dla milusińskich nadaje im oblicze bardziej zabawy z makabrą czy horrorem niż próby prawdziwego przerażenia. Ale... właśnie, od czasu do czasu Katy wrzuca filmik, który przekracza tą granicę i naprawdę może wywołać ciarki oraz głęboki niepokój. Pal sześć, jeśli to monolog upiornej postaci, którą wszyscy spotkamy (acz trzeba dobrze pisać, żeby utrzymać uwagę widza przy statycznej animacji z trzema minutami przemowy jakiegoś dziada). We ofercie autorki znajdziemy bowiem Never Woke Up oraz Don't Go Near The Ash Tree, które nie dość, że wyłamują się z konwencji, prezentując jednoznacznie depresyjne i schizowe oblicze, to jeszcze wgryzają się w umysł i mogą wywołać pewne roztrzęsienie. Powód. Narratorka - w tej roli autorka - szepcze. A Katy szept ma niezwykle sugestywny, głos przerażony i szeleszczący, podbity pokręconym echem, przez co... ech, sami zobaczcie:

Wierci dziurę w mózgu przez uszy, prawda? Raczej nie polecane na dobry sen.

Childrin R Skary to rodzaj (zasadniczo) jednoosobowego, wykonanego z sercem projektu, z gatunku tych, których odkrycie w Internecie zawsze nastraja optymistycznie (tutaj dodatkowo też trochę ponuro... w pozytywnym znaczeniu stwierdzenia). Wyczucie nastroju, wyczucie konwencji przy jednoczesnej zabawie z nią - to największe zalety filmów Katy Towell. A za nim kryje się przede wszystkim sprawne pióro podparte gotycko-makabreskową wyobraźnią. Co pozwoliło autorce, po netowym sukcesie, spróbować sił w stricte literackim biznesie. Jej pierwsza książka z gatunku Young Adult, kontynuacja tematyczna i estetyczna animacji, nosi tytuł Skary Childrin and The Carousel of Sorrow i ukazała się w zeszłym roku. Warto przyjrzeć się więc internetowym korzeniom, bo myślę, że literacka przygoda na pewno nie skończy się dla Katy szybko. Chociaż książka jest bardziej dla młodszych czytelników niż animacje, które właściwie fajniejsze będą chyba dla starszych, lubiących określone klimaty osobników, to obie odnogi twórczości dzielą misję zarażenia młodocianych odrobiną straszności i mroczności oraz prawdopodobnie wzbudzenie w nich zainteresowania tasakami i nożami zamiast lalkami i misiami. Nie, żartuje, myślę, że jak potrzebujecie czegoś nieco mniej cukierkowego dla dzieciaka, możecie mu to pokazać (nawet mimo krwawych momentów oraz licznych zgonów - autorka jest zresztą bardzo "za" nieco poważniejszą i mniej ugrzecznioną literaturą dla dzieci). A może lepiej nie? Sami na pewno oblukajcie - rzecz jest unikalna!

CHILDRIN R SKARY

STRONA KATY

KANAŁ YOUTUBE KATY

FACEBOOK KATY

DEVIANT ART KATY

Wywiad z Jonathanem Wojcikiem - publicystą, rysownikiem i właścicielem strony The Insidious Bogleech

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Sun, 22 Apr 2012 12:53:00 +0000

I, tak jak obiecałem wcześniej, dziś mam dla was wywiad. Po krótkiej przerwie i w nieco wzbogaconej (ilościowo) formule. A przede wszystkim z wyjątkową, inteligentną i bardzo ciekawą postacią upowszechniającą swoje prace w zakamarkach Sieci - Jonathanem Wojcikiem.

Introdukcja jest raczej niepotrzebna, bo parę dni temu zamieściłem bogate wprowadzenie do działalności mojego dzisiejszego gościa - jeśli nie czytałeś/aś, to warto nadrobić zaległość przed lekturą wywiadu. Twórczość Jonathana jest niewątpliwie specyficzna i by ją docenić trzeba mieć zakrętkę na podobne klimaty - ale w wywiadzie, moim zdaniem, są poruszone tematy, które powinny zaciekawić każdego, do kogo pasuje określenie nerd. Dodam jeszcze, że daleki jestem od stopniowania wartości moich skromnych rozmów z twórcami - bo wszystkie są dla mnie idealne - ale niewątpliwie wywiad ten uznaje za niezwykle udany i wyróżniający się.

Tyle rekomendacji i czczej gadki, oddajmy głos Jonathanowi!

Autoportret pamięciowy naszego dzisiejszego gościa ;)

Cześć i witam w kąciku gości Net is Nerdy. I rozpocznijmy od następującego pytania. Takiego w stylu „powrót do korzeni”. Kiedy obserwuje twoje różnorodne prace udostępnione na Bogleech.com i innych stronach, widzę bardzo dobrze, że masz dwie główne pasję – fikcyjne oraz mitologiczne potwory każdego rodzaju (ale z tych bardziej zdeformowanych i nietypowych, jak sądzę) i istoty stworzone przez Naturę – insekty, pasożyty, mikroorganizmy i inne bezkręgowe przejawy życia. Ale zastanawiam się – co było pierwsze? Miłość do potworów czy miłość do prawdziwych stworzeń, które większość ludzi postrzega jako dziwne lub ohydne? A może obie fascynacje rozwijały się jednocześnie?

Definitywnie jednocześnie. Po prostu kochałem każdego rodzaju stwory jako dziecko i pamiętam, że mówiłem na wszystkie fikcyjne „critters”. Chciałem ich znać najwięcej jak się dało. Kupowałem książki o zwierzętach i książki o mitologii, oglądałem filmy takie jak Gwiezdne Wojny czy Labirynt (Jima Hensona – wtręt tłumacza) i próbowałem narysować każdego z przewijających się po ekranie potworów.

Nigdy nie ciągnęło mnie do rzeczy, które inni uważają za upiorne; właściwie zanim poszedłem do szkoły nie wiedziałem, że większość ludzi nie lubi owadów albo pająków – i ten fakt mnie strasznie zszokował. Nadal szokuje!

Jesteś także wielkim fanem horroru cielesnego, to jasne. Jest obecny w twoich komiksach (w przejawie humorystycznej samoświadomości odnotowałeś nawet, że twoje komiksy są wszystkie takie same, bo prawie zawsze jakaś obleśna mutacja ludzkiego – i nie tylko – ciała wyskakuje z którejś z postaci), chociaż głównie w kontekście absurdalności i ekscentrycznego humoru, ale wiem, że lubisz mroczniejszą i bardziej horrorową twórczość z takimi motywami – czego dowodzą rzeczy, które prezentujesz w swoich artykułach, takich, jak te publikowane na Halloween. Jestem bardzo ciekawy – co, twoim zdaniem, sprawia, że ludzie fascynują się okropnymi transformacjami swojej własnej biologicznej formy? Czy to po prostu kwestia alternatywnych preferencji estetyczny, w stylu „dziwaczne jest fajne/interesujące”, czy może coś więcej?

Myślę, że opiera się to na najbardziej pierwotnych lękach w ludzkich umysłach. Nikt nie chce, by jego własne ciało odwróciło się przeciwko niemu lub zostało dotknięte chorobą, której nikt nie potrafi uleczyć czy nawet zidentyfikować. Ale jednocześnie odchylenia od normy mogą być zabawne i ekscytujące. Zmutowane potwory są sympatyczne i fajne dla wielu ludzi ponieważ są czymś unikatowym i innym, ale też nie każdy chciałby się znaleźć w ich sytuacji. To samo możemy dostrzec w prawdziwych przypadkach takich jak „człowiek słoń” czy współczesny „człowiek drzewo”, którzy stali się prawie celebrytami z powodu własnych przerażających, lecz niezwykłych przypadłości.

Większość rzeczy, które robisz ma dodatkowo jakiś edukacyjny cel oprócz po prostu dostarczania upiornej rozrywki. Można go znaleźć w twoich komiksach i kreskówkach (są pełne odniesień do popkultury, biologii, nauki i tego typu spraw, więc by w pełni czerpać z nich przyjemność, odbiorca musi mieć jakąś wiedzę i, cóż, myśleć), jak i w twoich artykułach. Lecz czy nie uważasz, że dzielenie się wiedzą w Sieci, w przyjaznym internautom stylu, może być trudne? Weźmy na przykład formułę list n-czegośtam, tak popularną w Internecie. Pewnie, wiele interesujących rzeczy można dzięki nim pokazać i ludzie mogą chcieć dowiedzieć się więcej na temat tego, co się w nich pojawia – ja, tak dla przykładu, nauczyłem się sporo z pozornie czysto humorystycznego Cracked i naprawdę podobało mi się grzebanie w poszukiwaniu czegoś więcej. Ale prawie równie często czytam listy szybko, myślę „tak, to całkiem fajne” i ruszam dalej bez zastanawiania się nad tym, co przeczytałem. Czy myślisz, że wchłanianie elementów edukacyjnych przez internetowych czytelników może być w wielu przypadkach bardzo płytkie, być tylko bezmyślną prokrastynacją?

Tak dzieje się z informacją w ogóle… zapominamy wiele rzeczy, lecz zachowujemy wiele innych jeśli uderzą we właściwą strunę w naszym umyśle. Ludzie są obecnie wystawiani na kontakt z ogromną ilością nowych faktów, ale myślę, że w dłuższej perspektywie to tylko pozwala na rozszerzenie naszej ogólnej świadomości tego, jak fajny jest świat, nawet jeśli cały czas przenosimy uwagę na coraz więcej i więcej nowych informacji.

