Niepoprawni.pl

Komornika Rykalskiego kłopoty nie tylko z algebrą

Humpty Dumpty — Fri, 07 Aug 2026 18:05:56 +0000

Odkąd pamięć sięga komornicy nigdy nie mieli dobrej prasy.

Kancelaria Komornicza nr XV przy Sądzie Rejonowym w Gliwicach ma dość ciekawą historię. Była ona ongiś prowadzona przez exsędzię, która po kilku spektakularnych (czyt. dochodowych) egzekucjach powróciła jak gdyby nic do pierwotnego zajęcia. Z sędziego na komornika i z powrotem to raczej niezbyt częsta droga w środowisku prawniczym.

Aktualnie prowadzona jest przez Łukasza Rykalskiego.

Przyjrzyjmy się jednej z prowadzonych przez niego egzekucji.

15 lipca 2026 r. komornik Rykalski wzywa dłużnika do wskazania miejsca postoju samochodu będącego jego współwłasnością z alternatywnym żądaniem zapłaty kwoty 762,51 zł.

Przelicz dobrze, czytelniku, podane wyżej kwoty z komorniczego pisma.

Tak naprawdę komornik powinien żądać kwoty znacząco niższej – 515,84 zł.

Czyli zawyżenie wynosi prawie 50% (dokładnie 47,82%)!

Taki błąd powstał przy dodawaniu „aż” sześciu składników (najwyższy sięgnął 200,- zł).

To jednak nie koniec.

Dłużnik lekko zirytowany na uporczywe działanie Rykalskiego wniósł za jego pośrednictwem skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego wraz z żądaniem wypłacenia kwoty 20.000,- zł na podstawie art. 12 u. 4 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.

Przypominam, że ww. ustawę można stosować również w postępowaniu egzekucyjnym.

Reakcja pana Rykalskiego była natychmiastowa.

4 dni po wpłynięciu do jego kancelarii pisma ze skargą wydał postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości UWAGA! i to na podstawie art. 824 § 1 pkt 6 kpc.

Spójrzcie na ów przepis.

Art. 824 [Umorzenie z urzędu]

§ 1. Postępowanie umarza się w całości lub części z urzędu:

(…)

6. jeżeli egzekucję skierowano przeciwko osobie, która według klauzuli wykonalności nie jest dłużnikiem, i która sprzeciwiła się prowadzeniu egzekucji, albo jeżeli prowadzenie egzekucji pozostaje z innych powodów w oczywistej sprzeczności z treścią tytułu wykonawczego.

Oto najsmaczniejszy wątek ze wspomnianego uzasadnienia.

W wyniku wcześniejszej skargi osoby zwanej dłużnikiem już 7 października 2025 roku sąd zobowiązał komornika Rykalskiego do… umorzenia postępowania egzekucyjnego albowiem wierzyciel nie wykazał przerwania przedawnienia roszczenia będącego przedmiotem egzekucji!

Co prawda powyższe postanowienie zdaniem komornika uprawomocniło się dopiero 9 lutego 2026 roku niemniej należy podkreślić, że wezwanie z wysoko zawyżoną kwotą zostało wystosowane 25 czerwca, a zatem po 135 dniach od prawomocności. Inaczej – po czterech i pół miesiącach. Jeśli zaś liczyć do jego doręczenia – po pięciu!

Ale jeśli liczyć od wydania? Wówczas mamy niespełna 9 miesięcy. Tyle trwa przeciętna ciąża!

I pewnie gdyby osoba zwana dłużnikiem nie była prawnikiem z pokorą poleciałaby do Rykalskiego i wpłaciła od razu, bądź też w maksimum dwóch ratach żądaną prawem kaduka kwotę. I jeszcze odetchnęłaby z radością, że sprawę udało się tak sprawnie załatwić.

Co więcej Rykalski miał świadomość toczącego się postępowania bowiem skarga trafiła do Sądu za pośrednictwem jego kancelarii. Działaniu jego nie można raczej przypisać cech ewidentnej pomyłki czy też przypadkowego błędu.

Z powyższym łączy się jeszcze jedno.

Otóż żaden księgowy w żadnej firmie a nawet w banku nie sprawdza wymienionej w zajęciu komorniczym kwoty.

Po prostu komornik żąda i albo ją dostaje, albo też jest informowany, że egzekucja jest niemożliwa (np. z uwagi na wcześniejsze alimenty).

Nikt nie sprawdza, czy państwowy egzekutor nie pomylił się w rachunkach.

Jak jednak widać taka konieczność istnieje.

________________________________________

Co na to Krajowa Rada Komornicza i jej Rzecznik Dyscyplinarny, któremu to tekst niniejszy wysyłam na uwidoczniony w Internecie adres będę informować.

Sprawa egzekucyjna toczyła się pod sygnaturą Km 1319/24.

7.08 2026

Ps. Tymczasem w swoistej preambule do Kodeksu Etyki Zawodowej Komornika Sądowego czytamy, że Komornik sądowy, jako funkcjonariusz publiczny wykonujący zawód zaufania publicznego, pełni służbę na rzecz wymiaru sprawiedliwości.

Wobec wyżej przedstawionych faktów brzmienie § 6 wspomnianego Kodeksu brzmi cokolwiek fałszywie.

1. Komornik, jako funkcjonariusz publiczny wykonujący zawód zaufania publicznego, obowiązany jest do postępowania zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa i swoim sumieniem, złożonym ślubowaniem oraz przyrzeczeniem, zasadami współżycia społecznego, dobrymi obyczajami, wykazywania się należytą rzetelnością i sumiennością, kierowania się zasadami uczciwości, godności, honoru oraz do dochowania tajemnicy prawnie chronionej.

2. Komornik powinien wykonywać czynności zawodowe według najlepszej woli, wiedzy, w sposób bezstronny, ze szczególnym poszanowaniem praw i godności stron podejmowanych czynności, uczestników postępowania oraz podwładnych.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kodeks Etyki Zawodowej Komornika Sądowego

Krajowa Rada Komornicza

Łukasz Rykalski

Presco Investmens S. a r.L.

Kategoria wpisu:

Dżin, kałach i koniec wojen

gps65 — Fri, 07 Aug 2026 11:49:54 +0000

Niektórzy uważają, że niezależnie od skali produkcji i dobrowolnej wymiany dóbr, zawsze znajdzie się ktoś z kałachem, by to wszystko zagrabić. Argumentują to prostym rachunkiem: karabin po prostu kosztuje mniej niż łup. Z tej perspektywy żadna sztuczna inteligencja czy automatyzacja nie zniesie konieczności siłowej obrony własności, a grabież na zawsze pozostanie racjonalnym wyborem w świecie wiecznych niedoborów.

Tylko czy to założenie jest nadal aktualne?

Człowiek jest drapieżną, uzbrojoną, agresywną małpą o silnych instynktach terytorialnych i skłonności do zbiorowej przemocy. Taka jest nasza zwierzęca natura, ukształtowana przez miliony lat ewolucji. Nie prowadzimy jednak wojen dlatego, że wojowanie jest celem samym w sobie. Zdolność do przemocy wykształciła się dlatego, że pomagała naszym przodkom przetrwać, zdobywać pożywienie, bronić żerowisk i odbierać zasoby konkurentom.

Wojna nie jest więc odwieczną metafizyczną potrzebą człowieka. Jest technologią zdobywania porzywienia, albo zasobów, które to zapewniają. A każda technologia traci sens, gdy pojawia się technologia tańsza i skuteczniejsza.

