..........Şamil Türkiye Ansiklopedisi..........

Erbakan Hoca'ya Yapılan 28 Şubat Zulmü

2026-03-28T22:15:00.000+03:00

Erbakan Hoca'nın yakın koruması İbrahim Avcıoğlu anlatıyor:
28 Şubat'ta olan bir olayı anlatacağım.

Bunu bir Hasan Gül bir de ben bilirim.

İsmail Hakkı Karadayı, Çevik Bir, Tansu Çiller, Süleyman Demirel ve Erbakan Hoca bir toplantıya girdi.

28 Şubat postmodern darbesi öncesi Milli Güvenlik Genel Sekreterliği'nde son toplantıydı.

Saat 10'da toplantı başladı.

Saat, 13.00'a kadar sürdü..Öğle ezanı okundu.

Çiller'e yanındakiler kuşburnunu hazırlıyor.

Demirel'e yanındakiler ilacını hazırladı.

Onlar tedbirli gelmişti.

Bizde ne çanta ne de başka bir şey var.

Hasan Gül bana; "İbrahim, Hoca kesin abdest almaya çıkacak" dedi.
Havlu, terlik hiçbir şey yok.
Mola verdiler.

Hoca, kan ter içinde kalmış.

Erbakan Hoca, Hasan abiye; "Hasan bana bir abdest aldırın" dedi.

Koca Başbakanı aldık, asker tuvaletine götürdük.

Ben, rahmetlinin ceketini aldım.

Havlu kağıtlarını hazırladım.

Merhumun biraz kilosu vardı.

Askeriyenin lavaboları yüksekti.

Bacağını zor kaldırıyordu.

Hasan müdür, Erbakan Hocanın koluna girdi, tam sağ ayağından abdest alırken, içeriye Genelkurmay Başkanı İsmail Hakkı Karadayı girdi.
İsmail Hakkı Karadayı, alaycı bir tavırla ve uygun olmayan bir görüntü ile "Hoca, abdest mi alıyorsun" dedi.

Erbakan Hoca da ayağını indirdi ve "Evet, abdest alıyorum" dedi.

Başbakan Erbakan'ın karşısında gülerek aşağılayıcı bir şekilde pisuara küçük abdestini yaptı.

Çok çirkin bir görüntü yaşandı.

Ülkenin genelkurmay başkanının Başbakana yaptığı saygısızlığı asla unutmadım.

Erbakan Hoca abdestini yeni baştan almaya başladı.

Abdest tazeledi.

Hoca ayakkabısının arkasına bastı.

"Nerede namaz kılacağız" dedi.

Bu ülkenin Başbakan'ına askeriyede namaz kılacak yer arıyoruz.

Şu duruma bakar mısınız?

Bir Astsubay Erbakan Hocanın namaz talebini duyunca "Aman Çevik Bir görmesin" dedi.

Astsubay, "Benim odamda seccade var. Orada gizlice kılabilirsiniz" dedi.

Erbakan Hocayı namaz kılarken kimse görmesin diye adeta her şeyi yaptık.

Erbakan Hoca, öğle ile ikindiyi cem etti..

Namazın ardından Hoca, ne çay içti ne de bir şey yedi.

Derhal toplantıya girdi.

2 saat daha toplantı sürdü.

Bağrışmalar yükseldi.

En son Erbakan Hoca demiş ki; ülkenin gidişatının daha iyi olması için görevi Çiller'e devredeceğim.

Çiller'e yetki devredilmesi kabul edilmedi.

Mesut Yılmaz, Bülent Ecevit ve Devlet Bahçeli'ye devredildi.

Bize toplantı esnasında Yunan Polisi gibi davranmaya başladılar.

"Toplayın eşyanızı, burada kimse kalmayacak" dediler.

Erbakan Hoca, Başbakanlığı bırakmıştı.

Onların gözünde muhalifti.

Hocaya hemen eski bir Mercedes verdiler.

Bize de bir tane koruma arabası verdiler.

Kendimizi Balgat'a zor attık. Hoca verdikleri Mercedes'e binmedi.

Milli Görüş'ten bir araba geldi ve ona bindi.

Bunu anlatan Erbakan Hoca'nın yakın koruması İbrahim Avcıoğlu.

Erbakan Hoca'ya yapılan 28 Şubat postmodern zulmü ilk defa anlatılıyor.

Yapılan zulmü gördünüz mü.

Bizim askeriyemiz ne haldeydi.

O zaman hadi şimdi cihada!

2026-03-28T21:22:00.005+03:00

Prof.Dr.İhsan Süreyya Sırma, Erbakan Hoca ile 1973 yılında Ankara Kocatepe Camii’nde tanışmış.

İhsan Süreyya Sırma şunları anlatıyor:

Erbakan Hoca beni gördüğünde; ‘Doktora bitti mi?’ diye sordu.

Ben de bittiğini söyledim.

Erbakan Hoca; "O zaman hadi şimdi cihada" dedi.

Erbakan Hoca, Türkiye’de herkese çok önemli ufuk açtığı gibi bana da yeni bir ufuk açtı.

Aynı zamanda Hocamız dünyaya yeniden bir İslam şuuru getirdi.

Erbakan Hocamız, başbakan yardımcılığı görevindeydi.

Beraber Katar’da bir programa katılmıştık.

Bir gece yarısı beni bir toplantıya çağırdı ve tek katlı bir eve gittik.

İslam dünyasının dört bir yanından gelen liderler Erbakan Hoca’yı bekliyordu.

1 saat boyunca Erbakan Hoca ne söylediyse onlara tercüme ettim ve o atmosferden çok etkilendim.

Beklenen Millet!

2026-03-28T19:49:00.005+03:00

Üsküp'te yaşadığım bir hadise:

Yunus Emre Enstitüleri, bir konferans için beni davet etmişti.
Oradaki kardeşlerimizin yoğun ilgi gösterdikleri salonda konuşurken dedemin damdan bakma hikâyesini anlattım.
Önde bir kardeşimiz bir anda hüngür hüngür ağlamaya başladı.
Bunun üzerine konuşmaya ara verdik.
Durumu düzeldiğinde salondaki yerimizi aldık.
Kardeşimiz sahneye çıktı ve; "Hocam neden ağladığımı anlatayım," dedi ve mikrofonu alıp konuşmaya başladı:-Babam yakın zamanda öldü.
Balkan Savaşı'ndan sonra buralarda yapayalnız kalmıştık biliyorsunuz.
Babam da fakirlik içinde büyümüş, evlenmiş.
Bin bir zorlukla bizi büyüttü.
O da kırk yıl damdan baktı.
Biz de merak ederdik; "nereye bakar, ne düşünür" diye.
Bir gün dayanamayıp sorduğumuzda aynen şöyle demişti:
"Anadolu'ya doğru bakıyorum.
Oradaki kardeşlerimiz bizi burada asla yalnız bırakmayacaklar ve bir gün mutlaka geri dönecekler.
Bir gün gelecekler yeniden.
İşte acaba o gün bugün müdür diye her gün bakıp bakıp duruyorum."

Kırk yıl baktı damın üzerinden Anadolu ufuklarına.
Siz dedenizi anlatırken onu hatırladığım için ağladım.
Konuşmanızı yarıda kestiğim için özür dilerim.
Elbette ki özürlük bir şey olmadığı gibi dedemin hikâyesini tamamlamıştı anlattıkları.
Kendisine teşekkür edip babasına Fatiha okumuştuk.