Recenzje Potworów oraz sekcja różności twojej strony zabierają czytelnika na wystrzałową wycieczkę przez różnorodne przykłady upiorności wszelakich – od gier wideo do starych kreskówek, od Junji Ito do Dungeons & Dragons. Jesteś z pewnością dobrze obeznany ze wszystkim, co makabryczne, niepokojące i potworne w popkulturze. Zastanawiam się – czy jeśli miałbyś zawęzić listę ulubionych upiornych rzeczy do, dla przykładu, pięciu dzieł/artystów, co byś wybrał? Które są dla ciebie najważniejsze lub zwyczajnie najlepsze na świecie?

Jeśli tylko dla siebie – Dungeons & Dragons, The Real Ghostbusters, prace Normana Saundersa, Gegege no Kitarou oraz Junjiego Ito. Jeśli chodzi o upiorne klimaty, one prawdopodobne najbardziej zainspirowały moją twórczość, ale są inne, nie tak przerażające. Gwiezdne Wojny były dla mnie bardzo ważne w dzieciństwie, później Pokemon stał się jedną z moich najistotniejszych inspiracji. Byłoby strasznie ciężko zawęzić wszystko do kilku rzeczy.

Przejdźmy do Mortasheen – jednej z twoich bardziej znanych kreacji. Bardzo interesuje mnie jedno. Mortasheen to upiorne, horrorowe przetworzenie gatunku „mons” anime/gier video, zwłaszcza Pokemona. Jednak przeprowadziłeś jedną interesująca zmianę jego konwencji, obecnych nawet w dekonstrukcjach i makabrycznych wersjach formuły „kieszonkowych potworów” Większość z nich, nawet te depresyjnie mroczne w typie Narutaru lub groteskowo-krwawe pastisze, jak Pokethulu, zachowują balans pomiędzy zawsze ludzkim trenerem i podległym mu stworem w ten czy inny sposób. W twoim świecie trenerzy są natomiast tak samo zdeformowani, nieludzcy i dziwni jak stworzenia, którymi się wysługują (właściwie to większość świata Mortasheen ma takie cechy). Jak wpadłeś na ten pomysł?

Jestem naturalnie tak bardzo skrzywiony w kierunku potworów, że, uczciwie mówiąc, nawet o tym nie myślę, po prostu myślę o wszystkim w ten sposób. Nawet jeśli tworzę ludzkie lub podobne do człowieka postaci, mam tendencję do wyposażania ich w dużo nieludzkich elementów. Chyba jedynym kompletnie ludzkim bohaterem jakiego stworzyłem był Dan, z moich starych flashowych kreskówek, ale i tak jest on sumie całkiem upiorny.

Kiedy przegląda się galerię potworów z Mortasheen, łatwo zobaczyć, że jeśli chodzi o projektowanie potworów jesteś zdecydowanie za oryginalnością i kreatywnością, z dobrymi rezultatami. To samo można powiedzieć o twoich preferencjach odnośnie fikcyjnych i pochodzących z folkloru monstrów, a także robaków i innych prawdziwych stworzeń. Z drugiej strony nic nie jest stuprocentowo oryginalne i większość potworków będzie oparta na czymś – na przykład zwierzętach o których piszesz tak dużo. Jakie są twoim zdaniem kluczowe czynniki, które składają się na projekt dobrze pomyślanego, unikatowego potwora, pozwalające zachować równowagę między inspiracjami a kreatywnością?

Kiedy rozbijasz go na najbardziej bazowe detale, każdy koncept – potwora, osoby, świata – zaczyna swe życie jako pastisz czegoś, co twórca widział gdzieś wcześniej. Kluczem jest po prostu branie rzeczy, które lubisz i znajdowanie sposobów na połączenie ich w coś co wydaje się nowe i inne, ale wciąż ma w sobie to, co decydowało o uroku użytych komponentów.

Jednak myślę, że najważniejszym elementem projektu jest osobowość. Nawet jeżeli bazowy koncept jest czymś, co wszyscy znają, osobowość którą przekazuje może naprawdę sprawiać wielką różnicę. Spójrz tylko na wampiry – to, że wyglądają one i zachowują się jak Dracula Beli Lugosi stało się przebrzmiałym, kreskówkowym stereotypem, ale stało się tak dlatego, że to, co on zrobił było w pewnym momencie całkowicie nowatorskie. Nadał on wampirom osobowości, której odbiorcy w tamtych czasach dotąd nie znali, chociaż przecież widzieli sporo innych wampirów.

Świat Mortasheen to miejsce w którym wiele potworów i innych form życia jest tworzona sztucznie – z organicznymi i wpół organicznymi konstrukcjami w galerii stworzeń. Czy jesteś zainteresowany biotechnologią – tworzeniem sztucznych form życia, bioimplantami i biomodyfikacjami, inżyniera genetyczną i podobnymi możliwościami – czy to może tylko element popkultury dodany do twojej twórczości jedynie dla rozrywki – jak wampiry z kosmosu czy nieumarłe stwory?

Od czasów dzieciństwa chciałem zobaczyć jak ludzkość tworzy nowe formy życia. Ekscytowało mnie każde nowe osiągnięcie w dziedzinie biotechnologii; ludzko-zwierzęce, hybrydowe embriony; roboty kontrolowane przez kultury żywej tkanki… Nie mam żadnych etycznych zastrzeżeń wobec takich eksperymentów, bardzo chcę zobaczyć jak daleko to zajdzie za mojego życia. Jeśli będę miał szczęście, może dożyję czasów, gdy tego rodzaju technologia rozwiąże problem głodu na świecie, naprawi zniszczone środowisko naturalne albo przyczyni się do zniszczenia raka… albo pozwoli mi wgrać mój umysł do gigantycznego, mechanicznego pająka.

Na swojej stronie posiadasz także i rozszerzasz ogromną kolekcję sprite’ów potworów z różnych starych gier wideo. Jak dużo czasu poświęcasz na granie w nie, bo wnioskując z samej ilości pikselowych straszydeł tam zebranych, powiedziałbym, że dużo? A skoro rozmawiamy o starych gierkach – ostatnio coraz więcej ludzi spogląda wstecz w stronę ery ośmiobitowych i szesnastobitowych produkcji i bierze z nich estetykę, mechanikę i klasyczny wygląd, by tworzyć na ich podstawie własne dzieła. Czy uważasz, że nostalgiczny styl retro gier może być uznawany za uniwersalny „język” starszej generacji internautów, szeroko rozpoznawany i użytkowany?

Zbieranie ich było tak czasochłonne, że przestałem to robić parę lat temu… Myślę, że ostatni raz próbowałem kolekcjonować sprite’y z gry w 2008 roku i straciłem wszystko z powodu wysypania się komputera. Teraz wolę poświęcać czas moim własnym, oryginalnym pomysłom, ale czytelnicy nadal uwielbiają strony ze sprite’ami i mam plany, by pewnego dnia zaktualizować i ulepszyć je.

Jako dziecko kochałem światy i stwory w grach wideo dużo bardziej niż same gry i marzyłem o projektowaniu swoich własnych w przyszłości, aczkolwiek jeszcze nie miałem okazji. Dziś jest dużo łatwiej tworzyć własne, oryginalne produkcje i jestem szczęśliwy, że gracze nadal doceniają tak szeroką gamę artystycznych stylów. Ludzie zorientowali się, że to, co tworzy dobra grę to zabawa i wyobraźnia, nie tylko realistyczna grafika i techniczna jakość produkcji.

Jesteś całkiem znany na Tv Tropes i w pewnym stopniu aktywnym użytkownikiem strony… przepraszam, chyba powinienem powiedzieć Troperem. A dodanie Mortasheen do ogromnej bazy Tv Tropes pomogło z pewnością w jego promocji – ja też właśnie tak znalazłem twoje prace! ;) Jak natknąłeś się na tą specyficzną Wiki i jaki jest twoim zdaniem powód atrakcyjności rozpoznawania i katalogowania wspólnych elementów w fikcji? I czy uważasz, że taki rodzaj witryny może być dobrym miejscem na promowanie własnej twórczości? W końcu patrzenie, jak twoja kreacja jest rozkładana na części pierwsze i pokazywana światu jako jakiś przykład tricku, którego używano wcześniej tak wiele razy może być niekoniecznie najprzyjemniejszym doświadczeniem dla autora, jak sadzę…

Nie pamiętam jak odkryłem Tv Tropes… w sumie ciężko nie trafić na tą stronę, jeśli jesteś fanem czegokolwiek, ale mam coś w rodzaju związku miłości/nienawiści z nią. Możesz poznać tyle nowych rzeczy i zobaczyć dawne ulubione dzieła w nowej perspektywie, ale także natknąć się na wiele pozycji najwyraźniej napisanych przez szaleńców, no i jest to powszechnie znany pożeracz czasu. Nie uważam, że jest cokolwiek złego w rozbijaniu dzieł w oparciu o wspólne motywy, naprawdę, odkryłem nawet nowe seriale i cykle poprzez tropy, które ludzie przyporządkowali mojej twórczości.

I wreszcie ostatnie pytanie, z gatunku tych, które muszą być zadane, bo wywiad będzie publikowany na polskim blogu. Nazwisko „Wojcik” z pewnością brzmi znajomo, więc domyślam się, że masz polskie korzenie, racja?

Tak, ale sięgają tyle pokoleń wstecz, że nie jestem całkowicie pewny czy została we mnie choćby kropla polskiej krwi. W USA posiadanie takiego nazwiska jest fajne, nawet jeśli większość ludzi, których poznałem ma problemy z jego wymówieniem. Jedna osoba myślała, że wymawia się to „Woz-ni-ak”, więc używałem takiej formy raz czy dwa jako ksywki.

