no picture please

not paying on the bus

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 18 Oct 2016 01:24:00 -0700

Karin: You know, you are not allowed to film people without permission and put it on your weblog...

Anna:
Only when I film on a tripod, you said.
Karin:
No. For a tripod you need a permit. To film you need permission.
Anna:
You think that I put everything on my weblog?
Karin:
Well, don't you?

Anna no picture

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 17 Aug 2015 11:46:00 -0700

Anna no picture is verhuisd!

Check out my new website:

http://www.annanopicture.nl/

penny wise-pound foolish

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 28 Apr 2014 22:52:00 -0700

Koningsdag »

woensdag 17 augustus 2009

Ik moet naar de kapper, zegt Josch.

Josch woont in London met zijn vrouw Jenna en beide kinderen Jana en Jody. Het gezin houdt van alliteratie of beginrijm wat naamgeving betreft.
Al sinds de tijd dat ze in New York woonden schrijf ik verhalen over hun leven, maar Josch heeft nog in geen van de verhalen gefigureerd.
Wanneer schrijf je eens over mij, vraagt hij.
De reden waarom Josch niet in de verhalen voorkomt is, dat hij de goeiigheid zelve is en over goedheid is het moeilijk verhalen schrijven. Er moet toch minimaal iets misgaan in een verhaal. Daarbij wil Josch graag heroïsch geportretteerd en herinnerd worden zoals grote mannen waarna vliegvelden en musea vernoemd worden.
Ik zou wel willen dat een vliegveld naar mij vernoemd wordt, zegt Josch.
Josch is bankier. In de advocatenwereld heb je advocaten en strafpleiters. Ook in de bankwereld heb je bankiers en bankiers, Josch is geen strafpleiter, en alhoewel hij met carnaval in streepjesboevenpak verkleed liep is hij eerder het type kinderrechter.

Ik moet naar de kapper, zegt Josch.
Vond al dat je een Elvis Presley kuif had, zeg ik.
Ben drie weken geleden nog geweest, maar het is een goedkope kapper. Het is de goedkoopste kapper van de buurt, zegt Josch.
En omdat hij zo goedkoop is, knipt hij elke keer maar een klein stukje, vraag ik.
Josch antwoordt niet meteen.
Je gaat dit nu niet op je blog zetten, zegt hij. Of toch wel, mijmert hij, je schrijft nooit over mij...

Het is zondag. Jana, Josch en de kinderen zijn naar het park geweest. Het is al laat, als Josch nog naar de kapper wil, moet hij haasten. Jenna wil nog boodschappen doen en ook dat moet voor vijf uur.
That’s not our bus, zegt Jenna als Josch ongeduldig de eerste bus neemt die aankomt bij de halte.
Josch zegt niks en stapt in de bus. Jenna volgt. Josch heeft de kinderwagen met Jody, Jenna de three-year old Jana.
The four J’s.

Ik ga naast Josch zitten. Hij is moe en stil.
Final stop, zegt hij tegen Jenna en hij stapt uit.
Het is nog een flink stuk lopen naar huis.
Het is niet de final stop, zegt Jenna tegen Josch, maar hij is al uit de bus gestapt.
Als de bus wegrijdt begint Josch te rennen.
Wat een haast om bij de kapper te komen, zeg ik.
Hij heeft zijn portemonnee verloren in de bus, zegt Jenna, hij probeert bij de volgende halte te zijn voordat de bus er is.
Het was toch de final stop, zeg ik.
Nee hoor, zegt Jenna.
We lopen richting volgende halte, maar Josch is er niet.
We lopen richting final stop om te kijken of de bus er nog staat op het eind van de route.
Geen bus.

mannentas

Dan gaan we maar naar huis, zegt Jenna.
Daddy is gonna be a little sad, zegt Jenna tegen haar dochter, he lost his wallet.
Is daddy sad, vraagt Jenna, why?
Why did he lost his wallet?
Jana zit in de why-fase en vuurt een reeks why-vragen om haar moeder af pivoterend rond de vraag hoe het heeft kunnen gebeuren dat haar vader zijn portemonnee verliest.
You are gonna make me regret I told you, zegt Jenna na de tiende vraag naar de gemoedstoestand van haar vader en zijn verloren portemonnee.

