Niepoprawni.pl

Hucpa kijowskiego klauna

Humpty Dumpty — Mon, 22 Jun 2026 09:02:04 +0000

- Rebe, co to jest hucpa?

- Idź zrób kupę komuś na wycieraczkę a potem zadzwoń i poproś o papier. To właśnie jest hucpa.

Jak informuje portal Kresy.pl:

Charkowskie Radio Nakypilo opublikowało nagranie, na którym „Animator”, chorąży 3. Samodzielnej Brygady Szturmowej wywodzącej się z ruchu Azow, odwołał się wobec Polaków do Chmielnicczyzny, hajdamaczyzny i Koliszczyzny. Ukraiński wojskowy stwierdził, że Polacy powinni przypomnieć sobie krwawe bunty i rzezie z XVIII wieku, a wtedy „przejrzą na oczy”.

W opublikowanym także na facebooku „wywiadzie” spotykamy się z alternatywną wizją przeszłości.

Otóż…

„Rozumiemy, że państwa, które są wokół nas, niekoniecznie są przyjazne i są to państwa, z którymi relacje zawsze będą trudne. Trudno będzie z Węgrami, trudno będzie z Rumunią i trudno będzie z Polską. Z nimi będzie bardzo trudno, ponieważ granice z nimi wyznaczaliśmy metodą wojowniczą. Nie było tak, że zebraliśmy się, podpisaliśmy umowę według jakiejś rzeki, podzieliliśmy się i tyle. To ciągnie się od wieków. To bardzo bolesny temat. Nie dotyczy czasów II wojny światowej ani pierwszych zmagań wyzwoleńczych. To sięga znacznie, znacznie głębiej. Oczywiście będzie nas to prześladować zawsze. I w takich krytycznych momentach oczywiście bardzo nam to przeszkadza.”

Zaraz, zaraz… A niby to kiedy toczyliśmy wojnę z Ukrainą po 8 grudnia 1991 roku, od której to daty można mówić o Ukrainie jako o niepodległym Państwie? I w jej efekcie zostały wyznaczone granice?

Przecież granice dzisiejszej Ukrainy zostały nakreślone przez Stalina (zachodnie), oraz Chruszczowa (południe, konkretnie Krym). Ba, można by jeszcze wymienić Lenina (Donbas).

I praktycznie każdy sąsiad Ukrainy może mieć pretensje terytorialne do Kijowa.

Pomijając Polskę, ale np. Słowacja utraciła ponad 20% terytorium. Węgry i Rumunia również.

Ale za przebieg granic odpowiedzialny jest Józef Stalin, który raczej nie rezydował w Kijowie… 😉

I dalej:

„Niech być może przypomną sobie Chmielnicczyznę, niech przypomną sobie hajdamaczyznę, Koliszczyznę. Wtedy oni, szczerze mówiąc, przejrzą na oczy.”

Wygląda na to, że tawariszcz Animator ma oczy szeroko… zamknięte.

Po kolei wymienia bowiem wywołane przez moskiewskich carów bunty przeciw Rzeczpospolitej.

Czczony na Ukrainie Chmielnicki – zniszczył potencjał obronny RP tuż przed ruskim najazdem (potop moskiewski lub też ruskim zwany), a na dodatek w Perejasławiu nieprzymuszany przez nikogo zaprzedał Ukrainę Moskwie po wsze czasy.

Powoływanie się na hajdamaków, czyli zwykłych rabusiów, jakich mieliśmy też na Podhalu i w innych dzielnicach, to zwyczajne dorabianie gęby pospolitym bandytom.

Zaś o wiele krwawsze i bardziej okrutne niż Wołyń’43 powstanie Żeleźniaka i Gonty, zwane koliszczyzną, tak naprawdę było dywersją ruską mającą na celu niszczenie zaplecza Konfederacji Barskiej.

Tak więc małorusy czczą tych, którzy albo oddali ich w pacht Moskwie, albo też występowali w roli moskiewskich dywersantów przeciwko tym, którzy z Rosją faktycznie walczyli.

Ale to tylko mały trybik w ciągle kurczącym się wojsku Zełenskiego.

Obłęd sięga już najwyższych sfer kijowskiej junty.

Okazuje się, że wedle niejakiego Sybihy, szefa organu odpowiedzialnego za politykę zagraniczną, odebranie Zełenskiemu orderu stanowi „nieprzyjazny” i „lekceważący” krok Polski.

Jak pamiętacie Sybiha już zdążył powiedzieć, że Ukraina będzie sobie wybierać takich bohaterów, jakich uzna za stosowne. I żaden prezydent innego kraju nie ma nic do tego.

Zabawne jest zacietrzewienie tego cokolwiek tłustawego pana.

„Pogarda wobec prezydenta Ukrainy nie dotyczy tylko orderów. To pogarda wobec ukraińskiego żołnierza, wobec narodu ukraińskiego, wobec naszego prawa do posiadania historii. Nie będziemy tego tolerować.”

Czyli co? Sybiha pokaże nam język albo zamknie granice z Polską dla wszelkich transportów? W tym wojskowych?

Albo nie tak dawnym wzorem Joasi Szczepkowskiej ściągnie gacie, i wypnie goły zadek w naszą stronę?

Poza blokowaniem ekshumacji, co zresztą jest trwałym elementem polityki polskiej kolejnych kijowskich reżimów Ukraina może nas pocałować w dupę.

Nie mają bowiem żadnych kart poza swoimi urojeniami wielkościowymi.

Ale skoro są tacy honorowi to powinni posunąć się dalej. My w Polsce (myślę, że znacznie więcej niż połowa Narodu), oczekujemy, aby w ślad za orderami (swoją drogą to skandal, że tak łatwo może go otrzymać nawet zwykły nazistowski bydlak) Zełenski i jego jaczejka zaczęli zwracać nam Kraby, Groty, amunicję, Pioruny…

A przede wszystkim Ukraina zacznie spłacać raty pożyczek, a nie pasożytować na nas.

Już nie wspomnę o dobrach polskiej kultury, zawłaszczonych naprzód przez Stalina, a teraz rzekomo stanowiących „dziedzictwo narodu ukraińskiego” (bogate zbiory Ossolineum).

Skoro są tacy honorni to najdalej we wtorek powinni zażądać od Polski zaprzestania finansowania im łączności (Starlinki); zwłaszcza że odbudowanie muzeum ludobójcy Szuchewycza kosztowało ich znacznie więcej, niż wyniosły koszty łączności od początku tej dziwnej wojny.

I na zakończenie cytowania kijowskiego spaślaka inny fragment, świadczący być może o jakiejś indukowanej paranoi w całym środowisku kijowskich władz.

Ukraina nie dążyła do stworzenia tak napiętych stron w naszych stosunkach dwustronnych.

Zawsze byliśmy konstruktywni, ceniliśmy nasze relacje z Polską i byliśmy wdzięczni za otrzymaną pomoc.

Oni w zasadzie czczą jedynie ludobójców Polskiego Narodu, a my się czepiamy… Oni walczą z Rosjanami, ale poważają jednocześnie Chmielnickiego, który oderwał ich od demokratycznej Rzeczpospolitej i oddał satrapii moskiewskiej po wsze czasy.

Za to w… zapomnieniu mają tych, którzy u naszego boku walczyli z Rosją.

Jakby to powiedzieć po ukraińsku - без горілки це не вирішиш!

Ale Ukraina nie ma wcale monopolu na idiotów, przynajmniej w tej sprawie.

Oto w Polsce pojawiła się inicjatywa nadania Zełenskiemu i narodom zamieszkującym teren Ukrainy „Obywatelskiego Orderu Przyszłości”. Pośród osób podpisanych po tym „projektem” jest obywatelka RP Natalia Panczenko, mediaworkerzy z Gazety Wyborczej na czele z Michnikiem i Cuchnowskim, a także… babcia Kasia, leciwa zadymiara.

W tym gronie znajdujemy też Agnieszkę Holland, Bartosza Kramka oraz… senatora Stanisława Gawłowskiego. No, pogratulować… doborowe towarzystwo. 😉

Myślę, że takie odznaczenie otrzymane z rąk ww. grona dokładnie pasuje do Zełenskiego i powinien przypiąć go do swojego zapierdziałego dresiku a la Ferdek Kiepski.

Tymczasem w prowadzonej przez zasłużonego dla sprawy banderowskiej propagandzistę Włodzimierza Iszczuka facebookowej grupie czytamy:

ANTYUKRAIŃSKA HISTERIA UDERZA W POLSKĄ RACJĘ STANU

USA i Zachód stawiają na Ukrainę jako filar bezpieczeństwa Europy

W polskiej debacie publicznej coraz częściej emocje zastępują strategię. Tymczasem w Waszyngtonie, Londynie i strukturach NATO nie ma miejsca na złudzenia – trwa twarda gra o bezpieczeństwo Europy.

W tym nowym układzie sił Ukraina staje się jednym z kluczowych filarów obrony Zachodu

A nie – jak chcą niektórzy – „problemem” czy „obciążeniem”

Zachodni analitycy i wojskowi mówią wprost: Ukraina to dziś jedna z najważniejszych armii świata Zachodu laboratorium nowoczesnej wojny XXI wieku przyszły element systemu odstraszania wobec Rosja.

Od wzniosłości do śmieszności jest tylko jeden krok, jak powiedzieć miał Napoleon.

Zaś jako chrześcijanin wiem, że pycha kroczy przed upadkiem.

Nadęcie Zełenskiego i jego bańki jest już tak wielkie, że widać je chyba z dalekiego Kosmosu. 😉

Filar bezpieczeństwa Europy tak naprawdę jest najbiedniejszym krajem w Europie, o dochodzie per capita pozostającym na poziomie Libii czy RPA ale pod warunkiem, że liczony jest wedle parytetu siły nabywczej.

Poza tym jest krajem przeżartym korupcją. Teraz jakoś bardziej cichosza, ale nie tak dawno o skandalach korupcyjnych na Ukrainie było głośno. Co gorsza, część dotyczyła dostarczanej tam broni, która trafiała nawet do kolumbijskich mafii.

Trzeba też pamiętać o stałym exodusie mieszkańców Ukrainy, zwłaszcza tych w wieku poborowym.

Co z tego, że broń mają, skoro za chwilę nie będzie ludzi, aby ją obsługiwać?

Ale co tam. Najwyraźniej pobudzony Zełęnski ciągnie dalej:

On [Nawrocki – HD] powiedział: «powinieneś odwołać dekret». No, przepraszam, to nasza sprawa. I tutaj Polska powinna to rozumieć. Absolutnie. Oprócz spraw historycznych, o których zresztą otwarcie rozmawiamy, jest też szacunek dla teraźniejszości, dla naszej armii i dla przyszłości. Bez Ukrainy nikt nie będzie w stanie obronić Polski. Po prostu niemożliwe, jeśli nie ma Ukrainy, nie ma już chronionej Polski.

Przeterminowany i to dość mocno prezydent Ukrainy najwyraźniej nie bierze pod uwagę tego, że polska armia aktualnie jest silniejsza niż ukraińska w lutym 2022 roku.

Poza tym jesteśmy krajem frontowym bez względu na to, co robi Kijów – wliczając Gubernię Mińską (d. Białoruś) nasza granica z Rosją jest dłuższa o 85 km od tej z Ukrainą.

I to Zełenski, a raczej jego otoczenie, powinien wiedzieć. Wszak wystarczy tylko popatrzeć na mapę.

Gdyby Rosja chciała uderzyć na Warszawę to z Mińska ma zdecydowanie bliżej, niż z Kijowa czy nawet Lwowa. Poza tym świat, a zwłaszcza Niemcy, przebierają nogami w miejscu czekając, kiedy skończy się ta dziwna wojna i będzie można wrócić do dilów z Putinem.

W Kijowie zapomniano już, jak mocno Niemcy parli do skazania „ukraińskich terrorystów” odpowiedzialnych za uszkodzenie Nord Streamu???

Bo Polska bez Ukrainy przetrwa. Natomiast gorzej jest w drugą stronę.