Omuzlarımda Dünya, Nurullah GENÇ, Timaş Yayınları, 2022, 5.Baskı, S.38.

Gönen Kaplıcaları, Balıkesir

2026-03-28T19:35:00.000+03:00

Gönen ilçesindeki kaplıcanın çok eski bir tarihi vardır. Kaplıca Mısırlılar, Romalılar ve Bizanslılar zamanında işletilmiştir. Yörede yapılan kazılarda ele geçen tarihi eserler, Gönen Açık Hava Müzesi’nde bulunmaktadır.
Doğa kaplıca sularına 275 metre derinlikte kaptaj yapmış, atmosfer sularından ayırmıştır. Bu nedenle kaplıca suyu dünyada çok az rastlanır bir biçimde saf, temiz ve özelliklerini yitirmeden kalmıştır. Suyun sıcaklığı 73oC olup, hem banyo hem de içilmek suretiyle yararlanılmaktadır. Toplam mineralizasyonu 1796,9 mg/L olan florlu termomineralli su, hekim kontrolünde banyo uygulamaları ile kas-iskelet sisteminin ortopedik, nörolojik ve romotolojik hastalıklarının rehabilitasyonunda ve romotolojik hastalıkların tedavisinde kullanılabilir niteliktedir.

Su buharının solunması müzmin üst ve alt solunum yolları iltihaplarının, mineralli suyun içilmesi, mide ve 12 parmak ülseri, hazımsızlık, safra kesesi tembelliği, kalın bağırsak spazmlarının; banyo uygulamaları her çeşit romatizma, kireçlenme, ruhsal sıkıntılara bağlı ağrı ve huzursuzlukların, kadın hastalıklarının tedavisinde, karın ameliyatları veya ortopedik ameliyat sonrası dönemlerinde yararlı olmaktadır.Kaplıca 12 ay açık olup vasıflı konaklama imkanına sahiptir.

Bendeniz Âcizane Konya Valisiyim!

2026-03-28T19:10:00.008+03:00

Hazım Oktay BAŞER

Vali olarak ilk hacca giderek o yıllarda basında epeyce fırtınalar kopmasına vesile olan merhum Hazım Oktay BAŞER, 1975-78 yılları arasında Konya valiliği görevinde bulunmuştu.

Rahmetli Hazım Oktay Başer, Konya’ya vali olarak atandığı ilk günlerde henüz kamuoyu tarafından fazla tanınmaz.

Birgün sabah namazına Konya’daki camilerden birine gider. Tabi koruma yok, makam şoförü yok, etrafında pervane olan memurlar filan yok...

Sabah namazına durma vakti gelir. Fakat o gün ne tevafuk ki hocaefendi namaza gelememiştir. İçlerinden biri; “Arkadaşlar hoca efendi bugün gelemedi. İçinizde hocalığı olan varsa geçsin namazı kıldırsın” der. Bunun üzerine cemaat birbirine bakışır fakat kalkan olmaz. Cemaatin hiç tanımadığı Hazım Oktay Başer kalkar sarığı, cübbeyi giyer, mihraba geçip sabah namazını kıldırır.

Sabah namazından sonra Anadolu’nun birçok yöresinde olduğu gibi Konya’da mahalledeki lokantada çorba içilir; esnaf dükkânına, herkes de işinin başına geçer. Hele camide ilk defa gördükleri kılığı kıyafeti düzgün, hali tavırları son derece naif ve nazik üstelik önlerine geçip imamlık yapıp namazlarını güzelce birlikte eda ettikleri beyefendi bir misafirleri de olunca yakasını bırakmazlar.

Cemaatten birisi; “Efendim sabah kahvaltısını bu gün bizim fakir hanede yapalım buyurunuz" der. Tabi bu nazik daveti kimse kırmak istemez ve hacı amcanın evine geçilir. Kahvaltı sofrası kurulunca maneviyat dolu harika bir sohbet olur.

Kahvaltı yapılır, artık mesai saati de yaklaşmıştır, ama önemli bir husus unutulmuştur.

Birinin aklına geliverir;

“Yahu arkadaşlar sohbetin güzelliğine daldık tanışmayı unuttuk, şöyle bir tanışsak…” der.

Hazım Oktay Bey sağındakine:

“Buyurun efendim sizden başlayalım der” ve sırasıyla adını soyadını, ne işle meşgul olduğunu filan söyleyerek herkes kendisini tanıtır.

Sonunda sıra kendisine gelir:

“Efendim bendeniz Hazım Oktay Başer, âcizane Konya valisiyim” der.

Herkes bir şok olmuştur. "Aman efendimler, Muhterem Valim..."

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun. Ne güzel örnekler bırakmış...

Sen bana nimetsin, ben de sana mihnetim!

2026-03-23T20:29:00.000+03:00

Medine-i Münevvere’de güzelliği ve zenginliğiyle tanınan bir hanımefendi vardı.
İsmi Hîfâ Hatun (Radıyallahu Anhâ) idi.
Bu soylu hâtun kişi, bir gün âlemlere rahmet olan (Rahmetenlilâlemin) Hz.Muhammed Sallallahü Aleyhi ve Sellem’in huzuruna kemâl-i edep ile geldi.
Dedi ki:
-Ey Allah’ın Rasûlü!
Bana, beni cennete girmemi sağlayacak bir şey öğretmeni talep ediyorum.
Bana öğrettiğini hayatıma uygulayayım.
Böylece cennete girebileyim!

Bu kadına Peygamber Efendimiz Sallallahü Aleyhi ve Sellem:
-Bir an evvel evlenmeni tavsiye ederim.
Eğer hemen evlenirsen dininin yarısını korumuş olursun.
Diğer yarısı için de Allah’a sığın, buyurdular.

Bu emir üzerine bütün hücreleriyle Rasûlullah Sallallahü Aleyhi ve Sellem’e teslim olan Hz.Hîfâ, duygu ve düşüncelerini şöyle arz etti:
-Ya Rasûlüllah!
Bana kim denk olabilir.
Beni Habeş hükümdarı Necaşi istemişti, kabul etmedim.
Ubeydullah istemişti.
Mehir olarak da 100 deve vereceğini söylemişti.
Onu da kabul etmedim.
Yâ Rasûlallah!
Lâkin siz kimi münasip görürseniz, ben râzı olurum, dedi.

Konuşması bittiğinde Efendimiz öyle dedi:
-Ya Hîfâ!
Yarın sabah mescide kim önce gelirse, senin nikâhını onunla kıyacağım, buyurdular.

Rasûlullah'ın bu teklifi, herkesin hoşuna gider.
Talipler erken kalkmak için tedbirler düşünür, kendilerince hazırlık yaparlar.
Bu haberi elbette Hazret-i Süheyb de duyar ama dikkate almaz.
Zira o fakir ve kimsesiz biridir.
Evi yurdu yoktur ve karnını zor doyurur.
Kah ağaç altlarına uzanır, kâh mescid gölgelerine kıvrılır.
Uzun boyuna rağmen o kadar zayıftır ki, rüzgar sert esse ayaklarını yerden kaldırır.
Ama bakın şu işe ki o gece Allahü Teâlâ bütün sahabelere derin bir uyku verir.
Hifa Hatun’un talipleri gözlerine çöken ağırlığa yenilirler.
Rasûlullah Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem her zamanki gibi imsak sökerken mescide gelir ve en erken gelecek olan sahabeyi bekler.
Nitekim mescidin eşiğinde bir gölge uzar ve Süheyb içeri girer.
Rasûlullah Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem namazdan sonra Hifa Hatunu çağırtıp neticeyi bildirir.