Thuis aangekomen rent Jana naar haar vader.
Daddy, daddy, did you find your wallet?
Aan daddy’s gezicht te zien, is dat niet het geval.
Hij belt met de bank en blokkeert zijn pasjes. Volgens de informatielijn van de busdienst is de chauffeur naar de busgarage gereden en is die garage inmiddels gesloten.
Maar Josch geeft niet op, hij loopt terug naar het eindpunt van de buslijn en vindt een chauffeur die naar de garage wil bellen; de portemonnee is gevonden.

Jana zegt, kom dan gaan wij boodschappen doen. Ze zet de kinderen in de kinderwagen en loopt richting supermarkt. Na vijf minuten lopen moet Jana plassen. Josch loopt ons tegemoet vanaf de bushalte.
Dan loop jij met pappa mee terug, zegt Jana. Ze vraagt met haar ogen of ik ook met haar dochter terug naar huis wil lopen.

Daddy, daddy are you sad, vraagt Jana.
Daddy, daddy can I help you?
Daddy, daddy can I make you feel better?
Daddy, daddy tommy is goin to the store to buy you a special desert to make you feel better.

Josh neemt een taxi naar de busgarage.
Jana komt terug uit de winkel en maakt zalm met frietjes.
Hij belt, hij heeft zijn portemonnee terug en alles zit er nog in.
Hij neemt een taxi terug naar huis.
Van de 40 pond vindersloon en de taxi-kosten had Josch naar een dure kapper kunnen gaan.
Of een mannentas kunnen kopen, zegt Jenna.

Na de frietjes en zalm, het toetje.
Het make-Josch-feel-better-toetje.
Mag ik het tot morgen bewaren, vraagt Josch. Ik voel me niet goed, ik heb hoofdpijn.
En daar zitten we dan aan het toetje.
Het was niet eens lekker, zegt Jenna, en al die calorieën.

Josch is niet meer naar de kapper geweest dat weekend, maar hij heeft wel het blog gehaald.

anna

Koningsdag 26 april 2014

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Apr 2014 18:34:00 -0700

« koningsdag | no picture please | 26 april 2014 »

26 april 2014

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Apr 2014 06:00:00 -0700

« koningsdag | no picture please | valley of dolls »

Valley of the Dolls

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 25 Apr 2014 18:39:00 -0700

« 26 april | no picture please | shanti-town 24 april »

shanti-town 24 april 2014

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 24 Apr 2014 18:54:00 -0700

« valley of dolls | no picture please | mae klong market »

Mae Klong Market

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 24 Apr 2014 18:50:00 -0700

« shanti town | no picture please | Jana »

Jana

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 20 Apr 2014 18:57:00 -0700

« Mae Klong market | no picture please | haar en mannen »

Jana (8) op de foto in haar opa’s mijnwerkerskleding in het kader van een school project.

Was your father big, vraagt Jana.
A little bit bigger than you are, zeg ik.
Waar did opa dig for in the mine?
What do you think?
Diamonds?
No…
Gold?
Noh..
Geld?
Nee, steenkool.
Wat is steenkool, vraagt Jana verbaasd.

Haar oma vertelt over steenkool en laat nog meer spulletjes zien. Zoals het mijnnummer van mijn vader: 48956. Dat nummer vergeet ik nooit meer, zegt ze.

anna

haar en mannen

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 14 Apr 2014 19:52:00 -0700

Maak me zorgen om mijn 82-jarige moeder die steeds vaker vergeet waar ze haar telefoon neerlegt, hoe de computer te herstarten is als tie het niet meer doet, of wat haar pincode is...

Ondertussen kijk ik naar een uitzending van Pauw en Witteman, niet echt geconcentreerd, want moet BTW-bonnetjes inboeken. Zie een jonge kunstenaar die in Oost-Berlijn woont, de andere gasten zijn o.a. politicus Bosma en een bekende cabaretier. Luister de uitzending niet af om te horen wat Bosma vindt van de kunstuitingen van de jonge kunstenaar, want het is de overeenkomst van kapsels van de gasten die me opvalt.
De bekende cabaretier is Jan Jaap van der Wal en hij heeft hetzelfde kapsel als de jonge kunstenaar die in Oost-Berlijn woont. Het is het kapsel dat mijn vader vroeger had: half-lang haar achterover de schedel gekamd, in vorm gehouden met of zonder behulp van brillcream.

