NONGPIMMY - I'm just blogging

ตัวคนเดียวอาจส่งผลให้ไม่กล้าทำเต็มที่

2023-07-27T11:26:00.001+07:00

เมื่อเช้าก็นั่งคิดว่า การที่เราอยู่ตัวคนเดียว มันทำให้เราไม่กล้าทำเต็มที่ เพราะถ้าพลาดมา เราต้องดูแลตัวเอง

ยกตัวอย่างเรื่องกีฬา ไม่กล้าเล่นหรือซ้อมเต็มที่ เพราะถ้าบาดเจ็บมา ก็เป็นเราเองที่ต้องดูแลตัวเอง

จะทำอะไรก็ต้องเตรียมเอง เตรียมอาหารเอง ซักผ้าเอง ทำความสะอาดบ้านเอง ทำงานหาเงินมาทำสิ่งต่าง ๆ เอง

วัน ๆ ไม่มีคนพูดคุย ต้องคิดเอง วน ๆ ในหัว ว่าจะทำอะไรหรือไม่ทำอะไร ไม่มีเสียงเชียร์ หรือเสียงรั้ง จากคนข้างตัว

จะว่าไปก็อิสระดี จริง ๆ มันก็ดีนะ แค่มันไม่มีความเห็นจากคนอื่น ไม่มีคำปลอบใจ ไม่มีกำลังใจ แต่ก็ดีที่ไม่มีคำบั่นทอนจิตใจด้วยเหมือนกัน

น่าจะอย่างที่เขาว่าจริง ๆ คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า

การมีคู่คือ มีความสุขเบื้องต้น มีความทุกข์เบื้องปลาย

การเป็นโสดคือ มีความ....ยังไงดี ทรงตัวเบื้องต้นไปจนถึงเบื้องปลาย แก่มาก็หาทางจัดการชีวิตเอง หาทางเดินทางเอง กินเอง รักษาตัวเอง แล้วก็ตาย

ถ้าพ่อแม่ตาย ถ้าเราแก่กว่านี้ จะเหงาไหมนะ เราจะอยู่ได้ได้ยังไงนะ เราจะมีกินมีใช้ไปจนตายไหมนะ แล้วเราจะตายตอนอายุเท่าไหร่ จะเป็นอะไรตายนะ

คิดแล้วก็หาจุดจบไม่ได้

วันนี้ก็นั่งทำงานหน้าคอมเหมือนเดิมก็ละกัน แล้วตอนเย็นจะไปเล่นแบด ก็ยังดีมีแบดมินตันให้เล่นกะชาวบ้าน ช่วงนี้เล่นแบดก็เพอฟอแมนซ์ไม่ดีอย่างใจคิด อยากจะชนะ อยากจะตีได้ แต่ทำไม่ได้ ก็เป็นทุกข์อีก ต้องปรับที่จิตใจว่า เรามาออกกำลังกาย ฟู่ววววว

คีย์บอร์ดแอปเปิ้ลที่ซื้อมือสองมา ปุ่มไม่ดี เซ็ง คิดว่าซื้อราคาสูงแบบไม่ต่อน่าจะดี แต่ก็ไม่ดี ซ่อมไม่ได้ด้วย แต่มันก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีแบบไม่ดีมาก ไม่ดีแค่นิดเดียว แต่ด้วยความเพอเฟคชั่นนิสอีกละ มันเป็นปุ่มที่ต้องกดด้วย ก็เลยซื้อใหม่ เสียเงินสองรอบเลย สรุปว่าได้คีย์บอร์ดใหม่แล้ว พิมพ์ได้ดีเหมือนเดิม ทีนี้ก็จะต้องหาทางขายคีย์บอร์ดอีกอันที่มีด้วย

รู้สึกความสุขหายไป ต้องกอบกู้ตัวเองก่อนนะ หลายสิ่งอย่าง

โดเมนเนมหมดอายุ - Expired domain name

2023-02-15T15:38:00.003+07:00

ร้อยวันพันปี เรามาเขียนบล็อกน้อยลง

ตอนแรกเอาไว้บ่นไง ตอนนี้ไม่บ่น หรือไปบ่นทางอื่นหว่า

อีเมลเข้ามาว่า โดเมนเนมหมดอายุ เราก็ต่อไป เอาวะ ต่อ ๆ ไปก่อน รักษาชื่อนี้ไว้

เขียนอะไรไม่เขียนอะไรค่อยว่ากันอีกที สวัสดีฮะ

จะหมดปีแล้วไม่ได้เขียนเลย - almost at the end of the year

2021-12-12T09:15:00.002+07:00

ปีนี้ ไปนิวยอร์กอีกแล้ว ชีวิตดีจริง ๆ ก็คือว่าไปฉีดวัคซีนนั่นเอง ฮ่าาา

กลับมาตอนสิงหา เริ่มสนใจคริปโต

ต่อมาเปิดเพจ เปิดหน้า แชร์เรื่องสต็อกโฟโต้

ปีนี้รายได้ทรง ๆ ที่ห้าพัน 🙏🏻 อยากได้เพิ่มอีก อยากขับรถเบ๊นซ์

ปีก่อนคิดว่า kdp จะช่วยอัพรายได้ แต่ก็ยัง แต่ก็ทำอยู่

ปีนี้คิดว่าคริปโตจะช่วยเพิ่มรายได้ แต่ก็ต้องดูกันยาว ๆ นะ

ไปเล่นเกม farmers world นะ เป็นเกษตรกรนะ ที่ราบสูงเบา ๆ นะ 😆

ดื่มไวน์มากขึ้น ตอนนี้รู้สึกว่าจะรู้จักไวน์ cab ทาง napa valley ว่ารสมันจะประมาณนี้นะ

อยากรู้ว่าจะได้รถเบนซ์จริง ๆ ไหมนะ ชาตินี้ 😊

ห้าหกวันก่อนปวดหลัง - back pain

2020-10-17T12:10:00.007+07:00

วันเสาร์ที่แล้วตอนเย็น ๆ เริ่ม ๆ จะปวดหลัง ก็ไปเล่นเซิฟสเก็ตตามปกติ วันศุกร์ก็ยังไปโยคะอยู่เลย

วันเสาร์ดื่มเบียร์ไปสองขวดเล็ก คิดว่าจะช่วยให้ผ่อนคลายและอยากกินให้หมดเพราะซื้อมานานแล้ว กลัวเบียร์บูด ฮ่าาาาา

เช้าวันอาทิตย์ปวดหลังมาก แบบตอนนั่งชักโครกเวลาขยับตัวมันจี๊ด ๆ จื๊ด ๆ เหนื่อยเลย ถ้าไม่ถูกมุมมันจะเจ็บ

นอนพัก นั่งไม่ค่อยได้

วันต่อ ๆ มาเอวเบี้ยวเลย เคยเป็นแบบนี้มาสองสามครั้ง

ชีวิตน้อ ร่างกายมันเสื่อม ห้ามไม่ได้เลยจริง ๆ

กินยาคลายกล้ามเนื้อที่มีไปก่อน ยังดี มีอยู่ แต่ก็ไม่ชอบกินยา ไม่อยากกินยามากในชีวิตนี้ ชอบให้หายเองมากกว่า แต่อันนี้มันรบกวนชีวิตประจำวันละ

นั่ง ๆ นอน ๆ ไป อาทิตย์ จันทร์

ต่อมาวันอังคาร ลองใช้แอพชื่อรักษา โหลดมาจะวีดีโอคุยกับหมอ เติมเงินไป 200 หมอออโธปิดิกส์ไม่ว่างคุยเลย เลยคุยกับเภสัชบอกว่าปวดหลัง สั่งยาทางแอพก็ได้ ไม่ต้องคุยหมอละ ปรากฏว่า ยาจะส่งเคอรี่มา อีก 2-3 วันได้ โธ่ แต่ก็สั่งไปเพราะว่าเติมเงินไปแล้ว สั่งยากับพลาสเตอร์แปะปวดหลังไป 185 บาท เหลือตังค์ค้างในแอพอีก 15 บาท ไม่เสียค่าส่งด้วย นับว่าดี ถ้าอยู่กทม.ก็น่าจะได้ยาภายใน 2 ชั่วโมงแล้วแหละ ตามที่แอพว่าไว้ เนี่ยแหละ ความเจริญยังมาไม่ถึง

เลยเอาวะ ลากสังขารขับรถไปร้านยาสี่พี่น้อง ร้านยาใกล้บ้าน จำได้เพื่อนบอกว่าดี ซื้อยากับพลาสเตอร์ไปอีกร้อยกว่าบาท