Dziękuję za wywiad, który trzeba przyznać okazał się bardzo interesujący i przyjemność jest zdecydowanie po mojej stronie! I niech twoje projekty w przyszłości rozsieją jeszcze więcej miłości do wszystkiego, co jest niepokojąco piękne.

Dziękuję ci! Wszystkie pytania były naprawdę fajne i sprawiły, że musiałem namyśleć się naprawdę mocno nad każdą odpowiedzią!

***

A na koniec przypominam jeszcze linki, pod którymi znajdziecie twórczość i informacje na temat Jonathana:

THE INSIDIOUS BOGLEECH

DEVIANT ART JONATHANA

FORMSPIRNG JONATHANA

ARTYKUŁY JONATHANA NA CRACKED

Interview with Jonathan Wojcik - writer, cartoonist and creator of The Insidious Bogleech

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Sun, 22 Apr 2012 11:56:00 +0000

Hello and welcome all English-using readers after a short hiatus. As You may suspect, I'm back with the fresh interview for You. And it's a chat with very unique creator. You may know him from ultrapopular comedy website Cracked or from Tv Tropes (he's also operating under the alias Scythemantis), but if You don't know the name Jonathan Wojcik or You only associate word "bogleech" with bloodsucking creature from some dirty pond, it's about time to discover the world of creepy, cool and crazy creatures that my guest is creating on his very fun and full of diverse content personal site.

Jonathan Wojcik loves bugs (and since that term is not exactly precise, please assume that it means not only insects, but also worms, parasitic life forms, undersea critters, snails, spiders and all other kind of things small, spineless and strange looking). Jonathan Wojcik also loves monsters. All kind of them - from video game creatures to the weird spirits of Japanese folklore. But Jonathan not only loves them - he has immense knowledge about everything biology and monster-related and he likes to share it and also uses it as the basis of his own artistic creations. Oh, and everything he does is filled with bizarre imagery, eccentric and absurdistic humor, shout outs to all kinds of tasty popculture works and... healthy (or unhealthy, depending on Your preferences) dose of body horror, mutations and all the kinds of creepy crawlers.

On his site, The Insidious Bogleech, You'll find the vast and still updated article section - divided between articles about biology and Monster Reviews, which take the reader on tour through all kinds of fantastic creatures in popculture. Then there is Mortasheen - his advanced project of creating a world based on Pokemon genre conventions (and setting of the future RPG game), but darker and perhaps a little disturbing for some, but also fun and very imaginative. You'll also find pretty cool, funny in the inteligent way webcomic and collection of strange cartoons made in Flash. And many more - Jonathan does a lot of things and all of them are really cool and interesting for every nerd that loves horror, strange creatures and weird stuff. There is purposefully lame creepypasta collection (and it's worth to note that Jonathan created one of the most know stupid creepypastas of the Internet - TEH DAY OF ALL TEH BLOD), the massive archive of retro video game monster sprites, store where You can buy for example the geniune and literal Nightmare Fuel Coloring Book, and.... well, it is best to see for Yourdself. And all the things mentioned are really worth Your time and interest, I guarantee that.

So we're past introductions and on to the main dish - the interview with creator himself!

Loose auto-depiction of Jonathan Wojcik

Hello and welcome to the Net is Nerdy guest corner. So let’s start with the first question. Sorta back to the basics one. When I observe Your all diverse work presented on Bogleech.com and other sites, I can see clearly that You have two main passions – fictional and mythological monsters of many kinds (but those more deformed and unusual, I guess) and creations of nature – insects, parasites, microorganisms and other kinds of invertebrate life forms. But I wonder – what was first? Love for the monsters or love for the real creatures that most people consider odd or disgusting? Or maybe those fascinations developed simultaneously?

It was definitely simultaneous, I just loved any sort of creature as a child, and can remember referring to all fictional ones as “critters.” I wanted to know as many of them as possible. I'd buy books about animals and books about mythology, I'd watch movies like Star Wars and Labyrinth and try to draw every single monster and alien that went by.

I was never specifically drawn to things people find creepy; I actually didn't even know that most people disliked insects or spiders until I started going to school, and it really shocked me. It still does!

You are also a massive fan of body horror, clearly. Its present in Your comics (You’ve even, out of humorous self-awareness, pointed out that Your comics are all the same, because nearly always some gross mutation of human – and not only human – body pops out from one of characters J), albeit mostly in absurd and eccentric humor context, but You like it in darker and more horrorish creations as well, as evidenced by things presented in Your horror and monster-related articles, such as Halloween specials. I’m very curious – what in Your opinion makes people fascinated with gruesome transformations of their own biological form? Is this simply the case of alternative aesthetic preferences, in vein of “freaky is fun/interesting” or something more?

I think it plays on the most primal fears in the human mind. Nobody wants their own body to turn on them, or be stricken with a disease nobody can cure or even identify. At the same time though, deviations from the norm can be fun and exciting. Mutant monsters tend to be sympathetic and cool to a lot of people because they're something unique and different, but at the same time, not everybody would want to be in their position. The same can be seen in real people like the “elephant man” and the modern “tree man,” who are almost celebrities for their horrific but amazing afflictions.

Most of the things You do have educational purpose in addition to just delivering creepy entertainment. One can find this undercurrent in Your comics and cartoons (they’re filled with popculture, biology, science and similar references, so merely to enjoy them people need to have some knowledge and, well, think), as well as in Your articles. But don’t You think sharing knowledge online, in Internet-friendly style, can be tricky? Let’s take the x-of-something list form – so popular on Internet. Sure, lots of interesting stuff can be shown that way and people may want to know more about the listed things – I, for example, learned many things from seemingly purely humorous Cracked and actually enjoyed digging deeper for more. But nearly as often I’m reading the list quickly, thinking “yeah, that’s pretty cool” and then I move on without giving it more thought. Do You think absorption of educational elements by online readers can be in lots of cases really shallow, only mindless procrastination?

That's just how it goes with information in general...we forget a lot of things, but we retain a lot of others if they strike the right chord with us. People are exposed to a huge volume of new facts these days, but I think in the long run it only stands to expand our overall awareness of how cool the world is, even when we keep moving on to more and more information.

The Monster Review and variety section of Your site can take the reader on the really awesome tour through diverse examples of creepiness, from video games to old cartoons, from Junji Ito to Dungeons & Dragons. You’re clearly well-versed in everything that is gruesome, disturbing and haunting in popculture. So I wonder – if You were to shrink Your favorite creepy stuff to just, for example, five works/artists, what would be Your choice? What are the most important to You or simply the best creepy works out there?

Just for myself, Dungeons & Dragons, The Real Ghostbusters, the art of Norman Saunders, Gegege no Kitarou, and Junji Ito. As far as creepy things go, those probably influenced my art the most, but there are others with not as creepy of a vibe as well; Star Wars was hugely important to me as a child, and Pokemon became a big inspiration later. It'd be really hard to narrow everything down completely.

Let’s move to Mortasheen – one of the most known things You’ve created. One thing is very interesting for me. Mortasheen is a creepy, horror-filled spin on “mon” genre of anime/video games, mostly on Pokemon. But You did interesting change of this genre conventions, which are present even in deconstructions and gruesome takes on “mon” formula. Most of them, even depressingly dark like Narutaru or grotesque and bloody for sake of pastiche, like Pokethulu, maintain the human trainer/servant creature balance in one way or another. In Your world, the “trainers” are as much deformed, unhuman and weird as the creatures they’re using (as pretty much whole Mortasheen world is like that). How did You came up with this idea?

I'm naturally biased enough towards monsters that I honestly didn't even think about it, it's just how I think of everything. Even when I come up with human or human-like characters I tend to give them a lot of nonhuman elements; I think my only completely human character is Dan, in my old flash cartoons, but he's kind of creepy anyway.

When browsing the monster gallery of Mortasheen, one can easily see that in terms of monster design You are all for originality and creativity, with good results. The same may be said about Your preferences in fictional and folklore monsters, as well as in bugs and other real life creatures. On the other hand, nothing is 100% original and most of the monsters will be based on something – for example on those animals You write a lots about. In Your opinion, what are the key factors that contribute to the designing of a well-done, original monster, maintaining the balance between inspiration and creativity?

When you break it down into its barest details, any given concept – a monster, a person, a world – starts out a pastiche of things the creator has seen before. The key is just taking things that you like and finding ways to combine them into something that feels new and different, but still carries the appeal of its components.

I think the most important element of a design, however, is personality. Even if the basic concept is something everybody is familiar with, the personality it conveys can make a world of difference. Just look at vampires; it became a tired, cartoon stereotype for vampires to look and act like Bela Lugosi's Dracula, but it was only imitated that much because, at one time, it was brand new. He brought a personality to vampires that audiences hadn't seen at the time, even though they had seen plenty of other vampires.

Mortasheen world is the place where lots of monsters and life forms are created artificially, with organic or semi-organic constructions in the mons roster. Are You interested in biology – growing artificial life forms, bioimplants and biomodification, genetic manipulation and such – or is it only a element of popculture incorporated into Your setting just for entertainment, like alien vampires or undead creatures?

Ever since I was a kid, I've wanted to see mankind create new life forms. I get excited every time I hear about new developments in biotechnology; human-animal hybrid embryos, robots controlled by living tissue cultures...I have no ethical qualms with any of it, I'm eager to see how far it goes in my lifetime. With any luck, maybe I'll live to see this kind of technology cure world hunger, repair the environment or put an end to cancer....or allow me to upload my mind into a giant mechanical spider, anyway.

You also own and expand a vast collection of monster sprites from various retro video games. How much time You spend on playing them, because judging from the sheer amount of pixilated boogeymen You present, I would say a lot? And since we are talking about old gaming stuff – recently there are more and more people looking back to 8-bit and 16-bit era of video games and taking the aesthetic, mechanics and classic look to make their own works and art. Do You think that nostalgic retro gaming style can be considered the universal “language” of older generation of Internet users, one that is widely recognized and utilized?

