Nie boję się ukulturalnienia!

"Poison City" Paul Crilley

2017-03-20T21:19:00.001+01:00

"Agent Gideon Tau z Wydziału Delfickiego policji dba o przestrzeganie Traktatu zawartego między ludźmi a światem istot nadprzyrodzonych. Często musi sięgać po broń, bywa że niekonwencjonalną, ale zdarza się, że jedynym wyjściem jest odwołanie się do magii. Dwa lata temu porwano mu córkę, zaraz potem odeszła żona. Ma wspaniałą, nietuzinkową szefową Armitage i wiernego przyjaciela, a właściwie przewodnika duchowego - krnąbrnego i wkurzającego psa, który z braku lepszych zajęć lubi sobie golnąć najpodlejszą whisky. Seria niepokojących wydarzeń w Durbanie, w których ponad wszelką wątpliwość maczały palce istoty nadprzyrodzone – orisze, wróżki, anioły, a nawet archanioły - prowadzi go do zaskakującej konkluzji: córka Gideona żyje! Agent Tau zrobi wszystko, by rozwiązać kryminalną intrygę na styku świata realnego i nadprzyrodzonego, ale przede wszystkim musi odnaleźć porywaczy dziecka. Na podstawie książki powstaje już serial telewizyjny"

Kiedy zobaczyłam opis książki moja dusza zaczęła śpiewać - czyżby kroiła się powieść na miarę "Patroli" Łukjanienko połączonych z "Aktami Dresdena" Butchera?! Cytując klasyk wśród bajek dla dzieci: "Jeden rabin powie "tak", a drugi powie "nie"."

Niewątpliwie "Poison City" ma wiele wspólnego z serią Butchera. Mamy tutaj postać męską, detektywa-maga. Mamy sporo humoru, zagadkę kryminalną i zapowiedź większej serii. Niestety jednak Gideon Tau wypada dość blado w zestawieniu z Harrym Dresdenem. W "Poison City" brakuje ciekawie poprowadzonej akcji, a i główny bohater nie jest tak charyzmatyczny i nietuzinkowy. Atmosfera całej powieści nie jest tak gęsta, bogata i zapadająca w pamięć. Może to wynikać z faktu, że - jak dla mnie - bohater jest po prostu mało interesujący i nie przyciąga do siebie czytelnika. Dodatkowo nie czujemy do niego sympatii, bo za mało go znamy. I chociaż w miarę "połykania" kolejnych rozdziałów dowiadujemy się wielu rzeczy z przeszłości Gideona, to... nadal tam czegoś brakuje. To samo można zauważyć w przypadku istot nadprzyrodzonych - nie do końca odnajdujemy się wśród ich nowych nazw i przypisanych im ról w społeczeństwie. Czytając kolejne rozdziały miałam wrażenie, że siedzę gdzieś z boku. Niczym uczeń, który został przeniesiony do nowej szkoły w środku trwania semestru i nikt nie chce go wtajemniczyć w szczegóły z życia klasy.

Powieść czyta się dość szybko, natomiast nie zauważyłam, bym szczególnie łapczywie zabierała się za kolejne rozdziały. Niewątpliwie dużą zaletą "Poison City" jest postać Armitage, która nadaje pikanterii każdej stronie, na której się znajduje. Wadą jest za to psi bohater, który żłopie whisky. Odnoszę wrażenie, że jego rola w powieści miała się sprowadzać do "comic relief", ale ten zabieg zdecydowanie nie wyszedł. Pies jest irytujący, buńczuczny i prymitywny.

Oczywiście nie można "Poison City" odmówić kilku zalet. Kreacje bohaterów są poprawne, zagadka kryminalna odpowiednio i zrozumiale poprowadzona, a delikatny cliffhanger skłania wszystkich ciekawskich do zakupu kolejnej części. Absolutnie nie jest to książka zła! Dla mnie niestety jednak tylko poprawna. Może ze względu na to, że porównywałam ją z absolutnym hitem gatunku urban fantasy, jakim jest dla mnie wciąż seria "Patroli" Łukjanienki, do której "Poison City" okazało się w ogóle nie podobne (pomijając kwestię zawarcia traktatu między ludźmi i istotami nadprzyrodzonymi)? A może zbyt dogłębnie analizowałam podobieństwa między Gideonem Tau i Harrym Dresdenem?

Oceńcie sami. Ja raczej już po drugi tom nie sięgnę.

Rafael Santandreu "Okulary szczęścia" - czy aby na pewno?

2016-12-04T21:34:00.000+01:00

"Okulary szczęścia" przyciągnęły mnie do siebie już od samego początku. Interesująca okładka, ciekawy temat. Uwielbiam książki dotyczące motywacji, samorozwoju i szukania szczęścia w życiu. A opis "Okularów szczęścia" obiecywał, że każdy z nas może się zmienić, jeśli tylko wykorzysta złote rady zawarte w książce. Postanowiłam spróbować. Pożałowałam.

Psychologia poznawcza jest znana mi nie od dziś. Sama stosuję ją na co dzień, dzięki czemu jestem człowiekiem relatywnie szczęśliwym. Działam w taki sposób: "Miałam niespodziewany wydatek rzędu 100 zł? No tak, zdarzyło się. Ale ostatnio zaoszczędziłam kupę pieniędzy na promocji / dostałam zastrzyk gotówki / zrezygnowałam z jakiegoś zakupu. Więc w najgorszym razie wychodzę na zero!" albo "Miałam ciężki dzień, ale wrócę do domu, a tam będzie na mnie czekał najnowszy odcinek ulubionego serialu!". Takie myślenie rzeczywiście pomaga i potrafi rozjaśnić mi szarą rzeczywistość. Z doświadczenia wiem jednak, że na mnie działa ono tylko i wyłącznie wtedy, kiedy dotyczy rzeczy drobnych, które nie mają aż tak wielkiego wpływu na moje życie. Rafael Santandreu obiecuje za to, że dzięki podobnym procesom myślowym jesteśmy w stanie rozwiązać wszystkie swoje problemy. Niestety nie dla każdego będzie to takie proste.

"Skoro określiliśmy, że jedyne, czego naprawdę potrzebujemy, to dzienne racje jedzenia i picia, można wywnioskować, że nie potrzebujemy niczego więcej" - tak możemy wyczytać już na pierwszych stronach książki. I poniekąd jest to prawda. Ale potrzebujemy również ZAROBIĆ na te dzienne racje. I najlepiej nie pracować 12 godzin dziennie przerzucając ciężary. I chociaż TEORETYCZNIE nawet wtedy powinniśmy się cieszyć z życia, bo MAMY PRACĘ, no to cóż... potrafilibyście żyć w ten sposób? Okłamywanie siebie, że "wszystko jest w porządku" ma pewne granice.

W kolejnych rozdziałach rzuciło mi się w oczy również "racjonalne przekonanie" według Santandreu: "Nie chciałbym, by moja żona mnie zdradziła, ale czy rzeczywiście byłby to koniec świata? A co ma powiedzieć ktoś, kto został sparaliżowany wskutek wypadku?". Nie ma to, jak porównywanie paraliżu do zdrady... Jest to tak samo zasadne, jak wyświechtane: "Narzekasz na ciężką pracę? Przynajmniej masz co jeść! Dzieci w Afryce głodują!". Życie jest pełne niesprawiedliwości. To rosyjska ruletka - nie wybiera się ani miejsca urodzenia ani swojej rodziny. Mamy żyć jak asceci, bo Afrykanie głodują? A może lepiej osiągnąć coś w życiu, zarobić dużo pieniędzy i POMÓC ludziom z trzeciego świata? To samo ze zdradą - mamy cieszyć się, że żona jest niewierna, bo przecież zawsze mogło być gorzej i moglibyśmy zostać sparaliżowani? A co ma piernik do wiatraka? Porównywanie problemów jest jak dla mnie wysoce nieodpowiednie.

Kolejna rzecz - przezwyciężanie kompleksów zostało w tej książce potraktowane po macoszemu, jakby było niesamowicie proste i nie wymagało w wielu przypadkach LAT terapii. Znam ludzi, którzy chodzą do psychologa już od dłuższego czasu i z tygodnia na tydzień walczą o samoakceptację. Powiedzenie im, żeby ze swojego kompleksu zrobili sobie sztandar nie załatwi sprawy.

Kolejna, już ostatnia rzecz, która mnie niesamowicie mierzi i sprawia, że mam ochotę cisnąć tą książką z 6 piętra to podejście Santadreu do umierania. Autor twierdzi, że o śmierci kogoś bliskiego trzeba pomyśleć sobie następująco: "Nie zdarzyło się NIC WYJĄTKOWEGO ani ZŁEGO". Tak, oczywiście. Śmierć dziecka to dzień jak co dzień. Zawiniemy je w prześcieradło, zadzwonimy po koronera i pójdziemy obejrzeć "Modę na sukces"! Tak, rozumiem, że pan Santandreu miał na myśli to, żeby nie załamywać się po takiej tragedii i próbować żyć dalej, ale dobór słownictwa w tym przypadku mnie po prostu oburzył...

Santandreu potrafi zaskoczyć dobrą poradą np. chwali używanie komunikatorów internetowych albo papieru do komunikacji, kiedy nie potrafimy porozmawiać w cztery oczy (czytaj: jakakolwiek komunikacja jest lepsza, niż całkowity jej brak, który rodzi dodatkowe problemy), slow life (czyli zatrzymywanie się podczas codziennego biegu i przewartościowywanie swoich priorytetów), czy zmiana nawyków podczas zaganiania dzieci do nauki (wartościowy sposób, polecam). Co nie zmienia faktu, że większość jego porad jest po prostu... śmieszna. Rzuca na lewo i prawo "prostymi" receptami, ale trafia niestety jak łysy grzywą o kant kuli.

Większość porad w książce opiera się na prostym procesie myślowym, który ja nazywam "pozycją ofiary". I o ile sprawdza się podczas rozwiązywania małych problemów (wyżej opisana sytuacja z niespodziewanym wydatkiem lub "nagrodą" w postaci serialu za ciężki dzień), to nie wyobrażam sobie używać jej w każdym aspekcie życia. Nie wszystko da się sobie racjonalnie wytłumaczyć i odpowiednio przewartościować. Człowiek składa się z UCZUĆ, które mają wielką moc. Poza tym jest niesamowicie skomplikowany. Dochodzenie do stabilnego stanu psychicznego niektórym zajmuje lata ciężkiej pracy. I nie wygląda to tak prosto, jak opisał to Santandreu.

Styl pisania również nie dodaje uroku całości - Rafael Santandreu jest przekonany, że rady, które śmiało wygłasza w swojej książce, świetnie zdają egzamin u wszystkich i są proste do wykorzystania. W takich przypadkach cieszę się, że nigdy nie byłam u psychologa. Bo, jak widać, mogłabym naprawdę źle trafić.

Rainbow Rowell "Załącznik"

2016-10-11T19:47:00.001+02:00

Kiedy przeczytałam opis nowej książki Rainbow Rowell, to wiedziałam, że będzie moja! Zakochiwanie się najpierw w duszy, a dopiero potem w ciele brzmiało pięknie. Bo tym właśnie dla mnie jest miłość.

Lincolna poznajemy w momencie, w którym dostaje pracę w wydawnictwie jako „administrator bezpieczeństwa danych”. Myśli, że w końcu użyje swoich informatycznych umiejętności i sprawdzi się jako dorosły, samodzielny pracownik. Wyobraźcie sobie jakie musi być jego zdziwienie, gdy dowiaduje się, że JEDYNE, co musi robić, to CZYTAĆ cudze maile, które trafiają ze specjalnie zaprogramowanego sita, które przechwytuje „niewygodną korespondencję” (czyli innymi słowy jakieś podejrzane słowa kluczowe)! Zrezygnowany bohater siada więc do roboty… i zaczytuje się PO USZY w rozmowach Beth i Jennifer, które pracują na dziennej zmianie w wydawnictwie. Z początku uważa, że nie robi nic złego. Dopiero później uświadamia sobie, że zakochał się w Beth, a nawet nie wie jak wygląda i na jakim stanowisku pracuje. Z resztą, nawet jakby wiedział, to jak miałby zagadać?

Książka zaczyna się nadspodziewanie dobrze. Każdą kolejną stronę dosłownie połykałam z niemałą ekscytacją. Duży wpływ miał na to zapewne język. Nie czytałam wcześniej Rainbow Rowell, ale już wiem, jaka jest jej magia – autorka pisze lekko i nieskomplikowanie, więc książkę się dosłownie POŻERA.

Niestety, moim zdaniem Rainbow Rowell znacznie gorzej radzi sobie z kreowaniem bohaterów i sytuacji (przynajmniej w tym przypadku, bo innych jej dzieł jeszcze nie czytałam). Ja wiem, że nie każdy jest taki jak ja – śmiały i bezpośredni. Że można być zamkniętym w sobie, że można zakochiwać się szybciej i głębiej ode mnie. Jednak nieporadność Lincolna od połowy książki zaczęła mnie nieco irytować. Tak, jak jego uczucie – Lincoln pisze, że Beth jest inteligentna i dowcipna. Ja po przeczytaniu tych samych maili co on zdecydowanie nie nazwałabym tak tej dziewczyny. Maile Beth i Jennifer były bardzo infantylne i „wymuszone”, jakby bohaterki za wszelką cenę siliły się na beztroski ton wypowiedzi. Później coś zaczęło się zmieniać – w obecności prawdziwych problemów częściej pisały już w bardziej dorosły sposób. Na tyle, że nawet udało mi się w nich znaleźć taką małą cząstkę mnie i mojej przyjaciółki. Jednak to nadal nie wystarcza. „Załącznik” zdecydowanie pożałował mi ciekawych bohaterów.

Środek książki też jest dość słaby. W pewnej chwili nie wiedziałam już, jakie jest główne założenie tej lektury i do czego prowadzą kolejne wydarzenia. Koniec też niewiele nagradza. I tak mogłabym narzekać bez końca, gdyby nie fakt, że jakimś cudem „Załącznik” rozjaśnił mi te okropne, jesienne dni. Mimo, że nie zgadzałam się z wyborami bohaterów i że nie była to dla mnie wybitna lektura, to spędziłam miłe kilka godzin „w innym świecie”. Uroczym, nieskomplikowanym, słonecznym. I tego chyba właśnie potrzeba na takie brzydkie, szare dni. Prawda?

A poza tym "Załącznik" możecie teraz dorwać w Biedronce!

Magdalena Kubasiewicz - "Spalić wiedźmę"

2016-03-18T18:15:00.001+01:00

Sara Weronika Sokolska (Sanika), główna bohaterka powieści, jest królewską wiedźmą. Jej zadaniem jest ochrona króla i całego Krakowa przed każdym napotkanym złem (nieczyste moce, zabójcy, magiczne istoty). Pewnego dnia wiedźma zostaje postawiona przed pierwszym, tak trudnym wyzwaniem. Musi stawić czoło komuś lub czemuś, co nawiedza miasto i zdejmuje wszystkie zabezpieczające zaklęcia i kradnie ochronne artefakty, które Sanika tak skrupulatnie poukrywała w całym mieście. A skoro sprawcy udaje się przebić przez magię Pierwszej Czarownicy Polanii, to możemy być pewni, że nie wróży to niczego dobrego.