ราคายาในแอพกับที่ร้านนี้ก็พอ ๆ กันเลย กลับมากินข้าว กินยา

รักษาตัวเองไป

ในการนี้มีความโชคดีคือ โชคดีที่มีเงิน โชคดีที่มีแกรบฟู้ด ฟู้ดแพนด้า ฯลฯ

โชคดีที่มีสติเข้าใจโลกอยู่ เลยไม่ทุกข์มากเท่าไหร่ แต่ก็ทุกข์อยู่ คนเราเนอะ

เล่าสู่กันฟังไปนะ

เรื่องมีเยอะ แต่เล่าไม่เยอะ เล่านิด ๆ หน่อย ๆ แต่ก็เล่าอยู่ สวัสดี

Year 2020

2020-01-02T00:16:00.000+07:00

เมื่อวานไปเค้าดาวที่ไทม์สแควร์

เราทำได้จริง ๆ ไปถึงตั้งแต่บ่ายสอง มันก็ไม่ยากจนเกินไปนะ เป็นเพราะเตรียมตัวมาดี อ่านมา ศึกษามา พอถึงเวลาจริงก็ราบรื่นตามนั้น ภูมิใจในตัวเองจริง ๆ และนี่ก็เป็นอีก 1 หลักฐานที่พิสูจน์ว่า คนเรา ถ้าอยากได้อะไร มันได้หมดแหละ

2015 ทำร้านกาแฟ อิลลัสเตรชั่น
2016 อิลลัสเตรชัน ไอคอน
2017 ไอคอน
2018 ไอคอน ฟอนต์
2019 ทำไอคอน อิลลัสเตรชั่น วีดีโอ
2020 ว่าจะทำคานวา

วันฝนตก - rainy day in NYC

2019-12-10T11:49:00.002+07:00

วันนี้ฝนตก พรุ่งนี้ฝนตก มะรืนหิมะตก ตามพยากรณ์อากาศน่ะนะ

วันนี้เลยอยู่บ้านทั้งวัน ตอนเช้าออกไปกินกาแฟกะหารเช้าที่ร้านหัวมุมถนน ห้าบาท

กลับมาอยู่บ้าน กลางวันกินขนมปังกะองุ่นในตู้เย็น

ตอนเย็นกินสเต็กที่เหลือเมื่อวานกะเบียร์หนึ่งกระป๋อง

วันนี้ดูยูทูบ เกี่ยวกับนิวยอร์ค ภาษาอังกฤษ ทำรูป อ่านอะไรไปเรื่อยเลย

หมดไปอีกหนึ่งวันในนิวยอร์ค ขอบพระคุณ

มานั่งห้องสมุดสาธารณะ - Public library in Queens

2019-12-05T01:20:00.003+07:00

สิ่งที่ดีของแถวที่อยู่คือมีห้องสมุดสาธารณะที่นั่งทำงานได้ มีไวไฟ มีปลั๊ก มาเดินดูวันก่อนก็ดูหน่วยก้านดี และได้มาลองนั่งจริง ๆ เมื่อวานนี้ตอนสักบ่ายสอง

พอบ่ายสามเด็กเลิกเรียนเท่านั้นแหละ มีเด็กเข้ามานั่งห้องสุดละก็ yelling กัน แบบส่งเสียงดังอะ เด็กเปรตจริง ๆ และก็มีคนอเมริกันบางคนชอบพูดคนเดียว อะไรทำนองนี้

วันนี้เลยมานั่งตอนบ่ายกว่า ว่าจะนั่งเอ็กพอร์ตวีดีโอ เดี๋ยวดูกันว่าจะเป็นไง

นั่งตรงนี้

คนนิวยอร์คกินอาหารเป็นฤดู - Eating in Season

2019-12-03T09:08:00.003+07:00

มีคนที่อยู่นิวยอร์คบอกมาว่างี้

ฤดูหนาว คนแถวนี้จะไม่ค่อยกินสลัด จะกินราเม็ง ก๋วยเตี๋ยวอะไรงี้
ฤดูร้อน จะกินสลัด กินของปิ้งย่าง

ก็เป็นไปได้นะ

อยู่นิวยอร์คแล้ว - I'm in NYC

2019-11-20T23:30:00.001+07:00

มาเที่ยวอยู่นี่ได้ 10 วันแล้ว

พบว่า

มันก็คือเมืองเมืองหนึ่ง มีสถานที่ คน ของขาย ระบบการเดินทาง ฯลฯ แบบที่เมืองควรจะมี

ที่สะอาดก็มี ที่สกปรกก็มี ที่บ้าน ๆ ที่หรู ๆ พิซซ่าอันละ 1 พิซซ่าอันละ 4 มีให้เลือก

คนทำงานต่าง ๆ กันไป

มันก็แค่นี้แหละ

ตอนนี้ยังหาที่สงบ ปลอดภัย นั่งทำงานสร้างสรรค์ไม่ได้

ตอนนี้ออกไปเดินดูเมืองทุกวัน เดินจนเจ็บเท้า และก็รู้สึกว่าถ้าเราจะเดิน เราจะเหนื่อยหาข้อมูลว่าวันนี้ต้องเดินไปที่ไหนอะไรยังไง และพอไปถึงที่ต่าง ๆ ก็ต้องใช้พลังสมองในการศึกษาว่าประวัติของสถานที่นี้เป็นมายังไง รู้สึกเหมือนเรียนรู้ทั้งวัน

ไฮ ๆๆ Statue of Liberty

จะไปนิวยอร์คอาทิตย์หน้า - I will go to NYC next week

2019-11-03T22:50:00.002+07:00

ถ้าเราคิดถึงมันได้ เราก็ทำมันได้

เอาว่ะ เอาจริง มาจริง จะไปนิวยอร์คละนะ

วันนี้ตื่นมาด้วยความฝันแปลก ๆ รู้สึกเนือย ๆ เหมือนจะไม่สนุกทั้งวัน

ตื่นมาอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน เอาผ้าไปใส่เครื่อง

ออกไปกินกาแฟสตาบัคส์แถวบ้าน สั่งกาแฟโคลบรูวไอริชครีมวิทคอฟฟี่เจลลี่ และครัวซองเนยมากิน กะว่าจะอ่านหนังสือเดอะสตอรี่เทลเลอร์ซีเคร็ท ก็ไม่อ่าน ไม่มีใจอยากอ่าน

มีกล้องอยู่ในกระเป๋า มีความคิดขึ้นมาว่า เราไม่ได้อยากล้วงกล้องออกมาถ่ายรูป ถ่ายวีดีโอแบบจริงจัง มันไม่ใช่สไตล์ หรือจะมาตั้งกล้องทำ vlog อยู่ตามร้านกาแฟ อันนี้ก็ไม่ใช่แนว อยากกินกาแฟ กินขนมอยู่เงียบ ๆ ไม่เอิกเกริก ชื่นชมบรรยากาศไป อย่างนี้มากกว่า วันนี้ก็อยู่ร้านกาแฟไถมือถือไป

สิบโมงกว่าไปเดินซื้อของ สิ่งที่ต้องซื้อคือ กระดาษทิชชู ถุงซิปล็อก กระดาษกรองกาแฟ

กลับบ้านมาตากผ้า

กินไวไวหอยลายผัดฉ่าใส่ไข่ใส่หมูใส่ปลาหมึกแห้งเป็นอาหารกลางวัน

บ่ายเล่น Rov เกือบทั้งบ่าย

นั่งสมาธิ แล้วก็ง่วง

นอนตอนสี่โมงแบบกึ่ง ๆ ว่าจะหลับแต่ก็ไม่หลับเท่าไหร่

ตื่นมาเล่นเกมและนั่งลิสต์ว่าจะจัดของอะไรไปนิวยอร์คบ้าง เขียนส่ิงที่คิดลงกระดาษ

กินกัมมี่แบร์วอดก้าที่ทำไว้ มันต้องแช่เย็นจริง ๆ ด้วย มันถึงจะยังเป็นตัว ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับยี่ห้อวอดก้าด้วยหรือเปล่า

ตอนเย็นเริ่มทำขนม อยู่ ๆ จะทำก็ทำ ต้องใช้ครีมชีสให้หมดเพราะว่าจะไปนิวยอร์ค 2 เดือน คือทำชีสทาร์ต วันนี้เกิดอาการคิดถึงแก้มด้วย

ลืมซื้อโยเกิร์ต ขึ่มอไซค์ไปซื้อโยเกิร์ตเซเว่นแถวบ้าน ระหว่างขี่มอไซค์ก็คิดว่า รู้สึกเหงา คิดถึงว่าตอนปลายปีที่แล้วยังทำชีสทาร์ตกับแก้ม และตอนนี้แก้มตายแล้วเมื่อกลางปี ชีวิตคนเราเนอะ เกิดมาคนเดียว ตายไปคนเดียว รู้สึกเหงา ก็ให้รู้ว่ารู้สึกเหงา รู้มันไปอย่างนั้น

ทำขนมไป

ทำขนมถ่ายรูปลงเฟสบุค พอมีคนมาไลค์ ใจมันชุ่มชื่นขึ้นมา พอมีเพื่อนมาเม้น ใจมันก็ดี๊ด๊าขึ้นมาอีก รู้สึกหายเหงาขึ้นมา โซเชี่ยลนี่มันยังไงนะ บอกไม่ถูก เราควรเล่นหรือไม่ควรเล่น บางทีมันก็ทำให้เรารู้สึกดีบางทีมันก็ทำให้เรารู้สึกแย่ วันนี้ทำขนมยังไม่เสร็จ กะว่าจะอบพรุ่งนี้และทำต่อให้เสร็จ

