Op 2 juni verschijnt de derde editie van Das Magazin: Het gebod. Ik maakte er een kort filmpje voor.∗

Wie Een rijk alleen gelezen heeft, zal wellicht zijn opgevallen dat ik heb geprobeerd om de schrijfstijl met de hoofdpersoon mee te laten groeien. Het is aan u om te beoordelen of me dat ook daadwerkelijk gelukt is.

Wat u misschien niet direct zal zijn opgevallen, is dat ook de illustraties bijna onmerkbaar met de hoofdpersoon meegroeien. Uit de onderwerpkeuze van de illustraties spreekt een begrip voor het verhaal, die ik nog maar zelden ben tegengekomen.

De hand is van Assa Ariyoshi.

Een rijk alleen was niet ons eerste project samen. Eerder werkten we samen aan The Gallery of Unhappy People, een volwassenenboek voor kinderen. Daarover later meer. ∗

Sinds een paar weken houden mijn vrienden hun armen als een soort meter in de lucht zodra ik aan een verhaal begin. Hun onderarmen beginnen, neutraal, horizontaal, maar halverwege het verhaal schieten ze één voor één omhoog, tot diep in het rood.

Ze doen dat omdat ze mijn verhalen niet meer geloven. Hun meters laten zien wanneer mijn verhalen te sterk worden.

Het gaat er niet bij ze in dat het mogelijk is om elke dag de meest fantastische dingen mee te maken. Dat neem ik ze natuurlijk niet kwalijk.

Ze nemen het mij ook niet kwalijk dat ik ze dat elke dag opnieuw probeer te vertellen.

Mijn vrienden hebben natuurlijk een punt. Als ze me zouden geloven, dan ben ik in mijn leven bij twaalf redelijk grote vulkaanuitbarstingen geweest en ben ik expert op het gebied van vrijwel alle muziek waarvan niemand in de kamer de naam kent.

Het is een mooie oefening geworden, die meter. Inmiddels begin ik geen verhaal meer, als ze hun meters niet aanzetten. Het leert me om te doseren, en dat leidt, zo hoop ik, op den duur weer tot de stijl van de geloofwaardigheid.

Het probleem is dat ik van mijn mooiste herinneringen niet weet of ik ze wel heb meegemaakt. Ik geloof in mijn twaalf redelijk grote vulkaanuitbarstingen, ik herinner me ze, stuk voor stuk. Om geloofwaardig te blijven, vertel ik maar leugens, zoals dat ik een keer op een redelijk grote tv een documentaire heb gezien over twaalf vulkaanuitbarstingen.

Soms lijk het, alsof het met schrijven ook zo gaat. ∗

Vannacht droomde ik dat ik een ijsschots versleepte, van de Noordpool naar Madagascar. In een piepklein bootje. Zelfs in mijn droom was het een lange reis.

Toen mijn drinkwater opraakte, besloot ik om vissen te vangen en hun ogen te eten voor zoet water, zodat de ijsschots heel kon blijven.
Bovendien kon ik er niet bij, want ik had de ijsschots voorzichtig ingepakt met een zeer wetenschappelijk materiaal voor tegen het smelten.

Mijn ijsschots en ik stonden op het punt om alle waterproblemen in Africa op te lossen. De zon ging bijna onder.

Opeens schoot mijn bootje vooruit, alsof het niets woog. Ik keek over mijn schouders en zag dat Somalische piraten me hadden bekropen en de lijn, waarmee ik de ijsschots trok, hadden doorgesneden. Aan piraten had ik niet gedacht.

Ik riep verontwaardigd dat we aan dezelfde kant stonden.

Ze begonnen hard te lachen.

Ik vroeg wat ze met de ijsschots gingen doen.

Het bleef even stil. Ze moesten overleggen.
Toen riep de piratenleider dat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken.

Ik overwoog om de piraten nog achterna te gaan, maar twijfelde te lang en werd wakker.∗

Studenten van de kunstacademie hebben hem graag aan de muur, een handvol (matige) rockbands is naar hem vernoemd en er zijn talloze blogs over hem geschreven.

Ik ben een fan. Mijn favoriete details zijn dat hij van hevige stormen hield en zijn hele leven tevergeefs een kind probeerde te adopteren.

Over het algemeen ben ik geen herlezer, maar de laatste tijd blijk ik voor zijn autobiografie The history of my life voortdurend een uitzondering te maken. Daarom wil ik graag drie van mijn favoriete citaten met u delen.

One thing I must write is that us children in those days were looked on as beneath the dignity of grownups and did not amount to much, wheareas, to my opinion or feeling, all grownups and especially all types of strangers and those I did not like were less than the dust or mud beneath my feet.

I got the bad news that my father had died at te St. Augustine home. I did not cry or weep however. I had that kind of deep sorrow that, bad as you feel, I could not. I’d have been better off if I could have. I was in that state for weeks, and because of it I was in a state of ugliness of such nature that everyone avoided me, they were so scared. Even when back on the farm the next summer, they noticed a change in me. They heard the sad news, however, and did not bother me. During the first of my grief, I hardly even ate anything, and was no friend to anyone.
I was even very dangerous if not left alone.

(slotzin)
There is one really important thing I must write which I have forgotten.∗

Lieve Pim,

Het is nu tien jaar verder en ik heb u alles vergeven, al weet ik weet niet meer precies waar ik nou boos om was.
Het enige wat ik nog weet is dit: toen u stierf hebben mijn vrienden en ik, toen wij van uw moord vernamen, ons spel voetbal niet gestaakt.
Zo boos waren we kennelijk.
Het kwam erop neer dat we ervoor kozen om, wat een belangrijk moment in de Nederlandse geschiedenis zou worden, geruisloos voorbij te laten gaan.
Iemand mompelde mild ‘lekker hoor’, alsof uw moord een aardig doelpunt was.
Wel gingen we feller voetballen. Ik trapte zelfs iemand onderuit die ik pas net had ontmoet.
Als we elkaar hadden gekend, dan hadden we elkaar waarschijnlijk niet gemogen.
U had me maar ongrijpbaar gevonden en terecht: zo zou ik me waarschijnlijk hebben opgesteld, aangezien ik u niet mocht.
Ik, ik had u raar gevonden. En veel te uitgesproken.
Maar, aangezien ik u vergeven heb, sluit ik me eindelijk aan bij de mensen die van mening zijn dat u beter niet vermoord had kunnen worden.

warme groet,

Mo

Iedereen kent Mary & Max, althans, dat mag ik hopen, want het is mijn favoriete animatiefilm (Ghibli even daargelaten). Hongerig naar meer, vond ik op youtube eerder werk van Adam Elliot (AU): Harvie Krumpet.

Het is wat rauwer en nog tragischer dan Mary & Max, maar zo de moeite waard, al is het maar om de stem van Geoffrey Rush.

In een interview las ik dat Adam Elliot zelf aan een ziekte lijdt die hem wat spastisch maakt. Hij maakt de modellen in zijn films zijn iets groter dan normaal, zodat hij ze niet per ongeluk omstoot.

Harvie Krumpet won in 2004 een oscar voor animated short. Het kan dus zijn dat u Harvey Krumpet al kent. In dat geval kan ik u Mary & Max zeer aanraden.∗

Vannacht droomde ik dat er een seriemoordenaar los liep in Nederland.
Hij had een kennis van mij vermoord en in de woonkamer gelegd, op mijn witte ronde eettafel. Het was een kleine kennis, hij paste er precies op. Alleen zijn voeten staken nog over de rand.

Er was iets vreemd aan het lijk, dus ik kroop dichterbij.

De moordenaar leek, in al zijn verschrikkelijkheid, het lichaam van alle oorspronkelijke vulling te hebben ontdaan. Op mijn eettafel lag alleen een schil. Vormeloos, als een weekendtas.

Rondom de navel had de moordenaar een keurig lapje vel uitgesneden. Ik tilde het voorzichtig op en stak mijn hand in de buik.

Het lichaam van mijn kennis was van top tot teen gevuld met Albert Heijn mini’s, alsof het een grabbelton was. Alle soorten waren er, zelfs het gebraden kippetje en het Heinz knijpflesje.

Ik zette de televisie aan en kwam erachter dat de moordenaar meer slachtoffers had gemaakt: overal in het land waren gevulde lichamen gevonden, stuk voor stuk tjokvol mini’s.

De man van de Albert Heijn-reclames zat bij Pauw & Witteman en verklaarde vol tranen hoe verschrikkelijk het allemaal was. Hij liet weten dat Albert Heijn de mini’s per direct van de markt zou halen.

Pauw vroeg: ‘maar bent u dan niet bang dat de moordenaar in plaats van mini’s gewoon iets anders gebruikt? Het EK begint weer bijna. Wuppies, wellicht?’.

Witteman vroeg: ‘hoe heeft iemand in godsnaam aan zoveel mini’s kunnen komen?’.∗

Gisteren stortte ik mijn hart uit bij de pizzabezorger. Hij vroeg naar de rare namen op mijn voordeur en ik vertelde hem over mijn duizend beroepen en de namen die daar dus bij horen. Omdat hij niet antwoordde, probeerde ik mijn bestaan van duizend beroepen te rechtvaardigen.

Uiteindelijk gaf ik me gewonnen. Ik bekende dat ik eigenlijk maar één beroep wil en dat ik voortdurend verlang naar een rust die ik eigenlijk vermijd.

De pizzabezorger had mij, gedurende mijn relaas, slechts aangekeken. Hij zei:

‘Het is niet makkelijk om aan de calzone te ontsnappen, vriend.’

Ik gaf hem zijn fooi.∗