It was so time consuming, I actually stopped doing it a few years back...I think the last game I tried to collect sprites from was in 2008, and in a computer crash I lost all my progress. Now I prefer to devote that time to my own original ideas, but people still love the sprite pages and I have plans to one day update and improve them.

As a child I loved the worlds and creatures in video games much more than the games themselves, and used to dream of designing my own one day...though I still haven't had that opportunity, it's become easier than ever for people to make their own original games and I'm glad gamers still appreciate such a wide variety of artistic styles. People have realized that what really makes a good game is fun and imagination, not just life-like graphics and production values.

You’re pretty known on Tv Tropes, and You’re to extent active user… sorry, should I say Troper? Clearly featuring Mortasheen on Tv Tropes also helped to promote it – hell, I’ve found Your works that way! ;) How had You found this peculiar wiki site and what do You thing is the appeal of recognizing and making catalogue of common elements of fiction? And do You think that kind of site can be good for promoting Your work? After all seeing his own creation being broken down to base parts and showed to the world as example of some trick used many times before can be sometimes not too pleasant for the creator, I suppose…

I don't remember how I first discovered Tv Tropes...it's kind of hard not to stumble upon it if you're a fan of just about anything, but I have kind of a love/hate relationship with it. You can learn so many new things and see old favorites through new eyes, but you also run into a lot of entries apparently written by lunatics, and it's a notorious time waster. I don't think there's anything wrong with breaking works down into common themes really; I even discovered some new series through the tropes people assigned to my ideas.

And one last question, one that must be asked, because the interview will be published on Polish blog. The surname “Wojcik” definitely sounds familiar, so I reckon You have Polish roots, correct?

Yes, but so many generations back that I'm not entirely sure if I have any Polish blood left in me or not! It's a cool name to have in the states, even if most people I meet have difficulty pronouncing it. One person thought it was pronounced “Woz-ni-ak,” so I've used that once or twice as an alias.

Thanks for the interview, it surely turned out very interesting and it was my pleasure! And may Your works spread even more awesomeness and love for everything disturbingly beautiful in the future!

Thank you! They were all really fun questions that had me thinking pretty hard on my answers!

***

And, for all interested in Jonathan's work, some useful links:

THE INSIDIOUS BOGLEECH

JONATHAN'S DEVIANT ART

JONATHAN'S FORMSPIRNG

JONATHAN'S ARTICLES ON CRACKED

Wszystkie stwory dziwne, upiorne i ciekawe - czyli menażeria The Insidious Bogleech

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Thu, 19 Apr 2012 22:29:00 +0000

Tv Tropes to skarbiec. Nie da się ukryć. Odkąd trafiłem na tą stronkę (a każdy nerd marnujący zdecydowanie za dużo czasu w Internecie raczej w końcu tam trafi), poznałem tyle nowych, cudnych dziełek i głupotek z każdej dziedziny popkultury, że w głowie się nie mieści. Za niektóre powinienem tej skromnej wiki pomnik postawić. Nie zamierzam też ukrywać, że to dzięki znajdźkom z Tv Tropes zainteresowałem się głębiej twórczością dostępną w Internecie - i pozbyłem się uprzedzeń do niej - więc można powiedzieć, że powstanie tego bloga też zawdzięczacie (?) tej uzależniającej maszynie do rozkładania wszystkiego na części pierwsze. Nic dziwnego, że parę rzeczy tu prezentowanych pochodzi także z przekopywania się przez tropy zawarte w pokaźnej bazie witryny. A znajdziemy tam nie tylko komiksy, gierki, seriale i tak dalej. Znajdziemy także kreatywnych użytkowników działających i promujących się dyskretnie, o wielu unikalnych pasjach i pomysłach. Oczywiście, często trafi się na rzeczy takie sobie, ale czasem... Cóż, poniżej dowód. Ładnie wypunktowany.

Jeśli to logo nie zasugerowało wam jeszcze, że wrażliwsi na realne i fikcyjne paskudy i paskudztwa proszeni są o odpuszczenie sobie posta, to ja wam podpowiadam, jakby co. Zresztą strona wzięła nazwę od pijawki. To też coś mówi.

Jonathan Wojcik kocha potwory. Nie dziwota - tego można się spodziewać po człowieku, który urodził się w Halloween. Jonathan Wojcik kocha robaki i inne bezkręgowe kreatury (i nie uważa, że są w jakikolwiek sposób odpychające). No, to niezbędny wstęp mamy za sobą. A kto to jest Jonathan Wojcik? No cóż, człowiek orkiestra - czyli z gatunku, jaki bardzo lubię. Rysuje, pisze, projektuje grę RPG, czasem coś sfotografuje, zrobi własnoręcznie czy zanimuje we flashu, startuje z różnymi ciekawymi projektami i ogólnie bardzo dużo robi. Efekty jego pracy można poznać między innymi na Cracked i na Toptenz, ale przede wszystkim umieszcza je na swojej stronie. Dwie fascynacje od których rozpocząłem akapit to dla niego główny temat wszelkiej działalności - realizowany dzięki potężnej wiedzy; specyficznemu poczuciu humoru; rozlicznym inspiracjom od japońskich horror mang i Pokemonów do starych kreskówek, Gwiezdnych Wojen czyDungeons & Dragons; oraz talentowi do podawania tego lekko, przyjemnie i z osobowością. Dlatego każdy geek powinien sobie zaklepać trochę czasu na wędrówki po jego stronce - pod warunkiem, że lubi to co on i nie boi się dawki upiorności i obrzydliwości, która choć często kreskówkowa, słabsze jednostki może odrzucać. Ich strata. Bo są tam naprawdę cudne rzeczy i warto. Trzy powody dodatkowe podam poniżej, z czadową oprawą graficzną prosto od Jonathana.

Obrazek należy do Jonathana Wojcika (www.bogleech.com)

POWÓD 1.

Jeśli szukacie bogatego źródła informacji o najwymyślniejszych, najdziwaczniejszych stworach, jakie można sobie wyobrazić, właśnie je znaleźliście.

Dotyczy to wszelkich niesamowitych pomysłów Natury. W bogatej sekcji pod szyldem Biologia czają się artykuły o takiej ilości pająków, owadów, pasożytów, osobliwości z dna morza i innych prawdziwych cudaków, że osoby z fobiami mogą się nabawić koszmarów i paranoi od samego oglądania zdjęć. De facto np. artykuły, które Jonathan publikuje na Cracked i Toptenz często są tak skonstruowane, by trochę przerazić tym, co ewolucja miała w zanadrzu. O, żeby nie być gołosłownym - wiedza o ślimakach-zombie, czyli działalności ukochanego pasożyta autora, nie była mi potrzebna do spokojnego życia, a przesuwa ona zdecydowanie definicję "losu gorszego niż śmierć" (nie dla wrażliwych!). Jednocześnie jednak bardzo udatnie pokazują fascynujące zróżnicowanie zwierzątek, które w sumie składają się na większą część fauny naszej planety i najlepiej wyspecjalizowały się do efektywnego przeżycia na niej.

Ale Bogleech to nie tylko cudowny świat robactwa. To przede wszystkim kompendium potworów fikcyjnych. Najróżniejszych, dobieranych wedle klucza przede wszystkim oryginalności - wyglądu i pomysłu na ich zachowanie i pochodzenie, czasem absurdalności lub straszności. W odpowiednio nazwanej sekcji Recenzje Potworów znajdziemy... recenzje potworów. Skaczące między tematami bliskimi sercu Jonathana. A to dostaniemy youkai z japońskiego folkloru (dzięki temu człowiekowi wiem, że znajdziemy w nim ducha, którego straszącym elementem jest... oko w odbycie). Innym razem kolekcję upiorów z kreskówki Pogromcy Duchów (nie wiedziałem, że były tam aż tak fantazyjne kreaturki). Przewiną się i Pokemony (do których Jonathan ma ogromną słabość - jak trzy czwarte internetowych geeków), azjatyckie wampiry, wejścia z bestiariuszy do RPG, gumowe, plastikowe i pluszowe zabawki, konstrukty autora ze Spore czy paskudy pogrupowane tematycznie - oczne potwory, owadzie potwory, potwory autorstwa konkretnych artystów. Jest tego mrowie. Wyjątkowo ciekawe i personalne zbiorki pojawiają się, jakżeby inaczej, w okolicach Halloween i od nich warto zacząć.

Aha, a na dokładkę w oddzielnym kąciku znajdziemy ogromną kolekcję pikselowych potworów ze starych gierek. Raj dla miłośników retro klimatów, zwłaszcza, że niektóre pochodzą z trochę zapomnianych tytułów.

Obrazek należy do Jonathana Wojcika (www.bogleech.com)

POWÓD 2

Jonathan nie tylko lubi pisać o potworach - całkiem udatnie także je tworzy/projektuje/rysuje.

I generalnie już od dziecka musiał mazać na zeszytowych kartkach potworności wszelkie. W tworzeniu własnych stworów Jonathan też kieruję się wyznacznikiem oryginalności. Fakt, są to złożone z różnych i często pochodzących z kilku realnych źródeł elementów biologicznych stworzenia, podane z końską dawką body horroru (wszelkie deformacje mile widziane, im dziwniejsze, tym lepiej), ale już kreatywność w składaniu owych poczwar i wymyślaniu im stylów walki, zwyczajów i różnorakich umiejętności jest wysoka. Efekty końcowe doprowadziłyby do orgazmu designera potworów do japońskich RPG, ale jednocześnie, chyba dzięki "obyciu" autora, nawet totalnie dziwne i chore bestie są przedstawione w miarę spójnie. Większość tworów Jonathana nadawałaby się do ekstremalnego horroru lub bizarro, ale tutaj wkracza kreskówkowa konwencja, łagodząca oblicze niektórych pokrak (ale dawkę zdrowego obrzydlistwa zachowując).