Oni nie walczą za swoją i naszą wolność. Ale za swoją i za nasze!

Mimo to przeterminowany prezio z Kijowa postanowił dalej dolewać oliwy do ognia i idzie w zaparte niczym jakiś wor w zakonie:

My z Polakami nie możemy nie być partnerami albo nie być przyjaciółmi, ponieważ jesteśmy sąsiadami, a jeśli ktoś nie jest partnerem i nie jest przyjacielem, to z biegiem lat, z dziesięcioleciami, zmienia się to w to, co mamy z Rosjanami: brak szacunku, agresję, radykalizację społeczeństwa. To, co robił Orbán, było całkowicie błędne. Ustawiał wojskowych na swojej granicy, zbliżał ich do naszej granicy. Po co był ten sygnał? Po co to robicie — radykalizujecie społeczeństwo? Do czego doprowadzi nienawiść społeczeństwa? Do sondaży. To walka polityczna, która może skończyć się źle. Bardzo złą eskalacją.

Szkopuł w tym, że już nie jeden raz Ukraińcy dawali przykład swojej przyjaźni. I do tej pory kości Polaków bieleją w ukraińskiej ziemi…

Szkoda tylko tych Ukraińców, którzy często od lat ciężką pracą zdobyli sobie uznanie w Polsce.

Bo teraz może im nie być lekko.

Tymczasem na szerokim świecie coraz bardziej popularne stają się słowa doradcy Donalda Trumpa Scotta Bessenta o Zełenskim. Wg niego jest to naćpany Jaś Fasola, choć generalnie jest tylko małym draniem.

Sądząc po wpisach w mediach społecznościowych taka opinia ma wielkie szanse na to, by trwale zadomowić się nad Wisłą.

22.06 2026

cyt. za: Kresy.pl

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

KTO JUŻ NIE BĘDZIE PLUŁ NAM W TWARZ?

M.PYTON — Mon, 22 Jun 2026 07:26:23 +0000

W sobotę prezydent Zełenski oświadczył, że odesłał Order Orła Białego prezydentowi Nawrockiemu. Dzień wcześniej prezydent Karol Nawrocki ogłosił, że odbiera Zełenskiemu to najwyższe polskie odznaczenie w związku z nadaniem jednej z jednostek Sił Zbrojnych Ukrainy imienia „Bohaterów UPA”.

W reakcji na odebranie Zełenskiemu Orderu Orła Białego polskich odznaczeń państwowych zrzekli się: minister spraw zagranicznych Ukrainy Andrij Sybiha, szef Biura Prezydenta Ukrainy Kyryło Budanow, jego zastępca Ihor Żowkwa oraz ambasador Ukrainy w Polsce Wasyl Bodnar, zaś były prezydent Ukrainy Leonid Kuczma zrzekł się przyznanego mu w 1997 roku Orderu Orła Białego. Jego następca Wiktor Juszczenko, a także poprzednik prezydenta Zełenskiego Petro Poroszenko również podjęli decyzję o zrzeczeniu się najwyższego polskiego odznaczenia.

Prezydent Karol Nawrocki odbierając Zełeńskiemu Order Orła Białego – paradoksalnie ujawnił listę wrogów Polski – a więc tych, którzy nie będą pluć Polakom w twarz – choć pochopnie otrzymali najwyższe polskie odznaczenia. Dziś – zapewne w uzgodnieniu z niemieckim namiestnikiem – Zełeński usiłuje przykryć największą aferę rządu Tuska, atakując prezydenta Nawrockiego. Jest to kolejna afera rządu niemieckiego namiestnika, dla którego polskość była i jest nienormalnością. Zwrócił na to uwagę Paweł Kukiz, pisząc na platformie X:

„Strategicznym błędem” było raczej powierzenie władzy kanalii, dla której męczeńska śmierć dziesiątek tysięcy Polaków - starców, kobiet i dzieci - to jedynie ‘trybik’ w politycznym marketingu” - napisał Paweł Kukiz na portalu X, odnosząc się do wpisu Donalda Tuska, który po raz kolejny stawia znak równości w sporze Polski z Ukrainą o „bohaterów UPA”.

Sojusz anty-polskiej kanalii z ukraińskim watażką, który teraz wyje zza granicy – nie przykryje jednak afery zdeprawowanej władzy Tuska - tak samo skorumpowanej, jak władze na Ukrainie. Olejmy zatem bluzgi Zełeńskiego, który sam potwierdził, że decyzja prezydenta Nawrockiego o odebraniu mu Orderu Orła Białego była w 100% słuszna. Ukraiński watażka wpisał się bowiem na listę anty-polskich kanalii, wspierających władzę niemieckiego namiestnika w Polsce, plując na prezydenta Polski w niedzielnym wywiadzie dla stacji telewizyjnej TSN, transmitowanym przez portal Ukrainska Prawda:

„Widzę w tym wyłącznie proces wyborczy. Prezydent Karol Nawrocki walczy o pozycję swojej partii wobec premiera Tuska. Nie mamy z tym nic wspólnego, to ich wewnętrzna sprawa… To jest to samo, co robił Orban. To zła droga. Uważam, że źle się to skończy” - oświadczył Zełenski. Zełeński podkreślił jeszcze, że „na nienawiści nie można osiągać politycznych korzyści, ponieważ w dłuższej perspektywie prowadzi to do pogorszenia relacji między narodami”.

Zełeński sam się więc przyznał, że nadając jednostce Sił Zbrojnych Ukrainy imię „Bohaterów UPA” – działał na pogorszenie relacji z Polską. A więc dla korzyści niemieckiego namiestnika, dla którego polskość jest „nienormalnością” i który postawił znak równości w sporze Polski z Ukrainą o „bohaterów UPA”…

P.S.: Były poseł Platformy Obywatelskiej Piotr Fogler poinformował, że odsyła swój Złoty Krzyż Zasługi prezydentowi Karolowi Nawrockiemu w ramach protestu wobec odebrania odznaczenia Wołodymyrowi Zełenskiemu...

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Sojusz anty-polskiej kanalii z ukraińskim watażką

Kategoria wpisu:

Blog

FIRE, czyli jak osiągnąć finansową niezależność

Independent Trader — Mon, 22 Jun 2026 06:28:26 +0000

Czy zastanawialiście się, ile trzeba oszczędzać co miesiąc, żeby przejść na emeryturę już w wieku 40 lat? Dla większości Polaków brzmi to jak marzenie oderwane od rzeczywistości. Tymczasem w 2026 roku ruch FIRE (Financial Independence, Retire Early) – czyli finansowa niezależność i wcześniejsza emerytura – dynamicznie rozwija się także w Polsce. Polega on na agresywnym oszczędzaniu, zwiększaniu zarabiania i skutecznym inwestowaniu. Wszystko po to, aby jak najszybciej zapomnieć o trudach pracy. W tym artykule przyjrzymy się, czy założenia FIRE są realne w polskiej rzeczywistości 2026 roku. Omówimy warianty strategii, konkretne przykłady oraz narzędzia, które mogą przyspieszyć nam drogę do wcześniejszej emerytury. Zapraszam do lektury!

Czym jest ruch FIRE i skąd się wziął?

Mimo iż szczyt popularności FIRE przypada na ostatnie lata, to jego źródła sięgają końca XX wieku, a konkretnie 1992 roku, kiedy to na rynek trafiła pewna książka. Your Money or Your Life, bo o niej mowa, autorstwa Vicki Robin i Joe Domingueza uznawana jest za biblię ruchu FIRE. Autorzy proponują spojrzeć na zarobione pieniądze jak na formę życiowej energii. Poświęciliśmy swój czas i siły na ich zdobycie, a zatem każdy wydatek postrzegany jest w kategoriach wymiany tej energii na konkretny cel. Kluczowe pytanie, na które każdy powinien sobie odpowiedzieć przed wydaniem swoich środków to:

Czy ta rzecz lub doświadczenie jest warte godzin mojego życia, które poświęciłem, żeby zarobić te pieniądze?

Zatem nasz czas jest tutaj najcenniejszym zasobem, którym powinniśmy rozsądnie dysponować. Poza tym książka jest na wskroś filozoficzna i skupia się na budowaniu zrównoważonego stylu życia, potępieniu nadmiernej konsumpcji, a także zmusza do krytycznej oceny swojego dotychczasowego sposobu funkcjonowania, zwłaszcza w kwestii wydawania pieniędzy.

Choć początkowo tytuł ten nie zyskał wielkiego rozgłosu, to popularności przysporzył mu dopiero rozwój Internetu i wszelkiego rodzaju blogów finansowych oraz mediów społecznościowych. Osobą, która znacząco się do tego przyczyniła jest Pete Adeney. W wieku 30 lat wraz z żoną przeszedł na wczesną emeryturę, pomimo przeciętnych zarobków dobrego inżyniera. Tym dokonaniem postanowił podzielić się na swoim blogu Mr. Money Mustache, który założył w 2011 roku.

Adeney opowiadał na nim, jak wdrożył założenia książki Your Money or Your Life do swojego życia. Wraz z żoną kupili skromny dom, który szybko spłacili. Zamiast samochodu korzystali z rowerów i unikali jedzenia na mieście. ]]>Do tego inwestowali pasywnie w szerokie fundusze]]>, np. z ekspozycją na S&P 500. Jego historia przysporzyła mu rzeszę fanów i naśladowców. Wszystko dlatego, iż pokazał, że FIRE nie jest przeznaczony tylko dla bogatych, ale że praktycznie każdy może przejść na wcześniejszą emeryturę.

Czym więc dokładnie jest ruch FIRE?

Skrót FIRE to angielskie Financial Independence, Retire Early, czyli Finansowa Niezależność i Wczesna Emerytura.

Niezależność finansową osiągamy, gdy nasze oszczędności i inwestycje generują na tyle duży dochód pasywny, że pokrywa on wszystkie codzienne wydatki. Nasza pensja staje się wtedy tylko dodatkiem, a nie warunkiem przetrwania. Natomiast wcześniejszą emeryturę należy rozumieć jako porzucenie tradycyjnego rynku pracy wcześniej niż wynika to z prawa. Zazwyczaj jest to przedział między 35 a 50 lat.

Osiągnięcie niezależności finansowej nie jest jednak tożsame tutaj z kompletnym porzuceniem pracy jako takiej. Zazwyczaj ogranicza się ją do minimum lub skupia się tylko na najciekawszych projektach. W grę wchodzi również wykonywanie zupełnie innego zawodu w elastycznym wymiarze czasowym. Ogółem sprowadza się to do jednego wniosku – praca nie determinuje naszego życia.

Ruch FIRE proponuje szereg praktyk i wskaźników, które mają doprowadzić do osiągnięcia powyższych celów. Zalicza się do nich przede wszystkim wysoka stopa oszczędności na poziomie 50-70%. Oznacza to, że odkładamy ponad połowę naszch dochodów. Nie byłoby to możliwe bez często ekstremalnego obniżania kosztów życia przy jednoczesnym braku drastycznego obniżania jego jakości. Można tu wspomnieć o zamianie dużego kredytu mieszkaniowego na mniejsze lokum lub przeprowadzkę na obrzeża miasta czy rezygnację z codziennego jedzenia na mieście na rzecz gotowania w domu. Uzyskane oszczędności powinno się następnie regularnie inwestować w pasywne fundusze, takie jak ETF-y na szeroki rynek akcji.

Reguła 4%, czyli jak obliczyć swoją liczbę FIRE?

Co w takim razie determinuje, że osiągnęliśmy finansową niezależność? Stosuje się tu prosty wzór określany jako reguła 4%. Czym jest reguła 4%? To procentowa kwota naszego kapitału, którą możemy wypłacać co roku przez co najmniej 30 lat (po uwzględnieniu wpływu inflacji). Zasada sprowadza się więc do tego, że musimy zgromadzić oszczędności równe 25-krotności naszych rocznych wydatków. Sumę tych oszczędności nazywamy liczbą FIRE.