Główna bohaterka "Zabić wiedźmę" to miód na moje serce. Uwielbiam takie zadziorne charaktery! Sanika jest uparta, bezczelna, arogancka, dumna i cholernie pewna siebie. Znakomicie podkręca atmosferę w książce i sprawia, że każdy ją polubi (szczególnie za to, że nie jest bohaterką idealną). Jej odzywki do króla i innych bohaterów są dość cięte, ale zawsze zabawne. Wiedźma przyciąga nie tylko swoim stylem bycia. Ubiera się również dość nietuzinkowo, więc dla mnie jest to kolejny jej atut. Z początku liczyłam, że Sara będzie "drugą Wolhą Redną". Okazało się, że jest odrobinę mroczniejsza i odrobinę mniej zabawna, ale wspaniale ociera łzy po lekturze "Zawód: Wiedźma" Gromyko.

Sama historia zawarta w lekturze jest bardzo nam, Polakom, bliska. Akcja dzieje się w Krakowie - mieście, w którym właściwie każdy z nas kiedykolwiek był. Ogromne plusy dla autorki należą się również za włączenie do powieści krakowskich legend! Ostatnio bardzo upodobałam sobie polską fantastykę, której autorzy nie wstydzą się swoich korzeni.

Sama książka jest z gatunku tych średnio wciągających. Bohaterka napędza powieść, ale następujące po sobie wydarzenia dość mocno ją spowalniają. Ja w pewnym momencie bardzo się pogubiłam. Musiałam kilka razy wracać do poprzednich kart lektury, żeby przypomnieć sobie kto jest kim i co z czym się je. Do teraz nie znam odpowiedzi na wszystkie dręczące mnie pytania, a po skończeniu lektury czułam się dość zagubiona. Historia nakreślona przez Magdalenę Kubasiewicz teoretycznie powinna zyskać wiele na tych niedomówieniach i tajemnicach. W tym przypadku, mnie akurat, ten zabieg nie przypadł do gustu.

"Spalić wiedźmę" to lektura dla tych, którzy nie lubią wtórności i wymiotują już fantastyką dla nastolatków. Nie znajdziecie tutaj romansu, czy ckliwych, patetycznych dialogów. Całość nie jest może lekka (przez te nieszczęsne niedomówienia w tekście...), ale jest zdecydowanie przyjemna, oryginalna i... polska. W dobrym tego słowa znaczeniu. Ja do lektury już pewnie nie wrócę i jednak pozostanę wierną fanką W.Rednej Gromyko (której nadal NIC nie przebiło), ale książkę polecam wszystkim tym, którym brakuje polskiej fantastyki i wyrazistej bohaterki. Nie powinniście się rozczarować.

Steven Johnson "Małe wielkie odkrycia"

2015-12-08T12:30:00.000+01:00

Jako, że za trochę ponad pół roku zamierzam zostać inżynierem, naturalne dla mnie jest to, że jestem ciekawa świata. Niestety ostatnio przywykłam do tego, że muszę robić "niezbędne minimum", bo nie będę miała czasu na pisanie pracy (ale czas na oglądanie seriali znajdzie się zawsze!), więc poszerzanie swoich horyzontów poszło w odstawkę.

Kiedy jednak dostałam propozycję zrecenzowania "Małych wielkich odkryć" nie wahałam się ani trochę. Dlaczego?Książka opisuje najważniejsze wynalazki, które odmieniły nasz świat. Kieruje się także reakcją łańcuchową i pokazuje jak jeden wynalazek miał wpływ na drugi, niekiedy całkiem niezwiązany tematycznie. Uwielbiam historie, które się zazębiają. Uważam wręcz, że w szkołach powinno uczyć się takiego ciągu przyczynowo-skutkowego i łączyć kropki (jak to powiada Włodek Markowicz). To bardzo rozwija i pokazuje, że wynalazek to często... dzieło przypadku.

Ponieważ "Małe wielkie odkrycia" to książka z dużą ilością faktów, to ja ocenię ją "po inżyniersku", czyli bardzo rzeczowo i przejrzyście.

Zacznę od plusów:

Wydanie tej książki jest absolutnie cudowne! Okładka ze skrzydełkami, duża czcionka i mnóstwo zdjęć w środku sprawiają, że czytanie jest prawdziwą przyjemnością.
Plusem jest też sama zawartość. Steven Johnson dzieli się z nami ogromem ciekawych informacji. Do tego, na końcu książki, podaje wszystkie źródła, z których korzystał. Dzięki temu podane informacje możemy zweryfikować albo też pogłębić.
Sposób, w jaki autor wybierał ciekawostki zasługuje na ogromną pochwałę. Pamiętacie, kiedy ostatni raz ktokolwiek uczył Was na historii czegoś więcej, niż suchych dat i wydarzeń? No, ja akurat pamiętam, ale miałam to szczęście, że przez dwa lata swojego życia udało mi się trafić na osobę z pasją. Steven Johnson to również taki pasjonat - z książki nie dowiemy się tylko "kto" i "co", ale również "dlaczego". Ciekawostki z życia w dawnych czasach pozwolą nam też na lepszą orientację w danym przedziale wiekowym i dadzą nam wiele tematów do rozmowy ze znajomymi.
Ach, ta sieć powiązań! Od okularów do włókien szklanych, od przewozu lodu do szybkiego zamrażania, od metody pomiaru czasu do komputera i tak dalej, i tak dalej... Czytając tę książkę zdajemy sobie sprawę, jak dużo rzeczy na świecie jest dziełem przypadku! Chociaż... może to wcale nie przypadek?

Teraz czas na jeden minus:

To nie jest lektura na raz. Momentami "Małe wielkie odkrycia" zaczynają nużyć i trzeba odłożyć je na bok. Wynika to z faktu, że są miejsca w tej książce, w których Johnson używa bardzo suchego i rzeczowego języka. Nie wchodzi w dyskusję z czytelnikiem, nie próbuje go przy sobie utrzymać. Ja jednak wymagam od literatury popularnonaukowej "nauki poprzez zabawę". Sama w tym roku piszę pracę inżynierską i ubolewam nad tym, że nie mogę trzymać się lekkiego, felietonowego języka. To sprawia, że łaknę go w pozycjach, które mogą się nim obronić.

Ale:

Na szczęście Steven Johnson od czasu do czasu przypomina sobie, że jego "Małe wielkie odkrycia" nie są traktatem naukowym i w książce można znaleźć wiele odniesień do czytelnika i zabawnych fragmentów.

Słowo na koniec:

Zabawne, że dopiero dzięki tej pozycji zdałam sobie sprawę, że każda droga powstawania jakiegokolwiek wynalazku jest kręta, a wynalazcą nie musi wcale być osoba, która wpadła na pomysł jako pierwsza. Wystarczy, że będzie znała się na tajnikach pr'u...

Chciałam też wszystkich Was zachęcić do pogłębiania swojej wiedzy przez całe życie. Nie wiem jak Wy, ale ja po wyjściu ze szkoły zaczynam zauważać, że coraz więcej rzeczy mi umyka. Nie dokształcam się już w niektórych dziedzinach (również ze względu na specyfikę studiów) i powoli zaczyna mi to przeszkadzać. Człowiek jest stworzeniem, które z natury jest ciekawe świata. Warto tę ciekawość zaspokajać!

Mary Kubica "Zajmę się tobą"

2015-12-05T22:08:00.001+01:00

Robi się zimno, więc naturalnie, jak co roku, mam zwiększoną chrapkę na thrillery. Wiecie, thriller to idealny gatunek, który potrafi przekonać, że nie ma sensu wyściubać nosa spod kocyka. Dobra herbatka, ciasteczko i coś do przykrycia - popołudnie idealne!

"Zajmę się tobą" wydawała się lekturą idealną. Spodziewałam się obiecanego "zawrotnego roller-coastera" i miałam nadzieję, że zaspokoję swój głód na coś bardziej poruszającego. Niestety mocno się zawiodłam.

"Zajmę się tobą" opowiada historię Heidi. Kobiety, której ogromna empatia i zrozumienie dla drugiego człowieka powoduje, że nie przejdzie obok niczyjej krzywdy obojętnie. Tak też się dzieje w przypadku Willow - młodej, bezdomnej dziewczyny z dzieckiem. Heidi niewiele myśląc zaprasza ją pod swój dach i oferuje wsparcie. Bohaterka zapomina jednak o tym, że każdy może ukrywać mroczną przeszłość...

Opis zapowiadał coś naprawdę ciekawego. Myślałam, że książka będzie trzymać w napięciu. Tymczasem zdarzyło mi się dwa razy usnąć podczas czytania (i to po południu, po przespanej nocy). Lektura po prostu bardzo wolno się rozkręca. I chociaż uważam, że początkowe nudy trochę wynagradza dość ciekawy i trzymający w napięciu koniec, to i tak wydaje mi się, że tę książkę można spokojnie ująć na 100 stronach. Nie przekonuje mnie fakt, że dodatkowe rozdziały mogły być pisane dla lepszego wyobrażenia sobie portretów psychologicznych bohaterów - dla mnie było to średnio potrzebne. Od początku nie potrafiłam się postawić na miejscu bohaterów. Moje potrzeby i wizja świata były tak kompletnie różne, że nie "weszłam" w ich życie i nie rozumiałam ich wyborów. Im dokładniej wczytywałam się w przemyślenia Heidi, Chrisa i Willow, tym bardziej mnie oni irytowali.

Jak patrzę na "Zajmę się tobą", to na myśl momentalnie przychodzi mi opis smrodu bezdomnej Willow i grzybicy wokół odbytu jej niemowlaka. Widać, że Mary Kubica chciała zachować maksymalny realizm opisywanej historii, ale czułam, że jest to dla mnie zbyt wiele. Spodziewałam się thrillera, ale nie spodziewałam się, że jedyne, przez co będę się wzdrygać podczas czytania, to niesmaczne opisy...

Poziom zła i niesprawiedliwości przedstawiony w tej książce jest wysoki i mnie osobiście przytłoczył. Kiedy skończyłam tę pozycję, to poczułam ulgę. Zrozumiałam wtedy, że zdecydowanie wyszłam poza grupę docelową, do której ta lektura jest kierowana. Bo ona naprawdę nie jest tragiczna. Język powieści jest całkiem w porządku, "tajemnica" zawarta w historii jest odkrywana powoli, ale konsekwentnie. Mam wiele powodów, dla których ktoś mógłby ocenić tę książkę lepiej: realizm opowieści, poprowadzenie wątku bezdomnej Willow, punkt kulminacyjny, portrety psychologiczne bohaterów (może ktoś lepiej ich zrozumie?). Okazało się jednak, że ja osobiście liczyłam na coś innego, a całokształt powieści zupełnie minął się z moim gustem.

Jeśli lubicie książki opisujące trudne i czasem nawet okrutne wydarzenia, to jest to lektura dla Was. Nie będzie to może jakiś wybitnie trzymający w napięciu thriller, ale na pewno spodoba się wszystkim, którzy szukają w książce dużej dawki realizmu. Ja niestety w tym wypadku jestem zdecydowanie na "nie".

Ocena: 2+

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Harper Collins

Veronica Roth w Polsce + konkurs!

2015-11-13T22:43:00.001+01:00

Pierwsze radosne wieści:

Veronica Roth, autorka trylogii Niezgodna, przyjeżdża do Polski! Spotka się z fanami w Warszawie, w Empik Junior, 12 grudnia o 12:00!!!

Drugie radosne wieści:

Wydawnictwo szykuje konkurs na recenzję dowolnego tomu z trylogii i ma wspaniałe nagrody!

Co trzeba zrobić?
1. Napisać recenzję dowolnej z książek Veroniki Roth z serii "Niezgodna".
2. Opublikować ją na stronie jak największej ilości księgarń internetowych.
3. Przysłać mail na adres kontakt@wydawnictwoamber.pl z linkami i swoimi danymi, wpisując w temacie VERONICA ROTH - RECENZJA.
Na wiadomości czekają do 23. listopada!
Wybiorą 20 osób, które zostaną nagrodzone egzemplarzami trylogii "Niezgodna" (w jednym tomie) podpisanymi przez autorkę podczas jej wizyty w Warszawie.

Jest o co walczyć. Ja sama staję w szranki i szybko nadrabiam "Niezgodną"! <3

"Impro Atak! W pogoni za Haroldem" - spektakl w łódzkim Teatrze Nowym

2015-11-09T18:55:00.002+01:00

Zdaję sobie sprawę, że nie wszyscy lubią chodzić do teatru. Dzisiejsze rozrywki pochłaniają tyle czasu i emocji, że wiele osób zapomina o tym, że można się dobrze bawić również na sztuce teatralnej. Niektórzy mają też mylne wrażenie, że teatr wystawia sztuki nudne, trudne i archaiczne. Tymczasem ja przedkładam wypady do kina na wizytę w teatrze. Nikt nam nie chrupie popcornu nad głową, bilet jest NIEWIELE droższy (!), aktorów mamy na wyciągnięcie ręki i do tego mamy pewność, że sztuka na której jesteśmy nigdy nie zostanie zagrana drugi raz tak samo.

Tym razem postanowiłam zrobić mały eksperyment i ukulturalnić się z moim partnerem, który nie postawił nogi w teatrze od przeszło 10 lat. Czy "Impro Atak" sprawił, że mój Damian bez marudzenia pójdzie ze mną na kolejną sztukę? I czy ja wrócę po więcej?

Niektórzy z Was mogą mieć lekkie déjà vu, ponieważ jakiś czas temu pisałam Wam o "Impro Ataku". Wtedy jednak recenzowałam sztukę złożoną z krótkich form. W ostatnią sobotę byłam natomiast na premierze czegoś o wiele, wiele większego i bardziej wymagającego dla aktorów. "Impro Atak! W pogoni za Haroldem" to spektakl improwizowany, który rozwija się na podstawie jednego słowa...

Czym w ogóle jest spektakl improwizowany? Polega on na tym, że aktorzy wymyślają scenariusz na poczekaniu, posiłkując się sugestiami płynącymi z widowni. Krótkie formy charakteryzują się kilkuminutowymi zabawami, w których to widownia decyduje o kolejnym ruchu aktora: gdzie jest, kim jest, co robi. Każda z nich kończy się w momencie, w którym prowadzący-wodzirej jest zadowolony z puenty. Długa forma natomiast, czyli właśnie creme de la creme dzisiejszej recenzji ("Harold"), jest zbudowania na jednym słowie. Wokół tego JEDNEGO słowa aktorzy budują całą sztukę. Na samym początku dzielą się z widownią swoimi skojarzeniami, historiami, przemyśleniami dotyczącymi tego jednego konkretnego słowa. Później budują coś przypominającego "pałac myśli" - opisują jedno pomieszczenie z jak największą ilością szczegółów kojarzących im się z danym słowem. A potem rzucają się na głęboką wodę i zaczynają grać. Tworzą całą fabułę i postaci. Zmieniają miejsca akcji. I powoli, powoli wszystko zaczyna mieć jakiś głębszy sens, zazębia się. Potencjalnie niełączące się ze sobą postaci i miejsca akcji z każdym kolejnym zdaniem scalają się w jedną, spójną historię.

(źródło)

Powtórzę to, o czym pisałam przy okazji recenzowania krótkiej formy - taki typ sztuki wymaga ogromnego zaufania do widowni. Wiadomo przecież, że się jej nie wybiera. Aktorzy nie mogą więc przewidzieć, kto tym razem zabierze głos i jakie słowo przyjdzie mu do głowy. We mnie budziłoby to niemały strach: Czy podołam zadaniu? Czy jestem w stanie właściwie zinterpretować dane słowo? Czy stan mojej wiedzy pozwala na to, żeby odpowiednio wcielić się w określoną postać? Umiejętność improwizacji, bo to przecież niełatwa i wymagająca sztuka, jest dla mnie czymś, co zdecydowanie zasługuje na podziw.