Obrazek należy do Jonathana Wojcika (www.bogleech.com)

W pasji tworzenia monstrów autor spełnia się głównie przez Mortasheen - oryginalny świat, tworzony z myślą o grze RPG. Co ciekawe, bazowa idea wychodzi z nadmiernego obcowania z Pokemonami i rzeczami w podobnej konwencji, ale raczej nie spodziewajcie się tu jakiś słodkich stworzonek. W tym mrocznym wariancie pojedynków "monów" zarówno wystawiający je do walki, jak i same potwory są wykręconymi mutantami, które przyprawiłyby o zawał Satoshiego Tajiri. Świat Mortasheen to jedno wielkie, zanieczyszczone miasto, zaludnione zarówno wpół organicznymi, wpół mechanicznymi wytworami technologii; podgniłymi truposzami, które wygrzebały się z grobów; pozawymiarowymi istnieniami rodem z Lovecrafta. Klas potworzysk jest sporo - znajdą się zarówno kombinację nagrobków, pistoletów czy innych urządzeń z czymś, co było żywe; unikalne wampiry z przestrzeni kosmicznej; zombie w każdej postaci; rasa klaunów zwana Jokerami, żyjąca w mrowisku i zorganizowana na wzór owadów społecznych (i operująca... gazami); inteligentne pasożyty mózgu; a obok tego klasyczne stwory robalopodobne, roślinne czy ptakopodobne. Zachowując konwencje nazywania, tworzenia-czyli-sklejania i inne cechy charakterystyczne dla gatunku, którym się inspiruje, Wojcik stworzył chyba najbardziej nasycone grozą i deformacjami jego ujęcie.

Obrazek należy do Jonathana Wojcika (www.bogleech.com)

Wydawałoby się, że tak ujęty potworny świat mógłby być raczej depresyjnym miejscem do planowanej zabawy w RPG, ale okazuje się, że nie mamy tu do czynienia z ciężkim, posępnym klimatem. Mimo, że jest mrocznie, mieszkańcy miasta przedstawionego w Mortasheen raczej nie narzekają na swój los i nie są bandą skończonych monstrów, to raz. Dwa, że Jonathan podchodzi do kreacji bardzo lekko - widać, że stawia na nieskrępowaną wyobraźnię i zabawę w realizację swoich najbardziej nawet szalonych idei. Dodatkowo wszystko to podparte jest humorem, dystansem i dawką pastiszowania gatunku "kieszonkowych bestii" - bo jak inaczej wytłumaczyć wampiryczne morsy i mordercze pralkostwory?

Obrazek należy do Jonathana Wojcika (www.bogleech.com)

POWÓD 3
Na Bogleech znajdziemy też komiks sieciowy Jonathana (i kreskówkę jako bonus) i jest on sam w sobie bardzo warty uwagi.

Oprócz projektowania sobie nowych potworów, Jonathan robi też bardzo zabawny komiks. Też są w nim monstra i naprawdę, naprawdę dużo horroru cielesnego, ale ma on swój unikalny posmak. Przede wszystkim aby dostawać od niego dzikich napadów śmiechu, trzeba trochę wiedzieć. O biologii, bo inaczej dowcipy o pąklach czy trylobitach raczej was nie rozbawią; a także posiadać esencjonalną wiedzę o popkulturze, żeby śmiać się z fragmentów o przyjaznych kucykach, zombie apokalipsie, Lovecrafcie czy wyżej prezentowanej głowie konia. Ale przede wszystkim pewni możemy być jednego - komiks potrafi nieźle zaskoczyć. Niekoniecznie wyskakującymi często i gęsto z ciał postaci paskudnymi mutantami, bo to akurat jest powtarzającym się tematem, ale błyskotliwą absurdalnością niektórych pomysłów i historyjek. Sporo tu humoru opartego na abstrakcyjnych skojarzeniach, co w połączeniu z horrorem i obrzydliwościami może odstręczać, ale na pewno nie możemy mu odmówić oryginalnych puent.

Obrazek należy do Jonathana Wojcika (www.bogleech.com)

Jak przystało na porządny, długo publikowany komiks (a ten Jonathana ma już ponad sto dwadzieścia epizodów), ten także ma swoich stałych bohaterów. Najczęściej przewija się antropomorficzny Mózg z partnerem... ale spokojnie, to nie jakaś durna reklama Tepsy, w tym wydaniu Mózgowi partnerują... Flaki. Czyli gadający żołądek. Wybór takich, a nie innych maskotek-protagonistów pozwala na zawarcie w treści komiksu dowcipów o guzach, pasożytach mózgu, tasiemcach i innych przyjemnych sprawach... smacznego!

Oprócz komiksu Jonathan ma w arsenale także parę dziwnych, flashowych kreskówek. Nawiązują one oczywiście do jego ukochanych tematów i są utrzymane w różnych konwencjach. Główną atrakcją z tej dziedziny jest The Fear Hole, serial o grupce naukowców - zintegrowanej z różnymi niebezpiecznymi narzędziami Profesor Uzbrojenie, posiadającym mózg w słoju Doktorze Melancholii, ich muchogłowym asystencie i pracowniku sanitarnym Danie - którzy w wyniku chorych eksperymentów albo na zasadzie "bo tak" napotykają mnóstwo paskudnych (acz zwykle niezbyt groźnych) poczwar oraz manifestacji różnych strachów czy wierzeń, a także pakują się w różne kłopotliwe sytuacje. Humor kreskówki jest miksem głupawki z dość intelektualnymi elementami, a że jest oparty głównie na dialogach (i, z technikaliów, jakość dźwięku jest straszna), nie każdemu może przypaść do gustu. Idealnie uzupełnia jednak twórczość Wojcika.

Obrazek należy do Jonathana Wojcika (www.bogleech.com)

Jak widzicie, Jonathan Wojcik ma sporo do zaoferowania. Sporo i więcej. Mógłbym jeszcze się rozwodzić - o tym, że jest autorem upiornej książeczki... do kolorowania czy np. popularnej, ekstremalnie durnej creepypasty TEH DAY OF ALL THE BLOOD, która szturmem zdobyła Internet, ale po co? Jeśli po przeczytaniu tego stwierdziłeś/aś, że twój gust jest na tyle specyficzny, że rzeczy zawarte na Bogleech przypadną ci do gustu, to zachęcam do przeglądania stronki. Jak dla mnie to jedno z fajniejszych miejsc dla fanów dziwacznych i lekko obleśnych kreskówek, horroru z powykręcanymi potwornościami i... interesujących artykułów. Zapraszam - jeżeli się odważycie!

A jak już przekopiecie stronę Jonathana w tę i z powrotem, zachęcam do powrotu na mojego bloga... bo w weekend powinien się ukazać bonusowy, bardzo ciekawy (i przemądrzały, a jak!) wywiad z Jonathanem. W zmienionej, nieco obszerniejszej formule.

THE INSIDIOUS BOGLEECH

DEVIANT ART JONATHANA

FORMSPIRNG JONATHANA

(fajne pytania padają, polecam)

ARTYKUŁY JONATHANA NA CRACKED

Problemy z weną i nawiedzone domy a dwa modele interaktywności

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Sun, 15 Apr 2012 19:28:00 +0000

Interaktywność, w kontekście multimediów, jest zawsze nośnym tematem (który ma wiele oblicz i znaczeń, zarówno potocznych, jak i tych wymędrkowanych przez autorytety się tym zajmujące) . Nie możemy oczywiście ograniczać dzieł czy projektów, w których ważny był wkład odbiorcy i możliwość ingerowania czy manipulacji treścią dzieła, wyłącznie do nowych mediów, lecz trzeba przyznać, że to rozwój technologii komputerowych i Internetu podłożył fundamenty pod twórczość reagującą na działania odbiorcy, pozwalającą na jego ingerencję czy choćby aktywne użytkowanie (w przeciwieństwie do zwyczajowego, pasywnego oglądania/czytania). Interaktywność jest teraz słowem kluczem. Dziś wszystko jest interaktywne - w dobie Web 2.0 , user-generated content i portali społecznościowych zarówno ilość zabawek, która na to pozwala, jak i możliwość kontaktu oraz wymiany idei między twórcą a odbiorcą jest ogromna. Nie mówiąc o spontanicznym kreowaniu od zera całych zabaw w opowiadanie historii, gdzie granica między twórcą, dziełem i odbiorcą niezwykle się zaciera. Ja jednak dziś trochę napiszę o popkulturowych projektach, które mimo oparcia na możliwości interakcji zachowują wyraźnie charakter autorski. A, że ostatnio akurat pokazały się w Sieci dwa profesjonalne i ciekawie pomyślane przykłady...

Ruchomy komiks (motion comic) to nic nowego w środowisku internetowym. Robili to i twórcy niezależni, i ludki z koncernów typu Marvel i DC. Z lepszym lub gorszym skutkiem. Fakt, taka forma prezentacji jest wygodniejsza niż czyste czytanie z ekranu - ale z drugiej strony muzyczka, użycie kamery zamiast paneli czy parę ruchomych elementów to nie jest coś, czym przesadnie zachwycać się należy. Interakcja poprzez możliwość jakiejkolwiek ingerencji odbiorcy w intrygę też nie jest czymś nowym. Od prostego głosowania w sondzie typu "co ma stać się dalej?" lub możliwości podsuwania twórcy pomysłów na postaci czy rozwiązania fabularne (co może prowadzić także do wcielania w dzieło zawartości generowanej przez odbiorców) do kilku ścieżek narracji do wyboru (od prostego rozwiązania w stylu gier paragrafowych do nowoczesnych gier komputerowych, gdzie duża ilość predefiniowanych i nakładających się na siebie wyborów daje graczowi iluzję szerokiej ingerencji w świat przedstawiony czy fabułę) - możliwości jest sporo.