Dżin i kałach

Wyobraźmy sobie eksperyment myślowy: każdy otrzymuje butelkę z Dżinem, który potrafi natychmiast zmaterializować dowolne życzenie — od obiadu, przez jacht, aż po fabrykę. W takiej sytuacji racjonalnie działający człowiek po prostu zażyczy sobie tego, czego realnie potrzebuje. Organizowanie napadu na piekarnię czy kradzież cudzego samochodu traci jakikolwiek sens, gdy te same dobra można pozyskać bezpośrednio, bez żadnego wysiłku i ryzyka.

Karabin, podobnie jak pieniądze czy aktywa produkcyjne, to wyłącznie narzędzie służące do zdobywania dóbr zaspokajających nasze potrzeby. Prośba do Dżina o broń, by zdobyć cudze auto, jest równie absurdalna co życzenie miliona dolarów zamiast konkretnych rzeczy, które chcielibyśmy za te pieniądze kupić. To klasyczne pomylenie środka z celem.

Przemoc może służyć do odebrania komuś jedzenia, domu, ziemi, narzędzi albo efektów jego pracy. Nie pozwala jednak zaspokoić większości innych potrzeb biologicznych. Nie mogę zmusić innego człowieka, żeby się za mnie wyspał, wysikał, najadł albo przeżył za mnie przyjemność. Mogę zmusić go do wykonania określonej czynności, ale on zawsze wykona ją swoim ciałem i dla swojego organizmu. Ja nadal pozostanę niewyspany, głodny i niezaspokojony.

Przemoc jest przydatna tylko tam, gdzie można odebrać komuś materialny zasób albo zmusić go do wytwarzania takiego zasobu. Jeżeli zasób można otrzymać bezpośrednio od Dżina, przemoc staje się działaniem kosztownym i niedorzecznym.

Pierwszym życzeniem musi być zniszczenie innych Dżinów

Krytycy mojego podejścia twierdzą, że najlogiczniejszą strategią byłoby natychmiastowe zniszczenie lub przejęcie cudzych butelek, aby wyeliminować potencjalne zagrożenie. W żargonie wojskowym to postulat całkowitej eliminacji ryzyka u samego źródła.

Warto jednak zadać pytanie o ostateczny sens takiego działania. Uzyskanie monopolu na butelki z Dżinem uczyniłoby z takiej osoby samotnego władcę cywilizacji — kogoś całkowicie pozbawionego zaufania i relacji społecznych. Władza dla samej władzy, sprowadzająca się do brutalnej satysfakcji z cudzego niedostatku, staje się grą, w której znikają rzeczywiste korzyści z posiadania dóbr. Celem staje się wyłącznie naga przewaga.

Co więcej, próba przejęcia wszystkich butelek sama wymagałaby ogromnych nakładów: rozpoznania, uzbrojenia, organizacji, ryzyka i walki z ludźmi, którzy mogliby zażyczyć sobie pola ochronnego, schronienia albo własnych środków obrony. Zamiast korzystać z nieograniczonej obfitości, agresor wydałby pierwsze życzenia na stworzenie świata permanentnej wojny.

Musiałby niszczyć cudze Dżiny nie dlatego, że potrzebuje dóbr, ale dlatego, że nie potrafi znieść istnienia ludzi, których nie kontroluje. Nie byłaby to racjonalność ekonomiczna, lecz obsesja dominacji przebrana za strategię.

Czy człowiek musi mieć więcej niż inni?

Często podnosi się argument, że zaspokojenie podstawowych potrzeb to za mało, ponieważ ludzie natychmiast wymyślą nowe, sztucznie ograniczane dobra, by budować status i przynależność do elity. To zjawisko na pewno wystąpi, jednak wcale nie musi prowadzić do konfliktów zbrojnych. Kluczem jest tu rozróżnienie na dobra materialne i niematerialne.

Potrzeby fizyczne mają naturalne limity biologiczne. Człowiek potrzebuje określonej ilości jedzenia, przestrzeni czy ciepła. Gromadzenie tysięcy samochodów czy milionów ton ziemniaków szybko traci wymiar praktyczny i staje się wyłącznie symbolem. Symbole należą już jednak do świata niematerialnego.

Z kolei dobra niematerialne — wiedza, sztuka, rozrywka, nowe doświadczenia — są z natury nieskończone i w przeważającej mierze nierywalizacyjne. Kopia cyfrowa praktycznie nic nie kosztuje, a konsumpcja utworu czy teorii naukowej przez jedną osobę nie zubaża innych. Rozwój sztucznej inteligencji wręcz zaleje nas obfitością takich dóbr, pozwalając na nieograniczoną generację treści dopasowanych do każdego odbiorcy. W takim środowisku walka o dostęp do nich traci rację bytu.

Ludzie nadal będą konkurować o uznanie, popularność, rekordy, pierwszeństwo odkrycia, wyjątkowe przeżycia czy pozycję w dobrowolnie tworzonych wspólnotach. Będą chcieli pisać lepsze książki, budować piękniejsze jachty, tworzyć ciekawsze światy i zdobywać trudniejsze szczyty. Taka konkurencja nie wymaga jednak odbierania innym chleba ani zajmowania ich terytorium.

Kultura pozwala tworzyć nieskończenie wiele nowych celów bez konieczności mnożenia materialnego niedoboru. Nie da się sprawić, by każdy miał więcej ziemniaków niż wszyscy pozostali, ale każdy może przeczytać inną książkę, przeżyć inną przygodę, stworzyć inną opowieść i być najlepszy w swojej własnej niszy, nic nikomu przy tym nie ujmując.

Wojny są o jedzenie

Wojny zawsze toczyły się wyłącznie o jedzenie, rozumiane szeroko jako materialne warunki przetrwania — energię, ziemię, wodę, surowce czy siłę roboczą. Nawet gdy na sztandarach wypisywano honor, religię czy prestiż, pod polityczną dekoracją zawsze działał mechanizm zdobywania zasobów.

Wojna o ziemię była wojną o pastwiska, pola uprawne, łowiska i podatników. Wojna o szlak handlowy była wojną o dostęp do żywności, surowców i energii. Wojna o niewolników była wojną o przejęcie cudzej pracy potrzebnej do produkowania dóbr. Wojna o imperium była walką o możliwość pobierania haraczu od większej liczby ludzi.

Nawet gdy walczący myśleli, że giną za honor wodza, chwałę dynastii albo prawdziwą wiarę, organizatorzy wojny zdobywali ziemię, porty, kopalnie, ludzi i podatki. Idee mobilizowały żołnierzy, ale materialne zasoby finansowały armie i stanowiły zdobycz zwycięzców.

Dominacja to po prostu ewolucyjna technologia ułatwiająca dostęp do tych dóbr. Hierarchie stadne powstawały w celu optymalizacji przetrwania gatunku poprzez skuteczniejsze zdobywanie pokarmu. O ile stadność jako taką można odrzucić, o tyle zdobywania energii i materii oszukać się nie da — to nieusuwalny fundament biologicznego życia.

Dominacja nie jest jednak celem ostatecznym. Osobnik stojący wyżej w hierarchii uzyskiwał pierwszy dostęp do pokarmu, bezpieczniejszego miejsca i możliwości rozmnażania. Gdyby wysoka pozycja nie dawała żadnej przewagi w dostępie do zasobów, stałaby się pustym tytułem, za który nie warto ryzykować życia.

Wojowniczość, terytorializm i agresja nie powstały więc po to, żebyśmy mogli urządzać defilady, nosić mundury i słuchać werbli. Były metodami zdobywania energii potrzebnej żywym organizmom. Jeżeli energia i materia staną się tanie i powszechnie dostępne, biologiczny fundament wojen zacznie zanikać.

Obfitość nie uczyni ludzi aniołami

Postęp technologiczny oczywiście nie zmieni magicznie ludzkiej natury. Zawsze znajdą się jednostki pragnące niszczyć lub dominować. Zmiana polega na tym, że przemoc przestanie być opłacalnym modelem ekonomicznym.