Nic więc dziwnego, że podczas spektaklu siedziałam z otwartymi ustami i podziwiałam całą szóstkę aktorów za otwarte umysły, pomysłowość i umiejętność pracy w grupie. Kiedy uświadomię sobie, ile jedno takie wystąpienie wymaga od aktora skupienia i dystansu do drugiej osoby (i samego siebie), to aż sama mam ochotę na jakieś warsztaty z improwizacji. Aktorzy posiadają coś, czego mnie zdecydowanie brakuje - nie forsują swoich pomysłów na scenie i nie denerwują się, gdy kolega zagra coś kompletnie nie po ich myśli. Zamiast na siłę naprowadzać partnera na "jedyny słuszny tor", są elastyczni i dostosowują się do każdej sytuacji. Matko, jak oni to robią?! Ja po kilku minutach grania zapewne tupnęłabym nóżką, fuknęłabym, że kolega przecież totalnie nie ogarnia, sabotując przez to sztukę, i domagałabym się powtórki... (wiem, jestem straszna, pracuję nad tym!).

Premiera, na której miałam przyjemność się pojawić sprawiła, że wracałam do domu z szampańskim humorem. Okazało się też, że nie powinnam mocno malować swoich oczu, bo podczas spektaklu kilka razy popłakałam się ze śmiechu :) Sala w teatrze była pełna ludzi - trzeba było dostawiać ławeczki w pierwszych rzędach, żeby każdy mógł się zmieścić. To jest chyba najlepsza recenzja dla "Impro Ataku"!

(źródło)

Żeby przerwać tę lawinę słodyczy i koniecznie się do czegoś przyczepić, to mogę powiedzieć, że sama sztuka miała ze dwa krótkie zastoje i jeden wątek, który nie doczekał się włączenia do całości (ale jak później wyczytałam na tej stronie - nie każdy koniecznie musiał). Dla mnie jednak nie były to absolutnie jakieś ogromne wady. Szczególnie, że po kilku sekundach się o nich zapomina, bo znowu płacze się ze śmiechu :) A ja, po kilku dniach od spektaklu, nadal szeroko się uśmiecham na wspomnienie całości.

Ogólną wadą spektakli improwizowanych może być dla niektórych fakt, że raczej nie wnoszą one zbyt dużo treści i głębszego przesłania. Wobec czego na pewno nie zadowolą one tych, którzy biorą wszystko na poważnie i lubią otaczać się dobrze wyselekcjonowaną "wysoką kulturą". Natomiast dla mnie, osoby która uwielbia się pośmiać i rozerwać po ciężkim dniu, takie spektakle są wspaniałą i niewymagającą rozrywką. Lubię ją porównywać do spotkania ze znajomymi - można naładować się ogromną ilością pozytywnej energii (tylko pamiętajcie, żeby nie zamieniać takich spotkań na samotny wypad do teatru - raczej weźcie znajomych ze sobą!). No dobrze, ale jak wiadomo, ja "Nie boję się ukulturalnienia". A Damian? Damian stwierdził, że teatr wcale nie jest nudny. Co więcej, zapowiedział, że z chęcią odwiedzi go ponownie (!). Jeśli "Impro Atak" był w stanie przekonać dorosłego (i czasem upartego) faceta, że warto pójść do teatru, to znaczy, że spektakl musiał być naprawdę dobry! Polecam!

Allison Pataki "Sisi. Cesarzowa mimo woli"

2015-10-06T08:24:00.003+02:00

Czy Wy też jako małe dzieci biegliście rano przed telewizor i z biciem serca włączaliście TVN/RTL/TV4? Ja uwielbiałam te słoneczne poranki, kiedy było jeszcze za wcześnie, żeby wyjść na dwór. Kanały telewizyjne już od 7 rano rozpieszczały dzieci i puszczały im fantastyczne bajki. Jedną z nich była "Sisi", którą ja wprost uwielbiałam. Kiedy dowiedziałam się, że Elżbieta Bawarska żyła naprawdę, byłam wniebowzięta! Kreskówkowy idealny obraz Sisi żył ze mną długo. Do czasu, kiedy postanowiłam poczytać o niej na wikipedii. Dowiedziałam się wówczas, że jej życie z Franciszkiem nie przypominało tego, co próbowała przekazać nam bajka. Historia Sisi nie jest raczej dla dzieci. Ale jest również arcyciekawa.

"Sisi. Cesarzowa mimo woli" to lektura z rodzaju "wariacji na temat". Allison Pataki, po pobieżnym przestudiowaniu historii Sisi, postanowiła napisać książkę fabularną. Zawarła w niej delikatny rys historyczny, ale tchnęła w bohaterów życie, dialogi, charakter. To był naprawdę udany zabieg. Dzięki temu dostajemy lekturę z rodzaju tych lekkich i przyjemnych, a przy okazji dowiadujemy się co nieco o historii Elżbiety Bawarskiej.

Lektura była dla mnie przecudownym lekarstwem na nudę w pociągu. Nie mogłam wybrać sobie lepszej książki do zabrana w podróż! Czytało się ją łatwo i nadzwyczaj szybko. Allison Pataki dobrze wypośrodkowała ilość opisów i dialogów, stworzyła wartką akcję. Do tego bardzo barwnie i ciekawie opisała to, co mogła czuć przyszła cesarzowa, a potem - królowa. Dzięki niej zwykły suchy fakt historyczny nabrał kolorów i drugiego życia - kibicujemy Sisi przez większość lat jej życia.

Jedynym minusem, który mogłabym dostrzec w "Sisi. Cesarzowa mimo woli" to przedstawienie Sisi w korzystnym świetle (na przykład bez opisywania jej zaburzeń odżywiania i narcyzmu oraz domniemanej oziębłości seksualnej) oraz fakt, że jednak prawdziwa Elżbieta Bawarska była postacią bardziej... smutną. Miejscami (w dalszej części powieści) byłam zarzucana za dużą ilością faktów politycznych, które przerywały mój rytm czytania.

Lektura zdecydowanie mnie nie zawiodła. Dostałam właściwie to, czego oczekiwałam. Kiedyś biegnąc przed telewizor szukałam kreskówki o wielkiej miłości. Teraz - bajki (tak, nadal bajki!) z elementami prawdziwej historii dla trochę starszych odbiorców. Takie książki pozwalają nam cieszyć się fabułą, a jednocześnie przemycają kilka ciekawych faktów.

"Sisi. Cesarzowa mimo woli" dowodzi, że mimo tego, że dorastamy nadal potrzebujemy bajek. Musimy wierzyć, że kiedyś, w jakimś momencie, Elżbieta znalazła szczęście. Przecież każdy z nas chce żyć długo i szczęśliwie, prawda?

Ocena: 5

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Harper Collins

"Impro Atak" - spektakl w łódzkim Teatrze Nowym

2015-09-23T14:49:00.001+02:00

(żródło)

Lubicie chodzić do teatru? Jeśli tak, to czy też celebrujecie wyjście? Spędzacie dobre kilkadziesiąt minut w łazience, zakładacie eleganckie ubranie… no bo przecież trzeba jakoś się prezentować! Nie ważne, że idziecie na zupełnie luźną, można by rzec „casualową”, sztukę. Wyjście do teatru to zawsze WIELKIE wyjście. W końcu idziecie się ukulturalnić!

Nawet nie wiecie jak się ucieszyłam, kiedy dostałam zaproszenie do Teatru Nowego w Łodzi na sztukę improwizowaną „Impro Atak”! Ja, dziewczyna, która jeszcze nigdy w swoim życiu nie miała okazji przejść się na legendarne już „Szalone nożyczki”! „Impro Atak” był moim pierwszym improwizowanym spektaklem i, jak możecie się już domyślić, na pewno nie ostatnim.

Jeszcze przed wejściem na salę publiczność powitał zabawny mężczyzna. Oznajmił, że zaraz rozdane nam zostaną karteczki i długopisy. Na tych karteczkach będziemy musieli napisać pierwsze zdanie, które przyjdzie nam do głowy, a potem wrzucić do specjalnie przeznaczonego kapelusza. Ja zdecydowałam się na: „Jestem spokojnym kwiatem lotosu na niezwykle spokojnej tafli jeziora” i byłam ogromnie ciekawa w jakiej sytuacji może się to zdanie pojawić. Chwilę później na scenie powitała nas grupa sześciu aktorów, ubranych kompletnie neutralnie – od stóp do głów na czarno. Uśmiechali się od ucha do ucha i zafundowali publiczności kilka ćwiczeń przełamujących lody. Po takiej rozgrzewce wszyscy byliśmy gotowi na jedną wielką IMPROWIZACJĘ.

(źródło)

Improwizacja w „Impro Ataku” składa się z krótkich form - takich specjalnie przygotowanych zabaw, które kończą się w momencie zadowalającej wodzireja puenty (w tej roli bezbłędny Jacek Stefanik). Wszystkie pojedyncze scenki zależą od publiczności, która wybiera gdzie aktorzy się znajdują, kim są, co robią. Jak się można domyślić, widowni pomysłów nie brakuje i zdarza się, że aktorzy muszą zagrać coś absolutnie absurdalnego. Na przykład grę planszową „Chińczyk”, która ma problem, bo wszystkie pionki, które posiada są w tym samym kolorze…

Jeśli lubicie się śmiać i macie ochotę na półtoragodzinną ucztę, podczas której niejednokrotnie będziecie rechotać wniebogłosy, to jest to sztuka zdecydowanie dla Was. Aktorzy są pogodni, skorzy do podejmowania wyzwań, błyskotliwi i naprawdę, naprawdę utalentowani. Łatwość, z jaką odnajdują się w wymyślonych przez publiczność historiach, jest naprawdę do pozazdroszczenia. Można też bez problemu zauważyć, że oni sami bardzo dobrze się bawią przez cały czas trwania spektaklu. Jest taki moment podczas „Impro Ataku” w którym widownia zlewa się z aktorami tworząc jedną ogromną całość. Można się wtedy poczuć jak na udanej imprezie z doborowym towarzystwem. Kto wie? Może nawet uda się Wam podpatrzeć kilka gier i wykorzystać je na najbliższym spotkaniu ze znajomymi? Ja wyniosłam już kilka dobrych pomysłów.

(źródło)

Bez słowa o widowni jednak się nie obędzie, bo jest to jednak nieodłączna część tego spektaklu, na którą jednak ani my, ani aktorzy nie mają wpływu. Mieliście może w klasie albo na imprezie jedną, czy dwie osoby, które rzucały nieśmiesznymi dowcipami albo hasłami? Albo które były wątpliwymi mistrzami ściemniania i wykładały się na co drugim zdaniu? Przygotujcie się, że możecie je otrzymać w prezencie pośród publiczności. Żarty o pociągu seksualnym do jaszczurki ratowało tylko doświadczenie aktorów, którzy podali to w całkowicie zjadliwy i do tego piekielnie śmieszny sposób. Wygłupy i plątanie się w zeznaniach jednej osoby (YOU HAD ONE JOB!) też zostały w sposób całkowicie mistrzowski zebrane do kupy w kilka sekund i przedstawione w najbardziej odjechany i kreatywny sposób. „Impro Atak” poradzi sobie z każdą publicznością. I to jest zdecydowanie kolejny, i chyba najważniejszy, plus tej sztuki.

Polecam! Ja na pewno wybiorę się na nią po raz drugi :)

Jacek Wróbel "Cuda i Dziwy Mistrza Haxerlina" + video

2015-08-02T17:53:00.002+02:00

Cześć, dzień dobry, dobry wieczór! Wakacje w pełni, mamy piękny i słoneczny sierpień! Nic, tylko usiąść z książką na trawie i czytać, czytać i czytać...

Książki, które mnie osobiście kojarzą się z wakacjami to albo lekkie i przyjemne romansidła do opalania się na leżaku albo takie typowe książki fantastyczne - średniowiecze, lochy, smoki i podobne klimaty. Przez ostatnie lata ukochałam sobie dwie pozycje, które nadawały się do podczytywania podczas pobytu nad jeziorem fantastycznie - "Królewska krew. Wieża elfów" Sullivana i "Wiedźma" Olgi Gromyko. Łączy je era, w której zostały osadzone i humor, który dosłownie wypływa z każdej kolejnej strony. Dzisiaj do tego duetu dołącza kolejna książka - "Cuda i Dziwy Mistrza Haxerlina".

"Cuda i Dziwy Mistrza Haxerlina" to zbiór opowiadań o pewnym bardzo, bardzo sprytnym kłamcy i krętaczu. Haxerlin nabiera każdego bardziej naiwnego osobnika (na swoją wątpliwie gustowną szatę z klepsydrą i księżycem), że jest szanowanym i potężnym magiem. Tak naprawdę jeździ ze swoim wozem po małych wioskach i naciąga wszystkich na swoje bezużyteczne artefakty (np. łopatę, która teoretycznie od razu wskazuje zakopany skarb), a magii w nim tyle, co kot napłakał. Interes jednak nie idzie zbyt dobrze, a sam "mag" - chociaż bardzo sprytny - często wpada w niezłe kłopoty. I tak, będzie musiał się zmierzyć z pewną nimfą, demonem, plagą w mieście, starymi kolegami ze studiów i pewną "drużyną kamikadze"...

"Cuda i Dziwy(...)" to lektura idealna na wakacje. Opowiadania czyta się szybko i przyjemnie, a nagłe zmiany miejsca pobytu, podróż powrotna, czy dłuższa przerwa w czytaniu nie sprawią, że od razu zapomnicie o czym czytaliście. Każda opowieść z tego tomu łączy się ładnie w jedną całość, ale można je czytać także na wyrywki, nie tracąc aż tak wiele z historii.

Kolejnym bardzo, ale to bardzo ważnym atutem tej książki jest humor. Już po przeczytaniu kilku zdań wiedziałam, że jest to coś dla mnie. Jacek Wróbel pisze wciągającym i humorystycznym językiem, co od razu każe nam przypuszczać, że nie powinniśmy brać tej książki całkowicie na poważnie. I tak też się dzieje - historie są śmieszne, lekkie, niektóre mają nawiązania do historii albo do naszej kultury. Ta pozycja nie ma nas wzruszyć, poruszyć albo czegoś nauczyć - jest napisana od początku do końca po to, by bawić. I robi to naprawdę dobrze!

To, że lektura nie powinna być brana przez czytelników całkowicie na poważnie nie oznacza oczywiście, że Jacek Wróbel nie postarał się przy wymyślaniu historii, czy tworzeniu bohaterów. Każda opowieść jest dobrze dopracowana, a każdy bohater - oryginalny, ale nadal autentyczny, ludzki. W książce na szczęście nie ma fillerów, czyli niepotrzebnych opisów, które tylko nabijają niepotrzebnie liczbę stron, a nic nie wnoszą. W efekcie dostajemy duży kawałek naprawdę dobrej fantastyki, która dostarczy nam dużo rozrywki.

Małą wadą historii może być fakt, że są to opowieści z życia Mistrza Haxerlina. Więc kiedy on znika w połowie wydarzeń sprzedawać swoje artefakty do kolejnej wioski - my robimy to razem z nim. Dlatego czasami możemy nie doczekać się zakończenia niektórych historii, bo one już nie będą dotyczyły samego "maga". A szkoda, bo jestem bardzo ciekawa zakończenia "Succi vitalis"...