Jednak w przypadku The Random Adventures of Brandon Generator liczy się przede wszystkim zachwycające wykonanie i pewne małe rozszerzenie formuły partycypacji odbiorcy w tworzeniu komiksu. Co do formy podania, nie ma się co dziwić - pełną władzę kreatywną nad projektem ma Edgar Wright (chyba nie muszę przedstawiać) jako scenarzysta oraz Tommy Lee Edwards, komiksiarz, artysta okładkowy i koncepcyjny związany z Marvelem i Lucasfilm jako ilustrator.Scenariusz jest prosty i, jak przyznaje Wright, trochę z życia wzięty - oto poznajemy Brandona, który jest zamkniętym w swoim mieszkaniu autorem dręczonym totalną blokadą twórczą. Pal sześć standardowe jej przedstawienie, gdyż Wright zapewnił magię słowa i parę fajnych metafor/iluzji zrodzonych z wyobraźni opartych na czynnościach codziennych i otoczeniu pisarczyka (z popkulturowymi smaczkami - avian catapulting jako oczko do Angry Birds czy wzmianka o małpach i Szekspirze bardzo mnie rozbawiły), co udatnie zilustrowano - mamy więc potwory wyrastające z kubków kawy, dinozaury ze słów zawartych w tezaurusie, narracyjne kręcenie się w kółko jako noirowa ucieczkę autem po rondzie. Komiks jest zresztą zrobiony na bogato - tyle tu się dzieje, porusza i zmienia, że jest to właściwie dużo bliższe animacji (choć zabawy typu wstawianie Brandona w panele w pewnym momencie przypominają z czym mamy do czynienia). Od zwyczajowego podejścia do tematu oddala nas także cudownie brytyjska narracja Juliana Barratta - wąsatej połowy The Mighty Boosh - a także klasowa, dyskretna i tajemnicza oprawa muzyczna Unloved, projektu znanego kompozytora Davida Holmesa. Krótko mówiąc, pierwszy epizod prezentuje wysoki poziom. A interaktywność? Tej służy zwrot akcji - konsumpcja kawy nie służy biednemu Brandonowi, a po utracie świadomości budzi się by odkryć tajemniczą prozę na swoim laptopie, rysunek bestii w notatniku, dziwne nagrania na dyktafonie i wiadomości na komórce. Od kogo? Od nas, okazuje się...

I tak już wiemy, że komiks będzie napędzany za pomocą user-generated content właśnie. Bardzo elegancko rozwiązano zresztą "interfejs" do zostawiania swojego wkładu - za pomocą interaktywnego biurka Brandona. Fragment opowiadania możemy zostawić bezpośrednio na jego laptopie, na leżącym obok notatniku skrobnąć portrecik dziwnego potworka, a także męczyć biednego autora wiadomościami nagrywanymi przez Skype'a, słanymi bezpośrednio pod numer telefonu podany na stronie czy na maila. Jest to model "przepchnij swój pomysł", konkursowy trick spotykany czasem w Internecie, ale prosty zabieg pozwala nam na wyjście z ramy. Nie mamy określonego scenariusza, nie musimy się do niczego odnosić, nie ma tu żadnych ograniczeń czy wytycznych dla naszej kreatywności. Nie jest określone nawet medium dla którego mamy pisać - nie bez powodu Brandon pisze coś niedookreślonego i nie bez przyczyny narrator napomina i o filmach, i o komiksach, i o literaturze. Zachęca się nas do inspirowania się wszystkim. I dzięki temu możemy zostawić cokolwiek i to nie my odnosimy się do zarysu scenariusza przygotowanego przez twórcę, tylko on będzie musiał się odnieść do naszego wkładu. Jak? Tego do maja (gdy wyjdzie epizod 2) dowiedzieć się nie da. Wiadomo tyle, że część rzeczy zsyłanych przez użytkowników znajdzie się na stronie, a część zostanie inkorporowana bezpośrednio w fabułę. Przy takiej ekipie można się domyśleć, że znajdzie się ciekawy sposób na wykorzystanie nieograniczonej niczym twórczości internautów i dlatego należy obserwować rozwój inicjatywy. Chyba, że brzydnie wam ręka Microsoftu napędzająca projekt oraz ograniczająca użytkowanie poprzez optymalizację całości pod własne produkty - dobrze, że korporacja promuje się kreatywnie, a Windows 7 ma pewnie większość planety, z IE9 w pakiecie, ale niektórzy będą marudzić. W każdym razie wejście jest swobodne, starczy Facebook czy Twitter, więc pewnie warto dać się zaprosić Wrightowi z drużyną i zobaczyć, jak to się ułoży.

Zupełnie inaczej do zagadnienia interakcji z odbiorcą podchodzą twórcy dość głośnego jeszcze przed premierą BXX: Haunted. Nie ma tu mowy o jakimkolwiek dokładaniu cegiełek czy innego rodzaju ingerowaniu w fabułę czy kształt dzieła. Odbiorca natomiast wybiera tu... sposób, w który będzie odbierał. Tak, choć mamy tu do czynienia ze skończonym "filmem" z zamkniętym scenariuszem, to prezentacja i skala wręcz wymusza na obcującym z Haunted wypracowanie własnego ujęcia narracyjnego. Znów, nie jest nowością złożenie dzieła z elementów, które ułożyć w spójną narrację, logiczną całość ma za zadanie odbiorca. Jednak Daniel Knauf, twórca między innymi kultowego serialu Carnivale i omawianego projektu, obiecywał, że będzie to podejście do opowiadania historii i poznawania jej, jakiego jeszcze nie było. Nie kłamał. Jest to coś absolutnie nowego i tak rozbudowanego, że pierwsze podejście może sprawić, że użytkownik poczuje się totalnie zagubiony.

Fabuła znów nie jest tu odkrywcza, wpisując się w tłuczony do znudzenia nurt horroru found footage. Jest więc nawiedzony dom, z bogatą historią tajemniczych incydentów - począwszy od samobójstwa gościa, który dom postawił i okultystki, która założyła w nim swoją placówkę zdrożno-mrocznych ekscesów - mającą swój finał w tragedii rodziny Baylocków, która doświadczyła w domiszczu, ujmijmy to po angielskiemu, full-blown Amityville-scale shitfest. Który doprowadził prawdopodobnie do śmierci ich córki i na pewno do rozwodu pary. Właściwa fabuła zaczyna się, gdy do domu wkracza szóstka parapsychicznych badaczy równie nawiedzonych, co sama posiadłość i postanawia spożytkować ostatnie 32 godziny pozostałe do zburzenia przeklętego budynku na badaniach. Oczywiście, co wiemy już od początku, kończy się to nieprzyjemnie. Czytając to można nabrać odruchu ziewania, więc dlaczego warto? 32 godziny nagrań (odpalanych z dowolnego punktu osi czasu i prezentowanych w wygodnych, sześciominutowych skrawkach) z 16 kamer rozstawionych po domu (nagrania odpalamy z mapki z dokładnym rozmieszczeniem tychże) udostępnione do zabawy w stylu dowolnym. A ty masz wyłowić z tego fabułę. Policzcie sobie teraz łączny czas trwania całego filmu. Tak... można się przerazić. Każdy, kto widział gołą wersję interfejsu (ten przywilej mieli szczęśliwcy, którzy wbili się do kolejki na wersję beta), zadał sobie z pewnością jedno pytanie - jak to kurde ugryźć?

Oczywiście otwarcie pełnej wersji 11 kwietnia dało cały zestaw wskazówek i materiałów dowodowych, które dostarczają punktu zaczepienia (inna sprawa, że pełny materiał dostają nadal tylko ci najwierniejsi z bety, co jest miłym ukłonem dla oddanych fanów inicjatywy). Jest pełna dokumentacja poprzednich spraw i manifestacji złego, są przesłuchania policyjne, które odbyły się po właściwej akcji Haunted, dla potrzebujących klasycznego ujęcia udostępniono trzęsące się nagrania z kamer personalnych ukazujące najintensywniejsze momenty w perspektywie uczestnika, a bardzo, bardzo leniwi dostaną nawet sporządzony przez jedną z badaczek spis wydarzeń paranormalnych z dokładną godziną i pokojem, w którym je zaobserwowano. Ale to nadal tylko sugestie od których można zacząć - pełny obraz 32 godzin śledztwa można tylko i wyłącznie uzyskać własnym wysiłkiem. Trzeba wypracować metodę - albo oglądać skrupulatnie od początku, albo zacząć od końca i okrywać, co doprowadziło do niego (polecam osobiście tą metodę, bo, bez spoilerowania, epicka schiza finału nastraja do grzebania), albo zahaczyć się w dowolnym punkcie obserwacji i rozgałęziać poznawanie prawdy od niego. Rolę obserwatora wspomaga inna banalna acz ucieszna możliwość - właściciel dobrego łącza netowego może otwierać na raz dowolną liczbę filmików z dowolnej liczby kamer. Gadają sobie w hallu i gadają, to możesz podejrzeć, czy w opuszczonej łazience nie czai się zagrożenie. Tajemniczy dźwięk? Zlokalizuj po echu z którego pokoju może dochodzić i przenieś się natychmiast do źródła. Drużyna biega za zwidami? Sprawdź, jak reaguje na to koleś, który ogląda odczyty z kamer na komputerze. Opcji wzbogacania sobie odbioru i tworzenia własnej linii poznawania fabuły jest multum. Typowo horrorowe objawy nawiedzenia fajnie się sprawdzają, kiedy możesz śledzić ich pochodzenie i eskalację w oddzieleniu od jak zwykle narwanej ekipy pogromców duchów, a i wiedza o rzeczach, których bohaterowie widzieć nie mogą też dodaje pewnej satysfakcji wynikającej z wszechwiedzy. Oczywiście szukając dowodów można się zderzyć z sześciominutowym ujęciem gołej ściany, ale właśnie na tym polega urok nie podawania wszystkiego na talerzu. Plus aspekt społecznościowy, o którym chyba pomyślano (po otwarciu dla ogółu natychmiast pojawił się feed śledzący użycia przyporządkowanego tagu BXX na Twitterze) - ktoś coś odkrywa, dzieli się z innymi i wszyscy angażują się w grupowe rozgryzanie sensu wydarzeń. Ciężko co prawda po krótkim kontakcie ocenić scenariusz i inne elementy składowe - ale dla dociekliwych z nadmiarem czasu może być to uczta.

