NIET HET ACHTUURJOURNAAL

Beste Sint,

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Thu, 26 Nov 2009 12:51:00 +0000

Sommige mensen zeggen 'ik heb alles al', voor mij geldt dat niet.

Ik weet het: ik heb ik de liefde; een stel leuke vrienden; familie; huisdieren; een hele lade vol met thee; een goed stel hersenen; soms de tijd; een lekkere warme kruik op m’n buik; een leuk huis met leuke huisgenoten; altijd genoeg te eten (niet altijd precies wat ik lekker vind, die ene Ikea-taart, die heb ik nooit, behalve als ik in de Ikea ben, maar een kniesoor die hierom zeurt); plantjes die goed bloeien; plantjes die minder goed bloeien; het vermogen om heel veel dingen te bedenken die ik heb, maar op een gegeven moment te kunnen stoppen met het lijstje van opsommingen.

Toch is er één ding wat ik mis. En dat bent u, Sinterklaas. Want ach en wee, wat zou ik het fijn vinden als ik u nog zou kunnen horen lopen over het dak. Zachtjes hoor ik paardenvoetjes, terwijl ik in bed lig. Dat kan niet meer Sinterklaas, dat weet ik. Bovendien zitten er vijf verdiepingen tussen mij en het dakterras.
Wat zou het mooi zijn als ik een glimp op zou vangen van een pietenbaas, die mij bespioneerd. Of ik wel braaf genoeg ben. Ik ben altijd braaf Sinterklaas, en op de momenten dat ik dat niet ben, kan piet maar beter niet naar binnen gluren. Maar nee, zwarte piet tuurt nooit meer 's avonds door het raam naar binnen. Bovendien zou de piet eerst op mijn balkon moeten geraken en heb ik een erg sluitend rolgordijn.

Het lijkt mij duidelijk wat mijn wens is, Sinterklaas. En als het niet kan een mooie badjas graag. Of sokken. Of een jacuzzi voor op het dakterras of mijn balkon.

Vriendelijke groetjes, en een aai voor Ameriko. De wortel die voor hem bedoeld was heb ik per ongeluk door de groentelasagne gedaan.

Elvira

Skibril

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Sun, 15 Nov 2009 13:20:00 +0000

Het afstropen van haar velletje deed mij niet zo veel. Met genoegen maakte ik een klein sneetje met mijn keukenmes en peuterde langzaam haar roze-oranje buitenkant eraf. Nu dit klusje gedaan was, moest ik haar in mootjes hakken. Het in kleine stukjes snijden van haar gehele zijn -met uitzondering van haar hart, die gooide ik op de afvalhoop. Bij het in stukjes snijden, daarbij kwamen pas de tranen. Vanaf de eerste ferme beweging met het steekvoorwerp voelde ik mijn ogen prikken.

Daarom vanaf nu iets nieuws: een skibril. Ik heb niet eens ooit aan wintersport gedaan, maar zet toch mijn skibril op als ik een uitje snij.

Een brief voor jou/u*

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Sun, 11 Oct 2009 14:30:00 +0000

Beste lezer,

Mijn excuses voor mijn vandaag geblogde blog. Het sloeg helemaal nergens op, vandaar dat ik het weer snel verwijderd heb. Misschien zweeft het ding nog ergens in cyberspace rond? Ik hoop het niet. Misschien heb je/u* het al gelezen? Ik hoop het niet.
Verder wilde ik je/u* ergens op wijzen. Omdat ik zo weinig schrijf, is er voor jou/u* minder te lezen. Vandaar dat ik je/u* graag doorverwijs naar twee blogs die elke dag vernieuwen. Dat is nog eens een goede zaak!
Deze blog slaat nog minders ergens op als mijn verwijderde stukje - maar leuk is het wel. Als je/u* al Nederlands kunt, en daar ga ik gemakshalve maar van uit, aangezien je/u* dit stukje leest, valt er weinig van te leren. Maar, er zijn wel meer dingen waarvan je niets leert.
Van deze blog leer je wel. En wat! Echt, de momenten waarop ik geen leuke wetenswaardigheden meer te vermelden heb zijn voorgoed voorbij. Behalve natuurlijk als ineens iedereen deze blog gaat lezen, en ik niets nieuws meer zeg, maar ach.

Hartelijke groet,
Elvira

*Doorstrepen wat niet van toepassing is. Doe het maar niet met pen, ik denk dat dat moeilijk te verwijderen is van jouw/uw* beeldscherm. Een imaginaire streep volstaat.

Hoofdverkleining

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Wed, 19 Aug 2009 20:22:00 +0000

Borstvergroting, borstverkleining, bovenbeenverlenging, bobbel-op-neus-verkleining... Hoofdverkleining?

