NoBenta

Houston, We Have a Whitney

2012-02-13T22:45:00.000+08:00

WHITNEY ELIZABETH HOUSTON

August 9, 1963 - February 11, 2012

Ako ay isang Batang Nineties na may malaking respeto sa isa pang dekadang aking kinalakihan, ang Eighties. Kahit na wala pa ako sa "kamunduhan" noong mga panahong iyon ay may muwang naman na ako sa kung anu-anong pakulo ng mga "Regal Babies", sa "That's Entertainment", at sa iba pang "coolness" na napanood niyo sa pelikulang "Bagets". Kahit na hindi masyadong maintindihan ng uhugin kong kukote ang mga pinaggagawa ng sangkatauhan noon ay ramdam kong napakasaya ng Dekada Otsenta dahil isa ako sa mga napapasawsaw-sayaw sa dance-pop song na "How Will I Know", ang third single mula sa 1985 album ni Whitney Houston na nagpakilala sa kanya sa MTV audience.

Nasa grade one ako nang lumabas ang self-titled album na ito kung saan kasama rin ang mga hit ballads tulad ng "All at Once", "You Give Good Love", at "Saving All My Love for You". Ang pagsikat niya ng husto ay naging daan upang matanggap sa industriya ang iba pang mga female African-American singers tulad nina Janet Jackson at Anita Baker. Naging idolo siya ng mga biritera kasama ang mga tita kong entertainers sa HK na natatandaan kong nagpadala pa sa amin ng "voice tape" na naglalaman ng mga renditions ng mga kanta ni Whitney. Ang single namang "The Greatest Love of All" na inilabas mga isang buwan matapos ang EDSA Revolution ay ang madalas kong marinig na ineensayo ng mga pinsan kong babae para ipanlaban sa mga patimpalak tulad ng "Ang Bagong Kampeon" nina Bert Marcelo at Pilita Corales.

Mid-80's rin nang mai-release ang ilang hit singles tulad ng "I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me)", "Didn't We Almost Have It All", "Where Do Broken Hearts Go", at "One Moment in Time". Ang tagumpay ng kanyang unang dalawang albums ang nagbigay sa kanya ng karangalan sa industriya ng musika at siyempre, ng limpak limpak na dolyares. Siya ay nakasama sa hanay ng mga highest paid performers noong Eighties.

Sa pagpasok ng Dekada NoBenta, sino ba ang mag-aakalang puwedeng maging commercial single ang "The Star Spangled Banner" na pambasang awit ni Uncle Sam? Sa tindi ng kanyang pagkakakanta nito sa Super Bowl XXV na ginanap noong January 27, 1991, ito ay nagustuhan ng mga Puti na naging dahilan upang ito ay makapasok sa US Top 20.

Mga "Diva's" ang naging bansag sa mga babaeng bumibirit tulad ni Whitney noong Dekada NoBenta at ilan sa mga katunggali niya sa karerang ito ay sina Mariah Carey at Celine Dion. Sa bansa ni Juan Tamad, may bersyon tayo nito sa katauhan nila Regine Velasquez, Zsazsa Padilla, at Kuh Ledesma.

Dala ng kasikatan, tulad ng nangyayari dito sa Pilipinas, siya ay nabigyan ng mga offers upang maging isang artista at subukan ang mundo ng pelikula. Kung ilalarawan ko si WH sa maka-nineties na pamamaraan, ang una kong maiisip ay ang "The Bodyguard" na ipinalabas sa takilya noong 1992 co-starring Kevin Costner. Napanood ko ito sa teevee pero hindi ko na matandaan ang kuwento - ang naaalala ko lang ay ang mga makikinang na damit na ginamit ni Whitney sa mga eksena at kung paano nagbuwis ng buhay ang bodyguard. Kahit na hindi ganun kaganda ang mga reviews at nabigyan si Whitney ng "worst actress" nomination sa Razzie Awards ay kumita naman ito ng $121M sa Tate at $410M sa buong mundo. Pasok ito sa 100 grossing films in film history at its time of release.

Sigurado ako, tandang-tanda lahat ng kaedaran ko ang ilan sa mga awitin mula malufet na original soundtrack nito tulad ng "Run to You", "Every Woman" at "I Have Nothing". Isama mo pa ang naging signature song niyang "I Will Always Love You" na originally sang by the joga queen Dolly Parton. Nakakaumay ang kantang ito dahil lahat ng mga jologs radio stations ay ipinapatugtog ito kada oras. Naging kanta nina Manong Guard at Yaya. Nakasaksi pa nga ako ng libing na ito ang tumutugtog sa karong may lulan ng kabaong; biglang nalaos ang "Hindi Kita Malilimutan"! Wala nang nilalang sa mundo ang makakapantay sa pamatay na "INDAAAAHAYHAY......". Sa kasalukuyan, ang OST nito ay napakagbenta na ng humigit-kumulang 44 milyon na kopya at angkin ang titulong "best selling soundtrack album of all time".

Nasundan pa ng ilang pelikula ang kanyang unang pinagbidahan at kabilang sa mga nagawa niya noong 90s ang "Waiting to Exhale", "The Preacher's Wife", at "Cinderella". Ang totoo, halos buong dekada ay paggawa ng pelikula ang kanyang naging concentration. 1998 ay bumalik siya sa music scene sa pamamagitan ng album na "My Love is Your Love" kung saan galing ang mga hit singles na "Heartbreak Hotel" at "It's Not Rigt But It's Okay".

Nang matapos ang 80's at 90's ay nag-iba ang ihip ng hangin. Ang dating perpektong imahe niya ay nawala at napalitan ng mga intriga. Nandiyan ang paratang na gumagamit daw siya ng ipinagbabawal na gamot; ang masalimuot na pagsasama nila ng kanyang asawang si Bobby Brown; ang mga hindi pagsipot at pagiging late sa mga rehearsals, interviews, at concerts; at kung anu-ano pang mga nakakasira ng puri. Sa kabila ng lahat, itinuring pa rin siya bilang isa sa mga institusyon. Ilan sa mga karangalang nakamit niya ay ang Rank #3 sa VH1's "50 Greatest Women of the Video Era"; Rank 116 sa VH1's "200 Greatest Pop Culture Icons of All Time"; Rank #9 sa Billboard's "Hot 100 All-Time Top Artists"; at ang kanyang debut album ay kabilang sa "500 Greatest Albums of All Time" ng Rolling Stone magazine.

Kahapon, nabalitaan ko nalang kay pareng Yahoo! na pumanaw na ang diva. Nakakapanghinayang dahil isa nanamang talento ang binawi ni Bro para idagdag sa kanyang choir sa heaven. 'Di bale, kapag pumunta na tayo sa langit ay siguradong malulufet ang mga kumakantang angels na sasalubong sa atin!

Sampu't Sari: Cabring Cabrera ng Datu's Tribe

2012-02-02T00:20:00.000+08:00

ERIC "CABRING" CABRERA

Rakistang Aktibista

Nasa third year high school ako nang marinig ko sa noo'y sikat na sikat na LA105.9 ang kantang "Praning". Sa totoo lang, talaga namang nakakapraning ang chorus nitong "O hindi, hindi ako, hindi ako, baka sila, baka sila ang hinahanap niyo, hinahanap niyo ay nawawala!" kaya ang sarap pakinggan at ulit-ulitin. Maingay. Matindi ang liriko. Hindi na ako nagtaka nang masungkit nito ang number one spot ng "Alternative Filipino Countdown" na tumagal ng anim na Linggo. Ayaw itong naririnig ni ermats kaya alam kong papatok ito sa mga Batang Nineties na tulad ko.

Tandang-tanda ko pa kung paano namin inabangan ng tropa ko sa aming mini-karaoke ang kantang ito para i-record gamit ang isang blank tape na binili ko pa sa Musikland Ali Mall branch. Noon kasing panahon ng gitara, isa ito sa mga paboritong tugtugin ng mga kabataang nahihilig sa kombo-kombo. Medyo mahirap ang intro nito kaya kailangang pakinggan ng mabuti para matipa ng tama. Ito ang isa sa mga pinanlalaban ng mga barkada namin sa Maria Juana sa mga battle of the bands at kahit na hindi naman nila plakado ang piyesa ay nagkakagulo ang mga nag-iislaman kapag ito na ang naririnig. Taena, ilang beses akong nakanood ng pasiklaban kung saan ito ay kinanta ng ilang banda. Kulang nalang ay tawagin itong "battle of the praning bands" dahil minsan, lahat ng mga kalahok ay may kanya-kanyang bersyon. Ganun kaputok ang awiting ito ng DATU'S TRIBE.

Datu's Tribe Current Members:

Eric "Cabring" Cabrera - mic

Andrei "DarakstaR" Umali - bass

Moel "Doc Moel" Diaz - guitar

Paolo "El Paolo Loco" Manuel - drums

Sa pagtanggap ng masa sa mga grupong tulad ng Yano, The Youth, at Eraserheads, batid ng mga producers na pwedeng pagkakitaan ang Alternatibong Pinoy. Kaya naman noong August 1995, sa ilalim ng Universal Records, ay inilabas ang debut album nilang "Galit Kami sa Baboy" kung saan galing ang mga malulufet na obra tulad ng "Praning", "Kuwento ni Del", "And I See" at paborito kong "Sarsa Platoon" na ayaw na ayaw naman ng mga baboy ng lipunan. Sa loob lamang ng ilang buwan ay nakamit kaagad nito ang Gold Status. Hindi sila kasing-mainstream tulad nila pareng Ely at hindi rin sila kasing-underground tulad ng Kabaong ni Kamatayan. May sarili silang angas na bumuo ng grupo ng mga tagapakinig. Sapat upang sila ay maimbitahan sa iba't ibang panig ng Pinas para bingiin ang grupo ng mga "praning". Ang Datu's Tribe ay naging parte ng alamat ng Pinoy Rock Revolution.

Mid-1998 ay nawala sa eksena ang DT kasabay ng unti-unting pagsikat ng mga potang novelty songs. Ganun talaga ang buhay, parang ice cream, mayroong "flavor of the month".

April 2005 ay nagbalik sila sa music scene sa pamamagitan ng paglabas ng isang live EP na pinamagatang "Fat Burner". Dito nagmula ang single na "Lakambini Bottom" na lubos na tinanggap ng mga "old skul rockers" at mga bagong rakista. October 2007 ay inilabas naman ang kanilang pangalawang album na "Whoa! Pilipinas!". Labingdalawang taon ang lumipas pero hindi pa rin nawawala ang bangis nila. Amen!

Isa pang napakalakas na "Amen!" dahil napagbigyan ako ng malufet na bokalista nitong si Sir CABRING CABRERA na siya ay makapanayam. Napakalaking karangalan na makakuwentuhan ang isang haligi ng Pinoy Rock tungkol sa dekadang aking kinabibilangan. Heto na ang kanyang kuwentong-karanasan:

1. Paano nakatulong ang LA105.9 sa inyong banda at iba pang grupo noong Dekada NoBenta? Ano ang istilo ng istasyong ito ang lubos niyong hinangaan bilang musikero?

They had guts. Everyone else was playing safe, so it was such an encouragement for us to see a radio station that was willing to take chances on unknown bands. Tinulungan nila kami ng sobra and they never asked for anything in return. In fairness, NU also helped us, pero, quite frankly, elitist ang dating nung istasyon. I guess we just felt more comfortable associating ourselves with the people at LA because we tend to gravitate towards people na mga masayahing kupal rin tulad namin, hehe.

2. Sa mga kantang mula sa inyong debut album, ano ang pinakapaborito mo pagdating sa mga lirikong iyong naisulat? Anong kanta doon, sa iyong opinyon, ang pinaka-nasapul ang mga pangyayari sa komunidad noong Dekada NoBenta?

That would have to be "And I See". Panahon ni President Ramos, so many interest groups were jockeying for power and peddling influence; I decided to bastardize the alphabet song and replace the letters with acronyms ng mga grupo dito sa Pilipinas.

3. Bilang isang bandang mula sa isang major label noon, nabigyan kayo ng pagkakataong tumugtog sa mga noontime shows noong 90’s. Ano ang kuwentong karanasan mo dito at ano ang naging reaksyon ng mga manonood sa inyong tugtugan?

We didn’t really care for it, pero kasama sa kontrata, eh, haha. I don’t remember all of our guestings anymore, but a few of them are still very memorable for me. Yung isa yung nung “tinugtog” namin yung "And I See" sa “Sa Linggo nAPO Sila” tapos sinabayan kami ng “Kidlots” (yung mga ang sarap pagtatadyakan na child actors/actresses sa stable ng ABS). Hindi pala pina-memorize o pina-praktis man lang sa kanila yung lyrics, so they naturally just resorted to singing the real alphabet song. That really fucked my day up.

Another was also on the same show and also for another “performance“ of "And I See". Pagkatapos nung kanta, ininterbyu ako nina Jim Paredes at Agot Isidro tapos ang binato sa akin na tanong made it so obvious that they didn’t get the sarcasm and the wry humor behind the piece. When Jim Paredes gave me his “interpretation” of the song’s message (something like napakagandang kanta raw kasi pinapakita na malapit na tayong dumating sa kaunlaran, etc.) and then asked me to confirm it, I just exclaimed, “Tingnan natin!” and let out a weird sarcastic laugh. Sinabi na lang sa akin nina Robert Javier nung nagkausap kami a few days after na bigla raw naiba yung disposisyon nung dalawang hosts tapos parang iniwasan na lang akong kausapin, haha.

Pero yung pinaka-memorable yung sa GMA Supershow, nung binigay sa amin ng Universal at ng PARI yung Gold Record Award para sa first album. Lahat kami sa banda nagtatalo kung sino yung tatanggap kasi baka si German Moreno ang magbigay, eh ayaw naming makipag-kamayan sa kanya. Buti na lang si Megan Aguilar yung lumabas. I guess ayaw rin ni German Moreno na makamayan kami. Pero eto lang, kung ganun na yung nararamdaman namin, imagine kung ano kaya yung tumatakbo sa utak ng Wolfgang nung araw na yun. Andun rin kasi sila para tanggapin yung Gold Record Award nila for their debut, hahaha. Ginamit nila kami, ginamit rin namin sila. Bad trip lang nga, sila yung talagang kumita, haha.

4. Mahaba ang mga pagitang taon ng inyong debut album at “Whoa Pilipinas”. May mga kanta ba mula sa album na ito na naisulat pa noong 90’s? Kung mayroon, paano niyo nagawang makipagsabayan sa agos ng bagong milenyo?

Five out of the ten songs in Whoa! Pilipinas! were already written nung 90s pa lang. We hardly changed anything pagdating sa content tapos plinantsa na lang namin yung music before namin ni-record for the 2007 release. Dun naman sa pagsabay sa agos ng bagong milenyo, we’ve always been content-driven. We don’t really adhere to a specific musical style, so the primary concern is the message. Given the fact that in spite of being gone for around 7years (bago kami bumalik nung 2005), nakatutuwa at nakalulungkot rin isipin na di pa rin paso yung laman ng mga kanta namin.

Ibig sabihin lang nun, yung mga problema at mga isyu na naging inspirasyon sa pagsusulat namin ng mga kanta nung dekada nobenta ay di pa rin nawawala kahit halos isang dekada na ang nagdaan. Hangga’t di nagbabago yung sistema dito sa Pilipinas, hindi malalaos yung mga kanta namin.

5. Sumagi ba minsan sa isipan mo na mag-solo at mag-iba ng tugtugan tulad ng ginawa ni Jerome Abalos?

Sumagi rin ata sa isip ko minsan, malamang nung skyflakes at tubig na lang ang kinakain ng pamilya ko, hehehe. Joke.

6. Sinu-sinong mga banda (local at foreign) mula sa Dekada NoBenta ang iyong mga hinangaan at paano ito nakaapekto sa iyong istilo ng pagsusulat?

Ang mga hinangaan ko nung dekada nobenta ay ang mga kakontemporaryo rin namin tulad ng The Youth, Mutiny, Razorback, Wolfgang, Tropical Depression, Tame the Tikbalang, Feet Like Fins, si Francis Magalona, Parokya ni Edgar, Eraserheads, Yano, at marami pang iba, mostly mga Dredd regulars.

Pero yung masasabi kong naka-impluwensiya? Either galing halos sa o mga kinalakihan ko nung dekada otsenta: The Wuds, Betrayed, G.I. and The Idiots, Urban Bandits, The Dawn, Joey Ayala, The Jerks.

Sa foreign halu-halo. RATM, Green Day, U2, Dead Kennedys, Rollins Band, mga Grunge acts, GnR, Foo Fighters, Death Angel, Stray Cats, Metallica, etc. Sobrang dami, eh.

7. Ano ang masasabi mo sa biglaang pagkamatay ni Direk Lino Brocka sa isang aksidente noong May 21, 1991? May mga natatandaan ka bang pelikulang kanyang nagawa sa unang taon ng Dekada NoBenta na lubos mong nagustuhan?

Ang masasabi ko lang nabubuwisit ako at hindi kami nag-abot sa CAP (Concerned Artists of the Philippines) kasi ilang taon pa lang akong miyembro nung organisasyon. I would’ve considered it a great honor kung nagkaroon ako ng pagkakataong makatrabaho si Direk Lino.

8. Nagustuhan mo ba ang Hollywood version ng “Godzilla” na ipinalabas noong 1998?

Hindi. Ako ay masugid na tagahanga ng mga pelikula ni Godzilla at masasabi kong binaboy at binarubal ng mga Amerikano ang imahe at kaluluwa ni Godzilla dun sa Hollywood version. Like most other fans of Godzilla, hindi ko rin tinuturing na tutoong Godzilla movie yung ginawa ni Roland Emmerich. Yan ang hirap sa Hollywood, eh. Madalas puro form, walang substance, walang kaluluwa, haha.

9. Anong mga Erap jokes ang natatandaan at pinakapaborito mo?

Wala na akong natatandaang mga Erap jokes. Ang natatandaan ko na lang, joke yung presidency niya.

10. Mamili sa dalawa at sabihin kung ano ang unang pumapasok sa isip mo kapag naririnig ito:

A. DWKC o DWLS - Payola at kabalbalan, haha.
B. Chicago Bulls o Utah Jazz - Wala akong hilig sa basketball.
Football player ako dati, at para sa akin, football dapat
ang kinababaliwan ng Pilipino.
C. Eraserheads o Rivermaya - Eraserheads. Taga-Peyups sila
lahat,eh, hehehe. Tsaka kasama namin sila sa Dredd.
D. Street Fighter o Mortal Kombat - Tekken ang trip ko, eh.
E. Game Boy o Game Gear - Sorry, Game and Watch pa rin ako.
F. MTV o Channel [V] - Channel [V] siguro, if only for the fact na
mas kabit sila sa sensibilidad ng Asyano. Pero, having said
that, I still don’t really care much for either one. When MTV
started out, they were cool. Ngayon, pera-pera na lang
talaga. And don’t even ask me about MYX, hahaha.
G. Sky Cable o Home Cable - Torrent, wahaha.
H. Batibot o Atbp. - Pareho kong labs, pero mas malapit sa puso
ko ang Batibot. Bukod sa nakatrabaho ko na si Kya Bodjie sa
ilang pagkakataon, ako ay fan niya!
I. Sarah o Cedie - Wala akong pakialam sa kanila. Parehong
nakakairita mga boses nila.
J. Zagu o Orbitz - Quickly and trip ko, eh. Sorry.

Mensahe sa mga Batang Nineties:

Buhay pa tayo! Congrats! \m/@@\m/

SIR, MARAMING SALAMAT AT RAKENROL!!

Sampu't Sari: TNL Lil Z ng Hay!Men! at Tangina This!

2012-01-20T16:48:00.000+08:00

LIL ZUPLADO
Hay!Men! at Tangina This!

Noong ako ay bata pa, may mga pamamaraan kaming ginagawa para malaman kung ang isang lalaki ay tunay na lalaki. Sa simpleng pagmamasid sa mga galaw ay masasabi mo raw kung tigas ang isang barako.

"P're, nakatapak ka ng tae."

Subaybayan kung paano niya titingnan ang ilalim ng sapatos o tsinelas.

"Hoy, may dumi ang siko mo."

Abangan kung paano niya titingnan ang siko.

"Pards, pwede nang taniman ng kamote ang loob ng mga kuko mo."

Pagmasdan kung paano niya titingnan ang mga kuko.

"Bespren, inom ka muna ng isang basong Coke."

Tingnan ang hinliliit ng kanyang kamay na nakahawak sa baso.

"Sindihan mo na ng posporo itong susunugin natin."

Antayin kung saang direksyon ikakaskas ang palitong gagamitin.

SA ISANG BATANG NINETIES, ALAM NA ALAM ANG TUMPAK NA PAMAMARAAN NG TUNAY NA LALAKE SA MGA SCENARIONG NABANGGIT.

Malaki ang naging epekto ng kasaysayan natin sa pagpapahalaga sa pagiging tunay na lalake - magmula sa katapangan ni Lapu-Lapu, kabayanihan ng mga Katipunero, hanggang sa mga malulufet na kanta ng nag-iisang matulis na Rico J. Puno, at kuwelang bangis ng Hagibis. Hindi mo masisi ang tatay, kamag-anak, o kapitbahay mo kung ilulubog nila sa drum na puno ng tubig at paaaminin kung bakla o lalaki ang kanilang anak na pipti-pipti dahil ang lahat ng Pinoy ay lumaking macho.

Noong unang panahon, ang mga tunay na lalake ay mahirap makilatis dahil ang mga "di-tunay" ay hindi lumalantad sa pangambang hindi sila matatanggap. May halong pagpapanggap. Sa panahon ngayong tanggap na ang pagiging binabae, mahirap pa ring malaman kung sino ang tunay na lalake dahil parang sa sobrang dami ng di-totoo ay nababahiran na ang imahe ng mga totoo. Ika nga nila, kapag nakakita ka ng guwapo, dalawa lang ang ibig sabihin -puwedeng siya ay babaero o 'di kaya naman ay ganap na kafatid na mahilig magpaganda.

Abril 2009 ay isinilang ang HAY!MEN! ANG BLOG NG MGA TUNAY NA LALAKE! SA PANAHONG NAKAKALALAKE! mula sa malikot na utak ng admin nitong si XYXO LOCO, ang kumpare at iniidolo ng iniidolo kong si Lourd De Veyra. Kung hindi niyo siya kilala, siya lang naman ang Carlos Palanca Awardee na lumikha ng "Mondomanila", "Responde", at "Gerilya".

Kapag adik ka sa blog, alam mo ang Haymen. Ito ang isa sa mga pinakasikat na blog sa Pilipinas. Napadpad ako sa kanilang tambayan dahil masyado akong na-curious kung bakit lahat ng blogroll ng mga paborito kong blogs ay may link papunta sa blog ng mga tunay na lalake. Kaya naman pala naging viral ang kanilang site dahil talaga namang malufet ang nilalaman. Ayon sa pinsan ni pareng Wiki, "Sa Haymen, pinagsasama-sama ang seksismo, parodiya, pang-uuyam, parikala at iba pang pamamaraan upang pagtawanan, alipustahin o batikusin ang iba't ibang personalidad.".

Sa Haymen, may tinatawag silang "Manifesto ng Tunay na Lalake (TNL)" at ito ang ilan sa mga sumusunod: (1) Ang tunay na lalake ay di natutulog. (2) Ang tunay na lalake ay di nagte-text-back, maliban na lang kung papasahan ng load. Gayunpaman, laging malabo ang kanyang mga sagot. (3) Ang tunay na lalake ay laging may extra rice. (4) Ang tunay na lalake ay hindi vegetarian. (5) Ang tunay na lalake ay walang abs.

Dahil sa kasikatan ng blog, ang nilalaman ng manifesto ay ginamit na ng The T-Shirt Project bilang disenyo ng kanilang ibinebentang pang-itaas. Nakitaan din si Aiza Seguerra ng t-shirt na may nakalimbag na Rule #3 ng manifesto.

Marami ang naaliw at natawa sa mga posts ng Haymen pero meron din namang mga seryosong (daw) bumatikos at ang dalawa rito ay sina Mykel Andrada at Danny Arao. Hindi ko na ikukwento ang punto nila dahil para sa akin ang isang satirical at humor blog ay hindi dapat sineseryo. Oo, seseryosohin mo ang laman pero para lang matawa ka at hindi para problemahin pa ang isyu na totoo namang nangyayari. Nagkaroon ng tugon ang Haymen sa usaping ito sa pamamagitan ng blog entry na pinamagatang "Hay!Men! ang daming galit sa atin!" kung saan nagpatuloy at nagwakas ang mga argumento.

Minsan nang nagsara ang Haymen. Oktubre 17, 2009, nagulat at nagluksa ang mundo ng blogosperyo nang ilabas ng Haymen ang entry na "Paalam, baby..." na may simpleng teksto na "It's not you. It's me.". Pero parang si McArthur, ito ay nagbalik sa internet noong Enero 27, 2010. Ang tunay na lalake ay hindi nagpapaalam tulad ni Pepe.

Ang mga bumubuo ng TNL blog ay ang mga tipo ng taong gusto kong makainuman. Kahit na walang pulutan, siguradong aabutin ng magdamagan ang kuwentuhan. Alam iyon ni Bro kaya itinadhana niyang makapanayam ko ang isa sa mga posters nila na si sir LIL ZUPLADO. Isang malaking karangalan ang mapagbigyan ako ng astiging guro at manunulat na isa sa mga utak ng TANGINA THIS! MOVEMENT na lumalaganap sa Pinas. Gusto ko ring magkaroon ng t-shirt na hindi nabibili pero dumarami.