Gdy kreacja dóbr staje się tańsza niż ich kradzież, a potencjalna ofiara jest w stanie natychmiast wygenerować obronę skuteczniejszą od ataku, złodziejstwo i podbój po prostu przestają się spinać w rachunku zysków i strat. W świecie, gdzie najcenniejsze zasoby mają charakter cyfrowy i rozproszony, fizyczne zajmowanie terytorium czy fabryk mija się z celem. Nawet jeśli psychopaci będą toczyć walki o puste symbole statusu i góry gnijących ziemniaków, dla reszty społeczeństwa te starcia pozostaną całkowicie bez znaczenia.

Dawniej zdobywca mógł wedrzeć się do miasta, ograbić magazyny, przejąć ziemię, zagnać mieszkańców do pracy i wywieźć skarby. Dziś może zabrać jedynie to, co fizycznie znajdzie w zajętym miejscu. Nie zabierze w ten sposób kompetencji inżyniera, sieci dobrowolnych kontaktów, zaufania klientów, kultury organizacyjnej ani wiedzy rozproszonej między tysiącami specjalistów.

To, co w nowoczesnej gospodarce najcenniejsze, coraz częściej nigdzie nie leży. Nie da się włamać do magazynu i wynieść algorytmu, marki, talentu, pomysłowości ani zdolności do współpracy. Można ukraść komputer, ale nie społeczność programistów, która stworzyła jego oprogramowanie. Można zająć fabrykę, ale bez wiedzy, dostawców, serwisu i dobrowolnej pracy ludzi pozostanie ona tylko halą pełną szybko niszczejących maszyn.

Niewolnik pracuje tyle, ile musi, aby uniknąć kary. Wolny człowiek rozwija umiejętności, podejmuje inicjatywę, eksperymentuje i współpracuje, ponieważ uczestniczy w zyskach ze swojej produktywności. W coraz bardziej złożonej gospodarce pracownik zatrudniony dobrowolnie i dobrze wynagradzany wytwarza wielokrotnie większą wartość niż człowiek pilnowany przez uzbrojonego strażnika.

Dlatego zdobywca może jeszcze zniszczyć nowoczesną gospodarkę, ale coraz trudniej może ją sobie przywłaszczyć. Kałach nadal potrafi zabić człowieka, lecz coraz gorzej nadaje się do przejmowania tego, co człowiek naprawdę wartościowego wytwarza.

Dżin już nadchodzi

Magiczna butelka to wciąż tylko eksperyment myślowy, ale jej rolę sukcesywnie przejmują AI, automatyzacja i zaawansowana robotyka. Z każdym rokiem drastycznie obniżają one koszty pracy i kapitału niezbędnych do wytwarzania wartości.

Nie oznacza to, że materia całkowicie straci znaczenie. Póki jesteśmy organizmami biologicznymi, musimy jeść, pić, ogrzewać się i zajmować przestrzeń. Jednak dzięki rozwojowi technologii zaspokojenie tych nieusuwalnych potrzeb pochłania coraz mniejszą część ludzkiej pracy.

W społeczeństwie łowców i zbieraczy niemal cała aktywność służyła zdobywaniu pożywienia. Rolnictwo pozwoliło jednemu człowiekowi wyżywić kilku innych. Przemysł sprawił, że jeden rolnik może produkować żywność dla dziesiątek, a nawet setek osób. Automatyzacja i robotyka doprowadzą ten proces jeszcze dalej.

Jedzenie pozostanie biologicznie najważniejsze, ale ekonomicznie będzie coraz mniej cenne. Informacja, wiedza, wynalazczość i zdolność koordynowania dobrowolnej współpracy będą stanowiły coraz większą część wartości. A informacji nie zdobywa się skutecznie za pomocą czołgów.

Wkraczamy w epokę, w której taniej będzie coś stworzyć i zaoferować, niż ukraść czy wymusić. W takich realiach polityczny terroryzm i fizyczna agresja zanikną ze względu na drastyczny spadek ich rentowności. I właśnie z tego powodu tradycyjne państwa — funkcjonujące dziś jako terytorialne monopole przemocy i pobierania haraczu — są skazane na bankructwo.

Ich upadek nie będzie efektem gwałtownej rewolucji. Będzie wynikiem bezwzględnego rachunku ekonomicznego.

Grzegorz GPS Świderski
]]>https://Twitter.com/gps65]]>
]]>https://t.me/KanalBlogeraGPS]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

gps65

Kategoria wpisu:

Idee

Ludzie z pierdolcem

zetjot — Fri, 07 Aug 2026 09:20:53 +0000

Na swoim blogu zajmuję się mechanizmami generowania głupoty, a nie samymi przejawami tej głupoty, bo obojętne jest, czy mamy do czynienia z osobą Zembaczyńską czy osobnikiem Szczerbojońskim, to głupota jest jedna i ta sama i szkoda klawiatury by się o przejawach patologii rozpisywać.

Dobrze pasuje tu, jeśli chodzi o sens, określenie ,,odmóżdżenie", ale jego forma językowa jest błędna, bo mózg to nośnik, na którym instaluje się społeczne oprogramowanie umysłowe, do którego można wprowadzić wirusa i je zniszczyć. Trzeba sobie uświadomić, że umysł jest konstruktem społecznym, w odróżnieniu od biologicznego mózgu, który poddaje się presji ewolucyjnej w kierunku społecznym. A patologiczny system generuje patologiczne efekty,

Ale objawy opisane w linku są tak kuriozalne, że nie mogłem się powstrzymać przez opublikowaniem.

Tego nie będę komentował, proszę sobie posłuchać:

]]>https://www.youtube.com/shorts/c1qAXAQ6kN0]]>

Jankowski z polsatu mówi o ludziach, których nie da się określić inaczej niż mianem ludzi z pierdolcem.

W ramach komentarza i w ramach ostrzeżenia przed nadmiarem emocji w sprawach Ukrainy dodam, że problem zasygnalizowany w tym linku jest bardzo podobny do ukraińskiego czczenia UA. Idioci są wszędzie.

Kompletne zidiocenie.

Czy wyciągnięto konsekwencje wobec tych idiotów ?

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Prezydent RP Karol Nawrocki – "II Cud Nad Wisłą"...

krzysztofjaw — Thu, 06 Aug 2026 14:54:41 +0000

Dziś zapewne będzie wysyp różnorodnych ocen roku prezydentury Karola Nawrockiego. Ja z góry oświadczam, że zgadzam się ze wszystkimi, którzy będą ten okres oceniać pozytywnie, bo jest to spójne z moją opinią na temat naszego Prezydenta.

Natomiast ja chciałbym powrócić do czasu jego wyboru na ten urząd i skupić się na duchowym wymiarze takiego rozstrzygnięcia.

Uważam bowiem, że gdyby nie ingerencja Sił Niebiańskich w postaci Naszej Królowej, Matki Boskiej Częstochowskiej wygrana Karola Nawrockiego byłaby niemożliwa.

"Matka Boska Częstochowska jest jednym z najważniejszych ośrodków pielgrzymkowych w Polsce i na świecie. Ikona jest przedmiotem głębokiego kultu maryjnego, a liczne cuda i łaski są przypisywane jej wstawiennictwu. Dla wielu osób, wizerunek ten jest symbolem nadziei, miłości i wsparcia w trudnych chwilach.

Ale Matka Boska Częstochowska to nie tylko symbol religijny. W wielu kluczowych momentach historii Polski, od rozbiorów, przez obie wojny światowe, aż do czasów Solidarności, wizerunek ten był używany jako symbol narodowy i ikona oporu przeciwko zewnętrznym zagrożeniom.