Hz.Hîfâ (Radıyallahu Anhâ) Efendimize:
-Yâ Rasûlallah!
Allah’ın takdirine, Rasûlünün tavsiyesine gönül hoşluğu ile teslimim, ne buyurursanız öyle olsun, dedi.

Bu söz üzerine Rasûlüllah Sallallahü Aleyhi ve Sellem bir hutbe okudu.
Nikahı akdetti.
Sonra da Süheyb (Radıyallahu Anh)’e:
-Ey Süheyb!
Hadi bakalım çarşıya git de hanımın Hîfâ için çarşıdan bir şey al, buyurdular.

Süheyb’in hiçbir şeyi yoktu.
Durumunu şöyle arzetti:
-Yâ Rasûlallah!
Alışverişi yapacak bir dirhem gümüşüm bile yok, deyince, daha Rasûlüllah Sallallahü Aleyhi ve Sellem bir şey demeden Hîfâ Hatun kocasına, 10.000 dirhem hediye ettiğini beyan etti.

Hîfâ Hatun’dan hediyesini alan Süheyb’i Rasûlüllah Sallallahü Aleyhi ve Sellem pazara gönderdi.
Gerekli şeyleri alıp dönen Süheyb’e Rasûlüllah Sallallahü Aleyhi ve Sellem:
-Yâ Süheyb!
-Artık hanımının elinden tut ve onu doğru evine götür, buyurdular.

Hz.Süheyb’in evi de yoktu.
Şöyle arzetti:
-Ey Allah’ın Rasûlü!
Benim evim yok ki, mescidde barınırım.
Nereye götüreyim?

Hz.Hîfâ Hatun, Hz.Süheyb’e:
-Ya Süheyb!
Filan yerdeki konağımı sana bağışladım
Hadi beni oraya götür, dedi.

Rasûlullah Sallallahü Aleyhi ve Sellem her ikisine de dua etti.
Orada bulunan zevat-ı kiramla beraber bu iki güzel insanı tekbirlerle yolcu ettiler.
Hîfâ Hatun ve Süheyb (Radıyallahu Anhümâ) konağa vardılar.
Beraber yemeklerini yediler.
Allah'a öyle hamd ve şükür ettiler ki hayatları bereketle doldu.
Rasûlullah Sallallahü Aleyhi ve Sellem’in tavassutu ile Hîfâ Hatun-Süheyb’in evlilikleri gerçekleşti.

Odalarına girdiklerinde Hz.Süheyb, Hz.Hîfâ Hatun'a şu teklifte bulundu:
-Yâ Hifâ!
Allah, bizi Rasûlûllah Sallallahü Aleyhi ve Sellem’ın tavassutu ile karı-koca yaptı.
Bilesin ki, sen bana nimetsin, ben de bana mihnetim.
Ben, bana verilen nimete şükretmek üzere; sen de sana takdir edilen mihnete sabır için, sen de uygun görürsen, bu geceyi ibadetle geçirelim.
Böylece bu gecede sen sabrediciler sevabına nail olursun, ben de senin vesîlenle şükrediciler sevabına ulaşayım.
Ben Rasülullah Sallallahü Aleyhi ve Sellem Efendimizden bizzat duydum:
"Cennette yüksek bir çardak vardır.
Burada sadece şükredenler ve sabredenler bulunur" buyurmuşlardı, dedi.

Hz.Hifâ, Hz.Süheyb'in teklifini tereddütsüz kabul etti.
İkisi de o geceyi tamamen ibadetle, hamdle ve şükürle geçirdiler.
Bu yeni evlilerin halini sabahleyin Cebrail Aleyhisselâm, Peygamberimiz Sallallahü Aleyhi ve Sellem 'e bildirdi.

Sabahleyin Süheyb mescide vardığında onu Peygamberimiz tebessümle karşıladı.
Ve ona şöyle bir soru sordular:
-Ya Süheyb!
Bu geceki halinizi sen mi bana anlatırsın, ben mi sana anlatayım?

Hz.Süheyb:
-Ey Allah’ın Rasûlü! Buyurun siz anlatın, dedi.

Peygamber Efendimiz Sallallahü Aleyhi ve Sellem, o geceyi olduğu gibi bir bir anlattı.
İbadetlerini, taatlerini, hamd ve şükürlerini olduğu gibi söyledi ve şu cümleyi de ekledi:
-Allah bu hâlinizden çok razı oldu.
Cennetteki köşkünüz de hazırlandı.
Eşin Hîfâ ve sen cennette bu köşkte kalacaksınız.
Size müjde veriyorum ve her ikinizi de tebrik ediyorum, buyurdular.

Bu müjdeyi duyan Süheyb (Radıyallahu Anh) hemen oracıkta secdeye kapandı ve Rabb-i Tealâ’ya şöyle yakardı:
-Ya Rabbi! Eğer benden razı oldun da beni günah kirinden arındırıyorsan, mükâfatımı da cennet olarak takdir ettiysen, Sen’den diliyorum ki, tekrar günah kiriyle pisliğe bulaşmadan ruhumu katına al.

Allah, Süheyb (Radıyallahu Anh)'ın bu duasını anında kabul etti.
Secdeden başını kaldırmadan ruhunu da katına aldı.

Hadiseye şahit olan Sahâbe-i Kiram Efendilerimiz büyük bir heyecan içinde kimi ağlıyor, kimi olanların mahiyetini anlamaya çalışıyordu.
Oracıkta Rasûlüllah Sallallahü Aleyhi ve Sellem de bulunuyordu.
Hadise, O’nun önünde cereyan etmişti.
Sahabelerinin bu telaşını seyreden Efendimiz Sallallahü Aleyhi ve Sellem onlara:
-Size bu seyrettiğinizden daha garibini, hayrete düşürenini haber vereyim mi?
Beni iyi dinleyin.
Şu anda Süheyb’in eşi olan Hîfâ da ruhunu Allah’a teslim etti.
Allah, onun ruhunu da katına aldı, buyurdular.

Bu iki teslimiyet abidesinin cenaze namazlarını Peygamber Efendimiz Sallallahü Aleyhi ve Sellem bizzat kendileri kıldırdılar.

Sonra da aynı mekânda Cennetü’l-Baki’de yan yana defnettirdiler.
Bu iki mezarın başuçlarına iki ayrı tahta koydular.
Bu tahtalardan Süheyb’in mezarının başucundaki tahtada:
“Bu Allahü Teâlâ’nın nimetine şükredenin kabridir”
Hîfâ Hatun’un başucundaki tahtada da:
“Bu Allahü Teâlâ’nın mihnetine sabredenin kabridir” yazılıydı.

Ebapuş-i Veli Hazretleri

2026-03-15T00:00:00.001+03:00

Ebapuş-i Veli Hazretleri, Anadolu evliyasındandır.
İsmi Bali Mehmed Çelebi olup, Bali Sultan olarak da bilinir.
Germiyan şehzadelerinden Hızır Paşa'nın oğludur.
Dedesi Süleyman Şah, Hz.Mevlânâ Celaleddin-i Rûmi'nin oğlu Sultan Veled'in kızı Mutahhara Sultan ile evli olduğundan, soyu Hz.Mevlânâ Hazretlerine ulaşır.
Babası ona, saltanat elbisesi yerine tarikat abası giydiği için "Abapuş-i Veli" lakabını vermiştir.