Tama na ang kung anu-anong shit. Isa siyang certified Batang Dekada NoBenta at heto na ang wasak na wasak niyang kuwentong-karanasan:

1. Ano ang pinagkaiba ng mga TNL ng Dekada NoBenta sa mga TNL ngayon?

Kapag nagbukas ng radyo ang TNL ng 90s, hindi siya mahihirapang maghanap ng makalalakeng kanta. Hindi niya rin problema ang paghahanap ng makalalakeng pelikula pag nagpunta siya sa cinema. Sa VHS siya nanonood ng porn, at magaling siyang makipagphone sex sa landline. Nagkakandado siya ng kuwarto dahil kina Ina Raymundo at Carmina Villaroel.

2. Kung magsusuntukan sina Pong Pagong at Kiko Matsing, sino sa tingin mo ang matatalo at bakit? Sinong mascot (kahit hindi taga-Batibot) ang puwede mong ilaban ng patas sa mananalo sa kanila?

Mananalo si Pong sa round 1, by submission. Dahil alam nating may lahing ninja ang mga pagong, at ang mga matsing ay mahilig sa saging.

Si Jollibee ang ilalaban ko kay Pong. Pareho sila ng weight division, at kung naka-attend ka na ng Jollibee party, alam mong mataas sumipa si Jollibee at mahirap siyang i–take down.

3. Napanood mo ba ang pelikulang “Mistah (1994)” kung saan magkakasama ang Padilla Brothers na sila Rommel, Royette, Rustom, at Robin? Ano ang tatakbo sa isip mo kapag panonoorin mo itong muli at makikita si BB Gandanghari?

Padilla Brothers? 90s palang alam na nating Padilla Brothers and Sister yun. Tanungin mo pa si Carmina.

4. Masasabi mo bang mga TNL ang mga lasenggerong nagpapatayan sa videoke dahil sa kantang “My Way”? Naniniwala ka ba sa urban legend na ito ay isang sinumpang “killer song”? Magbigay ng Top 3 videoke songs ng mga DTNL.

Ang pagkanta ng My Way sa videokehan ay gawain ng tunay na lalake. Songs don’t kill people. I kill people. With songs.

Lahat ng kanta ay kantang pang-TNL, kung aawitin sa makalalakeng paraan. Pero mahirap dalhin para sa average TNL ang mga sumusunod:

#1 "Ang Tipo Kong Lalake" ni DJ Alvaro

#2 "Woman in Love" ni Barbara Streisand

#3 "(You Make Me Feel) Like a Natural Woman" ni Aretha Franklin

5. Naniniwala ka bang may sexual relationship sina Brutus “The Barber Beefcake” at Hulk Hogan na parehong sumikat sa WWF? Ano sa tingin mo ang epekto ng pasabog na ito ni ex-Mrs. Hogan sa mga Hulksters?

Trabaho lang ang lingkisan nina Hulk Hogan at Brutus sa WWF dahil walang eye contact. At sinumang talagang fan ni Hulk Hogan ay alam kung anong klaseng tao si Linda Hogan.

6. May katotohanan ba ang ang lyrics ng kanta ni L.A. Lopez na “Ang batang lumaki sa sinturon, hindi na lalaki…”? Sa tingin mo ba ay nasobrahan siya sa iodized salt noong bata pa? Ano pang mga kanta niya ang hindi mo nagustuhan?

Sina Shaquille O’Neal, Andre the Giant, Yao Ming, Asi Taulava, Broc Lesnar, Ultraman – mukha bang hindi pinalo yung mga yun? E naglakihan naman sila. Nagpapapaniwala ka diyan kay Lopez.

Yun nga ang malaki niyang pagkakamali. Hindi niya sinunod ang sinasabi niyang "mag-iodized salt iodized salt iodized salt tayo!".

Huh? May iba pa siyang kanya?

7. Sa mga napanood mong TF at ST Films noong 90’s anu-ano ang iyong mga paborito at bakit? Ilarawan ang pagkalalake ni Manoling Morato na kontrabida ng mga producers ng sexy films.

Hm. Nasa 2000s na ang mga paborito kong TF at ST e. Teka lang - maganda pa si Rosanna Roces nun kaya "Ms. Kristina Moran: Ang Babaeng Palaban", "Ang Lalake sa Buhay ni Selya" tsaka "Ligaya ang Itawag Mo sa Akin". "Warat" at "Scorpio Nights 2" dahil kay Joyce Jimenez, at "Talong" dahil kay Nini Jacinto.

Hindi na ako magko-comment sa pagkalalaki ni Manoling Morato. Tatanungin ko na lang siya kung bakit hindi siya nag-react nung pinalabas ang "Totoy Mola", "Sibak: Midnight Dancers" at "Sa Paraiso ni Efren", tapos andami niyang shit sa ibang pelikula.

8. Isa ka ba sa mga naaliw sa pagkatay kay Kris Aquino sa mga massacre movies kung saan siya ang bida? Ano ang masasabi mo sa pinausong genre na ito Carlo J. Caparas noong nineties? Ano ang pinakanagustuhan mong “longest title” ng kanyang mga pelikula?

Wala pang ginawa si Kris Aquino na nagdulot sa akin ng aliw. Yun din ang dahilan kung bakit hindi ko pinanood ang massacre movies niya with Carlo J. Caparas. At panonoorin mo ba talaga ang isang pelikulang may pamagat na "Lipa Arandia Massacre (Lord Deliver Us From Evil/God Save the Babies!)"?

9. Kung ikaw ay si Leo Echegaray, ano ang hihilingin mong pagkain bago bitayin? Kailangan pa ba ng extra rice kapag alam mong mamatay ka na pagkatapos kumain? Siya ba ang pinaka-TNL na nabitay?

Kung nasa death row ako, okey na sa akin si Solenn Heussaff tsaka dalawang basong tubig. Hindi nagpapahuli nang buhay ang tunay na lalake, kaya DTNL si Echegaray.

10. Mamili sa dalawa at sabihin kung ano ang unang pumapasok sa isip kapag ito ay naririnig o nababasa:

A. Teletubbies o Barney the Dinosaur - Barney

B. Rico Blanco o Bamboo - Rico. KC Concepcion, at hindi

ganun ang buhok ng tunay na lalake.

C. Maskman o Bioman - Maskman. Ang tunay na lalake, tumalon

lang, nakapagbihis na.

D. hiphoppers o metal - hiphoppers. Dahil tunay na lalake si Lil

Zuplado: The Rap Supastah at Candy Cutie of the Week

E. Patrasche o Fulgoso - Fulgoso. Dahil lagi siyang niyayakap

ni Marimar.

F. Rene Requiestas o Ungga Ayala - Rene. Ang tunay na lalake ay

ulol, sinungaling at panget, panget talaga.

G. Britney Spears o Christina Aguilera - Britney Spears. Ang tunay

na lalake ay hindi nagsusuot ng panty.

H. Sonic the Hedge Hog o Supermario - Super Mario. Ang tunay na

lalake ay hindi humahawak ng tubo ng may tubo, hindi

naglilinis ng tubo ng may tubo, at hindi nagtatanggal ng

bara ng tubo ng may tubo.

I. Tropang Trumpo o Bubble Gang - Bubble Gang. Dahil sa FHM

cover girls na nasa cast.

J. Payanig sa Pasig o Big Bang sa Alabang - Payanig sa Pasig, dahil

ang tunay na lalake ang dahilan kung bakit yumayanig sa

Pasig, lalo na kapag Valentine’s Day.

Mensahe sa lahat ng mga 90’s kids na TNL (at DTNL):

Ang importante, yung mahalaga. Ang mahalaga, yung importante. Pero depende sa kumporme yan. Maganda kung hindi panget. Kung bastos, e di hindi magalang (ang bastos, yung tumatae sa plato). Kung mabaho, e di hindi mabango (walang urbanidad). Isipin mo: Hindi ba, kapag naglalakad ang isang tao, hindi siya tumatakbo? Pero kapag tumatakbo siya, hindi ba hindi siya naglalakad? Ang lumakad nang matulin, natatae na. Ang lingon nang lingon sa pinanggalingan, hindi makararating sa paroroonan. Huwag kang bibitiw bakla. Makulay ang buhay sa sinabawang gulay. Love is like a rosary because it is full of mystery. Love is blind. God is love. Cogito cogito ergo cogito sum (I think that I think therefore I think I am). I decided long ago, never to walk in Edu Manzano. If I fail, If I sixteen. I'll be...your crying soldier. Nothing’s gonna change my love for you. You know naman mahal how much I love you. Do not judge my brother because he is not a book. My brother is not a pig. Do not judge a person by his cellphone model. Do not text unto others what you do not want others to text unto you. Load is Gold. U-huh. You crush me? The feeling is neutral. I crush you too, pero as a friend. What are friends are for? It's not my problem anymore, it's your problem anymore. I don't know to you! Can you please me alone? Don't touch me not! Ambot sa IMHO! Ano bang ibig kong sabihin kundi yung hindi ko hindi gustong sabihin. Saan ba mapupunta ang lahat ng ito kundi sa patutunguhan. Ganyan talaga ang buhay, parang life. Sabi nga ni Britney Spears: The girl in my mirror, the girl in my mirror, is me. The girl in my mirror is me. Sa yearbook ni Dennis Trillo, siya daw ay silent type at man of few words. Bugtong bugtong: Hayan na hayan na/hindi pa makita. Sagot: Hangin.Bugtong bugtong: Hayan na hayan na/hindi pa makita. Sagot: Tanga. What? Can you repeat again once more for the second time around? Twice the double redundancy. Animal ka, hayup! Nasaan ba ang liwanag? Nasa earth. Nasaan ba ang pag-asa? Nasa earth. Nasaan ang pag-ibig? Nasa earth. Nasa earth? Sino tatay mo nasa earth. Muta mo nasa earth. Sipon mo nasa earth. Libag mo nasa earth. Kilikili mo nasa earth. Suso mo nasa earth. Singit mo nasa earth. Titi mo nasa earth. Ang labo mo namang kausap e. Kausape? Anong kausape? Kinakain ba yun? May salita bang ganun? Salita? Ponema. Morpema. Pantig. Katinig. Patinig. Dahil sa text messaging nawawala ang mga patinig. Saan sila napunta? Sa earth. Hindi, sa Hayden Kho scandal. Nasa Hayden Kho scandal ang mga patinig. Aaaaaaaaa. Eeeeeeeeeee. Iiiiiiiiiiii. Oooooooo. Uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuaaaaaa! Schlockschlockschlockschlockschlockschlockschlock. Anong tunog ng pagsasalsal? Schlockschlockschlockschlockschlockschlockschlock. Hahaba pa ang usapan na ito kung hindi natin ito paiikliin. Gago ka. Pala. E. Di ba. Ikawanggagoulolkandadosusinilunokangsusi. Apir. Ay nabali, diligan mo. Ay nabuhay, apir tayo. Heaven, earth/hell/he,he,hell/stab the heart/blood dripping/dead, alive/away you go (langit, lupa/impiyerno/im,im,impiyerno/saksak puso/tulo ang dugo/patay,buhay/alis). Alis? Babay. Tc. Take care. Japan. Just always pray at night. Italy. I trust and love you. China. Come here I need affection. Holland. Hope our love lasts and never dies. India. I nearly died in adoration. Russia. Romance under the sky and stars is intimate always. Canada. Cute and naughty action that developed into attraction. Philippines. Pumping hot! I Love it! Please, please, I need erotic stimulation! Trinidad and Tobago?

SIR, MARAMING SALAMAT AT WAZAKENROL! \m/

Para sa LAHAT ng KATANUNGAN
tungkol sa HAY!MEN!...Click ang Larawan

Sampu't Sari: Renmin Nadela ng Agaw Agimat

2012-01-11T01:06:00.056+08:00

RENMIN NADELA

Agaw Agimat. Republika De Lata

Noong Dekada NoBenta, ang musikang Pinoy ay siksik sa iba't ibang tema at ang isang klase ng tugtugang nagustuhan ko ay mula sa mga grupong masasabi kong may paninindigan pagdating sa mga usaping may kinalaman sa iba't ibang kaganapan sa ating pamumuhay. Ang pagpapahayag ng mga ideolohiya ay idinadaan sa pamamagitan ng paglikha ng mga orihinal na awit. Mga seryosong kantang kadalasan ay mga puna sa maling sistemang bumabalot sa ating lipunan. Mayroong mga piyesang nakakatawa na sa huli ay katotohanan pa rin ang gustong iparating sa mga nakikinig. Ang iba naman ay pinaghahalo ang pagiging seryoso at pagpapatawa upang ilarawan ang mundong ating ginagalawan.

Walang halong pagpapakyut. Masarap pakinggan dahil nagmumula sa puso. Tumatagos sa buto dahil walang halong pagkukunwari. Hindi mo puwedeng sabihing basura dahil hindi bulok ang nilalaman.

December 26, 1993 ay nabuo ang grupong AGAW AGIMAT sa layuning maging bahagi sa rebolusyon ng kaisipan sa pamamagitan ng musika. Ang debut album nilang "R-15" na nailabas sa ilalim ng Alpha Records noong February 1995 ay ang obra kung saan nagmula ang carrier single na "Wanliteltu". Unang rinig ko pa lang dito ay nakitaan ko na kaagad ang kanilang grupo ng talino at galing sa pagggawa ng mga komposisyon. Simula noon ay naging masugid na nila akong tagahanga at madalas ko silang hanapin sa mga konsiyertong dinadaluhan ko. Ang awit na "Sabi Nila" ang single na masasabi kong nagmulat sa ating mga Pinoy kung ano ang "tunay pagmamahal sa bayan" sa pananaw ng mga kabataan. Panalo ang lyrics nitong "Ang pag-ibig sa bayang kinagisnan ay sa puso at hindi sa isip lang...ito'y nararamdaman at hindi napag-aaralan...ito'y walang kinikilalang edad kailanman". Klasik. Ganun ang tunay na paniniwala, wala sa pinausong t-shirt na may mapa ng Pinas o ng "three stars and a sun".

Taong 1997 nang ilabas ang ikalawang album nilang "Patak". Dito nagmula ang napakagaling na "Kiss-A-Me", isang "labsung" na sa huli ay malalaman mong tungkol pala sa butiki. Dito rin galing ang paborito kong "Idol" na madalas nilang tugtugin sa mga kilos-protesta noon laban kay Erap. Inabot ng kantsaw si bespren Geline sa kantang ito dahil itinuro siya ni QT habang tinutugtog nila ito sa isang event sa UP Manila. Magkasing-kaha kasi ang kumpare ko at ng na-impeach na presidente!

Pareho akong may CD copies ng dalawa nilang album pero aaminin kong hindi ko na sila nasubaybayan sa ikatlo nilang "Guerilla Ballroom (1999)" at ikaapat na "Mantra (2004)". Ganunpaman, maganda ang mga nabasa kong review ng mga sumunod na albums. Nag-iiba ang tunog pero hindi nag-iiba ang paniniwala.

Current Members
* QT Paduano - Vocals
* Teta Tulay - Bass
* Jephthah Wenceslao - Guitar
* Renmin Nadela - Drums

Past Members:
* Lee Nadela - Bass
* Jerem Sison - Trumpet, Bass
* Hank Palenzuela - Bass

Horny Boys:
* Manny Manalo - Sax & Clarinet
* Ronaldo Banaag - Trombone
* Victor Caingat Jr.- Trumpet

Sa ngayon ay "on hiatus mode" sila ngunit tiyak akong hindi dito nagtatapos ang kanilang kuwento.

Nabigyan ako ng pagkakataon ng nag-iisang Sir RENMIN NADELA na siya ay makapanayam tungkol sa dekadang aming kinabibilangan. Bukod sa malulufet na palong binitiwan niya sa tugtugan ng Agaw Agimat ay may mga natatago rin siyang mga kuwento na sigurado akong magiging interesante sa mga tagahangang katulad ko. Heto na ang kanyang kuwentong-karanasan:

1. Marami ang hindi nakakaalam na ikaw ang original drummer ng Yano. Maaari mo ba kaming kuwentuhan ng karanasan mo sa tandem nina Dong at Eric?

Magkasama kami ni Eric Gancio sa isang play sa PETA nung 1991. Nagka-kuwentuhan kami nang makita ko ang kanyang hollow body electric guitar. Niyaya nya akong sumali sa bandang binubuo nya, ang “NG”. Dun kami nagkakilala nina Dong Abay at ni Larry. Ako ang naatasang maging drummer, si Larry ang bassist, si Eric ang gitarista at si Dong ang bokalista. Unang inalis sa grupo si Larry. Kaming tatlo ay nagpatuloy habang naghahanap ng mga taong puwedeng tumulong sa amin. Naging “RENMIN” ang pangalan namin for one day, hanggang nadiskubre ni Dong ang pangalang “YANO” sa isang Filipino dictionary. Hindi pa ako nun masyadong marunong mag-drums… Gamit ko pa nun ay PLDT phone book bilang drums… Ngunit dahil sa mabilisang pag-sikat ng grupo bilang duo, ninais ni Dong na ako’y tanggalin at palitan ng isang session drummer… ito’y sa kabila ng aming sumpaan sa harap ng Mayric’s na kaming tatlo ang YANO… Hahahaha!

2. Ang kanta niyong “Sabi Nila” ang itinuturing na “tatak-Agaw Agimat”. Ano ang inspirasyong pinaghugutan ng musika at liriko nito?

Sinulat ko ang lyrics ng kantang “Sabi Nila” nung ako ay high school pa… nag-aalab noon ang aking pag-ibig sa bayan at kay Ms. Bayang Barrios ng Bagong Lumad. Hahahaha! Si Eric Gancio ang gumawa ng music… Minsan itong kinanta ni Dong para sa aming demo ngunit ayaw din nyang isali sa mga kanta ng Yano. Noong 1993, nagkasundo kami ni Eric na gamitin ko na lang ang kanta sa bago kong banda… ang Agaw Agimat.

3. Paano nakaapekto sa Agaw Agimat ang paglipat ng kapatid mong si Lee papuntang Slapshock?

Nakaka-lungkot din ang mga pangyayari noon. Mga bata pa kasi kami at kulang pa sa wisdom. Kung ako ang masusunod, mas nanaisin ko pa rin sana na maging all-original ang lineup namin hanggang sa wakas, tulad ng U2... Naging-ok na rin naman ang pag-focus ni Lee sa Slapshock kasama ang kanyang mga barkada. Kami rin ni QT ang isa sa mga unang nag-“manage” sa kanila nung umpisa. Suporta din kami sa Slapshock.

4. Kung ikukumpara mo ang Agaw Agimat sa ibang mga “makabayang banda” noong 90’s, ano ang kaibahan niyo sa ibang grupo? Sino sa kanila ang lubos na hinahangaan ng inyong banda?

Hinahangaan namin noon at hanggang ngayon ang The Jerks, Ang Grupong Pendong, Joey Ayala at ang Bagong Lumad , The Wuds.

Isa siguro sa pinagkaiba namin sa ibang “makabayang banda” noong 90’s ay open kaming gamitin ang commercial na paraan para maiparating sa mas nakararami ang mensaheng socio-political. Open kaming pasukin ang mainstream media para mag-hayag.

5. Sinu-sinong mga 90’s drummers ang naging malaking impluwensya sa iyo bilang isang musikero?

Si Bosyo, Nowie Favila ng Grupong Pendong at sessionist ng Yano, Noe Tio ng Bagong Lumad, Benjie ng The Jerks, Aji ng The Wuds, Weslu ng Put3Ska, Brutus ng Tropical Depression & Indio-I, Harley ng Rizal Underground

6. Paborito ko ang kanta niyong “Idol” na tungkol sa mga artistang naging pulitiko. Ayoko rin sa mga tulad nila pero para naman maiba, sinong mga actor-turned-politicians noong 90’s ang sa tingin mo ay maganda naman ang naging serbisyo sa bayan?

Wala.

7. Madalas kayong maisama sa mga konsiyertong may kilos-protesta. Anong nadaluhan niyong rally noong 90’s ang hindi mo makakalimutan at bakit?

Labor Day rally sa Bacolod noong 1993. Yun ang unang gig ng Agaw Agimat.

8. Ano ang kasalukuyan mong ginagawa nang lumindol noong July 16, 1990?

Nakikinig ng tape sa bahay namin sa Kapitolyo, Pasig.

9. Ano ang naging opinion mo sa komento na “...ghastly and weird city” ni Claire Danes tungkol sa Maynila noong mag-shoot sila ng pelikulang “Brokedown Palace” sa ating bansa?

Ya! We have the best “ghastly and weird city” in the whole world… the best! Ano ngayon?

10. Ano ang unang pumapasok sa isip mo sa mga salitang sumusunod?

          A. tambayan – mga tibak sa UST sa Tinoko Park
          B. konsyerto – sa buong Pilipinas… Tour
          C. usong damit – wala kaming pakialam
          D. usong salita – banda!
          E. traditional politician - bobo
          F. arcade game – basketball shooting lang
          G. larong pambata – sa kalye!
          H. tsitsiryang pambata - Bazooka
          I. radio talk show – LA 105, The Doctor
          J. teevee series – PBA lang

Mensahe sa lahat ng Batang 90's:

Tuloy lang sa pag-suporta sa Pinoy band scene... ano mang genre. Padayon lang! Noise = Change

SIR RENMIN, MARAMING SALAMAT AT RAKENROL! \m/

Sampu't Sari: Abe Olandres ng Yugatech

2012-01-05T00:39:00.003+08:00

ABE OLANDRES
Founder and Editor of Yugatech.com

Ang mundo ng blogosperyo ay nahahati sa iba't ibang mga kategorya at mga "kwentista". May mga patawang hindi na kailangan ng "A for ey-fort". May mga OA at pilit na nagpapaka-clown. May mga seryosong mahirap sakyan. May mga sobrang babaw kaya sobrang non-sense. May mga sobrang lalim kaya hindi mo na ma-gets ang ibig sabihin. May mga cool na para sa iba ay "misunderstood" ang dating. Sari-saring putahe para sa iba't ibang panlasa.

Sa bawat teritoryo, may mga blogistang mas sumisikat pa kay Jack Sikat (ng bandang Ethnic Faces). Meron namang 'di pa kilala ay mas nalalaos pa sa bansang Laos. Semi-kalbo ako kay tumawa ka ng kahit kalahati. Nagpapakyut lang 'di tulad ng nabanggit ko sa itaas.

Sa mga Pinoy bloggers, kapag teknolohiya na ang usapan ay hindi maaaring hindi mabanggit at matukoy ang tech blog na "YUGATECH" ni Sir ABE OLANDRES. Ang pangalan ng sikat na sikat na tambayan ng mga techies at mga nakikiusyoso sa latest technews ay portmanteau ng salitang Ingles na "technology" at salitang Ilonggo na "yuga" na kasingkahulugan ng mga expressions na "really?", "ows?", "weh?", at "'di nga?".

Masasabi kong isang alamat ang kuwento ni Abe kaya nga isa siya sa mga iniidolo ko sa cyberworld. Naging inspirasyon ko ang landas na kanyang tinahak kaya sinubukan ko ring mag-blog kahit na wala naman talaga akong talento sa pagsusulat (sa awa ng mga parokyano ng Nuffnang, wala pa rin ako sa quota para ma-encash ang mga clicks ng naliligaw dito ~~kaya damihan niyo pa ang awa sa pamamagitan ng pagpindot sa naknang ads~~). Kung dati ay naniniwala ako sa kasabihang "May pera sa basura.", ngayon ay napalitan na ito ng "May pera sa net." dahil sa kanya. Nabasa ko sa napakaraming mga sulatin kung paanong mula sa simpleng hobby ay naging "hanep-buhay" ang kanyang ginagawa. Ganun ang gusto kong maging trabaho, 'yung parang wala kang ginagawa dahil gusto mo 'yung ginagawa mo. Parang si Michael Jordan lang na sa pa-shoot-shoot ng bola ay may "kumikitang kabuhayan na" mula sa mga endorsements ng mga produkto at kontrata sa NBA. Napapagod siya sa kakatakbo sa court pero milyun-milyong dolyares naman ang halaga ng kanyang maalat-alat na pawis. Sarapas.

Kung nandito ka para alamin kung paano napataas ni Yuga ang kita sa blogging na $50 kada buwan papuntang $1,000, hindi ito ang entry na para sa iyo dahil wala dito kwentong hinahanap mo. Masyado na siyang tanyag at alam na alam na ng buong mundo na bukod sa pagiging professional blogger, si Abe ay may webhosting company, isang blog consultant, at resource speaker. Marami na ang nag-interbyu tungkol sa kanyang malufet na pinagmulan kaya hindi ko na ito kailangang gawin pa. Tanungin mo nalang si pareng Googs at sasagutin ka niya ng 334k na resulta in 0.27 seconds!

Huwag kang umepal at magbalak na tanungin ako ng "Ano'ng kinalaman ni Yuga sa Dekada NoBenta?". Pareho kami ng taon ng kapanganakan kaya masasabi kong isa siyang certified nineties kid. Wala siyang kontribusyon sa 90's pero tulad ko, naranasan niya ng buong-buo ang sampung taon na namagitan sa eighties at bagong milenyo. Heto na ang kanyang kuwentong-karanasan:

1. What are your most favorite Nintendo Family Computer games and why? Do you know any game cheats aside from “↑↑↓↓← →← →B A B A select start”?

Contra, Mario and Battle City. Don’t know any cheats except that one, and I can’t even memorize it back then.

2. What was your view on the first cloned animal, Dolly the Sheep? Do you think cloning on humans will be possible? If there is one famous dead person from the 90’s that you want to be cloned, who would it be?

I was amazed it was done and was actually hoping they could do it with humans. I’m sure it is possible. If it were possible, clone the Pope.