Skoro już sugerujemy porównywanie dwóch opcji interaktywnego dzieła w Internecie, wypadałoby podsumować - która jest atrakcyjniejsza i ewentualnie bardziej przyszłościowa? Cóż, to jest jedno z tych pytań, na które jednoznacznie odpowiedzieć się nie da. Partycypacja w tworzeniu czy całkowita swoboda w indywidualnym obcowaniu z dziełem? To zależy od preferencji. Uczciwie trzeba stwierdzić, że model pierwszy jest zdecydowanie bardziej bezpośredni i wynagradzający w adekwatny sposób. Każdy ucieszy się, gdy będzie mógł powiedzieć "fragment mojego tekstu wykorzystano w komiksie Edgara Wrighta", prawda? Nawet prostsze formy tej opcji wywołują większe emocje - gdy np. zrobiona jest sonda pod tytułem np. "czy Stefan ma wybrać Annę czy Genowefę?", na pewno ci, którzy typowali swoje ulubione parowanie będą niepomiernie szczęśliwi i poczują się mocniej zaangażowani w twórczość. Ale znów - tak jak fani Ani nie będą już zbyt zadowoleni, że Stefan odjeżdża z Genowefą ku zachodowi słońca - pewnie dalej będą śledzili, ale z ich wymarzonej opcji zostaną ino fanfiki i trollowanie - tak pełnię szczęścia dostaną tylko ci szczęściarze, których wkład zostanie naprawdę wykorzystany w czymś takim jak historia Brandona. Z obserwowania rozwoju tego, co stworzą inni jest pewna frajda, ale pobudzenie kreatywności samo w sobie nie równa się z doświadczeniem efektów owego. Opcja, którą w imponujący sposób reprezentuje Haunted to przede wszystkim oddanie w ręce odbiorcy frapującej zabawki - czy może w tym przypadku placu zabaw - i przyzwolenie na to, by sam odkrywał możliwości jakie daje i uczył się czerpać z niej frajdę. I dla takich, co lubią doświadczać historii we własnym zakresie i układać narracyjne puzzle w całość bez poddawania się linearnemu reżimowi może być to najlepsze wyjście z możliwych - ale tak, jak nie każdemu będzie się chciało oglądać 512 godzin naturalistycznych nagrań, tak duża część odbiorców woli obcować jednak bezstresowo z czymś, co jest podane im na gotowo i w czym nie trzeba grzebać, by zostać wynagrodzonym tylko satysfakcją z dogrzebania się. Jeśli dodamy do tego fakt, że czyste modele nie istnieją - choćby ARG może realizować oba na raz, co można dostrzec w przypadku potężnej zabawy w alternatywną rzeczywistość na bazie postaci Slender Mana (gdzie Marble Hornets np. stawia na składanie dawanej w kawałkach intrygi i rozgrzebywanie sensu serialu na własną rękę, ale już blogi powstałe na bazie mitu zachęcają do ingerencji w historię i tworzenia własnych rozwinięć, które są potem inkorporowane do luźnego, interaktywnego "kanonu") - a może i wmieszamy w to debatę o granicach między włączaniem odbiorcy w twórczość a integralnością własnej kreacji (co ostatnio przywołał chaos wokół zakończenia Mass Effect 3, a podjął np. Deviant Art - z udziałem polskich twórców zresztą, obczajcie), mamy poważne rozważania na wiele artykułów.

Zakończmy więc bez stresu - obie ścieżki interaktywności dokądś prowadzą i trzeba obserwować ich rozwój. Różnorodność jest zawsze mile widziana, a ciężko prognozować, czy jeden model może naprawdę zdominować drugi (wątpliwe, chyba, że coś naprawdę zachwyciłoby na tyle masowo, by wszyscy ślepo za tym polecieli. Cieszmy się więc, że tak uznani twórcy jak ci stojący za The Random Adventures of Brandon Generator i BXX: Haunted znajdują chęć oraz finanse do rozwijania własnego pomysłu na wciągnięcie nas w interakcję ze swoimi dziełami i cóż, dajmy się wciągać.

THE RANDOM ADVENTURES OF BRANDON GENERATOR

BXX: HAUNTED

Wyspa gotyckich cudowności

noreply@blogger.com (M.Bizzare) — Thu, 29 Mar 2012 21:30:00 +0000

Klimaty gotyckie są fajne. Nie mówię o otoczce związanej z subkulturą tzw. gothów (ta bywa atrakcyjna, ale z różnych względów łatwo się do niej zrazić), ale o wszystkim, co wiąże się z powieścią gotycką i takimże odłamem horroru. Wiktoriańskie domiszcza, istoty i widma spoza granic śmierci, pełnie księżyca, monumentalne zamczyska, targani sprzecznościami i rozdarci ciemna stroną własnej natury bohaterowie, romantyzm, mgła, pewien rodzaj szlachetnego ujęcia mroku - gatunek, który zrodził z siebie sporą część współczesnych odmian grozy, nadal oferuje nośne motywy i estetykę - zarówno jego początki, jak i późniejsze przyległości w postaci Poego czy w pewnej mierze Lovecrafta. Chociaż ramotkowe, a czynienie ich atrakcyjnymi dla współczesnego czytelnika nie jest wbrew pozorom łatwym zadaniem. Na tyle, że można powątpiewać ( i pewnie szybko znalazłyby się przykłady), że żonglowanie nim wyjdzie dobrze twórcom komiksów sieciowych. To oczywiście nieprawda, trzeba tylko właściwych twórców na właściwym miejscu. Tom i Brynn Nimue Brown, specyficzna, ale niezmiernie utalentowana para komiksiarzy z Sieci, znalazła dobrą recepturę. Gotyk z wampirami, duchami i wiedźmami; retro; victoriana; kreatury rodem z Weird Tales; manga; mroczna baśń; odrobina aktualnych naleciałości Young Adult - dzięki ich wizji udało się połączyć wszystkie te elementy w urzekającą ponuro-odrealnioną atmosferą całość.

Tom i Nimue Brown to bardzo specyficzna para twórców - którzy wpierw byli duetem artystycznym działającym w Sieci, a potem stali się duetem życiowym. Pochodzący z USA Tom pracuje od czternastego roku życia jako ilustrator, wykonujący na zlecenie setki różnorodnych prac. Jest też entuzjastą stylistyki komiksu japońskiego i Lovecrafta. Nimue jest Brytyjką i zawodowo zajmuje się pisaniem - między innymi publikacji o tematyce neopogańskiej czy historycznej oraz amazonowych nowel erotycznych - a także gra na wielu ciekawych instrumentach i udziela się w wielu pogańskich organizacjach. Małżonkowie praktykują też druidyzm, a artystycznie łączą ich inspiracje takimi autorami jak Neil Gaiman, Clive Barker, Lovecraft czy Hayao Miyazaki. Projektem, który ich połączył, jest zaś The Copper Age - zbiór historii sprzed wieku, dziejących się na mrocznej wyspie Hopeless u wybrzeży stanu Maine (Nowa Anglia to najbardziej nawiedzony rejon świata, jeśli wierzyć ilości dzieł grozy w niej się rozgrywających). Z początku był to projekt multimedialny - obejmujący komiks, próbki literackie oraz ilustrowany blog stylizowany w warstwie pisanej na gazetę codzienną ze świata przedstawionego. Obecnie, po krótkim okresie zawieszenia, nastąpiła redukcja do samego komiksu sieciowego Hopeless Maine, obecnie ukazującego się dość regularnie (w maju 2012 ma zadebiutować także w formie papierowej). Nie ważny jest jednak nośnik, bo The Copper Age w każdej postaci ma na celu jedno - epatować klasyczną gotyckością i przedstawiać dziwności skrajnie (bo ponadnaturalnie) odizolowanego zakątka Ameryki.