"Mijn hoofd is wel erg groot", vond ik, toen ik vanmiddag bij de kapper voor de spiegel zat. Dus liet ik maar een flink stuk van mijn lange manen afknippen. Mijn haar zat goed, mijn hoofd werd er niet kleiner op. Misschien juist wel groter. Om echt resultaat te boeken, zou ik aan de hoofdverkleining moeten. Als het bestaat. Hoofdvergrotingen, of eigenlijk hoofdverlengingen bestaan wel. Na de operatie voldoet de patient net wél aan bepaalde lengtevoorwaarden . "Jee, 1.60 meter! Groot genoeg voor de Python", zoiets....

Ik stond onder de douche en dit soort overpeinzingen gingen door mijn te grote hoofd. Ik draaide de kraan dicht, maar gedachten over mijn bolle toet en aanverwanten bleven binnendruppen. Toen ik het douchegordijn open wilde trekken viel mijn blik op 'n vlek op het douchegordijn. De vlek leek net een soort trolletje. Eéntje met puntige oortjes, elipsvormige ogen, een grote kuif en vooral: een groot, langvormig hoofd. Met zijn priemende ogen leek het te zeggen: "Maak je niet druk om je te grote kop, as d'r maar wat in zit!"

En natuurlijk is de trol enkel een hersenspinsel. En natuurlijk heeft de trol gelijk. Al dat gezeur over lichaamsdelen die uit proportie of vorm zijn..! Dat de bladen er vol mee staan, hoeft niet te zeggen dat ik het in mijn hoofd toe hoef te laten.
Ik trek het gordijn open en kijk recht in mijn eigen triomfantelijke gezicht. De spiegel laat het ook zien: een te goed opgeblazen ballon. Ach, nog wat slingers en we houden een feestje.

Foto: Videoclip Damien Rice - 9 Crimes

Een bijzondere ontmoeting

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Sat, 08 Aug 2009 15:25:00 +0000

Ze staat stil en kijkt richting een fiets. Haar ogen licht samengeknepen. Haar mond een klein stukje open. Ze kijkt alsof ze ieder moment iets zou gaan zeggen. Als ik achter haar langs loop zie ik tegen wie.
Op het stuur van de oranje-blauwbeschilderde fiets zit een vogel. Een bruine, ik denk een merel. Wanneer ik wegloop hoor ik haar praten. Ik versta haar niet, daarvoor ben ik net niet dichtbij genoeg. Als ik omkijk zie ik dat ze met een hartelijke glimlach, stralend alsof ze zojuist een jeugdvriend is tegengekomen, de vogel aanspreekt. De vogel blijft gewoon zitten en staart het meisje even gebiologeerd aan als zij hem.
Ik loop verder, ga mijn portiek in en sleep de wasmand mee naar boven. Stralend, alsof ik zojuist een jeugdvriend ben tegengekomen. Dit meisje moet wel Otje zijn.

Afbeelding: Otje, door Fiep Westendorp

"Disko, Disko, Partizani!" in een volle treincoupé

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Tue, 07 Jul 2009 23:05:00 +0000