Raar genoeg staat bij de jonge kunstenaar dit ouwelijke kapsel heel erg goed, bij Jan Jaap jeukt het me om de knipschaar ter hand te nemen.
Mannen en haar en hun gel en ijdelheid…
Ik zou er een column over kunnen schrijven, ga ik ook doen, eerst BTW-bonnetjes inboeken…en mijn moeder proberen te bellen om te horen of het goed met haar gaat...

anna

recensie Hoge Doorn

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 12 Apr 2014 19:15:00 -0700

de Hoge Doorn

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 12 Apr 2014 19:13:00 -0700

de Hoge Doorn

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 12 Apr 2014 19:10:00 -0700

24 uur sport

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 12 Apr 2014 19:07:00 -0700

de Hoge Doorn

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 10 Apr 2014 19:25:00 -0700

het kraantje

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 10 Apr 2014 19:20:00 -0700

de Hoge Doorn

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 9 Apr 2014 19:39:00 -0700

de Hoge Doorn

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 9 Apr 2014 19:38:00 -0700

no more push-ups

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 9 Apr 2014 19:29:00 -0700

Als je een verhaal begint moet je het ook afmaken.
Gisteren voor de laatste keer op controle in het ziekenhuis.
Stiekem verwacht je toch dat zo’n arts dan zegt: mevrouw het komt allemaal weer goed.
Dat zei hij niet, hij zei, mevrouw, uiteindelijk went het.
Alle opties nog een keer doorgenomen om de arm weer recht en de zenuw weer aan de gang te krijgen. De opties zijn geen opties want nog meer operaties maken het alleen maar erger. Stabiliseren en behouden van de functies die er zijn is nu het plan.
En ja, veel sporten en nee, no push-ups.
Waarom zou je dat willen, zegt de chirurg, waarom zou je push-ups willen doen.
Daar heeft hij groot gelijk in.
No more push-ups.

We turen nog één keer naar de röntgenfoto’s in alle stadia en vanuit allerlei hoeken. De chirurg geniet zichtbaar van zijn werk, de schroefjes en plaatjes die hij in mijn pols en elleboog gezet heeft om alles weer aan elkaar te zetten. Heb spijt dat ik de foto’s niet heb opgevraagd als souvenir.

Hoe gaat het met je, vraagt hij.
Ik heb besloten dat het goed gaat, antwoord ik.
We nemen afscheid. Hij zegt dat ik altijd terecht kan als er iets is, maar hij hoopt me nooit meer te zien.
Dat beloof ik. Ik beloof dat hij me nooit meer zal zien.
Je went eraan, zegt hij, maar het gevoel in je hand komt niet meer terug en recht zal je arm niet meer worden.
Hij is eerlijk, mijn chirurg.

Haal nog één keer een kroketje in het restaurant, loop nog één keer dezelfde route van het ziekenhuis naar huis en besluit dat het klaar is.
Vanaf nu geen arme arm meer maar captain crooked die naar de sportschool gaat.
Geen push-ups, zegt de chirurg.
No more push-ups.

arme arm the end…

anna

de Hoge Doorn

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 8 Apr 2014 19:43:00 -0700

arme arm en een koeienstal

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 7 Apr 2014 19:56:00 -0700

Krijg een telefoontje van het ziekenhuis.
U had een afspraak morgenvroeg om 9.15 uur, zegt de secretaresse.
Ja, zeg ik en voel de bui al hangen. Het zal toch niet waar zijn dat het afgezegd wordt. Het wordt afgezegd want ik ben ingepland bij een vervanger en niet bij mijn eigen chirurg.
Ik zucht, want weet hoe moeilijk het is om een afspraak te regelen op het overvolle spreekuur.

De doctor heeft gezegd dat hij u persoonlijk wil zien, zegt de medisch secretaresse en ik krijg een nieuwe afspraak; niet in de ochtend maar in de middag. Blij dat ik niet weken hoef te wachtten, zeg ik dat ik er zal zijn. Nu alleen nog maar mijn eigen agenda verzetten.