ไปนิวยอร์คก็ไม่รู้จะทำอะไร รู้สึกกลัว กลัวเหงา กลัวเบื่อ ไปตั้ง 2 เดือน จะได้อะไรหรือไม่ได้อะไรก็ไม่รู้

กะว่าไปดูเทพีเสรีภาพ ไปกิน ไปเดินดูเมือง แค่นี้แหละ ไปใช้เงิน

ทางธรรมก็ไปสะสมสัญญา สิ่งที่เห็นก็คือรูปเท่านั้นเอง

ช่วงนี้ก็อ่านก็ฟังอะไรไปเรื่อยเปื่อยเยอะ ถ้าเราศึกษาทางธรรม เราต้องไม่ซึม ต้องไม่เฉื่อย ไม่เนือย ถ้าซึม ๆ ปลง ๆ เกิดมาแล้วก็ตาย ปลง ๆ ไป นี่ผิดทางแล้ว เราก็เอะใจว่า เราอาจจะมาผิดทางอยู่ก็เป็นได้ รึป่าวนะ ทุกวันนี้ รักษาศึลข้อ 1-4 ได้ ข้อ 5 ได้บ้างไม่ได้บ้าง นั่งมาธิเกือบทุกวัน พยายามมีสติตลอดเวลาทั้งวัน รู้สึกได้ว่าชีวิตอารมณ์ไม่สวิงมาก ตอนเวลาขับรถ ชิวมากขึ้น ใครอยากแซงเชิญ

มีงานที่ดี ไม่ต้องทำงานกับคนอื่น ไม่มีความกดดันใด ๆ อยากพักก็ได้ อยากทำก็ได้

หรือว่าเหงา จะมีแฟนมั้ยชาตินี้ ไม่รู้อะ นี่คือสิ่งที่ไม่รู้ได้ด้วยตัวเอง

ฟังคลิปโจนจันไดพูดในเท็ดทอล์อก ทำไมชีวิตต้องยาก ถ้าเรามีเวลากับตัวเองเยอะ เราจะหาได้ว่าเราอยากทำอะไร ตอนนี้สิ่งที่เราทำที่เรียกกว่างาน ก็ทำไปแบบงั้น ๆ ไม่ได้ชอบมาก แพชชั่นคืออะไร อ่อ คือเสาวรส เอี๊ยดดด เดี๋ยว มีกีตาร์อยู่ อยากเล่นกีตาร์เก่ง ๆ แต่ก็ไม่หยิบมันขึ้นมา งงตัวเองมาก งงมากแม่ แล้วก็เล่นเกม รู้ว่าไร้สาระมาก คือเกม มันก็วน ๆ อยู่แบบนี้ มันละยากมากเลย มันเป็นราคะ

จำได้ในคลิปตอนนึงหลวงพ่อปราโมทย์บอกว่า
โทสะ มีโทษมาก ละง่าย
ราคะ มีโทษน้อย ละยาก
โมหะ มีโทษมาก ละยาก

ฟังคลิปน้องจอยลูกบัณฑิตร้องเพลง let it be แล้วน้ำตาซึมเลยวันนี้

สงสัยวันนี้จะเซนส์ซิทีฟ

มีความคิดว่าจะไปนิวยอร์ค - thinking about go to New York City

2019-08-17T22:11:00.002+07:00

ในโลกยุคใหม่นี้ เวลาคิดอะไรเราก็จะป่าวประกาศให้โลกได้รู้ และกูเกิ้ลก็จะรู้ เฟสบุคจะรู้

ทำให้โฆษณาที่เกี่ยวข้องมันขึ้นมาตามสื่อต่าง ๆ ที่เราใช้อยู่หน้าคอม

ได้อ่านหนังสือเรื่อง the four แล้วก็รู้สึกว่า บอษัทเหล่านี้มันร้ายจริง ๆ แต่ยังไงเราก็ต้องอยู่ไปน่ะนะ

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าด้านดีนั้นก็มีอยู่มากมาย เช่น อยากไปนิวยอร์คเหรอ หาข้อมูลสิ แค่สงสัยอะไรก็เซิชกูเกิ้ล และเราก็ได้คำตอบทันที จากหลาย ๆ แหล่ง มันช่างตอบโจทย์ได้ความพึงพอใจมาก ๆ

ต่อไปนี้ก็คงจะอ่าน ๆๆๆๆ รีเซิช ๆๆๆๆ แล้วจะยังไงก็ค่อยว่ากันอีกทีเนอะ

เกือบปีแล้ว - Almost one year

2019-07-11T22:02:00.002+07:00

เกือบปีแล้ว ไม่ได้เขียนอะไรเพิ่มเลย เพราะว่าบางทีก็คิด แต่คิดในใจ ไม่ประกาศให้ชาวโลกรู้

ไม่ต้องการใครก็ไม่รู้ที่บังเอิญผ่านมารับฟัง อาจเป็นเพราะเราโตขึ้น

เราเรียนรู้วิธีอยู่บนโลกนี้ได้ประมาณหนึ่งแล้ว เราผ่านบทเรียนต่าง ๆ ในชีวิตที่มากขึ้น ๆ

เราทุกข์น้อยลง ก็เลยบ่นน้อยลง ด้วยความที่แรก ๆ เขียนบล็อกเพื่อระบายสิ่งต่าง ๆ (ก็คือบ่นนั่นแหละ) แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า บ่นไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ก็เลยไม่บ่นดีกว่า

ต่อไปอาจจะเขียนแชร์เกี่ยวกับความคิดอะไรงี้มากขึ้นนะ

เมื่อกี๊ตอนอาบน้ำนึกออกอยู่นะว่าจะเขียนอะไรบ้าง แต่ตอนนี้นึกไม่ออกละ ก็เลยมาเขียนเวิ่นเว้อ

ชีวิตตอนนี้โดยรวมก็ดีนะ มีเงินใช้ มีที่นอน มีแมคบุคใหม่มือสองซื้อมาจากอีเบย์สองพันเก้าร้อยเหรียญ กิกิ ส่งมาแบบผ่านชิปปิ้ง (รอเป็นเดือนแน่ะ ใจหายตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ แต่สุดท้ายแมคบุคโปรก็มา)

ก็ยังทำงานวาดรูปขายออนไลน์เหมือนเดิม อยากทำวีดีโอด้วย โมชั่นกราฟฟิค ฯลฯ ก็เลยซื้อคอมที่สเป็กแรงหน่อย

สาธุ ขอให้ขายคอมเครื่องเก่าได้

อยากไปนิวยอร์ค พอร์ทแลนด์ แกรนด์แคนยอน บาหลี อะไรทำนองนี้ แต่ก็ขึ้เกียจหาข้อมูล ที่จริงแล้วเก็บเงินไปก่อนดีกว่า ฮ่าาาาา

ยางมัดผมหาย - I lost my hair tie

2018-09-07T12:19:00.002+07:00

ยางมัดผมสุดไฮโซ ประหนึ่งว่าเส้นละร้อย ซื้อมาจากร้านเซฟโฟร่าที่ซานฟราน 3 อัน $8

แจกชาวบ้านไป เหลือไว้ใช้ที่ตัวเอง 1 เส้น

เส้นเดียวเท่านั้น หาย!

โลกทั้งใบเหมือนจะสลาย หนังมัดผมของชั้ลลลลล คิดเลยนะว่าจะไปตัดผม จะได้ไม่ต้องใช้หนังมัดผม

แต่ก็เซิชหาดูว่าจะซื้อที่ลาซาด้าอะไรพวกนี้ ไปเจอเว็บ beauticool.com (โฆษณาให้นะ)

มีขาย 215 บาท ราคาถูกกว่าเซฟโฟร่าอีก แต่บวกจัดส่งอีก 50 บาท ก็เลยพอ ๆ กัน แต่ถ้าซื้อของอย่างอื่นด้วย เค้ามีจัดส่งฟรีด้วย แต่ก็ไม่รู้จะซื้ออะไร

เลยจัดมา 1 กล่อง จ่ายเงินผ่านบัตรเครดิต

ส่งเร็วดี แพ็กมาใหญ่เลย แต่ของเราก็นิดเดียวอะนะ

แพ็กมาอย่างดี ห่อบับเบิ้ลมาด้วย ทั้ง ๆ ที่ของเรามันไม่แตกหรอก 555 ดี ๆๆ

สบายใจละ

ก็เลยเล่าสู่กันฟัง

อยู่เมลเบิร์นแล้ว - I'm in Melbourne

2018-02-27T12:10:00.001+07:00

ในที่สุด ก็ได้มา เมลเบิร์นก็คือเมลเบิร์น อากาศดี พระอาทิตย์ตกสองทุ่ม

ใช้ได้

นอยเอเอ็ม

ตอนนี้เจ็บคอ ดันไม่สบายซะได้

ขอให้เจอแมวตัวเป็น ๆ ทีเถอะ

เราทำได้ถ้าเราเชื่อว่าเราทำได้ ก็แค่ขอวีซ่าสองครั้งเอง ก็ได้มา สบาย ๆ มาถึงตม.แค่มองหน้าเทียบกับพาสปอร์ต ไม่ถามซักคำ แต๊งกิ้วแล้วก็เข้ามาเลย