Ik stap de trein in en ga zitten op de enige vrij plek. De sfeer in 'mijn' coupé is al even grimmig als de grijze wolkenmassa die ik net ontvlucht ben. Chagrijnige gezichten, ze drukken één en al kommer en kwel uit, terwijl de vakantieperiode net is begonnen. Ik snap het niet, net terug van een geslaagde vakantie kan niets mij nog boos krijgen. Zelfs de mevrouw die tegenover mij gaat zitten – snerpende harde stem, blote voeten met vieze nagels die ze op het bankje naast mij legt – maken mij niet chagrijnig. De mevrouw schuin tegenover mij, Esther Verhoeve-thriller in de hand, ergert zich er wel aan: "Weer zo’n asociale die luid zit te bellen", hoor ik haar door de muziek van mijn mp3-speler heen zeggen. De halve coupé zucht en steunt, om dit te beamen. De vrouw zelf heeft niets door en belt luid door, terwijl zij met de teen van haar ene voet de hiel van de andere krapt.
Dit soort momenten vinden vaak plaats. Postbus 51-spotjes zullen hier wel raad mee weten: dit is onbewust asociaal gedrag, hier moeten we ons bewust van worden! Misschien wel ja, denk ik terwijl ik wegdroom bij mijn muziek. Precies op het moment dat er een goed idee naar boven borrelt, schrik ik op van de weergoden, die foto’s beginnen te maken.
De bliksemschichten veranderen in mijn fantasie in discoflitsen. Terwijl 'Disko, Disko, Partizani!' mijn oren binnen stroomt, stel ik me voor hoe een hele Balkanbeat-band onze grijze treincoupé binnen komt walsen. Een man met een trompet, twee verleidelijk dansende achtergrondzangeressen, en een vrouw met een onbekend instrument dat lijkt op een klein gitaartje... Verscheidende bandleden, net zolang tot de treincoupé gevuld is met oosterse vrolijkheid. In mijn hoofd trekt de bellende blote voeten-dame haar schoenen aan voor een knap staaltje tapdance. De oude man bij de deur springt op en danst in het rond. De man schuin tegenover mij kijkt op van zijn krant en de ernstige "O, nee, ik mis Michael Jackson’s begrafenis op RTL"-blik veranderd radicaal wanneer hij een feestneus op zet en mee begint te fluiten. De Esther Verhoeve-mevrouw heeft haar boek weggelegd en staat in het hoekje wild te tongen met de nette zakenman die tegenover haar zat. De hele coupé brult mee met teksten, die we niet kunnen verstaan. We dansen enthousiast op de stoelen, waarbij we onze armen om ons heen laten zwaaien. Rokken zwieren, benen worden omhoog getilt. Zelfs de conducteur loopt mee in een omgekeerde polonaise.
Plotseling wringt diezelfde conducteur zich tussen de mensenmassa uit en loopt weg. Even later schalt een vrolijk "Leiden Centraal" door de speaker heen, en in één klap staan zowel de trein als alle passagiers stil. In een paar seconden herstelt iedereen zich weer, en brult en danst vrolijk verder. Ik pak mijn spullen bij elkaar en pers me door het feestgedruis heen. Jammer, of misschien maar gelukkig: het leven gaat weer door. Met een glimlach op mijn gezicht en 'Disko Partizani' in mijn oren loop ik het treinstation uit, de stomende regen is. Op naar de bus!

foto: De Pers

Verkleed je eens als een Egyptenaar

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Thu, 11 Jun 2009 08:58:00 +0000

Het vervolg op 'Loop eens als een Egyptenaar':
Ga een stapje verder, en beweeg je niet alleen voort alsof je uit het oude Egypte of de videoclip van de Bangles (Walk like an Eygyptian) komt, maar ga eens geheel Egypt-style.
Kijkt het voorbeeld af van onderstaand gezin. Echt waar: als bijna professioneel trendwatcher en modekenner (ahum) voorspel ik dat dit dé trend van de zomer wordt.

Het jongentje middenin is echt koning.

Meer van zulke grappige familiefoto's vind je trouwens op Awkward Family Photos (aanrader!)

Over feeds, 'kreuncultuur' en overwonnen kritieke gebieden.

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Mon, 08 Jun 2009 19:24:00 +0000

De website WaarMaarRaar.nl staat tussen mijn feeds. Mocht je geen idee hebben wat het laatste begrip inhoud: schaam je en ga snel 'RSS voor dummies' bekijken. Extra motivatie: er komt een roodkapje in voor én de commentator is Vlaams, waardoor hij woorden als laptop ook uitspreekt als 'laptop'(in plaats van 'leptop').

Nee grapje: veel mensen kennen RSS-readers niet, terwijl het juist enorm handig kan zijn. Want 'feeds' klinkt weliswaar als 'fiets', maar geloof mij: je kunt jezelf er niet op vervoeren. Maar je kan er wél in figuurlijke zin mee vooruit komen, doordat je als eerste op de hoogte bent van het laatste nieuws. (Of niets-nieuw, op Niet het acht uur journaal zijn namelijk ook feeds te vinden, maar dat even terzijde.)

Allerlei soorten updates stromen vanaf het Wereld Wijde Web, via mijn RSS-reader mijn oogpupillen binnen. Updates waarin nieuwsfeitjes worden vermeld, zoals een pas gepost bericht van WaarMaarRaar:
"Martina Navratilova (één of andere tennister) wil een halt toeroepen aan de 'kreuncultuur' die het huidige vrouwentennis overheerst. (...) "Het kreunen heeft een onaanvaardbaar niveau bereikt. (...)" Aanleiding voor de opgelaaide discussie was het gekrijs van Michelle Larcher De Brito op het toernooi van Roland Garros. Larcher. De Brito zou zelfs harder schreeuwen dan Maria Sharapova, die 101.2 decibel produceerde, het geluid van een klein vliegtuig.(...)"