W 1655 roku, podczas potopu szwedzkiego, klasztor na Jasnej Górze stał się miejscem heroicznej obrony. Mimo przeważających sił wroga, obrońcy pod wodzą ojca Kordeckiego odparli atak. Wydarzenie to stało się potem symbolem polskiego oporu i jedności, a Matka Boska Częstochowska zyskała miano „Królowej Polski”.

Matka Boska Częstochowska jest więc o wiele więcej niż tylko religijnym symbolem. To ikona, która łączy w sobie głęboką duchowość z narodową tożsamością i historią. W każdym z tych aspektów, odgrywa ona kluczową rolę, będąc mostem łączącym pokolenia Polaków, niezależnie od czasu i miejsca" [1].

Kiedyś to Polska w Bitwie pod Wiedniem cudownie ocaliła chrześcijańską Europę przed zalewem islamu, później była Bitwa Warszawska 1920 roku, gdzie to Polska przy pomocy Objawień Maryjnych ("Cud Nad Wisłą" [2]) uchroniła Polskę i Europę przed zalewem bolszewickiego komunizmu a teraz - i jestem też przekonany, że za wstawiennictwem Matki Bożej - to w Polsce został wybrany Prezydent Karol Nawrocki, który uchroni Polskę i być może całą Europę przed jej zagładą w oparach lewicowo-liberalnej matni.

Pamiętają Państwo? I ja też to pamiętam, że szczególnie na początku kampanii wyborczej niewielu z nas liczyło na zwycięstwo Karola Nawrockiego. Później było coraz lepiej, ale i tak miny mieliśmy niewesołe, widząc do jakich podłości są zdolni promotorzy jego konkurenta. Ja zacząłem wierzyć w zwycięstwo po sławetnej debacie w TVP, gdzie była przygotowana ustawka "jeden na jednego", która się nie udała a Karol Nawrocki zwyciężał w każdej debacie prezydenckiej.

Mimo to cały europejski i polski lewicowo-liberalny establishment i tak był przekonany, że wybory po prostu musi wygrać Rafał Trzaskowski.

Tak się nie stało i – ja tak uważam – "II Cud Nad Wisłą 2025 roku" stał się faktem: w wyborach zwyciężył Karol Nawrocki!

[1] ]]>https://caritas.zgora.pl/matka-boska-czestochowska-historia-i-znaczenie-...]]>

[2] ]]>https://historia.dorzeczy.pl/dwudziestolecie-miedzywojenne/470910/cud-na...]]>

Zostaw za sobą dobra, miłości i mądrości ślad...

]]>http://krzysztofjaw.blogspot.com/ ]]>

kjahog@gmail.com

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

wybór Karola Nawrockiego

rocznica 2026

Kategoria wpisu:

Kraj

Chiny - USA i nowy podział świata

Anna W. -PK — Thu, 06 Aug 2026 14:39:12 +0000

Uwaga ogniskowana na Rosji jako dominującej sile politycznej w świecie, jest dzisiaj myśleniem przemijającym. A ten fakt wymaga nowego myślenia w przewidywaniu przyszłości.
Dzisiaj dominuje rywalizacja między Chinami i USA i ten fakt redefiniuje globalny porządek, dzieląc świat na nowy układ dwubiegunowy (bipolarny) z silnymi elementami fragmentacji.

Dominacja USA oparta na systemie liberalnym ściera się z rosnącą potęgą gospodarczą i technologiczną Chin, które budują alternatywny blok wpływów.
Poniżej znajduje się zestawienie kluczowych obszarów tego podziału oraz struktura kształtujących się bloków.
Główne osie globalnego podziału
Wojna technologiczna: Walka o dominację w dziedzinie sztucznej inteligencji (AI), technologii kwantowych oraz łańcuchów dostaw półprzewodników.
Fragmentacja gospodarcza: Nakładanie wzajemnych ceł, ograniczenia eksportowe i odejście od pełnej globalizacji na rzecz tzw. deriskingu (zmniejszania ryzyka).
Porównanie geopolityczne bloków i mocarstw.
1. Obszar: Blok Zachodni (USA i sojusznicy.
Główny lider: Stany Zjednoczone (USA)
Kluczowe struktury: NATO, G7, ANZUS, Quad
Inicjatywy globalne: Obrona ładu demokratycznego i wolnego handlu.
Zależności surowcowe: Próby uniezależnienia się od dostaw z Azji.
Atuty gospodarcze: Nominalnie najwyższe PKB, dominacja dolara (USD)Największe PKB według parytetu siły nabywczej (PPP), dominacja w handlu.
2. Blok Wschodni / Globalne Południe (Chiny i partnerzy)
Chińska Republika Ludowa (ChRL) Rosja,

Inicjatywa Pasa i Szlaku (BRI), globalne inicjatywy bezpieczeństwa. BRICS+, Szanghajska Organizacja Współpracy (SOW)
Kontrola nad metalami rzadkimi i technologiami zielonej energii, zasobami naturalnymi Azji.
Punkty zapalne: Ryzyko eskalacji militarnej wokół Tajwanu oraz na Morzu Południowochińskim
Konsekwencje dla porządku światowego. Ukraina i front NATO-Rosja?
Koniec hiperglobalizacji: Świat dzieli się na regionalne strefy wpływów i zrzeszenia gospodarcze.
Wzrost kosztów i inflacji: Rozrywanie łańcuchów dostaw i taryfy celne generują stałe obciążenia finansowe dla konsumentów na całym świecie.
Transakcyjna stabilność: Choć poziom zaufania między Waszyngtonem a Pekinem wynosi zero, oba kraje dążą do zarządzania rywalizacją za pomocą bezpośrednich szczytów przywódców, by uniknąć globalnego konfliktu kinetycznego.
Naciski Trumpa na UE. Nowe rozdanie z Chinami.

Politycznym priorytetem UE jest zakończenie wojny Rosji w Ukrainie — coś, co Trump podczas kampanii wyborczej obiecał zrobić w ciągu pierwszych 24 godzin urzędowania. Prawie rok po rozpoczęciu jego kadencji walki nadal trwają. Trzy grosze dokładają Chiny, które podtrzymują rosyjską gospodarkę poprzez inwestycje i zakupy ropy naftowej.

Nierówne relacje państw europejskich i USA; nakładane amerykańskie cła na Europę, zagrożenie zajęcia terytorium Grenlandii i Kanady, zaangażowanie USA na Bliskim Wschodzie grozi zachodniej spójności.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

KSeF to cichy zabójca polskiego biznesu

gps65 — Thu, 06 Aug 2026 13:18:29 +0000

We wczorajszej debacie zorganizowanej przez Fundację Przedsiębiorcy Prawicy użyłem pierwszy raz w moich rozkminach sformułowania: "cichy zabójca".

Chodzi o to, że zagraniczne podmioty są w stanie przejąć rynek nie dzięki lepszym produktom, ale dzięki przewadze informacyjnej uzyskanej z polskiego systemu KSeF. To czyni go cichym zabójcą lokalnego biznesu. To jest kwestia warta rozwinięcia.

Dlaczego to tak niebezpieczne?

☠️ Asymetria informacyjna. KSeF dostarcza zagranicznym wywiadom (przez Impervę/Thales) metadane o każdej polskiej fakturze: NIP, nazwy podmiotów, kwoty netto/VAT/brutto, walutę, numery faktur, daty operacyjne.
☠️ Niewidoczna konkurencja. Polskie firmy nie wiedzą, że są szpiegowane. Zagraniczni konkurenci mają pełen wgląd w ich finanse, łańcuchy dostaw i strategie cenowe — i wykorzystują to przeciwko nim.
☠️ Bankructwa bez przyczyny. Polscy przedsiębiorcy nie zrozumieją, dlaczego ich biznes upada. Będą szukać winy w sobie, rynku, kryzysie… a prawdziwy powód? KSeF oddał ich dane obcym podmiotom.