Abapuş-i Veli, küçük yaşta ilim öğrenmeye başladı.
Kısa zamanda ilim tahsilini tamamladı.
Ahlak ve edeb nümunesi idi.
Küçük yaşta Mevleviyye tarikatı büyüklerinin manevi bakışlarına kavuştu.
İnsanlara doğru yolu göstermek üzere, diploma aldı.

Devrinin büyük âlimleri ve devlet ileri gelenlerinin çoğu onun sohbetlerini takip ederlerdi.
Timur Afyon taraflarına geldiğinde, onun bölgesine girmedi ve bazı ihsanlarda bulunmak isteyince; "Bizim abamız, elbisemizi terk ve ihtiyaçsızlık elbisesidir" deyip kabul etmedi.
Timur Lenk Abapuş-i Velî hakkında; "Böyle zatlar boş değildir. Allah'tan başkasından ne korkarlar, ne bir şey beklerler. Şahların gönüllerinde onların heybeti, korkusu yer etmiştir." demiştir.

Abapuş-i Veli ömrünün sonlarını babasından kalan dergahında yalnız geçirdi.
Devamlı ibadetle meşgul olurdu.
Talebeleri ve sevenleri huzuruna gidip ders ve sohbetlerini dinler, ondan istifade ederlerdi.
Çeşitli zamanlarda insanlar arasına çıkıp, onlara Allah Teálá'nın emir ve yasaklarını anlatır, herkesi iyiliğe teşvik ederdi.
Vefatından önce kendi evine geçen Abapuş-i Veli, üç gün sonra 1485 senesinde vefat etti.
Afyonkarahisar Mevlevi Dergâhının bahçesine defnedildi.
Definden sonra bazı haller görüldü.
Talebeleri bunları hocalarının kerameti olarak kabul ettiler.

Bu sırada sadece görünüşe bakarak konuşanlardan birisi bu hallerin, talebeler tarafından uydurulduğunu, bunların aslının olmayacağı gibi sözler söyledi.
Ayrıca kabre inkâr gözü ile baktığı anda, Allah Teâlâ'nın gazabına uğrayarak gözleri görmez oldu, dili tutuldu.
Baştan ayağa kadar bütün vücudu titremeye başladı.
Bu hale yakalandığının üçüncü günü kötü bir vaziyette öldü.

*Allah'ın Velî Kulları EVLİYALAR, Hikmet Koray, 2013, s.83, 84.

Bize Pilav Gönder!

2026-03-10T00:00:00.000+03:00

Eskici Mehmet Dede Aşevi, Osmangazi, Bursa

Tüccardan Akkaşzade Seyyid Abdurrahman Efendi anlatıyor:

Bir zaman ticaret için bir miktar pirinç satın alıp, Bursa'da Yeni Han'daki bir ambara koydum.
Bir müddet sonra gidip kontrol ettim.
Fakat ne göreyim, pirincin tamamı böceklenmiş.
Pirinci bu halde görür görmez çok üzüldüm.
Handan üzgün bir halde çıkarken Eskici Mehmed Dede'yi kapı önünde oturur gördüm.
Eskici Mehmed Dede bana yönelerek:
-Emir Molla bizden tarafa bak. Bize pilav gönder, dedi.

Ben ona:
-Çuval gönder, ne kadar pirinç istersen göndereyim, dedim.

Biraz sonra gönderdiği çuvalı alıp pirinç koymak üzere ambara girdiğimde gördüm ki, pirinçte böcekten eser kalmamıştı.
Bu hali görünce içim açıldı.
Gam ve üzüntüm gitti.
Çuvalı doldurup Eskici Mehmed Dede'ye gönderdim.
Bu halin Eskici Mehmed Dede'nin kerameti olduğuna şahid oldum.

Eskici Mehmet Efendi ve Abdülmü'min Efendi Mezarları, Osmangazi, Burs

*Allah'ın Veli Kulları EVLİYALAR, Hikmet Koray, 2013, s.129.

Ey gözümün nuru evladım, başını açma

2026-03-05T00:00:00.001+03:00

İbrahim Efendi (Mevlânâ Seyyid İbrahim)'in babası Muhammed Efendi, keramet sahibi, çok yüksek bir veli idi.
Rivayet edilir ki, ömrünün sonlarına doğru Seyyid Muhammed Efendi'nin gözleri zayıflayıp, görme duyusu kaybolmuştu.
Birgün, o zaman daha genç yaşta bulunan oğlu Seyyid İbrahim ile beraber otururlarken, birden oğluna hitaben;
-Ey gözümün nuru evladım, başını açma.
Çünkü hava soğuktur, üşürsün, dedi.

O da çok hayret edip;
-Babacığım, sen göremezdin, benim başımın açık olduğunu nasıl bildin? diye merakla sorunca, babası şöyle cevap verdi:
-Evladım, seni görmek arzum o kadar şiddetlendi ki, gözümü açıp seni bana göstermesi için, canı gönülden Allah'a dua ettim.
O da bu duamı kabul edip, seni bana gösterdi.
Şimdi yine gözüm perdelidir, kapalıdır, göremiyorum.

*Allah'ın Veli Kulları EVLİYALAR, Hikmet Koray, 2013, s.247, 248.

"Atatürk Olmasaydı Adımız Hans Olurdu" Diyenlerin Çocuklarının İsimleri

2026-03-02T21:26:00.002+03:00

Allah'ın Veli Kullarına Dil Uzatmanın Tehlikesi

2026-03-01T00:00:00.000+03:00

Zamanında bulunan haddini bilmez bir kimse, İbrahim Efendi (Mevlânâ Seyyid İbrahim) Hazretleri'ne dil uzatıp gıybetini yapar, hakkında uygun olmayan şeyler söylerdi.
Bu kimsenin yaptıkları, söyledikleri, defalarca Seyyid İbrahim'e haber verildiği halde, o bir cevap vermeyip hep sükut eder ve sabrederdi.

Yine birgün o kimsenin, haddi aşarak ve daha da ileri giderek söylediklerini kendisine haber verdiler.
Önceki söyledikleri yara olarak kalbinde durduğu ve hiçbir şey söylemeyip hep sabrettiği halde, bu defa çok üzülüp gayrete gelerek; "Acaba şu anda lisanı (dili) döner, hareket eder mi ki?" dedi.
Mübarek gönlü çok incinip, o kimseye; "Dili kurusun" diye beddua etti.
O gece, o kimsenin dili tutuldu ve ölünceye kadar hiç konuşamadı.
O kimsenin bu acıklı halini görenler, Allah'ın veli kullarına dil uzatmanın, karşı gelmenin ve edebsizce sözler söylemenin ne kadar tehlikeli olduğunu ve ne ağır bela ve musibetlere uğranacağını anladılar.

*Allah'ın Veli Kulları EVLİYALAR, Hikmet Koray, 2013, s.252.

273- Fâni ömrünü fâni şeylere sarfetme!

2026-02-27T15:53:00.005+03:00

Senin iktidarın kısa, bekân az, hayatın mahdut, ömrünün günleri ma'dud ve herşeyin fânidir.
Öyle ise, şu kısa, fâni ömrünü fâni şeylere sarfetme ki, fâni olmasın.
Bâki şeylere sarfet ki, bâki kalsın.