Het is morgen de generale van de theatervoorstelling de Hoge Doorn van toneelgroep de Bron uit Noorbeek. De voorstelling speelt zich af in een verwaarloosde boerderij-schuur waar de tijd heeft stil gestaan en de koeien achter de publieks-tribune in hun vertrouwde stal staan en gewoon door gaan met poepen en plassen en eten en loeien en al dat wat koeien leuk vinden om te doen.

Nu is het zo dat voor het stuk het belangrijk is dat de stal zo vies en authentiek en stoffig en vol van stro en riekend naar koeienstront blijft. Voor de afspraak van 9.15 uur zou ik fris gedoucht, gepoederd en geparfumeerd in het ziekenhuis kunnen zijn en daarna in werk-kleren de laatste hand aan het decor in de niet zo frisse koeienstal kunnen plegen. Door het verzetten van de afspraak ga ik eerst in mijn werkkleren naar de koeienstal, neem alle aroma’s daar op en ga dan naar het ziekenhuis voor mijn consult.

Zou dat mogen, ruikend naar koeienstront in een ziekenhuis?

Wat een problemen heb ik toch...

anna

vies

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 4 Apr 2014 20:00:00 -0700

Terwijl de lokale dakloze met zijn vriendin Carla al kabalend onder mijn raam doorloopt en ik hem bestudeer om te zien hoe 'vies' een dakloze eruit ziet zodat ik een amateur-toneelspeler morgen kan adviseren in zijn rol, zie ik dat de man niet scheldt op zijn Carla, terwijl zij hem toch klapjes in het gezicht geeft, maar naar haar roept: Carla, Carla, omdat ze voortdurend van de stoep afdwaalt de weg op.

Maquettes maken is leuk, je wordt er wel heel vies van. Kan zo Carla spelen op straat. Misschien de rouwrandjes onder mijn nagels laten zitten en de plaksel op mijn handen niet wegboenen, en dat als inspiratie aan de acteur laten zien die voor zijn rol een zwerver moet spelen....

anna

in de zon werken...

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 2 Apr 2014 20:03:00 -0700

Die zon is te erg, heb mijn werkplek verplaatst van donker naar licht, kijken of het werkt...

workspace...

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 1 Apr 2014 20:11:00 -0700

Oh,oh, het was zo netjes...

een bushokje zonder bankje

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 31 Mar 2014 20:18:00 -0700

Haal mijn moeder op om op bezoek te gaan bij mijn tante in het verzorgingstehuis.
Het is haar verjaardag.
Ik weet niet of ze me nog kent, zegt mijn moeder.
Nee, dat weet ik ook niet, maar tante reageert erg op sfeer.
Sfeer goed, tante blij. Ze kan je hand stevig vastpakken en dan niet meer loslaten.
Van tijd tot tijd kijkt ze opzij om te weten of je er nog bent, en dan lacht ze.
Ze eet taart, een walnootje waar ze een half uur op knabbelt, want niet veel tanden, een chocolaatje en een advocaatje met slagroom.

Dan is de verjaardag weer voorbij. Breng tante in rolstoel terug naar de afdeling waar ze blij is dat ze in een vertrouwde omgeving haar avondboterhammetje kan eten.
De familie ruimt de resten van de feestelijkheden op zodat de vrijwilligers van het koffie-honk de volgende dag niet voor vervelende verrassingen staan.

Nu nog terug naar huis. Ben met mijn 82 jarige moeder op de heenweg al gelopen omdat we drie kwartier op de bus moesten wachten en in die tijd heb je die afstand ook te voet afgelegd, zelfs in het rustige tempo van mijn moeder, de terugweg wil ze toch liever gemotoriseerd, maar de bus laat weer op zich wachten.
Naar de volgende halte lopen, vraagt ze.
We lopen naar de volgende halte. Die heeft ook geen bankje, zegt mijn moeder.
We lopen nog een halte verder naar de bushalte bij de kerk. Daar is een bankje om op de bus te wachtten.

Mensen die zo oud zijn dat ze afhankelijk zijn van openbaar vervoer, hebben een bankje nodig om op dat vervoer te wachtten.

anna