nmwisima's Limited Slip Diff

274: Πού πας ρε Καραμήτρο;

2019-11-04T22:22:00.001+02:00

Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο

α) Κάνοντας Click πάνω στην εικόνα για την έντυπη μορφή

β) Πατώντας Διαβάστε περισσότερα

Πού πας ρε Καραμήτρο;

Έβαλα τον τίτλο χωρίς να έχω σκεφτεί σε ποιο θέμα αναφέρεται. Συνειδητοποίησα στη συνέχεια ότι μπορώ να διαλέξω ένα θέμα στην τύχη και να ταιριάζει μια χαρά με αυτόν τον τίτλο. Σε αυτή την υπέροχη χώρα ζούμε. Έπειτα σκέφτηκα ότι με τέτοιο τίτλο, για μια ακόμα φορά το Limited Slip Diff θα γίνει ένα ανάθεμα για τα κακώς κείμενα και άλλαξα γνώμη.

Αν και παραδοσιακά είναι η στήλη του Αυγούστου αυτή που είναι η «αισιόδοξη», δεν είχα πραγματικά επιθυμία να γκρινιάξω. Άλλωστε, στην προσωπική μου ζωή ψάχνω να βρω τον τρόπο να είμαι ευτυχισμένος –τόσο όσο ένιωσα πίσω από το τιμόνι του νέου ΜΧ-5 τον προηγούμενο μήνα. Συν τοις άλλοις, το κείμενο γράφεται προεκλογικά, αλλά θα δημοσιευτεί μετεκλογικά, οπότε δεν έχει νόημα να εκθέσω την άποψή μου όπως έχω κάνει πολλάκις (το επίρρημα, όχι ο κάφρος).

Το πρόβλημα βεβαίως είναι ότι δεν τα καταφέρνω να είμαι ευτυχισμένος και ο χρόνος περνάει. Και δεν καταφέρνω, επειδή ξεχνάω διαρκώς τα βασικά: Όσο ξυπνάω το πρωί, είμαι καλά και σε καλύτερη θέση από πολλούς. Αν διατηρώ τις βασικότερες των σωματικών μου λειτουργιών, είμαι καλά. Αν έχω κοντά μου ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν, είμαι πολύ καλά. Αν έχω και να φάω, είμαι τυχερός, κι αν έχω και κάποια από τα καταναλωτικά αγαθά που χρειάζομαι, είμαι πολύ τυχερός.

Γενικότερα, δεν πρέπει να ξεχνάμε τα βασικά. Σε ποιο κόσμο ζούμε, χρονικά, γεωγραφικά και κοινωνικά. Ποιος κόσμος μας δίνει τη δυνατότητα να ζούμε όπως ζούμε, χωρίς πολέμους, στη μεγαλύτερη ειρηνική περίοδο της ιστορίας. Ποιος κόσμος έχει κάνει εφικτό να υπάρχουν και τελικά μας παρέχει την πιθανότητα να αποκτήσουμε όλα αυτά που χρειαζόμαστε ή και όχι.

Βεβαίως και πρέπει να είμαστε κριτικοί απέναντι στον κόσμο αυτόν που ζούμε. Καλό είναι όμως να θυμόμαστε διαρκώς ότι είναι αυτός ακριβώς ο κόσμος που μας επιτρέπει την κριτική, χάρη στις βασικές και θεμελιώδεις αρχές ελευθερίας και ισότητας που έχει θεσπίσει. Ας κατανοήσουμε λοιπόν τα βασικά, μπας και μπορέσουμε να τα εκτιμήσουμε.

273: Όταν γνώρισα το Miata

2019-11-04T21:17:00.002+02:00

Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο

α) Κάνοντας Click πάνω στην εικόνα για την έντυπη μορφή

β) Πατώντας Διαβάστε περισσότερα

Όταν γνώρισα το Miata

Δεν θα μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να συμπορευτώ με τα παιδιά στη δοκιμή των νέων Mazda που θα δείτε σε αυτό το τεύχος. Το ζήτησα ευγενικά και αυτοί δεν με αγνόησαν, αναγνωρίζοντας την εξάρτησή μου. Οι πλανήτες ευθυγραμμίστηκαν και βρέθηκα πίσω από το τιμόνι του νέου ΜΧ-5. Του ND. Του Mk4.

Απέχοντας σε εμφάνιση και από το αρχικό, αλλά και από τα επόμενα μοντέλα, το ND έχει κάτι που το συνδέει εντυπωσιακά με το μοντέλο του 1989. Το μέγεθος. Την ώρα που όλα τα αυτοκίνητα φουσκώνουν, το MX-5 συρρικνώθηκε.

Αυτό το τέταρτης γενιάς ΜΧ-5 είναι ένα εξαιρετικά ευχάριστο αυτοκίνητο, με τα καλά του και τα κακά του -για τα σπογγώδη φρένα και το καλό, αλλά όχι τέλειο, κιβώτιο θα σας τα πει ο Τούντας. Αυτό που δεν μπορεί να σας πει ο Τούντας –διότι δεν είχε ποτέ ΜΧ-5 ο Τούντας- είναι το πόσο γνήσιο ΜΧ-5 είναι αυτό το ΜΧ-5.

Με το «μικρό» ΜΧ-5 ND 1.5 ένιωσα όπως ακριβώς με όλα τα άλλα «μικρά» ΜΧ-5 που είχα στην κατοχή μου ή είχα κατά καιρούς οδηγήσει, με εξαίρεση το πρώτο-πρώτο μοντέλο (’89-’93). Τι εννοώ;

Το πρώτο πράγμα που θα κάνεις θα είναι να αναζητήσεις μπλοκέ, που στη βασική έκδοση απουσιάζει. Όπως ακριβώς και στην έκδοση 1.8 του NC, στην 1.6 του ΝΒ και στην 1.6 του ΝΑ όταν αυτό «εκσυγχρονίστηκε» και απέκτησε έκδοση 1.8 στο εξωτερικό.

Επίσης, σου λείπει η δύναμη, από την άποψη ότι το σασί αντέχει πολλή περισσότερη. Όπως ακριβώς και στις προαναφερθείσες γενιές. Τα ίδια και με την ανάρτηση, που είναι μεν καταπληκτική, αλλά δεν αποφεύγει τις τάσεις πλεύσης και το μπρουμύτιασμα στα φρένα. Όπως σε όλα τα προηγούμενα δηλαδή.

Αν το είχα στην κατοχή μου, αμέσως θα αναζητούσα «μπλοκέ από δίλιτρο», «ένα light τούρμπο» και μια coilover ανάρτηση που «θα περιορίσει τις κλίσεις και θα χαμηλώσει και λίγο…».

Εκτός βέβαια αν πάρεις το πρώτο ΝΑ με τα «115 άλογα, τα δισκόφρενα και το μπλοκέ». Εκτός αν πάρεις το Sporty «με το μπλοκέ, τα δεσίματα και το 6άρι». Εκτός αν πάρεις το δίλιτρο «με το μπλοκέ, τα 160 άλογα και τα Βilstein».

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου λοιπόν, για το ΝD. Και όπως ακριβώς λατρεύτηκαν όλα τα υπόλοιπα, έτσι θα λατρευτεί και αυτό. Miata Is Always The Answer.

272: Time to 5

2019-10-07T20:54:00.000+03:00

Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο

α) Κάνοντας Click πάνω στην εικόνα για την έντυπη μορφή

β) Πατώντας Διαβάστε περισσότερα

Time to 5

Έχω αναγκαστεί αρκετές φορές να μασήσω το καπέλο μου, όπως έκανε ο αντιπαθέστατος Ρόμπαξ στο τέλος κάθε περιπέτειας με τον Ντόναλντ Ντακ.

Αν προτιμάτε πιο ενήλικες διατυπώσεις, έχω αναγκαστεί πολλές φορές να «καταπιώ τον εμετό μου», επαληθεύοντας για τα καλά ότι karma is a bitch. Αλλά κάτι μου λέει ότι αυτό το έχετε καταλάβει και μόνοι σας…

Οι πολλές περιπτώσεις που έχω κοροϊδέψει πράγματα και στη συνέχεια το έχω μετανιώσει, περιλαμβάνουν πολύ σοβαρά ζητήματα όπως ο καπιταλισμός, η yoga, ο βιγκανισμός και ένα σωρό άλλα.

Λαμπερές εξαιρέσεις αποτελούν ο χριστιανισμός και οι θρησκείες γενικότερα, η Επίπεδη Γη, οι 100.000 προσλήψεις του Τσίπρα στο Δημόσιο και μερικά ακόμα κραχτά παραδείγματα.

Υπάρχουν όμως κάνα-δυο, μικρότερης σημασίας πράγματα, τα οποία μου έχουν προκαλέσει μεγαλύτερη έκπληξη, μάλλον επειδή ήταν αναπάντεχα. Βλέπετε, σε πολλά από τα προαναφερθέντα παραδείγματα δεν μου είναι δύσκολο να εξηγήσω τη θέση στην οποία βρέθηκα, είτε όταν ήμουν κατά είτε πλέον που είμαι υπέρ.

Πίστευα, για παράδειγμα, ότι η yoga είναι «ύπνος για φλώρους» και όταν η υγεία μου με ανάγκασε να ασχοληθώ κατάλαβα ότι είναι από τις πιο σφαιρικές, ολιστικές και σκληρές εκγυμνάσεις που υφίστανται.

Από την άλλη, δεν πίστεψα ποτέ ότι η Γη είναι επίπεδη και κάτι μου λέει ότι πιο εύκολα θα γυρίσουμε το χρόνο πίσω και θα κάνει ο Τσίπρας τις 100.000 προσλήψεις που έταζε σε κείνη τη ΔΕΘ, παρά θα… φλατάρει ο πλανήτης μας.

Ένα πράγμα που χλεύαζα ήταν εκείνο το «Κανείς δεν μπορεί να κάνει μόνο ένα τατουάζ». Θυμάμαι, το σκεφτόμουν από την εφηβεία και όταν πέρασα πρώτη φορά από τατουατζή και του είπα ότι θέλω να γράψω ένα κατιτίς μικρούλι στην ωμοπλάτη, εξαγριώθηκα όταν μου είπε «Κρίμα να χαλάσεις όλον αυτό τον καμβά».

«Ποιο καμβά, ρε φίλε, δεν θα κάνω άλλο», σκέφτηκα και έφυγα θεωρώντας ότι δεν μπορεί να με καταλάβει. Λίγα χρόνια μετά, και αρκετά τατουάζ αργότερα, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται «Ώρα για τατουάζ», και βάζω δρόμο για το επόμενο.

Με την ίδια λογική δεν καταλάβαινα όσους έλεγαν ότι «Κανείς δεν μένει πολύ καιρό μακριά από τα ΜΧ-5». Τέσσερα ΜΧ-5 αργότερα, έχει έρθει μάλλον η ώρα για το πέμπτο…

271: Γραφείο

2019-08-30T19:16:00.003+03:00

Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο

α) Κάνοντας Click πάνω στην εικόνα για την έντυπη μορφή

β) Πατώντας Διαβάστε περισσότερα

Γραφείο

Έπιασα δουλειa σε γραφείο. Ακριβώς δέκα χρόνια μετά από την εποχή που έφυγα από το DRIVE. Ψέματα, είχα περάσει και ένα χρόνο στην ΕΡΤ.

Όλα τα υπόλοιπα χρόνια όμως δούλευα μόνος μου. Άλλοτε δούλευα λίγο, άλλοτε πολύ, άλλοτε ασφαλισμένος, άλλοτε ανασφάλιστος. Άλλοτε χαρούμενος και άλλοτε -πολύ- αγχωμένος.

Στο DRIVE, προς τα τελειώματα της θητείας μου, θυμάμαι σημείωνα επί ένα μήνα, κάθε ώρα που με απασχολούσε η δουλειά. Το πόρισμα έδειξε δέκα και κάτι ώρες ημερησίως, κατά μέσο όρο, επί επτά ημέρες την εβδομάδα. Είχα ξεκινήσει με τον τότε βασικό και στα έξι χρόνια που έκατσα είχα ανέβει μισθολογικά γύρω στο 45%.

Στην ΕΡΤ από την άλλη, για άλλο λόγο πήγα και άλλο έκανα τελικά. Είχε, βλέπετε, μόλις εξασφαλίσει τα δικαιώματα του WRC και πήγα εκεί ως σχετικός, ή τουλάχιστον πιο σχετικός από άλλους, με υποσχέσεις ότι θα ασχοληθώ με το αντικείμενό μου. Τελικά πήγα σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή. Δεν ήμουν καθόλου σχετικός, αλλά και πάλι ήμουν πιο σχετικός από άλλους.

Η εργασία ήταν 6ωρη στο Δημόσιο, με 24/7 availability όμως. Βάσει σπουδών και προϋπηρεσίας, οικονομικά έπαιρνα όσα έπαιρνα στον ιδιωτικό τομέα μετά από έξι χρόνια δουλειάς.