Risale-i Nur - Mesnevi-i Nuriye / s.176

Azrail, söylediğinden de güzelmiş!

2026-02-25T21:49:00.002+03:00

İlkokulu bitirip kursa gelmişti.
Ailesi kendi isteğiyle geldiğini söylemişti.
Kayıt için adını sorduğumda: "Fatma", dedi.
Hiç de çekinmeyen bir tavırla...

Ve ekledi:
-Eğer hafız yaptırmazsanız kayıt yaptırmak istemiyorum.

Böyle tehdit edercesine konuşması onu yaşından daha olgun gösteriyordu.
Tebessümle:
-Korkmayın küçük hanım siz isteyin hafız da yaparız, hoca da.
O küçük gözlerinin içi parıldadı birden.

Annesi:
-Hoca hanım kusuruna bakma hele sen, ille de hafız olcam der de başka bir şey demez.
Bizim köyün hocasından duymuş.
Peygamberimiz hafız olanlara cennette tac giydirilecek demiş herhalde.
Siz daha iyi bilirsiniz ya köylü kafası, biz de bu kadar duyduk anladık.
Bu da çocuk işte.
-Tabi teyze ne demek, keşke herkes sizin gibi duyduklarından etkilense de teslim olsa...
Siz hiç merak etmeyin, kızınız önce Allah'a sonra bize emanet.

Kadıncağız elime yapıştı, öpecekken geri çektim, utandım.
Tuttum, ben onun elini öptüm.
Gözleri yaşardı.
-Hoca hanım bu eller, gözler hep günahlı, asıl sizinkiler öpülmeye layık.
-Estağfirullah teyze, o ahirette belli olur, dedim.

Bu konuşmadan sonra kaydını yaptığımda Fatma'nın Erzurumlu olduğunu öğrendim.

Bir an düşündüm: "Küçük nasıl kalacak bu kadar buralarda"...

Zaman ilerledikçe Fatma'nın edepli tavırları daha da çok etkiledi beni.

Azimliydi.
Geceleri uykusunun arasında ayetleri sayıklarken görüyordum çoğu kez.
Böyle devam ederken arada bir bana gelip soru soruyordu.
Bir gün:
-Hocam hafız olmak için Kur'an'ı bitirmek mi lazım, diye sordu.
Ben de:
-Tabii ki hepsini ezberleyeceksin ki "Hâfız" adını alacaksın.

Bu cevabıma çok üzülmüş gibiydi.

Bir şey demek istiyordu sanki...
Teşekkür etti ve döndü arkasına gitti.
Derslerimin arasında onlara sürekli Kur'an ezberlemekle işin bitmeyeceğini mutlaka içindekileri uygulamanın gerektiğini hatırlatıyordum.

Talebelerden biri:

-Hocam, Fatma'nın annesi ona abdestli olmayanın hafızlara dokunamayacağını söylemiş doğru mu? diye sordu.
Çok ilginç doğrusu.
-Maşâallah, Osmanlı zamanında atalarımız Kur'an'a ve hafıza kıymet verdiklerinden öyle yaparmış, dedim.

Çok hoşlarına gitmişti bu iş.
Hepsi adeta kendilerini ulaşılması zor, kasa içindeki altın gibi görüyorlardı.
Görsünler, dedim içimden, bu yaşta buralara gelmişler.
Allah'ın kelamını ezberliyorlar, onlara fazla görmem bunu.

Bu arada Fatma, ara sıra rahatsızlanıyor ve revirde yatıyordu.
Zaman geçtikçe Fatma'nın morali ve sağlığı daha da çok bozuluyordu.

Bir gün dersini 2 kez aksatınca sordum.
-Ne oldu yoksa anneni mi özledin?
-Hayır, dedi.

-Neden moralin bozuk? Sık sık da hasta oluyorsun, dedim.
-Yanlış anlamayın, inanın ki annemi özleyip de gitmek istediğim yok.
Burayı çok seviyorum.
Allah'ımdan çok korkuyorum.
Buraları terk edersem bana ahirette hesabını sormaz mı?

Bir şey diyemedim.

Suçlu bile hissettim kendimi.
O küçük kalpte bu ne imandı Ya Rabbi!
Onu hayranlıkla izliyordum.
Bir gün çok rahatsızlandı.
Doktora götürmek zorunda kaldık.
Bir çok tahlillerden sonra arkadaşım olan doktor hanım:
-Hoca hanım, derhal bu talebeyi ailesinin yanına gönder, dedi.

Şaşkınlıkla:
-Neden? diye sordum.
Bana:
-Belki üzülecek hatta inanmayacaksın ama, bu talebe "KANSER".

Adeta başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü.

Sanki her tarafımı şefkat sarmıştı.
Hastahaneden ayrılırken Fatma'ya hiç bir şey diyemedim.
Oysa anlamış gibi bana sorular sorup dikkatimi dağıtmaya çalışıyordu.
Kulağıma egilerek:
-Hocam, Azrail insanların canını alırken nasıldır?
Ağlamamak için zor tutum kendimi:
-Güzel bir surettedir, mü'min kullara, dedim.
Sevindi, sanki mırıldandı:
-Belki hafız olamam ama Elhamdülillah mü'minim, diye.

Şimdi anlamıştım, bana önceden sormuş olduğu soruyu.

Demek ki hastalığını biliyordu.
Hafız olmak için Kur'an'ı bitirmek gerektiğini söylediğimde neden üzüldüğünü şimdi anlamıştım.
Bir kaç gün sonra eşyalarını hazırlamaya başladık.
Çünkü dayanılmaz acılar içinde olduğunu görüyorduk.
Evine gitmesi gerekiyordu.

Ailesi geldi.

Fatma yanıma gelerek:
-Bana kızmadınız değil mi? Eğer söyleseydim belki kursa almazdınız.
-Ne demek! Nasıl kızarım sana, dedim.
-Hem sonra, sakın üzülme hafızlığımı bitiremedim diye.
Bu yola girdin ya, Rabbim seni hafızlar zümresinden yazmıştır, İnşâallah, dedim,
Öyle sevindi ki, sarıldı boynuma:
-Gerçekten ben şimdi hafız sayılır mıyım?
Anne bak duydun değil mi?

Ya Rabbi bu ne aşktı.

Rabbimin hikmeti tecelli etse de iyi olsaydı şu Fatma, ne güzel bir kul olurdu.
Böylece Fatma'yı gözyaşları ile Erzurum'a uğurladık.

Çok geçmedi.
Bir iki hafta sonra ailesi ağırlaştığı haberini verdi.

Bu bir iki hafta içinde ondan iki mektup almıştım.
Bana hep hafızlık tacını merak ettiğini, rüyalarına bile girdiğini yazıyordu.

Bir gün sabah namazından sonra telefon çaldı.

Fatma'nın annesiydi karşımdaki ses.
Ağlamaklı bir sesle:
-Hoca hanım, Fatma'yı uğurladık.
Rica etsem bir hatim okur musunuz? deyince ben de dayanamadım ağlamaya başladım.
Annesi beni teselli edercesine telefonu kapatmadan:
-Size ölmeden önce şunu söylememi istedi, dedi.
Hıçkırarak:
-Anneciğim hocama söyle, Azrail söylediğinden de güzelmiş.

Ey Rabbim; senin kelamın için yanıp tutuşan, yoluna yapışıp kelamına sımsıkı sarılan kulunu, sen son nefesinde yalnız bırakır mısın hiç?