Maar geen geestelijke vooruitgang zonder reflexie en overpeinzingen. En als antropoloog in wording zou ik natuurlijk wat te zeggen moet hebben over dit soort enorm gewichtige sociale kwesties. Vooral als ze ook de term 'kreuncultuur gebruiken, want ja: antropologen bestuderen nu eenmaal culturen. - En ze kijken voor hun plezier naar Groeten uit de Rimboe, en lopen op geitenwollensokken in sandalen, túúrlijk joh.
Maar het enige wat ik nu nog over 'kreuncultuur' te zeggen heb is: "Misschien moeten we met een statistische toets bepalen of de waarde van 101.2 decibel aan geluid significant is, of Sharapova het overschreidingsniveau bereikte en of die ene Martina met het uiten van haar mening H0 verwerpt of juist de alternatieve hypothese. Blablabla."

Statistiek: jammerlijk genoeg ook onderdeel van menig sociale opleiding. Maar gelukkig genoeg heb ik alle kritieke gebieden verslagen en kan ik zeggen dat ik met meer dan een voldoende het tentamen gehaald heb. Zo, en nu wordt het hoogste tijd dat ik die statistiekbril weer afzet. Zodat de overdaad aan getalletjes die ik de afgelopen dagen gezien heb, mijn blik niet meer vertroebelen. En ik dus weer met verwondering naar de wereld om mij heen kan kijken. En dat is volgens mij de échte waarde van antropologie. Zo.

Groeten uit de Rimboe kan vast soms ook wel grappig zijn, hoor. Als Koefnoen het op de hak neemt.

Barry denkt er het zijne van.

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Mon, 08 Jun 2009 18:55:00 +0000

De verkiezingsuitslag... ik zal er maar niets over zeggen.
Behalve dit: het is mooi dat sommige mensen, door het bewerken van filmpjes, toch nog iets moois uit weten te halen. Gwrappig hoor, echt waar!
Bovendien: kijk goed, voor inspiratietips voor fesjun end haer .

Begin de dag eens met een dansje

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Thu, 28 May 2009 11:45:00 +0000

Welke beelden mensen wel niet van zichzelf op l'Internet plaatsen...! Ik verbaas me erover.
Maar om deze filmpjes kan ik ook wel om lachen, hoor. Dat komt misschien mede doordat mijn dag ook met een dansje begonnen is. Echt waar, ik heb alleen geen bewijsmateriaal in de vorm van een kék filmpje.

Het uploaden van zo'n filmpje getuigt wel van courage. No guts, no grappige filmpjes voor ons, dus hulde aan de twee onderstaande dansers!

Yeah:

Vet sexy:

En nu je deze lichtende voorbeelden hebt mogen aanschouwen, is het misschien een idee om de dag zelf ook eens met een dansje te beginnen?

Een tweede leven, jawel.

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Tue, 26 May 2009 19:04:00 +0000

Virtuele werelden en de beleving hiervan. Deze woorden vatten het beste samen waarom ik al zo lang geen nieuw blogbericht geplaatst heb.
Niet dat die woorden nou zo veel zeggen. Het zou kunnen zeggen dat ik een virtuele wereld aan het creëeren ben. Of dat ik me aangetrokken voel tot de magie van virtuele werelden, en liever daar leef, dan dat ik in de 'offline'-wereld mijn leven zinvol maak. Het zou allemaal kunnen, maar niets is minder waar: ik ben alleen maar bezig met een opzetje voor een sociaal onderzoek, dat ik in het kader van mijn studie volgend jaar mag uitvoeren. En terwijl ik literatuur aan het zoeken was, vond ik iets moois, dat kán ik je gewoon niet onthouden.

De eerste keer dat ik over virtuele werelden hoorde, was de documentaire 'Droomwereld' van Jorien van Nes. Dit was ongeveer twee jaar geleden, tijdens de grote Second Life-hype. Van Nes filmde mensen die via Internet Second Life betraden. Second Life is één van de vele 'virtual worlds', zoals online werelden ook wel genoemd worden.
De essentie van dit soort virtuele werelden is de hyperrealiteit: Avatars (digitale representatie van de 'self') kunnen er met andere kletsen, sporten, films kijken, bedrijven opzetten en zelfs virtuele seks hebben. Oftewel: alle activiteiten die als amusant worden aangemerkt, en die ook mogelijk zijn in het echte leven. (Of misschien kan ik beter de term 'echte leven' achterwege laten, en met de term 'eerste leven' spreken. Sommige Second Life Residents ervaren namelijk de virtuele wereld niet als minder realistisch.)
De mensen die Van Nes filmde, hadden een compleet 'digitaal tweede leven' gecreëerd. De emoties die de mensen in het 'tweede leven' ervoeren sijpelden door naar hun 'eerste leven', net zoals de consequenties van deze emoties. Zo werd de geportretteerde man in de computersimulatie verliefd op een andere Second-Life speler, die hij vervolgens wilde ontmoeten in het 'echte leven'. Dit fascineerde mij: de gefilmde mensen beschouwden en beleefden deze droomwereld, die voor outsiders alleen leek te bestaan uit pixels, als een echt universum. Even echt als, of wellicht echter dan, de wereld waarin wij ons dagelijks begeven.

De documentaire 'Droomwereld' leek zich al af te spelen op het grensgebied tussen offline- en online-leefruimte (deze tweedeling neem ik voor het gemak even aan).
De documentaire van Molotov Alva is helemaal een grensgeval. De beelden bestaan geheel uit filmmateriaal uit de virtuele wereld. Het gaat over 'a man named Molotov Alva' die in 2007 compleet verdween uit zijn 'Californian home', en plotseling in digitale versie opduikt in zijn video's op Second Life.

De documentaire 'Droomwereld' was fascinerend.
De documentaire van Molotov Alva is helemaal wakkawakka.
Verder uitleg is overbodig, ga 't gewoon zien!

Hulde aan mijn voeten in Noorwegen - The movie

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Mon, 11 May 2009 13:03:00 +0000

En daar zijn ze dan: mijn voeten!

Hulde aan mijn voeten in Noorwegen

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Sun, 10 May 2009 10:19:00 +0000

Wat heb ik lang niets geschreven... De reden: ik bevond me in het land der Vikingen, trollen en peperbollen. Yep: ik heb het over Noorwegen.

Bovendien had ik terug uit Norge ook nog wat tijd nodig om uit te rusten. Uitrusten van mijn eerste wandeltocht door de bergen, van professor Eriksen's rondleiding door het 'andere' Oslo (East-Side, yeah) en van alle zonnestralen die zijn neergeregend - om maar een paar dingen op te noemen.
Thuisgekomen bekeek ik de foto's en filmpjes die ik tijdens deze prachtige studiereis heb geschoten. In het mooiste filmpje spelen mijn voeten, samen met de bergen, de hoofdrol. En nu ik er over na denk, verdienen mijn voeten die aandacht wel: ze hebben me door de bergen, door Bergen en door Oslo heen gelopen. Ze brachten me bij het meer waar ik mijn flesje met drinkwater vulde, en bij de ambassade waar ik mijn maag met chocoladekoekjes vulde - om maar een paar dingen op te noemen.

Vandaar: hulde! Aan mijn voeten in Noorwegen! En aan Noorwegen natuurlijk. Tussen tak!

Alle dronken eindexamenkandidaten met rode broeken nog an toe... Het lukt maar niet om het filmpje up te loaden... Wat een domper... Morgen probeer ik het weer.

First Aid Kit, nu in iedere first aid kit

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Sun, 26 Apr 2009 09:57:00 +0000

First Aid Kit, deze groep muzikanten zou in iedere EHBO-trommel moeten zitten.
Want als het bloed uit je aderen gutst, je driekantendoek maar niet goed wil zitten, Dethol in je schaafwondd prikt of de waarheid pijn doet is er niets zo fijn als een rustgevend maar stimulerend muziekje op de achtergrond.

Ook als alles lichamelijk en geestelijk wel goed met je gaat is de muziek van First Aid Kit de moeite waard.
Let wel op: er zijn drie bands die de geniale bandnaam wel bij hun muziek vinden passen. Dus schrik niet wanneer je bij het zoeken naar First Aid Kit-muziek ineens harde punk tegenkomt. Of ga gewoon naar hun myspace, dan kom je niet voor dergelijke verrassingen te staan.

Je zou toch maar Bertha heten

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Mon, 20 Apr 2009 20:04:00 +0000

...en geen koe zijn. Zoals het meisje dat ik net vanaf mijn balkon zag, ze rende heel hard langs. Ik weet niet waarom. Ik weet haar naam doordat haar moeder haar met een luid "Berthaaaa!" tot stoppen riep.
Moeders: als u uw kind dan al de populairste koeiennaam geeft, misschien is het dan een idee om de volgende keer een koeienbel te gebruiken om haar naar u toe te laten komen?

Oeps, er blijken toch nogal wat vrouwen te bestaan die Bertha heten,maar geen koeien zijn. 735 Bertha's op hyves alleen al! Er zelfs 15-jarige Bertha's die ik via-via ken.
Aan alle Bertha's die geen koeien zijn: Excuses mocht je van het lezen van dit blogbericht nogal heethoofdig zijn geworden

Dit is het ding

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Mon, 20 Apr 2009 20:02:00 +0000

Een tijdje geledenen schreef ik dat Last.fm in de toekomst €3,- per maand gaat kosten. Ik vroeg me serieus somber af hoe ik dan toch nieuwe leuke muziek zou gaan vinden. Maar voor niets gaat de zon op. En voor niets blijft mijn Last.fm-radio nog spelen. Vooralsnog dan. Of misschien had nu.nl gewoon ongelijk. Iets wat wel ongeveer het acht uur journaal is, moet je ook niet altijd al te serieus nemen.