Spójrzmy zatem, jakiego kapitału potrzebujemy przy danym poziomie rocznych wydatków:

Wydatki 4000 zł/miesięcznie (48 tys. zł rocznie) → potrzeba 1,2 mln zł kapitału.

Wydatki 5000 zł/miesięcznie (60 tys. zł rocznie) → 1,5 mln zł.

Wydatki 6000 zł/miesięcznie (72 tys. zł rocznie) → 1,8 mln zł.

Wydatki 8000 zł/miesięcznie (96 tys. zł rocznie) → 2,4 mln zł.

Dla typowej rodziny 2+1 w dużym mieście wydatki na poziomie 10-12 tys. zł miesięcznie pozwalają na godne życie bez większych wyrzeczeń (w tym wakacje, zajęcia dla dziecka i jeden samochód). Wtedy potrzebujemy kapitału rzędu 3-3,5 mln zł. To dość duży kapitał do zgromadzenia. Czy to w ogóle możliwe? Poniższa tabela pokazuje jak długo przyjdzie nam czekać na moment FIRE i ile miesięcznie musielibyśmy odkładać w zależności od wieku startu oraz stopy oszczędzania. Zakładamy umiarkowaną średnią stopę zwrotu z zainwestowanego kapitału na poziomie 7% rocznie (3% poniżej średniego zwrotu S&P 500 z ostatnich 20 lat).

Źródło: Opracowanie własne

Warto również pamiętać, że w momencie osiągnięcia wieku emerytalnego, zaczniemy otrzymywać środki od państwa. Można je potraktować jako dodatkowy przyszły dochód pasywny podczas planowania drogi do FIRE, lub pominąć go zupełnie, aby nie zdawać się na łaskę ZUS-u – wiadomo, różnie może być ;). Oczywiście reguła 4% nie jest tu ostatecznym wyznacznikiem. To do nas należy decyzja jakie ramy sobie założymy. Może to być 3%, albo 4,5% – wszystko zależy od naszych oczekiwań co do wydawania pieniędzy w przyszłości i ]]>możliwości ich oszczędzania dzisiaj]]>.

Czytaj dalej: ]]>FIRE, czyli jak osiągnąć finansową niezależność]]>

]]>Jak inwestować w lit?]]>

Autor: ]]>Paweł Śmietana]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

niezależność finansowa

Kategoria wpisu:

Gospodarka

(Auto)biografia - Zdzisław Najder

Teresa Bochwic — Sun, 21 Jun 2026 20:35:37 +0000

„Wywrotowiec” to tytuł niezwykłej książki Zbigniewa Gluzy, założyciela i wieloletniego redaktora naczelnego i wydawcy „KARTY” i dyrektora „Archiwum Wschodniego” Karty. To rodzaj biografii, co ciekawe, złożonej wyłącznie z tekstów Zdzisława Najdera (1930-2021), zapomnianego dziś niemal doszczętnie działacza opozycji niepodległościowej i polityka w III RP, wybitnego naukowca – historyka, filozofa i znawcy twórczości i sylwetki Josepha Conrada, którego geniusz ukazał w pełni światu zachodniemu. Najder jako polityk to aktywny od przewrotu w 1956 roku działacz Klubu Krzywego Koła, współzałożyciel tajnej organizacji Polskie Porozumienie Niepodległościowe i autor jej doniosłych tekstów, wieloletni emigrant i dyrektor rozgłośni polskiej Radia Wolna Europa (1983-1987), prezes Komitetu Obywatelskiego przy Wałęsie po rozłamie w 1990 roku oraz doradca rządu Jana Olszewskiego. Jako jedyny opozycjonista, został skazany przez PRL na karę śmierci w 1983 roku; Kukliński, również w podobnym czasie skazany na śmierć za szpiegostwo na rzecz USA, był peerelowskim oficerem i samotnym żeglarzem w środowisku wyższych władz PRL; podobnie Rurarz i Spasowski. Naukowiec, jak wielu ludzi tej klasy umysłowej, lekko prześladowany politycznie a tym samym życiowo, naukowo i pod względem kariery i pracy na Uniwersytecie Warszawskim i w polskich instytutach naukowych. Wykładowca literatury polskiej, słowiańskiej i amerykańskiej na Columbii i Yale oraz pomniejszych uniwersytetach amerykańskich; doktorat w końcu zrobił w Oxfordzie, gdzie również wykładał.

Zdzisław Najder to postać bardzo ciekawa. Znał „wszystkich” i współpracował wiele lat ze „wszystkimi” w warszawskim środowisku opozycyjnym. Dla wielu kontrowersyjna, bowiem złą sławą okryła go informacja, że przez kilka lat (1958-1962) współpracował z peerelowską Służbą Bezpieczeństwa pod kryptonimem „Zapalniczka”. Okoliczności tej współpracy czytelnik znajdzie w opublikowanych w „Wywrotowcu” wspomnieniach Najdera, których lekturę warto uzupełnić lekturą fragmentów diariuszy Jana Józefa Lipskiego z jego „Biografii źródłowej” autorstwa Łukasza Garbala.

Książka składa się rzeczywiście – poza wstępem i przypisami oraz aneksami – wyłącznie z tekstów Najdera w wyborze Zbigniewa Gluzy. Są to wspomnienia, począwszy od jego wczesnych lat dziecinnych, fragmenty listów, urywki dzienników, teksty naukowe, audycje radiowe i oświadczenia dla Służby Bezpieczeństwa. Opatrzona jest skrótowymi przypisami, głównie biograficznymi adresatów listów oraz osób wymienionych w tekstach.

------------------

Polecam. Większa recenzja w drodze

-------------------------------------------

Zbigniew Gluza, Najder. Wywrotowiec. Wyd. Fundacja Ośrodka Karta, Warszawa 2026.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Wojna orderowa

Bielinski — Sun, 21 Jun 2026 11:55:43 +0000

Burzliwa pogoda, burzliwa polityka. Po kolei. Prezydent Ukrainy, Wołodymyr Zełenski nadał w dniu 21 maja b.r. Samodzielnemu Centrum Operacji Specjalnych „Północ” „honorowe miano” „Bohaterów UPA”. Siły Operacji Specjalnych (SSO – Syły Operacij Specialnych) to absolutna elita ukraińskiej armii, odpowiednik polskich Wojsk Specjalnych (takich jednostek jak nasz GROM). Elita elity. Rdzeń ukraińskiej armii dostał „honorowe” miano „Bohaterów UPA”. Dużo cudzysłowów, ale inaczej się nie da. Wszyscy wiemy, z czym kojarzy się UPA, nie ma się tu co nad tym rozwodzić, na pewno najmniej z bohaterami, chyba żeby rezunów, sadystów, morderców kobiet i dzieci uznać za bohaterów. Każdy kraj ma takich bohaterów na jaki zasłużył.

Po miesięcznym oczekiwaniu na refleksję i wymianę bohaterów, prezydent RP Karol Nawrocki, kilka dni temu ogłosił, że po konsultacji z kapituła orderu, odbiera prez. Zełenskiemu order „Orla Białego” – najwyższe polskie odznaczenie. Na reakcje Zełenskiego i „elity kijowskiej” (tego cudzysłowu także nie unikniemy) nie trzeba było długo czekać. Prezydent upakriany Wołodymyr Zełenski poszedł na pełną eskalację: odesłał order kurierem, co samo w sobie jest uwłaczające. Biuro prezydenta wydało obelżywe oświadczenie, na pewno na jego polecenie a może sam je napisał. Stwierdzono w nim, że zwraca Order Orła Białego, ponieważ „nie zamierza dzielić wyróżnienia z postaciami, których obecność na liście kawalerów tego orderu kompromituje samą ideę honoru”. Tu wymieniono Katarzynę II, Benito Mussoliniego. Dla Zelenskiego i kijowskiej elity „honor” mieli tylko upowskie rezusy obdzierające ludzi ze skóry, obcinające kobietom piesi i nabijające dzieci na sztachety płotu. Na koniec, Zełenski stwierdził, że współczesna Ukraina i jej żołnierze mają własne ordery, pisane krwią na froncie, a polityczne gesty Warszawy, która „boi się historii i ulega fantomowym bólom przeszłości”, nie umniejszą wielkości ukraińskich bohaterów. A jego stosunek do sąsiedniego i jakże pomocnego kraju opisują jego własne słowa: „piep…ć Polskę i Polaków!”. Potem ruszyła lawina.

Zrzeczenie się Orderu Orła Białego ogłosili trzej byli prezydenci Ukrainy: Leonid Kuczma (odznaczony w 1997 r.), Wiktor Juszczenko (odznaczony w 2005 r.) i Petro Poroszenko. Ponadto rezygnację z posiadanych polskich odznaczeń ogłosili inni ważni politycy: Andrij Sybiha – minister spraw zagranicznych Ukrainy, Kyryło Budanow – szef wywiadu wojskowego (HUR) oraz Wasyl Bodnar – ambasador Ukrainy w Polsce. Lista na dziś, jutro może być dłuższa. „Elita kijowska”, ukraińska stoi murem za prezydentem upakrainy Zełenskim. Wojna, wojna orderowa.

Gdy o tym przeczytałem, pomyślałem, że coś mi umknęło, że straciłem kontakt z rzeczywistością i przeoczyłem wielkie sukcesy ukraińskiej armii. Nie wiem o tym, a rosyjska armia pokonana i rozbita? Ukraińcy stoją pod Moskwą? Car Putin z płaczem błaga o pokój? A Ukraina awansowała do statusu supermocarstwa? Sprawdźmy jak się rzecz przedstawia. Ukraińska propaganda jest całkowicie niewiarygodna. Te brednie o „mięsnych atakach” i stosunku strat do Rosjan 1: 5, czy 1:10. Mamy czerwic 2026, wojna Ukrainy z Rosją trwa prawie cztery i pół roku, dokładnie 24 czerwca będą 52 miesiące. Dłużej niż I wojna światowa i tzw. Wielka Wojna Ojczyźniana (1941 - 1945). Oszacujmy straty obu stron. Straty Rosjan szacowane są na od 1 do 1.2 mln żołnierzy. Liczba zabitych to około 1/3, od 300 do 400 tys. Straty Ukrainy – tu trudno uzyskać dane. Optymistyczne, zachodnie szacunki: 400 000 – 550 000 ludzi (zabitych i rannych). W tym 120 000 – 160 000 poległych żołnierzy. Mamy stosunek 1: 2 mniej więcej. Optymistyczny.

W wojnie pozycyjnej 75 – 80 % strat to efekt artylerii. Rosjanie dominują w artylerii, tak w liczbie dział lufowych i art. rakietowej, jak w ilości wystrzeliwanych pocisków, od 1:2 w najlepszym przypadku do nawet 1:10 na korzyść Rosjan. Dominują w powoetrzu zrzucając tzw. bomby szybujące. Sa to zmodyfikowane konwencjonalne bomby lotnicze wyposażone w skrzydła oraz układy naprowadzania. Zasięg 40-70 km. Od FAB-250 (masa 250 kg) po FAB-3000 (masa całkowita 3000 kg). Takie bomby niszczą podziemne bunkry, stanowiska dowodzenia. Strefa śmierci to 300 m. ciężkie rany, kontuzje to promień 1200 metrów. Ukraińska armia (Siły Zbrojne Ukrainy SZU) nie ma żadnych środków do zwalczania latających bomb, które niszczą najpotężniejsze fortyfikacje i zabijają całe kompanie. Współcześnie doszły drony. Wojnę dronową wygrywają Rosjanie, produkujący więcej lepszych dronów. Na skutek panowania rosyjskich dronów wielu rannych Ukraińców nie dociera na czas do szpitali powiększając liczbę poległych. Biorąc to pod uwagę i przyjmują liczbę 1.2 mln strat rosyjskich za bazową, trzeba uznać, że straty Ukrainy to co najmniej milion żołnierzy, z czego od 1/4 do połowa (0.25 - 0.5 mln) to polegli i trwale okaleczeni, niezdolni do powrotu na front. Lekka przewaga strat rosyjskich bierze się z pierwszej fazy wojny, gdy Rosjanie ponosili ciężkie straty. Sumarycznie trzeba przyjąć, że rocznie Ukraińcy tracą około 200 – 250 tys. żołnierzy rocznie z czego co najmniej czarta część (drony!) to zabici i okaleczeni. W kraju, który liczy od 25 do 28 mln. mieszkańców strata miliona mężczyzn to ludzka, społeczna katastrofa, egzystencjalne zagrożenie dla całego narodu. Armia ukraińska jest wykrwawiona. Uzupełnienia nie pokrywaj strat. Mimo rozpaczliwej rekrutacji, zmian w zasadach mobilizacji i przymusowego werbunku na siłę. Łapanki na mężczyzn jak w okupowanej Polsce, Nieszczęśni złapani poborowi po krótkim przeszkoleniu idą na front i i szybko giną.