* İktibas

Patlıcandan Kıymetli Gelen Zevk

2026-02-25T00:00:00.001+03:00

Hacı Veyiszâde Mustafa Kurucu Hazretleri

Hacı Veyiszâde Mustafa Kurucu Efendi, bir gün pazardan patlıcan getirir eve.
Hanımı itiraz eder; "patlıcana ihtiyaç yoktu, niçin aldın" der.

Hacı Veyiszâde, hanımına şöyle söyler:
-Pişirdiğini yeriz, fazlasını komşulara dağıt.
Bunu satan kişi; tarlada etti, dikti, suladı ve pazara kadar yayan geldi.
Bu adamın malını satın alınca bir gidişi vardı evine, onun ferahlayıp çuvalını katlayıp koltuğunun altına alıp evine gitmesinden aldığım zevk, pişireceğin patlıcandan kıymetli geldi bana, der.

https://youtu.be/wRMk1FqjoJU?si=xQzMbwVyBkgSkWW-

Filan târihte senin bir oğlun olacak!

2026-02-21T00:00:00.000+03:00

Emîr Sultan Hazretleri Bursa'ya gelirken, Karaman diyârına uğradı.
Fakîh Abdullah Efendi isminde âlim bir zâtın evinde misâfir oldu.
Fakîh Abdullah Efendi, büyük velî Emir Sultan hazretlerine pek çok ikrâmlarda bulundu.
İkrâmlardan sonra sohbete geçildi.

Emir Sultan Hazretleri sohbet esnasında Fakîh Abdullah Efendi'ye; "Filan târihte senin bir oğlun dünyâya gelecek. Onun ismini Lütfullah koyarsın. O bizim oğlumuzdur" buyurdu.

Emir Sultan Hazretleri Karaman'dan ayrılıp gittikten sonra bildirdiği târihte Fakîh Abdullah Efendinin bir oğlu oldu.

*Allah'ın Veli Kulları EVLİYALAR, Hikmet Koray, 2013, s.124, 130.

Ateşbâz-ı Velî Türbesi, Meram, Konya

2026-02-20T19:59:00.000+03:00

Ateşbâz-ı Velî Türbesi, Meram, Konya

Ateşbâz-ı Velî Türbesi, Konya'nın Merkez Meram İlçesi Aşkan (Âşıkân=Aşıklar) Mahallesi'nde, Necmeddin Erbakan Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nin karşısındaki yoldan gidince 375 m ilerde sağ tarafta bulunmaktadır.

Ateşbâzı Velî Hazretleri, Mevlânâ Celaleddin-i Rûmî Hazretleri'nin meşhur talebelerindendir.

Hayatı hakkında yeterli bilgiye rastlanamamıştır.

Doğum yeri ve senesi belli değildir.

H.684/M.1285 yılında Konya'da vefat etmiştir.

Adı, Yusuf, babasının adı İzzeddin'dir.

Bu zatın Mevlânâ Hazretlerinin babası Bahaeddin Veled ile Horasan'dan geldiği ve kafileye Karaman'da katıldığı rivayet edilmektedir.

Yusuf b. İzzeddin Efendi, Konya'da Mevlânâ Hazretleri'nin sohbetleri ile olgunlaştı.

Tasavvuf yolunda ileri derecelere erişti.

Dergâhta kendisine aşçıbaşılık görevi verildi.

Ateşbâz-ı Velî Hazretleri'nin Mezarı

Bir gün yine yemek pişireceği sırada dergâhta hiç odun kalmadığını gördü.

Yemek vakti de yaklaşmış olup, odun tedarik etmek çok zaman alacaktı.

Mahcup bir halde Mevlânâ Hazretleri'nin huzuruna vardı ve:

-Efendim, mutfakta hiç odun kalmamış, ne yapayım? dedi.

Mevlânâ Hazretleri latife yollu:

-Kazanın altına ayaklarını sokarak kazanı kaynat, demesi üzerine, Yusuf Efendi derhal mutfağa girdi ve söyleneni aynen yaptı.

Ayak parmaklarından çıkan ateşle yemeği pişirdi.

Ancak Hz.Mevlânâ Hazretleri bunu duyunca kerametin açıklanmasını uygun bulmayarak:

-Hay Âteşbâzım hay, dedi.

Böylece Yusuf bin İzzeddin Efendi bu olaydan sonra "Ateşle Oynayan" manasına gelen "Âteşbâz" unvanı ile anılmaya başladı.

Yüz yaşına yakın uzun bir ömür suren Yusuf Efendi Hazretleri, M.684/M.1285 yılında Konya'da vefat etti.

Yüce Allah sırrını mukaddes ve mübarek kılsın.

Türbe, 1285 yılında inşa edilmiştir.

Türbe klasik Selçuklu kümbetleri tipindedir.

Kesme taşlardan sekiz köşeli gövdesi üzerine, tuğla ile örülmüş sekizgen piramit külah oturur.

Türbenin kıblesinde küçük pencere üzerindeki kitabesi şöyledir:

“Bu kabir, kutlu şehit rahmetli İzzeddin oğlu, milletin ve dinin güneşi Yusuf Ateşbaz’ın kabridir.

684 yılı Recep Ayının ortasında Allah’ın rahmetine kavuştu. Allah bağışlasın.”

Asıl Mezar, alt tarafta (kripto kısmında) bulunmaktadır. Üst kısımda ise sanduka vardır.

Türbeye gelenlerden kimileri tuz getirip içeride bulunan bir tabağa tuz doldurmaktadır, kimi de teberrüken almaktadırlar.

Bu tuzun sofraya bereket getirdiğine inanılmaktadır.

Bu gelenek, Ateşbaz-ı Veli ile Mevlânâ arasında geçen bir konuşmaya isnad edilmektedir:

Hz.Mevlânâ Ateşbaz-ı Velî’ye; “Tuzunu alanlar huzur bulsun, ziyaret edenlerin her derdi iyi olsun.

Aşları artsın, eksilmesin, taşsın dökülmesin.” dediği rivayet edilmektedir.

Ateşbâz-ı Velî Hazretleri'nin Mezarı

Türbenin Kitabesi

Hacı Veyiszâde Mustafa Kurucu'yu Anlatan Çalışmalar

2026-02-20T00:00:00.001+03:00

1 - Hacı Veyiszâde Hoca'nın vefat ettiği yıllarda, Mehmet Ali Beştav bir kitapçık kaleme almış,

2 - Sonra, Mustafa M. Tığlıoğlu, Konya İlahiyat da okurken bir mezuniyet tezi hazırlamış.
Beştav'ın kitapçığından epey geniş bir çalışma bu.
Bu tez, Konya İlahiyat Fakültesi Kütübhanesinde, Tezler bölümünde 441 numarada kayıtlı.

3 - Hocamızın has ihvanından Nuri Eser'in risâlesi var.

4 - Mehmet Ali Uz'un "Hacı Veyiszâde Mustafa Efendi ve Ailesi" diye bir kitabı var.

5 - Mustafa ÖZDAMAR'ın Hacı Veyiszâde isimli biyografi kitabı var.

* Hacı Veyiszâde, Mustafa ÖZDAMAR, 1997, s.462.

İyilik et, denize at, balık görmezse, Hâlık görür.