Nie pozostaje mi nic innego, jak gorąco polecić Wam lekturę naszego, polskiego pisarza. Tak! Naszego polskiego pisarza! Co prawda ja ogólnie mam tyły, jeśli chodzi o typową polską fantastykę, więc nie powinnam narzekać, że jest jej mało albo jest średnia. Niemniej jednak cieszę się bardzo, że tym razem na półce z dobrą fantastyką umieszczę KOLEJNEGO polskiego autora. "Cuda i Dziwy Mistrza Haxerlina" to dokładnie coś, co lubię - typowa, dobra fantastyka z nietypowym poczuciem humoru :)

Ocena: 5

Zapraszam jeszcze na stronę wydawnictwa, gdzie znajdziecie więcej informacji na temat książki. Wydawnictwo opublikowało również fragment książki, który znajdziecie tutaj.

Jeśli macie ochotę mnie posłuchać, to zapraszam także do obejrzenia videorecenzji:

Martyna Raduchowska "Czarne światła. Łzy Mai"

2015-05-31T13:36:00.001+02:00

Witaj w przyszłości.

Rok 2037. Wydawałoby się, że zaawansowana technologia pozwoli nam na bezstresową, bezpieczniejszą, dłuższą i ciekawszą egzystencję. W szpitalach wszczepiają nam implanty, które poprawiają jakość naszego życia. Systemy bezpieczeństwa pracują na najwyższych obrotach, więc nie musimy martwić się przestępstwami. Wśród nas żyją syntetyczni "ludzie" - maszyny stworzone głównie po to, by nam służyć. Jednak co się stanie, kiedy te syntetyczne istoty zapragną kochać, bać się, płakać, denerwować się, cieszyć... odczuwać? No cóż, chyba każdy, kto kiedykolwiek oglądał film sci-fi wie, co oznacza "bunt maszyn".

Głównym bohaterem książki jest porucznik Jared Quinn, który nie za bardzo odnajduje się w nowoczesnym świecie. Nie chce ulepszać swojego ciała i wszczepiać do niego coraz to nowszych implantów. Niestety, po wydarzeniach sprzed kilku lat - rebelii androidów - został zmuszony do przyjęcia znienawidzonych modyfikacji ciała. Żeby jeszcze tego było mało - ostatnią rzeczą, którą pamięta z krwawej wojny to zdrada jego syntetycznej partnerki Mai (jedynego androida, któremu kiedykolwiek ufał). Jared nie spocznie, dopóki nie wymierzy jej sprawiedliwości.

Dobry autor?

"Szamankę od umarlaków" Martyny Raduchowskiej dorwałam kiedyś przez przypadek w księgarni. Dopiero huk spadających książek za moimi plecami, a potem pełne wyrzutu sapanie klienta, który próbował utykać rozsypane tomy z powrotem na półce, zdołały mnie od tej lektury oderwać. Obiecałam sobie, że kiedyś po tę książkę wrócę, bo nie często się zdarza, że coś mnie tak wciągnie. Zanim jednak zdołałam zaopatrzyć się w swój egzemplarz Szamanki, skusiłam się na "Czarne światła. Łzy Mai". Czułam w kościach, że lektura mi się spodoba.

Sci-fi, które mogłoby wydarzyć się naprawdę?

Trzeba przyznać, że książkę czyta się nierówno i w pewnych miejscach trzeba ją odkładać ze względu na natłok nazw, opisów i wydarzeń, które musimy przetrawić. Nie sądzę jednak, że jest to całkowita wada lektury, bo dawno nie czytałam pozycji, do której ktoś ODROBIŁ PRACĘ DOMOWĄ. Mamy tu więc kevlar, czyli włókna aramidowe, nanowłókna węglowe, terminy z biomedycyny i wiele, wiele innych. Autorka pokazała prawdziwe GIRL POWER, bo dziewczyny wbrew pozorom nauki się nie boją! To prawdziwa przyjemność natrafić na lekturę sci-fi, która w jakimś stopniu chociaż daje przeświadczenie, że "to wszystko mogłoby się wydarzyć!". Naprawdę, świat przedstawiony przez Martynę Raduchowską jest cu-dow-ny, bo wymagał nakładu pracy i głębszego zastanowienia. I ze względu właśnie na szczegółowość historii warstwa literacka momentami trochę kulała. Ale było warto. Naprawdę było warto.

Bo w obliczu nowych technologii nadal pozostajemy tylko ludźmi.

"Czarne światła. Łzy Mai" to książka o poszukiwaniu własnej tożsamości i miejsca na Ziemi w obliczu zaawansowanej technologii, która powoli zaczyna wymykać się spod kontroli. Jest to również opowieść o ludzkim sumieniu i o dążeniu do perfekcji. O tym, że pieniądz zawsze będzie grał dużą rolę, a racjonalne myślenie niekiedy przestaje istnieć w obliczu nowości i obietnic lepszego życia. Po skończonej lekturze przychodzi refleksja - czy rzeczywiście musimy pchać ulepszenia technologiczne do każdej dziedziny swojego życia?

Girl Power.

Podczas lektury nie mogłam nie porównać Martyny Raduchowskiej do Magdaleny Kozak, która jest moją mistrzynią dobrej lektury, bo potrafi pisać ostry, "męski" wręcz, kawał dobrej książki. I chociaż "Czarne światła. Łzy Mai" nie wciągają tak, jak trylogia "Nocarz" czy "Fiolet" Pani Kozak, to jesteśmy już bliżej niż dalej.

Dobry początek serii.

Dwieście pierwszych stron ciągnie się jak świeża krówka (ale smaczna krówka!), ale niech Was ręka boska broni odkładać książkę na półkę i nie kończyć! Kolejne 200 stron wynagrodzi Wam wszystko. Koniec? Niczym petarda! Aż zaklęłam przy ostatniej stronie pod adresem autorki, bo pozostawienie czytelnika W TAKIM MIEJSCU KSIĄŻKI powinno zakrawać o przestępstwo. Książka nie jest wybitna i zapewne nie będzie należała do moich ulubionych, ale ma potencjał. To naprawdę dobry początek dobrej serii. Chcę więcej!

Ocena: 4

Książkę do recenzji otrzymałam od Wydawnictwa Fabryka Słów.

Ismet Prcić "Odłamki" + video

2015-04-30T00:38:00.000+02:00

Historii nie powinniśmy uczyć się tylko w szkole.

O trzyletniej wojnie domowej w Bośni nie dowiecie się na lekcjach historii. Mało który nauczyciel dociera w programie liceum chociażby do czasów PRL, więc informacji o tym, co działo się po roku 1989 musimy poszukać sami. Czego niestety bardzo często nie robimy...

Fabuła powieści.

Ismetowi Prciciowi udało się uciec z Bośni do Stanów Zjednoczonych. Jego ciało jest bezpieczne, ale jego dusza rozrywana jest na tysiące małych odłamków przez to, czego doświadczył podczas wojny. Autor próbuje poukładać potłuczone kawałki swoich emocji i wspomnień na kartach książki. To jest forma jego terapii, uporanie się z nieciekawą przeszłością. My dostajemy przy okazji ogromny kawałek historii z jego życia.

Smutna, szara rzeczywistość.

„Odłamki” Prcicia nie są lekturą prostą. Ba, mogłabym nawet rzec, że są lekturą nieprzyjemną. To jest jedna z tych książek, której czytanie sprawia nam psychiczny ból. I dopiero wtedy, kiedy mamy ochotę cisnąć tomem w jak najdalszy kąt dostrzegamy, że w tym szaleństwie jest pewna metoda. Czujemy namiastkę tego, o czym pisze Ismet w swojej książce. Czytamy o jego smutnym dzieciństwie, o okrucieństwach wojny i o szarej rzeczywistości pomiędzy. Nie pomaga tu czarny humor, nie pomagają też momenty, w których bohater przeżywa szczęśliwsze chwile – „Odłamki” są książką po prostu SMUTNĄ.

Książka do bólu prawdziwa.

Prcić w swojej książce oddał to, o czym powinien wiedzieć przeciętny czytelnik – że wojna na popłaca, że sieje tylko niepotrzebne zniszczenie i śmierć. Że rzeczywistość na froncie jest o wiele bardziej krwawa, niż nam się wydaje. Że filmy o dzielnych żołnierzach w dobrze dopasowanych mundurach pokazują tylko mały fragment tego, jak wojna wygląda naprawdę. Ismet stara się nakreślić też to, co czuje każdy emigrant – czy łatwo mu się odnaleźć w nowym otoczeniu, czy od razu zaczyna całkiem nowe życie? Czy ogląda się wstecz i tęskni za ojczyzną, czy może nie chce nigdy do niej wracać?

Zaburzona chronologia?

„Odłamki”, jak sama nazwa wskazuje, są strzępkami wspomnień autora. Nie są w żaden sposób ułożone chronologicznie i to bardzo przeszkadza w pochłanianiu powieści. W pewnym momencie złapałam się na tym, że nie wiedziałam za bardzo o czym i o kim czytam. Jedyne, czego byłam pewna to fakt, że czytając tę książkę odczuwałam bardzo dużo negatywnych emocji.

Język powieści.

Debiut Prcicia napisany jest prostym, często dosadnym językiem, który w bolesny sposób dociera dokładnie tam, gdzie dotrzeć powinien – do naszej podświadomości. Przez to lektura wydaje nam się gorzko-słona, aż czuć ten smak w ustach podczas czytania!

Doceń swoje życie.

Podsumowując „Odłamki” nie są lekturą prostą i przyjemną. Nie zadowolą tych, którzy liczą na wartką akcję i klarowną historię. Jednak, jak sama nazwa wskazuje, odłamki wspomnień Prcicia docierają do wszystkich zakątków naszego umysłu i pozostawiają nas z silnym przekonaniem, że trzeba celebrować to, że żyjemy. Dlatego warto trzymać tę książkę na swojej półce i sięgać po nią ilekroć czujemy, że nie potrafimy w pełni docenić swojego życia. Satysfakcja gwarantowana!

Po fragment powieści i recenzję filmową zapraszam tutaj:

Jak poznać, że najbliższa osoba kłamie i jak samemu podszkolić się w tej trudnej sztuce? "Anatomia kłamstwa" [Houston, Floyd, Carnicero, Tennant]

2015-03-28T12:23:00.000+01:00

Gdy tylko zobaczyłam "Anatomię kłamstwa", to po prostu wiedziałam, że powinna być moja. Co prawda autorzy polecają tę książkę osobom, które chcą WYTROPIĆ kłamstwo (i do tego też mi się przydała!), ale dlaczego nie można jej wykorzystać też po to, żeby trochę się podciągnąć w tej trudnej sztuce? Nie zrozumcie mnie źle, nie jestem patologicznym kłamcą. Znacznie łatwiej jest mówić prawdę i kiedy tylko czuję, że nawet najbrutalniejsza prawda będzie lepszym rozwiązaniem od kłamstwa, to ją wybieram. Z resztą ja lubię mówić ludziom wprost to, co mi leży na sercu. Ale zdarza mi się kłamać w dobrej wierze albo po prostu - kiedy nie mam ochoty zwierzać się z tego, co naprawdę mi gdzieś tam w głowie siedzi, bo w tej sytuacji jest to nikomu do niczego niepotrzebne. Ale żebym nie wyszła znowu na anioła - TAK, bywa, że kłamię żeby chronić własny tyłek przed potencjalnie niewygodną dla mnie sytuacją ALBO żeby wyciągnąć od kogoś cenne dla mnie informacje! Dlaczego? Bo mogę. "Bo to zła kobieta była!"

(źródło)

"Anatomia kłamstwa" składa się z ciekawych i zaskakujących opowieści byłych agentów CIA. Opisują oni swoje dawne sprawy i na ich przykładzie budują przewodnik w pigułce, który krok po kroku odkrywa przed nami problematykę i złożoność kłamstwa. Mocną stroną tej książki jest to, że są w niej KONKRETY. Wiecie, kawa na ławę i już wszystko wiemy. Możliwe, że w tym momencie wydaje Wam się to głupie, że w ogóle o tym piszę. Ale powiedzcie mi szczerze - Mieliście może kiedyś taką sytuację, w której poświęciliście czas jakiemuś poradnikowi, dotarliście do ostatniej strony i... nic z niego nie wynieśliście? Niestety ja tak miewałam, dlatego jestem wręcz w szoku, że ta książka oprócz dłuższych bądź krótszych historii zawiera również creme de la creme, czyli analizę (i to nawet w punktach) problematyki, którą porusza.

(źródło)

Ciekawostka: Wiecie, że słowa "Będę mówił prawdę, całą prawdę i tylko prawdę" nie są przypadkowym tekstem stworzonym dla "ładnego brzmienia", a najzwyklejszym i najprostszym na świecie zabiegiem psychologicznym? Zwracają uwagę na trzy różne typy kłamstw, po które może sięgnąć świadek zeznający.

"Anatomia kłamstwa" to poradnik, który DOKŁADNIE (ze szczegółami, przykładami i nawet odniesieniem do anatomii człowieka) opisze Wam jakie zachowania człowieka wskazują na to, że kłamie. Wypunktuje Wam dokładnie jego reakcje fizyczne i słowa/zdania, na które powinniście zwrócić uwagę, bo potencjalnie są dowodem na to, że delikwent coś ukrywa.

Bardzo ucieszyło mnie również to, że ci byli agenci CIA naprawdę mieli doświadczenie w terenie i nie rzucają słów na wiatr. Pamiętam do dzisiaj swoje zajęcia z socjologii na studiach, kiedy to dowiedziałam się, że założenie nogi na nogę i splecenie ramion oznacza, że zamykam się na rozmówcę. No dobra, ale co w momencie, jak jest mi zimno albo po prostu najzwyczajniej w świecie - wygodnie? Mam rozpleść wszystkie swoje kończyny i usiąść w niewygodnej dla siebie pozycji (przez co zaabsorbować swój mózg tą sytuacją), bo muszę pokazać, że się otwieram na drugiego człowieka? A figę! Dlatego autorzy kładą nacisk na to, żeby analizować dokładnie wszystkie zachowania człowieka i wyciągać z nich tyle, żeby stworzyć pewien wzór zwany "klastrem kłamliwych zachowań".

(źródło)

Oczywiście, trzeba pamiętać o tym, że nie jesteśmy w stanie w stu procentach zapanować nad reakcjami swojego ciała, dlatego nawet agenci CIA, którzy całe życie zajmują się wykrywaniem kłamstw, potrafią wpaść na pierwszym lepszym przesłuchaniu. Ja jednak nie wybieram się w przyszłości na posterunek zeznawać, bo morderstwa nie planuję, więc panowanie nad mikroekspresjami twarzy i doskonałość w każdym calu (których i tak nie osiągnę) nie będą mi potrzebne. Za to, po lekturze "Anatomii kłamstwa" wiem na co zwracać uwagę w szczerej rozmowie z innymi ludźmi i myślę, że teraz o wiele łatwiej będzie mi zdemaskować kłamstwo. Oraz, zgadliście, ujść z kłamstwem na sucho. "Bo to zła kobieta była!" :)

Polecam wszystkim, którzy lubią się dwa razy zastanowić, zanim obdarzą kogoś zaufaniem i tym, którzy sami mają coś na sumieniu ;)

Serial: How To Get Away With Murder / Sposób na morderstwo (2014)

2015-03-22T18:45:00.000+01:00

Szukaliście serialu, który nie będzie powielał schematów, który będzie świeży, fascynujący i zaskakujący przez KAŻDĄ minutę swojego czasu antenowego? Możecie przestać szukać, bo właśnie go znaleźliście. How To Get Away With Murder dosłownie spadł mi z nieba. Byłam już znudzona kolejnymi słabymi odcinkami seriali, które właśnie oglądałam. Miałam ochotę na coś, na co będę czekać z wytęsknieniem. Czego nie będę mogła i chciała przegapić. HTGAWM to serial właściwie idealny. Ale od początku:

How To Get Away With Murder to historia Annalise Keating. Prawniczki, która prowadzi swoją własną prywatną firmę i jednocześnie - Pani Profesor, która uczy prawa na renomowanej uczelni. Na tym właśnie Uniwersytecie co roku wybiera sobie 5 najwybitniejszych studentów, którzy będą jej pomagać w wygrywaniu spraw karnych swoich klientów. W krótkim czasie Annalise znajduje na te zaszczytne miejsca Wesa, Connora, Ashera, Michaelę i Laurel, którzy pokazali jej, że zrobią wszystko, żeby wygrać. Ich pierwszą wspólną sprawą będzie morderstwo studentki na kampusie, które w krótkim czasie będzie osią tego serialu i będzie się przewijać przez każdy jego odcinek. Oprócz tego, w każdym epizodzie Annalise i jej podopieczni będą starali się wygrać sprawę karną nowego klienta oraz pojawią się... flashbacki z nocy morderstwa. Jakiego morderstwa? No cóż, Annalise nie bez powodu nazwała swój przedmiot akademicki "How To Get Away With Murder" - naszej piątce studentów bardzo się on przyda! Więcej możecie zobaczyć w tym trailerze serialu:

How To Get Away With Murder jest dla mnie serialem idealnym. Nie przymila się on do widza i nie przeprasza. Producentka tego serialu jest sławna z tego, że robi wszystko po swojemu i nie da się zastraszyć. Dzięki temu tworzy niejednoznaczne, nietuzinkowe postaci, które nijak nie dadzą się zaszufladkować jako płytkie, nijakie lub przewidywalne. Każda z nich ma swój własny charakter, swoje własne marzenia, cele i dążenia. Każda z postaci pochodzi też z innej warstwy społecznej i ma inne wyobrażenie o pracy prawnika.