วีซ่าท่องเที่ยวออสเตรเลียผ่านแล้ว - got travel visa australia

2018-02-20T15:43:00.001+07:00

ในที่สุดก็ได้วีซ่าท่องเที่ยวออสเตรเลียมาครอบครอง

ขอไปสองครั้ง ครั้งแรกไม่ผ่าน ครั้งที่สองผ่าน

สรุปให้สั้น ๆ เผื่อนคนที่ไม่อยากอ่านยาว
1. เราขอวีซ่าท่องเที่ยวแบบ single ก็ได้แบบ signle 3 เดือน เราวางแผนไปทั้งหมด 24 วัน
2. ระยะเวลา ซับมิตฟอร์ตมวันที่ 8 กพ. เก็บไบโอเมตริค 9 กพ. มีคนโทรมาสัมภาษณ์ 19 กพ. หลังจากมีคนโทรมาสัมภาษณ์อีกประมาณ 5 นาทีอีเมลผลวีซ่าก็มาเลย สรุปใช้เวลาทั้งสิ้น 7 วันทำการ
3. เงินในบัญชีมีอยู่ประมาณแสนห้า

จะเล่าให้ฟังนะ

หลังจากครั้งแรกที่ไม่ผ่านก็นอยด์ไปนิดนึง คือเราอาจจะประเมินต่ำไป คิดว่ามันจะง่าย ๆ แบบว่า เมกาก็ไปมาแล้ว อังกฤษก็ไปมาแล้ว ออสก็คงจะชิล ๆ
ปรากฏว่า ขอวีซ่าไป ซับมิทฟอร์มไปปุ๊บวันนี้เย็น ๆ ยังไม่ทันไปเก็บไบโอเมตริค วันรุ่งขึ้นอีกเมลว่าวีซ่าไม่ผ่านมาเลยจ้า ไม่มีการโทรมาสัมภาษณ์อะไรใด ๆ ทั้งสิ้น ฟิ้ววววว....สามพันกว่า ปลิว

เราถึงขั้นงงว่า เฮ้ย ไม่ได้ไปเก็บไบโอเมตริค ผลออกแล้วเหรอ แต่หลังจากอ่านกระทู้พันทิปก็พบว่า มีเหตุการ์แบบนี้เกิดขึ้นได้เหมือนกัน

ดังนั้น ในการขอครั้งต่อไปของเราต้องทำให้ดีที่สุด

ในจดหมายเหตุผลที่วีซ่าไม่ผ่าน เค้าบอกเราดังนี้

ประเด็นหลัก ๆ คือ
1. ไม่เชื่อว่าเราจะไปอยู่ออสเตรเลียแบบชั่วคราว ก็คือว่าไม่เชื่อว่าจะกลับไทยนั่นแหละ
2. เรื่องของหน้าที่การงานและการเงินไม่สตรอง

จากการที่ไปอ่านมา จากหลายที่มาก เจ้าหน้าที่เค้าจะสนใจว่าเงินที่คุณได้มานั้นได้มายังไง ถ้ามีเงินก้อนใหญ่เข้ามาต้องบอกว่ามันมายังไง แบบว่ามีเอกสารบอก เช่นเราขายงานได้เงินมาตู้ม เราก็เอาสัญญาที่ตกลงกันว่าจะขายงานกันเป็นจำนวนเงินเท่านี้นะ แนบไปด้วย เราว่าน่าจะรวมไปถึงคนที่ ถูกหวย ขายบ้านขายรถได้ ได้โบนัส ถอนออกมาจากหุ้น ไรเงี้ย ควรแนบเอกสารไปด้วย

ครั้งแรกที่เรายื่น เราไม่ได้ยื่นเอกสารทางการงานเลย เพราะทำงานเป็นกราฟฟิคดีไซน์ฟรีแลนซ์ ทำกับหลายที่ ไม่มีต้นสังกัด เรายื่นแค่สเตทเมนท์เซฟจากคอมของธนาคารกรุงเทพ ยอดเงินมีอยู่ประมาณแสนสามหมื่นบาท และการเคลื่อนไหวบัญชีมีเงินมันมีเข้ามาตู้มสองแสน กับสี่ห้าหมื่น ๆ อะไรเงี้ย

เราจึงแก้เกมโดย
ประเด็นที่ 1 ที่ว่า ไม่เชื่อว่าเราจะไปอยู่ออสเตรเลียแบบชั่วคราว เราส่งเอกสารเพิ่มดังนี้
1. ทะเบียนรถยนต์(เนี่ย ๆๆ ชั้นมีรถนะ)
2. บิลค่าไฟที่ให้ตัดบัญชีเรา(มันจะมีชื่อเราอยู่ เพื่อที่จะสื่อว่า เนี่ย ๆๆ ชั้นมีบ้าน ชั้นจ่ายค่าไฟ)
3. ข้อนี้ไม่แนะนำนะ แต่เราซื้อตั๋วเครื่องบินแล้ว คือว่าซื้อไว้ตั้งแต่ก่อนขอวีซ่า เพราะมีตั๋วโปร เราเลยแนบตั๋วเครื่องบินไปด้วย(เราก็เห็นคนไม่แนะนำกันเยอะ แต่คนก็ซื้อตั๋วก่อนอยู่ดี ฮาาาาา)

ประเด็นที่ 2 เรื่องของหน้าที่การงานและการเงินไม่สตรอง ครั้งนี้จะจัดเต็ม
1. เราแคปเจอร์หน้าจอเว็บไซต์ที่ทำทำงานด้วยเกือบทั้งหมด สิบกว่าเว็บที่เราวาดรูปขาย เซฟเป็นไฟล์ pdf ไป แล้วก็เขียนหัวข้อว่า online agencies that I work for เอาลิงค์พอร์ตโฟลิโอใส่ไปด้วย
2. เราเซฟ history จากใน paypal ว่ามีคนจ่ายเงินให้เรานะ เซฟเป็นไฟล์ pdf มาประมาณ 6-7 เดือน ให้เห็นว่ามีเงินเข้า
3. เราไปธนาคาร ไปขอเสตทเมนท์(รอบนี้มียอดเงินแสนห้า)และbank cirtificate(อันนี้เค้าจะมีสรุปว่ายอดเงินในบัญชีเรามีเท่าไหร่ เราบอกให้เค้าแปลงเป็นหน่วย AUD ด้วย ของเรามีประมาณ 6000AUD) แบบจริงจัง เสีย 200 รอรับได้เลยของธนาคารกรุงเทพ เอามาสแกนแล้วแนบไปกับที่ขอวีซ่า
4. สเตทเม้นแบบโหลดเอาจากอินเตอร์เน็ตแบงกิ้งของธนาคาร อีก 3 ธนาคาร ได้แก่ ไทยพาณิชย์ กสิกร กรุงไทย ซึ่งเงินก็มีไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ แบบหลักพัน หลักหมื่นต้น ๆ แต่เราก็คิดว่า การมีบัญชีธนาคารเยอะ ๆ ก็เป็นหลักฐานที่เชื่อได้ว่าเราจะกลับมาไทยเหมือนกันนะ แบบว่ามีความผูกพันธ์ทางธุรกรรมทางการเงิน(อันนี้มโนเองนะ) เราว่านะ การที่เราจะไปเที่ยวได้ เราต้องแสดงให้สถานทูตเห็นว่าเรารวย รวยแบบไปเที่ยวได้ รวยด้วย ผูกพันธ์กับเมืองไทยด้วย อะไรเงี้ย น่าจะผ่านได้ง่าย
5. แคปเจอร์หน้าจอสรีมมิ่ง พอร์ตหุ้นว่ามีเงินนะ มีอยู่หมื่นห้าได้
6. เอาสัญญาเซนต์ขายงาน แนบไป 2 สัญญา ว่าขายงานนะ ครั้งก่อนได้หกหมื่น ครั้งนี้ได้แสนแปด อะไรก็ว่าไป เราคิดว่ามันคือที่มาของเงิน
7. เอกสารใบภาษีของ shutterstock ตั้งแต่มี 2014 2015 2016 2017 ให้เห็นว่าเราทำงานที่นี่มานานนะ อะไรทำนองนี้
8. เอกสารสรุปคำนวณภาษีจากเว็บ TSD ว่าเรามีหุ้นนะ มีปันผลนะ อะไรเงี้ย

แผนการท่องเที่ยว เราทำแบบคร่าว ๆ มาก หาไว้แต่ที่พัก พักโฮสเทล เรายังไม่ได้จองนะ แค่แคปหน้าจอว่า เนี่ย จะจองที่นี่นะ เค้ามีโปรโมชั่นแบบนี้(ซึ่งตอนนี้เราก็จองแล้วที่แรกจริง ๆ จ่ายเงินแล้วเพราะวีซ่าผ่านแล้ว ลั้นลา ๆ ส่วนที่อื่นเดี๋ยวรอไปถึงออสค่อยว่ากัน อยากไปเดินดูบ้านเมืองก่อน)