2026-02-16T22:21:00.003+03:00

Cüneyd-i Bağdadi hazretleri, deniz kenarında, elinde bol miktarda yem olan bir Mecusi’yi, balıklara yem atarken görüp, ona sorar:
- Ne yapıyorsun böyle?
- Balıklara yem atıyorum, sevab kazanacağım.

- İyi ama senin sevab kazanman için, önce Kelime-i Şehadet getirip Müslüman olman, Allah’a ve Rasulüne iman etmen lazım.Müslüman olmayan, iyilik etmekle sevab kazanamaz.

- Benim bu balıklara yem verdiğimi o bahsettiğin ALLAH görüyor mu?

- Elbette görüyor, O'nun bilmediği, görmediği bir şey yoktur.
- Öyleyse, bu da bana yeter.

Birkaç yıl sonra, Cüneyd-i Bağdadi Hazretleri hacca gider.

Balıklara yem atan zatı tavaf ederken görür.

Ona, Burada ne işin var? diye sorunca, o zat gülerek:

-Gördü, gördü, yâ Cüneyd, O beni gördü, der.

-Nasıl gördü? diye sorunca şöyle der:

- Sen gittikten sonra içimde bir nur parladı.

Baktım balıkların hepsi Kelime-i Şehadet getiriyor.

Ağaçlara baktım, Kelime-i Şehadet getiriyor.

Ben de Kelime-i Şehadet getirmeye başladım.
Rabbimiz beni gördü, O gördüğü için de buraya geldim.
Sana bir de nasihatim var:
-Yâ Cüneyd, iyilik et, denize at, balık görmezse, Hâlık görür.

Çelik gibi hafız olmayın, demir gibi hafız olun!

2026-02-15T00:00:00.001+03:00

Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulu Eski Üyesi ve Diyanet İşleri Başkanlığı Eğitim Merkez Konya Şubesi Müdürü Dr.Ahmet Baltacı Hacı Veyiszâde Hoca'yı anlatıyor:

İlkokul ve Kur'an Kursuna gittiğim yıllarda komşularımızdan merhum Kazım Akyollu bisikletle Hoca Efendinin camiine teravih kılmaya giderdi.
Hoca Efendi O zaman Piri Mehmet Paşa Camii'nde görevli idi ve teravihleri hatimle kıldırıyordu.
Hoca efendinin iyi bir hafız olduğunu o zaman öğrendim.
Yanıldığını ve arkadan fethedildiğini hatırlamıyorum.

Nitekim o hafızlara takılır;
"Çelik gibi hafız olmayın, demir gibi hafız olun.
Çelik kırılır, ama demir eğilse bile kırılmaz" derdi.

Yarıdan başlanmış bir ayetin baş tarafını okumamızı ister, biz okuyamayınca güler, kendisi okuyuverirdi.

* Hacı Veyiszâde, Mustafa ÖZDAMAR, 1997, s.485.

Ene'l Hakk; Firavun'un dudağında şirktir.

2026-02-13T20:17:00.000+03:00

Her ifade bizzat bir halin işaretidir. Hâl, el gibidir ve ifadeyse bir alet.
Kuyumcunun aleti ayakkabıcının elinde, kuma ekilmiş tohum gibidir.
Ayakkabıcının aleti çiftçinin köpeğinin önündeki saman, eşeğin önündeki kemiktir.

"Ben Hakk'ım" sözü, Mansûr'un dudağında nurdur; (1)
"Ben Allah'ım", Firavun'un dudağında şirktir.
Asa, Musa'nın elinde şahid oldu; sihirbazın elindeyse yol oldu.

* Mesnevî; 2. Cild 300/304.Beyitler

(1) Ene'l Hakk: Hallâc-ı Mansûr Hazretlerinin "Ene'l Hakk" sözü.

Hz.Ömer Zamanında Şehirde Yangın Olması

2026-02-13T16:34:00.000+03:00

Ömer'in zamanında yangın oldu, kuru odun gibi ateş yutuyordu.
Bina ve evlerde yangın meydana geldi, kuş ve yuvalara da sıçradı.
Şehrin yarısı alevlerle tutuştu, su ondan korkuyor ve şaşırıyordu.Akıllı kişiler ateşin başına su ve sirke tulumlarını döküyorlardı.
Ateş inatla fazlalaşıyordu, ona sınırsızlıktan yardım ulaşıyordu.
Halk, "Ateşimiz suyla hiç sönmüyor" diye aceleyle Ömer'e geldi.
Ömer dedi: "O ateş, Allah'ın işaretlerindendir; sizin cimrilik ateşinizden bir alevdir.
Su ve sirke nedir? Benden iseniz ekmek dağıtın, cimriliği bırakınız."
Halk ona "Kapımızı açtık, biz cömerdiz, cömert kişileriz" dedi.
(Hz. Ömer) dedi: "Adet ve geleneğe göre ekmek verdiniz; Allah için ellerinizi açmadınız.
Yaptığınız övünmek için, kendinizi göstermek için ve nazlanmak içindir; korku, takva ve niyaz için değil."
Mal tohumdur, her çorak yere ekme. Kılıcı her yol kesicinin eline verme.
Din ehlini kin ehlinden ayır. Hakk'la beraber olanı ara, onunla otur.
Herkes kendi çevresine yardım eder, iş yaptım sanır ahmakça.

Hz. Mevlânâ

Mesnevî, 3706-3719. Beyitler

Aliya İzzetbegoviç’in Hırvat Komutana Cevabı

2026-02-10T23:40:00.000+03:00

Bosna Savaşı esnasında, Osmanlı yadigârı Mostar Köprüsü’nün bulunduğu Mostar şehrinde Hırvat komutanla görüşen Aliya İzzetbegoviç’e, komutan, tehdit havasında dağın tepesine dikilen devasa büyüklükteki haç’ı göstererek:
-Bak, biz haçı nasıl diktik.
Şimdi sizin hilâlden daha yukarıda bir haçımız var.
Bunu kaldırmaya gücünüz yeter mi? diye manalı bir soru sorar.
Aliya İzzetbegoviç de, bu söz karşısında meseleyi gülümseyerek geçiştirir:
-Hele bir gün geceye dönsün, der.

Akşam karanlığı basınca da onu dışarıya davet edip şahadet parmağını göğe kaldırarak tüyleri diken diken eden şu sözleri söyler:
-Sayın komutan, şimdi sen de bir semaya bakıver!
Şu hilâli ve yıldızı görüyor musunuz?
Senin onları yok etmeye gücün yeter mi?
Ne kadar yükseklere haç dikseniz de onu geçemezsiniz ve asla onu oradan da indiremezsiniz.
Onlar semada olduğu müddetçe biz de İnşâallah varlığımızı devam ettireceğiz!