Pokazują to ukraińskie ofensywy. Ostania z sukcesem to rok 2023. SZU odrzuciły Rosjan za Dniepr i rzekę Oskil, odzyskały tysiące kilometrów kwadratowych. W sierpniu 2024 ofensywa ukraińska zajęła jedno miasteczko, kilka wsi, około 1000 km. kwadratowych lasów, łąk i bagien w obwodzie Kurskim. Które wkrótce musiała porzucić pod naporem rosyjskim. Bez żadnego zysku Ukraińcy stracili mnóstwo sprzętu i ludzi. Katastrofa strategiczna. Przepalanie własnych, skromnych zasobów. Tegoroczna „ofensywa” to walki walk o jedną czy dwie wsie i zajęcie paru hektarów pól. To ledwie kontrataki, bo na tyle tylko stać ZSU.

Katastrofa kurska to nic w porównaniu do tego, co się dzieje w Donbasie. Na zachodzie nie doceniają Rosjan. Nie wolno nam, w Polsce, popełniać tego błędu. To perfidny, okrutny i zmyślny przeciwnik, który uczy się na błędach. Już w 2023 ruszyła rosyjska ofensywa w Donbasie. Donbas to rosyjska pułapka i to maszynka do mielenia mięsa, ukraińskiego mięsa, bo Rosjanie skłonni są zaakceptować straty 1:1. W Donbasie RUAF (rosyjska armia) zmieliła ukraińską armię wykorzystując przewagę w artylerii, dronach i lotnictwie. Od bitew o Bachmut i Sołedar w 2023 roku, przez Awdijiwkę w 2024, po walki w Donbasie w latach 2025–2026, prezydent upakrainy Zelenski i dowództwo ZSU przyjęły zasadę… „obrony każdego metra świętej ukraińskiej ziemi” inaczej: „ani kroku w tył”. Właśnie tego oczekiwali Rosjanie. Jesteśmy świadkami ostatniego aktu. Czy to coś przypomina? Dokładnie tak samo mówili dowódcy OUN UPA: Bandera, czy Suchewycz. Żadnych ustępstw. Walka do końca. Wszystko albo nic. Rosjanie ponoszą ciężkie straty, lecz mają uzupełniania i rotację jednostek. Ukraińcy ponoszą takie same, lub większe straty, lecz uzupełniania to jak kroplówka a rotacji można zapomnieć.

Gdyby Józef Piłsudski w 1920 kazał swoim dywizjom walczyć do ostatniego żołnierza o jakieś miasteczko, które trudno znaleźć na mapie, Polska niechybnie przegrałaby wojnę i została sowiecką republiką. Prezydent upakrainy Wołodymyr Zełenski, i naczelne dowództwo SZU, każe swoim mołojcom walczyć o każdą piędź ukraińskiej ziemi. Będzie miał za swoje. W końcu odejdzie w niesławie. Za błędy przywódców zawsze płaci naród. Zostanie poraniona, potrzaskana i zrozpaczona Ukrainie pełna wdów, sierot i kalek. I pełna nienawiści, szukania winnych i promienienia zemsty. Ale to inna historia.

Wszystko albo nic. Pierwszy był Bohdan Chmielnicki. Zaczął od buntu przeciwko Rzeczypospolitej, potem wojował z nią nieustępliwie odrzucając wszelkie kompromisy a skończył jako rab cara w Perejasławiu (1654) oddając Ukrainę na ponad 300 pod rosyjskie panowanie. Potem Semion Petlura w 1918–1920 chciał wszystkiego, nie zostało mu nic. Wniosek ukraińskich „patriotów”? Petlura przegrał, bo był za łagodny. Trzeb więcej żądać, iść dalej, żadnych układów, kompromisów, trzeba być twardszymi, trzeba krwi. Stepan Bandera i jego pobratymcy poszli dalej tworząc totalitarny fanatyzm, w którym masowe mordy stał się narzędziem politycznym – tworzeniem faktów dokonanych. OUN-UPA budowała we krwi czystą etnicznie Ukrainę poprzez mordowanie wszystkich obcoplemieńców, głownie Polaków i Żydów. Skutek? Sowieci zmiażdżyli UPA, a do ukraińskiego nacjonalizmu przylgnęła moralną hańba i sczerniałe plamy krwi, których niczym nie da się zmyć.

Wojna orderowa brzmi śmiesznie. Lecz te rzucanie orderami to nic zabawnego, to objaw ciężkiej choroby. Chmielnicki, Petlura, Bandera. Prezydent upakrainy Wołodymyr Zełenski i „elita kijowska” wystrzelona w kosmos. Przegrywająca wojnę a żyjąca w sferze fantazji, urojeń, jakby była mocarstwem. Ile razy można popełniać ten sam koszmarny błąd? Trzy, cztery? Wszystko albo nic. Kto wyznaje takie zasady, kończy z niczym. Nie licząc setek tysięcy zabitych, pomordowanych i morza przelanej krwi i nienawiści. Prezydent upakrainy Wołodymyr Zełenski niech o tym pamięta. Ten się śmieje, kto się śmieje ostatni.

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie tekstu tylko za zgodą autora.

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Łowca kapusiów

Marek Ciesielczyk — Sun, 21 Jun 2026 07:43:58 +0000

Łowca agentów komunistycznych - od Miami do San Francisco, 66. odcinek programu dr. Marka Ciesielczyka NAGA PRAWDA, kliknij tutaj:

]]>https://youtu.be/v1hEgCFAH0A?si=mlGJt2xGACklbugU]]>

Prezentacja książki dr.Ciesielczyka pt: "Polonijni agenci Służby Bezpieczeństwa" w Chicago, Nowym Jorku, New Jersey, Waszyngtonie, na Florydzie oraz Kalifornii.

Link do krótszej , (bardziej turystycznej) relacji filmowej:

]]>https://www.youtube.com/watch?v=ufFI5LeBrqs]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Moje wiersze na Sobótkę

Kamil Olszówka — Sat, 20 Jun 2026 23:00:37 +0000

Najkrótsza noc w roku zwana Nocą Kupały lub Sobótką to czas magii, miłości i oczyszczenia, czas gdy ogień wita słońce w jego największej mocy, gdy światło walczy z ciemnością, a granica między jawą a snem staje się najcieńsza... To czas pełen ognia, śpiewu i nadziei na spełnienie marzeń...

Ale to także czas poezji!

W związku z przypadającym dokładnie w nocy z 21 na 22 czerwca przesileniem letnim i najkrótszą nocą w roku czyli Sobótką polecam łaskawej uwadze dwa moje wiersze dotykające tej tematyki: ,,Sobótka na Podhalu" i „Sobótkowe ognie niczym Słowiańszczyzny tajemnice”!

Życzę wszystkim w tę szczególną noc wyjątkowej zabawy do białego rana!!!

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

sobotka

Kategoria wpisu:

Blog

PACYFIKACJA MICHNIOWA

Aleszumm — Sat, 20 Jun 2026 22:13:40 +0000

PACYFIKACJA MCHNIOWA

Michniów – ]]>wieś]]> w ]]>Polsce]]> położona w ]]>województwie świętokrzyskim]]>, w ]]>powiecie skarżyskim]]>, w ]]>gminie Suchedniów]]>.

]]>W latach 1975–1998]]> miejscowość położona była w ]]>województwie kieleckim]]>.

Przez wieś przechodzi ]]>]]>]]>niebieski szlak turystyczny]]> z ]]>Berezowa]]> do ]]>Suchedniowa]]>.

W pobliżu znajduje się rezerwat przyrody ]]>Kamień Michniowski]]>.

Historia

W czasie ]]>II wojny światowej]]> Michniów był siedzibą sztabu ]]>partyzanckiego]]> zgrupowań „]]>Ponurego]]>” (zanim zgrupowanie przeniosło się na ]]>Wykus]]>). Wielu mieszkańców wsi bądź było członkami ]]>AK]]> i ]]>BCh]]>, bądź aktywnie współpracowało z partyzantką (np. sklep rodziny Materków był punktem kontaktowym dla oficerów i żołnierzy, którzy dołączali do oddziałów „Ponurego”, a większość dostarczanego partyzantom prowiantu pochodziła właśnie z Michniowa).

W wyniku zdrady ppor. Jerzego Wojnowskiego „Motora” w dniu ]]>12 lipca]]> ]]>1943]]> hitlerowskie komando otoczyło wieś kordonem żandarmów i rozpoczęło ]]>akcję pacyfikacyjną]]>. Stu mieszkańców (głównie mężczyzn) spalono żywcem w domach i stodołach lub zastrzelono, ponad pięćdziesiąt osób wywieziono do ]]>obozów]]>.

Wieść o akcji pacyfikacyjnej dotarła do „Ponurego” zbyt późno by interweniować. Dowództwo oddziału zdecydowało się na akcję odwetową i w nocy 12-13 lipca pod wsią ]]>Łączna]]> zatrzymano pociąg pośpieszny Warszawa→Kraków i zastrzelono (wedle źródeł partyzanckich) około 180 Niemców. Na burtach wagonów partyzanci wyryli napisy Za Michniów. Mimo postanowienia „Ponurego” o ewakuacji reszty mieszkańców Michniowa pozostali oni w ocalałych domach. ]]>13 lipca]]> rano ten sam niemiecki oddział antypartyzancki dokończył dzieła zniszczenia wsi: wymordowano wszystkich mieszkańców, których zastano w wiosce, spalono wszystkie ocalałe po akcji z 12 lipca zabudowania. ]]>Władze okupacyjne]]> zakazały odbudowy wsi i uprawy michniowskich pól.

Na płycie grobu zbiorowego umieszczono 203 nazwiska ofiar ]]>pacyfikacji]]>, co może być liczbą niepełną – inne źródła wspominają nawet o 230 osobach zabitych. Wśród ofiar było trzydzieścioro liczących mniej niż 10 lat. Najmłodsza ofiara – Stefan Dąbrowa miał 9 dni.

W miejscowości znajduje się ]]>Mauzoleum Martyrologii Wsi Polskich]]>.

Wieś Michniów położona jest na skraju zachodniej części lasów siekierzyńskich u podnóża Kamienia Michniowskiego, przy trasie Skarżysko-Kamienna – Bodzentyn, w powiecie kieleckim. W okresie dwudziestolecia międzywojennego we wsi rozwinęły się organizacje i stowarzyszenie społeczno-gospodarcze - Związek Strzelecki "Strzelec”, Koło Gospodyń Wiejskich, Ochotnicza Straż Pożarna i Żeńska Drużyna Samarytańsko-Pożarnicza oraz religijne - Młodzieżowa Akcja Katolicka parafii Wzdół. Mieszkańcy wsi trudnili się głównie rolnictwem. Część osób pracowała także w skarżyskich i suchedniowskich fabrykach oraz sezonowo w lesie przy zrywkach drewna.

We wrześniu 1939 roku kilku mężczyzn z Michniowa zostało zmobilizowanych do Wojska Polskiego i brało udział w wojnie obronnej. Bardzo trudno ustalić losy tych, którym nie było dane powrócić do rodzinnej wsi po zakończeniu walk. Z relacji rodzin można wnioskować, że kilku michniowian zginęło lub odniosło ciężkie rany w walkach na przedpolach Warszawy i w twierdzy Modlin. W takich właśnie okolicznościach zginął między innymi Mieczysław Kowalik. Z kolei Władysław Wikło i Jan Materek zostali wzięci do niewoli niemieckiej. Wywieziono ich w głąb III Rzeszy, gdzie pracowali jako robotnicy przymusowi. Natomiast Józef Dulęba syn Walentego był żołnierzem 4 pułku piechoty Legionów. Bronił Polskiej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte.

Od momentu wybuchu II wojny światowej do Michniowa przybywały osoby obce – wysiedleńcy, uciekinierzy, rodziny szukające schronienia na wsi. Na terenach wcielonych do III Rzeszy Niemcy zarządzili akcję oczyszczania ziem zachodnich II Rzeczypospolitej z żywiołu polskiego. Inteligencja została poddana eksterminacji w ramach "Intelligenzaktion”. Uciekając przed kolejnymi akcjami represyjnymi do rodzinnego domu powrócił Julian Materek, nauczyciel ze Złotkowa w powiecie konińskim w województwie poznańskim. W ślad za nim przybył Hieronim Błaszkowski. Był on sekretarzem gminnym zatrudnionym w Urzędzie Gminy w Kleczewie, pod który podlegał Złotków. Posługiwał się fałszywym nazwiskiem - Franciszek Kaczmarek. W Michniowie pojawił się również dyrektor szkoły w Złoczowie wraz z żoną – Feliks i Władysława Fagasińscy. Powodowani strachem Fagasińscy przyjęli fałszywe nazwisko - Daniłowscy. Do wsi dotarły także siostry Irena Kampf oraz Julianna Milde. W spokojnej wsi Michniów wytchnienia od okupacyjnej rzeczywistości szukała także rodzina Antoniego Franke ze Skarżyska-Kamiennej. Przybył tutaj, gdyż nie chciał pracować w przejętej przez Niemców skarżyskiej fabryce amunicji, działającej pod nazwą HASAG ("Hugo Schneider Aktiengesellschaft Metalwarenfabrik”). Przypuszczalnie powodowany myślą, iż na wsi będzie łatwiej przetrwać wojnę, zabrał żonę Izabelę oraz kilkuletnią córkę Jolantę i zamieszkali w Michniowie, gdzie wynajęli połowę domu Jana Obary. Zapewne wybrał tę właśnie miejscowość, gdyż przed wojną w Państwowej Fabryce Amunicji w Skarżysku-Kamiennej pracowało wielu michniowian, z którymi łączyła go znajomość.

Okupacyjna rzeczywistość szybko dotarła do Michniowa. Jeszcze we wrześniu 1939 roku michniowianie byli świadkami walk jednostek Wojska Polskiego z nacierającymi od strony Kielc Niemcami. Pierwsi żołnierze wroga pojawili się we wsi 8 września. Zniszczyli wówczas budynek szkoły. Po ustanowieniu niemieckiej administracji okupacyjnej, Michniów znalazł się w granicach Generalnego Gubernatorstwa, w dystrykcie radomskim, w powiecie kieleckim.

Michniowianki na uroczystościach rocznicowych pa-cyfikacji Michniowa, 12 lipca 1945 roku, ze zbiorów A. Mańturz.

Pomimo represji ze strony Niemców (aresztowań i wywózek do obozów koncentracyjnych), mieszkańcy Michniowa zaangażowali się w konspirację. Utworzono placówkę łącznikową i kwatermistrzowską Służby Zwycięstwu Polski, a następnie Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej, noszącą kryptonim "Kuźnia”. Jednym z jej twórców był podporucznik Hipolit Krogulec, oficer 4 pułku piechoty Legionów z Kielc, który przyjął pseudonimy "Poldek” i "Albiński”. W konspiracji działał już od końca 1939 roku. Po powołaniu 20 kwietnia 1940 roku wewnątrz Związku Walki Zbrojnej Związku Odwetu, "Albiński”, został zastępcą dowódcy oddziału dyspozycyjnego na powiat kielecki, a następnie pełnił między innymi funkcję zastępcy komendanta okręgu i szefa sztabu komendy okręgu oraz Szefa Kierownictwa Dywersji "Kedywu” Okręgu Radomsko-Kieleckiego Związki Walki Zbrojnej–Armii Krajowej.

Z początkiem 1943 roku w konspirację zaangażowanych było już około 40 osób. Materiały i broń przechowywane były w domu Władysława Materka. Również jego czterej synowie zaangażowali się w działalność zbrojną. W listopadzie 1942 roku do Michniowa przybyli "cichociemni” spadochroniarze Armii Krajowej: porucznik Eugeniusz Gedymin Kaszyński "Nurt” i podporucznik Waldemar Mariusz Szwiec "Robot”. W lutym 1943 roku grupa szesnastu żołnierzy pod dowództwem podporucznika "Robota” przeprowadziła akcję dywersyjną na Baranowskiej Górze, w rejonie Skarżyska-Kamiennej. Byli to wyłącznie członkowie konspiracji z Michniowa. Celem akcji było zdobycie funduszy na działalność podziemia. Zasadzka zakończyła się sukcesem. Zdobyto 100 000 złotych, które Niemcy przewozili z Wytwórni Amunicji w Skarżysku-Kamiennej do Kielc.

W czerwcu 1943 roku przybył na Kielecczyznę porucznik Jan Piwnik "Ponury”, "Donat”. Zorganizował w Górach Świętokrzyskich liczące około 300 żołnierzy Zgrupowania Partyzanckie Armii Krajowej "Ponury”. W oddziale znaleźli się także michniowianie. Sama wieś stała się zapleczem nowoutworzonej formacji. Miesiąc później aktywność niepodległościowa mieszkańców Michniowa stała się powodem pacyfikacji wsi.

W 1943 roku jednym z dążeń okupanta niemieckiego było zdławienia konspiracji i zmniejszenie aktywności oddziałów partyzanckich. Cel ten zamierzali osiągnąć poprzez organizowane obławy na partyzantów oraz zastraszenie ludności cywilnej, która stanowiła oparcie dla walczących polskich żołnierzy. Stąd seria niemieckich akcji represyjnych skierowanych przeciwko mieszkańcom kieleckich wsi. Pacyfikacja Michniowa była ich kulminacyjnym punktem. Decyzję przesądzającą los Michniowa podjęto w Radomiu 8 lipca 1943 roku. Odbyła się tam wówczas narada, w trakcie której przyjęto plan akcji. Natomiast w przeddzień pacyfikacji do wsi przybyli oficerowie niemieccy, przeprowadzając rekonesans. Potwierdzili to mieszkańcy Michniowa wspominając, iż Niemcy zachowując się bardzo kulturalnie i uprzejmie szczegółowo przyglądali się zabudowaniom.

Do przeprowadzenia akcji represyjnej przeciwko wsi zostały zaangażowane pododdziały III batalionu 17 pułku policji SS, 22 pułku policji SS oraz funkcjonariusze Schutzpolizei (Policji Ochronnej) z Ostrowca Świętokrzyskiego i Starachowic. Jak zauważył Andrzej Jankowski, sędzia Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Kielcach, część świadków zeznało, iż w Michniowie pojawiły się również oddziały ze Skarżyska-Kamiennej oraz formacja wartownicza z Częstochowy. Przypuszczalnie wraz z policją i żandarmerią przybyli również funkcjonariusze Gestapo (Tajnej Policji Państwowej). Ich zadaniem było wstępne przesłuchiwanie osób podejrzewanych o współpracę z partyzantką.

Sędzia Jankowski ustalił, iż wśród oficerów obecnych w Michniowie byli: Adalbert Mayer, Gustaw Biel, Gerulf Mayer, Otto Büssing oraz Wolfgang Rehn. Najprawdopodobniej gestapowcom z Kielc rozkaz udziału w pacyfikacji Michniowa wydał szef kieleckiej placówki Sicherheitspolizei (Policji Bezpieczeństwa) Hauptsturmführer Karl Essig, a na miejscu w Michniowie obecny był również Hauptsturmführer Adolf Feucht – odpowiedzialny za akcje represyjne w dystrykcie radomskim. Udało się również ustalić personalia niektórych żandarmów, którzy z dużym prawdopodobieństwem znajdowali się w Michniowie 12 i 13 lipca 1943 roku. Byli to: Otto Röde, Wilhelm Gesewisch i Meise.

Pacyfikacja 12 lipca 1943 roku była organizacyjnie przemyślana, przygotowana i przeprowadzona ściśle według planu. Michniów został okrążony podwójnym pierścieniem oddziałów żandarmerii. W ten sposób nikt ze wsi nie mógł się wydostać. Niemcy posiadali tzw. listy proskrypcyjne. Zawierały one imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia danego mieszkańca wsi, który został zaliczony do grupy osób podejrzanych o współpracę z partyzantami. W pobliżu szkoły na tal zwanym Wygonie żandarmi zgromadzili grupę 18 mężczyzn. Ustawiono ich w szeregu. Jeden z oficerów pytał każdego o nazwisko i sprawdzał czy jego dane osobowe znajdowały się na liście "przestępców”. Gdy widniało, ofiara była natychmiast zabijana strzałem w tył głowy. W ten sposób zginął między innymi Jan Dulęba. Oszczędzono Józefa Dupaka. Niemcy uznali, iż jego zniszczone dłonie świadczyły o ciężkiej pracy w gospodarstwie, które to zajęcie wykluczało przynależność do konspiracji. W trakcie pacyfikacji w różnych okolicznościach zastrzelono kilkanaście osób.

Jednocześnie jedna z grup żandarmów udała się do gajówki, gdzie mieszkali Władysław i Stanisława Wikło wraz z siedmiorgiem dzieci. Budynek położony był powyżej zabudowań wiejskich, tuż przy linii lasu od strony Suchedniowa. Niemcy zastrzelili najpierw dzieci (od 5 do 15 roku życia), a następnie żonę Wikły. Po egzekucji budynek gajówki spalono. Przypuszczalnie gajowy Wikło wraz z dwoma starszymi synami zginęli w jednej ze stodół we wsi.

W tym czasie żandarmi podzielili się na kilka grup, wchodzili do każdego domu i legitymowali ich mieszkańców. Aresztowanych mężczyzn wyprowadzano na ulicę. Podzielono ich na kilka grup i wprowadzono do czterech stodół na terenie wsi (Władysława Dulęby, Wawrzyńca Gila, Antoniego Grabińskiego oraz wspólnej Bolesława Bieli i Władysława Wątrobińskiego). W tej ostatniej zginęli mężczyźni zgromadzeni przy zakręcie szosy w południowej części wsi. Wepchnięto ich do budynku, oddano do nich serię strzałów, a następnie podpalono zabudowania. Przypuszczalnie Niemcy zabili w ten sposób niewielu z nich, stąd też większość ofiar spaliła się żywcem. Podobnie wyglądały losy zgromadzonych w stodole Gila. Tam jednak michniowianie stawiali opór przed wejściem do budynku. Niemcy brutalnie wepchnęli ich do środka i wrzucili za nimi granaty. Ponieważ nie zapaliły one stodoły, oblano ją płynem (najpewniej benzyną) i podpalono. Podobnie jak w poprzednim przypadku, przypuszczalnie i tutaj większość ofiar nie zginęła od wybuchu granatów i strzałów, tylko spłonęła żywcem.

Przeszukujący wieś żandarmi nie zdołali aresztować przebywającego wówczas w Michniowie partyzanta "Ponurego” – Juliana Materka "Szacha”. Ukrył się na strychu szkoły, w której spał tej nocy. Nie nocował w domu, gdyż będąc zaangażowany w konspirację nie chciał ściągać na rodzinę niebezpieczeństwa. Rano, gdy się obudził, Michniów był już otoczony. Ze strychu szkoły mógł obserwować wydarzenia, które działy się we wsi. Gdy do szkoły przyszły kobiety z dziećmi, ten schował się wśród nich. Niemcy go nie rozpoznali. Po zakończonej pacyfikacji złożył w domu zwłoki matki Jadwigi oraz brata Henryka i udał się do Suchedniowa do tartaku po trumny, a na noc pozostał u rodziny. Nie wiedział wówczas, że w jednej ze stodół zginął także jego ojciec Władysław Materek.