ทำในเวิร์ด แล้วเซฟเป็น pdf แนบไป

อีกอย่างที่อยากเล่าให้ฟัง ด้วยความที่ใกล้จะเดินทาง แต่วีซ่ายังไม่ออก เราเลยหาทางว่าจะมีคาถาหรือมีวิชากำลังภายในไหนได้บ้างที่จะช่วยเร่งวีซ่า ใน immi account เราสถานะมันขึ้น assetment in progress เราก็แบบว่า ทำไมคนอื่นเค้าได้เร็ว แล้วเราได้ช้า เซิชหาข้อมูลอยู่นั่น บางคนเก็บไบโอเมตริคเช้า วีซ่าออกเที่ยง บางคนวีซ่าออกเย็น ป้าด มันจะเร็วอะไรปานนั้น ของเราผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ไม่ออก
เราเลยส่งอีเมลพร้อมตั๋วเครื่องบินว่า เนี่ย...เราใกล้จะเดินทางแล้ว ช่วยเร่งวีซ่าให้หน่อย(แต่เขียนเป็นภาษาอังกฤษแบบสุดภาพนะ แบบว่า could you please blah blah blah.....)ไปตามที่ info.... vfs เค้าบอกว่า เค้าไม่มีหน้าที่ในการพิณาวีซ่า เร่งไม่ได้ แล้วเค้าก็ให้อีเมลสถานทูตออสเตรเลียมา เราเมลไป เป็นออโต้เมลตอบกลับมาว่า เมลคุณจะไม่ได้รับการฟอร์เวิร์ดต่อนะ เราคิดว่าเค้าคงไม่รับเร่งวีซ่าหรอก แต่เราก็ถือว่าเราได้เมลไปแล้ว ข้อมูลตรงนี้ก็ไม่ได้ช่วยเพื่อน ๆ ขอวีซ่าได้เร็วขึ้นนะ คือเราทำไปแล้วมันไม่ได้ผล เราเลยมาบอกว่ามันไม่ได้ผล

ถ้าจะให้ดี ก็ควรขอวีซ่าล่วงหน้า เผื่อเวลาไว้เยอะ ๆ แต่ก็นั่นแหละ บางทีมันก็ รู้....แต่มันไม่ได้ทำ เราก็คิดว่าเราเผื่อเวลาแล้วนะ แต่พอมันใกล้วันเดินทางมันก็ชักหวั่นใจว่าจะไม่ทัน แต่ของเราสรุปก็ทัน ถ้าไม่ทันคงได้เสียเงินเลื่อนตั๋วโปร(ซึ่งราคามันก็จะไม่โปรนะซี่ ปัดโถ่ว!)

ที่จริงจะว่าไป เราก็ขอวีซ่าล่วงหน้านะ แต่ครั้งแรกดันไม่ผ่าน เสียเงินขอวีซ่าสองรอบ ...เจ็ดพัน ดูสิชีวิต

เรื่องเจ้าหน้าที่โทรมาสัมภาษณ์
เบอร์ 023446300 โทรมาตอนประมาณสี่โมงเย็น เป็นจนท.ผู้หญิง คนไทย เค้าคุยประมาณ 5 นาที มีคำถามประมาณนี้ ไปเที่ยวที่ไหน ไปกี่วัน ทำงานอะไร ระหว่างเที่ยวจะเอาเงินจากไหนใช้ เล่าให้ฟังหน่อยว่าจะแผนเที่ยวจะทำอะไรบ้าง เรียนที่ไหน ในระยะสองปีนี้ได้เดินทางไปไหนมาบ้าง มีแผนจะไปกี่เมือง จะไปนิวซีแลนด์ไหม

ในระหว่างรอผลวีซ่า เราก็ถือเป็นการฝึกจิตนะ มันลุ้น มันกลัวไม่ผ่าน แต่เราต้องวางใจ เราต้องเชื่อว่ามันจะผ่าน สวรรค์ต้องเปิดทางให้เรา เราก็นั่งสมาธินะ เพื่อให้บุญจากการนั่งสมาธิส่งผลให้วีซ่าผ่านอย่างราบรื่น แล้วเราก็จะได้มีสติปัญญาในการคิด การเตรียมเอกสาร แล้วเราก็เตรียมของเหมือนว่าวีซ่าผ่านแล้ว รอวันเดินทาง เช่น หาข้อมูลท่องเที่ยว ทำความสะอาดบ้าน ไปขูดหินปูน เซิชหาที่แลกเงิน หาข้อมูลเรื่องการใช้บัตรเครดิตที่ต่างประเทศ เอารถไปเข้าศูนย์ ฯลฯ อะไรเงี้ย คือเราก็ถือว่า ถ้าวีซ่าผ่าน เราก็ได้จัดการชีวิตเรียบร้อย แล้วไปเที่ยวได้ ถ้าวีซ่าไม่ผ่าน ก็ถือว่าได้จัดการชีวิตล่ะวะ อาจจะต้องเตรียมขอวีซ่าครั้งที่ 3 และเลื่อนตั๋วเครื่องบิน คือว่า เราคิดว่า ไม่มีอะไรมาหยุดเราได้ เราก็จะทำจนถึงที่สุด ถึงจะยอมแพ้ แค่โดนปฏิเสธวีซ่าครั้งเดียวทำอะไรเราไม่ได้หรอก ฮ่า ๆ

ถ้าเราเชื่อว่าเราทำได้ เราก็จะทำได้ เฮ่!

การนัดหมายล่วงหน้าเพื่อเก็บข้อมูลไบโอเมตริค - Australian visa biometric collection appointment

2018-02-11T11:55:00.000+07:00

หลังจากยื่นวีซ่าไปแล้ว เราต้องนัดล่วงหน้าเพื่อเก็บไบโอเมตริคด้วย พอเก็บเสร็จก็เข้าหน้าเว็บ immi account เพื่อไปกดปุ่ม information provided

เราก็ดูจากกระทูนี้ https://pantip.com/topic/37039582

ไปที่นี่ https://online.vfsglobal.com/GlobalAppointment/Account/RegisteredLogin

ใครสร้างแอคเคาท์แล้วก็ล็อกอินเข้าไป หรือสร้างแอคเคาท์ใหม่ก็ได้ คลิกที่ New user? มันจะพาไปหน้านี้

https://online.vfsglobal.com/GlobalAppointment/Account/RegisterUser?Length=7

คือตอนแรกเรามีปัญหากับการตั้งพาสเวิร์ดมาก ต้องตั้งให้เงื่อนไขตามนี้

Your Password should have minimum 8 and maximum of 15 characters with at least 1 Uppercase, 1 Lowercase Alphabet, 1 Number and 1 Special Character ($ @ # $ ! % * ? &)

นั่นแหละ เราตั้งให้มีตัวพิมพ์ใหญ่ ตัวพิมพ์เล็ก ตัวเลข และ $ ก็ผ่าน

ผ่านแล้ว จะล็อกอิน ไม่ได้อีก มันขึ้นแบบนี้ Failed to get visiting country and residing country details

เปลี่ยนเบราเซอร์ก็แล้ว เคลียร์แคชก็แล้ว ทำยังไงก็ไม่หาย
เราเลยโทรหาสถานทูตอีกแล้ว ถามเค้า เค้าบอกว่าเค้าก็เคยเจอเคสแบบนี้

วิธีแก้คือให้อีเมลหา info.auth@vfshelpline.com (หาได้จากหน้านี้ http://www.vfsglobal.com/Australia/Thailand/thai/contact_us.html)
แล้วแนบ แคปเจอร์หน้าจอที่มันล็อกอินไม่ผ่าน และบอกยูสเซอร์เนมพาสเวิร์ดเค้า เค้าจะแก้ให้

เราเมลไปตอน 10.39 AM เค้าตอบเมลมาตอน 11.33 AM ก็รวดเร็วใช้ได้เหมือนกัน

ตัวอย่างข้อความที่เราเมลไป

Dear VFS team,

My name is xxxxxx xxxxxxxx. I have a problem with appointment login page. It says "Failed to get visiting country and residing country details"

My email : xxxxxxx@xxxxxxxxxxx.xxx

Password : xxxxxxxxx

Please help

Best,

ชื่อเรา

พอล็อกอินได้ก็เข้าไปจองคิวนัดหมายตามกระทู้นี้เลย https://pantip.com/topic/37039582

พอถึงวัดนัดจริงก็ปริ๊นใบนัดกับเอาพาสปอร์ตที่จะเดินทางไป

เราไปที่ศูนย์เชียงใหม่ ไปถึงเค้าก็จะถามว่านัดไว้มั้ย ขอดูใบนัดพาสปอร์ต แล้วถึงให้เข้าไป เราไปถึงก่อนเวลา เค้าก็ให้เราเข้าก่อนนะ ไปนั่งรอคิว แล้วพอถึงเวลานัดเราเค้าก็เรียกเลย เป๊ะเฟร่อ หรือบังเอิญก็ไม่รู้นะ