Aliya İzzetbegoviç

Eflatunpınar Anıtı, Beyşehir, Konya

2026-02-10T23:39:00.000+03:00

Çay Üzerindeki Eflatunpınar Anıtı, Beyşehir Konya

Konya'nın Beyşehir ilçesinde bulunan Eflatunpınar Anıtı’nı ilk kez W.J.Hamilton 1849 yılında görmüş, ardından F.Sarre, J.Garstang ve Prof Dr. Muhibbe Darga tarafından yayınlanmıştır.
Bu anıtın tarihlendirilmesini Hitititologlar MÖ.XIII.yüzyıl olarak belirtmektedir.
Beyşehir Gölü’nün doğu kıyısında bulunan bu anıt, Eflatunpınar Çayı kaynağı kenarında dikdörtgen taşlar üzerine kabartmalar halinde yapılmıştır.
Hitit sanatında kaya yüzeylerine işlenen ilk örneklerden birisidir.
Anıtın yapılmasında on altı adet dikdörtgen taş bloklarından kuzeyde bir ön cephe oluşturulmuştur.
Her taşın üzerine de ayrı bir figür işlenmiştir.
Bu figürlerin ayrı ayrı anlamları vardır.
Figürler en üstte büyük bir kanatlı güneş kursu altında toplanmıştır.
Anıtın ortasında bir tanrı ve tanrıça figürü bulunmaktadır.
Her ikisinin arasında ve yanlarında ikişer tane demon (şeytan) altında boğa ve aslan başlı bir grifon bulunmaktadır.
Ellerini yukarıya kaldırmış tanrı ve tanrıçalar ile güneş kursunu taşıyan figürler görülmektedir.
Cephenin her iki dış kenarında ve üstünde daha büyük iki demon bulunmaktadır.
Onlar da büyük cephenin genişliğini kaplayan, tek bir taş blok üzerine işlenmiş büyük kanatlı güneş kursunu taşımaktadır.
Böylece meydana gelen bütün figürleri içerisine alan Aedicula içerisinde baş figürler korunmaktadır. Oturan tanrıçanın güneş kursuna benzeyen başlığı, bunun bir güneş tanrıçası olduğuna işaret etmektedir. Büyük bir ihtimalle erkek tanrı da Güneş Tanrıçası’nın eşi Fırtına Tanrısı’dır.

Konya Müze Müdürlüğü 1996 yılında bu anıt çevresinde kazı çalışmaları yapmış, bu çalışmalar sonunda anıtın 3.34x3.00 m. ölçüsünde dikdörtgen planlı bir havuzun bir bölümünü oluşturduğunu ortaya koymuştur.
Müzenin 1998 yılında yapmış olduğu çalışmalarda da anıtın alt kısmında beş adet daha kabartması olduğu tespit edilmiştir.
Pınar hafif dalgalı bir yerde kalkerden, yassı bir tepenin eteğindeki yaklaşık yüz metrekarelik bölümden kaynar.
Abide, Ereğli'deki meşhur İvriz Kabartması'nı da andırır.
Ne var ki geçen zaman içinde, çevrede o medeniyetten pek iz kalmamıştır.
Kuzeyde yüzünü pınara doğru çevirmiş muhteşem bir abide vardır.
7 metre eninde ve 4 metre yüksekliğindeki abide, 14 muazzam taştan yapılmıştır.
Hitit dönemine ait olup, oldukça önemlidir ' Anıt biçimine bakılarak IV. Tudhaliya dönemine tarihlenmektedir.
M.Ö. 13. yüzyılın son çeyreğine rast gelen bu dönemde anıtın bulunduğu bölgede IV. Tudhaliya'nın kuzeni Kuruntu hüküm sürdürmüştür.
"Eflatunpınar, bütün Anadolu'ya yayılmış bulunan eski Anadolu stilindeki, yani 'Hitit sanatı taklidi' tarzdaki anıtlardan biridir.
Kuzeye dönük yapılan eserin batı tarafında, yerden bir kaynak suyu fışkırıyor ve önün kesilen su küçük gölü meydana getiriyor.
Gölün üzerinde 14 lahit boyundan oluşan bir cephe yükseliyor (7.02x3.30 metre).
Eflatunpınar'da işlenen temada, bereket sembolü sayılan toprak, su ve güneşin ön plana çıktığı görülür. Anıt, kült yeri o özelliği taşımaktadır.
Bir süre burada yaşadığına inanılan meşhur Eflatun'dan dolayı bu ismi aldığı tahmin edilmektedir.

Aslında Eflatun ile abide arasında bir ilgi olması pek mümkün değildir.
İsim verilirken renginden esinlenmiş olması ihtimali daha güçlüdür.

BEYŞEHİR İLE İLGİLİ DİĞER BİLGİLER

KONYA İLE İLGİLİ DİĞER BİLGİLER İÇİN TIKLAYINIZ...

Abdülkadir Geylânî Hazretlerini Ağlatan Hadise

2026-02-10T22:10:00.000+03:00

Abdülkadir Geylani Hazretlerine birisi bir köle hediye eder ve der ki:
"Bu köleyi alın, zâtınıza hizmetçi olsun."
Köle, hiçbir hakkı olmayan, efendisinin arzusuna tabi insan demektir.
Daha doğrusu beşeri haklarının yarısı efendisinin elinde olan kimsedir.
Abdülkadir Geylani Hazretleri köleyi alıyor ve evine getiriyor:
-Evladım, bak!
Şu odalar yatma yeridir.
Şu elbiseler de giyilebilir.
Yemek istiyorsan işte şu yemekler var.

Ondan sonra soruyor:
-"Şimdi gördün bunları.
Nerede yatmak istersin?"

Kölenin cevabı:
-"Nereyi münasip görürseniz."
-"Peki hangi elbiseyi giymek istersin?"
-"Hangisini uygun görürseniz."
-"Hangi yemeği seversin?"
-"Hangisini verirseniz."

Köle böyle cevaplar verince, Abdülkadir Geylani Hazretleri gözyaşı dökmeye başlıyor.
Köle bu sefer tereddüt ediyor, üzülüyor, acaba hatalı bir cevap mı verdim diye.
Geylani Hazretlerinin gözyaşları sürekli akınca köle yaklaşıyor:
-"Efendi Hazretleri, kusur ettiysem, özür dilerim, hata mı ettim acaba?"

-"Yok evladım yok, hata etmedin, tam isabet ettin" diyor.
-"Niye ağlıyorsunuz öyleyse?" deyince:
-"Söylediklerini dinledim de ondan."
-"Ben yanlış birşey mi söyledim?"
-"Yok, doğru söyledin.
Keşke senin bana bu yaptığın itaat gibi, ben de Rabbime böyle bir itaatte, kullukta bulunsam da ömrümde bir defa olsun, "Ya Rabbi, Senden hiçbir şey istemiyorum.

Nereyi münasip bulursan o evde yatarım, hangi elbiseyi münasip görürsen onu giyerim, hangi rızkı verirsen onu yerim.
Başka bir talebim yok Senden" diyebilseydim.
Onun için ağlıyorum" diyor.

Evet, söyleyenden ziyade dinleyen arif olmak gerektir.
Köle böyle söylemiş, ama dinleyen ne anlamış, ne mânâ çıkarmış oradan ve hakikat nasıl yerine oturmuş?
Biz de Abdülkadir Geylani gibi diyebiliyor muyuz?

Sait Davran

Senin yazın da benimkine benzermiş!

2026-02-10T00:00:00.001+03:00

Hoca Efendinin pek güzel latifeleri de vardı.
Bir gün yazısını beğenmediği bir arkadaşa;
"Senin yazın da benimkine benzermiş." dedi ve şu şiiri yazdırdı:

أتانا منكم الخط
كخط البط في الشط
ولا تكتب لنا خطأ
والا جىء مع الخط

"Sizden bize, kazların deniz kenarındaki ayak izlerine benzer bir yazı (mektup) geldi.
Bir daha bize mektup yazma.
Eğer yazacak olursan mektupla beraber sen de gel."

* Hacı Veyiszâde, Mustafa ÖZDAMAR, 1997, s.488.