Skutki będą opóźnione, ale nieuchronne!!!

🏴‍☠️ Polskie firmy tracą przewagę. Zagraniczni gracze optymalizują ceny, podkradają klientów i wygrywają przetargi, mając pełną wiedzę o polskim rynku.
🏴‍☠️Kolonizacja gospodarcza. Polska staje się rezerwuarem taniej siły roboczej, a nie samodzielnym graczem.
🏴‍☠️ Brak świadomości. Nikt nie powiąże upadków firm z KSeF. Rząd i media milczą, a eksperci od cyberbezpieczeństwa boją się o tym mówić głośno.

To nie jest teoria spiskowa — opieram to na faktach niezbicie udowodnionych na podstawie OSINT-u, czyli jawnych danych publicznie opublikowanych przez Ministerstwo Finansów. Każde dziecko może to zbadać i potwierdzić.

Nawet jeśli Polacy to oleją, a polscy biznesmeni nie zrozumieją, to zrozumieją to Niemcy, Portugalczycy, Chińczycy i wszyscy inni. Oni już wiedzą, że USA, Francja i Izrael uzyskały przewagę informacyjną w Polsce. My możemy być idiotami, ale nie możemy liczyć, że takimi samymi idiotami będę wszyscy inni, którzy by chcieli w Polsce robić interesy. I oni będą naciskać, by też dostać te dane z KSeF...

Grzegorz GPS Świderski
]]>Twitter.com/gps65]]>
]]>t.me/KanalBlogeraGPS]]>

PS1. Tu można wysłuchać całej debaty: ]]>x.com/gps65/status/2085036692596002959]]>

PS2. A tu jest spis większości moich wpisów o KSeF: ]]>informacje-lokalne.pl/artykuly-o-ksef-2026-07-31/]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

gps65

KSeF

Kategoria wpisu:

Kraj

Godzina W

MoherJ — Thu, 06 Aug 2026 08:39:24 +0000

Godzina W - 1 sierpnia 1944 rozpoczęło się Powstanie Warszawskie. Dzierżoniów pamięta - 01.08.2026.

Godzina „W” – kryptonim dnia i godziny rozpoczęcia w Warszawie akcji „Burza” (powstania warszawskiego), tj. godz. 17:00 we wtorek 1 sierpnia 1944.
Litera „W” oznaczała "wybuch".
Powstanie Warszawskie to walka i cierpienie. Cierpienie niewinnych ofiar, mordowanych kobiet, dzieci, starców, tych, którzy mieli po prostu pragnienie przeżycia strasznej niemieckiej okupacji i Powstania Warszawskiego – podkreślił prezydent Karol Nawrocki.

Żyjemy w wolnej Polsce i pamięć o heroizmie powstańców dzisiaj jest częścią naszej tożsamości. Pokazuje nasze umiłowanie wolności [...]. Warszawa zwyciężyła, bo dzisiaj właśnie jesteśmy w wolnej Polsce, a doświadczenie tamtego pokolenia jest dla nas świadectwem i nauką na przyszłość” – wskazał sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta, Wojciech Kolarski.

Na mocy rozkazu dowódcy Armii Krajowej, gen. Tadeusza Komorowskiego "Bora" powstanie warszawskie rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 r. o 17.00, tzw. godzinie "W". Miało na celu wyzwolenie stolicy spod niemieckiej okupacji przed wkroczeniem do niej Armii Czerwonej. Armia Krajowa i władze Polskiego Państwa Podziemnego zamierzały ujawnić się i wystąpić wobec Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (utworzonego w Lublinie i zależnego od woli Stalina) w roli gospodarza (jako jedyna legalna władza niepodległej Rzeczypospolitej). Powstanie, planowane na kilka dni, upadło 3 października po 63 dniach walki. W jego wyniku zginęło od 16 tys. do 18 tys. żołnierzy AK i od 150 tys. do 180 tys. cywilów. Po kapitulacji Warszawa została doszczętnie zniszczona przez Niemców. (]]>https://archiwum.ipn.gov.pl/pl/aktualnosci/41192,Powstanie-Warszawskie-b...]]>)

"Powstańcy szli do walki, wiedząc, że czeka ich śmierć. Szli do walki z Polską w sercach, z biało-czerwonymi opaskami na rękach. Dumni i odważni, nie zadawali pytań o sens tego heroicznego zrywu. Dziś zatrzymując się w zadumie o godzinie 17.00 na ulicach polskich miast, oddajmy cześć naszym Bohaterom! Niech żyje wolna Polska" – powiedział prezydent Karol Nawrocki.
"Powstanie Warszawskie było bohaterskim zrywem Polaków, którzy pokazali światu, że na ziemiach okupowanej przez Niemców i Sowietów Polski działa Polskie Państwo Podziemne i Armia Krajowa – legalne Wojsko Polskie wierne Rządowi RP na uchodźstwie. Warszawa miała zostać wyzwolona przez Polaków, zanim wkroczy Armia Czerwona. Chodziło o sprawczość, suwerenność, o prawo do decydowania o własnym losie" – napisał prezydent Karol Nawrocki.
Nawrocki wskazał, że powstanie było walką nie tylko z niemieckim okupantem, ale także stanowiło wyraźny głos sprzeciwu wobec planów Moskwy. "Wobec narzucanej zmiany granic i podporządkowania Polski sowieckiej strefie wpływów. Powstanie pokazało, że Polacy nie godzą się na taki scenariusz – dodał.

1 sierpnia, przed Pomnikiem Losów Ojczyzny, o godz. 17.00 spotkali się mieszkańcy miasta, samorządowcy, poseł na Sejm RP, członkowie Klubu GP Dz. II im. ppłk. Łukasza Cieplińskiego, ORP, Klubu Gazety Polskiej im. Lecha Kaczyńskiego, środowisk patriotycznych oraz Ruchu Narodowego Konfederacja w Dzierżoniowie, aby uczcić pamięć żołnierzy, którzy walczyli w Powstaniu Warszawskim. W programie: rozpoczęcie uroczystości przed Pomnikiem Pamięci Losów Ojczyzny, godzina „W” – minuta ciszy i upamiętnienie Powstańców, przywitanie uczestników uroczystości, odegranie hymnu państwowego, przemówienia okolicznościowe, program artystyczny, złożenie kwiatów i zniczy, podziękowanie za udział w uroczystości, odśpiewanie piosenki „Warszawskie dzieci”.

„Elegia o chłopcu polskim”

I wyszedłeś jasny synku, z czarną bronią w noc,
i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut zło.
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką.
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?

Oddzielili cię, syneczku, od snów, co jak motyl drżą
Haftowali ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią,
malowali krajobrazy w żółte ściegi pożóg,
wyszywali wisielcami drzew płynące morze

I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc,
i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut zło.
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką.
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?·

Wyuczyli cię, syneczku, ziemi twej na pamięć
gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami.
Odchowali cię w ciemności, odkarmili bochnem trwóg,
przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.
Autor tekstu Krzysztof Kamil Baczyński

Cześć i chwała Bohaterom!
Módlmy się dziś za naród polski, aby nie zapomniał o swojej historii...

Walczyć trzeba z tymi, którzy naród pchają do upadku i do upodlenia - Ignacy Paderewski.
Niech Bóg błogosławi Polsce! Niech żyje Polska!