Maar als Last.fm toch opeens geld van mij gaan eisen, dan is er nog steeds niets aan het handje. Ik dacht er laatst nog eens over, en besefte dat mooie muziek ook op andere plaatsen te vinden is.
Bijvoorbeeld op straat, bij die coole straatartiest die altijd voor de Hema staat te zingen en te swingen. Of bij die man die luidzingend met zijn mp3-speler in "Der ken bi mirrikols, when joe belief..." en andere soulvolle liederen ten gehore brengt. Midden in de Haarlemmer (winkelstraat, red.) Niet echt mijn kopje thee, ik hou het graag bij zouthout of earl grey, maar och. Er zijn wellicht mensen die het wel waarderen.

Een andere belangrijke bron voor mooie muziek: andere weblogs! Zo heb ik Fixkes ooit voor het eerst gehoord op deavonturenvantim.nl. Ik ben er nog steeds overdonderd van. Zo erg, dat ik bijna overweeg naar Stabroek te emigreren.
Maar wat ik laatst hoorde, dat sloeg echt alles. Mijn hart sloeg er zelfs bijna een slag van over. Ik vond het zowaar nog mooier dan 'Aisha' van Cheb Khaled. Op Kaalslog stond een muziekvideo'tje van Fink. En nu luister ik bijna non-stop naar de pareltjes van liedjes. Op dit moment verlicht Finks 'This is the thing' als een glow-in-the-darksterretje aan mijn plafond de avond.

Wat zou het toch mooi zijn als meer mensen dit lied kennen. En als die coole zanger bij de Hema de volgende keer als ik langsloop dit lied zingt. En als die man met die mp3-speler gewoon zijn mond houdt. (Nee hoor, grapje, ik erger me er niet echt aan, ik erger me nooit echt snel ergens aan, ik vind het stiekem wel grappig)

Elvis ain't dead, maar in Shanghai (Deel 5)

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Fri, 17 Apr 2009 19:56:00 +0000

Een hele tijd terug had Metropolis TV als weekthema 'Elvis leeft!'. Elvissen (leuke naam voor eventuele nieuwe babygupjes) over de hele wereld werden voor eventjes gevolgd. De Leidse King of Rock 'n' Roll is niet terug te vinden tussen de verschillende Elvis-filmpjes op de site, maar er staan wel reportages van Elvis in Bombay, Elvis in LA, Elvis in Shanghai, Elvis in ...

Die man is net God. Overal tegelijk, volgens sommigen is hij zelfs in de hemel te vinden.
En straks ligt 'ie zelfs bij mij op de mat. In meervoud.

Meer Elvis
Elvis ain't dead (Deel 1)
Elvis ain't dead (Deel 2)
Elvis ain't dead (Deel 3) (Zodra we hem zijn pindakaas-banaansandwich hebben gebracht)
Elvis ain't dead (Vierendelen)

Ken je deze nog?

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Wed, 15 Apr 2009 15:35:00 +0000

Vanmorgen zat 't leven toch zo tegen, ik voelde me zo geïsoleerd van de buitenwereld. Reden: mijn Internetverbinding was uitgevallen...
Och, ja, inderdaad, het was vreselijk, kun je een ergere ramp bedenken..?

Tja, op zo'n moment als vanochtend, juist dan is de behoefte aan 'n ouderwets videoclipje van een schattig mannetje als Cheb Khaled groot. Maar ja: op dat moment kon ik niet op YouTube om het filmpje op te zoeken.
Dus toen mijn verbinding met het Wereld Wijde Web weer hersteld was, heb ik het liedje meteen maar 20 keer op repeat gezet. Reserves opbouwen, noemen ze dat.

Zie je wel, we kunnen wel zonder jullie!

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Wed, 15 Apr 2009 15:26:00 +0000

Het is dus toch mogelijk!
Feministen aller landen, verenigt u, zet de feesthoed op en hang de slingers op en vergeet de feestneus niet en vier een feestje!

O, nee... Dit artikel gaat niet over de mensch, maar over een mierensoort in de Amazone.
Nou ja, dan niet, ook niet erg.

Misschien zelfs maar beter ook. Want stel dat dit over de mens zou gaan, dan zou dat betekenen dat de koningin zichzelf zou klonen en genetisch identitieke dochters op de wereld zou zetten. En we weten allemaal hoe ik over het koningshuis en de monarchie denk...
Ik zal maar niet zeggen dat de koningin een hoer is, maar echt wel, we kunnen wel zonder de Oranjes!

Spinvis op z'n eentje

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Thu, 09 Apr 2009 09:02:00 +0000

Ik heb een beetje te weinig geschreven de laatste tijd. Maar dat is niet erg, vind ik, want soms is er gewoon weinig te zeggen. En over niets een paar regels schrijven, dat is niets voor mij. Ik zou ook geen hele regels kunnen volmaken met enkel wat geblaat over koetjes en kalfjes, het zonnetje dat schijnt en de regen die valt, de mensen die ik vanaf mijn balkon in dat ene hoekje zie pissen en de mensen die daar juist heel snel voorbij lopen. Nee, over dat soort dingen zul je mij met geen tong, en ook geen pen horen reppen. Ik ga voor inhoud, dus ja vandaar.

Maar soms, soms he, dan kun je ook niet veel zeggen over iets dat er wel toe doet. Omdat je het dan gewoonweg teniet doet. Zoals het ontzettend inhoudvolle (en nu bedoel ik eens niet sarcastisch, maar bloedjeserieus) concert van Spinvis. Het was afgelopen donderdag 2 april in de Schouwburg van Leiden, en het was ontzettend te mooi! Het is niet goed met woorden te beschrijven hoe Eric de Jong op z'n eentje zijn liedjes meer leven inblies. Bijvoorbeeld door het achtergrond verhaal te vertellen, en daarbij... Of door de drie schermen achter hem die zijn bandleden en zichzelf met instrument vertoonden, en allemaal andere mensen en tekeneningen, en... Of door de liedjes die hij tussendoor speelde, zonder alle poespas maar gewoon zoals...
Je ziet het al, ik ga mijn zinnen niet afmaken, want ik kan ze niet afmaken. Gewoon omdat ik met woorden het concert niet goed genoeg kan beschrijven. Het enige dat ik met volle overtuiging kan zeggen is: Ga het zelf zien! En spin die vis! Da's nog es gaaf!

En, oja: Tom Pintens stond in het voorprogramma. En dat was ook puik!

Zonder koffie een zombie, zoiets

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Wed, 08 Apr 2009 15:59:00 +0000

Het licht wordt gefilterd door haar dunne rolgordijnen, maar komt hoe dan ook zwakjes de kamer binnen. Het was altijd fijn wakker worden op deze manier. Net alsof gouddraadjes afkomstig van de zonnestralen zachtjes over je neus lopen totdat het zo kriebelt dat je ogen bijna vanzelf open gaan.
Maar sinds een aantal dagen is alles anders. Wakker worden is niet meer fijn. Althans, wakker worden zonder. Zoals vandaag. Zodra ze opstaat verlangt ze er weer naar. Maar het is niet meer. En zonder lukt het niet. Het lukt gewoonweg niet meer de dag te beginnen zonder het zwarte goud. Delen van haar hersenen lijken niet wakker te worden. Niet zonder de impulsen. De impulsen die haar hersencellen ooit, dag in, dag uit, ontvingen zodra ze de hete vloeistof in haar keel goot. De gouddraadjes alleen zijn niet meer genoeg. Maar nu is er geen troost meer. Helemaal naar de Aldi of Appie gaat haar niet lukken in deze toestand. Dus blijft ze maar in bed liggen. Wachtend op de verlossing. In de vorm van eeuwige slaap of wakkermakend pleur; het is haar om het even.

Hellup. Ik drink graag koffie. Alleen zelfgemaakte, Wiener Melange van de Aldi met heel veel melk en chocopoeder. Maar koffie is koffie. En hoe je het ook wendt of keert, ik lust ’t wel.
En dat is beangstigend. Niet omdat ik bang ben dat ik zo’n oude, burgerlijke, saaie koffieleut wordt. Want ik vreesde al dat het die richting op zou gaan, alleen dan in plaats van koffie met thee.
Tussen thee en koffie zit niet heel veel verschil. Het grootste verschil is dat koffie, volgens wikipedia (en dat geloven we allemaal, tuurlijk) het dubbele aan cafeïne bevat. Maar daar wordt je niet saai van. Integendeel: van cafeïne wordt je druk! En alert! En hysterisch! Je krijgt bijna de neiging van heel hard ‘Tsjakaa!’ te schreeuwen! Kortom: cafeïne biedt alles wat je in deze hectische wereld nodig hebt om optimaal te functioneren.
De keerzijde hiervan is dat cafeïne een verslavende werking heeft, volgens wikipedia (jaja). En dan treedt er gewenning op. Wat inhoudt dat je niet meer normaal kan functioneren, zonder het dagelijkse bakkie zwarte goud. Zonder koffie een zombie, zoiets.
En dát is nou beangstigend. Ik denk dat ik maar alvast ga afbouwen, voor het te laat is en ik zal moeten afkicken.

Gedroogde kikkers op de straat

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Fri, 03 Apr 2009 20:04:00 +0000

Ik was al best wel een tijdje niet in mijn geboren en getogen-stad Goes geweest. Dus toen ik vandaag uit de trein stapte deed het me toch wel wat hoor. Eerlijk waar.
Op de fiets, op weg naar het ouderlijk huis, zag ik twee overreden en uitgedroogde kikkers. Dat zorgde al helemaal voor een brok in de keel en een moment van reflectie en bezinning.

Niets anders dan de onderstaande zinnen kwamen in mij op:

Gedroogde kikkers op de straat
Dingen zijn zoals ze zijn
Laat gaan zoals het gaat

Het is een nieuw gedicht. Of het begin ervan. Daar ben ik nog niet helemaal uit.

Is er dan helemaal niet meer gratis?

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Mon, 30 Mar 2009 16:57:00 +0000

Nou, vertel vertel vertel: is er dan helemaal niet meer gratis?

Jawel, gelukkig wel hoor! De zon bijvoorbeeld. Al zal het mij niets verbazen als op een bepaald moment iemand op het idee komt ook de zon in stukjes te verdelen en te verkopen. Net zoals ze met de maan hebben gedaan. Wie deze 'ze' is weet ik ook niet. Want van wie is de maan? Naar wie of wat gaat al die omzet? 't Maanmannetje? Maak dat het maanmannetje wijs!

Maar goed, ik bazel weer wat in het rond. Ik praat weer over koetjes en kalfjes, terwijl ik wel écht een punt te maken heb. Het schijnt namelijk dat last.fm €3,- per maand gaat kosten, ook voor arme studentjes. Als dat waar is, en ik geloof nu.nl, waar haal ik dan mijn leuke nieuwe muziek vandaan? Dan kan ik nooit meer op mijn balkon in de zon nieuwe leuke muziek luisteren.

Nouja, gelukkig is de zon nog gratis. En voor die €3,- kan ik misschien beter een straatmuzikant inhuren.

Elvis ain't dead (Vierendelen)

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Fri, 20 Mar 2009 08:49:00 +0000

Ik had het beloofd, dat weet ik.
En het gaat er ook echt nog van komen
En dan zal ik ook echt hier een zo goed mogelijk verslag ervan posten.
We hebben Elvis nog steeds niet met een bezoekje en een peanutbutter-banana sandwich vereerd. Misschien zit jij er met smart op te wachten, misschien niet.Misschien ben jij er stiekem net zo zenuwachtig voor als ik, misschien niet.
(Wat betreft de titel: Ik denk niet echt dat hij me gaat vierdelen hoor. Maar stel je het hypothetische geval voor dat het wel gaat gebeuren, dan zou dat niet echt heel chill zijn. En daar wordt ik nou een beetje zenuwachtig van)

Anyway, ik presenteer jullie: Scouting for Girls. Speciaal voor jullie (omdat je zoooolang op Deel 3 moet wachten) en een beetje voor mij (om er voor te zorgen dat ik eindelijk naar Elvis ga, en dus eindelijk Deel 3 kan schrijven) staan ze hier live on stage!

Laat je horen voor de jongens van Scouting for Girls, met hun lied over de Elvis van Leiden!

Meer Elvis:
Elvis ain't dead (Deel 1)
Elvis ain't dead (Deel 2)
Elvis ain't dead (Deel 3) (Zodra we hem zijn pindakaas-banaansandwich hebben gebracht)

Canadese ambtenaren op Niet het acht uur journaal?

noreply@blogger.com (Elvira Koole) — Thu, 19 Mar 2009 19:38:00 +0000

Jawelhoor! Die ambtenaren uit Canada ook!
Hun werktijd besteden ze gewoon met surfen op sites als de mijne.
Echt waar, als het mijn ambtenaar was geweest, had ik er wel wat van gezegd.

Ja, bovenstaand plaatje is een foto. Ja, ik heb dus een foto gemaakt van mijn beeldscherm.
Maar dat betekent niet dat ik niet weet hoe werkt.
Nee, want als ik printscreen had gebruikt, had het er ongeveer zo uit gezien:

O, dat ziet er bij nader inzien toch ook wel redelijk uit.

Gerelateerde berichten:
Zoekwoorden