เสียค่าใช้จ่ายไป 851 บาท มีแสกนลายนิ้วมือกับถ่ายรูปให้เห็นหูด้วย อุตส่าทำผมกะลาครอบไปต้องเอาผมคล้องหูอีก เสียใจ....กับทรงผมจริง ๆ

ใช้เวลาตั้งแต่เริ่มจนจบก็เกือบ ๆ ชั่วโมงรวมรอคิว

สาธุ ขอให้ได้วีซ่า single ก็เอา multiple ก็ดีมาก ๆ

ขอวีซ่าท่องเที่ยวออสเตรเลียแต่ไม่ผ่าน - Australian travel visa IMMI Refusal Notification

2018-02-11T11:16:00.000+07:00

มีตั๋วเครื่องบินราคาถูก jetstar กรุงเทพ เมลเบิร์ล กรุงเทพ เราเลยอยากไปเที่ยว ก็ซื้อตั๋วเลยจ้า
หมื่นสี่กว่า ๆ รวมต้องซื้อน้ำหนักกระเป๋าเพิ่ม

ทีนี้มาขอวีซ่าท่องเที่ยวไปออสเตรเลีย ดูตามกระทู้นี้เลย
https://pantip.com/topic/33377717

ยื่นไปวันพฤหัสที่ 4 มค. ตอน 16.09 ยังไม่ได้ไปเก็บไอโอเมตริค กะว่าไปทำวันจันทร์ ปรากฏว่า วันศุกร์ที่ 5 มค. เวลา 14.38 มีอีเมลมาว่า IMMI Refusal Notification with Decision Record ห๊าาาา อัลไลกัน ยังไม่ได้ไปเก็บไบโอเมตริคก็พิจารณาวีซ่าได้เหรอ

พอวันจันทร์ เลยโทรถามสถานทูต เบอร์นี้ 021187100 เป็นระบบอัตโนมัติ สุดท้ายกด 0 ติดต่อเจ้าหน้าที่ เราก็ถามว่า ยังไม่ได้ไปเก็บไบโอเมตริค ผลวีซ่าก็ออกได้เหรอ เค้าบอกว่า ได้ และยืนยันผลตามนั้น

เราก็โอเค อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปเสียตังค์ค่าไบโอเมตริคล่ะว้า

ในจดหมาย Refusal เค้าบอกตรง Reason for Decision ว่า
ไม่เชื่อว่าเราจะกลับไทย
หลักฐานการทำงานไม่สตรอง

ประมาณนี้

เราทำงานเป็นฟรีแลนซ์(หรือเรียกว่าเป็นเจ้าของกิจการก็ได้เนาะ อิอิ) เราวาดรูปขายทางเน็ตกับเว็บต่างประเทศ(shutterstock อะไรพวกนั้น) ไม่มีสลิปเงินเดือน ไม่มีใบลางาน มีการรับเงินผ่าน paypal แล้วค่อยโอนเงินเข้ามาในแบงค์ไทย

ตอนเรายื่นครั้งแรก เงินในบัญชีมี 13x,xxx ประมาณแสนสามกว่า เราเซฟไฟล์จากออนไลน์แบงกิ้ง แล้วแนบไป แค่นั้น ใบเดียว
หลักฐานการทำงาน เราแค่กรอกว่าเราทำงานกับ shutterstock ตอนกรอกวีซ่าแค่นั้น ไม่ได้ยื่นอะไรเพิ่มเติม

เราคิดว่าวีซ่าออสจะง่าย ๆ แต่เราก็ประเมิณผิดไป

เอาล่ะ อย่างน้อยเค้าก็บอกเหตุผลที่ปฏิเสธวีซ่าเรา และเราจะยื่นครั้งต่อไป เราจะเตรียมเอกสารให้แน่นหนาขึ้น ครั้งแรกขอแบบ multiple ไป ครั้งที่สองจะขอแบบ single ดูว่าจะได้มั้ย

รู้สึกเซ็งมาอีก - upset again

2017-09-08T19:34:00.001+07:00

หรือว่าจะเป็นวันนั้นของเดือน หรือว่าฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง

วันนี้รอคนมาติดตั้งเครื่องซักผ้า นัดบ่ายโมง เค้ามาบ่ายสอง....เซ็งที่ 1

ระหว่างติดตั้ง เค้าเปิดมือถือดูรายการตลกไปด้วย เราก็คิดว่า ชีวิตมันชิว ๆ ดีเนอะ คิดว่าเค้าดูมีความสุขในชีวิตกันจัง แล้วเราล่ะ การที่ต้องมาติดต่อเรื่องต่อเติมบ้าน ให้เค้ามาทำนั่นนี่นู่นให้ที่บ้าน เป็นงานที่เราไม่ชอบเลย มันเหมือนต้องอยู่คนละฝั่งกับคนที่เราไปจ้างงาน แบบว่า ต้องคอยจับผิดเค้า ช่างมือดำแล้วทำกำแพงเลอะเงี้ย เราก็ไม่ชอบ ต้องดูว่าเค้าทำงานเนี้ยบมั้ย ต้องติ ต้องคอยตรวจงาน เป็นอะไรที่ไม่สนุกเลย เครียด กลัวว่าเราจะโง่รึป่าว กลัวว่าเค้าจะหลอกรึเปล่า แล้วช่างเค้ารู้จริงมั้ย อะไรเงี้ย ไม่สนุกเลย เซ็งที่ 2

ไปร้านติดตั้งครัวบิ๊วอิน ทำสัญญา ครัวนี่ก็แพงสลัด ๆ ทำอะไรนิดอะไรหน่อย ก็คิดเงิน ถ้าจะติดติดซิงค์ 800 นี่คือต้องมีท่อน้ำดีน้ำทิ้งให้ละนะ เราต้องไปหาช่างที่อื่นมาหาท่อน้ำดีท่อน้ำทิ้งในผนังให้อีก มือจับแบบตัว J อันละ 200 แล้วถ้าจะเจาะผนังก็ไม่รับประกันอีก ทำปลั๊กไฟจุดละ 500 หินสังเคราะห์สีขาวแพงกว่าหินสีดำอีก วัสดุไฮกลอสแพงกว่าพาทิเคิลเคลือบลามิเนตอีก แล้วที่เราชอบนี่แพง ๆ ทั้งนั้น จัดเต็มเป็นแสน รู้สึกหวิว ๆ เลย เราเอาบัตรเดบิตให้รูด รูดไม่ผ่านอีก บัตรหมดอายุ เอ้อนั่น เซ็ง 3 จะโอนเงิน โอนเกินครั้งละ 5 หมื่นไม่ได้อีก เสียค่าธรรมเนียม 2 รอบ เซ็ง 4

พอละ ๆ

เรื่องดี ๆ คือ เกิดมาหน้าตาดี มีรถขับ โทรศัพท์มีกล้อง รถก็สตาร์ทติดดี แอร์เย็น มีข้าวกิน มีเงินจ่ายค่าซื้อของ แค่นี้ก็ดีแล้วชีวิต

ช่วงนี้รู้สึกเบื่อชีวิต - depress

2017-08-13T10:46:00.000+07:00

ช่วงก่อนก่อน
เปลี่ยนยาง เพราะว่ารู้สึกว่ายางมันผิวแบบแตก ๆ แล้ว ไม่มั่นใจเวลาขับรถฝนตก

ช่วงก่อน
รู้สึกโดนตัดหางปล่อยวัด โดยการที่ต้องจ่ายค่าพรบ. ประกันรถเอง

ช่วงนี้
ต่อเติมบ้าน ใช้เงินตัวเอง รู้สึกเงินจะหมด ไม่มั่นคงเลย และต้องคิดว่าจะต่อเติมบ้าน ทำครัวทำหลังคาแบบไหน ซึ่งเป็นงานที่ไม่ชอบทำ ไม่ได้อยากจะคิดว่าจะใช้กระเบื้องลายไหนขนาดเท่าไหร่ อะไรขนาดกี่เซนติเมตร อะไรสู่งกี่เซน ท็อปเคาน์เตอร์แบบไหน หลังคาแบบไหน เสาแบบไหน เอาเสาวางตรงไหน หลังคาตรงไหนถึงตรงไหน ไม่ชอบคิดพวกนี้ แต่อยากให้มันเสร็จมาแล้วถูกใจเลย ซึ่งในความเป็นจริงเราก็คิดว่า มันจะถูกใจนั้นคงเป็นไปได้ยาก ถ้าเราไม่บอกว่าเราอยากได้อะไร

ทำฟอนต์มา 10 ฟอนต์ ขายได้รวม ๆ ทำมาสองเดือน ก็ $168.98 มันก็พอได้นะ แต่ก็ยังไม่พอใจ

ไอคอนก็รายได้ลดลง

ภาพสต็อกก็ทรง ๆ

รวม ๆ ก็เดือนละพัน แต่ก็ยังรู้สึกไม่อุ่นใจ

การมีเงินก็ไม่ได้ประกันว่าเราจะรู้สึกสงบอุ่นใจ เราจะต้องมีเงินเท่าไหร่เราถึงจะรู้สึกอุ่นใจว่ามีเงินแบ็คอัพเราอยู่ หรือจะเป็นเพราะว่า ถึงเราจะหาเงินได้เยอะ แต่พ่อเราบอกว่ ระวังไม่สบายและเงินก็จะหมดไปกับการรักษาตัว เพราะว่าเราไม่ได้เป็นข้าราชการ สิ่งนี้หรือมันอาจจะฝังเข้าไปในจิตใต้สำนึก ถ้าเราคิดว่าเราอาจจะไม่สบายแล้วเงินจะหมด มันก็อาจเกิดเหตุการณ์เราไม่สบายแล้วเงินก็หมดจริง ๆ ก็ได้ พ่อไม่น่าใส่โปรแกรมแบบนี้ให้เลย แต่ในเมื่อพ่อใส่โปรแกรมมาแล้ว เราย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้ว เราก็ต้องรีโปรแกรมใหม่

เราต้องผ่านช่วงเวลานี้ไป เรารู้ตัวว่าเราเศร้า เศร้าอะไรก็ไม่รู้ วันนี้ล้างจานอยู่ นึกถึงพ่อแม่ก็เศร้า เศร้าที่เราทั้งหมดมีกรรมร่วมกัน เศร้าที่พ่อแม่จะต้องมีลูกแบบนี้ ทำให้พ่อแม่ทุกข์ใจ และลูกก็ต้องมีพ่อแม่แบบนี้ ทำให้ลูกทุกข์ใจ กรรมที่เจ็บแสบที่สุดคือกรรมที่เกิดกับคนในครอบครัว เพราะมันหนีไปไหนไม่ได้ ยังไงมันก็คือคนในครอบครัว ดูสิ สังสารวัตร แต่เราก็เกิดมาแล้ว ก็ใช้ชีวิตไป หาเงินใช้ชีวิตทางโลกให้มันหมดชาตินี้ไป ระว่างทางก็ปฏิบัติธรรมไป พอตายไปก็ไปนิพพาน คิดมันก็คิดได้ แต่ความเบื่อความเศร้าความซึม มันก็จะแวะเวียนมาหาเราอยู่ร่ำไปน่ะนะ

แวะมาอัพเดทบล็อกก็เมื่อเวลาแย่ ๆ บล็อกนี้มันศูนย์รวมความคิดลบ ๆ จริง ๆ

แต่ก็ดีเมื่อได้เขียน จะได้ทบทวนความคิด จะได้ระบายความคิดออกไปบ้าง เรารู้สึกว่า ไม่มีคนฟังเรา เพื่อนไม่ฟังเรา เพื่อนฟังแล้วก็ตอบสนอง แบบไม่เข้าใจเราอะ พอเราพูด เขาก็จะบอกว่า ถ้าเป็นเขาเขาจะงั้นงี้งู้น มันก็ใช่ไง ก็ถ้าเป็นเขา เขาไม่รู้สึก เขาจะทำงั้นงี้งู้น ก็เป็นเรื่องของเขา ก็ถูกแล้ว แต่เราไม่ได้รู้สึกว่า ถูกเข้าใจ เพราะฉะนั้น ต่อไป ไม่ต้องพูดให้ใครฟังดีกว่า หรือไม่ก็ต้องเลือกคนที่จะพูดให้ฟัง

แต่สิ่งดี ๆ ของครอบครัวคือ พ่อแม่ พ่อแม่ ถ้าเราบอกให้พ่อแม่ฟัง พ่อแม่จะฟังเรา และถึงเราทะเลาะหรือรู้สึกแย่ ๆ กับพ่อแม่บางครั้ง แต่มันก็จะไม่มีทางเลิกคบหรือเลิกคุยกันแน่ ๆ เพราะยังไงเราก็คือพ่อแม่ลูกกัน แต่กับเพื่อนเราสามารถตัดขาดไปเลยก็ได้ พ่อแม่ก็ดีอย่างนี้

ถ้าทำบ้านเสร็จ ถ้าเงินเหลือ อยากไปบาหลี ไม่รู้ว่าจะไปทำไมเหมือนกัน ก็ไป ๆ มัน อยากหาอะไรใหม่ ๆ ให้ชีวิต ทำไมน้อ คน gen y มันขี้เบื่ออย่างนี้ เมื่อไหรจะเจอสิ่งที่ใช่ "my thing" อะ เราเล่าความเครียดเรื่องบ้านให้พ่อแม่ฟัง พ่อแม่ก็บอกว่า เดี๋ยวจะออกตังค์ให้ บางครั้งพ่อแม่ก็บล็อกเรา บางครั้งพ่อแม่ก็จะช่วยเรา เห้อออออ....

รู้สึกไม่ไว้ใจใครเลยอะ เราไม่สามารถฝากชีวิตหรือความรู้สึกหรือคาดหวังคนอื่นได้เลย พอไม่ไว้ใจใครก็จะรู้สึกโดดเดี่ยว แล้วเราก็จะใช้ชีวิตไปวัน ๆ มันก็แค่ตื่นมา หาอะไรกิน ไปวาดรูป ไปโยคะบ้าง กลับบ้าน ชีวิตมันแค่นี้เหรอ คนเราเกิดมาแค่นี้เหรอ เราเลยเบื่อไง แต่เราถามแม่ แม่ก็ไม่เบื่อนะ คนอื่นอาจจะไม่เบื่อ คนที่เบื่อคือคนที่มีปัญหาหรือเปล่านะ เราก็รู้ด้วยนะว่าความสุขมันอยู่ที่เรา ไม่ได้อยู่ที่คนอื่นไม่ได้อยู่ที่สิ่งของภายนอกที่จะทำให้เรามีความสุข รู้แต่ก็ไม่สามารถไปถึงความสุขนั้นได้ ข้าวก็มีกิน บ้านก็มีอยู่ เงินก็มีใช้ แล้วชีวิตยังไม่รู้สึกอุ่นใจและความสุขอีก เห้ออออ.....

รู้สึกว่าไม่มีที่อยู่ที่บ้าน ไม่มีที่นั่งทำงานหน้าคอม ต้องขึ้นไปทำบนห้อง มันบรรยากาศไม่ดีเลย มันมืด เปิดแอร์มันก็หนาว เตียงก็ยุบ มันห้องนอนอะ มันเก้าอี้ไม้แข็ง ๆ กับโต๊ะพับที่พ่อซื้อไว้ในห้อง นั่งทำงานได้ไม่ดีเลย พอลงมาข้างล่าง ก็ไม่มีโต๊ะนั่งของตัวเอง และที่บ้านก็เปิดทีวี ในทีวีก็มีแต่ข่าวแย่ ๆ แย่แบบแย่ ๆ มีแต่เรื่องชาวบ้านแบบว่าไม่รู้ซะยังจะดีกว่า รู้ไปก็ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตดีขึ้นมา แต่ที่บ้านก็เปิดทีวีตลอด พอเรามาอยู่ข้างล่างเราก็ต้องฟังข่าวหรือดูภาพอะไรพวกนี้น่ะเหรอ เราก็ขึ้นไปอยู่บนห้อง บนห้องก็ไม่เวิร์คอีก แบบไม่มีที่อยู่อะ เห้ออออ......

ไม่มีอะไรจะบ่นเลย - nothing to complain

2017-06-07T00:10:00.000+07:00

เริ่มบล็อกนี้จากการอยากบ่น บ่น ๆ บ่นไปในเน็ตให้คนผ่านไปผ่านมาได้อ่าน(คนที่ผ่านมาอ่าน ก็ว่างเนอะ อ่านเรื่องบ่นชาวบ้าน ฮาาาา)

พอเขียนไป ๆ ความคิดเราก็ปรับไป เปลี่ยนไป จนถึงจุดที่เข้าใจว่า บ่นไปก็ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตดีขึ้น พอในชีวิตจริงเลิกบ่น ชีวิตในเน็ตก็เลิกบ่นไปด้วย เลยไม่ได้เขียนบล็อกเลย เอ้า!