Mamy Wesa, który nosi w sobie jakąś wewnętrzną tajemnicę, jakiś ogromny ból, którego nie możemy zidentyfikować (Poznajecie aktora? Tak, to Dean z Harrego Pottera!). Mamy Ashera, który udaje płytkiego, głupiego osiłka, a który potrafi zdeklasować konkurencję swoim sprytem i znajomościami. Mamy Michaelę, która jest sztywną, ułożoną młodą kobietą, ale walczy o swoje tak mocno, że lepiej nie zaleźć jej za skórę. Mamy też Laurel, która jest ambitna i skryta, ale nie lubi żyć według określonych reguł. I w końcu - mamy Connora, który jest dumnym gejem i który jest tak samo przystojny, jak i przebiegły - wykorzystuje swoją aparycję, żeby uzyskać tajne informacje. W HTGAWM nie brakuje scen, które pokazują, jak też to robi. I oczywiście, po pierwszej gejowskiej scenie, posypało się milion komentarzy do pani producent, że widzowie nie życzą sobie więcej obrazów tego typu. Shonda Rhimes pozostała głucha na takie zażalenia i powiedziała, że będzie produkować taki serial, jaki podoba się jej i ma w dupie wszystkich homofobów, których takie sceny kłują w oczy. Aż ma się ochotę zakrzyknąć: "GO, SHONDA! GO!". Ale HTGAWM nie powinno być szufladkowane z powodu jednej postaci LGBT, ponieważ ma do zaoferowania o wiele, wiele więcej.

Viola Davis, która gra Annalise Keating robi NIESAMOWITĄ robotę. Ta kobieta pokazała, że jest REWELACYJNĄ aktorką, bo mało kto byłby w stanie zagrać tak złożoną postać. Keating z jednej strony jest nieprzewidywalna, a z drugiej - zachowawcza. Z jednej - silna, z drugiej - słaba. I tak można wymieniać bez końca. Ta postać to istna poezja dla oczu i uszu i koniecznie musicie obejrzeć ją w akcji.

A jak już napomknęłam o akcji... HTGAWM to istny MINDFUCK. Każdy odcinek trzyma w napięciu przez całe 40 minut. Nie co trzeci, nie co piąty - KAŻDY. Jeśli myślicie po jakimś czasie, że wiecie kto zabił, a kto ma coś na sumieniu... to źle myślicie. Scenarzyści szybko wybiją Wam z głowy takie błędne przekonanie. Tutaj nic nie jest oczywiste, a sytuacja z odcinka na odcinek zmienia się jak w kalejdoskopie. Ten serial to istny rollercoaster, na który jednak wchodzi się z prawdziwą przyjemnością. A kiedy kończy się pierwszy sezon... błaga się o jeszcze.

Tę przecudowną całość dopełnia muzyka. W większości odcinków da się usłyszeć przewspaniały, przegenialny zespół, jakim jest IAMX. Ich piosenki to czysta poezja. Wpasowują się one idealnie w mroczny, pełen napięcia (również, a może szczególnie - seksualnego) serial i niesamowicie go dopełniają. "I Come With Knives", "Music People", "Volatile Times" i cała reszta to utwory, które pobudzają każdą jedną komórkę w mózgu i które pomagają tworzyć ten specyficzny klimat serialu.

Z prawdziwą niecierpliwością wyczekuję jesieni, bo jak się okazuje, pierwszy sezon wyjaśnił nam wszystkie zagadki, ale w ostatnim odcinku podrzucił nam garść nowych, które tylko czekają na wspaniały drugi sezon :) Jeśli jeszcze się wahacie, czy obejrzeć HTGAWM, to zamiast tyle nad tym rozmyślać - załączcie sobie pierwszy odcinek. Jestem pewna, że zdecydowana większość z Was nie pożałuje.

Jeśli chcecie mnie posłuchać, to zapraszam też na wideorecenzję:

Ocena: 10/10

Kass Morgan "Misja 100" + video

2015-03-13T20:40:00.002+01:00

... czyli jak serial ZNOWU przebija książkę. Na wstępie muszę zaznaczyć, że swoje uprzedzenia od jakiegoś czasu bardzo często chowam w kieszeń, bo zazwyczaj kończy się tak, że są one całkowicie błędne. Tym razem zamiast zakładać, że książka będzie gorsza od serialu (bo zazwyczaj tak się dzieje), byłam szczerze przekonana, że tak cudowny serial musiał powstać na bazie równie cudownej książki i cudem powstrzymywałam się, żeby w dzień premiery nie wystawać pod księgarnią. "Misję 100" dorwałam w Empiku, bo nie płaciłam za nią ani grosza - posłużył mi bon zakupowy, który dostałam pod choinkę. I mój Mikołaj musiał chyba spojrzeć w przyszłość ofiarowując mi taki, a nie inny prezent. No bo powiedzcie sami (odsyłam do filmu poniżej, żebyście to mogli zobaczyć na własne oczy) - czy taka cienka i lekka książeczka powinna kosztować aż 35 złotych?

Ale przejdźmy do rzeczy. "Misja 100" opowiada historię setki nastolatków, którzy lądują na Ziemi. "Wróć! Przecież mieszkamy na Ziemi!" - ktoś zaraz mi przypomni. No cóż... Wyobraźcie sobie, że wybucha wojna atomowa i cała kula ziemska zostaje skażona promieniowaniem radiacyjnym. Jedynym wyjściem, żeby ratować ludzkość, jest załadowanie jakiejś jej części do rakiet i odesłanie w kosmos. I tak właśnie, przez kolejne 300 lat, mieszkańcy Arki, ogromnej stacji kosmicznej, wiodą sobie skromne życie. Okazuje się, że skromność to nie wszystko - na Arce zaczyna brakować tlenu i innych surowców. Władze Arki zaczynają obmyślać plan w celu ratowania ludzkiej rasy i wpadają na pewien pomysł. Prawo na Arce zawsze było bardzo rygorystyczne - jeśli masz powyżej 18 lat i popełnisz jakiekolwiek przestępstwo (kradzież, włamanie, morderstwo itd.) - wylatujesz bez kombinezonu w przestrzeń kosmiczną. Jeśli masz poniżej 18 roku życia i dopuścisz się czynu zabronionego - czekasz w celi do swoich osiemnastych urodzin, a wtedy masz prawo do apelacji i władza podejmuje decyzję - śmierć, czy ułaskawienie. No a skoro na Arce pełno jest takich nieletnich przestępców, a tlenu zaczyna brakować... władze dochodzą do wniosku, że najlepszym wyjściem z zaistniałej sytuacji jest wysłanie 100 więźniów na Ziemię i sprawdzenie, czy można bezpiecznie na nią powrócić, czy promieniowanie nadal jest zabójcze. No i tak właśnie setka dzieciaków zostaje zesłana z powrotem na naszą planetę...

Powinnam serdecznie podziękować Kass Morgan za tak cudowny pomysł na historię, bo serial "The 100" z odcinka na odcinek mocno mnie zaskakuje. Właśnie zakończył się jego drugi sezon i jestem pod jego głębokim wrażeniem. Natomiast nie mogę powiedzieć tego samego o książce, która jest po prostu krótka, płytka i wyprana z emocji. Nie zrozumcie mnie źle - czyta się ją szybko i właściwie bezboleśnie, z tym mogę się zgodzić. Natomiast sam język powieści jest dość mierny (tak, wiem, to może być wina tłumacza, ale niestety nie mam porównania), a książka kończy się w momencie, w którym tak naprawdę dopiero się zaczyna. Po lekturze miałam wrażenie, jakbym właśnie zaczynała czytać książkę, a nie pochłonęła całą. Czułam się tak, jakby ktoś mi wyrwał z tomu przynajmniej drugie pół kartek. "Misja 100" nie doczekała się ŻADNEGO rozwinięcia, a to, co nam zaserwowała autorka też nie było jakieś wybitne! Bohaterów w tej książce jest jak na lekarstwo (ale to nie jest w sumie takie dziwne, zważając na jej grubość) i większość z nich jest irytująca. Scenarzyści "The 100" wiedzieli dokładnie co robią - pozbyli się najbardziej irytujących bohaterów, a reszcie z nich dodali po garści odwagi i charakteru. Może dlatego tak bardzo się zawiodłam i zdziwiłam, jak przeczytałam książkę, bo nic, DOSŁOWNIE NIC, nie podobało mi się w niej bardziej. Z resztą z czego tu wybierać? Cała książka zawiera się w bodajże 1 odcinku serialu :)

Kass Morgan bardzo mnie zawiodła. Bo z jednej strony miała genialny pomysł na historię, ale z drugiej - nie potrafiła kompletnie go przekazać. To trochę przykre, kiedy okazuje się, że inni ludzie biorą Twój pomysł i potrafią przekształcić go w złoto, podczas gdy Twój pierwowzór... no właśnie. Jeśli jesteście zainteresowani tą historią, to ja szczerze Wam polecam serial. Książkę sobie odpuśćcie.

Jeśli macie ochotę na moją reakcję "na żywo", to zapraszam na wideorecenzję:

Daję 3-/6 za pomysł i za sentyment do serialu.

Stephanie Lehmann "Butik na Astor Place" + video

2015-02-16T20:09:00.003+01:00

Nie wiem jak Wy, ale ja kocham rzeczy z drugiej ręki. Uwielbiam myszkować w szafce babci i wyciągać starą biżuterię, czy zakładać ubrania z jej młodości. Lubię second handy, bo można znaleźć w nich coś zupełnie wyjątkowego. Amanda Rosebloom, jedna z bohaterek "Butiku na Astor Place" kocha vintage jeszcze bardziej niż ja. Z miłości do mody z ubiegłych lat prowadzi w Nowym Jorku butik. Skupuje ubrania od różnych dostawców, ale też od pojedynczych osób, które chcą się pozbyć staroci zalegających im w mieszkaniu. I tak, pewnego dnia, Amanda znajduje się w mieszkaniu starej, prawie stuletniej kobiety, która chce sprzedać suknie z dawnych lat. Buszując po kufrach ze strojami Amanda natrafia na bardzo stary, tajemniczy dziennik. Pod wpływem impulsu zabiera go wraz ze swoimi zdobyczami ubraniowymi i czyta z wypiekami na twarzy. I tak właśnie poznajemy drugą bohaterkę tej książki, Olive Westcott. Olive mieszkała na Manhattanie w 1907 roku. W epoce, w której młodym damom jeszcze nie do końca wypadało pracować, mieć własne zdanie i podążać za marzeniami...

Książka "Butik na Astor Place" musiała być moja! Nowy Jork, styl vintage i historia kobiety żyjącej ponad 100 lat temu to wystarczające dla mnie powody, żeby natychmiast zatopić się w lekturę. Sięgając po tę książkę byłam pewna, że będzie to opowieść w połowie epistolarna, ale ku mojemu zdumieniu okazało się, że autorka zdecydowała się na poprowadzenie obydwu historii z punktu widzenia i Amandy i Olive. Ten zabieg był wyjątkowo udany, bo dzięki temu zyskaliśmy szansę na dogłębną analizę postaci - mogliśmy poznać jej opinie, dążenia, marzenia.

Amandę i Olive dzieli sto lat burzliwej historii, ale łączy o wiele więcej. Obie chcą być silnymi i niezależnymi kobietami. Chcą ciężko pracować, ale robić to, co kochają. Niestety, Amanda jest uzależniona od Jeffa, jej żonatego kochanka, który zasypuje ją prezentami i płaci za sklep, ale nie daje tego, czego ona najbardziej pragnie: dziecka i ślubu. Olive ceniła sobie luksusy, jakie zapewniał jej ojciec, ale wkrótce znajduje się w sytuacji, w której musi radzić sobie sama: bez referencji, bez pieniędzy, ale za to z wielką ambicją i nadzieją na lepszą przyszłość.

Obie bohaterki kocha się już od pierwszych stron. I chociaż czasem ma się ochotę potrząsnąć zaślepioną Amandą albo wyłożyć lekcję wychowania do życia w rodzinie Olive, to i tak w bardzo krótkim czasie zaczyna nam zależeć na tym, żeby w końcu znalazły szczęście. Amanda i Olive to dziewczyny, które potrafią sobie poradzić w trudnych sytuacjach życiowych. To naprawdę silne, twardo stąpające po ziemi kobiety, które nie boją się wyzwań.

Nowy Jork, jako tło wydarzeń "Butiku na Astor Place" zachwyca. Barwne opisy ulic, sklepów i domów towarowych przenoszą nas w magiczny świat 1907 i 2007 roku. Ja, jako miłośnik NY, byłam zachwycona i chłonęłam atmosferę miasta z każdą kolejną stroną. Chyba nie muszę mówić, jak bardzo zaostrzyłam sobie apetyt na wycieczkę do Ameryki?

Stephanie Lehmann napisała kawał niesamowitej historii. Dzięki niej o wiele lepiej poznałam historię, zwyczaje i prawa rządzące początkiem XX wieku. Tego nie przeczytacie w książce do historii w szkole, bo nigdy nie ma na to czasu! Z resztą, to co innego poznać suche fakty, a co innego żyć historią bohatera z innego wieku. Autorka za pomocą Olive opisała nam świat, który nie był tak łaskawy dla kobiet. W którym dalej istniały uprzedzenia dotyczące pozycji kobiety w społeczeństwie, czy jej seksualności. Świat, w który momentalnie wsiąkamy.

Bardzo podobała mi się waleczna natura Olive, która często narzekała na rzeczywistość, w której żyje. Ja sama nie potrafiłabym się chyba w niej odnaleźć:

„Kto wymyślił zasady postępowania dla mężczyzn i kobiet? Bóg? Ta sama niesprawiedliwa reguła sprawia, że mężczyźni mogą palić w restauracji, wynajmować pokoje w hotelach, nie narażając swojej reputacji na szwank, dostawać lepiej płatne prace i cieszyć się prawem głosu! Nie sądzę, żeby Bóg miał coś wspólnego z paleniem w restauracjach, raczej stoją za tym mężczyźni. Ustanowili takie zasady, bo są dla nich korzystne. Dlaczego mam zyć według reguł, które moim kosztem przynoszą korzyść ich twórcom?"