Mieszkańcy Hopeless nie mają za wiele powodów, by czuć się bezpiecznie. Pomijając fakt, że ich ojczysta wyspa wygląda jak kompilacja scenografii do kilkudziesięciu filmów grozy razem wziętych, dość palącym problemem jest fakt, że od dziesięcioleci nikt nie zdołał opuścić zasnutego mgłą i pełnego niezwykłych stworów skrawka lądu. Albo to, że słońce jakoś w ogóle nie chce nad nim świecić. Ale bardziej martwi fakt, że ostatnimi czasy zaczęli znikać ludzie i w miasteczku zaroiło się od sierot. Jedną z nich, Salamandrę O'Stoat, poznajemy, gdy tajemnicza kobieta przekracza próg jej przerażającej posiadłości rodzinnej. Salamandra straciła całą rodzinę, najpierw matkę i ojca, a potem braciszka. Co więcej, utrzymuje, że tego ostatniego zabiła matka, która teraz ma ochotę... ją wypić. Annemarie Nightshade, która odnalazła sierotę, szybko okazuje się młodą wiedźmą. Taką staroszkolną, lubiącą sobie polatać na miotle i nawarzyć wywaru z traszki czy innego płaza. Annemarie zabiera zagubione dziecko do sierocińca, co wcale nie oznacza, że Salamandra zazna spokoju. Dziewczynka ma naturalne predyspozycje do pakowania się w paranormalne kłopoty - sama zresztą ma w sobie magię. Nie z tego miotłowo-pichcącego gatunku, raczej pożyteczne zdolności kontroli nad ogniem, elektrycznością i ogólny talent do zauważania tego, czego inni nie widzą lub widzieć nie chcą. Już na starcie, przy próbie ucieczki z nowej kwatery, poznaje tajemniczą blondwłosą panienkę, która może być jej niewidzialną przyjaciółką, a na pewno ma nie do końca czyste intencje. Na szczęście, z pomocą poznanego przypadkiem Owena (którego rodzina jest zdecydowanie uprzedzona względem czarownic i tego typu dziwadeł), Salamandra potrafi sobie poradzić z każdą złowieszczą siłą...

Hopeless Maine czyta się bardzo przyjemnie. Może to dziwne, skoro rzeczywistość przedstawiona należy do tych z natury przygnębiających i pełnych strasznych sekretów. Zasługa w tym pewnie głównej bohaterki. Salamandra jest wycięta zgodnie z najlepszym wzorcem młodocianych protagonistów Young Adult - rezolutna, ale trochę outsiderka; przytłoczona różnymi wydarzeniami, ale aktywna i zawsze skłonna do obrony siebie i innych przed złym; osamotniona i smutna, ale potrafiąca epatować specyficznym optymizmem. No, i jest tą Specjalną, z całą magią, zdolnością nakopania do rzyci (a raczej zamieniania w zwisające z sufitu zielone fluki) demonom i wymyślania karkołomnych planów, nie mówiąc o Mrocznej und Tajemniczej Przeszłości. Wywołuje jednak na tyle sympatii-empatii, że nie występuje zjawisko Mary Sue. Salamandra dominuje na tyle, że inne postacie wypadają trochę blado - Owen raczej snuje się za nią, jego ojciec zdaje się jednowarstwowy, inni na razie nie mieli szansy się popisać, choć łysy lekarz i Annemarie (która zyskuje nieco po przeczytaniu dostępnego na stronie opowiadania-prequela) są obiecujący. Niewidzialna "przyjaciółka" z pierwszego tomu Personal Demons ma zaś rozbudowaną, wielce złośliwą i zapamiętywalną osobowość. Fabuła jako taka też na razie jest prosta - pojawia się zagrożenie/coś osobliwego, Salamandra śledzi i zapobiega - ale napędzają ją tajemnice. Kim są rodzice (poza tym, że pewnie wampirami, co oczywiste od pierwszych scen) bohaterki i skąd w niej magiczna moc? Jaką rolę odgrywa Annemarie? Czym właściwie jest Hopeless, które od stuleci przyciąga różnych rozbitków (jeszcze przed odkryciem Ameryki osiedlali się tam irlandzcy mnisi-banici czy zagubieni chińscy żeglarze) i na ile dziwacznej natury wyspy jest świadoma populacja, wykazująca często obojętność, a nawet koegzystująca z upiorami (z morskich poczwar przyrządza się posiłki, a olej z gnii - pojawiających się cyklicznie nieszkodliwych zlepków macek lubujących się w podbieraniu gotyckich kaganków - był źródłem utrzymania)? Komiks pochłania się szybko, także dzięki literackiemu językowi, który zwłaszcza w prostokącikach narracyjnych (to dopiero profesjonalne określenie, he) i zwykle w dialogach dodaje głębi całości.

Zaryzykuję jednak stwierdzenie, że mimo sprawnego prowadzenia fabuły i intrygujących elementów w niej zawartych, Hopeless Maine nie byłoby tak dobre, gdyby nie grafika Toma. Nie wynika to z żadnych problemów ze scenariuszami Nimue, ale to oprawa wizualna Hopeless kreuje niecodzienną, zawieszoną między baśnią a koszmarem atmosferę komiksu. Podstawą jest to, co jak stwierdza sam autor znajdziemy w jego nicku z internetu - gothicmangaka. Rzeczywiście, punktem wyjścia pierwotnie musiała być fascynacja japońskimi stylami rysowania. Wydać to w projektach postaci - oczy, układ twarzy, ruch i prezentowanie ich lekko w stylu bishoujo/bishonen. Ale już na pierwszy rzut oka widać odmienność - pomijając gotycką bladość, oczy mają tu bardziej migdałowy kształt, twarze może i są troszkę orientalne, ale niezbyt mangowych rysów. A po chwili orientujemy się, że Tom wypracował budzący różne skojarzenia, ale oryginalny styl. Jednak nawet jeśli nie gustujecie w mrocznych dzieciakach (miejscami naprawdę upiornych w swej wiktoriańskiej słodkości), ślicznych wiedźmach czy długowłosych chudzielcach, reszta musi przemówić do każdego fana grozy. Już same panoramy - zapuszczone cmentarze, lasy powyginanych drzew, chybotliwe mosty prowadzące do ostrych skał zwanych Diablimi Palcami czy niespokojne, pełne wraków wybrzeże - robią odpowiednie wrażenie. Ale najważniejsze są kreatury. Wszechobecne. Są dosłownie wszędzie, choć czasem niedostrzegalne przy pobieżnym przeglądaniu. Wyglądają z każdego ciemnego otworu, wiszą na drzewach, unoszą się w powietrzu, porastają domy. I są świetnie pomyślane. Dużo tu lovecraftowskich pokrak z mackami, połączonych z pomysłami na potwory, które mogą kojarzyć się i z japońskim anime, i z jakąś bajką dla ponurych dzieci albo wykręconą wizją z najdziwaczniejszych snów. Od kradnących łyżki, by zmienić je w szczudła spoonwalkerów; przez gigantyczne kraby pustelniki czy misterne konstrukcje ze szczypiec, zdeformowanych gęb i przyssawek; do zębatych odrzwi i zmutowanych zwierząt domowych - każdy element endemicznej, niepokojącej fauny i flory wyspy przykuwa oko i aż się chcę zobaczyć bestiariusz złożony tylko z nich. By poznać owe stworzenia lepiej, warto przeczytać archiwalną "gazetę" The Hopeless Vendetta, gdzie obok najciekawszych rysunków Nimue, udanie stylizując się na XIX-wiecznego doktora-badacza jakby z opowiadań Samotnika z Providence, opisuje wydarzenia i obserwacje związane ze stworzeniami.

Na oddzielny akapit (występujący także, by dostawić jeden obrazek więcej ;)) zasługują dwa elementy oprawy graficznej. Pierwszy to efekty świetlne. Fajerwerki mocy Salamandry, pochodnie i świece, błyski w oczach postaci, jarzące się części ciał stworzeń - wyglądają świetnie, jest ich sporo, bardzo fajnie wplecione są także w dynamiczne sceny. Tak dobrej gry akurat takim czasem pomijanym elementem nie widziałem chyba jeszcze w webcomicu. Drugą jest zastosowanie koloru. Może nie jestem obiektywny, bo za każdym razem, gdy ten zabieg się pojawia, wiwatuję jak głupi na łamach tego bloga, ale ograniczona paleta barw sprawdza się w tego typu twórczości świetnie. Tu w pierwszym tomie kadry są właściwie w jednym kolorze - szarym, sepii, ciemnozielonym bądź niebieskim - wyłączając wspomniane efekty. Przejścia od wiodącej barwy do innej pozwalają fajnie grac nastrojem. W drugim, publikowanym obecnie Inheritance, kolorów jest już dużo więcej i też wygląda to nieźle, bo są nadal podobnego odcieni i zdecydowanie stonowane, idealnie wpisując się w gotyckie założenia całości.

Złego słowa nie potrafię powiedzieć o komiksie państwa Brownów. Kiedy patrze na te wszystkie upiorne i fantazyjne obrazki (a można się zapatrzeć), muszę stwierdzić, że to najładniejszy okołohorrorowy komiks, jaki widziałem od dłuższego czasu. Do tego z duszą. I bardzo dopracowany, w każdym szczególe i szkoda, że plan używania wielu rodzajów narracji nie wypalił, bo "gazetka" na przykład jest równie wciągająca, co sama powieść graficzna. Choć całość sytuuje się gdzieś na pograniczu świata dziecięcego i prawdziwej grozy z wdzierającą się drzwiami i oknami dziwaczną mitologią (chyląc się lekko ku tej pierwszej opji), teoretycznie nadając się dla wszystkich grup odbiorców, docenią go chyba osoby rozsmakowane w gotyckiej stylistyce i zwracające uwagę na estetykę opowieści grozy; lubiące Burtona, Lovecrafta i Gaimana czy mroczniejsze, ale przestylizowanych w stylu retro mang; ceniące bogatą wizję świata w sidłach nieznanego (nie zgodzę się natomiast z mieszaniem w to steampunku, co występuje w tagach - nie ma tu nic z ducha tego akurat nurtu). Ja na pewno będę wracał w oczekiwaniu na następne panele i polecam to każdemu z moich czytelników.

HOPELESS MAINE

THE HOPELESS VENDETTA

DEVIANT ART THE COPPER AGE