]]>https://www.st-orp.pl/stro/m570.html]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

godzina W

Powstanie Warszawskie

Dzierżoniów pamięta

ORP

Klub GP Dzierżoniów II im. ppł. Łukasza Cieplińskiego

Kategoria wpisu:

Historia

Pułapki pasywnego inwestowania

Independent Trader — Thu, 06 Aug 2026 06:28:12 +0000

Inwestor pasywny kupuje cały indeks. Robi to na przykład za pomocą ETF-u, czyli funduszu notowanego na giełdzie, który odwzorowuje wyniki wielu spółek naraz (indeks to po prostu taki koszyk spółek, jak np. S&P 500). Nie wybiera przy tym pojedynczych firm. Inwestor aktywny natomiast sam decyduje, które spółki kupić, kiedy zwiększyć zaangażowanie, a kiedy się wycofać.

Podejście pasywne od lat cieszy się coraz większą popularnością. Wybierają je głównie osoby, które nie mają czasu albo chęci na analizowanie rynku. Wpłacają pieniądze co miesiąc i liczą na to, że w długim terminie indeks da im zarobić. Aktywne inwestowanie zostawiają sobie Ci, którzy chcą mieć realny wpływ na to, co się dzieje z ich kapitałem.

Problem w tym, że pasywne inwestowanie sprzedaje się jako strategia niemal bezobsługowa i bezpieczna. To trochę jak kupno całego koszyka owoców bez sprawdzania, co się w nim znajduje. Część sztuk jest świeża, ale część może być nadgniła, a Ty i tak płacisz za wszystko po równo. Do tego sprzedawca zapewnia Cię, że ten koszyk był smaczny przez ostatnie 10 lat, więc pewnie będzie smaczny i teraz. Tylko że to, jak owoce smakowały wcześniej, niewiele mówi o tym, jak będą smakować w przyszłości.

Iluzja dywersyfikacji w ETF-ach

Wielu inwestorów wybiera fundusze pasywne właśnie po to, żeby rozłożyć ryzyko na wiele spółek naraz. W praktyce ta dywersyfikacja bywa dużo mniejsza niż się wydaje. Pokażmy to na dwóch przykładach.

Pierwszy to indeks MSCI World, czyli zestawienie największych spółek z 23 rozwiniętych rynków, przygotowywane przez MSCI – firmę specjalizującą się w tworzeniu indeksów giełdowych, na których bazuje wiele funduszy ETF na całym świecie. W teorii kupno ETF-u na ten indeks oznacza inwestycję w cały rozwinięty świat. W praktyce Stany Zjednoczone odpowiadają za około 72,5% jego wartości.

Udział spółek według kraju pochodzenia w indeksie MSCI World na dzień 30 czerwca 2026 roku. Źródło: msci.com

Reszta krajów takich jak Japonia, Wielka Brytania, Francja i kilkanaście innych dzieli między siebie niecałe 30%. Kupując „cały świat”, kupujesz więc w ogromnej mierze spółki z jednego kraju.

Drugim przykładem pozornej dywersyfikacji jest S&P 500, czyli indeks 500 dużych spółek notowanych w USA. Tu koncentrację widać jeszcze wyraźniej, bo na poziomie pojedynczych firm. Na początku dekady 10 największych spółek odpowiadało za niespełna 23% wartości indeksu, a obecnie ten udział sięga blisko 37%. Samą Nvidie, największą obecnie spółkę w indeksie, wycenia się na prawie 8% jego wartości. To oznacza, że wynik Twojego ETF-u na S&P 500 w dużej mierze zależy od tego, ]]>jak radzi sobie garstka spółek technologicznych]]>, a nie od kondycji całej amerykańskiej gospodarki.

Spółki w SPDR S&P 500 ETF Trust (SPY) na dzień 8 lipca 2026 roku. Źródło: ]]>https://www.slickcharts.com/symbol/SPY/holdings]]>

Powyżej widzimy zestawienie największych spółek wchodzących w skład SPY, jednego z najpopularniejszych funduszy odwzorowujących indeks S&P 500. Na szczycie listy króluje Nvidia z wagą 7,31%, a zaraz za nią Apple (7,09%) i Microsoft (4,43%). Razem 10 największych pozycji odpowiada za sporą część całego portfela funduszu, podczas gdy blisko 490 pozostałych spółek dzieli między siebie resztę.

Kupując jeden ETF na szeroki indeks, masz wrażenie, że Twoje pieniądze rozkładają się na setki firm. W rzeczywistości większość tego kapitału trafia do garstki gigantów, a pozostałe spółki są w portfelu niemal symboliczne.

Gdy ruch jednej spółki waży więcej niż ruch dziesiątek innych

Skoro Nvidia odpowiada za 7,31% portfela funduszu SPY, to jej wahania mają nieproporcjonalnie duży wpływ na cały indeks. Przy niezmienionych kursach pozostałych spółek, spadek Nvidii o 5% obniżyłby wartość SPY o około 0,37%. Taki sam spadek Applied Materials zmniejszyłby wynik funduszu o około 0,04%. Wpływ Nvidii byłby więc mniej więcej dziesięciokrotnie większy. Ten sam procentowy ruch, ale ]]>zupełnie inny efekt na Twoim portfelu]]>. W efekcie wynik całego indeksu w dużej mierze zależy od tego, co dzieje się z kilkoma największymi spółkami, a nie od całej kondycji rynku.

Tu pojawia się główny problem indeksów ważonych kapitalizacją. Gdy kurs dużej spółki rośnie szybciej niż reszta rynku, jej udział w indeksie zwiększa się automatycznie. Nowe wpłaty do funduszu trafiają więc w coraz większej części do spółek, które już dominują w portfelu. Nie oznacza to jednak, że fundusz po każdym spadku automatycznie sprzedaje akcje, bo transakcje wynikają przede wszystkim z napływów i odpływów kapitału oraz zmian w składzie indeksu.

Źródło: Opracowanie własne

Warto przy tym zaznaczyć, że sam wzrost ceny nie musi oznaczać przewartościowania, tak samo jak spadek nie musi oznaczać okazji. Spółka, która mocno urosła, może po prostu zasłużenie odzwierciedlać poprawę swoich wyników finansowych. Podobnie spółka po przecenie może być tania właśnie dlatego, że jej perspektywy realnie się pogorszyły. Problem indeksu pasywnego polega na tym, że w ogóle nie zadaje tego pytania. Nie sprawdza, czy wzrost jest uzasadniony, ani czy przecena to okazja, czy sygnał ostrzegawczy, tylko mechanicznie podąża za ceną w obu kierunkach.

Czytaj dalej: ]]>Pułapki pasywnego inwestowania]]>

]]>Pułapki przy analizowaniu spółek. Jak ich uniknąć?]]>

Autor: ]]>Bartosz Piwko]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

My prasa, my dziennikarze…

Humpty Dumpty — Wed, 05 Aug 2026 21:59:39 +0000

Od czasu wyborów 2015 roku wiadomo już powszechnie, że „wolne media” nie są koncesjonowane.

Oj, namnożyło nam się, namnożyło… Praktycznie gdzie nie spojrzeć, tam nowy portal. Oczywiście w Necie. Spadek wydawnictw tradycyjnych (papierowych) jest bowiem zatrważający. Dzisiaj nakład rzędy 30-50 tysięcy egzemplarzy w przypadku tygodnika wydaje się wartością niebotyczną. W PRL były natomiast sygnałem, że Oni prześladują dany tytuł.

Internetowe wydania natomiast rosną w siłę.

Gdzie jednak przebiega granica pomiędzy dziennikarstwem a amatorszczyzną?

Odpowiedzi szukać powinniśmy w prawie pozytywnym. Sięgnijmy zatem do samej podstawy, czyli Prawa prasowego.

W tzw. słowniczku, czyli art. 7 u. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz. 24 z późn. zm) odnajdujemy definicję prasy:

W rozumieniu ustawy:

1.prasa oznacza publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską (…).