Βέβαια, άλλη χάρη έχει να κάνεις τη δουλειά των ονείρων σου στο DRIVE, και άλλη να ασχολείσαι με τα συνδικαλιστικά διαπλεκόμενα της ΕΡΤ…

Κυρίως όμως, άλλα μυαλά έχεις στα 23 σου και άλλα στα 32 σου. Και άλλες ανάγκες. Όπως άλλα μυαλά και άλλες απαιτήσεις έχεις όταν ζεις τα πιο παραγωγικά σου χρόνια «στην Ελλάδα της Κρίσης», και αλλιώς καταλαβαίνεις τον κόσμο όταν προτεραιότητά σου γίνεται η υγεία σου.

Και κάπως έτσι, βρέθηκα πάλι πίσω από έναν υπολογιστή, για εννιά ώρες ημερησίως, χωρίς πολλή σωματική κούραση, χωρίς πράγματα που μπορούν να σε ταράξουν όσο το «δεν ανανεώθηκε η ασφάλισή σου», αλλά και χωρίς αυτά που θα σε συναρπάσουν τόσο όσο μια αλληλουχία στροφών στο Καρπενήσι.

Αναπολώ αυτά τα χρόνια που ήμουν στο DRIVE, αλλά και πάλι, το να ασχολείσαι με το παρελθόν είναι ένα είδος παράνοιας.

270: Θρύλος

2019-08-27T18:57:00.002+03:00

Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο

α) Κάνοντας Click πάνω στην εικόνα για την έντυπη μορφή

β) Πατώντας Διαβάστε περισσότερα

Θρύλος

Είχα από νωρίς ξεχωρίσει «τα αγαπημένα μου»: ένα γράμμα, ένα νούμερο, ένα χρώμα, μια ομάδα και μία μάρκα αυτοκινήτου. Άλφα, Οκτώ, Ολυμπιακός, Κόκκινο και Porsche, συμβόλιζαν για μένα «τα καλά πράγματα στη ζωή».

Το γράμμα Άλφα, εκτός από το αρχικό του ονόματός μου, ήταν και το πρώτο γράμμα της αλφαβήτου, κατά κάποιο τρόπο η αρχή των πάντων. Μου άρεσε πολύ και το σχήμα του, με το βέλος που κοιτάει προς τα πάνω, αλλά και το ότι πατάει γερά στα πόδια του.

Το νούμερο Οκτώ από την άλλη, έχει μια απόλυτη αρμονία στο σχήμα του, αλλά και μεγάλες αλήθειες αν προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις. Τόσο στο Οκτώ όσο και στη ζωή, η ισορροπία και η συνέχεια, με την έννοια της συνεπούς στάσης, είναι εξαιρετικά σημαντικά.

Ο Ολυμπιακός ήταν η ομάδα που υποστήριζε ο πατέρας μου βέβαια, και έμαθα από μικρός ότι είναι «η καλύτερη», κι ας την έβλεπα στην τηλεόραση την ασπρόμαυρη, χωρίς το αγαπημένο μου κόκκινο χρώμα. Ήξερα ότι είναι εκεί.

Το Κόκκινο χρώμα είναι εύκολη επιλογή για ένα παιδάκι. Άρρηκτα συνδεδεμένο με το τρίτο στοιχείο, την Ομάδα, αλλά και το πέμπτο, το Αυτοκίνητο.

Από παιδί σε μαθαίνουν να αγαπάς κάποια κλισέ. Το καλύτερο αυτοκίνητο είναι το γρήγορο αυτοκίνητο και το γρήγορο αυτοκίνητο είναι αυτό που μοιάζει με «σαΐτα», αυτό που είναι βολίδα, αυτό που αργότερα μαθαίνεις ότι λέγεται supercar. Και βέβαια, ένα φοβερό supercar, μόνο κόκκινο μπορεί να είναι, ειδικά τη δεκαετία των 80s…

Μεγαλώνοντας, άρχισα να ανακαλύπτω και άλλα πράγματα που έβρισκα θελκτικά. Το Άλφα χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον πρώτο, τον αρχηγό της αγέλης, το λεγόμενο Alfa Male.

Το Οκτώ ομοιάζει με το σύμβολο του άπειρου, του αειθαλούς. Ο «Γαύρος», είτε στα τσιμέντα του Καραϊσκάκης τα Πέτρινα Χρόνια, είτε στη σύγχρονη δυναστεία του, ήταν παρέα. Το Κόκκινο συμβολίζει την ένταση και τον έρωτα.

Μόνο ένα πράγμα δεν έχει καθόλου αλλάξει στο μυαλό μου, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, όσο κι αν έχει αλλάξει αυτή, ή εγώ, όσα κι αν έχουν προκύψει ή έχω μάθει. Η Porsche ήταν και παραμένει για εμένα το απόλυτο αυτοκινητικό σύμβολο.