3. Did you own a “beeper” during its popularity? Can you tell us how this media became the “in” thing during its time?

I could not afford a beeper but I sure did want to have one. Mobile phones were not common then so the beeper was popular to get one-way messages. Of course, you need to have access to a pay phone so you can return the messages. I thought it was just for very busy and important folks because it helps in cases of emergencies.

4. When Microsoft released Windows 95, did it ever get into your mind that Bill Gates’ company will someday dominate the computing world?

When I first saw and used Windows 95, my dorm mate was showing me how cool the “Recycle Bin” was. Didn’t really realize who the guys behind the company so I didn’t expect it to be as big as it is today.

5. Why do you think LaserDiscs did not gain popularity especially in the Philippines? Which do you think is better, VHS or LD format?

I only saw Laser Discs twice in my entire life. I thought they were expensive that’s why it wasn’t as popular then. VHS was better because it was cheap to make copies.

6. Movies like “Hackers” and “The Net” are some of the best 90’s films about the cyberspace. Did these influence you in any way? Aside from these, what are your favorite movies about the internet and computer technology?

Those are my two favorite movies. These movies made me love computers and the internet. They were the inspiration why I am in the internet biz although I originally wanted to be a computer programmer when I was a kid. Liked Pirates of Silicon Valley as well.

7. Do you think there will come a time when the human race will be “controlled” by machines as depicted in the 1999 film, “The Matrix”?

Don’t think so. We’re too smart for that.

8. How do you think Sony “killed” the other gaming consoles with their release of the Playstation during the mid-90’s?

The market was smaller then so it could not accommodate a lot of players for mass market. In a way the Playstation was instrumental for the demise of the other consoles.

9. What are the three most important inventions of the 90’s and why?

Windows 95. Intel Pentium. Internet. The hardware, the platform and the highway – all three are essential to the growth of communication and learning we have right now.

10. Tell us the first thing that pops into your mind when you see or hear of the following:

          A. Y2K computer glitch   year 2000
          B. internet chat rooms   mIRC
          C. brick game   1000-in-1
          D. Tamagotchi   pesky digital pets
          E. videoke machine   "My Way"
          F. Nokia   5110
          G. World Wide Web   Google
          H. cable television   HBO
          I. Game Boy   Supermario
          J. Street Fighter   arcade

Message to all the 90’s kids like us:

Our generation saw the line between low-tech and high-tech. As such our experience and our appreciation is much deeper and more mature. I hope we get to see how these will all evolve in the next 50 more years.

SIR ABE, MARAMING SALAMAT AT BLOGENROL! \m/

Bagong T-Shirt

2012-01-01T23:26:00.002+08:00

Sa isang Batang Nineties, ang t-shirt ay isang napakahalagang kasuotan noong panahon ng Dugyot Fashion. Para itong magic salamin na may repleksyon ng iyong pagkatao dahil kung ano ang nakalimbag sa iyong t-shirt, ito ay kadalasang malapit sa iyong personalidad.

Mahilig ako musikang alternatibo noong Dekada NoBenta kaya naman nahilig rin ako sa mga tees na ang print ay may kinalaman sa mga banda at kombo-kombo. Sinusundan ko kung ano ang nakalagay sa mga isinusuot ng mga paborito kong banda dahil doon ko nalalaman kung anong klaseng musika o kung sinong mga banda ang kani-kanilang pinakikinggan at hinahangaan. Alam ng buong mundo na iniidolo ni pareng Kurt ang Sonic Youth dahil bukod sa pagbanggit niya sa kanyang mga interview ay ilang beses din siyang nakodakan na may suot-suot ng t-shirt nito. Natuwa naman ako nang makita ko sa isang picture ng Eheads sa songhits na nakasuot si Ely ng Smashing Pumpkins na pang-itaas. Hindi talaga kami nagkakalayo ng panlasa ni idol.

Sikat na sikat ang Top 40 Shirts sa pagbebenta ng mga rock tees pero kapag wala kang budget ay may matatakbuhan namang mga tiangge stores sa Fiesta Carnival o kaya naman ay sa Recto at sa mga ukay-ukay ng Bambang. Ang natatandaan kong unang rock shirt na binili sa Top 40 ay ang "Golden Shower of Hits" ng grupong Circle Jerks. Ang totoo, wala akong alam ni isang kanta mula sa kanila dahil si Andrew E. pa ang pinapakinggan ko noong mga panahong 'yun. In short, posero lang. Talagang ganun eh, nasa grade six pa lang ako noon kaya sa tingin ko ay cool ang punk na umiihi sa plaka. Taena, hindi ko pa rin alam ang ibig sabihin ng "circle jerks" at kung alam rin ito ni ermats, malamang ay pinahubad na niya ito sa akin!

Maraming rock t-shirts ang nauso noong kapanahunan ko. At kapag sinabi kong nauso, ang ibig sabihin nito ay pumatok sa mga posero. Heto na ang kuwentong walang kuwenta.

Hindi ko alam kung anong karisma meron ang grupo ng idol kong si Axl Rose at sikat na sikat ang t-shirt na ito na may logo ng GUNS N' ROSES. Ang hirap maghanap nito sa SM noon, palaging out of stock ang Top 40 at kailangan mo pang magpa-reserve! Ang pinagtataka ko lang, kung sino pa 'yung talagang die-hard fans ay siya pang nauunahan sa pagbili ng mga potang posero. Mga nilalang na kapag tinanong mo kung ano ang alam nilang kanta ng gangsengroses ay sasagutin ka ng peyborit nilang "Sweet Child O' Mine". Paksyet na malagkit, ito 'yung pambansang kanta ng mga jologs na ni-lipsynch ni ermats sa kanilang Christmas party. Astig si mama ko, 'di ba? Ayus na ito kesa naman na-hook siya sa mga kanta ng hate kong si bunjubi.

PUNK'S NOT DEAD!! ANARCHY!! Ito 'yung madalas kong i-vandal sa likod ng mga kuwaderno ng aking mga walang kamalay-malay na mga klasmeyts. Kahit 'di nila nakita ay alam nilang ako ang gumawa dahil ako ang die-hard punk sa section namin. Noong nineties ay biglang pumutok ang musika ng mga punkista at ito ang nagsilbing motto. Pumupunta kami sa mga konsiyerto na nakasuot ng t-shirts na may "Punk's Not Dead" pero ito ay hindi namin binibili kundi DIY o "do-it-yourself" lang gamit ng textile paint o pentel pen.

Sino ba naman ang hindi nakakakilala sa power trio nila Kurt, Krist, at Dave noong Dekada NoBenta? Sa sobrang kasikatan nga nila noon ay nagkaroon pa ng Nirvana Disco na kamag-anak yata ng Metallica Disco. Maraming jologs na katulad ko ang nakakaalam ng sikat na sikat nilang kantang "All Apologies" (MTV Unplugged version). Kahit si erpats ay napapakanta sa chorus nito kapag nambubulahog ako ng mga kapitbahay gamit ang aming mini-karaoke machine. Ang HAPPY FACE ng Nirvana ang pinakakumalat na t-shirt design nila hindi lang sa Pinas kundi sa iba't ibang lupalop ng mundo. Ito 'yung tinutukoy ni Punk Zappa ("No Royalty Filler No. 9") na gusto niyang bilhin pero hindi 'yung yellow ha - 'yung red!!

Kasabay ng kasikatan nila Kurt ay ang pagtanggap ng masa sa iba pang mga Grunge bands mula sa Seattle. Sumikat din ang STICKMAN / STICK FIGURE Logo ng Pearl Jam. Tulad ng mga nauna, karamihan ng mga nagsusuot nito noon ay nakikiuso lang. Madalas kasing marinig sa mga kabataan na cool daw ang mga kanta ng PJ kaya napapabili na rin. Patok na patok ang single na "Daughter" lalo na nang makasama ito sa countdown ng LSFM. 'Yun nga lang, karamihan sa mga parokyano nito ay hindi alam na sa bandang ito galing ang kantang "Animal" na ginawan ng spoof ng tropa ni Chito Miranda - "Alimango".

Kilala mo ba ang bandang SEPULTURA? Ako oo, pero 'yung album lang nilang "Chaos A.D." ang alam ko dahil ang hirap maghanap ng cassette tape nila noon. Nagpabili pa ako sa bokalista naming si Joe sa Tate para magkaroon ako ng orig na kopya. Kahit na hindi sila ganun kasikat sa Pinas ay sumikat naman ang potang logo nila na madalas mong makitang suot-suot ng mga construction boys. Ito 'yung "S" logo nila na may tribal design. Sinubukan kong tanungin dati ang isang kumag dahil 'di ko maatim na suot-suot niya ang rock shirt na hindi ko binalak suotin.

"Kuya, ano'ng ibig sabihin ng suot niyo?"

"Ah ito? Logo ito ng bagong brand ng t-shirt."

"Acheche!!!"

Okay, last nalang. May isang t-shirt design na nauso noong nineties na hanggang ngayon ay nakikita kong nakikisabay pa rin sa agos ng bagong milenyo. Ito 'yung tee na may iconic pekpektyur ni CHE GUEVARA. Ayon kay pareng Wiki, "Che, was an Argentine Marxist revolutionary, physician, author, intellectual, guerrilla leader, diplomat and military theorist." Hindi ko alam ang istorya niya sa buhay pero alam kong iniidolo siya ng grupo ni Zack de la Rocha. Mabuti nalang at mahaba ang aking pasensya dahil ilang beses ko nang gustong ihawin ang mga potang posero na nagsasabing si Che ang bokalista ng Rage Against the Machine!

Kapag may bagong t-shirt ang isang tao, siguradong excited siyang ipagmalaki ito sa buong mundo. Kaya nga kung hindi mapapansin ng crush mo ang iyong suot sa loob ng tatlong oras na pagpapakyut, siguradong wasak ang puso mo.

DASAL MATAPOS BASAHIN ANG ENTRY: Lord, sana ay mabawasan na ang sanlibutan ng mga taong puro pagpapasikat lang ang alam gawin kahit wala naman talagang alam. Amen.

Sampu't Sari: Japs Sergio ng Rivermaya

2011-12-28T23:16:00.003+08:00

JAPS SERGIO

"I'm an ear based musician.. whatever the hell that means.."

Noong Dekada NoBenta, ang Pilipinas ay biniyayaan ni Bro ng mga talentadong musikero.

Nang pumutok ang Grunge sa bansa ni Uncle Sam ay sumabay si Juan Dela Cruz at pinasabog naman ang “Pinoy Rock Movement” kung saan nabigyan ng pagkakataon ang mga bagong sibol na maiparinig ang kanilang himig sa madla na noo’y ang alam lang ay mga labsung.

Mula sa mga punkista, mga death metal bands, hanggang sa pop rock, at alternative, namukadkad ang mga istasyon ng radyo sa mga kombo-kombo. Ang dami-dami-dami-dami nila pero ilan lang ang nakilala at tinanggap ng mga tagapakinig. Ang iba ay naghari sa "underground scene" na may mga piling tagasubaybay habang ang iba naman ay pumatok sa masa na parang pang box-office hits.

Mahirap gumawa ng kanta. Sabi nga ni Chito, kapag hindi na totoo, ang awit na natapos mo ay mawawala sa tono. Isang talentong masasabi ang makuha ang panlasa ng karamihan. 'Yung pakiramdam na parang alam na alam mo na ang lyrics ng kanta kahit na ngayon mo lang narinig. 'Yung parang alam ng nagsulat ang nararamdaman mo sa mundo at masasabi mong "Uy, hindi pala ako nag-iisa".

Ganun ang RIVERMAYA.

Sa mga klasik albums na nagawa nila noong nineties, ang buong Pilipinas ay nakikanta sa kanilang mga malufet na singles. Sino ba naman ang makakalimot sa mga kantang "Ulan", "Kisap-Mata", "Awit ng Kabataan", "214", "Panahon Na Naman", at napakarami pang iba. Potah, sigurado akong sila ang isa sa mga pinakamaraming kanta sa videoke na para sa akin ay isang makinaryang sumusukat ng kasikatan ng mga kantatero.

Ang orig na line-up ng Rivermaya ay sila Bamboo Mañalac (vocals), Perf de Castro (guitars), Nathan Azarcon (bass), Rico Blanco (guitars, keyboards, backing vocals), at Mark Escueta (drums). Lahat sila ay puro magagaling, mga idol ng isang trying-hard na musikerong tulad ko. Ang problema nga lang, kapag nagsasama-sama ang mga maestro, hindi maiiwasang magkarooon ng "Clash of the Titans". Ang resulta, nagkaroon ng pabago-bagong miyembro sa paglipas ng panahon. Ganun pa man, TULOY ANG LIGAYA.

L-R: Mark, Mike, Rico, Japs (2006)

Nagsimula ako bilang isang bahista ng banda kong Aneurysm noong 90's kaya naman pinangarap kong sumali sa grupo ni Rico noong magpaalam si Nathan. Magpiprisinta sana ako kaso naunahan ako ng ating bida ngayon na si Sir JOHN PAUL RICAFRANCA SERGIO. Kilala sa mga palayaw na "Japs", "Japsuki", at "JP", siya ang naging bahista, kantatero, at kantatero sa likod ng Rivermaya simula noong 2001. Ilan sa mga kontribusyon niya sa grupo ay ang mga kantang "Bagong Liwanag", "Sunday Driving", "One Good Afternoon", at "Checkmate". Ang pinakapaborito ko sa lahat ng nagawa niya ay ang "Sayang" na inilabas bilang single noong kumalas na si Rico sa grupo. Sa ngayon ay "on hiatus mode" si Japsuki sa Rivermaya.

Bukod sa iconic na banda ay miyembro rin siya ng Daydream Cycle kung saan siya ang gitarista / musical director. Kamakailan ay naglabas din siya ng solo album entitled "Monologue Whispers".

Listen to the Album Here

Order the CD Here

Kung tatanungin mo ako kung paano siya naging isang Batang Nineties, isa lang ang magiging sagot ko: isang taon lang ang tanda ko sa kanya! Sorry sir, buking ang edad natin dito.

Heto na ang kanyang kuwentong-karanasan:

1.What was your school life like during the 90’s?

Pretty much the same as who I am now… a geek with a band.

2. Napster, which started in 1999, was hated and loved by musicians and music lovers. (Un)fortunately, they were shut down due to intellectual property rights. What is your view on music sharing?

I actually loved Napster & in fact, have discovered a lot of artists because of it. For me, it’s okay to download music for discoveries’ sake but not for selling. Of course, if I like it, then I go buy the CD when I get the chance.

3. During the heyday of 90’s Pinoy Alternative Music, Rivermaya and the Eraserheads were often compared with each other in terms of popularity and musical aspects. In your own opinion, what made Rivermaya different from Ely’s group and the other bands of the nineties? Are there songs from Eheads that you like and sometimes wished they were yours?

The difference is, Maya had Rico and the Heads had Ely. Like everyone else, I love a lot of Heads songs. There are too many to mention. Except for the “royalties factor” of the song, “Happy Birthday”, I never really wished any song to be mine other than my own ‘cos it wouldn’t be that awesome for me had I written ‘em.

4. Among the first five studio albums (1994-99) of Rivermaya, which is your favorite and why?

“Trip” and “(It's Not Easy Being)…Green” simply ‘cos they were awesome.

5. During Teeth’s popularity, what were your “privileges” in being Dok’s younger brother?

Free CD’s and entrance to gigs.

6. Can you name some 90’s musicians, both local and foreign, who influenced you “technically”?

Teeth, Heads, Kurt Cobain.

7. If Kurt Cobain did not shoot himself to death, what do you think will become of the music scene in his presence?

Pretty much the same. Music itself is not the only factor that makes the “scene”.

8. What is your most vivid memory of Batibot and who were your favorite characters?

The song, “Alagang, alaga naming si Puti”. Fave characters sila Manang Bola, Sitsiritsit, Alibangbang.

9. Did you watch “Ang TV” when you were a teener? Who is your crush among the girls? What can you say about Jolina and Mark’s love relationship?

Yes I did watch it but I honestly don’t remember the cast. Mark & Jolina just got married so that is awesome!

10. Choose between the two and tell us the first thing that pops into your mind when you hear of them:

A. Moffatts or Hanson - Hanson. That mmbop girl vocalist

that turned out to be a guy.

B. Vanilla Ice or MC Hammer -Vanilla Ice. “Ice, ice buko,
sagooo, sagooo”

C. “Beavis & Butt-Head” or “Wayne & Garth” - Beavis &
Butt-Head. “Cool”

D. Eat! Bulaga or ‘Sang Linggo nAPO Sila - Eat Bulaga. “Mula
Aparri hanggang Jolo”.

E. UMD or Streetboys - UMD. Cross colors.

F. Sega or Nintendo - Nintendo. Double Dribble.

G. SM Megamall or Robinsons Galleria - Galleria. A&W Rootbeer
Float + Arcade.

H. LA105.9 or NU107.5 - I shuffled equally between both. “Your
host the ghost”, “hip hop vs. metal”, “NU rock awards”

I. FVR or Miriam Santiago - FVR. “Cigar”

J. Club Dredd or Mayric’s - Dredd. Ingat sa humahataw na bus.

Message to all the 90’s kids like us:

Go forth and multiply!

SIR JAPS, MARAMING SALAMAT AT RAKENROL! \m/

Sampu't Sari: Wolf Gemora ng Wolfgang

2011-12-16T00:23:00.003+08:00

WOLF GEMORA

"You can hit things and not get arrested."

Kung tatanungin ako sa kung sinu-sinong mga banda noong Dekada NoBenta ang nakaapekto sa panlasa ko pagdating sa musika, hindi-hinding mawawala sa listahan ang WOLFGANG.

Sino ba namang Batang Nineties ang hindi nakakikilala sa quartet nila Basti Artadi (vocals), Mon Legaspi (bass), Manuel Legarda (guitars), at Wolf Gemora (drums)?

Sa sobrang kasikatan nila noong kapanahunan ko, kahit na isang kolokoy na pasayaw-sayaw lang ng "Macarena" o isang nakiki-mmmbop sa Hanson noon, imposibleng hindi narinig ng mga binging tenga nila ang mga kanta ng tropang lobo. Tae lang ang hindi nakakaalam.

Una ko silang narinig sa LA105.9 sa mga kanta nilang "Left Alone" at "Darkness Fell" na noo'y umaani ng napakaraming requests mula sa mga listeners. Ilang linggo rin itong nakasama sa "Filipino Alternative Countdown" at regular segment na "Alternative Filipino Hour" na parehong inaantabayanan ng mga "rockers". Sa ingay na nalikha nila ay nabigyan sila ng pagkakataon ng Tone Def, ang rock label ng Ivory Records, upang ilabas ang kanilang self-titled debut album noong 1995.

Sa totoo lang, ang buong akala ko dati ay isang foreign act ang Wolfgang dahil sa mala-Seattle ang kanilang tunog pero nang lumabas ang single na "Halik Ni Hudas" ay lumabas din ang dugong Pinoy sa kanila. Sobrang tumatak sa isip ko ang mga lirikong "tao sa pangil ng buwaya, kapangyarihan ng halik ni Hudas...". Potah, ang galing pala mag-Tagalog ni Basti. Kahit 'yung ermats ni bespren Geline, nagulat at napasabi ng "uy, marunong mag-tagalog 'yung foreigner?", noong mapanood namin sila sa teevee!

Panahon ng gitara nang lumabas ang kanilang unang album kaya naman madalas kong marinig sa mga inuman sessions na tinitipa ng mga ka-tropa ang ilan sa kanilang mga kanta. Tulad nalang ng isa kong kaibigan na itatago nalang natin sa tunay na palayaw niyang Jomar. Hindi lilipas ang tomahan na hindi niya natutugtog at nakakanta ang "Natutulog Kong Mundo" dahil iniidolo niya ang Wolfgang. Paksyet sa pagbirit lalo na sa chorus; feel na feel hanggang sa matapos. 'Yun nga lang, 'di ko maiwasang matawa dahil mas nauna niyang naging idol si Wency Cornejo kaya ayun, parang version ng Afterimage ang sumatutal!

Hindi umabot sa isang taon mula nang ilabas, ang malufet na debut album ay certified platinum. Ito marahil ang dahilan upang sila ay kupkupin ng Sony Music Entertainment Philippines na magpo-produce na hindi rin mapapantayang mga albums tulad ng "Semenelin (1996)", "Wurm (1997)", "Serve in Silence (1999)", Acoustica (2000)", at Black Mantra (2001)". Tulad ng nauna, ang lahat ng mga sumunod na obra ay maganda ang naging pagtangkilik at pagsusuri kaya naman tumanggap ito ng mga pagkilala mula sa iba't ibang award-giving bodies sa Pinas.

Sa limang studio albums ng Wolfgang, ang tanging salarin sa pagpalo ng tambol ay walang iba kundi ang two-time NU107 Rock Awards "Drummer of the Year" na si Sir LESLIE "WOLF" GEMORA. Hindi na kailangan ng paliguy-ligoy na pagpapakilala dahil isa siya sa mga tinitingala sa rock scene ng ating bansa. Para sa akin, ang Wolfpack ay hindi kumpleto kung wala ang nag-iisang Wolf. Period.

Isang maagang regalo ngayong Pasko, ako ay pinagbigyan ng ating iniidolo na makapagtanong ng kung anu-anong bagay noong kapanahunan namin. Heto ang kanyang kuwento:

1. During the 90’s, Wolfgang (together with fellow rockers Razorback) were labeled as “Conyo Rock”. What is your view on this?

We were a little shocked that some people would label us as "conyo". None of us actually took it seriously because we knew we were in the scene because we loved to play music. Many people would say that we became popular because some of the members were mestizo and that we had all these "connections" in the business to get ahead. In truth, we knew no one in the business and both bands started at the very bottom of the barrel.

When Razorback started in Kalye bar they would play 5 songs in one hour coz they did not know enough songs. And, this was in front of 15 people in the audience. Same thing with Wolfgang. Our first regular gig was in a small bar called San Tropez in Makati Ave. and it was the same thing, walang tao kundi mga Razorback boys at mga ilang kaibigan lang.

We definitely paid our dues thru hard work so no one can take that away from us by using a derogatory word like "conyo". I think that the people who labeled us with that word were jealous and ignorant and I would say racist. Racist because they judged the bands because of the color of the skin of some of the members. To me, that's racist. Aside from that, wala kami pakialam sa mga taong 'yun.

2. Among the songs of Wolfgang, which do you think is the one that sounded “very nineties” when it comes to your genre?

Halik Ni Hudas. Darkness Fell. Natutulog Kong Mundo. Mata Ng Diyos. Weightless. Atomica. Sanctified. I listed these songs because it's from hearing from our fans when they tell me that these songs were very important in their lives during that time. In the pre-email days, fans would write letters to us and I would answer every one of them. It's was very cool to know that our music was affecting people in a positive way.

3. Wolfgang fronted for several foreign acts like Silverchair and Rage Against The Machine, what are your most memorable experiences?

The Silverchair show was great because the audience was great and wild when we played. We never met the guys in Silverchair coz they were too private in their dressing rooms. They did play a good show, though.

RATM was a different story altogether. It was weird when we played because there were people in the crowd who did NOT like us. I think it was the fans of rap-metal at the time and they didn't like old-school hard rock. We were being pelted with coins on the stage and I was dodging coins while playing. After our set, one of our roadies collected all the coins on the stage and bought a pack of cigarettes with it.

I got to meet all the members of Rage and they were all very nice, accommodating guys. We got to smoke a joint with bassist Tim C. and I gave a pair of drum sticks made of Kamagong wood to drummer Brad Wilk, who was very appreciative of it. Zack Dela Rocha was very sick at that time. I asked him if he was ok to play the show and he said that he would give it everything he got. If you were at that concert, he gave it everything he had and more. He didn't look like someone who was sick. Yan ang professional. I also remember introducing Zack to Benedict, the vocalist of 90's metal band, Backdraft. He was on the other side of the fence and he shouted out to me. I asked Zack if it was ok if I introduced him and he was cool about it so we walked over to Benedict and he met Zack. The guys of RATM are definitely NOT rock stars.

The funniest incident backstage was when we were standing in the hallway outside the dressing room. All of a sudden, guitarist Tom Morello and some of their crew members were rushing to get out of the room resulting in them cramming though the door. We thought there was a fire but they were just running away from a cockroach. They've never seen an ipis as huge as that. Of course, it was a normal-sized roach to us locals. Tom Morello was looking at it up-close and saying, "that's the biggest cockroach I've ever seen in my life"!

I was not a fan of Rage before that show but I became an instant fan after it.

4. If you were to compare LA105.9 and NU107.5, what would be their differences?

Para sa akin, mas ok yung LA 105.9. They had a more "grassroots" approach in their playlists and their DJs. They supported local bands BIG TIME. NU 107 was very corporate and had to follow a lot of these rules. NU was playing CDs and LA was playing cassettes!!! Actually, NU did not pay attention to local bands like us until we were making so much noise on LA 105 and in the live circuit. Don't get me wrong. I'm very thankful of the support NU gave us but LA 105 gave us a break when no one knew who we were. LA 105 was more popular than NU in Metro Manila at the time and I honestly think they would have left NU behind in the dust if they did not close down. Sayang.

5. What do you think killed the 90’s “rock movement”?

I think it died a natural death which always happens in music. Some big bands like Yano, Wolfgang, Eraserheads and Teeth broke up as well as less popular but equally important bands. LA 105 went off the air. Many of the original fans of 90's bands stopped watching live music because their private lives became more demanding. A new batch of bands and artists also started cropping up to play to the next generation of fans. There was also that "acoustic" wave of groups that became popular. It was the end of an era and people had to move on.

6. Have you seen the videoke version of “Halik ni Hudas” and “Natutulog Kong Mundo”? I always get a low score whenever I sing them. Do you think Basti will get a perfect score if he will sing the MIDI version of your songs?