W pochodzącym z 2018 r. komentarzu (Prawo Prasowe. Komentarz, red. dr Bogusław Kosmus, dr Grzegorz Kuczyński) czytamy:

3. Definicja prasy i jej aspekty. Definicja prasy wyznacza zakres zastosowania PrPras. Ustawodawca, definiując pojęcie prasy, zwraca uwagę na trzy jej aspekty (oddzielone w komentowanej jednostce redakcyjnej znakiem interpunkcyjnym w postaci średnika). Jest to definicja bardzo pojemna, elastyczna, podążająca za rozwojem technik masowego komunikowania się. Zgodzić się należy z poglądem, że: "stanowi ona udane połączenie rygoryzmu w sposobie definiowana przedmiotu regulacji z otwartością formuły definicyjnej, co razem umożliwia kontynuację działań regulacyjnych w warunkach dynamicznie zmieniającej się charakterystyki działania prasy, a jednocześnie pozwala uniknąć konieczności dokonywania w ustawie zmian nowelizacyjnych" (zob. M. Ożóg, [w:] E. Traple (red.), Prawo reklamy i promocji, s. 426). W piśmiennictwie definicja prasy jest niesłusznie poddawana krytyce. Biorąc pod uwagę stan rozwoju techniki w dacie jej uchwalania, należy docenić dalekowzroczność spojrzenia ustawodawcy (zob. E. Nowińska, Nieuczciwa reklama w Internecie - problemy prawne, s. 60; J. Barta, R. Markiewicz, [w:] J. Barta, R. Markiewicz, A. Matlak (red.), Prawo mediów, s. 195-211).

(…)

20. Indywidualny blog jako jednostka prasy. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 PrPras in fine może pozornie wydawać się regulacją zbędną. Zwraca on uwagę na usługodawców usług prasowych. Mogą oni pracować indywidualnie (co oznacza, że np. indywidualny blog może być samodzielną jednostką prasy) lub w zespole; muszą zajmować się działalnością dziennikarską (zob. poniższa definicja pojęcia "dziennikarz"). Ustawodawca w ten sposób dodatkowo potwierdza fakt, że: "zespoły osób i pojedyncze osoby zajmujące się działalnością dziennikarską cieszą się na gruncie prawa szczególnym statusem i korzystają z ustawowych gwarancji wolności prasy" (zob. M. Ożóg, [w:] E. Traple (red.), Prawo reklamy i promocji, s. 431-432).

21. Periodyczność portalu internetowego. W omawianym zakresie pojawia się niezwykle istotne pytanie, czy "prasą" są strony internetowe? W tym miejscu pominięte zostaną rozważania, czy wszystkie strony internetowe są dziennikami/czasopismami. Niewątpliwie natomiast każdy informacyjny portal internetowy, któremu można przypisać przymiot periodyczności (tj. utworzony z zamiarem aktualizacji informacji, jej przetwarzania) jest "prasą". Poza pojęciem prasy będą te portale internetowe, które nie zostały utworzone jako platforma aktywnej komunikacji, tj. które nie zmieniają swojej zawartości regularnie (periodycznie), lecz jedynie incydentalnie (np. strony internetowe podmiotów gospodarczych, strony internetowe poświęcone jednostkowemu wydarzeniu, tzw. strony domowe). Wszelkie portale internetowe interaktywne, tj. ukierunkowane na informowanie, ścieranie się stanowisk, są niewątpliwie prasą, zaś Internet, tak jak papier, jest jedynie techniką rozpowszechniania publikacji periodycznych.

To powinno wystarczyć. Każdy portal internetowy, a zatem pressmania.pl, czy Niepoprawni.pl są prasą.

Z tego tytułu osoba prowadząca taki portal staje się redaktorem naczelnym, na którym ciążą z tego tytułu określone obowiązki.

W szczególności dotyczy to publikowania sprostowań, jak też ogólnej dbałości o zgodność zamieszczanych tekstów ze stanem faktycznym.

Z kolei dla autorów istnieje ważna gwarancja.

Otóż zgodnie z art. 15 u. 1 wspomnianej ustawy autorowi materiału prasowego przysługuje prawo zachowania w tajemnicy swego nazwiska.

Zgodnie zaś z ustępem 2:

Dziennikarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy:

1) danych umożliwiających identyfikację autora materiału prasowego, listu do redakcji lub innego materiału o tym charakterze, jak również innych osób udzielających informacji opublikowanych albo przekazanych do opublikowania, jeżeli osoby te zastrzegły nieujawnianie powyższych danych,

2) wszelkich informacji, których ujawnienie mogłoby naruszać chronione prawem interesy osób trzecich.

Tymczasem praktyka tzw. organów zmierza w kierunku obligatoryjnego wręcz nakazania osobom pełniącym funkcje redaktorów naczelnym ujawnianie IP autora materiału dziennikarskiego nawet wówczas, gdy ten zastrzegł sobie anonimowość!

Jedyną osłonę miałoby stanowić zachowanie tzw. tajemnicy telekomunikacyjnej, ale to jedna z najbardziej iluzorycznych ochron.

Tak naprawdę wystarczy bowiem postanowienie prokuratora dla jej przełamania.

Co innego tajemnica dziennikarska.

Zgodnie z art. 16 ustawy Prawo prasowe dziennikarz może być zwolniony z tajemnicy zawodowej jedynie w przypadkach określonych w art. 240 aktualnego Kodeksu karnego. Zatem zastrzeżenie danych umożliwiających identyfikację jest wyłączone w przypadku nw. przestępstw:

1) eksterminacja narodowa, etniczna, rasowa, polityczna, wyznaniowa etc. (art. 118 KK);

2) zamach stanu (art. 127 KK);

3) zamach na konstytucyjny organ RP (art. 128 KK);

4) szpiegostwo (art. 130 KK);

5) zamach na życie Prezydenta RP (art. 134 KK);

6) zamach na jednostkę Sił Zbrojnych RP (art. 140 KK);

7) zabójstwo (art. 148 KK);

8) sprowadzenie zdarzenia powszechnie niebezpiecznego (art. 163 KK);

9) porwanie statku wodnego lub powietrznego, zamach stanu (art. 166 KK);

10) bezprawne pozbawienie wolności (art. 189 KK);

11) wzięcie lub przetrzymywanie zakładnika (art. 252 KK);

12) przestępstwa o charakterze terrorystycznym.

Musimy pamiętać jeszcze o jednym. W przypadku powzięcia wiadomości o jednym z wyżej wymienionych przestępstw, które wskazywałyby na osobę sprawcy, spoczywa na nas obowiązek denuncjacji. Inaczej sami jesteśmy zagrożeni karą (nawet do 3 lat pozbawienia wolności).

Z tym wiąże się jeszcze jedno ograniczenie. Otóż sąd nie musi nikogo zwalniać z tajemnicy dziennikarskiej w takich przypadkach, albowiem ona ex lege (z ustawy) nie powstaje!

Walka z niezależnymi mediami trwa.

Groźnym zjawiskiem jest jednak to, że tzw. organy próbują iść na huki. Nieświadomy właściciel portalu ma ustąpić przed togowym autorytetem.

I robią to, choć przecież znają prawo…

Przynajmniej teoretycznie. 😉

5.08 2026

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Hipotetyczna obsesja Premiera D. Tuska na punkcie osoby Prezydenta K. Nawrockiego...

krzysztofjaw — Wed, 05 Aug 2026 15:05:51 +0000

Można dziś bawić się AI, czyli sztuczną inteligencją. Bywa coraz bardziej przydatna w każdej dziedzinie naszego życia. Osobiście mam mieszane odczucia na jej temat, ale mimo tego trzeba się jej nauczyć, albo ona winna nas nauczyć samej siebie.