Po lekturze tych 467 stron mogę powiedzieć tylko jedno: Jestem zachwycona! Książka jest urocza i klimatyczna. Pozostawia tę nutkę niedosytu, którą ja, masochista książkowy, uwielbiam! Dalsze losy Amandy i Olive w pewnym momencie musimy dopisać sobie sami...

Ocena: 5

Top 13 książkowych.filmowych.serialowych par na walentynki! + video

2015-02-14T23:57:00.001+01:00

Przedstawiam Wam subiektywny bezmiejscowy ranking ulubionych par z książek, filmów i seriali. Czym się kierowałam, tworząc ten ranking? Miłość i dobieranie się w pary łączy się dla mnie z pewną bardzo ważną rzeczą. Związek powinien mieć pewne granice. Nie interesują mnie takie pary, które zawsze wszystko robią razem. Wszędzie chodzą razem (czyli jak jedno nie może, to drugie samo nie pójdzie, bo nie), zawsze tak samo myślą, tak samo czują itd. itp. Dla mnie związek to pasmo docierania się i kompromisów. To sytuacja, w której dwie OSOBNE jednostki próbują ze sobą koegzystować w jako takiej harmonii. Związek nie może polegać na tym, że na jego rzecz tracimy całkowicie własną osobowość, własne zdanie i własną oryginalność. Dlatego ten ranking nie jest wypadkową NAJLEPSZYCH HISTORII ROMANTYCZNYCH ever, bo nie o to w nim chodzi. No dobra, gotowi?

KSIĄŻKI

1. Naina i Igor z "Wyższej Magii" Kiry Izmajłowej

Ach, ta trudna miłość studentki i doktora! Za co tak bardzo ich kocham? Naina Czernowa to kobieta, która wtyka nos w nie swoje sprawy i musi wszystko wiedzieć (dokładnie tak jak ja!). Ma niewyparzoną gębę i bardzo lubi się buntować. Igor Dawletiarow pięknie ją dopełnia. Jest to typ z pozoru szalenie antypatyczny, który swoim krzykiem potrafiłby obudzić i zmarłego. Nieźle temperuje buntowniczą naturę Nainy, która odpłaca się Dawletiarowi dokładnie tym samym. Ta miłość jest trochę taką chłodną kalkulacją serca, ale przez to nabiera prawdziwości. Miłość to niekoniecznie fajerwerki. Miłość to dobra zabawa, odpowiedzialność i duża doza przywiązania do tej drugiej osoby.

2. Alexia i Conall z "Bezdusznej" Gail Carriger

Para bardzo podobna do tej powyżej, z tymże o wiele bardziej zmysłowa. Alexia i Conall to typy z wysokim libido, więc u nich zawsze dużo się dzieje :) Alexia jest równą babką, która nie da sobie w kaszę dmuchać, przywali parasolką kiedy trzeba i nie weźmie za męża pierwszego lepszego muskularnego przedstawiciela płci męskiej. Conall zaś jest niesamowicie męski i mądry i mięknie przy Alexii jak przy nikim innym. Razem tworzą wybuchowy duet i nie sposób ich nie kochać.

3. Tonks i Lupin z "Harrego Pottera" J.K.Rowling

...czyli wybór chyba najbardziej oczywisty. Tonks i Lupin to para totalnych odmieńców i dziwaków, którą kocham miłością wieczną. Zwariowana Tonks, z jej kolorowymi włosami i ogromną energią życiową skutecznie pozbawia Lupina jego czarnych myśli. A Lupin ściąga szaloną Tonks na ziemię. Chociaż uważam, że przeciwieństwa niekoniecznie się przyciągają (a już na pewno nie wytrzymają ze sobą specjalnie długo), to tę parę kupuję w ciemno.

SERIALE

4. Elena i Clay z "Bitten"

Elena jest bardzo silną, odważną kobietą, której zależy na rozwijaniu swojej kariery i na prowadzeniu w miarę normalnego życia. Nie zostawia jednak swojej przybranej wilkołaczej rodziny w obliczu zagrożenia. Nawet, jeśli powrót w swoje "rodzinne" strony pozostawia jej normalne, długo wyczekiwane życie pod znakiem zapytania. Jej partner, Clay, posiada własne zainteresowania (a co może być bardziej sexy, niż facet z hobby?) - uczy historii. Oprócz tego także jest bardzo odważny i dla Eleny jest w stanie zrobić naprawdę, naprawdę wszystko. Oboje tworzą wspaniały duet, postrach wszystkich wilkołaków-kundli w okolicy.

5. Ted i Emmett z "Queer As Folk"

Ted i Emmett zaczynali od przyjaźni. Dopiero później, w pewnym momencie, stwierdzili, że czują do siebie coś więcej. Lubię takie historie miłosne, bo dla mnie wydają się najtrwalsze i najbardziej prawdopodobne (i tak, urocze też :D). Ted jest zagubionym w życiu nerdem, który kwitnie w niechcianej przez siebie pracy, ale mimo to naprawdę się go lubi i ostro mu się kibicuje. Nie przestaje nawet wtedy, kiedy Ted zaczyna jawnie niszczyć sobie życie. Emmett zaś jest jak promyk słońca - standardowy, modny gej, który nie boi się opinii innych i brnie przez życie, jak przez kolorową tęczę. Jest energiczny, słodki i oddany swoim przyjaciołom. Ted i Emmett byli jak dla mnie bezsprzeczną endgame, bo pięknie się uzupełniali.

6. Alice i Dana z "The L Word"

Alice i Dana to taki damski odpowiednik Teda i Emmetta :) Alice jest słodką, miłą, delikatną dziennikarką. Dana jest wulkanem energii, zawodową tenisistką z męskim pierwiastkiem. Ich miłość jest nieoczekiwana, ale szczera i głęboka. Mimo, że również nie są endgame, to udowadniają, że zawsze będą się kochały. Alice dba o Danę w najgorszych momentach jej życia i tym pokazuje, że jest najlepszą dziewczyną, jaką Dana kiedykolwiek w życiu miała. W końcu... w zdrowiu i w chorobie, prawda?

7. Ivan i Julia z "El Internado"

Kolejna niezwykle wybuchowa para! Julia jest dziewczyną, która nienawidzi, jak ktoś jej rozkazuje. Jest niesubordynowana, uwielbia robić wszystko po swojemu. Jest szczera do bólu i uwielbia korzystać z dobrodziejstw ironii. Ivan to taki typowy "school bully", który wyżywa się na wszystkich i wszystkim, żeby za wszelką cenę nie obdarzyć kogoś uczuciem, bo pod pancerzem prawdziwego chama skrywa swoją drugą, delikatną naturę. Ich pierwsze spotkanie nie należy do udanych. Kolejne także. Bardzo długo się kłócą i robią sobie wiele przykrości, ale powiedzenie "Kto się czubi, ten się lubi" jest nadal aktualne :) Ivan i Julia pięknie razem ewoluują - uczą się od nowa ufać, kochać i troszczyć o drugą osobę. Pokazują, że serialowa para może przetrwać dłużej niż jeden sezon i nie stać się nudna.

8. Chuck i Blair z "Gossip Girl"

Jak można nie lubić tej pary? Chair jest wprost idealne! Blair od razu zauroczyła mnie urodą (Leighton Meester jest przepiękna!) oraz swoimi dość oryginalnymi zainteresowaniami - miłością do starych filmów, dobrych książek i stylu vintage. Kocha modę, otacza się pięknymi rzeczami i niejednokrotnie rzuca bardzo ciekawymi cytatami. Chuck za to na początku wydaje nam się do bólu antypatyczny. Później jednak pokazuje swoje bardziej ludzkie oblicze no i... jak mu się oprzeć?! Ma cudowne wyczucie stylu i ubiera się ze smakiem. Oboje są wręcz dla siebie stworzeni. Łączy ich tak niewyobrażalna i zwalająca z nóg chemia, że nic dziwnego, że rzesze ich fanek na całym świecie codziennie polują na swojego własnego Chucka Bassa. Taka miłość potrafi zawrócić w głowie :)

FILMY

9. Ennis i Jack z "Brokeback Mountain"

Wszystko zaczęło się od krótkiej nowelki, ale to właśnie film skradł mi serce. Jack i Ennis to faceci, którzy ciężkiej pracy się nie boją. Są niezwykle zaradni i wiedzą, czego chcą w życiu. Kiedy siebie poznają, ich świat całkowicie się zmienia, a oni sami są zmuszeni do walki o miłość. Gdyby żyli w innych czasach, wszystko byłoby prostsze. A tak, muszą się ukrywać, choć i to źle się dla nich kończy. "Brokeback Mountain" to wspaniała opowieść o tym, jaką moc ma miłość.

10. Alec & Megan z "Two Night Stand"

Umawiacie się u faceta na szybki numerek. Następnego dnia chcecie jak najszybciej od niego wyjść, ale okazuje się, że to niemożliwe. Śnieżyca uniemożliwiła Wam wyjście z jego domu. Co teraz?! Megan dożyła momentu, w którym właściwie nie wie czego chce. Nie ma pracy, nie ma faceta i wszystko wydaje jej się całkowicie beznadziejne. Alecowi też nie za bardzo wiedzie się w życiu. A jednak, kiedy oboje są zmuszeni do wspólnej egzystencji, natychmiastowo nadają na wspólnych falach i odkrywają, że w gruncie rzeczy są bardzo do siebie podobni. To taka przyspieszona love story, która z niewiadomych przyczyn zapisała się w moim sercu na dłużej.

11. Laurel i Basel z "The Pretty One"

Chociaż nigdy nie miałam problemów z tożsamością, to bardzo często czułam, że nigdzie nie pasuję. Podobne problemy ma Laurel. Nie do końca wie, jakie jest jej miejsce w życiu i co powinna robić, żeby być szczęśliwa. Na jej drodze staje Basel. Strasznie hipsterski, ale w gruncie rzeczy normalny, uroczy i męski typ. Typowy "shoulder to cry on", ale z błyskiem w oku i niecodziennym poczuciem humoru. Laurel zaczyna przy nim odkrywać swoje własne, prawdziwe "ja", a Basel otwiera się na nową znajomość i znajduje w życiu kogoś, komu warto powierzyć swoje uczucia. Cudowna para!

12. Arthur i Ruth z "Love at First Sight"

Ten krótkometrażowy film całkowicie mnie kupił, wzruszył, rozbił. Ruth jest urokliwą starszą panią. Arthur to dziadek z ikrą, który codziennie pokazuje Ruth, że nadal jest dla niego najważniejszą osobą w życiu i dla niej jest gotów poświęcić KAŻDY SWÓJ DZIEŃ. Chce dzielić z ukochaną każdą kolejną minutę swojej egzystencji. Płakałam pod koniec jak szalona, mając cichą nadzieję, że kiedyś usłyszę o podobnej parze, która nie będzie tylko wytworem scenarzysty, a parą z krwi i kości :)

13. Anastazja i Dymitr z "Anastazji"

"Anastazja" to moja najukochańsza bajka z dzieciństwa. Zawsze myślałam, że to wytwór Disneya, a jednak niedawno odkryłam, że przez 22 lata żyłam w błędzie! :) Anastazję lubiłam za to, że jest twarda, odważna i bystra. Dymitra za to, że ma dobre serce. Ich miłość wydawała mi się bardzo naturalna i mimo wszystko realistyczna. Nie kupowałam (i nie kupuję nadal) historii o Kopciuszku, czy Śpiącej Królewnie. Dla mnie nie ma czegoś takiego, jak miłość od pierwszego wejrzenia. Dla mnie to o wiele głębsze uczucie. I właśnie dlatego tak bardzo lubię "Anastazję" :)

Uff, to było moje, bardzo oryginalne zestawienie. Jakie są Wasze typy? Znaleźliście jakiś wśród moich? A może zainspirowałam Was do przeczytania lub obejrzenia którejś z wymienionych pozycji? :) Pozdrawiam Was serdecznie i życzę Wam miłości (niekoniecznie tej romantycznej) przez 365 dni w roku, na okrągło!

Liebster Blog Award po raz drugi! :)

2015-01-18T20:05:00.001+01:00

Już drugi raz w mojej blogowej "karierze" otrzymałam ten nagrodo-łańcuszek i bardzo, bardzo się cieszę :) Nominowała mnie Lofney, która jest strasznie sympatyczną dziewczyną i którą uwielbiam i czytać i oglądać :)

Dobra, zaczynamy więc:

1. Jak bardzo wygląd zewnętrzny jest dla Ciebie ważny? Czy jesteś w stanie wyjść do ludzi w stanie nieidealnym? Czy oczekujesz od innych, aby w Twoim towarzystwie wyglądali perfekcyjnie?

Hm, haha, no tak. Pytanie idealnie dla mnie. MÓJ wygląd zewnętrzny jest dla mnie bardzo ważny. Mogę wyjść do ludzi w stanie nieidealnym, czyli bez makijażu, ale tylko w sytuacjach, kiedy mam pójść do sklepu/hipermarketu/na rynek. Centra handlowe i uczelnię traktuję już jako miejsce, gdzie "wychodzi się do ludzi", więc trzeba prezentować jakiś poziom. Wobec czego bez tapety na twarzy i w miarę schludnych ciuchów się tam nie pokazuję. Serio, studiuję od czterech lat i nigdy nie zdarzyło mi się przyjść bez makijażu na zajęcia ;) Do Manufaktury (centrum handlowe w Łodzi) bez makijażu zawitałam raz. I przemykałam się między sklepami. Wyglądałam jak osoba, która bardzo chce zostać ninją, ale ponosi druzgocącą porażkę. Nie polecam.

Natomiast jeśli chodzi o resztę... Tak naprawdę mnie to nie rusza. Widuję swoje koleżanki na studiach, które akurat mają "no make-up day" i wyglądają ok. Nie przeszkadza mi to ;)

2. Dobra książka i dobry film, który ostatnio skończyłeś/łaś i polecasz wszystkim.

Ostatnio skończyłam czytać "Nocny Patrol". Kocham go i polecam wszystkim, dam nawet linka do recenzji sprzed kilku lat: TUTAJ . Niedługo umieszczę tutaj swoją video-paplaninę na jego temat, więc stay tuned.

Dobry film, który ostatnio widziałam? Zdecydowanie "Accepted" ("Przyjęty"). Nie ma najwyższych not, ale mnie kupił. Mimo, że ja dostałam się na studia, to i tak identyfikuję się z głównym bohaterem. Całość jest nieprawdopodobna, naciągana i Blake Lively gra tutaj wyjątkowo odpychającą laskę, ale... ile bym dała, żeby chociaż kilka udogodnień z "South Harmon Institute Of Technology" przenieść na Politechnikę Łódzką ;)

3. Zła książka i zły film, który ostatnio skończyłeś/łaś i nikomu nie polecasz.

Zła książka... No skoro zbliżają się walęwtyłki (walentynki) i na ekrany kin wejdzie "50 twarzy najgorszej książki erotycznej jaką czytałam" (aka "50 twarzy Greya") no to tak - nie polecam tej lektury. Polecam za to moją jej recenzję.