I've never seen those. I've seen a videoke of "Darkness Fell". Well, basta nasa tono ka, you'll get a high score. Kahit si Basti kumanta, kung wala siya sa tono, low score din abot niya.

7. What will your career be if you were not a drummer during the 90’s Pinoy Alternative era?

I don't know. I would have been always in a band. I'm still in a band until now. I wanted to be in a band and becoming popular was a fortunate thing that happened to me. It wasn't planned. I definitely won't be in an office job. It's not who I am.

8. Name some movie/s which you think defined the nineties. Why do you consider them as such?

High Fidelity, Dazed And Confused, Pulp Fiction, Goodfellas, Forrest Gump, Braveheart, The Sixth Sense, Toy Story, Saving Private Ryan, The Big Lebowski, L.A. Confidential, The Godfather Part III, Three Kings, Jerry Maguire, The Last Of The Mohicans, Apollo 13, Mallrats, The Saint, There's Something About Mary, Crouching Tiger Hidden Dragon. Classics.

9. If you were a movie star during the 90’s, who would like to become your leading lady and why?

Carmina Villaruel. Crush ng bayan.

10. First thing that pops in to your mind when you see or hear the following words:

A. Sexy Film Eyes Wide Shut

B. Family Computer Game Contra

C. Radio DJ The Doctor

D. Political Figure Bill Clinton

E. Tragedy Ozone Disco

F. Scandal Tommy Lee/Pam Anderson sex tape

G. WWE Wrestler The Rock

H. ABS-CBN -

I. GMA 7 -

J. Internet chat rooms

Any message to all the 90's kids out there?

Salamat sa lahat ng suporta niyo sa music ng Wolfgang at ng mga ibang banda ng dekada '90. Keep the music alive! Parinig nyo sa mga anak at pamangkin ninyo!

SIR WOLF, MARAMING SALAMAT AT RAKENROL! \m/

Sampu't Sari: DJ Cool Carla ng Mariya's Mistress

2011-12-08T00:07:00.008+08:00

CARLA ABAYA

DJ. Chef. Photographer. Singer. Musician. Songwriter.

Isa akong trying hard na blogger kaya naman natutuwa ako kapag may nagsasabing naaaliw daw sila sa aking mga isinusulat. Ang totoo, nakakatsamba lang naman ako kaya pumapatok sa panlasa ang mga kung anu-anong kuwentong walang kuwenta dito sa aking munting tambayan. Sa loob ng humigit sa dalawang taon sa mundo ng blogosperyo, marami ang patuloy na naliligaw dito at nagsasabing nakakasabay sila sa mga istoryang karanasan ko tungkol sa Dekada NoBenta.

Bigla ko tuloy naalala ang isa sa mga pangarap ko bilang isang OA na blogista - ang makapagpanayam ng mga bigating personalidad mula sa nineties. Ano kaya ang mga kuwento nila noong kapanahunan namin?

Magaling talaga si Bro dahil hindi niya ako pinapabayaan sa mga adhikain kong makapagbigay ng panandaliang aliw (o puwede rin namang pansamantagal) sa mga taong nangangailangan. Walang halong kalaswaan. Patuloy Siyang nagpapadala ng mga anghel upang bigyang katuparan ang next level ng NoBenta. May bagong pakulo ako at tatawagin itong "SAMPU'T SARI". Sampung katanungang may kinalaman sa nineties ang pagmamakaawa at sapilitan kong ipasasagot sa mga kilalang tao (na ang karamihan sa kanila ay nagbigay-kulay sa pamumuhay natin noong beeper pa lang ang uso).

Tama na ang palabok. Baka mapanis ang ihahain. Simulan na ang kuwentuhan.

Noong Dekada NoBenta, ang LA105.9 ang isa sa dalawang istasyon ng radyong pinakikinggan ng mga taong mas nabubutas ang ear drums sa mga kanta ng mga paksyet na boy bands kaysa sa mga "ingay" ng mga tunay na banda. Sa istasyong ito limang taong nanirahan at narinig ang boses ng malufet na si CARLA ABAYA. Mas kilala siya bilang si DJ Cool Carla dahil ito na ang gamit niyang bansag mula pa man noong siya ay nasa WXB102 pa lang.

Nakilala bilang isa sa mga bokalista ng grupong Identity Crisis na isa sa mga itinuturing na haligi at nagsimula ng musikang alternatibo sa Pinas (Sayang at wala ako sa ating bansa noong nagdaos sila ng kanilang reunion). Nang maghiwa-hiwalay sila sa IC ay binuo niya ang pop trio na Mariya kasama sina Lenny Llapitan at Rozylyn Torres. Kahit na tumagal lang ng mga walong buwan ang grupong ito ay nakapaglabas sila ng single na kasama sa cult 80's movie na "Bagets", ang "Bahala Na". Matapos nito ay naging isa siya sa mga featured singers sa pangalawang studio album ng grupong Lokal Brown, ang "Ikalawang Yugto".

Mariya's Mistress

Sa grupong Mariya's Mistress talagang pumutok ang pangalan ni DJ Cool Carla noong Dekada NoBenta. Hindi mawawala sa playlist ng isang Batang Nineties ang mga kanta nilang "Palabas", "'Di Maglalaho", at iba pang piyesa mula sa album nilang "Unang Pag-Agos" na nagkaroon pa ng magandang review sa Billboard (USA) Magazine. Astig!

Matapos ang apat na taon sa Mariya's Mistress ay ipinagpalit niya ang paghawak ng mic sa paghawak ng saute pan. Bukod sa malufet na tinig na nakakabusog sa tenga ay kaya ka rin niyang busugin sa mga masarap na lutuing natutunan niya sa culinary arts. Hindi ko sigurado kung natatandaan niya pero natikman ko na ang kanyang roast chicken with special gravy noong minsang dumalaw kami ng barkada kong si Nikki (DJ Norieva) sa kanyang bahay. Muntikan ko nang makalimutan ang pangalan ko. Sarapas.

Parang gising lagi siya sa tuwing magsasabog ng talento ang kalangitan dahil bukod sa mikropono at sandok ay kaya rin niyang paglaruan ng effortless ang camera upang makagawa ng mga larawang makatulo-laway.

Carla Abaya Photography

O sya, heto na ang pangarap kong jackpot.

1. What are your most memorable experiences as DJ Cool Carla during the heyday of LA105.9?

I will not forget the friendships I have made with my fellow DJ’s and staff. They are all talented and wonderful people. I will also remember the cutting edge music we played, from world to alternative to classic rock to electronica. I think LA105 was one of the pioneering stations (together with XB and NU) that supported alternative music both foreign and local.

2. How would you compare the bands (and their songs) of the 90’s Decade to the ones we have now?

I think that songs during the 90’s have more of a lyrical poetic rebellion and melodies/arrangements were more free flowing. I’m not saying that the music today is flat and boring, there are a lot of good songs out there, it’s just that during the 80’s and 90’s, an era when alternative music was just booming in the Philippines, the quest to stand out and be different was more prevalent. And during the 90’s there was no such thing as Autotune. If during the recording, you went flat or sharp, you had to do it all over again. Which makes the experience of music and performing more demanding.

3. I still remember your hit songs “Usok” and Panaginip”. There was a time when most of the songs played on LA105.9 were revivals of classic songs. Which do you prefer, doing a rock version or doing a “Pinipinoy” version? Is it still applicable nowadays?

Both. It all comes down to arrangement, performance and melody. Some old songs do well when revived, some are better left as is, like sacred ground.

4. What can you say on Rivermaya’s rendition of “My Sanctuary” and “Sumayaw, Umawit” which are both considered masterpieces from your former band Identity Crisis?

I think Rivermaya did a good job. We (Identity Crisis) are honored to have Rivermaya, being one the best bands in the Philippines, cover 2 of our songs.

5. If there is one person from the 90’s you would like to interview, who will it be and what will be your million-dollar question?

Melissa Etheridge. First I would probably break down in tears if I ever met her, then maybe if I had the strength to talk, I would ask if I could sing/jam with her. That would be a dream come true!

6. Nokia is the best mobile phone manufacturer of the nineties but is rapidly losing their share in the industry where Android phones are dominating. What is your thought on this? What Nokia phone models did you have or still have?

I think Nokia has to step up to the technology of iPhones/Androids…or come up with something better to get a portion of the market. My first cellphone was a Motorola, then I switched to Nokia and I always had one ever since. I don’t remember my old Nokia models but presently, one of my phones is a Nokia E71 which I think is a very good phone, next to my iPhone, of course.

7. LA105.9 and NU107.5 both already went off the air. Does this mean the end of rock music here in the Philippines?

I hope not. Unfortunately, there’s nothing worthwhile on the local radio airwaves anymore. It’s all dominated by pop, r n b and hip hop which isn’t my cup of tea. As long as there are bars and concerts that cater to rock/alternative music, it will go on. And there are very good internet radio stations available as well. But of course, nothing beats having a radio station to support true alternative music to make it available to everyone, at no cost.

Please visit DJ Cool Carla's Internet Radio Station: The Chill Out Sessions

8. Do you like the movie “Titanic”?

I hate it. I don’t like cheesy flat love stories. I like horror, sci fi and gore.

9. If you were a character from one of the cartoon series shown in the 90’s, who would you be and why?

Daria. I have no idea. Maybe it’s because she’s a non-conformist and laid back.

10. First thing that pops into your mind when you read or hear the following words:

A. Group or Band Garbage

B. Movie Aliens 3

C. Food Häagen-Dazs

D. Music Melissa Etheridge

E. Love Team Leonardo Dicaprio and Claire Danes (Romeo & Juliet)

F. Gadget Motorola DynaTAC Cellphone

G. Fashion terrible hairstyles

H. TV Program Takeshi Castle

I. News Maker Death of Princess Diana

J. Author or Writer Douglas Adams

Any message to all the 90's kids out there?

Let's party like it's 1999!

Maraming salamat DJ Cool Carla sa suporta na iyong ibinigay sa aking blog. Cool!

K1n5e Kalibre

2011-11-24T23:44:00.002+08:00

Nakatikim ka na ba ng kinse anyos?

Taena, hindi ito tungkol sa kontrobesyal na billboard na pumukaw noon sa atensyon ng mga usiserong motorista sa kahabaan ng Epifanio de los Santos Avenue, Coastal Road at kung saan-saang lansangan ng masikip na Metro Manila. Paksyet lang ang mala-henyong ad ng isang inuming nakakalasing kung ikukumpara ang ingay na ginawa nito sa mga nagmamalinis kumpara sa ingay na ipinamalas ng isang grupong tumagal na ng labinlimang taon sa industriya ng musika. Ingay na para sa mga inosenteng nagtataka ay nakakabingi, habang sa mga batang nineties na tulad ko ay ingay ng tunay na musika. Hindi lahat ng maingay ay maingay dahil mas masakit sa tenga ang tahimik. Subukan mong makinig ng kanta ni Barry Manilow sa loob ng 24 oras, ewan ko lang kung hindi tumulo ang luga mo.

Naranasan mo na bang makaramdam ng gulat na dala ng mag-asawang sampal (kasama ang mga anak at apo nito sa tuhod) tulad ng mga ipinapalipad ni Gladys sa siopao na mga pisngi ni Juday noong kasikatan ng Mara Clara? Ganito ang naging reaksyon ko noong una kong mapakinggan ang tunog ng SLAPSHOCK bandang mga huling taon ng Dekada NoBenta. Mahilig kasi ako sa iba't ibang genre ng musika kaya naman bumenta kaagad sila sa akin. Sa totoo lang, natuwa ako sa kanilang pagsulpot sa Pinas kasama ang ibang grupo ng mga rap-metal / nu metal dahil kahit na isa akong "metal" noong panahon ng gitara ay mas una kong naging idolo ko sina Francism at Andrew E. Medyo "hiphop-phobic" ang mga tao noong kapanahunan ko kaya takot akong malaman ng mga ibang rockers na mahilig ako sa mga grupo o taong biniyayaan ng dilang tulad ng kay Vanilla Ice.

Rap plus growl plus heavy guitar riffs plus shattering drums plus catchy bass lines is equal to pure headbanging music. Taena, feel na feel ko ang pag-slam sa kanilang ingay. Isa sila sa mga dahilan kung bakit natanggap ng mga Pinoy na pwede pa lang mag-rap habang hume-headbang sa maingay na tunog ng mga banda rito at banda roon.

Ang grupo nila ay naitatag noong 1997 at binubuo ng ilang etudyante mula sa Unibersidad ng Pilipinas. Kabilang dito sila Reynold Munsayac, ang orihinal na bokalistang pinalitan ni Jamir Garcia na pinsan ni Jerry Basco (guitar), Lean Ansing (guitar), Lee Nadela (bass) na mula sa Agaw Agimat, at Chi Evora (drums). Nagsimula sila sa mga underground gigs hanggang sa makarating sa mga "kilalang" venues tulad ng Club Dredd at Mayrics. Hindi naglaon ay napansin ang kanilang husay at galing kaya naman noong 1998 ay nabigyan sila ng break ng EMI Philippines.

Bago malaman ng sangkatauhan kung magtatagumpay ang Y2K bug sa pagpasok ng bagong milenyo ay inilabas ang kanilang debut album na "4th Degree Burn" noong 1999. Dito nanggaling ang sumikat na "Agent Orange" single na naaalala kong ipinanloko ko kay bespren Geline. Sabi ko sa kanya ay tungkol ito sa barkada naming si Jodel na namumuhunan sa mga gigs ng Yosh Cafe at Dredd. Para maniwala ay ipinakita ko sa kanya ang ticket ng isang gig namin na ang nakalagay ay "Agent Orange Production" - ilang taon ko din siyang nauto sa kuwentong lasenggong ito.

Sa kanilang pag-alingawngaw sa Pinoy Rock Scene noon, maraming nabilib at may mangilan-ngilan ding nairita. Siguro ay dahil hindi pa rin makapag-move on sa pagkamatay ni pareng Kurdt kaya maraming tao noon ang hindi matanggap ang ganung klase ng musika. Bitin sa grunge. Malayo rin sila sa tunog ng tropa nila pareng Ely B. na noo'y ilang taon nang pumapatok sa airwaves at sa mga bangketa ng pirated CD's sa Quiapo at Greenhills. Marami ang pumunang ginagaya lang nila ang Korn kaya walang sariling identity pero balewala sa akin 'yun para sila ay subukan. Naaalala ko pa ang tanong sa'kin ng isa kong katambayan sa uste, "Bakit ka nakikinig sa kanila? Ang baduy kaya ng tugtugan nila!". Potah, walang basagan ng trip. Hindi naman ako nakikialam sa sikreto niyang pagkanta sa mga awit nina Meatloaf at April Boy Regino.

Baduy daw ang pasigaw-sigaw habang naka-jersey. Hindi daw lawlaw ang salawal ng mga tunay na rockers. Marami ang nagsabi na ang grupo nila Jamir ay seasonal lang at hindi magtatagal. Ganun din ang akala natin sa Zagu. Marami ang nagsabi na mabilis matutunaw ang kasikatan nito pero nasa higit isang dekada na itong nagbibigay ng kaunting sa mga nag-iinit na Pilipino.

Pitong studio albums at dalawang compilations. Mga di-mabilang na awards. Malufet na pag-front act sa mga foreign bands tulad ng Korn.

Sino ang magsasabing panandalian lang sila?

Ituro mo sa akin upang magamitan ko ng aking kalibre kinse.

Napagod na Pagoda

2011-10-25T06:56:00.003+08:00

kuha ng pagoda isang araw bago ito lumubog sa ilog ng Wawa

Noong ako ay bata pa, mga ilang beses ko ring narinig sa mga matatanda at mga bagets ang pang-Miss Universe na katanungang "Kung ang bangkang sinasakyan ninyo ay lulubog at isa lang ang puwede mong sagipin, sino ang pipiliin mo, ang iyong kasintahan o ang iyong nanay?". Madalas itong pinagtatalunan na napupunta sa maboteng usapan dahil walang gustong magpatalo sa kung sino ang may tama o ang may maling sagot. Buti pa ang manok, napatunayan na nating huling dumating kaysa mga itlog ~~ni Adan~~.

Ang tanong, paano ka sasagip ng buhay kung hindi ka naman marunong lumangoy?! Paano mo rin magagawang sagipin ang mahal mo sa buhay kung daan-daang tao rin ang nakikita mong unti-unting nalulunod ng sabay-sabay? Hindi ka ba matataranta at matatakot?

Ang eksenang ganito ay ang isa sa mga kinakatakutan ko dahil hindi ako marunong lumangoy. Kaya hindi ako nag-seaman ay dahil may pangamba akong malunod kaagad kapag nag-ala-Titanic ang barkong sinasakyan. Marunong ako ng langoy-aso pero mga isang minuto lang ay hindi na ako lumulutang dahil ngalay na. Marunong din akong mag-floating dahil madali lang naman magpatay-patayan. Mukhang tanga lang sa tubig kaya minsan ay pinapangarap kong sana ay katulad nalang ng Dead Sea ang lahat ng dagat para tiyak na 'di ako lulubog!

Kapag trahedya sa anyong-tubig ang pinag-uusapan, dalawang malagim na pangyayari sa Pinas ang naaalala ko - ang paglubog ng MV Doña Paz noong 1987 at ang BOCAUE PAGODA TRAGEDY.

Ayon sa mga kuwento ng ating mga ninuno, ang kapistahan ay pagbibigay-pugay sa banal na krus ng Wawa na natagpuang lumulutang daw sa ilog 200 taon (1850's) na ang nakakaraan. Ang isa sa mga pinakasikat na istorya tungkol dito ay kung paano nito sinagip ang isang nalulunod na babae. Magmula noon ay naging tradisyon na ng Bocaue, Bulacan ang paggunitang isinasagawa tuwing unang Linggo ng Hulyo. Tinawag ito sa kasaysayan bilang "PAGODA SA WAWA" na kilala rin sa mga tawag na "Bocaue River Festival", "Bocaue Pagoda Festival", at "Pista ng Mapagpalang Krus sa Wawa". Ang replika ng krus ay inilalagay sa pagoda na ipinaparada sa ilog sa pamamagitan ng mga bangka. Ito ay dinadaluhan ng mga lokal ng Bulacan at dinarayo rin ng mga deboto galing sa iba't ibang panig ng bansa.

Sa paniniwala nating mga Pinoy, normal lang ang mga "buwis-buhay" kapag may ganitong mga kapistahan. Hindi ba't isa sa mga inaabangan sa balita kapag "Araw ng Quiapo" ay kung ilan ang namatay sa prusisyon? Pero kung lampas sa dalawandaang katao ang masasawi, ito ay hindi na natin masasabing pangkaraniwan.

JULY 2, 1993, mga bandang 9:00 ng gabi, ang kapistahang dapat sana ay kasiyahan ang dala ay nauwi sa trahedya. Ang madilim na lugar ng Wawa (nagkataong brownout noon) ay nabalot ng iyakan at paghingi ng saklolo matapos bumigay ang mga bangkang kinalalagyan ng pagoda at unti-unting lumubog papailalim sa halos nasa 20-talampakan ng maburak na ilog. Mahirap ang pangyayaring iyon dahil sa sobrang dilim ay hindi maaninag ng mga nais tumulong ang mga taong kailangang sagipin. Mabilis ang pangyayari dahil ilang saglit lang ay biglang nanahimik ang ilog - hudyat na ang iba ay ligtas na at ang iba naman, sa kasamaang-palad, ay binawian na ng buhay.

Kinabukasan ay laman ng lahat ng balita ang naganap. Napanood ko sa teevee ang mga bangkay na nakuha galing sa ilog at talaga namng makapanindig-balahibo ang aking nasaksihan. Sa murang edad kong kinse anyos, ang makakita ng mga kalunus-lunos na sinapit ng nalunod na buntis, mga bata, at iba pang dumalo sa pagdiriwang ay mahirap malimutan. Hanggang ngayon ay nakatatak pa rin sa aking isipan ang itsura ng mga lumobo nilang katawan dahil sa pagkakababad sa tubig. Kahit na sa teevee ko lang ito nakita ay amoy na amoy ko ang pagkakalarawan ng mga mamahayag sa hanging kanilang nalalanghap na nagmumula sa lugar kung saan nakalatag ang mga bangkay. Simpatya ang naramdaman ng buong sambayanan sa mga kaanak ng mga nasawi - ang mapanood mo silang nag-iiyakan, balisa at tuliro habang isa-isang sinusuri ang mga katawang nakahilera sa pagbabakasakaling nandoon ang mga mahal sa buhay na nasawi ay kukurot sa iyong puso.

Kasama sa mga nasawi ang 13-anyos na si Sajid Bulig, ang batang bayani na sumagip sa apat na batang nalulunod. Sa kasamaang-palad, natamaan siya ng mga nagbabagsakang kahoy at ito ang naging dahilan upang siya ay pumanaw.

Si Crispin Mendoza, isang photographer, ay isa rin sa mga hindi pinalad na makaligtas nang lumubog ang pagoda. Ang larawan sa itaas ay galing sa kanyang camera na kuha noong July 1, 1993, isang araw bago ang trahedya.

Sa kabuuan, 296 katao ang naitalang nasawi sa trahedya.

Marami ang itinuturong dahilan kung bakit lumubog ang istrukturang ginamit sa prusisyon. Ayon sa imbestigasyon ng NBI, bago pa man maglayag ang mga bangka, ang pagoda ay nakatagilid na sa isang bahagi. Nalaman ding walang inilagay na mga drums na nagsisilbing "floaters". Mas mataas din ang pagodang ginamit kumpara sa nakaraang taon, dahilan upang ito ay maging mas mabigat at hindi kinaya ng mga bangkang bumubuhat dito. Isama mo pa ang kapasidad na hanggang 300 katao lang; ayon sa mga saksi, ang lulan ng pagoda bago ito lumubog ay nasa 500 katao. May mga nagsabi rin naman sa mga nakaligtas na tumagilid ang pagoda nang magpuntahan sa isang bahagi dahil sa panonood ng fireworks.

Sa naganap na trahedya, inakasuhan ng "Reckless Imprudence Resulting to Multiple Homicide" noong taon ding 'yun ang mga nasa likod ng pag-organisa ng Bocaue River Festival - Roberto Pascual, Claro Florentino, Teodoro Nicolas, Nicasio Pangan, at Jose Pangan. 1993. Ang malufet nga lang, walang nanagot sa kanila dahil ibinasura ng korte ang kaso laban sa kanila noong 1995. Kapos sa buhay ang karamihan ng mga kaanak ng nasawi kaya kakaunti lang ang may kakayahang magbayad ng "attorney's fee" para umusad ang pagdinig. Ang mga nagsampa ng kaso ay pumayag nalang sa kasunduan na sila ay bayaran hindi bilang danyos kundi bilang tulong lang sa naganap.

Sa pagkakatanda ko, isinapelikula noong 1995 ang trahedya sa ilog. Hindi ko sigurado kung ang "Bocaue Pagoda Tragedy" sa direksyon ni Maria Saret ay isang pito-pito film dahil hindi ko ito napanood. Wala rin akong balita kung nakatulong ito ng pinansyal sa mga naiwanan ng mga nasawi.

Maraming mga donasyong nalikom mula sa iba't ibang sektor ng lipunan, dahilan upang magkaroon ng kooperatiba ang mga nakaligtas at kaanak ng mga di-pinalad. Pero dahil ang tao ay mukhang pera, marami ang nasilaw sa salapi at ito ay naging maanomalya.

Sa pangyayaring naganap, ito ay naging isang dagok sa buong bansa. Itinigil ag pagdiriwang mula 1994 hanggang 1999 sa pangambang baka ito'y maulit. Nang muli itong ipagdiwang para gunitain ang mga biktima ng pagoda at pagbigay-pugay sa banal na krus, naging maingat na ang lokal na pamahalaan ng Bocaue sa pamamagitan ng paglatag ng mga panuntunan.

Akala ng lahat ay magiging aral na ang Bocaue Tragedy sa pagdiriwang ng mga "fluvial parades" sa Pinas pero ito ay nasundan pa ng ilang trahedya sa ibang panig ng bansa tulad ng sa Pampanga at Visayas.

Sa mga nasawi, sigurado kaming masaya na kayong nagtatampisaw sa ilog ni Bro.

A.I.D.S. Does(n't) Matter

2011-10-13T23:47:00.003+08:00

Nabasa ko sa Yahoo! News na nakamit ng ating bansang Pilipinas ang "all-time high" na 204 Human Immunodeficiency Virus o HIV cases sa buwan Hulyo ng kasalukuyang taon ayon sa Deprtment of Health. Sa madaling salita, pitong Pinoy ang tinatamaan ng nakamamatay na virus kada 24 oras. Ito ay mas mataas sa average ng nakaraang taon na limang HIV patients daily. Sa ngayon, isa ang Pinas sa pitong bansang patuloy na tumataas ang kaso ng HIV at Acquired Immunodefieciency Syndrome o AIDS kasama ang Armenia, Bangladesh, Georgia, Kazakhstan, Kyrgyzstan, at Tajikistan.

Sa panahon ng efbee at mga tabletang sobra sa high-tech, parang pangkaraniwan nalang kapag nabalitaan mong may isang taong dinapuan ng sakit na ito. Ang impresyon lang ng karamihan, wild at adventurous ang naka-jackpot sa sakit na hanggang ngayon ay wala pang lunas. Parang "wala lang" at "eh ano ngayon?". Dedma.

Noong Dekada NoBenta, ang sakit na ito ay hindi pangkaraniwan. Isa itong kinatatakutang salot na dahil sa bago pa noon ay kung anu-anong haka-haka at paniniwala ang nabuo.

Pero bago ko simulan ang kuwentong walang kuwenta, alamin muna natin ang kaibahan ng taong may HIV at taong may AIDS dahil hindi naman ibig sabihin na kapag ang isang nilalang ay HIV+, siya ay may AIDS na. Ayon sa pagsasaliksik, "HIV is a condition in the human body in which there is a progressive deterioration of the immune system (body defense) or the ability to fight off disease. AIDS is a disease of the human immune system when it is greatly weakened by HIV. This makes the infected individual vulnerable to other life threatening infections.". Now you know. Huwag mong sabihin balang-araw na "I was not informed!".

Ang unang kaso ng AIDS sa bansa ni Uncle Sam ay noong June 5, 1981 na kinasasangkutan ng limang binabae. Noong una ay GRID ang itinawag dito o "gay-related immnune defieciency". Tinawag din ito ng Center for Disease Control (CDC) na "the 4H disesase" dahil ang mga karaniwang nagkakaroon nito ay ang mga Haitians, homosexuals, hemophiliacs, at heroin-users. September 1982 unang ginamit ng CDC ang medical term na AIDS.

Sa unang taon ng nineties, ginulat ang mundo ng musika sa pagpanaw ni FREDDIE MERCURY ng bandang Queen noong November 24, 1991. Kahit na noong 1987 pa siya na-diagnose sa pagiging HIV+, nalaman lang ng madla ang kanyang karamdaman isang araw bago siya pumanaw. Siya ang kauna-unahang "sikat" at tinitinigalang homosexual celebrity na yumao sa pagputok ng Dekada NoBenta. Ang "The Freddie Mercury Tribute Concert for AIDS Awareness" na ginanap noong April 20, 1992, ay ang isa sa mga benefit concerts na nagmulat sa mundo pagdating sa sakit na ito.

Ang kauna-unahang high profile heterosexual na yumao sa sakit na ito noong nineties ay si ARTHUR ASHE, isang African American tennis player na nanalo ng tatlong Grand Slam titles noong kanyang kalakasan. Ayon sa mga kuwento, nalaman niyang siya ay HIV+ noong August 31, 1988 at nakuha niya raw ito sa pamamagitan ng blood transfusions na ginawa noong siya ay dumaan sa isang operasyon para sa kanyang puso early 80's. Dahil ang sakit na ito ay kinatatakutan ng lahat, inilihim niya ito sa madla hanggang April 1992. Pumanaw siya sa sakit na AIDS-related pneumonia noong February 6, 1993.

Ang isa sa mga 'di ko rin malilimutang balita na pumukaw sa atensyon ng buong mundo noong mga unang taon ng dekada ay ang pasabog ni EARVIN "MAGIC" JOHNSON, ang sikat na sikat na point guard ng L.A. Lakers na naglalaro para sa National Basketball Association o NBA. Nasa first year highschool ako noong mapanood namin sa teevee ng lola ko ang news flash ng GMA7 na nagpalabas ng anunsiyo ng malufet na basketball player. November 7, 1991 nang ibalita ni Magic na magreretiro na siya dahil sa pagiging HIV+. Nooong una ay sinabi niyang hindi niya alam kung paano at saan niya nakuha ang sakit pero nang lumaon ay inamin niya rin ang pagkakaroon ng multiple sexual partners. Noong mga panahong iyon ay bihira pa ang makakuha ng sakit na ito sa pamamagitan ng heterosexual intercourse kaya nagkaroon ng tsismis na siya ay bading o bisexual. Itinuro niya si Isiah Thomas na nagkakalat ng paninirang-puri na matindi namang pinabulaanan ng huli. Nakapaglaro pa siya sa 1992 NBA All-Star Game kahit na marami sa mga players ang maglaro siya sa court sa pangambang baka masugatan siya. May isa namang tsismis na wala naman daw talagang sakit si Magic. Na-Mafia lang daw siya at ang sakit ay isang palabas lang para hindi na siya makapaglaro sa NBA.

Maraming taong takot sa sakit na AIDS. Ang problema nga lang noon ay hindi naman alam ng karamihan kung ano ang dapat katakutan. Sa Pilipinas nga lang ay nagkaroon ng AIDS scare kung kailan takot ang mga taong magpunta sa mga malls dahil sa balitang may nagtuturok daw ng virus sa mga pampublikong lugar. Isang urban legend na hindi malilimutan ng mga batang nineties.

Sa kasagsagan ng lumalalang sakit ng lipunan at ng buong sanlibutan ay nagkaroon ng mga pelikulang nagbigay ng kaalaman sa kung ano nga ba ang AIDS. Isa na dito ay ang "PHILADELPHIA" na ipinalabas noong December 24, 1993. Pinagbidahan ito Tom Hanks at Denzel Washington kung saan ang kuwento ay tumatakbo sa isang abogadong idinemanda ang kanyang kumpanyang pinapasukan matapos na siya ay tanggalin sa dahilang pagiging HIV+. Hindi ko makakalimutan ang pelikulang ito dahil ito ay isa sa mga movie reports na tinalakay namin noong ako ay nasa high school. Dito ko lang nalaman na ang Philly ay "The City of Brotherly Love". Magaling ang pag-arte ni Hanks dito kaya siya nanalo ng Academy Awards for Best Actor. Sa pelikula ring ito sumikat ang kanta ni Bruce Springsteen, ang "Streets of Philadelphia" na ilang beses kong napanood sa MTV.

Isa pang dabest na pelikulang napanood ko ay ang "THE CURE" na ipinalabas naman noong April 21, 1995. Hindi ko ito napanood sa sinehan, sa movie special lang ng Channel 2 ko ito natunghayan. Ito naman ay tungkol pagkakaibigang namagitan sa dalawang bata na ang isa ay nagkaroon ng AIDS dahil sa blood transfusion. Wala silang iwanan hanggang sa huli. Natatandaan ko pa ang mensahe ng Dos bago ito magsimulang ipalabas - na dapat daw ay intindihin ng mga magulang upang ito ay maipaliwanag ng mabuti sa kanilang mga anak. Pagkatapos ng pelikula, lahat kami sa bahay kasama ang alaga naming asong si Putchie ay nag-iiyakan dahil sa nakaka-sad na ending!

Tayong mga Pilipino ay hindi nagpadaig sa mga pelikulang Kano dahil noong 1993 ay ipinalabas naman ang pelikulang "DAHIL MAHAL KITA" sa direksyon ni Laurice Gullien. Ito ay pinagbidahan ng "Star for All Seasons" na si Vilma Santos. Gumanap siya sa karakter ni MA. DOLZURA CORTEZ, ang kauna-unahang Pinay na lumantad sa publiko bilang AIDS patient / victim at namatay noong 1992. Ang totoo, hindi naman siya masyadong napansin ng mga tao. Nakilala lang ang kanyang pangalan matapos maipalabas ang pelikulang ito. Para sa akin, ang memorable scene rito ay ang ending kung saan gusto pa ring maligo ni Dolzura bago siya bawian ng buhay.

Ang ikalawang Pinay na lumantad sa publiko sa pagiging HIV+ ay si SARAH JANE SALAZAR sa edad na 19 taon noong 1994. Kakaiba ang kuwento ng buhay niya dahil noong una ay naging AIDS activist at educator siya para mabigyan ng tamang impormasyon ang mga tao tungkol sa sakit na ito. Pagsapit ng 1997, siya ay kinasuhan ng "child abuse" dahil sa pakikipagtalik ng "walang proteksyon" (na taliwas sa kanyang itinutro sa mga forums) sa noo'y 16 taong-gulang si Ritchie Atizado. Naging laman ng mga diyaryo at telebisyon ang mga kontrobersiyang ginagawa nila. Inlababo daw sila sa isa't isa kaya wala naman daw masama sa kanilang ginagawa. Ang malufet nito ay nagbunga pa ang kanilang pag-iibigan. Sumakabilang-buhay si Sarah noong June 11, 2000 pero bago nito ay dumaan siya sa matinding depresyon na naging dahilan upang siya ay ipasok sa National Center for Mental Health. Noong 1994 ay ginawa ring pelikula ang buhay niya - "THE SECRETS OF SARAH JANE (SANA'Y MAPATAWAD MO)" kung saan si Gelli De Belen ang gumanap sa kanyang katauhan.

Ang AIDS ay isang sakit na hanggang nngayon ay walang lunas. Wala sa mga tuko at mga halamang-gubat ang gamot para dito. Tanging si Bro lang ang nakakaalam kung ano ang makakapagpagaling at Siya lang din ang nakakaalam kung bakit hindi kayang malaman ng tao ang makakapuksa sa karamdamang kadalasan ay mga gahaman sa laman ang tinatamaan. Maaaring ito ay malinaw na paalala na HINDI MASARAP ANG BAWAL.

Ang tanging lunas para rito ay disiplina sa sarili at pagiging tapat sa kabiyak. Sa mga pagkakataong naiisip mong masarap ang bawal, isipin mo nalang ang sinabi ni Drake na "Bawal Kumain ng Tae".

Bless the Beasts and the Children

2011-10-06T00:26:00.003+08:00

Hanson Brothers - Zac, Isaac, and Taylor

Nabalitaan ko sa internet na dinalaw kamakailan ng Westlife ang bansang Pilipinas para magtanghal ng kanilang munting konsiyerto. Marami raw loyal fans ang dumalo at karamihan dito ay ang mga kababaihang nalaglagan ang mga panties. Sayang at nandito ako sa China, sana ay nasa Pilipinas ako. Hindi ko pa naman sila gustong mapanood. Pero sa totoo lang, ang kanta nilang "My Love" ay ang isa sa mga napag-tripan namin ng mga roommates ko noong ako ay nagtatrabaho pa sa Saudi. Ganun yata talaga, kapag dinatnan ka ng topak sa disyerto ay kakapal ang mukha mo para magpakagago.

ang Yan Burats

Ang mga grupong katulad ng Westlife ay ang mga nagpasaya at nagpagulo sa industriya ng musika noog Dekada NoBenta. Ang mga kanta nila ay patok na patok sa masa at ito ay isa sa mga dahilan upang "mapabagsak" ang mga tulad ng Smashing Pumpkins. End of music. Taena na kasi ang mga ito, wala namang alam na tugtuging musical instrument pero BOYBANDS ang tawag. Utot niyong blue, mukha lang ang naman ang puhunan niyo!

Sikat pa rin yata sila dahil hanggang dito sa China ay naririnig ko pa rin ang mga pilit nilang boses at ang malufet ay may mga intsik version pa!

Kung boybands lang naman ang pag-uusapan, mas sasang-ayon pa ako sa grupo ng magkakapatid na HANSON na kinabibilangan nila Isaac (guitar, vocals), Taylor (keyboards, piano, vocals), at Zac (drums, vocals) dahil may kanya-kanya silang instrumentong tinutugtog. Maniwala man kayo o hindi, ang kanta nilang "MMMBop" ay naririnig kong pinapatugtog sa mala-KFC na resto naming kinakainan dito sa lupain ng mga tsekwa. Hindi ko alam kung talagang delayed lang ang bansang ito sa western music o talagang itinadhanang maging pangmatagalan ang kasikatan ng awit ng magkakapatid. Kapag naririnig ko ang pinakasikat nilang single na nagawa ay hindi ko alam kung matutuwa ako o maiirita dahil sa totoo lang, isa ako sa mga humanga, nakinig, at naumay sa kantang ito. Sa kasagsagan ng mga punyemas na boybands at unti-unting pagkamatay ng alternatibong musikang Pinoy at grunge, natuwa ako noong una kong mapanood ang video ng MMMBop sa MTV bandang 1997 dahil may marunong pa rin palang gumamit ng gitara noong mga panahong iyon. Simula noon ay madalas na namin itong abangan nila utol. Akala pa nga namin noong una ay babae ang bokalista nila dahil boses at mukhang babae siya. Paksyet, naisahan kami ng kapwa naming may lawit rin sa ibaba. Ang ganda ng beat at catchy ang lyrics lalo na 'yung chorus na hindi mo naman talaga alam kung ano ang kahulugan:

Mmm bop, ba duba dop, Ba du bop, ba duba dop Ba du bop, ba duba dop, Ba du

Potah, mainsteam success ang inabot ng trio dahil sa massive play nila sa airwaves. Ang debut album nilang "Middle of Nowhere" kung saan galing ang sikat na sikat na kanta ay bumenta lang naman ng 10 million copies worldwide. Nag-number 1 ito sa 27 bansa at nakuha nito ang #12 ranking sa US Billboard 100 noong 1997 kung kailan ito ito ay lumabas. Sa End of Decade Charts ng US Billboard 100, nakuha naman nito ang #57 spot. Nakuha naman nito ang #20 rank sa VH1's "100 Greatest Songs of the 90s".

Kung maraming natuwa, siyempre ay marami ring naalibadbaran sa paulit-ulit-ulit-ulit-ulit-ulit na pagpapatugtog ng kantang pang-LSS. Kaya naman noong 2010 ay nakuha nito ang #17 ranking sa AOL Radio's 100 Worst Songs Ever. Binoto naman ito noong 2011 bilang #6 sa Rollingstone Magazine's "Worst Songs of the 90's". Ang tindi talaga nila, 'di ba?

Kung nanonood ka dati ng "Celebrity Deathmatch" ay sigurado akong ituturing mong klasik ang laban sa pamagitan ng Spice Girls at Hanson Brothers para sa titulong "Most Annoying Band in the World". Walang nanalo dahil sabay-sabay silang kinatay ni Marilyn Manson na aminadong iritado sa dalawang grupo. Rakenrol! May mga tsismis kasi noon na pinaniniwalaang sugo ni Satanas ang mga bata. The devil works in his mysterious and clever ways - ang MMMBop daw ay ang ginagamit ng demonyo para malayo tayo sa pananampalataya kay Kristo. Siyempre, hindi papayag ang "Most Evil Mn in America" na makuha sa kanya ang pagiging Anti-Christ Superstar! Heto ang video kung ikaw ay interesado:

Alam niyo bang sa sobrang pagkabuwisit ng marami sa kanta ng Hanson ay naisipan gamitin ito ng ibang tao sa mga fund-raising campaign? Ang Delone Catholic High School sa Pennsylvania, USA ay nagkaroon ng pakulong "Stop the Bop" para matulungan ang nasalanta ng bagyong Katrina. Papatugtugin ang "MMMBop" sa loob ng eskuwelahan bago magsimula ang araw at tuwing kada simula ng isang period o klase. Huminto lang ang ganitong katarantaduhan nang makalikom na sila ng $3,000.

Ginaya rin ito ng Mount Douglas Secondary School at ang mas malufet, non-stop itong pinapatugtog bago magsimula at matapos ang klase. Para mas nakakabingi, isinama pa nila ang lunch break! Hindi raw ito hihindi hangga't hindi sila nakakapag-ipon ng perang pampagawa ng panibagong eskuwelahan sa ibang lugar. Ayus sa impossible (pero mukhang nakamit yata; 'di ako sigurado) dream.

Ang grupo ng Hanson ay hindi ibinibilang sa listahan ng mga "One-Hit Wonders" dahil marami silang mga sumikat na kanta bukod sa kantang ayaw mo na ring mabasa sa enrty ko.

Teka, ano nga ba ang mga iyon? Bigyan kita ng mga sampols.

Natatandaan mo ba 'yung sumikat nilang "MMMBop"? Eh 'yung isa pa nilang single na "MMMBop"? Tsaka sumikat din 'yung "MMMBop".

Dugyot Fashion

2011-09-24T01:29:00.001+08:00

Pearl Jam, circa 1991

Kapag ako ay umaalis ng Pilipinas papuntang China, kailangang magsuot ako ng pang-malufet na damit. Kailangang magmukha akong disente dahil ang dala-dala kong pasaporte ay may tatak na "business visa". Hindi bagay sa get-up kung naka-rubbershoes, jeans, at t-shirt lang ako. Malapit sa mga mata ng matanong na immigration officers ang mga mukhang galing sa kangkangan, este kangkungan pala.

Sabi ng iba, nakikita raw ang pagkatao sa damit na isinusuot. Ang sabi naman ng iba, kahit bihisan mo ang unggoy, mananatili itong kamag-anak ni Kiko Matsing ng Batibot. Hindi naman ako tsonggo at hindi rin ako nagmumukhang baboon sa mga get-up ko kaya ang sabi ko nalang ay "whatever"!

Noong Dekada NoBenta, nahahati ang fashion ayon sa musikang pinakikinggan ng mga tao.

Nandyan ang mga hiphoppers na kilala sa mga pantalon nilang halos sumayad na sa lupa dahil sa pausong "low-waist". Kailangan kasi nilang gayahin ang idol nilang si Marky Mark (Mark Wahlberg ngayon) na kilala noon sa pagpapakita ng garter ng kanyang mamahaling briefs; kahit na mamula ang kanilang mga itlog dahil sa pekeng Calvin Klein na mali ang spelling, okay lang.

Meron namang mga RnB-loving conio de puta RK's (rich kids, kuno) na kung pumorma ay parang walking billboards sa laki ng mga logo ng mga nakabalot sa katawan - Polo Sport, Armani Exhange, Tommy Hilfiger, at kung anu-ano pang binibili naman nila ng patago sa Greenhills at Tutuban Shopping Center. "Mayaman ako!", kahit hindi naman talaga. Hindi nila siguro kilala si Kiko Matsing.

Kilala rin ang porma ng mga mahilig kay Bunjubi na sikat na sikat sa mga....Bahala kayong mag-isip kung ano itsura nila.

May mga pormang ayon naman sa musika ng punk, metal, at thrash na laganap na laganap sa Pinas noong panahon ng gitara. Ang mga ito ay napagdaanan ko at ang mga "arrive" na ganito ay ang madalas harangin sa entrance ng mga malls tulad ng SM, Robinsons, at Shangri-La sa kahabaan ng EDSA. Masakit sa mata ang mga grupong "long hair" at kalbong nakasuot ng itim na t-shirt kaya hindi pinapapasok ng grupo nila manong jaguar.

Sa panahon ko rin naranasan na ang mga kabataan ay dumating sa puntong wala silang pakialam sa fashion. Ito ay repleksyon ng GRUNGE era na kinabibilangan at mas naging kilala dahil kay pareng Kurdt ng Nirvana. Ang totoo, hindi natin masasabing isang klase ng fashion ang mga nakasanayang suotin ng mga taong mahilig at gumagawa ng grunge. Ito ay isang ANTI-FASHION STATEMENT mula sa mga taong ayaw ng kasikatan. Pero dahil nga sa mainstream success ng tropang Seattle, naging "fashion" na rin ang tawag sa ganitong klase ng pananamit.

Ito ang mga panahong "cool" ang maging dugyot. Kahit na mukha o talagang amoy-mabaho ka, okay lang. Walang pakialamanan. Walang basagan ng trip.

Ang mga pormang nagmula sa Seattle ay pilit na ginaya ng mga kabataang nakakapanood ng mga videos ng Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden, Alice in Chains, at iba pa na ipinapalabas sa MTV. Kung dati ay sa mga boutiques nagpupunta para bumili ng mga damit, mas dinayo ang mga ukay-ukay sa Bambang noong pumutok ang grunge.

Ano ba ang tipikal na dating ng grunge?

Ang mga nausong "Tina Turner" hairstyle ng mga banda noong '80s ay biglang nawala noong Dekada NoBenta. Naisip siguro ng mga tao na mahal ang spraynet kaya itinigil na nila ang katarantaduhang 'yun. Para mas makatipid, kinalimutan na rin nilang mag-shampoo at mag-conditioner. Ang buhok namin noon ay mahahaba at nagdidikit-dikit dahil sa pawis at alikabok. Marami rin ang nagkukulay ng buhok pero hindi 'yung kasing-OA ng kay Dennis Rodman.

Isa sa mga pangkaraniwang kasuotan ng mga kabtaan noon ay ang mga loong-sleeved flannel shirts. Ito 'yung checkered na pang-itaas na madalas itali sa baywang at laging dala-dala ito kahit hindi naman madalas suotin. Paano mo nga naman susuotin eh ang init-init sa Pilipinas! Wala rin itong labahan dahil mas marumi, mas astig ang dating. Kung wala ka naman nito, puwedeng corduroy na jacket naman ang bitbitin mo. Mas mainit nga lang ito kaya dapat ay handa kang maging "aircon" ang kili-kili mo sa pagtulo ng pawis.

Ang mga t-shirts noon ay simple lang, kadalasan ay may naka-print ng pangalan o logo ng mga bandang hinahangaan mo. Marami nito sa tiangge ng Fiesta Carnival at sa mga ukay-ukay. Sikat ang Top 40 Shirts noon sa pagbebenta ng mga rock tees pero kailangan mo ng maganda-gandang budget para rito. Sa totoo lang, mas walang tatak, mas okay. Mas 'di kilala, mas "cool".

Sa pang-ibaba naman, walang tatalo sa mga punit-punit na pantalon at mga shorts na nagmula sa pinutol na pantalon. Naaalala ko noon kung paano ginawang "luma" ng barkada ko ang lonta ko sa pamamaitan ng Gillette blade. Magmumukha raw kasi akong tanga sa konsiyertong pupuntahan namin kung nakasuot ako ng bago!

Sa sapatos, kailanman ay hindi malalaos ang Chuck Taylor at Doc Martens. Panahon pa lang ng ating mga ninuno ay meron na nito at hanggang ngayon ay sumasabay pa rin sila sa ihip ng hangin. Sa unang album ng Eraserheads, makikita ang litrato ng Chucks na naging trademark na rin nila sa Pinas.

May mga borloloy sa katawan din ang panahon namin. Usong-uso ang mga "native" na dalang-dalang at kuwintas, lalo na 'yung mga "beads". Puwede mo ring gawing kuwintas 'yung "pine tree" na pabangong nakikita sa mga taxi at jeep. O kaya naman ay 'yung pang-decorate sa Christmas tree. Huwag kang tumawa dahil cool na cool si pareng Kurdt noong makita kong suot niya ang mga ito! Hindi rin nakaligtas ang mga "mailman" bags na madalas ay nakasukbit sa balikat. Ang mga nerdy glasses ay paborito rin ng karamihan dahil dito lang sila nagmumukhang matalino. Naglalagay rin ng eye-liners ang mga babae pati ang mga TNL. Hindi lang mga gurls ang may cutics sa kuko kundi ang mga kalalakihan din. Pero siyempre bawal ang pink, ang astiging itim at ibang dark colors lang ang puwede!

Ang porma noon ay kaugnay ng musika. Iisa lang ang bituka. Hindi kami nagsuot ng kung anu-anong paksyet sa katawan para lang maging posero tulad ng mga potang emo ngayon na emo daw pero nagpupumilit makapasok sa reunion concert ng Eheads. Alam namin ang tugtugan.

Naaalala ko 'yung isang episode ng Bubble Gang kung saan gustong maging "cool" ni Ogie. Nakita niyang astig sa kalalakihan ang magpahaba ng buhok, maglagay ng eyeliner at cutics, at magsuot ng bestida. Sinuot niya lahat kaya ayun, binugbog siya dahil nagmukhang bading!

Ang tao nga naman, gagawin ang lahat para magmukha lang cool. Hindi kailangang pumorma para lang maging maporma. Tandaan nalang natin ang sabi ng idol kong si Lourd De Veyra kasama ang Radioactive Sago, "Tangina mo! Andaming nagugutom sa mundo, fashionista ka pa rin!"!

High Tide or Low Tide

2011-09-16T00:28:00.004+08:00

Charlene Gonzales, "Best National Costume"

Isa sa mga katangi-tanging ugali nating mga Pinoy ay ang pagiging mabusisi pagdating sa kagandahan. Madalas nating husgahan kaagad ang ibang tao sa pamamagitan ng pagtingin sa kanilang itsura. Kapag ipinanganak kang maganda o guwapo, madali kang makakahanap ng trabaho dahil pasado ka kaagad sa qualification na "with pleasing personality". Social injustice ang tawag dito - paano naman kaming mga pangit na may laman ang utak?

Kada taon ay inaabangan ng buong mundo (at pupusta akong nangunguna tayong mga Pilipino) ang MISS UNIVERSE pageant na nilalahukan ng naggagandahang mga dilag mula sa iba't ibang panig ng daigdig. Gusto nating malaman kung sino ang "fairest of them all".

Kamakailan lang ay ipinagbunyi ng ating bansa ang pagkakasungkit ng ating kababayang si Shamcey Supsup sa puwestong "3rd Runner-Up" ng ika-60 taon ng pageant. Sayang dahil kung nagkataon, siya na sana ang ikatlong "Miss U" ni Juan Dela Cruz kasama sina Tita Gloria Diaz (1969) at Tita Margie Moran (1973). Sa YT at balita ko lang nakita ang ilang scenes mula sa 2011 edition dahil nasa trabaho ako. Ang huli ko lang na napanood ng buo sa teevee ay 'yung nakaraang taon kung kailan naging "4th Runner Up" si Venus Raj dahil sa kanyang "major major answer".

Ang isa sa mga pinaka-naaalala ko sa prestihiyosong patimpalak na ito ay noong 1994 kung kailan sa Pilipinas mismo ito ginanap. Ang totoo, ito ang ikalawang pagkakataon na tayo ang maging "host country"; ang una ay noong 1974 na ginanap sa Folk Arts Theater na ipinagawa ni Imelda Marcos sa loob lamang ng 77 araw para lamang sa nasabing okasyon.

Kalagitnaan ng April 1994 ay nagdatingan ang mga kalahok para sa halos apat na linggong preliminary competitions na gaganapin sa iba't ibang lugar sa ating bansa. Naaalala ko na parang ang saya-saya ng Pilipinas noong mga panahong iyon. Ang official teevee network na nag-cover ng bawat event ay ang ABS-CBN. Ang dami nilang ipinalabas na dokyu na talaga namang sinubaybayan ng lahat. Mayroon din silang updates na ipinapakita tuwing umaga - kung nasaan sila, kung ano ang kinakain, kung ano ang suot, kung kailan sila nangungulangot, etc., etc. Siyempre patok ito sa ating panlasa dahil likas tayong mga usisero.

Sa paglipas pa lang ng ilang araw ay mabilis na nagkaroon ng peyborits ang masa. Ang mga nangunguna sa listahan noon ay sina Miss Colombia (Carolina Gomez) at Miss Venezuela (Minorka Mercado). Hindi ko masyadong maalala kung ano ang itsura nila dahil hindi sila ang bet ng betlog ko. Hanggang ngayon ay tanda ko pa rin ang napakagandang mukha ni Miss Belgium na si Christelle Roenlandts. Para kasi siyang anghel na ipinadala para maglaway ang lahat ng kalalakihan. Halos lahat kami ng barkada ko at iba pang barkadahan ay may pektyur niya sa kani-kanilang wallet. Sayang at 'di man lang siya nakapasok sa Top 10. Ang tanging nakuha niya ay ang special award na "Most Beautiful Hair".

Ako ay laking Crame kaya ramdam na ramdam sa aming lugar ang pagbisita nila sa Araneta Coliseum noong May 7, 1994 para sa pre-pageant activities. Marami kaming mga kapitbahay ang dumayo pa sa Cubao para makita ang kanilang mga iniidolo sa personal. Naaalala ko lang tuloy ang sabi ng tito ko na isa sa mga security na nag-escort sa mga beauties - "...magaganda sila pero huwag mo lang aamuyin.". Hindi lang tito ko ang nakapagsabi nito dahil pati sa mga tabloids ay maraming blind items ng mga mababahong kalahok. Eh ganun naman talaga ang katawan ng tao, bumabaho kapag hindi sanay sa mainit!

Sa takbo ng patimpalak ay na-develop ang love team nina Aga at Dayanara Torres (1993 Miss Universe). Ang kanilang kinakiligang tandem ay umabot ng apat na taon. Si Ogie Alcasid naman na "official tour guide" ng mga kandidata ay na-link kay Miss Australia na si Michelle van Eimeren. Naaalala ko rin ang panahong hinulaaan ni Madam Auring na ang mananalo ay manggagaling sa bansang nagsisimula sa letter "v" - Venezuela (na ayon sa kanya ay Valenzuela). Nasabi niya ito siguro dahil si Ms. V nga ay isa sa mga crowd favorites. 'Yun nga lang, natalo kaya nagsimula ang end-of-career ni Madam.

Ang finals ay ginanap noong May 20, 1994 sa Philippine International Convention Center. Sa 77 na mga naggagandahang dilag, ang Top 10 ay pipiliin (base sa kanilang mga scores sa preliminary pageants) para sa swimsuit at evening gown competition. Sa sampu naman pipiliin ang Top 6 na sasabak sa Question & Answer portion. Ang pambato natin ay si CHARLENE GONZALES na talaga namang napakalufet din - "beauty and brains" siya para sa akin. Gustung-gusto ko siya dahil wala siyang hangin sa katawan - nginingitian naman niya ako pabalik sa tuwing nagsasabi ako ng "Hi Charlene..." kapag nagkakasalubong kami sa UST. Pasok siya sa Top 10 at dito siya natanong kung ilang isla ba mayroon ang Pilipinas. Astig ang kanyang patanong na sagot na "High tide or low tide?". Makikita mo kaagad na may ibubuga siya sa ibang contestants. Pumasok din siya sa Top 6 pero hindi ganun ka-astig ang sagot na siya si Superwoman. Sa huli, ang nabingwit lang ng ating kababayan ay "Best National Costume" na naging kontrobersyal pa dahil ang sabi ng iba ay may "favoritism" daw na naganap sa mga huradong namili ng mananalo.

Ang nagwagi ng korona matapos ang madugong pakontes ay si SUSHMITA SEN. Siya ang kauna-unahang title-holder ng bansang India para sa Miss Universe. Nakuha naman ni Miss Colombia ang "First Runner-Up" habang si Miss Venezuela ang tumanggap ng "Second Runner-Up".

Sa gitna ng medyo matagumpay na pagtatanghal ng Miss U sa ating bansa, maraming kontrbersiyang naganap. Isa na rito ay ang pag-backout ng mga major sponsors - wala silang pondo kaya napilitan ang pamahalaan na sila ang gumastos. Imbes na kumita ng 10 milyon pesoses, wala tayong tinubo dito kundi media exposure lang para sa turismo. Hindi naman sumang-ayon ang Nationalist Movement of New Women kaya nag-rally sila at sinabing sex tourism ang itinataguyod ng pageant. Naging kontrobersyal din ang paghuli at pagpapaalis sa mga batang lansangan para gumanda ang imahe ng Maynila sa mata ng mga turista. Panahon ng "brownout" noon pero sinigurado ng gobyerno na hindi mawawalan ng kuryente sa huling linggo ng Miss U.

Hay, buhay nga naman - hindi gaganda kung hindi ka maganda.

Makapag-soundtrip na nga lang. Makikinig nalang ako sa "Miss U" ng Grin Department! \m/

Freddie's (Not) Dead

2011-09-07T00:45:00.002+08:00

FREDDIE MERCURY

September 5, 1946 - November 24, 1991

Kapag ang isang tao ay kinuha na ni Lord, ano ang mas maaalala ng kanyang mga mga mahal sa buhay, ang kaarawan ba o ang araw ng kamatayan?

Sa kaso ng isang taong sikat (at ang tinutukoy ko ay hindi lang 'yung basta sikat tulad ng mga bida sa lecheseryes na nabubuntis sa totoong buhay), hindi mahalaga ang mga petsa. Ang mas maaalala ay ang GITLING sa gitna ng araw ng kapanganakan at kamatayan na sumisimbolo sa kung ano ang naging BUHAY mo at kung ano ang iyong mga naging kontribusyon noong hindi ka pa kinakain ng lupa.

Kapag ang Google ay nagbigay ng isang tribute, seryoso sila sa sa kanilang gustong ipahayag. Sigurado akong naubos ang oras mo sa playable video game noong gunitain nila ang ikatlong dekada ni Pac-Man (hindi si Money Pacquiao). Napudpod din siguro ang mouse mo noong malaman mong puwede palang matipa ang Google guitar na ginawa bilang pagkilala sa talento ni Les Paul.

ang doodle na may animated video ng "Don't Stop Me Now"

Kahapon ko lang nakita sa homepage ni pareng Googs na may malufet na tribute silang ginawa para kay FREDDIE MERCURY. Kung hindi siya sumakabilang-bahay dahil sa bronchopneumonia na dulot ng kanyang sakit na AIDS, sana ay 65 years old na siya. Sana ay walang mga potang Beliebers.

Oo na, tama ka. Huwag ka na ngang umepal.

Technically speaking ay hindi isang Batang Nineties si Farrok Bulsara dahil sumikat ang kanilang bandang QUEEN noong mga panahong nasa semilya pa lang ako ni erpats - mga unang taon ng Dekada Setenta. Pero ang kanyang pagpanaw na naganap noong Dekada NoBenta ay isang malaking kawalan sa industriya ng musika.

Malaki ang naging epekto ng grupo ni Freddie sa pagkahilig ko sa rock music. Naririnig ko na ang ingay nila sa maingay na karaoke ng mga tito ko noong ako ay bata pa lang. Alam na alam ko ang lyrics kaya nasasabayan ko ang sikat na sikat nilang kantang "Bohemian Rhapsody" na itinuring na "the UK's favourite hit of all time" noong 2002. Walang sino mang banda ang makakagawa pa ng ganitong obra, PERIOD. Para sa mga batang katulad ko, nakilala ng panahon namin ang awit na ito dahil sa pelikulang "Wayne's World" na ipinalabas noong 1992. Sa iba naman ay mas pumatok ang para sa aki'y walang kuwentang RnB version ng The Braids na isinama naman sa OST ng pelikulang "High School High" noong 1996.

Noong nagsisimula pa lang akong makinig ng musikang bato, ang kanilang Greatest Hits album ang aking bibliya. Umaga, hapon, at gabi ay pinapatugtog ko ang kanilang cassette tape mula Side A hanggang Side B ng full volume. Feeling ko ay kasama ko silang nagkokonsiyerto sa aming bahay. Kahit na tuma-tiger scream si ermats at nagrereklamo na ang aming mga kapitbahay dahil sa ingay ng Queen, okay lang dahil mas maingay pa rin ang bumibirit na boses ni Mercury at guitar riffs ni Brian May. Paborito ko dito, bukod sa "Rhapsody", ay ang iba pa nilang mga classic hits tulad ng "Bicycle Race", "We Will Rock You" at "Crazy Little Thing Called Love". Ang walang-kamatayang kanta na ipinapatugtog kapag may nananalo sa larangan ng isports ay nandito rin, ang "We Are the Champions". Ang kantang "Another One Bites the Dust" (napabalitang satanic kapag naka-backmask), na ginawaan ng MTB o "Music Tagalog Bersyon" ni Bitoy sa Bubble Gang noong mid-90s ay maririnig rin mula sa kanilang dabest album.

Si Freddie Mercury ay masasabi kong isang performer na walang katulad. May kakaiba siyang istilo sa entablado na kayang humatak sa atensyon ng libo-libong manonood. Pero maniniwala ba kayo na malayo sa kanyang personalidad sa totoong buhay ang kanyang ipinapakita kapag nagtatanghal? Ang totoo ay isa siyang mahiyaing tao; bihira nga siyang magpa-interview. Isa ito sa mga katangiang hinangaan ng marami tulad ni Kurt Cobain na binaggit si FM sa kanyang suicide note.

Kinikilala si Freddie bilang "Britain's First Asian Rock Star". Noong 2006 ay kinilala siya ng Time Asia bilang "One of the Most Influential Asian Heroes of the Past 60 Years". Kinilala rin siya sa poll ng Blender at MTV bilang "Greatest Singer of All Time". Rank 18 naman siya sa Rolling Stones magazine na naglathala ng "100 Greatest Singers of All Time". Marami pang parangal na iginawad sa kanya at ang sumatutal ay isa siya sa mga malulufet na performers na nabiyayaan ng malufet na boses.

April 20, 1992 ay naganap ang "The Freddie Mercury Tribute Concert for AIDS Awareness" sa Wembley Stadium, London. Hectic ang sked ko noong mga panahong iyon kaya hindi ako nakapunta sa gig pero napanood ko ito sa teevee. Isa ito sa mga concerts na tinutukan naming magbabarkadang jologs noong panahon ng girata. Panalo ang line-up ng mga musikerong nagbigay-pugay sa rock icon - kasama ang mga noo'y sikat (kahit naman ngayon) na U2, Guns N' Roses, Metallica, Extreme, Elton John, David Bowie, George Michael, Annie Lennox, at napakarami pang iba kaya naman ito naging matagumpay sa kanilang hangarin. Dinaluhan ito ng 72,000 katao at nakalikom ng £20,000,000 na napunta naman sa The Mercury Phoenix Trust AIDS Charity.

Masasabi nating tama si Mercury sa kanyang kantang "Too Much Love Will Kill You" dahil sa kanyang sinapit pero ang pag-ibig na kumitil sa kanyang buhay ay siya ring nagbibigay-buhay sa kanyang mga alaaala.

Rakenrol. \m/

At ang mga Nanalo Ay...

2011-09-01T00:01:00.004+08:00

Dahil tapos na ang month-long celebration ng ikalawang taon ng aking walang kakuweta-kuwentang tambayan, ipakikilala ko na sa inyo ang mga nagwagi sa aking munting pakontes:

ANG PICTURE NG DEKADA - "BUWAN NG NUTRISYON"

309 FB Likes

Padala ni RAQUEL LAO

Heto naman ang nanalo sa "Caption This" na munting pakontes ng kaibigan kong si MICE ALILING:

"To Beer or Not To Beer: Rewinding Dekada NoBenta's Faded

Nouveau in the Eyes Of a 90's Newbie.Kampai!"

Caption galing kay LIO LOCO

Para kay Ma'am Raquel, pakipadala nalang ang iyong bank account details sa akin sa pamamagitan ng sulatroniko.

Para kay Ser Lio, pakipadala ang iyong mailing address kay Mia: mice.aliling@gmail.com

Sa lahat ng sumali at nakisaya, MARAMING MARAMING SALAMAT PO!

Sa lahat ng mga hindi pinalad, better luck next time. May susunod na blogsary pa naman.

Sa lahat ng mga FEATURED BLOGGERS, kayong lahat ang tunay na nagwagi. May kalalagyan kayo sa bahay na ito. Andun sa bandang itaas ng page. TENKYU, TENKYU, ANG BABAIT NINYO, TENKYU!!

Featured Blogger: Mar Castillo of "TAYMPERS"

2011-08-26T21:47:00.004+08:00

www.taympers.com

Taympers, isang naimbentong salita na may kapangyarihang pahintuin ang lahat.

Isang simpleng solusyon na madalas sambitin ng mga bata sa kalagitnaan ng isang nakakahingal na laro kapag medyo napapagod na. Kumbaga sa basketball at iba pang mga sports, ito ang "time-out" na kailangan natin upang maiayos ang ating grupo o ang ating sarili.

Sa tuwing gusto kong kumawala pansamantagal sa hamon ng lecheserye ng totoong buhay, may isang tambayan sa mundo ng mga blogista akong pinupuntahan. Isang bahay kung saan pwede kong bumalik sa nakaraan at muling maranasan ang saya ng kabataan - ito ay ang mundo ni MAR CASTILLO ng TAYMPERS.

'di masyadong naka-emote dito si idol!
(dahil gusto mo ng maliit na pektyur, your wish is my command!)

Sabi ni Vanessa Williams sa kanyang 1992 signature song, dapat daw ay "Save the Best for Last" kaya naman hinuli kong ipakilala sa inyong lahat ang isa sa mga pinakatinitingala kong bloggers sa larangan ng pagbabalik-tanaw.

Nagkrus ang aming landas sa kuta ng mga makukulit at pareho naming paboritong mga kalye boys na sila Tem-i, Tenco, at Tikboy (sayang, 'di na sila aktibo). Nagustuhan ko ang kanyang alyas kaya napadpad ako sa kanyang bahay. Sa pagbisita ko ay agad akong napa-huwaw ako sa mga "effortless" na pagkuwento ng kanyang mga karanasan noong siya ay hindi pa oldies. Kapag binasa mo ang kanyang mga entries, parang ang tagal mo na siyang kakilala at parang nakalaro mo na siya sa kung saang lupalop ng mundo ng mga bata. Simula noon, naging IDOL ko na siya.

Tuwang-tuwa ako nang mapadpad siya dito sa NoBenta. Hanggang ngayon ay tanda ko pa na una siyang nag-iwan ng puna sa entry tungkol sa laban nina Shawn Michaels at Bret Heart na mas kilala sa tawag na "Montreal Screwjob". Syet, proud na proud ako noong panahong iyon. Biruin mo, nag-comment ang aking iniiidolo sa blog ko! Isa pa, nagbigay rin siya ng pic greet na hiniling ko bilang regalo para sa aking ika-32 na kaarawan. Kapag may mga bagay kinalaman sa kanya na konektado sa akin, lalo akong ginaganahang magsulat ng kung anu-anong kuwento tungkol sa Dekada NoBenta.

Idol, ang hiling ko lang, sana ay mag-update ka na para mas masaya!

Ito ang malufet na regalo ng aking maestro:

Title: AKO SI TAYMPERS

hindi ako ipinanganak nang marangya. sapat lang yong tatlong beses kami kumain sa loob ng isang araw nang sama-sama bilang pamilya. magkaroon ng bagong damit at kung meron mang bagong laruan, bonus na yon para sa aming magkakapatid. lumaki ako sa probinsya at hindi ko ikakailang payak ang aming pamumuhay.ipinanganak ako late 80's kaya ang pagkabata ko ay mas namulat mula na nung dekada nobenta.dito nahubog ang aking kabataan dekada nobenta rin ng maranasan kong tunay ang saya ng totoong buhay, ito ang kwento.

“kaming mga makukulit”

marami kaming magpipinsang hindi nalalayo ang edad sa isat isa. ako, si marvin, si michelle, si kuya lando, si jenny, si marlon, yong kapatid kong maldita, at si rey. kami ang madalas na magkakalaro nun. nasa iisang compound lang kami maliban kina kuya michelle, rey at jenny. nasa kabilang baranggay sila. dumadayo pa sa amin para makipaglaro.

"go go power rangers…"

friday night pa lang excited na kaming magpipinsan. every friday kasi nun ang power rangers kada alas-otso ng gabi sa abs-cbn (pagkatapos nun e yong super laf-inn naman na naging kalaban ng buble gang.) sabik na sabik kaming inaabangan yang power rangers na yan. sabado at linggo naman ang araw at oras ng mahaba habang laruan. itong araw na to ang nagiging forum day din namin, oo kasi...ewan ko ba kahit napanood na namin yong palabas e otomatik magtutumpok tumpok kami saka namin pag-uusapan hangang sa mauwi sa tuksuhan hangang sa awayan.otomatik din naming gagayahin yong napanood naming power rangers at masked man na yan. may mga bida, may mga kalaban. ang madalas naming kalaban e yong mga puno ng mangga sa likod. kaya kawawang mga puno kung hindi sabug sabog ang dahon nagiging latay absorber din ng aming mga patpat. pero wala yang mga portrayal na yan sa pinoportray ng kapatid ko, yong balerina sa hiraya manawari. tawa kami ng tawa pag ginagaya nya yun.ansagawa kasi.

"silang mga batang hiraya manawari"

silang mga babae ang madalas maglaro ng chinese garter.at kaming mga lalaki ang madalas manggulo sa kanila o mang asar. ito ang ritwal. pagkatapos naming manood sa umaga (during saturday and sundays) ng hiraya manawari tuwing sabado at bayani naman pag linggo. lahat kami nasa bahay ng aming lolo't lola, kanya kanyang pwesto, kanya kanyang hilata. isa yun sa hindi ko makakalimutang tagpo. yong tv pa nila nun yong sony na di-pihit ang channel. legend.

"nung bata pa ako aware na ako na may ganitong klase ng tao, bungangera."

pagkatapos naming manood ng tv mag-uunahan naman kaming magsisilabasan kung sino kasi ang mahuhuling lumabas sya yong mag aayos ng naiwang kalat. walang gustong mag ayos kaya ang ending yong tita kong otamatik bungangera ang syang mag-aaayos. pagkatapos naming manood saka kami maglalaro sa harapan ng bahay, sa ilalim ng puno ng kaymito. lahat ng pwede naming malaro, taguan, patintero, habulan at tatsing.bata pa lang ako andun na yong punong yon. saksi sa mga halakhak, pambubuska, pang-aasar, at ilang beses ding nagsilbi bilang taguan base ng mga batang minsan pa'y naglaro at nagkaisip sa lugar na yon.

"hindi cristy per minute ang nakakapagpatigil sa mundo namin kundi,"

naging fanatic din pala kami ng sineskwela, bayani, epol apple, mathinik, pahina at lalong lalo na ang batibot. sinong hindi makakaalala kina ningning, pong pagong, kuya bodjie, ate sienna, manang bola, kiko matsing, at marami pang iba. lagi namin tong pinapanood sa bahay naman ng isa pang pinsan. napakasayang alalahanin ang mga panahong yon. mga musmos na hinulma ng panahon.sa school lagi kaming nagtsitsismisan tungkol sa batibot.

"esmyuski, three o clock habit na!"

dekada nobenta din ng maintroduce sa aming magpipinsan ang dalawang saging ang bananas n pajamas kasama ang mga kaibigan nilang oso at daga. dahil sa bananas ang pajamas na yan naisip ng kapatid ko na siguro si lulu yong bear na nasa bearbrand. bright idea pero mali sya. pinapalabas to tuwing umaga at tuwing hapon pagkatapos ng three o' clock prayer. speaking of three o clock prayer memorize din pala naming magpipinsan yan. sabay sabay kaming magdarasal parang sabayang bigkas lang. tapos meron pa nun yong palabas na pelikula tuwing hapon saka yong ang tv na. sinong hindi nakakaalala? weh di nga?

"sometimes creativity fails at its peak, but i must endure the pain"

napagusapan na din lang yang gatas na yan, oo ilang beses ko nang nabanggit na laking bear brand ako. dahil dyan ilang beses ko ring tinangkang gawing laruan ang karton ng gatas na yon, ginagawa kong dyip. nilalagyan ko muna ng puting papel para matakpan yong blue na packaging saka ko do-drowingan ng gulong sa magkabilang gilid, ayun instant toy car na! minsan dahil sa creativity na yan gumawa ako ng picture frame. same method...binalutan ng puting papel, pinaganda at binutasan sa gitna. saka ko nilagay yong picture kong nakasmile. nung nakita ng nanay kong nakadisplay sa istante agad nya akong tinawag saka hinampas sa ulo ko yong ginawa kong picture frame. nagalit sya, mukha daw kasing kabaong na ewan. nagulat ako syempre pero sabi ko na lang hindi naman masaaaakeeet.

"...and when creativity succeed, sweet sap as a reward"

wala pang beyblade nun. dahil madalas nga kaming maglaro sa ilalim ng punong kaymito doon na din namin natatagpuan yong mga bagay na pwede naming gawing laruan. alam mo yong mga bunga ng kaymito na maliliit na nalaglag? kinukuha namin yon saka tutusukin ng walis tingting sa gitna at gagawing trumpo. pipihitin ng dalawang kamay, iikot at magpapatagalan.kung sinong pinakamatagal ang syang mananalo.meron pa yan, ginagawa naming kwentas yong maliliit na bulaklak nito. tapos merong isang klase ng damo na namumunga ng puti. pinapatuyo namin yon saka gagawin ding kwentas. bright ideas di ba? at sino ang hindi nakaranas sa instant sweet juice ng bulaklak ng santan. antamis tamis nun.

"esaaa...dalaw-wa... tat-looo.. aaa-pat.. lima..a-nim"

teks.dito ako naadik. kung may mga batang naadik sa dota ngayon. meron ding naadik sa teks noon. yong baon ko kasi ipinambibili ko na lang ng teks. yong piso mo makakabili na ng singkwenta na teks, yong mga caricature pa nya e yong mga action movie. paniwalang paniwala din ako na pag nag-iisa yong bida sa teks e matinding pambato yon. super pambato ang tawag namin dun. tapos kung anong teks naman yong andun yong kontrabida e malas na yon. doon ko ata natutunan ang stereotyping. dumadayo pa kami sa kabilang baranggay para lang makipagteks. inaabutan kami ng gabi minsan.

"Everybody's looking for that something one thing that makes it all complete..-flying without wings."

grade 6 ako taong 1999 nang una ako ng magkaroon ng walkman. usong uso pa noon yong kantang born for you ni david pomeranz na naging national anthemn ng buong school campus. ang ginagawa ko nirerecord ko sa casette recorder yong mga bagong kanta sa fm saka ko naman ipaparinig sa mga klasmeyt. instant famous ako nun lalo na sa mga klasmeyt kong mahihilig sa boybands. sino ba naman ang hindi makakakilala sa westlife, a1, backstreet boys, savage garden at nsync na yan. oo, amindado ako naging fan ako ng backstreet at westlife.

"mas naunang nauso yong gupit ng magkapatid na aaron carter at nick na hati sa gitna ang bangs kesa sa gupit na boss trim trim lang"

sa tuwing nago-grocery nun ang nanay ko madalas kong ipabili e songhits. bente pesos lang yun, nagtatabi ako ng maliit na halaga para makabili ng songhits. hindi pa kasi ganun kauso ang internet, mahirap magdownload ng lyrics kaya sa songhits ako dumidepende. nang minsan naging cover si aaron carter na pwedeng gawing poster, nakita to ng mga kaklase kong malalandi nang minsan kong dalhin sa school. yong bente pesos na songhits naisubasta ko sa halagang singkwenta. kumita ako. ang hindi nila alam mas makakamura sila sa sampung pisong poster sa palengke kesa sa pinagkaguluhan nilang kapirasong papel.

"handa akong masubsob sa nguso wag lang makagat ng aso--marvin"

andami kong memories nung dekada nobenta, dekada nobenta ng una akong makagat ng aso, dekada nobenta din ng una kong malaman na may pangontra pala sa nanggagalaiting aso. sabi sabi lang to kelangan mo daw magcross finger saka kagatin ang dila mo. pero never kung ginawa yan. pramis. as in never. never at all. lagi kasi kaming hinahabol pag magi-stroll kami sa kabilang baranggay gamit ang aming bisekleta.

"nanay, nanay! pasok ka na andyan na ang aswang!"

dekada nobenta din noon ng unang umere ang wansapanataym. pinopromote pa lang yun nun sa abscbn tinatandaan na namin kung anong araw. linggo alas siete ng gbi. ang akala naming magpipinsan e nakakatakot na programa e hindi pala.more on magical stories at inspiring stories na para sa mga bata. in fairness nahooked kami dito. ang hardcore sa amin nun e yong okatokat ni agot isidro aka rona catacutan tuwing tuesday, hindi ko magawang umihin nun nang walang kasama. at sinong batang nobenta ang hindi nanood ng maganda gabi bayan tuwing halloween season na yan. effects palang pamatay na. what more ang true stories ng mga iniinterview. memorable sa akin yong kwento ng isang mama na hinarang sya ng isang kabaong kinagabihan at may biglang umangat na katawan sa kabaong. na-freak out talaga ako nun. pag ganung moment na kasi lahat kaming magpipinsan muling nagsasama sama sa loob ng bahay para manood. tapos yong mga tita at nanay ko naman e nasa labas ng bahay kung hindi gunagawa ng kakanin e nagtitsimisan.meron pa one time na masyadong affected yong kapatid ko, pinapapasok nya yong nanay ko kasi andyan na daw yong aswang. terrified o praning? pareho.