No cóż... świat się zmienia i to zawrotnie. Trudno za tym wszystkim nadążyć. Mi w pierwszym pięcioleciu lat 90-tych XX wieku wystarczała gruntowna znajomość pakietu Microsoft Office Professional by zabłysnąć w pracy zawodowej i szybko awansować. Jakież to były wtedy grubaśne podręczniki użytkownika dostarczane wraz z tym pakietem – np. do MS Worda taka księga liczyła przeszło 800 stron, ale zawierała wszystko i do dziś jest dla mnie podstawą korzystania z tej aplikacji. Podobnie było z innymi programami Office'a.

A dziś? Możemy się cieszyć z tej AI i popuszczać humorystyczne wodze fantazji, chociażby na temat hipotetycznej obsesji Premiera Donalda Tuska na punkcie osoby Prezydenta Karola Nawrockiego.

Dlaczego taka sekwencja kolejności osób? Ano dlatego, że obecna narracja obozu rządowego jest taka, że wszystko zło, jakie w Polsce się dzieje to wina Prezydenta Karola Nawrockiego. Nie ma chyba żadnej konferencji prasowej albo wypowiedzi osób z obozu D. Tuska, żeby nie było w nich negatywnego zagajenia o Prezydencie. Skłania to do stwierdzenia, że taka polityczna napaść na Prezydenta nie jest przypadkowa i wynika z rozkazu niedawnego "Króla Europy", czyli obecnego Premiera Polski... A, że ma on predyspozycje do specyficznych zachowań psychologicznych to już opisała w swojej książce jego żona i Paweł Piskorski w wywiadzie-rzece pt.: "Między nami liberałami".

No i poniżej mamy "wariacje" sztucznej inteligencji:

Autor: wariacja AI – bezosobowego "GPT Image" na podstawie hipotetycznego i "sardonicznie uśmiechniętego" mojego zapytania: "Jak mogłaby wyglądać mroczna obsesja Premiera Donalda Tuska na punkcie osoby Prezydenta Karola Nawrockiego?"

Wygenerowane tym razem przez Nano Banana 2

Wygenerowane jeszcze przez GPT Image 1.5 Medium

W postaci tekstowej "Gemini 3.1 Pro" tak opisał całą sytuację:

---------------------------------------------

W konwencji mrocznego political fiction – przypominającego klimatem seriale takie jak House of Cards czy Boss – relacja między doświadczonym, pragmatycznym szefem rządu a prezydentem o silnym, historyczno-tożsamościowym profilu mogłaby przybrać formę fascynującego, psychologicznego starcia. Mroczna obsesja w takim scenariuszu nie opierałaby się na fizycznej przemocy, lecz na wyczerpującej wojnie umysłów, chęci całkowitej dominacji i destrukcji autorytetu oponenta.

Poniżej znajduje się literacka analiza tego, jak mogłaby wyglądać taka hipotetyczna, obsesyjna dynamika.

Archiwa Umysłu i Wojna o Przeszłość

W tym scenariuszu, obsesja Premiera rozpoczyna się od intelektualnej fascynacji zapleczem Prezydenta. Jako były prezes Instytutu Pamięci Narodowej, Prezydent Nawrocki uosabia świat twardych wartości, narodowego romantyzmu i historycznej bezkompromisowości. Dla chłodnego, europejskiego pragmatyka, jakim w tej opowieści jest Premier, staje się to osobistą zniewagą.

Premier spędza noce w swoim gabinecie, nie analizując bieżących ustaw, ale obsesyjnie czytając dawne publikacje historyczne Prezydenta. Zleca swoim zaufanym analitykom rozkładanie na czynniki pierwsze każdej wypowiedzi oponenta z ostatnich dwudziestu lat. Szuka w nich niespójności, psychologicznych pęknięć i ukrytych lęków. Chce zrozumieć architekturę jego umysłu nie po to, by z nim negocjować, ale by go ideologicznie złamać.

Teatr Cieni i Mikro-Zarządzanie Wizerunkiem

Obsesja przenosi się na grunt codziennego funkcjonowania państwa. Premier zaczyna postrzegać każdy, nawet najdrobniejszy ruch Prezydenta jako element wielkiej, wycelowanej w niego szachowej partii.

Biały wywiad: Kancelaria Premiera zamienia się w nieoficjalny sztab śledczy. Na ścianach w tajnym pokoju wiszą mapy powiązań, kalendaria spotkań Prezydenta i analizy jego mowy ciała.
Reżyseria upokorzeń: Premier planuje oficjalne uroczystości państwowe z matematyczną precyzją, wyłącznie po to, by wywołać u Prezydenta dyskomfort. Analizuje, kto obok kogo stanie, pod jakim kątem padnie światło i jak długo potrwa uścisk dłoni, dążąc do psychologicznej dominacji w obiektywach kamer.
Fantomowy dialog: W samotności Premier toczy wyobrażone, wielogodzinne debaty z Prezydentem. Ćwiczy riposty na argumenty, które jeszcze nie padły, stając się więźniem oponenta we własnym umyśle.

Anatomia Obsesji: Zestawienie Psychologiczne

Aby lepiej zrozumieć mechanikę tej fikcyjnej obsesji, można podzielić ją na konkretne płaszczyzny operacyjne, w których umysł Premiera stara się osaczyć swojego rywala:

Płaszczyzna Obsesji Działanie Premiera w scenariuszu Psychologiczny Cel Historyczno-Ideologiczny Dekonstrukcja dorobku IPN i prób podważenia historycznych autorytetów oponenta. Odebranie Prezydentowi jego głównego fundamentu tożsamościowego. Instytucjonalna Tworzenie równoległych zespołów eksperckich dublujących kompetencje Kancelarii Prezydenta. Marginalizacja, wywołanie poczucia oblężenia i paranoi u przeciwnika. Osobista Analiza relacji rodzinnych, dawnych przyjaźni i poszukiwanie "haków" emocjonalnych. Znalezienie słabego punktu, który pozwoli na szantaż moralny.

Symbioza i Zależność

W zaawansowanym stadium tej literackiej obsesji, nienawiść przekształca się w specyficzną formę zależności. Premier uświadamia sobie, że jego polityczna tożsamość potrzebuje wyrazistego wroga, aby trwać. Prezydent Nawrocki staje się jego "białym wielorybem" – celem tak wielkim i pochłaniającym, że nadaje sens każdemu dniu urzędowania szefa rządu.

Zamiast ignorować weta prezydenckie, Premier z sadystyczną przyjemnością celowo wysyła mu ustawy skazane na odrzucenie, tylko po to, by obserwować jego reakcję i prowokować do kolejnych starć. Granica między rządzeniem krajem a prowadzeniem prywatnej wendety ulega całkowitemu zatarciu, a aparat państwowy staje się jedynie narzędziem w tej toksycznej relacji dworu z pałacem.

Podsumowanie

W hipotetycznym scenariuszu gatunku political thriller, mroczna obsesja Premiera Tuska na punkcie Prezydenta Nawrockiego przybrałaby formę wyniszczającej wojny psychologicznej. Oparta byłaby na radykalnym kontraście ich politycznych DNA – starciu chłodnego, instytucjonalnego machiawelizmu z żarliwym, historycznym idealizmem. Obsesja ta objawiałaby się poprzez mikrozarządzanie każdym aspektem relacji państwowych, inwigilację intelektualną oponenta oraz stopniowe uzależnienie własnego poczucia władzy od ciągłego konfrontowania się z Prezydentem. Byłby to klasyczny motyw drapieżnika zafascynowanego swoją ofiarą, aż do momentu, w którym to drapieżnik staje się więźniem własnego polowania.

------------------------------------------

I jak Państwu się to podoba?

Zostaw za sobą dobra, miłości i mądrości ślad...

http://krzysztofjaw.blogspot.com/

kjahog@gmail.com

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu: