Het begint bij me man. ik ben eind januari bevallen van een prachtig dochter die nu 5 maanden is. na mijn bevalling wilde mijn man mij niet eens aanraken, hij was erg ver voor me, na enig tijdtje was het weer oke maar nog steeds niet de oude. sindsdien groeien we steeds uit elkaar. als hij belt dan vraagt hij alleen om onze dochter en vraagt niet eens hoe het me mij gaat ook al ben ik ziek. hij zegt niks leuk of liefs tegen mij. ik probeer me best te doen om hem tevreden te zien en gelukkig, maar het maakt mij erg ongelukkig. ik heb gedacht aan scheiden, maar ik hou erg veel van hem en zie me leven moeilijk zonder hem, hij is echt me groote liefde en hij is erg gehecht aan onze dochter. ik heb geprobeerd om met hem daarover te praten, maar het lukte niet, hij neemt me niet serius en zorgt dat ik weer rustig word en het begint weer. Ook doet hij niks meer met mij in huis, ik doe echt alles naast me werk. gelukkig werk ik 3 dagen, maar ik heb geen tijd voor mezelf meer, zelf slapen gaat erg slecht. Ik voel me erg depressief. ik weet niet meer wat ik moet doen.

misschien helpt het om mijn verhaal hier kwijt te raken, geen idee.

bedankt…. Anoniem mama

Baby

lange haar

Als een relatie stuk loopt…

Elke relatie heeft nu eenmaal zijn eigen ‘geschiedenis’. Je stapt er allebei immers in, met een andere achtergrond, een andere opvatting en een andere opvoeding. Tel daar het grote verschil tussen mannen en vrouwen bij op en je hebt meteen één van de grootste struikelblokken binnen een relatie te pakken. Alles valt en staat met een goede communicatie. Helaas kunnen heel veel mensen dit niet. 

Misschien omdat het ze nooit geleerd is, maar misschien ook omdat er al teveel pijn is geweest en het vertrouwen er niet meer is. Want om werkelijk alles te kunnen zeggen wat je voelt, moet je wel in een situatie zijn waar je de ander volledig vertrouwt!

En zoals met alles waar een einde aan komt, komt er ook een rouwproces om de hoek kijken. Rouwen doen we niet alleen bij een overlijden, maar ook, absoluut zelfs, bij het verliezen van een baan, een huis, of een partner. Als een relatie stuk loopt, ‘overlijdt’ er ook iets. Namelijk alle verwachtingen die je er aanvankelijk van had. Want zeg nu zelf.. niemand gaat een relatie in met de bedoeling dat er maar voor een ‘tijdje’ zal zijn. 

Bij rouwen horen een heleboel gevoelens, die om de beurt hun kop om de hoek komen steken; verdriet, boosheid, schuldgevoelens, wraak, zelfhaat, en nog veel meer. 

We moeten leren om eerst te beseffen dat we allemaal maar ‘mens’ zijn en dus fouten mogen maken. Wel zijn we verantwoordelijk voor onze eigen daden. Iedereen! Ik zie heel veel mensen die tegen mij zeggen: HIJ heeft mij dat aangedaan, of het is ZIJN schuld. 

Ik begrijp dat volkomen, want ik ben ook een mens, en heb dat ook gevoeld en gezegd in tijden dat het mij minder goed ging. Maar nu weet ik dat ik het wijzen met een vinger alleen het rouwproces maar langer en moeizamer maakt. Waarom? Omdat het niet waar is….

Wat je ook overkomen is, je was er zelf bij… en al denk je: dat heeft hij mij aangedaan… je was er wel zelf bij. Iedereen kan op een moment zeggen: Ho Stop, dit wil ik niet meer! En eruit stappen. 

De redenen waarom mensen dat niet doen zijn niet te tellen. Kinderen, familie, kerk, opvoeding, omgeving, en niet willen ‘falen’ enz enz. Maar de mogelijkheid was er altijd! Het is dus een heel proces van het aanvaarden van het feit dat je zelf ook je verantwoordelijkheid had in die relatie. Dat houdt niet in dat alles dus je ‘eigen schuld’ is. Er is een groot verschil tussen verantwoordelijkheid én schuld. 

Pas als je je eigen verantwoordelijkheid onder ogen kunt zien, kun je gaan beginnen met het ‘loslaten’ van het verdriet, de woede, ets. Je hebt namelijk op dát moment in je leven dátgene gedaan waarvan je tóen dacht dat het het juiste was. Nu, weet je dat het anders kan, dus ga je anders dóen! Door dit goed te beseffen verdwijnt een eventueel schuldgevoel ook als sneeuw voor de zon.

Het Rijksmuseum in Amsterdam heeft een claim gekregen van de
Amerikaanse bank JPMorgan Chase die zegt eigenaar te zijn van een
topstuk van het museum: het schilderij De bocht van de Herengracht van
Gerrit Adriaensz Berckheyde.

Het Rijksmuseum ziet het schilderij van Berckheyde wellicht nooit meer
terug (beeld: volkskrant.nl)

De directie van het Rijksmuseum bevestigt dit aan de Volkskrant. Het
museum heeft een onderzoek laten instellen naar de claim.

Het Rijksmuseum kocht het doek in oktober 2008 van de Nederlandse
multimiljonair Louis Reytenbagh.

Onderpand
Volgens de Volkskrant is 62-jarige Reijtenbach in de financële
problemen geraakt en heeft hij het schilderij in 2006 als onderpand
aan JPMorgan Chase gegeven voor een miljoenenlening.

Op 1 april heeft JPMorgan Chase de hele kunstcollectie van Reytenbagh
gevorderd, omdat hij een schuld zou hebben van 33 miljoen euro.

Washington
De bank zegt nu nooit toestemming te hebben gegeven voor de verkoop
aan het Rijksmuseum. Hoe duur het doek – dat gezien wordt als een van
Berckheydes meesterwerken – precies was, is niet bekend.

Het Nationaal Fonds Kunstbezit stelde er 1,5 miljoen euro voor ter
beschikking, daarnaast betaalde de BankGiro Loterij mee. Het
schilderij is nu uitgeleend aan de National Gallery in Washington.

Door Maartje Willems

je zal nooit een nrmaal iemand worde zei j tegen mij wat is normaal dacht ik in me zelf.. je houd niet van me zei je ik dee niks anders dacht ik in mij.. jij heb me pijn gedaan zei je is houden van jou jou pijn doen dacht ik in me zelf..

ik zal nevernooit je slaaf worden ik heb vn j ghouden en weet zeker dat er niemand meer komt zoals ik die zoveel vn jou gaat houden j hebt mijn en jou toekomst verpest groei op en zie wat j heb aangericht dan zal j beseffen dat t echt over is en dan zou ik j gezicht willen zien..

Erbay Caglar

ik ben erbay caglar 19 jaar geleden zag ik de eerste levenslicht in igdir een plaats in Turkije die dicht tegen de grens van Armenië zit. Al na 6 maanden gingen mijn vader en moeder naar Nederland ik bleef achter met mijn broer en zus bij mijn oma, me oom en me 2 tantes.. wij groeide daar op met de kinderen van mijn oom (8 stuks) tot ik 5 jaar was toen kwam mijn moeder mij ophalen en kwam ik naar Nederland.

Ik begon heel snel met school toen ik in Nederland aankwam was ik al paar maande 5 jaar en werd ingeschreven op de koningin beatrixschool daar leerde ik mirjam kennen een vrouw die nog heelveel voor mij zou betekenen een vrouw die mij de juiste weg liet zien, ik heb spijt dat ik niet de gene ben geworden wat j van me verwachte. In de 9 jaar dat ik op die school zat werd mij een groot toekomst voorspeld.. ik herinner de woorden van mijn toenmalige leraar meester Vogelaar “jij kan heel veel bereiken ik hoop dat je je gaven en talenten voor t goede gebruikt” best wel serieuze woorden die je tegen een jongen van 12 kan zeggen. maar toch ik begreep het en sinds die dag werd ik geïnspireerd door de woorden van die leraar.. na 9 jaar verliet ik die school met een vwo advies op zak..

De populier was mijn volgende bestemming zo zeker toen ik van me zelf was zo onzeker ben ik nu. Het was kerstfeest die dag kan ik zo voor me zien ik zag haar lopen en ik wist dat dit niet iets gewoons was het was alsof ik mijn toekomst daar zag lopen best wel zorgwekkende gedachten van een jongen van net 14 ik moest haar kennen ik moest haar mijn eigen maken en ik was bereid om alles ervoor op te geven en dat was wat ik deed maar toch kwam hét niet tot een relatie wat ik bereikte was een paar gesprekken van hooguit 3 minuten maar ik was dan ook niet van plan om op te geven na 1,5 jaar op 13 juli 2005 was t dan toch zover gekomen ik had iets bereikt wat ik als onmogelijk had geacht. Ik kreeg verkering met het meisje van me dromen. Zo blij hoe ik toen was zo ongelukkig ben ik nu..

Het is klaar en over ik heb niks meer geen toekomst geen hoop geen dromen.. ergste van alles is dat ik geen doel meer heb of beter gezegd geen doel meer wil ik wil niks meer ik wil rustig verdwijnen niemand tot last zijn ik ga wel weg ik heb hét hier wel gezien ik sta open kom me halen want ik wacht al zo lang!

Erbay Caglar

je zal nooit een nrmaal iemand worde zei j tegen mij wat is normaal dacht ik in me zelf.. je houd niet van me zei je ik dee niks anders dacht ik in mij.. jij heb me pijn gedaan zei je is houden van jou jou pijn doen dacht ik in me zelf..

ik zal nevernooit je slaaf worden ik heb van je gehouden en weet zeker dat er niemand meer komt zoals ik die zoveel vn jou gaat houden j hebt mijn en jou toekomst verpest groei op en zie wat j heb aangericht dan zal j beseffen dat t echt over is en dan zou ik j gezicht willen zien..

Erbay Caglar

freggel

De daaraan verwante frustratie is dat naast die kinderloosheid er ook zelden sexuele bevrediging was. Al voor de kinderwens. Maar uit compassie ga je dan omdat hij zogenaamd de schuld daarvan was, ook over het andere niet meer zeuren.
Waarom ga je dan niet van hem af???? Omdat ik van hem houd en omdat hij mooi is en omdat hij zijn best doet en me niet mishandelt, je hoop steeds maar op een beetje meer begrip, maar uiteindelijk komt het toch neer op psychische mishandeling. Ik heb het hem vaak gezegd en uitgelegd, maar hij begrijpt het niet. Steeds weer zet hij zijn pauwenstaart op en schreeuwt hoog van de toren. Vandaar de tekst hierboven. Zo vader zo zoon. Hij is gebroeilleerd met zijn vader, maar vertoont het identieke gedrag.

Laat horen of dit bekend voor komt.

galaxy

- waar is een lijst met alle rugnummers te vinden?

- welke atleet heeft nummer 1

- welke atleet heeft nummer 888 of 8888

- hoeveel atleten doen er mee?

[tags]os2008, beijing 2008, olympische spelen[/tags]