Złym filmem będzie "Sex Tape" (Sekstaśma). Nie dość, że nie lubię Jasona Segel'a, bo zawsze gra w gniotach, to jeszcze scenariusz jest wyjątkowo idiotyczny. No IDIOTYCZNY. To był ciekawy pomysł, ale pogrzebał go wyjątkowo spieprzony scenariusz. Nawet moja ukochana Cameron nie mogła uratować tego filmu :(

4. Twój ulubiony vloger/kanał na YT.

WIELBIĘ Annę Akanę. Wielbię ją. Koniec, kropka. Jest śliczna, jest mądra, jest typem "successful young woman" - Ana, marry me!

5. Czy jesteś typem gracza? Lubisz grać w gry (nieważne, czy planszowe czy komputerowe, interpretacja dowolna) i poznawać nowe gatunki?

Naah. Lubię tylko planszówki i to od czasu do czasu na wyjazdach.

6. Trzy piosenki, które przyczepiły się do Ciebie i nie chcą za nic sobie pójść.

Sia - Elastic Heart - koniecznie z teledyskiem :)

Przepiękny teledysk, przepiękny tekst piosenki, przepiękna melodia, cudowna Sia.

Lorde - Yellow Flicker Beat

Nadal jestem pod wpływem "Igrzysk Śmierci". I uwielbiam taniec Lorde, który znacznie odbiega od tego, który się teraz promuje. Dziewczyna tańczy tak, jak jej gra w duszy i nie dba o to, czy dość seksownie macha tyłkiem. A najśmieszniejsze jest to, że mi się wydaje, że ten taniec jest jeszcze bardziej sexy, niż te wszystkie twerkingi i inne. Szczególnie, jak jest zrobiona "na Elvisa" z tą białą koszulą, grzywą i spodniami z wysokim stanem, mrrr <3

Enter Shikari - Anaesthetist

Ach, Enter Shikari wydali nowy album, o którym więcej już wkrótce. Jak na razie oczarował mnie ten singiel. Jest cudowny! Jest idealną, wyrafinowaną kombinacją wszystkiego, co kocham w muzyce.

7. Ulubiony świąteczny film.

Bezapelacyjnie - Holiday. Love Actually mi się już przejadło. Kate Winslet i Cameron Diaz plus Jack Black i Jude Law. Czego chcieć więcej do szczęścia? :)

8. Jaki masz stosunek do jedzenia? Sam/ma gotujesz czy może preferujesz restauracje? Jak oceniasz ludzi marnujących niezjedzone pożywienie.

Jaki mam stosunek do jedzenia? Jedzenie się mnie boi, bo napadam na nie niekontrolowanie :D Bardzo nie lubię jeść na mieście. Przede wszystkim jest drogo. Po drugie - ja sama najlepiej wiem, co mi smakuje :) Wolę gotować. Lubię gotować!

Zależy co się marnuje. Wkurza mnie, jak moja własna rodzona matka nie potrafi oszacować ile ona i moja siostra zajadają chleba. Kupuje go zbyt dużo, a potem ja wyrzucam spleśniałe kromki. Ja mam na to sposób - kupuję sobie chleb razowy na zakwasie. Kroję go na kromki i zamrażam. Przed jedzeniem wyjmuję jedną, dwie do odmrożenia i w niedługim czasie mam świeży chleb na zawołanie. Nic się nie marnuje i zachowuje świeżość :) Nie jestem jednak zwolennikiem wpychania w siebie na siłę. Całe życie walczę ze swoją wagą, więc wpychanie w siebie resztek, żeby się nie zmarnowały jest idiotyzmem. Ok, nie pójdą do kosza. Ale zaszkodzą organizmowi - pójdą w tyłek. I po co to? I uprzedzam - na argument, że dzieci w Afryce nie mają co jeść, odpowiadam zawsze - "Skoro tak Cię to boli, to im coś wyślij" ;)

9. Jaka była wymarzona przez Ciebie praca w dzieciństwie? Czy podążasz wyznaczoną przez siebie kilka/kilkadziesiąt lat temu ścieżką kariery?

Boże, kolejne pytanie, które jest dosłownie układane pode mnie! :) Moją wymarzoną pracą w dzieciństwie było aktorstwo. Niestety, żeby zdawać na filmówkę, trzeba mieć już ogromne portfolio. I nie pożegnałabym się z moją fryzurą za nic! Od 8 roku życia chciałam też zostać informatykiem. I nawet poszłam na studia informatyczne. Niestety, tam okazało się, że nie chcę zostać programistą. Mogę pisać strony internetowe, ale nie programy. To nie dla mnie :) Więc nie, robię kompletnie coś innego, ale co oddaje mnie w stu procentach. Bo jestem jaka jestem - mam milion zainteresowań i lubię to u siebie. Tym sposobem studiuję interdyscyplinarny kierunek, jakim jest Towaroznawstwo, piszę bloga, nagrywam vlogi, gram na gitarze i robię jeszcze milion innych rzeczy, które w danym czasie sprawiają mi przyjemność. Nie muszę być w czymś perfekcyjna. Wolę spróbować wszystkiego, bo życie jest za krótkie i za bardzo interesujące, żeby musieć tkwić w jednej pracy i z jednym hobby.

10. Odwieczna walka, psy vs. koty. Które lepsze i dlaczego?

Psy. Bardziej okazują miłość, są większe, uroczo capi im z pyska i spomiędzy łapek, machają ogonami, lubią biegać po parku i aż tak bardzo nie niszczą mebli. Ach, jak ja chciałabym mieć własnego psa...

11. Lubisz chodzić do teatru? Jeżeli tak to napisz jaki jest twój ulubiony spektakl. A jeżeli nie lubisz teatru, to napisz dlaczego.

Lubię chodzić do teatru! Robię to jednak zdecydowanie za rzadko! Moje ulubione przedstawienia do tej pory to zdecydowanie "Boeing Boeing" i "Ożenek". Polecam serdecznie :)

A jakie byłyby Wasze odpowiedzi?

Charlize Mystery "Nie mam się w co ubrać" + videorecenzja + życzenia Świąteczne

2014-12-23T19:52:00.001+01:00

Ostatnie miesiące obfitują w książki o modzie. Książki, które są pisane przez sławnych blogerów/vlogerów. Sama z niecierpliwością wyczekiwałam "Radzka radzi, Tobie dobrze w tym!", ponieważ vlogi Radzi oglądam bardzo chętnie. W międzyczasie dostałam propozycję przyjrzenia się "Nie mam się w co ubrać" autorstwa Charlize Mystery, którą od czasu do czasu podglądam na blogu, bo lubię się inspirować niektórymi jej stylizacjami. Nie mogłam odmówić :)

Zanim otrzymałam książkę, zdążyłam naczytać się bardzo negatywnych opinii. Tej pozycji zarzuca się, że niczego nowego nie wnosi, że Charlize zadziera nosa, że rzuca oczywistościami itd. Jeśli nie znam czyjegoś gustu, to do takich recenzji podchodzę sceptycznie, więc nie przejęłam się zbytnio, tylko rozpoczęłam lekturę.

Charlize zaczyna od opisu poszczególnych sylwetek. I tutaj dla wielu kłopotliwie zbudowanych dziewczyn nie wszystko będzie takie oczywiste... Autorka nie podaje dokładnych wymiarów, więc bazujemy na domysłach. Metodą prób i błędów da się jednak określić swoją figurę.

Dalsze rozdziały traktują o poszczególnych częściach garderoby. Charlize opisuje tam każdy możliwy fason danej rzeczy, przybliża jej historię i radzi, która sylwetka w jakim fasonie będzie wyglądać najlepiej. Gotowe stylizacje z wykorzystaniem np. parki, czy białego t-shirtu są strzałem w dziesiątkę i bardzo dużym plusem całej książki. Jeśli nie będziemy miały pomysłu na strój, wystarczy otworzyć książkę na propozycji różnych zestawów i zainspirować się. A stylizacje są naprawdę różne - od prostych, po lekko fikuśne, więc każda dziewczyna znajdzie wśród nich coś dla siebie.

W tym dość obszernym tomie znajdziemy także słowo o dopasowywaniu okularów do kształtu twarzy, rozdział o torebkach (oraz o tym jak sprawdzać ich jakość!), dużo informacji o butach i biżuterii oraz kolejną rzecz, która jest dla mnie bardzo mocnym plusem książki - mały przewodnik po wszystkich typach materiałów. Chociaż Charlize dzieli je na: jedwabne, bawełniane, wełniane, sztuczne i syntetyczne, a ja uważam, że podział na naturalne, sztuczne i syntetyczne w zupełności wystarczy, to jest to jedyna rzecz, do której mogę się tu przyczepić. Każda dziewczyna, która wcześniej nie zwracała uwagi na to, z czego wykonane są jej ubrania, na pewno nauczy się wielu przydatnych informacji i będzie bardziej świadomie kupować tekstylia.

W książce nie zabrakło też wielu porad o tym, jak kompletować swoją garderobę i jak ją konserwować. Niestety, Karolina Gliniecka podsuwa nam też krótki rozdział o obowiązkowych klasykach, które każda z nas powinna posiadać. Ja jestem zagorzałą przeciwniczką takiego generalizowania. Każda z nas jest inna i dla każdej co innego będzie obowiązkowym elementem w szafie. Ja nie jestem fanką białych t-shirtów i koszul (z wyjątkiem tych flanelowych). Czuję się w nich źle i nie zakładam ich. Wobec czego nikt nie namówi mnie na ich kupno i nie udowodni mi, że ich potrzebuję. Świetnie daję sobie radę bez tych klasyków. Ten rozdział jest słaby niestety nie tylko ze względu na dobór klasyków, ale także na ich opis. Charlize Mystery pisze całą swoją książkę bardzo lekkim, dostępnym dla każdego językiem. Niestety w tym przypadku trochę przesadziła i krótkie opisy pod kolejnymi obowiązkowymi częściami garderoby brzmią jak żywcem wycięte z Bravo (przykład: Szpilki. Im droższe, tym bardziej niewygodne. Ale przecież nie o wygodę tu chodzi! Powinnaś mieć przynajmniej jedną parę.").

"Nie mam w co się ubrać" nie jest wybitnie odkrywczym poradnikiem, ale zawiera w sobie kilka naprawdę trafionych porad oraz masę, masę inspiracji na własne stylizacje. Jest to idealna pozycja dla tych, którzy dopiero zaczynają odkrywać swój styl i którzy nie traktują Charlize jako wyroczni, a jedynie jako blogerkę, która chce się z nami podzielić swoimi obserwacjami. Wtedy to od nas będzie zależało, czy zastosujemy się do nich, czy nadal będziemy ubierać się po swojemu.

To może być także dobry pomysł na prezent!

Jeśli macie ochotę zajrzeć do środka książki, to zapraszam Was do obejrzenia recenzji mówionej, w której pokazuję Wam kilka stron. Pod koniec czekają Was również życzenia świąteczne - ode mnie, dla Was :)

Elton John "Miłość jest lekarstwem. O życiu, pomaganiu i stracie" + videorecenzja

2014-12-17T22:07:00.002+01:00

Nasze czyny określają to, kim jesteśmy. Z tego założenia wychodzi Elton John - gwiazda naprawdę wielkiego formatu, której hity (a przynajmniej jeden z nich) zna właściwie każdy. Co wiemy o Eltonie Johnie? Właściwie niewiele - że gra na fortepianie i śpiewa, że jest gejem. Część doda jeszcze, że ma partnera i małego synka. Ale ilu z nas słyszało o jego fundacji i walce z HIV/AIDS na świecie?

Elton John poświęcił swoją biografię (w której przecież mógł pisać właściwie tylko o sobie, swojej karierze i piosenkach) na opisanie czym są HIV i AIDS, kogo dotykają i z jakimi trudnościami muszą zmierzyć się osoby seropozytywne. Swoją książkę rozpoczął od wzruszającej, i jeżącej włos na głowie, historii małego chłopca zakażonego wirusem HIV podczas transfuzji krwi. Chłopca, który pomógł mu podnieść się z nałogów i otworzyć oczy na problem ludzi seropozytywnych. Na kartach biografii, na przykładzie Ryana, dowiadujemy się z jakimi okropnymi stereotypami wynikającymi z niechęci i braku odpowiedniej edukacji zmagają się osoby chore na HIV. Jak niekiedy okrutnie i niesprawiedliwie są traktowane.

"Miłość jest lekarstwem" to książka traktująca nie tylko o chorobie, ale także (a może przede wszystkim?) o przyjaźni, miłości i potrzebie zrozumienia. Elton John pokazuje, że kluczem do pozbycia się niszczących i nieprawdziwych przekonań o kimkolwiek i o czymkolwiek jest odpowiednia edukacja. Pozostaje tylko pytanie - czy społeczeństwo, posiadając dostęp do wiedzy, będzie chciało się edukować?

Ta książka zostaje z czytelnikiem na dłużej. Elton John przedstawił nam problem epidemii HIV na świecie w najbardziej ludzki, a więc chwytający za serce sposób. Lekturę polecam wszystkim, którzy o wirusie HIV nie wiedzieli do tej pory za wiele i którzy mają ochotę poznać sir Eltona Johna od trochę innej strony. Ja mogę powiedzieć tylko tyle - "Miłość jest lekarstwem" się dosłownie POŁYKA, bo nie sposób jest odłożyć lekturę na później. Szczególnie, że jest ona napisana tak, jakby Elton siedział sobie koło Was na wygodnym fotelu i opowiadał historię.

Jeśli jesteście ciekawi, jakie cytaty znajdują się w książce i co Elton John napisał o swojej przyjaźni z Freddie'm Mercury'm, oglądajcie:

Bloopers #1, czyli co tak naprawdę dzieje się pomiędzy cięciami w filmach :)

2014-12-02T19:54:00.001+01:00

Nagrywanie nie zawsze jest takie łatwe jak się wydaje :) Ale dzięki takim pomyłkom wychodzą całkiem niezłe filmy, więc dzielę się z Wami wszem i wobec nieudanymi scenami!

Harry Potter "Potterfreak" TAG

2014-11-23T20:19:00.001+01:00

Dobry wieczór wszystkim Potteromaniakom ;) Po czym poznać rewelacyjną książkę? Po tym, że po jej lekturze nadal ją wspominasz! Po roku... dwóch... kilku latach nadal ją kochasz i wracasz do niej, żeby przypomnieć sobie najlepsze fragmenty. Dla mnie Harry Potter jest książką mojego życia. Dorastałam razem z nim. To on sprawił, że mam rozwiniętą wyobraźnię i tak bardzo kocham książki fantastyczne.

Harry Potter nigdy nie umrze! I dowodem na to jest ten TAG!

Zapraszam serdecznie do oglądania. Pytania macie w opisie do filmu oraz tutaj, pod filmem. Zapraszam również Was wszystkich do tego, żebyście w komentarzach, na swoich blogach, czy w filmach zrobili ten TAG. Wtedy koniecznie podzielcie się linkiem, bo ja bardziej niż chętnie poczytam i posłucham wypowiedzi każdego z Was. POTTERFREAKI ŁĄCZMY SIĘ :D

OGÓLNE
1. Ulubiona książkowa część HP?
2. Najgorsza książkowa część HP?
3. Ulubiona filmowa część HP?
4. Najgorsza filmowa część HP?

POSTACI
5. Ulubiony Weasley?
6. Ulubiona postać żeńska?
7. Ulubiona postać męska?
8. Ulubiony czarny charakter?
9. Ulubiony profesor?

WOLAŁBYŚ…
10. A – umyć Snape’owi włosy, czy B – słychać przechwałek Lockharta przez cały dzień?
11.. Wyzwać do walki A – Bellatrix w dobrym humorze, czy B – rozwścieczoną Molly?
12.. Przyjechać do Hogwartu A – Hogwart’s Expressem, czy B – latającym samochodem?
13.. A – pocałować Voldemorta, czy B – uraczyć Umbridge kąpielą z bąbelkami?
14.. A – dosiąść Hipogryfa, czy B – przelecieć się Błyskawicą?