" dear lola, apart from youre being melodramatic, you're comical too."

when it comes to comedy. mas paborito ko yong palibahasa lalaki nina joey marquez, richard gomez, john estrada, amy perez at ang the gwapings atbp. lagi kasing may nababasa sa set at halata mong adlib lang yong ibang script. okey din yong abangan ang susunod na kabanata may pagka political satire kaya lang di ko masyadong naiintindihan nung bata pa ako gusto ko kasi literal na comedy. gaya ng home along da riles.tanda ko pa na tuwing huebes ng gabi to pinapalabas sa abs cbn. lagi ko tong pinapanood kasi paborito ko pa noon yong kulitan ni vandolph at boy 2. after naman ng home along e ipapalabas yong maalaala mo kaya ni charo santos. nasa kalagitnaan palang ng programa e nakakatulog na ako, ang lola ko talaga ang may paborito dito.walang pinalalampas na episode lagi syang may good morning towel na hawak, pampunas luha.

"naisip ko, hindi ba ganun katibay ang mga proyekto ni ramos para kailanganin pa ng kumaw?"

kung may angry birds ngayon. noong bata kami totoong ibon ang nilalaro namin. tinitirador namin yong ibong maya. nang minsang makapanood kami ng isang episode ng wansapanataym na hindi tama ang paghuli sa ibon, natigil na din kami. ayun kasi sa kwento baka daw isang diwata ang ibon na yon at isusumpa kami. sinong hindi matatakot? gagawing uod. duh. pero wala nang mas kakabog pa sa takot yang kumaw na na yan. na kesyo may dudukot na lang sa yo bigla at gagawing pampatibay ang yong dugo sa mga ginagawang tulay. isusuli daw ang ulo mong may palamang limpak limpak na pera. hardcore? oh yes it is.

"i had an estuary memories between saline past and fresh future..."

malaki ang naihubog sa akin ng dekada nobenta. marami akong natutunan, marami akong . at nagpapasalamat ako dahil sa henerasyong nobenta nalasap ko pareho ang primitivong pamumuhay noon at ang unti-unting pagyabong ng modernisasyon ngayon. naranasan ko ang mga larong lahi. napanood ang mas makabuluhang programa. at naramdaman kung anong saya ang naidulot ng dekada nobenta sa aking pagkabata. hindi matatawaran ang mga bagay na naranasan ko mismo sa henerasyong ito.

ako si taympers. at ito ang kwento ng henerasyon ko.

Featured Blogger: Alden of "SULYAP SA NAKARAAN"

2011-08-21T15:52:00.005+08:00

sulyapsanakaraan.blogspot.com

Masarap balikan ang nakaraan. Kaya nga nag-aaksaya ka ng oras sa pagtambay sa walang kakwenta-kwentang blog na ito.

Kung mangangailangan lang ng isang volunteer para i-test ang isang time machine, isa ako sa mga mangunguna at magpupumilit na gawing human guinea pig. Eh paano ba naman, ang sarap kasi ng buhay noong ako ay bata pa. Simple lang noon, manalo lang sa laro ng teks at holen ay tuwang-tuwa na tayo. Manood ka lang ng paborito mong Batibot araw-araw o ng lingguhang Shaider sa teevee, masaya ka na.

Nagagalak ako kapag may nadidiskubre akong mga bagong tambayan sa internetz na kapareho ng temang ginagamit ko dito sa NoBenta. Napapatunayan ko kasi na hindi lang ako ang bitin sa masasayang karanasan na naibahagi ng nakalipas (potah, may ganitong banat talaga?). Isa sa mga bago kong kalaro sa blogosphere ay ang featured blogger ko ngayong linggo, si pareng ALDEN ng SULYAP SA NAKARAAN.

ito raw ang picture ng taong mukhang mabait!

Sa totoo lang, medyo matagal na rin sa pagsusulat si Alden dahil ang kanyang malufet na blog ay mag-iisang taon na sa Oktubre. Ako lang ang bagitong tagabasa na kamakailan lang naligaw sa kanyang lungga. Hindi ko alam kung paano pero simula nang mapadpad ako sa kanyang bahay ay talaga namang nagustuhan ko na ang kanyang mga naisulat. Kumbaga sa mga radio stations, isa itong "oldies but goodies" tuwing Linggo. Flashback. Brings back memories.

Nakatikim ka na ba ng Choyo Choyo chocolate? Kilala mo pa ba si Recca Hanabishi? Pinapatulog ka ba tuwing hapon noong bata ka?

Ilan lang 'yan sa mga katanungan ni Alden na sigurado akong may mga masasayang karanasan kang maaalala sa tuwing ito ay iyong mababasa o maririnig. Kung gusto mong maramdaman ulit kung paano maging isang totoy o nene, bloghop ka na sa kuta ng aking bagong kaalyansa sa pagbibigay ng gamot para sa kalimot!

Heto naman ang isang sampol ng kanyang pagsulyap sa nakaraan:

Title: NAPASIGAW KA DIN BA NG “4:30 NA!! ANG TV NAAAAAA!!!!” TUWING HAPON NG DEKADA NOBENTA?

Kapag tinanong mo ang isang batang paslit sa kung ano ang gusto nitong maging paglaki, hindi maaaring walang magsasabi na gusto nitong maging artista. Isa sa pinakasimpleng pangarap ang pag-aartista. Maliban sa pagiging doktor, teacher, at pulis, ang pag-aartista na siguro ang masasabing tipikal na mamumutawing pangarap sa mapaglaro at murang isipan ng mga kabataan.

Ang pag-abot sa pangarap ng mga bata na maging artista ay mas pinadali dahil sa pag-usbong ng iba’t ibang programang nagpapakita ng kanilang potensiyal bilang isang bigating artista sa mga darating na panahon. Isa sa mga halimbawa ng programang ito ay ang “Goin’ Bulilit” na napapanood ngayon sa ABS CBN tuwing Linggo ng gabi. Ito ay kinabibilangan ng mga batang artista ng ABS CBN Star Magic na sa kabila ng murang edad ay kinakakitaan na ng talento sa pag-arte at pagpapatawa.

Subalit bago pa makilala ang programang ‘yan, nauna nang sumikat noong dekada nobenta ang isang programang pinangungunahan ng mga cute na cute na bata na nagpapatawa at umaarte. Ito ay ang Ang TV, isang gag-variety show pinalabas sa ABS CBN tuwing hapon magmula taong 1992 hanggang 1996. Ang Ang TV ay nasa direksyon ni Johnny Manahan na kilala din sa palayaw na “Mr. M”. Ang format ng Ang TV ay hango sa pambatang progrmang “Kaluskos Musmos” (pinalabas sa RPN 9 noong dekada sitenta), at “The Mickey Mouse Club” ng mga taga US. May kaunting sipa din ito ng popular na “That’s Entertainment!” ni Kuya Germs.

Ang Ang TV ay kinabibilangan ng mga talentadong kabataan noon sa ABS CBN Talent Center (Star Magic na ngayon) na ngayon ay kilala pa rin sa iba’t ibang larangan. Ilan sa mga kabataang bumubuo sa tinatawag na “Ang TV Kids” ay sina Camille Prats, Vandolph, Patrick Garcia, Paolo Contis, Angelica Panganiban, John Prats, Janus Del Prado, Maybelyn Dela Cruz, Katya Santos, Cheska Garcia, at iba pa. Sina Claudine Barretto, Angelu De Leon, Jolina Magdangal, Gio Alvarez, Lindsay Custodio, Roselle Nava, Kaye Abad, Victor Neri, Christopher Roxas, at Lailani Navarro naman ay ilan lamang na kabilang sa mga “Ang TV Teens”. Pero s’yempre bukod sa mga kabataan ay meron ding special participation ang ilang mga artista tulad nina Winnie Cordero, Joji Isla, Joy Viado, at Gisselle Sanchez.

At dahil isang gag show, hindi mawawala ang mga patawang “tatak-Ang TV”. Isa sa pinaka-kilalang Ang TV Joke ay ‘yung tinatawag na “Pedring Jokes”. Ito ‘yung gumaganap na “boy” o alalay si Paolo Contis ng amo n’yang si <*hindi ko kilala kung sino*> na laging nakasuot ng daster at nakatira sa isang barung-barong.

Amo na hindi ko kilala kung sino: Pedriiiiiiiing!!!!

Paolo Contis AKA Pedring: Yis, atiiii?

(kasunod na ang punchline na magsisilbing ‘cream of the crop’ ika nga)

Isa naman sa pinaka-popular na portion ng programang ito ay ang joke time na tinatawag na “Esmyuskee!”. Sa umpisa ng joke ay umaawit ang mga bibong bata ng theme song: “Esmyuskee, esmyuskee, puwede ba kaming dumaan? La-la-la… (Pasens’ya na at hindi ko na alam ang kasunod. Basta, siguro eh pamilyar na kayo sa awiting ‘yan.)”. Minsan ay pinapalitan nila ang lyrics ng “Esmyus-Krismas, Esmyuskee!” kapag Christmas season. Kapag narinig na ang awiting ‘yan, ibig sabihin eh oras na para sa isang sabaw joke.

Patrick Garcia: Esmyuskee, Camille!
Camille Prats: You’re esmyused, Patrtick!
Patrick Garcia: Ano ang tawag sa hayop na nauuntog?
Camille Prats: Ano?
Patrick Garcia: Eh ‘di, DOG!
Ang TV Kids: Ngeeee!!

Pambansang expression sa Ang TV kung ituring ang “ngeeee!!”. Lagi itong sinasabi sa pagtatapos ng sabaw jokes. May kasama pa ‘yan na kagat ng daliri at kaunting maniobra ng katawan pagilid para mas cute panoorin ang mga bata.

Hindi lang puro sabaw jokes, tawanan at comedy skits (na pinakaayaw kong portion ng Ang TV noon) ang mapapanood sa Ang TV. Araw-araw ay merong live performance ang Ang TV Teens lalo na sina Jolina Magdangal at Roselle Nava. Laging inaabangan ng “favorite auntie” ko ang kakantahin nina Jolina at Roselle, pati ang outfit ni Angelu De Leon noon! Kaya nang minsang makita ko si tita na may suot na bestida na kahawig ng sinuot ni Angelu sa Ang TVnoong isang araw ay napagkatuwaan kong tawagin s’yang “Angelu” o “Tita Angelu”. Kapag napapanood ko naman ang teen star na si Lindsay Custodio ay pumapasok sa isip ko ang puno namin ng talisay dati, siguro eh dahil magkatunog ang ‘Lindsay’ at ang ‘talisay’.

Sigurado naman akong katulad ko ay halos mabingi ang tenga (s’yempre alangan namang ilong ang mabingi) ng mga batang mahilig manood ng Ang TV noon dahil sa matining na boses ni Paolo Contis sa pagsisimula ng show na ito. Maririnig mo ang walang kakupas-kupas n’yang sigaw ng “4:30 na!! Ang TV naaaaaa!!!!” na s’yang hudyat para ipagpaliban ng mga bata ang kanilang paglalaro at tumutok muna sa kani-kanilang mga telebisyon. Nang malipat sa ibang timeslot ang Ang TV ay parang social networking site na ginawang updated pati ang sigaw na ito ni Paolo Contis: “2:30 na!! Ang TV naaaaaa!!!!”

PINDOT NA DITO PARA SA KABUUAN NG ISTORYA

Featured Blogger: Glentot of "WICKEDMOUTH"

2011-08-14T00:00:00.006+08:00

www.wickedmouth.com

Ang aking ipakikilalang blogger ay hindi na kailangan ng pagpapakilala dahil kilalang-kilala na siya blogosperyo. Halos lahat ng puntahan kong mga tambayan kapag may panahon akong makapag-bloghopping ay nandoon ang link ng kanyang datkom. Sa madaling salita, sikat na sikat ang featured blogista ko ngayong linggo.

Mga Ka-Dekads, ikinakarangal kong ipakilala sa inyo si MASTER GLENTOT ng WICKEDMOUTH.

Noong ako ay bata pa, kapag naririnig ko ang salitang "wicked", ang naaalala ko ay ang Wicked / Evil Queen na nagpakain ng mansanas na may lason kay Snow White para makatulog at manakawan ng halik ni Prince Charming. Naaalala ko rin kung paano gawing mala-Mara Clara ng Wicked Stepmudrax (Lady Tremaine) ang buhay ng inaaping si Cinderella. Isama mo pa sa eksena ang panget na magkapatid na sina Anastasia at Drizella, potah siguradong impiyerno! Epekto ng Disney, tumatak sa tuyot kong isipan na dapat maging mabait tayong mga bata para magpakita sa atin si Fairy Godmother at gawin tayong tunay na tao tulad ni Pinocchio.

Habang tayo ay tumatanda, unti-unti nating nauunawaan na kailangan natin maging mabait para makasama sa heaven si Papa Jesus kapag nadedo tayo. At kasabay ng pagtanda, natutunan din natin na meron palang mga kalokohang minsan ay kailangan din upang tayo ay mamuhay ng masaya.

Kung mayroong isang kantang mula sa Dekada NoBenta ang maihahambing ko sa pagkatao ni Master, ito na siguro ay ang kanta ni DJ Alvaro na may lirikong "...maginoo pero medyo bastos". Hindi ako sigurado sa part na "maginoo" pero konting sigurado ako sa part na "medyo bastos" dahil ang pagiging "GREEN" niya ang pinakamarami kong nabasa sa kanyang profile na galing pa sa mga testi~~cles~~ ng kanyang Friendster account. O sige na nga, sa tingin ko naman, hindi dadami ng kanyang mga ~~kaaway~~ kaibigan kung hindi siya maginoo.

ito ang kodak moment!

Kapag binabasa ko ang mga entries ni Master, naaalala ko ang kasabihang "Masarap ang Bawal". Huwag mo nga lang papansinin ang sinabi ni pareng Drake na "bawal kumain ng tae". Kahit na wickedness ang tema at laman ng kanyang mga isinusulat, nadadaan ito sa effortless na katatawanan kaya naman hindi mo mapapansing napakasama niya sa buhay. Paborito ko ang kanyang mga khikhi stories (member ako ng fan club ni khikhi sa effbee), ang kanyang mga panlalait sa mga bobo sa mundo, ang kanyang mga mudrax experiences, mga kuwento kung paano niya sirain ang buhay ng mga nilalang na walang kamalay-malay na sila ay napaglalaruan, at iba pang mga istoryang may tatak-Glentot. Sa totoo lang, iba talaga ang nakikita kong istilo sa kanyang pagsusulat. Ika nga ni pareng Jepoy, "ang ganda ng structure".

Ang isang kuwentong inulit-ulit kong basahin sa kanyang bahay ay ang "Miz Zafra" na tungkol sa kanyang pagkakapanalo sa LitWit Challenge ng idol na idol kong si Jessica Zafra. Paksyet, ilang beses kong tinangkang sumali 'dun kaso walang lumalabas na ideya sa utak ko kahit ilang beses ko pa itong pigain! Inggit na inggit talaga ako sa ating blogista kaya simula noong araw na nabasa ko ang entry niyang ito, itinuring ko na siyang MASTER.

Master, ano ba ang secret na ibinahagi mo kay JZ? Ibulong mo sa akin, please...

Heto naman ang kuwentong-karanasan ni Master Glentot noong Dekada NoBenta:

Title: TRANSFIXED

Nung kinasal ang mga magulang ko, ang una nilang binili ay TV. Yung TV namin noon ay black and white, nasa loob ng wooden case na may paa at mas matanda pa sa akin. Madalas akong iwan mag-isa sa bahay noon at isa sa mga unang itinuro sa akin ay kung paano mag-on at off ng TV.

Lumaki ako sa harap ng TV. Nanonood na ako ng Batibot kahit hindi ko pa ito naiintindihan, hindi ko na nga naaalala yung mga characters eh. Basta sabi ng Nanay ko, nakatutok lang ako sa TV nun with some Milo and Jelly Ace at masaya na ako.

Nang ma-retire ang TV naming vintage at napalitan ng colored at cable-ready, na-expose ako sa mga syndicated TV shows galing US, lalo na noong 90s. Lalo akong na-hook sa harap ng TV, wala na akong social life. Nung Grade 6 graduation nga eh ayoko sana um-attend kasi kasabay ng timeslot ng graduation ang paborito kong TV show.

Eto ang mga paborito kong shows noon.

Saved by the Bell

Marami akong good memories habang nanonood nitong series na ito with matching Fita and Pop Cola. Naalala ko ang cool na si Zack at ang pa-tweetums na si Kelly at ang dork na si Screech. Gustong gusto ko ito dahil teen-oriented at nakakatawa pero laging may lesson. I'm sure may lesson hindi ko lang maalala.

Charmed

Eto yung tatlong mangkukulam na magkakapatid. Yung isa may power na manghagis. Yung isa may power na malaman ang mga sikretong pinakatatago mo kapag hinawakan nya ang maseselang bahagi ng katawan mo. Yung isa naman may kapangyarihan na patigilin ang oras para gawin nya lahat ng gusto nya sa iyo. Yan ang naaalala ko sa Charmed.

Goosebumps

Everyday after school ko napapanood ito. Tamang-tama yung oras na yun sa katatakutan dahil ako pa lang mag-isa sa bahay noon (gabi pa umuuwi sila Mudrax at Pudrax). May mga times na hindi ko kinakaya ang pagka-horror nito kaya lumalabas ako ng bahay. LOL.

7th Heaven

Nako-cornihan ako noon sa show na ito dahil punung-puno ng what I like to call "Tanging Yaman moments". Na-hook lang ako dito noong minsang Holy Week at nagkaroon ng 7th Heaven marathon sa TV. Dahil hindi ako maka-relate noon sa mga pelikula ni Lino Brocka at kay Elsa na binaril sa burol, dito na lang ako tumutok. Ang dami kong natutunang gintong aral sa series na ito. Matapos ang Holy Week, ibinaon ko na rin sa limot lahat ng natutunan kong gintong aral.

Dawson's Creek

Hindi ko ito pinanood.

Early Edition

Lagi ko itong nakikita noon sa commercial pero hindi ko pinapansin kasi mukhang boring. Hanggang sa sumapit ang Holy Week at napagtripan kong manood. Ang ganda pala. Tungkol ito sa guy na nakakatanggap ng dyaryo one day in advance (meaning yung mga nababasa nya sa dyaryo ay mga bagay na mangyayari pa lang sa araw na iyon) at dahil nice guy much sya, pakiramdam nya kailangan nyang iligtas yung mga taong maaksidente, mahoholdap, magagahasa etc etc. No, hindi sya tumataya sa Lotto.

Alex Mack

Every Sunday ko naman ito napapanood. Hindi ko na maalala masyado ang exact plot basta tungkol ito kay Alex na natilamsikan ng kung anong radioactive na katas at nagkaroon sya ng kapangyarihang maging liquid form at pwede syang dumaan sa mga ilalim ng pinto, kisame, kanal etc etc. Now that I think of it, walang kwenta ang power nya. Ewan ko ba kung bakit ko nagustuhan ito.

Are You Afraid of the Dark?

This show is the shitttt. Eto ang bumubulabog sa aking Friday nights. Ang nagbigay sa akin ng mga nightmares at dahilan ng aking bedwetting episodes. Ang laging sinasabi sa akin ni Doris noon: "Nood ka nang nood ng horror, tapos matatakot ka!" Alavet.

Ang kaibahan ng US series sa local shows? MADAMI. Ayokong simulan ang pagkokompara dahil baka masabihan akong hindi tumatangkilik sa sariling atin.

Featured Blogger: Lio Loco of [SAME SHIT, DIFFERENT DAY]

2011-08-07T21:06:00.007+08:00

http://thessddmantra.net

Paano mo sisimulan ang pagpapakilala sa isang blogger na lubos mong hinahangaan?

Sa totoo lang, hindi ko alam. Sa mga ganitong pagkakataon nahihirapang mag-isip ang tuyo kong utak ng kung anu-anong shit na dapat isali-type. Halos ganito ang nararanasan ko sa tuwing tinatangka kong magsulat ng isang parangal sa iniidolo kong si Jessica Zafra - hanggang ngayon ay hindi pa natatapos ang entry ko tungkol sa kanya dahil sa sobrang galing niya, nangangamba akong baka magmukhang buris lang ang magagawa kong sanaysay. Sa dami ng naiisip at gusto kong sabihin ay hindi ko mapagtagpi-tagpi ang mga salita upang maipahayag ang mga ito ng maganda.

Anyway highway, maglalakas-loob akong ipakilala sa inyo ang ikalawang "featured blogger" ko sa pagdiriwang ng ikalawang taon ng aking walang kakuwenta-kuwentang tambayan. Mga ka-dekads...si Sir LIO LOCO ng [Same Shit, Different Day].

Noong una akong mapadapad sa kanyang crib ay talaga namang nabighani kaagad ako sa kanyang istilo ng pagsusulat. Kasing-tindi ng paghanga ko kay Xerex noong mga panahong nagbibinata akong tinutubuan ng mga buhok sa mga nakakatawang parte ng aking katawan na punung-puno ng raging hormones. Kung ang mga entries ni Ser Lio ay droga, ang sarap nitong simutin hanggang latak hanggang sa ikaw ay lumutang papuntang alapaap. Panalo sa mga banat at may laman ang bawat pangungusap.

ser, kampay tayo pag may pagkakataon!

Si Ser Lio, para sa akin, ay si April Boy Regino, "IDOL". Pero sa kaso ng ating bida, hindi siya ang iniidolo ng masa. Sa lalim ng kanyang pag-iisip at sa madalas na paglabas ng kung anu-anong shit sa kanyang utak na topakin, hindi lahat ay kayang sakyan ang kanyang trip sa buhay. Ika nga niya, hindi ka-wavelength. Buti nalang, isa ako sa mga ka-utak.

Kapag tumatambay ako sa kanyang datkom, lagi kong nasasabi sa aking sarili na "sana ay ganito kalufet ang blog ko!". Sa tingin ko, masarap makasama sa inuman si Ser Lio dahil ang mga trip ko habang umiinom ng bote ng happy horse ay may pinupulutang mga "may sense" na usapan. Kahit na abutin hanggang madaling-araw, walang problema.

May mga blogistang maangas. Meron ding mga nag-aangas-angasan lang. Sa dalawang nabanggit, si Ser Lio ang pinakamaangas. Nakikita ko sa kanyang katauhan ang karakter ni Holden Caufield na galing sa isa sa mga pinakapaborito kong nobela mula kay J.D. Salinger. Kung sa pelikula naman, naaalala ko sa kanya si Tyler Durden na handang makipagsuntukan kay Lincoln. Maihahanay ko rin siya sa mga tulad ng hinahangaan ko ring TNL na si Lourd De Veyra.

Bilang patunay sa kanyang kaangasan, ibabahagi ko sa inyo ang isa sa kanyang mga quotable quotes:

I love writing and someday, when I’ve already reached the stars and danced under stardust sprinkles, I will write the Great Filipino Novel that will put the Philippines in the world literary map. In the meantime though, I content myself with polluting the Internet bandwidth with fuck-me-Freddy rants and unlimited R18 invectives.

Ser, aabangan ko 'yan! Pa-autograph ha.

Heto naman ang regalo ng aking idol matapos kong magmakaawa sa kanya:

TITLE: BANKRUPT

Papano ko ba sisimulan ang pagsasalitype sa isang dekadang hindi naman talaga 'ko dabarkads?

Mahirap balikan ang nakaraan ng Dekada Nobenta kung wala ka talagang maalala. Ano nga naman ang pwede mong maitipa kung sa simula pa lang ng sampung taong ‘yun eh supot pa ang tite mong maugat at TL pa sa tsupon ng gatas sa dibdib ng nanay? Pero mahirap tanggihan ang isang bumibeerday na manunulat ng buladaspir na sa isang buslo ng mga itlog eh alam mong hindi bugok.

No kissing ass. But here's the shit, anyway:

Noong una eh binalak kong ibitin patiwarik ang kung anu-anong shit na pumulandit sa sumusuray-suray na sampayan ng 90's. Pero ano ang silbi ng pagbanggit ng kung anu-anong kaganapan kung pwede namang i-Google ‘yun ng mga batugan? Kaya naman sa halip na patulugin kita sa kwento ng pagsikat ng pager (hindi ko naabutan ‘to) o ng pagsupsop ng sambayanan sa Zagu (meron pa ba nito ngayon?), ng kahindik-hindik na massacre films ng isang huwad na National Artist o ng chumuchuvachuchung kabaduyan ng isang jumu-Jolens na taartits, mas pinili kong pitikin sa pitak ang isang paksang alam kong alam na alam ko at alam kong alam ako:

Taong 1999 nung unang umere sa GMA 7 ang pambatang palabas na di-kalauna’y pinasok na rin ng mga matatanda at isip-bata. Ang totoo niyan eh nauna pa siyang pinalabas sa IBC 13 at RPN 9 pero dahil namumutiktik sa split ends ang dalawang naunang istasyon sa di-nila pagtapos sa palabas, sa bakuran lang talaga ni Felipe Gozon napansin ng masa ang programa.

Sa Japan, anime ang tawag nila sa ganitong uri ng teevee program. Para sa mga magulang at walang alam, cartoon na wala raw maidudulot na maganda. Sa akin? Wala akong pakialam kung Ligaya ang itawag nila sa aking paboritong palabas nung elementarya. Basta ang alam ko, humahangos ako sa pag-uwi galing sa iskul tuwing hapon para mapanood lang ang Ghost Fighter.

Mahuli, taya!

Sinasabing sa lupet ng hatak ng anime na 'to sa mga manonood, maihahalintulad ang alikabok sa kalsada tuwing hapon kapag nananapak si Manny Pacquiao ng milyun-milyong pera sa lona. Kung ang 80's eh merong Voltes V, ang GHOST FIGHTER na siguro ang maituturing na pantapat ng 90's sa kalawanging robot na may laser sword at dalawang tropang trumpo.

Sino nga naman ang makakalimot sa tamang topak ni Eugene na sinahugan pa ng kabulastugan ng chopsuey trio: ang gago pero kengkoy na si Alfred, ang maangas na si Vincent, at ang misteryosong si Dennis? Andiyan din ang supporting cast na sina Jericho, Master Jeremiah, Jenny, Susie, at Michaela. Siyempre pa, mawawala ba naman ang mga Max Alvarado at Paquito Diaz ng palabas? Si Taguro na pag tinabi mo kay Arnold Schwarzenegger eh magmumukang malnoris ang Governor Terminator; ang kapatid ni Taguro na kilala ko lang bilang kapatid ni Taguro; si Sensui na hindi ko alam kung pinaglihi sa giraffe o mahilig lang mag-stretching sa leeg.

Kapag pinalabas na sa teevee ang kagila-gilalas na pakikipagsapalaran ni Eugene at ng kaniyang mga kasama, bawal nang mag-utos si ermats para bumili sa tindahan ni Aling Nena, bawal na ring magpatakbo sa kanto ni erpats para sa yosi at toma. Bawal ang maingay, bawal ang bumubula ang bibig sa dami ng laway. Bawal ang may anghit, bawal ang bad breath.

Dahil sa mga panahong nakatutok na ang lahat sa teevee set, kelangang sina Eugene lang ang bida at walang sinumang talipandas ang manggugulo sa konsentrasyon ng mga manonood.

Nakatutuwang isiping sa simpleng anime na tulad ng Ghost Fighter eh milyun-milyong tao ang naulol sa kwento. Ibang klase nga kasi ang hatak ng programa sa mga manonood. Kumbaga sa pelikula, taob ang cheesy love story na pinagbibidahan ni John Lloyd Mongoloid. Kumbaga sa unang toknakan, na-doglock ang manonood sa programa. Kumbaga sa tae, bestseller echas na pinagpipiyestahan ng mga lasing na langaw sa tabi.

Pero sa dinami-dami ng mga programang ipinagduldulan ng mga istasyon sa teevee, ano nga bang meron sa Ghost Fighter at pinilahan 'to ng masang malamang sa alamang eh fans ni Sharon Cuneta?

Siguro kasi maraming tao ang nakaka-relate sa kwento. Di tulad ng iyaking si Mara na matagal nagdusa sa pang-aapi ni Clara, mabilis ang pacing ng pambihirang plot. Idagdag mo pa rito ang sali-saliwang kwento na siyang dahilan para maging kapana-panabik ang susunod na kabanata.

Siguro kasi ibang klase ang bitaw ng linya ng mga bida. Ang mga karakter eh hindi dumudura ng tipikal na one-liner shits na ilang beses mo nang narinig sa soap opera. Timplado ang bitaw ng dayalogo: pwede kang humagalpak sa tawa sa isang episode dahil sa katarantaduhan ni Alfred tapos sa susunod eh maiiyak sa love story ni Eugene at Jenny.

Siguro kasi ibang realmo ang idinudulog ng anime na 'to at bilang mag-aaral na banas na sa maghapong combo ng basa-sulat-laro sa paaralan, gusto mo lang tumakas sa isang astig na mundong namumutiktik sa adventure at walang suwangit na teacher na kung hindi naglalako ng yema at tocino eh nagpapahinguto sa sipsip na seatmate mong si Shiela.

Noong isang araw lang, habang sakay ng bus papunta sa trabaho, natyempuhan ko bigla ang Ghost Fighter na pinapalabas sa teevee. Pinagmasdan ko ang mga kasama kong naka-pormal-pormalan at naghahabol din siguro sa bundy clock ng opisina. Tutok ang lahat ng mata sa kwadradong monitor at tulad ng dati, bungisngis sa mga patawang banat nina Alfred at Eugene.

Tamo nga naman; walang nagbago.

Bulbulin na't lahat pero heto't nauulol pa rin sa kinagisnang pambihirang kwento ang mga damuho. Siguro nga kasi sa malupet na mundo ng Ghost Fighter, ikaw si Eugene at lahat ng gustong tumarantado sa'yo eh isang Rei Gun lang ang katapat!

P.S.

Kung ang taong 1980-1989 eh 80's o Dekada Otsenta at ang taong 1990-1999 eh 90's o Dekada Nobenta, ano naman ang tawag mo sa taong 2000-2009? Seryoso ako; hindi ko kasi alam. XD

Featured Blogger: Mice Aliling of "ME, MICE-SELF, AND I"

2011-08-01T00:00:00.004+08:00

www.micealiling.com

Agosto na. Blogsary na ng taenang tambayan na ito kaya naman heto na ang pakulo.

Sino si MICE ALILING, kilala mo ba siya?

Siya ang kauna-unahang blogistang ipapakilala ko sa month-long celebration ng anibersaryo ng pagkakatatag ng aking munting lungga. Sigurado akong isa siyang Batang Nineties tulad ko dahil isa siyang malapit na kaibigan. Kapag sinabi kong malapit, ang ibig kong sabihin talaga ay malapit. Kasing-lapit lang tulad ng hintuturo ko kapag gusto kong tanggalin si Tarzan na nagbabaging sa aking tutsang.

Kaklase ko si Mia Grace Estolano mula first hanggang fourth year high school sa St. John's Academy kung saan ka-batch rin namin ang artistang si Bernard Palanca. Transferee ako mula sa Mababang Paaralan ng Kampo Crame, isang public school, noon kaya ang pakiramdam ko ay isa akong outcast sa loob ng isang private school. Wala akong masyadong kaibigan. Buti nalang at dumating si Mia to the rescue. Sa totoo lang, may mga evil friends (na naging evil friends ko rin) siyang nagtatanong sa kanya kung bakit niya ako kinakusap at pinapansin. Bakit nga kaya? Siguro ay may gusto siya sa akin noong mga panahong 'yun!

Maraming beses ko nang nabanggit ang pangalan niya sa mga entries ko dito sa NoBenta, mga apat na pagkakataon na yata. Siya ang nagbigay ng bansag sa barkadahan namin ng mga tropa kong sina Ryan at Noel - tinawag niya kaming "the kutings" noong kasikatan ng trio nila Mark, Eric, at Jomari na mas kilala sa tawag "The Gwapings". Madalas kaming mag-asaran sa kung sino talaga ang mas magaling - ang Bunjubi ba o ang Gangsengroses? Idol na idol niya si Jon Bon Jovi pero hiningi niya sa'kin 'yung project namin sa T.H.E. na wood-carved na pangalan ng idol ko namang si Axl Rose. Si Mia ang katabi ko noong unang sumakay ang barkadahan namin sa Space Shuttle ng Enchanted Kingdom. Sinabihan ko pa siya ng "mamamatay na tayo..." bago kumalas ang rollercoaster sa pinakatuktok ng riles. Si Mice ang nagkuwento sa akin na terror si Ate Sienna sa teleserye ng totoong-buhay kaya nagkaroon ng pabirong komento na "ang taray mo naman pero sa Batibot, kakaway-kaway ka!".

O, 'di ba nineties na nineties ang dating niya? Subukan mong bisitahin ang kanyang Flickr account at maalala mo si Vanilla Ice dahil sa kanyang profile name na Mice Mice Baby!

Minsang nag-outing kami ng barkada sa isang beach resort, nagulat ako dahil meron siyang inilabas na sketch book na ginagamit ng mga artists. Nakita kong dino-drawing niya 'yung dagat tsaka parang puno doon sa isang isle. Nakita niya akong nakatingin kaya tinanong niya ako kung ano ang masasabi ko. Sabi ko, "ahhh, eh...maganda...". Kung ngayon sa akin ipinakita ni Mia 'yun, sasabihin kong ang panget. Bata pa kasi kami noon kaya ayokong masaktan siya sa sasabihin ko sanang, "ano ba 'yan, parang pang-grade one!".

Heto ang malufet, fast forward sa ngayon. Sobrang nagulat ako nang malaman kong meron siyang sariling blog at ang mas nakakagulat, ang theme nito ay photography at art stuff. Paksyet, kapag tinitingnan ko ang mga obra ni Mice ngayon, hindi ko lubos-maisip na siya ang gumawa dahil ANG GANDA-DANDA NG MGA LIKHA NIYA. Maglalaway ka sa mga litrato at mga paintings na ipinagmamalaki niya sa kanyang dotcom.

Pero teka, dahil sa ayaw niyang magsulat ng tungkol sa Dekada NoBenta, binigyan ko na lamang siya ng tatlong katanungan na unang pumasok sa isip ko noong huli kaming nag-usap sa FB chat.

Sinong '90s star ang ayaw mong gumanap bilang ikaw kung gagawing pelikula ang buhay mo at bakit?
Kung local, ako ay nagmamakaawang wag gawin ni Anjanette Abayari dahil (insert accent) I don't speak with an accent, I don't have those boobs and I definitely act better than her. First runner up si Katya Santos. Second runner-up naman si Jolina Magdangal. Choosy ko no?

Kung ikaw ay isang '90s gadget, ano ka at bakit?
Pinag-iisipan ko kung walkman o beeper. Pero parang hindi beeper, kasi hindi sapat sa akin yung iilang characters para sa mensahe na para animong twitter. Tapos kailangan mo pang kumausap ng operator para sabihin yung mensahe mo. Dyahe naman di ba? Mukhang walkman na nga lang. Bukod sa buo ang mensahe, naikanta pa, akalain mo yon?

Ano ang paborito mong '90s na kanta at bakit?
Walk On The Ocean ng Toad The Wet Sprocket. Pakiwari ko lahat ay dumadaan at dadaanan ko lang.

Walang kuwenta ang mga naisip kong tanong kaya ibibida ko nalang sa inyo ang sampol ng kanyang artwork na ginawa niya para sa blogsary ng NoBenta.

"Para kay NoBenta"

mixed media on canvas paper
9" x 14"

Kung ikaw ay isang batang nineties katulad ko, alam na alam mo na kaagad ang tema ng artwork na ito ni Mice.

Bilang regalo ng aking kaibigan, ipamimigay niya ang artwork na ito sa pamamagitan ng isang pa-contest. Simpleng-simple lang ito tulad ng sa "Picture ng Dekada". Ang tawag sa laro ay "CAPTION THIS". Hindi ko na kailangang ipaliwanag kung paano ito gawin dahil nauuso siya sa mga social networks. Heto ang mechanics para mapasainyo ang $200-worth na obra:

Kailangang maging member o subscriber ng NoBenta at Me, Mice-Self, and I.
Isang komento lang kada isang tao ang maaaring ilahok.
Lahat ng mga komento ay tatanggapin hanggang August 31, 2011, 11:59PM.
Mismong si Mice ang mamimili ng mananalo base sa mga komento ng mga sumali.
Ilalathala ang mananalo sa September 1, 2011.

Sali na!

Dalawang Taon ng Dekada, May Pakulo Ba?

2011-07-29T23:44:00.013+08:00

Ilang tulog nalang, Agosto na. Ilang bloghops nalang, magbabakasyon na naman ako sa mahal kong Pilipinas (kahit na iniwanan kita kapalit ang perang kikitain ko dito sa Tsina). Ilang pagpupuyat nalang sa G+, DALAWANG TAON na ang walang kakuwenta-kuwenta kong tambayan na pinagtatyagaan niyong puntahan para basahin ang mga walang kalatuy-latoy kong mga isinusulat!

Dahil na simulan ko na noong nakaraang taon ang paggunita sa aking pagiging TH sa mundo ng pagsusulat dito sa blogosperyo, napagdesisyunan kong ituloy ngaong taon ang munti kong kaligayahan.

OO, MAY PAKULO AKO. MAY PAKONTES PASKYET AT KUNG ANU-ANO PANG MGA TAENANG KADRAMAHAN SA BUHAY.

Ang blogsary ng bahay kong ito ay magkakaroon ng isang month-long celebration katulad ng ginagawa ni Kuya Germs kapag anniversary (noon) ng GMA Supershow. Mabibilaukan ka at manunuya sa isang buwang pagdiriwang ng kaarawan ng NoBenta.

Unang Pakulo. Ngayon ko lang gagawin ang pagpapakilala sa mga iniidolo at paborito kong bloggers sa internet. Sa kani-kanilang mga lungga ako madalas nagpupunta upang maaliw, matawa, mamangha, makapulot ng inspirasyon at para mainggit. Isang kapwa-blogista ang aking ipi-feature kada linggo. May limang linggo ang Agosto kaya naman lima rin ang aking ipagmamalaki sa buong universe. Nandyan ang kaibigan kong magaling sa art na balita ko ay magbibigay pa ng papremyo para sa beerday ng bahay ko. Nandyan din si Master na napaka-wicked ng bunganga. Kasama rin ang paborito kong blogger na may titeng maugat. Taympers, kung 'di niyo ako maintindihan, basta ang sumatutal ng pakulong ito ay ang pagsulyap sa nakaraan.

Pangalawang Pakulo. Bilang paggunita naman sa Dekada NoBenta, ang inyong lingkod ay nagmakaawa sa kanyang mga blogistang hinahangaan. Pinilit ko silang magsulat ng kung anu-anong entry na may kinalaman sa nineties. Mukhang sisiw naman sa kanila dahil mga oldies naman na sila sa totoong buhay. Peace!

Pangatlong Pakulo. Bilang pasasalamas sa mga walang-sawang sumusubaybay sa regular programming ng NoBenta, ang lahat ay inaanyayahan kong sumali sa "PICTURE NG DEKADA" kung saan maaari kayong manalo ng Php1,990.00. Simple lang ang pakulong ito, kung ayaw mong maniwala, basahin mo ang mechanics sa ibaba:

MECHANICS NG "PICTURE NG DEKADA"

Para makasali, kailangang maging member ng blog na ito. Nandun sa itaas 'yung button.
Kailangan ding "i-like" ang NoBenta FB Fan Page. Pwede mong i-click ang LINK NA ITO o kaya naman ay i-click mo ang "like" button ng NoBenta Banner na nakikita mo sa kanan ng monitor mo. Oy, kailangan mo ito dahil dito ko ilalagay ang mga litratong isasali niyo.
Ang mga litratong pwedeng ipanlaban ay mga kuha mo noong Dekada NoBenta (may mga palatandaan na '90s nga ito) o kaya naman ay sa ibang panahon ngunit may bagay na makikita sa litrato na may kinalaman sa Dekada NoBenta. Paalala, ikaw o kasama ka dapat sa photo. Kailangan ding obvious na nineties (at hindi na kailangang ipaliwanag pa) ang panahon kung old skul pics mo ang isasali sa pakontes. Huwag ka na sumali kung 'di mo maintindihan ang parteng ito.
Lahat ng mga litrato ay kailangang ipadala sa aking email: negativejay@yahoo.com. Pakilagyan lang ng kahit konting caption para malaman namin ang kuwento ng iyong pektyur.
Alam naman niyo ang limit ng size ng mga pics na puwedeng i-upload sa FB kaya 'yun ang sundin natin. Ito ay ipa-publish ko sa NoBenta FB Fan Page para husgahan ng mga ibang tao. TAMA KA, PARAMIHAN ITO NG "LIKES".
Hanggang tatlo (3) lang na litrato ang puwedeng isali kada kalahok.
Walang deadline ng submission pero may deadline ang pag-like: AUGUST 31, 2011, 11:59 PM.
Ang pinakamaraming FB "likes" sa kanilang inilahok na larawan ay ang mananalo ng Php1,990.00.
Ang mananalo ay ilalathala sa SEPTEMBER 1, 2011.

'Di ba ang dali-dali lang sumali? Kaya kung mayroon kang pektyur na tulad nito, sali na:

Kuha Noong 1997 sa Club Dredd, ang mecca ng mga Banda Noong 90's

Kuha Noong Reunion ng Eraserheads, ang Banda ng 90's

Nang Mauso ang Mukha sa MTV

2011-07-20T22:33:00.007+08:00

Mukha ang nagiging basehan ng karamihan sa kanilang sapantaha o impresyong ibinibigay sa ibang tao. Kung isa ka sa mga nakasalo sa kagandanhang isinabog ni Bro mula sa kalangitan, ang madalas na impresyon sa iyo ay mabait. Kung maganda o pogi ang mukha mo katulad ko, madalas ay maganda rin ang tingin sa pagkatao mo. Pero kung saksakan ka ng panget, ikaw na ang humusga o magtanong sa sarili mo kung bakit wala ka sa mga circles ng iba sa g+.

Maraming klase ng mukha. May mukhang mayaman na dukha naman sa totoong buhay - napapanood mo ito sa mga lecheserye kung saan bida ang mistisang starlet na ang role ay basurera sa Payatas, 'di ba? May mukhang kontrabidang hindi naman makabasag-pinggan. May mukhang napakabait pero manyak. May mukhang astig pero malambot. May mukhang 'di mapakali dahil natatae. Itong huli ang madalas kong maranasan.

May mukhang tanga lang dahil walang maisip na palabok para sa entry na ito.

Noong kasagsagan ng pagpapalabas ng mga may kuwentang videos sa MTV, may napansin akong pagkakahawig sa "formula" na ginamit ng ilan sa mga paborito kong banyagang musikero para i-promote ng kanilang mga singles. Ano pa nga ba, ang pagtutok ng camera sa kanilang mga mukha!

GARDEN OF EDEN (1992) - Guns N' Roses

Ito ang video ng gangsengroses na ayaw na ayaw ni ermats. Kahit na sinayaw at ni-lipsynch ni mader ang "Sweet Child O' Mine" noon sa kanilang Christmas party, 'di niya nagustuhan ang single na ito ng GN'R. Pang-adik daw kasi ang mukha ni Axl Rose at mukhang tanga 'yung mga pinaggagawa niya at ng kanyang mga kasama sa banda. Lalo na 'yung part na dinilaan ni idol 'yung mic (tapos ngumiti pa) sa mala-manyak na pamamaraan. Ayaw niya rin ang buhok ni Slash na parang naging inspirasyon ni Sideshow Bob ng The Simpsons. Kung papanoorin mo ang vid, talaga namang mahihilo ka sa pagkagalawgaw ni Axl. Isama mo pa ang bouncing ball na inilagay para magmukhang videoke ang dating (kahit na hindi naman mahabol-habol dahil sa bilis ng lyrics ng kanta). Ang totoo, may dalawang versions ang video nito - 'yung isa ay wala 'yung bolang tumatalon-talon pero meron namang mga nagliliparang mga papel katulad ng nakikita niyo sa Pinoy Henyo. Kahit na alin sa dalawa, pang-adik pa rin ang dating. Kaya nga gustung-gusto ko ito!

NUMB (1993) - U2

Ano kaya ang pakiramdam ng isang manhid na tao? Wala siguro kaya nga tinawag na manhid eh. Katulad kaya ng naramdaman ko sa aking etits nang turukan ito ng anesthesia ang nararamdaman ni The Edge habang ginagawa nila ang video na ito? Para sa akin, isa ang vid na ito sa mga pinakamagaling na video na nagawa sa balat ng lupa. Hindi mo babalaking pindutin ang remote control dahil aabangan mo mangyayari sa mukha ng malufet na gitarista ng U2. Peyborit ko ang mga eksenang dilidilaan siya ng dalawang bebot, sinasampal-sampal siya ng bata, tinatali ang kanyang mukha ng lubid, sinasayawan ng belly dancer, at higit sa lahat ay ang paggapang ng dalawang paa sa kanyang mga pisngi. Paborito rin ito ni ermats sa mga kinabubwisitan niyang mga vids sa MTV.

HEAD OVER FEET (1996) - Alanis Morisette

Kilala mo ba ang gerl na nagpasikat sa mga kantang "Ironic", "Hand in My Pocket", at "You Oughta Know"? Kung ang sagot mo ay hindi, rekomendado kong panoorin mo ang vid na ito at magbigay ng puna. Kung ikaw ay isang Batang Nineties, wala ka masyadong magiging reaksyon sa "mukha vid" na ito dahil maganda ang kanta. Si Alanis Morisette 'yan eh, kahit na anong ipakita niya, papanoorin 'yan dahil sikat siya. Kung ako ay isang batang namumuhay sa panahon ngayon, baka ang nasabi ko lang ay "Ate, hindi ka kagandahan kaya huwag kang magpa-cute! Galingan mo naman ang pag-lipsynch!". Taena, magaling din ang nakaisip nito dahil sa unang panood mo, akala mo ay may aantayin kang mangyayari sa mukha niya. Wala namang nagyari, napansin ko lang na kamukha pala niya si Dave Grohl ng Nirvana.

NO SURPRISES (1997) - Radiohead

Magaling ka bang sumisid? Hindi 'yung sa kama ha, 'yung sa da real thing. Kaya mo bang hindi huminga ng ilang minuto habang may tubig sa mukha mo? Magaling ang naisip ni Direk Grant Gee para sa vid na ito ng bandang nagpasikat sa "Creep". "No Surprises" ang pamagat pero nagulat ako dahil noong una ko itong napanood, akala ko ay katulad lang ng vid ni Alanis na walang mangyayaring iba. Bigla mo nalang malalaman na nasa loob pala si Thom Yorke ng isang astronaut-style dome helmet na unti-unting napupuno ng tubig. Kung napanood mo 'yung pelikulang "Men of Honor" ni Cuba Gooding Jr., naiintindihan mo ang sinasabi ko. Sa eksenang nakababad na ang buong mukha ng kantatero, parang nararamdaman mo rin ang hirap sa paghinga. Biruin mo naman, nasa isang minuto ang tinagal ni Thom doon! 'Di siya gumagalaw kaya napansin kong may pagkakirat din pala ang isang mata niya katulad namin ni Randy Santiago. Bukod pa rito, sungki rin ang kanyang mga ngipin tulad ng sa akin!

O sya, hanggang dito nalang mga ka-dekads. Tandaan natin na lahat tayo ay may pagmumukha. Lahat tayo ay may itsura. Ang tae nga, may itsurang mukhang tae, tayo pa kaya?

Beerday Ko, Birthday ng Biko

2011-07-18T21:48:00.002+08:00

BEERDAY KO

July 19, 1978, isinilang ang isang poging-poging sanggol na bunga ng pagmamahalan ng dalawang nilalang. Itinadhana siya ni Bro upang maging tagasulat ng walang kakuwenta-kuwentang tambayan na ito. Taena, tumanda nanaman pala ako ng isang taon. Ang bilis talaga ng panahon. Noong nakaraaang taon lang ay nawala na ako sa kalendaryo, bukas naman ay 33 na ako! Huwag niyo na akong sabihan na tumatanda na ako tulad ng kawawang elepante sa Manila Zoo. Oo na, kayo na ang mga fetus at sperm cells.

Last year ay first time kong magdiwang ng kaarawan sa lupain ng mga kamelyo. Dahil nga big day ko, napilit kong kunan ng pektyur ang aking mga kasamahan sa trabaho gamit ang isang shades na pinagpasa-pasahan. Nandito ang kuwento at nasa baba ang mga itsura ng mga trippers.

Sa mundo naman ng blogosphere, muntik ng tumulo ang uhog ko sa mga picture greeting na natanggap ko sa mga ka-troops. Perstaym kong makatanggap ng ganitong klaseng pagbati kaya naman natats ako. Nandito naman ang kuwento.

Sa FB, nagpost ako ng gustong regalong matanggap - Chuck Taylor pumps na tribute edition para kay pareng Kurt Cobain. Sayang at walang nakabili para bigyan ako. Pero okay lang kung ihahabol niyo ngayong taon.

Ang dami kong drama sa buhay last year, 'no? Ngayong taon ay first time ko namang magdiriwang dito sa lupain ng mga tsekwa. Wala akong trip ngayon. Magpapainom lang ako siguro ng TSINGTAO sa mga kasama ko rito. Tama, 'yung mahal na chinese beer na nauusong bilhin ng mga potang konyotiks diyan sa Pinas. Ang mahal mahal ng isang bote samantalang dito, ang ibig sabihin lang naman nito para sa amin ay "This Shit Is Not Good, Try Another One".

May hiling akong sana lahat ng magko-comment sa entry na ito ay magbigay ng isang bagay o ano mang maiisip na may kinalaman sa Dekada NoBenta. Gusto ko kasing unang gawaan ng entries ang mga naaalala ng mga tambay dito. 'Yun lang. Pero kung gusto mong i-click ang banner ng NakNang, okay lang dahil gusto kong malaman kung may pera nga sa mga taenang nilalagay ko dito sa blog ko.

Sa totoo lang, ang hiling ko para sa aking beerday ay world peace. Dati pa naman ay ito na ang gusto kong makatamtan. Paksyet lang.

BIRTHDAY NG BetLOG KO

Okay, huwag niyo na ngang pansinin ang mga naisulat ko sa itaas dahil wala namang kinalaman sa NoBenta ang mga ito. Kaya ko lang naman ginawa ang patalastas na entry na ito ay para lang ipangalandakan ko sa buong mundo na malapit na ang 2ND BIRTHDAY ng bahay kong ito. Biruin niyo 'yun, magdadalawang taon na pala akong second rate trying hard blogger sa August 8!

Noong nakaraang taon ay may pakulo akong Trivia Challenge na naging matagumpay dahil sa tulong ng mga walang-sawang naliligaw dito. Ngayong taon ay may iba akong gagawin. Hindi ko pa masabi sa inyo ang detalye dahil nakikiusap pa ako sa mga puwedeng makasabwat na tulungan ako sa aking kaepalan. Sa awa naman ni Bro, mukhang positibo ang pagtanggap ng mga taong hinihingian ko ng malaking pabor.

O zsa zsa, padilla, hanggang dito nalang muna. Abangan nalang ang Agosto.