W czasie pierwszego dnia pacyfikacji 10 osób zostało aresztowanych i wywiezionych do Kielc. Wśród nich był Kazimierz Krogulec. Niemcy zabrali go z domu i zaprowadzili na podwórze Teofila Materka. Zanim doszedł do Materka był świadkiem zastrzelenia Waleriana Krogulca, Jana i Antoniego Gołębiowskich oraz Wiktora Witolda Materka. W domu Teofila Materka, Krogulec, był przesłuchiwany przez dwóch Niemców w mundurach SS. Został przez nich ciężko pobity. Przypuszczalnie byli to Otto Büssing oraz Wolfgang Rehn. Następnie Materek został zaprowadzony na skraj lasu przy szosie do Suchedniowa w północnej części wsi, a stamtąd zabrany do kieleckiego więzienia przy ul. Zamkowej.

Z kolei Bogdan Materek został aresztowany w drodze do pracy. Posiadał dokumenty pracownika leśnego i dlatego sądził, iż zostanie przepuszczony przez straże w lesie. Zabrano mu dowód osobisty, narzędzia pracy i nakazano położyć się w przydrożnym rowie. Widział wówczas jak Niemcy biją gajowego Władysława Wikłę oraz leśniczego Szczepana Arendarskiego. Słyszał również jak bici byli Teofil Materek oraz Feliks Daniłłowski vel Fagasiński. Następnie żandarmi wyznaczyli jego oraz Jana Materka do przeniesienia ciał braci Gołębiowskich do domu Teofila Materka. Potem oprawcy podpalili budynek. Obaj Materkowie zostali zabrani na ciężarówkę i wywiezieni do Kielc. Wśród aresztowanych byli zatem: Kazimierz Krogulec, Władysław Krogulec, Antoni Materek, Jan Materek, Teofil Materek i jego żona Zofia oraz Feliks Daniłłowski vel Fagasiński i jego małżonka Władysława oraz Piotr Charaszymowicz.

Początkowo przewieziono ich do gmachu niemieckiej policji przy ulicy Leśnej (obecnie budynek Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Jana Kochanowskiego), gdzie ich przesłuchiwano. Następnie trafili do więzienia przy ulicy Zamkowej. Kazimierz Krogulec został umieszczony w celi z Feliksem Daniłowskim. Więźniami zatrzymanymi w związku ze sprawą Michniowa zajmowali się SS-Oberscharführer Damian Linz, SS-Unterstrumführer Sibiller oraz SS-Sturmscharführer Herman Weinhub. Po dwóch tygodniach wszyscy aresztowani zostali przewiezieni do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. W trakcie transportu Kazimierz Krogulec spotkał innego mieszkańca Michniowa – Wiktora Wikło. W trakcie pacyfikacji nie było go we wsi, gdyż pracował w zakładach HASAG w Skarżysku-Kamiennej. Niemcy zabrali go z miejsca pracy i przewieźli do kieleckiego więzienia, a następnie do obozu w Auschwitz. Jedyną osobą, która została wypuszczona był Władysław Krogulec. Pobyt w obozie przeżyli tylko Bogdan Materek, Kazimierz Krogulec oraz Zofia Materek. Dopiero po wojnie okazało się jednak, iż żadne z jej pięciorga dzieci (w wieku od 15 miesięcy do 8 lat) nie ocalało 13 lipca 1943 roku.

Pierwszego dnia pacyfikacji w różnych okolicznościach aresztowano również 18 kobiet. Były wśród nich: Alfreda Banaczkowska (Sztaniec), Janina Gil (Dziewięcka), Celina Gruba (Łutczyk), Irena Gruba (Hamera), Michalina Kowalik (Bukowska), Weronika Krogulec (Janduła), Anna Magdziarz (Karyś), Antonina Materek (Morawska), Daniela Danuta Materek (Wiśniewska), Michalina Materek (Materek), Wacława Materek (Stępień), Wiktora Materek, Zofia Materek, Celina Miernik (Strachowska), Adela Obara (Gryzmułowicz), Zofia Rynkowska (Orlińska), Halina Szampruch (Chomętowska) oraz Irena Wątrobińska (Szubert).

Były to wówczas młode, w większości niezamężne dziewczyny, które wywieziono na roboty przymusowe do III Rzeszy. Tylko jedna z nich pozostała na terenie Generalnej Guberni. Była nią Wacława Stępień. Rankiem 12 lipca wyszła z domu, aby pod pozorem wizyty u dentysty wymknąć się ze wsi. Podobnie zrobił jej ojciec Władysław Materek, który posłużył się pretekstem, iż niesie mleko kontyngentowe do Suchedniowa. Oboje zostali zatrzymani na skraju lasu przy szosie do Suchedniowa. Materkówna widziała jak jej ojciec został zabrany do ciężarówki i wywieziony do centrum wsi. Wszystkim aresztowanym kobietom kazano wsiąść na jedną ciężarówkę, po czym zawieziono je do kieleckiego Arbeitsamtu (urzędu pracy). Tam przygotowano dla nich dokumenty do wyjazdu do III Rzeszy. Wacława Materek (Stępień) jako jedyna z grupy michniowianek została wybrana przez oficera niemieckiego Gustawa Biela w charakterze pomocy domowej. Pracowała u niego do jesieni 1944 roku, gdy udało jej się zbiec. W trakcie pobytu w jego mieszkaniu domyśliła się, że Biel był w jej domu w czasie pacyfikacji Michniowa. Potwierdzeniem tej tezy były rzeczy, które należały do jej rodziny, a znajdowały się w jego domu. Dostała od niego również swoje sukienki. Dowiedziała się, że jej matka Jadwiga została zakłuta bagnetem, brat Henryk został zastrzelony, a ojciec spłonął w jednej ze stodół.

Na terenie III Rzeszy większość kobiet została umieszczona w gospodarstwach rolnych w Dolnej Saksonii, między innymi Anna Magdziarz (Karyś). Trafiła ona do niemieckiego folwarku i pracowała przy pracach polowych oraz obrządku inwentarza żywego. Część michniowianek wywieziono do pracy w zakładach przemysłowych. Daniela Materek (Wiśniewska) pracowała w niemieckiej fabryce porcelany ("Porzellanfabrik Königszelt”). Do jej obowiązków należało produkowanie talerzy oraz zestawianie ich do palet. Miała określone godziny pracy, a baraki noclegowe umiejscowione były na terenie zakładu.

Po wyjeździe Niemców z Michniowa, do wsi przybyli partyzanci "Ponurego”. W odwecie za tragedię udali się w rejon kolejowego posterunku blokowego Podłazie. Nocą z 12 na 13 lipca zatrzymali pociąg pośpieszny relacji Warszawa – Kraków. Według różnych szacunków w zasadzce miało zginąć od 60 do 180 niemieckich pasażerów, głównie żołnierzy.

Według części źródeł, o działaniach pacyfikacyjnych zorganizowanych przez Niemców 13 lipca zadecydowała zbieżność wydarzeń (pacyfikacji i akcji odwetowej). Inne przekazy mówią o napisie na jednym z wagonów ostrzelanego pociągu. Ktoś miał wyryć na burcie jednego z wagonów napis "Za Michniów”. Miał to być klarowny sygnał dla okupanta, że tak znaczne okrucieństwo wobec ludności cywilnej nie pozostanie bez echa wśród żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego.

13 lipca 1943 roku Niemcy początkowo nie zamknęli wsi w pełnym okrążeniu, gdyż podeszli pod Michniów od zachodniej strony – pól uprawnych i Ostojowa. Ze wzgórza ostrzelali domy. Druga grupa żandarmów przechodząc na skraj lasu uniemożliwiła wyjście ze wsi od strony Suchedniowa, dopiero w drugiej kolejności odcięto drogę ucieczki od strony Wzdołu. Dzięki temu, iż wieś nie została natychmiast okrążona, kilkunastu osobom udało się zbiec. W odróżnieniu od dnia poprzedniego, żandarmi nie przybyli, aby kogokolwiek aresztować. Zamiast tego, systematycznie wchodzili do każdego domu i zabijali tam wszystkie napotkane osoby, głównie kobiety i dzieci. Celem akcji była eksterminacja znajdujących się we wsi osób.

Części mieszkańców udało się uciec przed Niemcami. Piotr Wikło, który w pierwszym dniu pacyfikacji stracił dwóch dorosłych synów (Julian i Feliks, 22 i 19 lat), w chwili wejścia żandarmów do wsi nakazał rodzinie natychmiastową ucieczkę. Sam pozostał w domu, aby zorientować się, co dzieje się w osadzie. Po pierwszych strzałach i on zdecydował się na ucieczkę do lasu. Niemcy oddali do niego serię strzałów, jednak chybili.

Ucieczka w drugim dniu pacyfikacji udała się także Adolfowi Morawskiemu. Przeżył pierwszy dzień, gdyż był wykorzystany przez Niemców w roli konwojenta do wożenia po wsi amunicji. W jednej ze stodół zginął jednakże jego syn Ryszard. Dlatego też, gdy tylko rankiem 13 lipca zobaczył Niemców we wsi, był pewien, że ponownie przyszli aresztować pozostałych przy życiu mężczyzn. Żona Florentyna ukryła go w oborniku, a sama wraz z dziewięcioletnim synem Alfredem czekała na podwórzu na rozwój wypadków. Adolf Morawski słyszał, jak żandarmi wynosili sprzęty z jego domu i wypędzali inwentarz żywy z obory. Usłyszał także, jak Niemcy nakazali jego żonie wejść do domu, a następnie usłyszał strzały. Po chwili stodoła, w której się ukrył zaczęła płonąć. Wyczołgał się ze schronienia. Mimo, że Niemcy go zauważyli, udało mu się wymknąć z płonącej wsi. Przeżył pacyfikację. Tego szczęścia nie mieli jednak żona i syn, którzy zostali zastrzeleni w domu. W czasie pacyfikacji nie było w Michniowie najmłodszych dwóch córek Morawskich Marii i Franciszki, które w przeddzień mordu udały się do rodziny w Ostojowie.

Również Jan Materek był przeświadczony, że Niemcy ponownie przyszli po mężczyzn. Dlatego też nakazał swojej żonie pozostać z dziećmi w domu. Sam uciekł do lasu. Strzały go nie dosięgły i udało mu się wyrwać z pacyfikowanej wsi. Bronisława Materek pozostała w domu wraz z dwoma synami (15 i 9 lat), siostrzenicą (15 lat) oraz wnuczką (3 lata). Do jej domu wszedł jeden z żandarmów i oddał do nich serię z pistoletu maszynowego. Ona oraz jej młodszy syn zostali ciężko ranni, pozostałe dzieci zginęły na miejscu. Po wyjściu Niemca kobieta wraz z dzieckiem wydostali się z domu do ogrodu. Tam przeczekali do wyjazdu żandarmów ze wsi. Opiekę lekarską nad nimi przejęli doktorzy Witold Poziomski i Józef Dziurzyński w Suchedniowie.

Lekarze ci zajęli się również ciężko ranną Anną Lorens. 13 lipca w chwili wejścia Niemców do Michniowa w jej domu przebywało kilka kobiet oraz małoletnie dzieci. Nikomu oprócz niej nie udało się przeżyć. Niemcy w przypadku ofiar w domu Anny Lorens byli bardzo skrupulatni w mordowaniu. Po wykonanej egzekucji sprawdzali, czy komuś udało się przeżyć. W ten sposób dobili matkę Anny Lorens, a do niej strzelili ponownie, zadając jej trzy nowe rany. Pomimo obrażeń udało jej się wydostać z domu. Do końca życia jednak odczuwała niedowład kończyn.

Z najnowszych badań wynika, iż najmłodszą ofiarą pacyfikacji był Stefan Dąbrowa, który w chwili śmierci miał 9 dni. Jego matką chrzestną była żona Adolfa Materka Stefania. 13 lipca 1943 roku kobieta wraz z Wiktorią Materek (babką Stefanka) poszły do Wzdołu ochrzcić dziecko. Jego matka Irena Dąbrowa (lat 22) pozostała w domu, gdyż niewydobrzała jeszcze po porodzie. Natomiast ojciec dziecka Piotr zginął poprzedniego dnia w jednej ze stodół na terenie wsi. Kobiety wróciły do Michniowa, w chwili, gdy byli w nim już Niemcy. Dołączono je do Franciszka Obary, Karoliny Materek, Ireny Dąbrowy i jej starszej córki oraz czterech innych osób. Zamknięto w stodole Romana Malinowskiego, a następnie spalono żywcem.

Zarówno pierwszego dnia pacyfikacji, jak i drugiego Niemcy dopuszczali się grabieży mienia ofiar. Wynoszono wartościowe przedmioty, meble i ubrania. Potwierdziło to większość świadków wydarzeń. Dla przykładu Bronisława z Dupaków Materek wspominała: "Widziałam, że żandarmi wchodzili za mieszkańcami do ich domów, ze środka słychać było strzały, poczem żandarmi wychodzili na podwórze i podpalali dom i zabudowania gospodarcze. Widziałam, że przed podpaleniem wyprowadzali na zewnątrz krowy i konie i wynoszą z domu odzież i co lepszy sprzęt. Zrozumiałam wówczas, że wszyscy musimy zginąć”.

Ze wsi zabrano cały inwentarz żywy. Części mieszkańców Michniowa udało się przeżyć, właśnie dzięki temu, że przydzieleni zostali do pilnowania zwierząt w czasie transportu do Suchedniowa. Stamtąd bydło miało być przetransportowane do rzeźni w Kielcach. Do osób, które przeżyły należała między innymi Anna Żołądek wraz z trojgiem dzieci (w wieku od dwóch do sześciu lat). Po odtransportowaniu inwentarza żywego wszystkie osoby zostały zatrzymane na skraju lasu. Przed zgromadzonymi ludźmi rozstawiono karabiny maszynowe. Zdaniem Żołądek czyniono przygotowania do ich rozstrzelania. W pewnym momencie jednak nadjechał samochód i jeden z oficerów nakazał wszystkich puścić wolno. Tak też uczyniono.

Z kolei Antoniemu Materkowi Niemcy nakazali zawieźć do Zagnańska do tartaku deski, które znajdowały się na podwórzu należącym do rodziny Krogulców. Wraz z nim został wysłany Kazimierz Żołądek – mąż Anny. Wykonali oni rozkaz, ale rozmyślnie opóźniali swój powrót. Do wsi przyjechali dopiero wieczorem, gdy od dłuższego czasu nie było w niej Niemców. Okazało się wówczas, iż zginęli dwaj najstarsi synowie Materka: Marian (21 lat) oraz Władysław (19 lat). Materek zabrał swoją rodzinę i wywiózł do znajomych do Wzdołu, dzięki czemu nie było ich 13 lipca we wsi.

Po kilku dniach od pacyfikacji pozostali przy życiu mieszkańcy dokonali pochówku ofiar. Początkowo było to kilka grobów na terenie wsi. Dopiero po wojnie dokonano ekshumacji i złożono wszystkie szczątki we wspólnej mogile, w centralnej części wsi. Płytę nagrobną, którą wówczas wykonano można oglądać do dziś. Zawiera ona nazwiska mieszkańców Michniowa, którzy zginęli w czasie II wojny światowej.

Los Michniowa miał być przestrogą dla mieszkańców innych wsi. Niemcy pokazali, jakie działania będą podejmowane wobec ludności sprzyjającej partyzantom. Jednakże dla społeczeństwa polskiego tragedia wsi stała się przykładem postawy niezłomnego patriotyzmu i wiary w odrodzenie ojczyzny, jaką reprezentowali polscy chłopi. Potwierdzeniem tego była akcja suchedniowskich "Szarych Szeregów”. Kilka dni po pacyfikacji Michniowa przy torach kolejowych umieszczono tablice z napisami: "Deutsche Katyń” oraz "Waffen SS haben hier in Dorf Michniów 200 Männen, Frauen und Kinder ermordet uns dises Dorf verbant” (Waffen SS zamordowało w Michniowie 200 mężczyzn, kobiet i dzieci).

Po zniszczeniu Michniowa Niemcy zabronili powrotu do wsi. Nie można było odbudować domostw oraz osiedlać się ponownie w tym miejscu. Sami uciekinierzy mieli być pozbawieni pomocy okolicznych wsi. Miejsce to miało zostać zapomniane, a z czasem miało naturalnie zostać zalesione. Nie odnaleziono w materiale źródłowym ani rozporządzenia zakazu osiedlania się w Michniowie, ani zakazu udzielania pomocy jego mieszkańcom. Jak zauważył Andrzej Jankowski, przypuszczalnie nie wydano tych zarządzeń w formie pisemnej. Za respektowaniem przez okupanta niemieckiego tych zasad przemawia jednak szereg informacji. Istnienie zakazu udzielania pomocy michniowianom potwierdzają relacje świadków oraz strzały jakie Niemcy oddawali do osób, które napotkali w obrębie zniszczonej wsi. Tak się stało w przypadku wyżej wspomnianego Antoniego Materka, Edwarda Materka oraz jego matki Stefanii Materek. W przeszło miesiąc po opisywanych wydarzeniach, 17 sierpnia 1943 roku, przyszyli oni do Michniowa po ocalałe zbiory. Przejeżdżający patrol niemiecki otworzył do nich ogień. Mężczyźni zdążyli uciec, natomiast kobieta została zabita. Z obawy przed Niemcami proboszcz nie chciał pochować ofiary na bodzentyńskim cmentarzu parafialnym. Tragedia rodziny Materków nie skończyła się tego dnia. We wrześniu 1943 roku Antoni Materek wraz z pięciorgiem dzieci oraz 70-letnią matką Marcjanną został aresztowany za to, że pochodził z Michniowa. Wszyscy zostali wywiezieni do Bodzentyna, gdzie miała się odbyć egzekucja. Zostali jednak zwolnieni dzięki interwencji i wstawiennictwu "granatowego” policjanta (nazwisko Lura, imię nieustalone).

Najnowsze badania wskazują, iż ogólna liczna zamordowanych w czasie dwudniowej pacyfikacji Michniowa wyniosła 204 osoby (102 mężczyzn, 54 kobiety oraz 48 dzieci, w wieku od 9 dni do 15 lat). Zważywszy, iż nadal nie wyjaśniono losu kilku osób, liczba ofiar może być wyższa. Do grona zaginionych zalicza się nie tylko mieszkańców Michniowa, ale także przebywający we wsi przesiedleńców z Wielkopolski. Dodatkowo do dziś nie udało się wyjaśnić, co stało się z Heleną Głodzik. Pełniła ona obowiązki nauczycielki w Michniowie od 1941 do czerwca 1943 roku. Mieszkała u Franciszka Obary. Jeszcze mniej udało się ustalić w kwestii wydarzeń dotyczących służącej Józefy Bandury (urodzona w 1914 roku, w Michniowie przebywała od 1931 roku) pracującej u rodziny Malinowskich.

Niemiecka akcja represyjna przeprowadzona w lipcu 1943 roku zrealizowana została wbrew zasadom prowadzenia działań wojennych oraz międzynarodowym konwencjom i regulacjom prawnym dotyczącym postępowania z ludnością cywilną w czasie wojny i okupacji. Tym samym zagłada Michniowa została uznana jako zbrodnia wojenna oraz zbrodnia przeciwko ludzkości. W świetle prawa nie ulega ona przedawnieniu, a ściganie jej sprawców jest nadal możliwe.

]]>http://pl.wikipedia.org/wiki/Michni%C3%B3w]]>

]]>http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Kapliczka_na_wykusie.jpg]]>

]]>http://www.echodnia.eu/apps/pbcs.dll/article?AID=/20130711/POWIAT0114/130719732]]>

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kraj

Kategoria wpisu:

Kraj

Medialny koniec kijowskiego klauna

Humpty Dumpty — Sat, 20 Jun 2026 20:51:28 +0000

W zapomnianym już cokolwiek serialu animowanym „Włatcy móch” jest scena jak ulał pasująca do najnowszej rzeczywistości polsko-ukraińskiej. Jeden z chłopaków, bodaj Maślana, wskazuje idącego w oddali bezdomnego i mówi:

- Kiedyś rzucił we mnie kamieniem.

- DLACZEGO???

- Bo najprzód ja go trafiłem!*

Przeterminowany prezydent Ukrainy Zełenski kolejny raz usiłował iść po bandzie. I o ile przechodziło mu to w przeszłości zupełnie bezproblemowo tym razem trafił na polski opór.

Prezydent Karol Nawrocki:

Wiemy, czym jest wojna. Wiemy, czym jest walka o niepodległość. Wiemy, czym jest postsowieckie, dziś rosyjskie zagrożenie. Ale jesteśmy dumnym narodem polskim i mamy swój próg bólu w sprawach, które dotyczą nas i naszych sojuszników. Ten próg bólu został przekroczony, dlatego odebrałem prezydentowi Zełenskiemu Order Orła Białego.

Nie czekając na ostateczne rozwiązanie (publikacja w Monitorze Polskim wraz z kontrasygnatą premiera) Zełenski postanowił pokazać światu, czym jest dla niego Polska.

Postanowił ubiec ostateczne i zwrócić order. Przynajmniej tak zadeklarował. Jednocześnie spróbował być na swój sposób uszczypliwy:

— Dlatego, jeśli uważa się, że ten szczególny symbol może pozostać u Katarzyny II, Benita Mussoliniego i Gerharda Schrödera, to my na Ukrainie nie będziemy z tym dyskutować.

Wraz ze swoim wodzusiem inne polskie odznaczenia zwrócili jego współpracownicy, w tym ambasador Wasyl Bodnar. Wydaje się, że w tym ostatnim przypadku powinniśmy wymóc na Kijowie jego natychmiastowe odwołanie.

Natomiast inne fragmenty wpisu kijowskiego prezia można już tylko traktować w kategoriach bliskiej mu zapewne hucpy.

– Ukraina pozostanie otwarta na wszystkie sensowne formaty zaangażowania z Polską, aby spróbować uniknąć sprzecznych interpretacji trudnych i bolesnych rozdziałów naszej wspólne przeszłości oraz zapewnić odpowiedni szacunek dla wszystkich niewinnych ofiar XX wieku.

Jak wyglądać ma ta „próba uniknięcia sprzecznych interpretacji trudnych i bolesnych rozdziałów naszej wspólnej przeszłości” jasno odpowiedział niejaki Sybiha, szef ukraińskiej dyplomacji:

Żaden prezydent innego państwa nie będzie nam dyktował naszej historii.

Ukraińcy zatem będą dalej oddawać cześć banderowcom, którzy zamordowali 120 tysięcy bezbronnych polskich dzieci, kobiet, starców i nielicznych mężczyzn, 700 (siedemset!!!) Niemców, oraz od 5 do góra 8 tysięcy sowieckich żołnierzy i milicjantów.

Prawdziwi bohaterowie, przynajmniej na kijowską miarę…

Tymczasem coraz szersze kręgi zatacza tekst przypisywany byłemu deputowanemu do ukraińskiego parlamentu Ihorowi Mosijczukowi:

Nazwa jednostki, stopień, nazwa bohatera UPA — to wszystko jest formalnością.

Dlaczego?

Spójrzcie, po pierwsze. Tak naprawdę główny powód jest inny. Zełenski i jego oszuści oraz złodzieje z sektora rolnego rok temu zrujnowali polski rynek zbożowy, powodując ogromne, ogromne straty dla polskich rolników. Co się stało? Istniało porozumienie, zgodnie z którym Ukraina miała transportować swoje zboże do polskich portów — Gdańska i Gdyni — a stamtąd, w ramach programu ONZ oraz kontraktów zawartych przez ukraiński biznes, miało ono trafiać do innych, trzecich krajów, a nie do Polski.

Nasi ukraińscy rolni oszuści i złodzieje uznali jednak, że taki transport jest zbyt kosztowny, i przy pomocy takich samych polskich oszustów i złodziei zaczęli sprzedawać to zboże na polskim rynku. W rezultacie ceny gwałtownie spadły, a najbardziej ucierpieli polscy rolnicy. Próby przemówienia Zełenskiemu do rozsądku nie przyniosły żadnego skutku.

Jego były minister rolnictwa Solski, który obecnie jest objęty postępowaniem, gdzieś się ukrywa. Sam był związany z handlarzami zbożem. To oni faktycznie przepchnęli i wywalczyli to rozwiązanie. Chodziło o ogromne pieniądze.

I właśnie wtedy pojawiło się pierwsze poważne pęknięcie w relacjach między Zełenskim a Polską. Dlaczego? Ponieważ polski rolnik, który ucierpiał przez działania tych oszustów i złodziei Zełenskiego, stanowi podstawę prawicowo-konserwatywnego elektoratu PiS — partii, którą, choć formalnie jest bezpartyjny, reprezentuje prezydent Nawrocki. I dalej.

Aby przypodobać się Niemcom, na ich prośbę Zełenski otwarcie poparł podczas wyborów w Polsce Donalda Tuska i Platformę Obywatelską, bezpośrednio ingerując w polski proces wyborczy. Tego mu nie zapomniano. Polscy konserwatyści mu tego nie zapomnieli. Temat UPA, Bandery, Melnyka oraz nadania jednostce wojskowej imienia bohatera UPA został wykorzystany przez Nawrockiego jako kwestia ciesząca się szerokim poparciem w polskim społeczeństwie — podobnie jak temat zbrodni wołyńskiej i podobnych wydarzeń. Nawrocki wykorzystał to po to, aby jego decyzja o odebraniu Zełenskiemu Orderu Orła Białego nie została zablokowana przez premiera Donalda Tuska.

Nie może przecież wyjść i powiedzieć: „Nawrocki powiedział wtedy: «A więc popierasz gloryfikację tego wszystkiego»”. Rozumiecie? Tak właśnie faktycznie do tego doszło.

Pogorszenie relacji polsko-ukraińskich absolutnie nie leży w interesie narodowym Ukrainy. Absolutnie. Utrata dobrych relacji z jakimkolwiek sąsiadem Ukrainy, zwłaszcza w czasie wojny na pełną skalę, jest w istocie działaniem przeciwko narodowym interesom Ukrainy. A przecież to tylko jeden z wielu przykładów. Choćby Starlink — to Polska za niego płaci.

Przejdźmy do drugiego punktu. Wiem to na pewno. Ukraińscy historycy i przedstawiciele ukraińskiej nauki historycznej po pierwszych wypowiedziach Nawrockiego rozmawiali z Zełenskim i zaproponowali rozwiązanie tego problemu poprzez przekazanie dialogu o pamięci historycznej i przeszłości historykom — zarówno ukraińskim, jak i polskim. Zełenski stanowczo odmówił. U ludzi, którzy z nim rozmawiali, a później rozmawiali ze mną, powstało wrażenie, że ma do tego osobisty stosunek. Że to dla niego coś osobistego. Ponieważ gdy zaproponowano mu rozwiązanie sporu poprzez naukowy dialog historyczny, odpowiedział: „Niech spierdalają… i Polska, i Polacy”...

]]>X]]>

Ocena ukraińska Zełenskiego jest przy tym o wiele bardziej ostra, niż ta dokonywana u nas nawet przez Grzesia Brauna.

Teraz punkt trzeci. Obserwuję w Internecie, jak dzisiejsi pseudoopozycjoniści, pseudonacjonaliści i pseudopatrioci niemal jednogłośnie utożsamili Ukrainę z Zełenskim. Biegają, bronią go, publikują wpisy i oświadczenia w jego obronie, zasłaniając się Ukrainą. Tymczasem nie ma to ze sobą nic wspólnego.

Żyd Zełenski nie ma nic wspólnego ani z UPA, ani z Banderą, ani z Szuchewyczem, ani z Konowalcem, ani z Melnykiem.

Wykorzystuje to wszystko wyłącznie po to, by przykrywać gigantyczną korupcję swoją i swojego otoczenia.

A ci pseudoopozycjoniści i pseudopatrioci w praktyce go usprawiedliwiają, pomagają mu to wszystko ukrywać i faktycznie stworzyli z nim jedną koalicję. Spójrzcie: konflikty z sąsiadami, najpoważniejsze od lat pogorszenie relacji polsko-ukraińskich, groźby Zełenskiego pod adresem Białorusi — wszystko to potwierdza to, o czym mówiłem wcześniej.

Zełenski chce spalić Ukrainę, aby zatrzeć ślady swoich przestępstw: korupcyjnych, wojennych i innych. Zatrzeć ślady. Nie będzie Ukrainy — nie będzie śladów.

ibid.

Nie róbmy błędu i nie utożsamiajmy Zełenskiego i jego jaczejki z całą Ukrainą.

Myroslav Oleshko apeluje do nas:

Rekomendacja dla przyjaciół Polaków. Propagandyści, zwolnieni z mobilizacji, którzy siedzą na pensjach sięgających 50 000 dolarów miesięcznie, próbują teraz wyśmiewać Nawrockiego razem z Zełenskim, który wysłał odznaczenie pocztą, i żartują, że trudno rywalizować z kapitanem KWN, rozrywkowego programu telewizyjnego. I to prawda.

Po prostu zapomnijcie o Banderze i UPA. Poruszajcie tematy tego, jak na Ukrainie na ulicach porywa się ludzi, zabija się ludzi, zabija się studentów i wrzuca ich ciała do rzeki. Jak przyjaciele Zełenskiego razem z samym Zełenskim podczas wojny zbudowali sobie cztery ogromne pałace pod Kijowem. Tak, kiedy Bucza była okupowana, oni kontynuowali budowę ogromnych pałaców za pieniądze pochodzące z korupcji.

Wyobraźcie sobie: Polacy i inni Europejczycy przekazywali Ukrainie własne pieniądze, a Zełenski w tym czasie budował sobie pałace. Zamiast przekazać wszystko, co posiada, zwykłym ludziom, Ukrainie i ukraińskiej armii.

Przypomnijcie sobie, że cała opozycja znajduje się dziś w areszcie albo jest objęta bezprawnymi sankcjami, że Zełenski zastraszył absolutnie wszystkich opozycyjnych polityków i dziennikarzy. Niektórzy się sprzedali i podporządkowali Zełenskiemu. A ci, którzy się nie poddali, są dziś na wygnaniu, w więzieniu albo spoczywają w ziemi. To jest dyktatura, to nie jest wolny kraj, to nie jest demokratyczne państwo. I takie państwo nie zasługuje na miejsce w Unii Europejskiej. Wręcz przeciwnie – zasługuje na sankcje ze strony UE za to, co się tutaj dzieje i o czym Europa próbuje dziś milczeć oraz przymykać na to oczy. Ukraina pod względem poziomu wolności już dawno stała się gorsza od Rosji.

Tysiące Ukraińców zostały zabite przez własną armię, przez własnych żołnierzy w strukturze wojskowej zwanej TCK. Byli torturowani albo okradani. Dlatego tysiące mężczyzn w strachu porzucają wszystko i szukają schronienia w Polsce, nie chcąc wracać z Polski na Ukrainę. Ukraińcy sprzedają mieszkania i samochody tylko po to, by mieć możliwość nie trafić na front i wyjechać za granicę.

Ukraińscy deputowani, tacy jak Jewhen Szewczenko czy Ołeksandr Dubiński, siedzą w więzieniu już od trzech lat tylko za krytykę Zełenskiego. Okrzyknięto ich ludźmi pracującymi dla Rosji – ale to kłamstwo, propaganda.

Niedawno w Kijowie aresztowano samotną matkę za opublikowanie filmu krytykującego Zełenskiego. Skazano ją na pięć lat więzienia. Kobietę. Tylko dlatego, że na TikToku wyśmiewała Zełenskiego. Tak samo wyśmiewała go, jak teraz Zełenski próbuje wyśmiać prezydenta Polski.

A inną kobietę z Kijowa – matkę opozycyjnego blogera mieszkającego w USA – aresztowano za UDOSTĘPNIENIE filmu swojego syna na Facebooku. Bo zawierał krytykę Zełenskiego!

Ja, jako Ukrainiec, powiem: Ukraina jest dziś jak ZSRR. Tam ludzie boją się krytykować i głośno mówić to, co myślą. Ludzie i całe rodziny rozmawiają szeptem tylko w kuchniach. Bo jeśli ktoś usłyszy, przyjadą po nich czarne samochody. Czarne „Wołgi”, o których opowiadali kiedyś nasi pradziadkowie.

Wspierając państwo ukraińskie – wspieracie dyktaturę. Zełenski odwołał wybory. Wieczna wojna jest dla niego korzystna. Mógłby dobrowolnie podać się do dymisji, ale nie chce tego zrobić. Każdy, kto domaga się, aby dobrowolnie odszedł, jest prześladowany. W praktyce sam stał się tym, kogo gloryfikuje i wychwala – Banderą.

]]>https://x.com/oleshkomyroslav/status/2068358991311176167]]>

Tymczasem wraca stare. Ukraińcy znowu zablokowali ekshumacje w Hucie Pieniackiej.

A zatem pora na to, aby w ślad za orderami do Polski wróciło nasze uzbrojenie i pożyczone ekipie Zełenskiego pieniądze.

Dokładnie tak, jak napisał Sławomir Mentzen:

Bardzo dobrze, że Ukraińcy oddają nasze ordery. Szkoda tylko, że wcześniej rozdawaliśmy im je jak cukierki.

Jak już zwrócą wszystkie ordery, mogą jeszcze zwrócić pieniądze, broń, amunicję i wszystko co im wcześniej daliśmy.

Zacznijmy w końcu prowadzić normalną, transakcyjną politykę. Jeśli chcecie coś od nas, to musicie dać nam coś w zamian.

Liczenie na czyjąś wdzięczność kończy się właśnie tak, jak skończyło się z Ukrainą. Zamiast wdzięczności dostaliśmy pogardę i wrogość.

Koniec z frajerstwem! Koniec z pomaganiem za darmo i liczeniem na wdzięczność! Przede wszystkim polskie interesy!

Obawiam się jednak, że do zwrotu nawet pożyczonych pieniędzy nie dojdzie. Aż tak daleko honor kijowskich chochołów nie sięga.

20.06 2026

rys. facebook

________________________________

* odcinek pt. Ekologowie

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Kategoria wpisu:

Rozważania nad Słowem Życia Rz 5,5

Bizantyjski Katolicki Patriarchat — Sat, 20 Jun 2026 16:40:14 +0000

„A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany”

Na co kładziemy nacisk?

Nacisk kładziemy tu na słowo „nadzieja”. Przykładem dla nas jest Abraham, który „wbrew nadziei uwierzył nadziei” (Rz 4,18). Abraham uznał więc, że Bóg jest Wszechmogący. Stanął przed Nim ze swoją bezradnością i zaufał, że Bóg może uczynić cud.

Praktyczne zastosowanie:

Kiedy ogarnia nas beznadzieja, bądźmy świadomi Bożej obecności i wszechmocy i powtarzajmy z wiarą kilka razy: „Jezu, ufam Tobie”.

Możemy powierzyć nasze konkretne problemy i bezradność każdego dnia podczas przystanku modlitewnego o godzinie 18:00. Spójrzmy z wiarą na ukrzyżowanego Pana Jezusa i z ufnością złóżmy nasz konkretny problem w każdej Jego ranie, modląc się: „Jezu, ufam Tobie” (3x).

Ocena wpisu:

Tagi z blogów:

Bóg

Abraham

Kategoria wpisu:

Blog