KSIĄŻKI A FILM
15. Coś, co nie było pokazane w filmie (scena, osoba), a co powinno się w nim znaleźć?
16. Gdybyś mógł wybrać jedną część, która zostanie nakręcona ponownie, to która by to była?

HOGWART
17.Jaki byłby twój patronus?
18.Które z trzech insygniów śmierci wybrałbyś?
19.Na jakiej pozycji grałbyś w drużynie Quidditcha?
20.Do którego domu w Hogwarcie najprawdopodobniej byś należał (co podpowiada Ci intuicja)?
21.Do którego domu przydzieliła Cię Tiara na Pottermore?
22.Który przedmiot najbardziej by Ci się podobał?
23.Którego zaklęcia chciałbyś koniecznie się nauczyć?
24. Które zwierzątko wziąłbyś ze sobą do Hogwartu?
25..Z jaką postacią z Hogwartu zaprzyjaźniłabyś się najszybciej?

POZOSTAŁE
26.Jeśli mógłbyś zmienić coś w obojętnie której części, co by to było (wydarzenie, postać itp. Itd.)
27.Ulubiony Huncwot?
28.Jeśli mógłbyś wskrzesić jednego bohatera, który by to był?
29. Insygnia śmierci, czy Horkruksy?
30. Ulubiony pairing w HP?

Andy Weir - "Marsjanin" + videorecenzja

2014-11-18T17:35:00.001+01:00

Wyobraź sobie, że jesteś jedną z pierwszych osób, która stawia kroki na Marsie. Wraz z resztą załogi wyruszyłeś na misję Ares 3. Waszym zadaniem jest zbadać planetę i powrócić z próbkami do domu. Coś jednak idzie nie tak - Ty i Twoi towarzysze natykacie się na burzę piaskową. Musicie natychmiast opuścić Marsa. Kiedy jednak uciekasz przed niebezpieczeństwem, zostajesz ranny. Reszta towarzyszy jest pewna, że nie żyjesz. Nie ma też odpowiednio dużo czasu, by się o tym upewnić - sama musi się ratować. Kiedy otrząsasz się z szoku po upadku, dochodzi do Ciebie, że kilka chwil temu Twoja załoga odleciała. A Ty zostałeś na Marsie sam. Z ograniczonymi zasobami pożywienia, wody i tlenu. I nie wiadomo, czy pomoc nadejdzie na czas...

Na początku nie mogę nie napisać o potencjalnie najmniej ważnej rzeczy w całej książce, czyli o okładce. Rzadko się zdarza, żeby okładka była tak PRZEPIĘKNA! Uwielbiam cieniowanie, uwielbiam taki format lektury, uwielbiam gładkość papieru. Grafik wykonał tu kawał dobrej roboty.

Przechodząc do treści: Mark Watney to właśnie ten nasz biedny kosmonauta, który przez przykry przypadek zostaje pozostawiony na pastwę losu przed resztę załogi. Od pierwszych stron książki mocno nas zadziwia - zachowuje zimną krew i bierze się od razu za walkę o przetrwanie. Ja na jego miejscu dostałabym takiego ataku paniki, że sondy robiące zdjęcia planecie bez trudu uchwyciłyby jak rozpaczliwie hiperwentyluję, łapię się za głowę i miotam po Marsie, w żałosnym poszukiwaniu papierowej torby... Watney jednak od razu zaczyna snuć plany - jak racjonować żywność, jak uzyskać łączność z Ziemią, jak przemieszczać się po planecie itd.

Andy Weir stworzył bohatera, z którym można przysłowiowe "konie kraść". Marka cechuje szczerość i ambicja, jest także niesamowitym optymistą, który stara się żartować z każdej sytuacji i nie dopuścić do momentu, w którym straci nadzieję. Watney ma szczęście, że ma pogodne usposobienie, bo humor w obliczu zagrożenia pozwala zminimalizować stres i odgonić złe myśli.

Dziennik Watney'a naszpikowany jest żartami ale także słownictwem typowym dla

(źródło)

inżynierów, wobec czego może nie dla wszystkich być zrozumiały albo "łatwy do przejścia". Myślę jednak, że "dla chcącego nic trudnego". Szczególnie, że z powieści da się kilku ciekawych rzeczy nauczyć i wynieść jedną bardzo mądrą wskazówkę: "Lepiej zawsze uważać na zajęciach, uczyć się pilnie, bo nigdy nie wiadomo, kiedy przyda nam się zdobyta wiedza. Czasem nawet może ona uratować życie.".

"Marsjanina" czytało się całkiem lekko. Były czasem momenty zastoju, ale myślę, że jest to celowy zabieg autora - w końcu Watney spędził na Marsie całkiem sporo czasu. Wiadomo, że kiedyś musiał się w końcu zacząć nudzić. Szczególnie, że reszta załogi nie dzieliła z nim gustów muzycznych i filmowych - koleżanka zabrała ze sobą w podróż utwory disco i seriale z lat 70. Dla Watney'a to był prawdziwy koszmar. Ale wolał słuchać i oglądać cokolwiek, byleby nie zanudzić się na śmierć.

Powieść Andy'ego Weira działa niezwykle silnie na emocje. Nie potrafimy się od książki oderwać, bo przejmujemy się losem opuszczonego kosmonauty. Cieszymy się z nim, stresujemy się z nim, boimy się z nim. Czytając ostatnie strony wzruszyłam się przeogromnie, chociaż wcześniej nie zdawałam sobie sprawy, że "Marsjanin" tak umiejętnie oddziaływał na moje uczucia.

Ostatnio coraz częściej natrafiam na naprawdę dobre powieści i filmy sci-fi. Chyba pora w końcu zmienić o nich zdanie i przestać twierdzić, że "ja za science fiction nie przepadam". "Marsjanin" zasługuje u mnie na miano "zaskoczenie listopada", bo chociaż miałam ochotę go przeczytać, to nie spodziewałam się, że tak bardzo mi się spodoba :)

Zapraszam też do obejrzenia videorecenzji:

Ocena: 5/6

Seriale na jesień/zimę 2014 - część 3

2014-11-16T23:08:00.001+01:00

To, ile seriali oglądam doszło do mnie dopiero wówczas, gdy usiadłam żeby je wszystkie opisać ;) Okazało się, że samo wytłumaczenie co oglądam zajęło mi naprawdę sporo czasu. W momencie, w którym piszę ten post zarzuciłam już na dobre oglądanie "Gotham", a "Downton Abbey" powróci dopiero na święta i to tylko z jednym odcinkiem specjalnym :( Ale skoro dni robią się coraz krótsze, to właściwie nie powinnam narzekać :) Dwie godziny więcej dają mi czas na czytanie, a ostatnio zaopatrzyłam się w niezwykle ciekawe pozycje (właśnie w tej chwili trzęsę się na samą myśl o tym, co zrobię, jak dorwę je wszystkie i wczytam się, zapominając o bożym świecie) o których opowiem już wkrótce. W międzyczasie poczytajcie lub posłuchajcie po raz ostatni o serialach, które warto oglądać.

11. New Girl

New Girl to serial, który można porównać do "Przyjaciół", bo tutaj również mamy do czynienia z grupką przyjaciół, która najczęściej spotyka się we wspólnym pokoju i próbuje koegzystować :) Jessica Day po przykrym rozstaniu z chłopakiem jest zmuszona do przeprowadzki i natrafia na ciekawą ofertę wynajmu. W lofcie miesza trzech kompletnie niepodobnych do siebie (zarówno fizycznie, jak i charakterologicznie) facetów: Winston, Schmidt i Nick, którzy w trybie pilnym szukają współlokatora. Oczywiście przyjmują ofertę Jess i od tej pory... nic już nie będzie takie samo.

Każdy odcinek napompowany jest humorem, bardzo często też absurdem. Nie jest to serial wysokich lotów, ale Zooey Deschanel (Jess) to wszystko się wybacza, bo jak dla mnie jest ona ideałem kobiecej urody. Do tego odcinki najczęściej naprawdę bawią i podnoszą na duchu, ewentualnie zostawiają nas z lekkim "wtf" na twarzy. W sam raz na leniwe wieczory po stresującym dniu. Cytując reklamę pewnej czekolady - "A Ty, po ilu odcinkach się uśmiechniesz?".

12. Red Band Society

Producentem serialu jest Steven Spielberg. Tak, ten Steven Spielberg. Dla takiej postaci warto jest obejrzeć chociaż pilota. A serial jest naprawdę niezły. Red Band Society opowiada historię pacjentów oddziału pediatrycznego. Każdy z nich ma jakąś ciężką chorobę (rak, mukowiscydoza, anoreksja, niewydolność serca, śpiączka), z którą musi sobie radzić na co dzień, a do tego - marzy o tym, by wieść normalne życie. Piątka pacjentów postanawia wspierać się nawzajem i rozdać między sobą czerwone opaski świadczące o przebytych operacjach. One mają im pomagać w trudnych chwilach. Teraz pewnie myślicie, że cały serial utrzymany jest w niemiłej, smutnej i napiętej atmosferze. Ha! Nic bardziej mylnego. Oczywiście, RBS potrafi nieźle wzruszyć i przekazać wiele ciekawych prawd życiowych, ale nie zapominajmy, że to serial o nastolatkach. Które popełniają błędy, bawią się, śmieją, przeżywają pierwsze miłości i są wyjątkowo niesubordynowane (ku niezadowoleniu jednej z pielęgniarek, z której też jest niezłe ziółko). Będzie tu miejsce i na śmiech i na łzy, więc jeśli nie straszne Wam szpitale, to oglądajcie śmiało.

13. Supernatural

Supernatural zaczyna się w momencie, w którym to Sam Winchester prowadzi normalne życie przeciętnego studenta - uczy się pilnie, mieszka z dziewczyną i snuje dalsze plany na przyszłość. W pewną ciemną noc odwiedza go starszy brat - Dean, z bardzo niepokojącą wiadomością: ich ojciec zaginął na polowaniu i już od dawna nie daje znaków życia. I wszystko byłoby w miarę dobrze, gdyby uczestniczył w ZWYKŁYM polowaniu (na sarenki, ptaki, dziki, czy takie tam). Ale rodzina Winchesterów, tak jak wiele innych rodzin wykwalifikowanych Łowców, zna mroczny sekret życia na Ziemi - pośród nas czają się potwory. Duchy, wampiry, wilkołaki, dżiny i inne nadnaturalne stworzenia, które uprzykrzają życie ludziom (straszą ich, zjadają itp. itd.). Zadaniem Łowców jest ich wyeliminowanie. Niestety, Winchester senior nadal nie wrócił po zakończonym zadaniu, więc bracia postanawiają wyruszyć w drogę i złapać jego trop. A to nie będzie łatwe, gdyż po drodze czeka na nich wiele śmiertelnych niebezpieczeństw.

Pierwsze sezony są NIESAMOWITE. Są mroczne, straszne, ale również bardzo zabawne i lekkie. Można je oglądać całymi dniami i nocami. Wciągają na tyle, że nie sposób jest przestać. W kolejnych odcinkach dochodzą jeszcze anioły i demony, a wraz z nimi przecudowni bohaterzy drugoplanowi - Castiel i Crowley, którzy jak nikt potrafią kompletnie skraść serial (i serce ;) ). Mimo, że po 6 sezonie jest coraz gorzej, a SPN stało się odgrzewanym kotletem, którego czasem naprawdę trudno przełknąć, to ja polecam z całego serducha. Chociaż moja miłość do SPN znacznie osłabła, to i tak uważam, że to jeden z lepszych seriali tej dekady :)

14. The 100

The 100 poznałam właściwie bardzo niedawno, a już zdążyłam nadrobić pierwszy sezon i teraz śledzę losy bohaterów na bieżąco. The 100 to serial sci-fi, który bardzo mocno polubiłam, mimo, że za tym gatunkiem szczególnie nie przepadam. Opowiada on o historii ludzi, którzy mieszkają w kosmosie. Na statku, który nazywają Arką. 100 lat wcześniej na Ziemi wybuchła wojna atomowa i skaziła ona całą planetę promieniowaniem, więc ewakuacja na statki kosmiczne była jedynym ratunkiem. Niestety, jak to bywa z technologią, ona też ma ograniczoną żywotność. I tak, na Arce kończą się zapasy powietrza. Rada podejmuje więc decyzję, że wyślą oni na Ziemię setkę nastolatków, którzy złamali prawo (pełnoletnie osoby łamiące prawo zostały skazywane na śmierć, młodsze zaś - wtrącane do więzień). Jeśli Ziemia nadal będzie skażona promieniowaniem - umrą od razu. Jeśli nie - pozostali, w tym Rada i starsi, dołączą do nastolatków, budując nowe życie na starej, ale wciąż żywej planecie. The 100 lądują na Ziemi, wszyscy po raz pierwszy stykają się z prawdziwą, a nie sztucznie wytworzoną naturą. Zachłystują się swoją wolnością i cieszą z przybycia na stały i tak przepiękny ląd. Radość jednak nie trwa długo, bo okazuje się, że nie są na planecie sami...

Dawno żaden serial nie wciągnął mnie tak mocno jak The 100. Za scenariuszem stoi wyjątkowo kompetentna osoba, która nie boi się wyzwań i potrafi trzymać widza w napięciu. Jeśli macie ochotę na serial mocno przygodowy i mocno absorbujący, to nie zwlekajcie ani chwili dłużej i oglądajcie! :)

15. The Vampire Diaries

Tak pokrótce, TVD jest serialem o trójkącie miłosnym. Dwoje braci wampirów, Damon i Stefan, przyjeżdża do Mystic Falls, swojego starego, dobrego domu. Przy okazji natyka się na Elenę - zwykłą licealistkę. Oczywiście, Stefan zakochuje się w dziewczynie i ta dwójka zaczyna wić sobie miłosne gniazdko przez kilka sezonów. Potem okazuje się, że Damon również żywi głębsze uczucia do Eleny i tak ze Steleny robi się Delena, gdzieś po drodze Elena przeżywa szereg różnych metamorfoz itp. itd. I to właściwie jest dokładny opis tego, o czym jest ten serial ;) Brzmi strasznie, ale mimo wszystko ogląda się w miarę dobrze. TVD serwuje nam naprawdę dobre kawałki muzyczne, dużo dramy, dużo pairingów i dużo idiotycznych zachowań poszczególnych bohaterów, ale da się przeżyć. Czarownice i wilkołaki także przychodzą w "pakiecie". Ja aktualnie oglądam TVD dla Iana Somerhaldera (bo jest hipnotyzująco przystojny i Damon, mimo że znacząco się uspokoił po zakochaniu się, to nadal jest bardzo mrocznym typem), Candice Accola (bo jest piękna i gra jedyną w miarę znośną postać w tym serialu, czyli Caroline) i Michaela Malarkey'a (bo świetnie wciela się w postać Enza, który jest jedynym światełkiem w tunelu dla tego serialu). Wiem, że mój opis niekoniecznie zachęca do obejrzenia TVD, więc powiem tak: To jest świetna odtrutka na chandrę, ale nie spodziewajcie się fajerwerków. Tutaj im dalej, tym gorzej, ale nie na tyle, żeby zarzucić oglądanie. Jeśli lubicie wampiry, to śmiało oglądajcie.

I tak oto dobrnęliśmy do końca ;) Dajcie znać, czy wybraliście coś dla siebie z tych 15 przedstawionych przez mnie seriali. Obiecuję, że już schodzę z tematyki serialowej i niedługo zaserwuję Wam recenzję ;)