ชีวิตคนเราดีขึ้นได้จากการเปลี่ยนความคิดจริง ๆ เมื่อโลกภายในเปลี่ยน โลกภายนอกก็เปลี่ยนตาม ปัญหาที่เราผ่านมันมาได้ ก็ทำให้เราเก่งขึ้น ช่วงขาลงก็ขาลงชั่วคราว ที่จริงช่วงขาขึ้นก็ขาขึ้นชั่วคราวด้วยนะ โลกเรามันก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้าเริ่มเข้าใจสัจธรรมนี้ เราก็ไปนิพพานกันเถอะ ไม่ต้องมาเกิดกันอีกแล้ว เมื่อมีเกิดก็มีแก่เจ็บตาย มันก็วน ๆ อยู่อย่างนี้ ดังนั้น แบ่งเวลาหันหน้าหาทางธรรมกัน

ทุกวันนี้ชีวิตเรา ทำงานเมื่อไหร่ก็ได้ ที่ไหนก็ได้ อยากทำเมื่อไหร่ก็ทำ อยากหยุดก็หยุด ขายรูปออนไลน์อะนะ เอาไลฟ์สไตล์ชีวิตเป็นที่ตั้ง แล้วก็ทำไป บางอย่างในชีวิตมันก็ไม่ได้ตรงไปตรงมา พูดอธิบายยากเนอะ แต่ส่ิงที่จริงเลยคือ ทุกอย่างเริ่มจากความคิดทั้งนั้น ไปดีกั่ว บั๊ย

สรุปค่าใช้จ่ายไปลองอยู่อเมริกา - cost to live in USA

2017-02-03T22:09:00.000+07:00

ช่วงนี้ค่าเงินอยู่ที่ประมาณ 35 บาทกว่า

ไป 42 วัน 41 คืน Dec 20,2016 - 31 Jan, 2017

ทั้งทริป อยู่ที่ $4394.23 ประมาณ 153929.88 บาท ว้าว ๆๆ เราก็สามารถใช้เงินเราได้ทั้งหมดนะเนี่ย คือแบบ เราก็เจ๋งเหมือนกันนะ มีเงินแสนห้าไปเที่ยวอะ (ยักไหล่)

ตั๋วเครื่องบิน
- Korean Air CNX-ICN-SFO ไปกลับ 32565 บาท คิดเป็น $930.43

ค่าที่พัก $1359.88 แยกได้ดังนี้
- คนในเครกลิสต์ 2 คืน 66
- Amsterdam hostel 5 คืน 150.65
- Adelaide Hostel 4 คืน 221.42 ไม่น่าเลย จองใน booking.com มันบวกค่านั่นนี่เพิ่ม วิธีจองที่ถูกที่สุดคือ จองในเว็บของโฮสเทลเอง จำไว้เลย
- Airbnb แถว sunset district 7 คืน 258 นี่ก็บวกเพิ่มจุกจิก ไม่ได้ถูกกว่าอยู่โฮสเทลเลยเอาจริง ๆ ไม่มีอาหารเช้าด้วย แต่เราอยากลองใช้ Airbnb ดู และอยากลองอยู่แถบบ้านคนดู เลยเลือกที่นี่
- Adelaide Hostel รอบสอง พัก 23 คืน 663.81 รอบนี้อีเมลไปขอราคาพิเศษ เพราะจะพักนาน ก็ได้ด้วย เหลือคืนละ 28.57 ก็ดี นอนยาวเลย

ค่ากิน ใช้ เดินทาง ตอนอยู่ซานฟรานแบบเต็มที่ คิดเป็น $2103.92
อยากกินอะไรก็กิน กินปู กินอาหารญี่ปุ่น สเต็ก กินกาแฟ ชามุก กินอาหารแบบประหยัดก็มีนะ ช่วงที่ไปแรก ๆ ซื้ออาหารแช่แข็งมากิน ฯลฯ

ความคิดช่วงนี้
การไปซานฟรานครั้งนี้ ทำให้เราขยายคอมฟอร์ตโซนของเราออกไป เราสามาถทำอะไรก็ได้ ถ้าเรามีเป้าหมาย แต่เรารู้สึกเนือย ๆ เฉื่อย ๆ อะ คือคนเรา ถ้าตั้งเป้ามันทำได้ แต่ปัญหาคือ ไม่มีเป้าไง ไม่รู้ทำไม คือเราไม่อยากทำอะไร ไม่อยากไปไหนเลย นี่คือความรู้สึกของช่วงนี้นะ

มีอยู่ทีนึงตอนอยู่ซานฟราน 3 สัปดาห์ได้ รู้สึกเบื่อมากเลย แบบเออ ก็ซานฟราน จะเลื่อนตั๋วเครื่องบินกลับไทยเลยมั้ย อะไรเงี้ย แต่ก็อยู่ให้ครบตามที่วางแผนไว้ คือแบบเราก็คิดว่า คนเราก็แค่คิด แล้วก็ทำตามแผน ก็แค่นั้นแหละชีวิต เราไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเท่าไหร่เลยอะ ถ้าผิดแผน ก็หาทางใหม่ ถ้าตามแผนก็ทำไป อะไรเงี้ย ไม่มีตื่นเต้น ดีใจ เสียใจแบบสุด ๆ เลย

อีก 3 วันกลับบ้าน - 3 days to go back home

2017-01-29T02:58:00.000+07:00

สวด ๆ ไปเลย อยู่จนไม่รู้จะทำอะไร

เต็มที่มากเลย พอใจมาก อยู่เต็มที่ กินเต็มที่ ไม่อดอยาก ไม่โหยหาอาหารไทย ร้านอาหารไทยเยอะดี

ดีแล้วที่ตัดสินใจมา ถ้าไม่มาก็ไม่แล้วใจซักที ขอบคุณที่มีเงินมากินใช้

อยู่โฮสเทลมากเกินไป โหยหาความเป็นส่วนตัว

หนาวเกินไป ในตอนแรก แต่ตอนนี้ก็เริ่มอุ่นขึ้นมาละ ก็โออยู่ คนเราต้องการที่อุ่นที่อยู่เพื่อพัก และพร้อมที่จะไปเผชิญที่เย็นข้างนอก แต่ถ้าที่พักไม่อุ่นจะซัฟเฟอร์มาก

กิน จนไม่รู้จะกินอะไร

เดินจนปวดเข่า หลัง ๆ ไม่อยากเดินละ ขี้เกียจเดิน เลยนั่งรถบัสเอา

บางวันก็กลัว กลัวอะไรก็ไม่รู้ กลัวโฮมเลสเข้ามาหา หรือมาพูดด้วย

กลัวสายตาคนอื่น ต้องก้าวข้ามอันนี้ไปให้ได้ ต้องช่างมัน

ถนนหนทางตอนหลัง ๆ นี่ดีเพราะเริ่มจำถนนได้ ไม่ต้องดูแผนที่บ่อย

ขึ้นรถสาธารณะหลายอย่าง รถบัส ไลท์เรล รถbart รถราง รถ อยู่ powell เคยไปรอรถสาย N ที่รอรถบัส รอยังไงก็ไม่มา มาแต่สายตัวเลข กับสาย F รอจนเหนื่อย เลยเซิชเน็ตดู อ้าว ต้องลงไปรอที่สถานีรถ bart ข้างล่าง โอ เก็ตเลย

มานี่ได้อะไรบ้างนะนี่

ได้รู้จักเมืองซานฟรานซิสโก มันก็เป็นอีกเมืองหนึ่งอะนะ มีคน มีห้าง มีร้าน มีอะไรต่าง ๆ เหมือนที่ไทยมีนี่แหละ มันเป็นวิถีชีวิตของคนเมืองนี้

มาได้เห็นความเหลือเฟือของอเมริกา อาหารไซส์ใหญ่ ทิชชู่มีใช้ไม่ขาด กาแฟกับชามุกราคาพอ ๆ กัน

สตาร์บัคส์ก็คือกาแฟที่มีมาตรฐานหนึ่งในอเมกา มันราคาอเมริกาพอมาบ้านเรามันก็เลยแพง ที่นี่ คนโฮมเลสก็กินสตาบัคส์ เอาแก้วสตาร์บัคส์นั่นแหละมาขอเงิน โอ้ย

จะดีมาก ๆ ถ้าซานฟรานไม่มีโฮมเลส ไม่ชอบโฮมเลสจู่โจมเลย หะ ๆๆ แต่พอไปเดินแถวทางบ้านคน หรือทางที่ไม่มีโฮมเลส มันก็รู้สึกดีอะนะ โฮมเลสชอบอยู่ถนน market, eddy, ellis, leavenworth และตามห้องสมุดและสวนสาธารณะต่าง ๆ เราก็ทำใจกล้า ๆ เดินไปอะนะ เดินไม่หยุด ก็ไม่มีอะไรนะ หรือบางทีเราคิดมากไปเองก็ไม่รู้

คนแปลก ๆ เยอะ เดินพูดคนเดียว นั่งรถสาธารณะต่าง ๆ แล้วก็พูดอยู่คนเดียว คือแบบก็กลัวเบา ๆ อะนะ อย่ามาใกล้ แต่บางทีกลิ่นนี่ก็แบบแรงอะนะ

สิ่งที่ชอบมากที่สุดคือ ปู ที่ฟิชเชอร์แมนส์วอฟ มาก็จะมากินปูนี่แหละ

ช็อกโกแล็ตร้อน กิลาเดลี อันนี้ก็อร่อย วิปครีมอะไรไม่รู้ อร๊อย อร่อย 55

วันที่ 16 ในเมกา - 16 days

2017-01-08T12:30:00.000+07:00

เมืองซานฟรานซิสโก มองเห็นเบย์บริจด้วย

[วันที่ 16 เริ่มรู้สึกอินกับเมือง] จะเล่าให้ฟังฮะ พิมพ์มาเมกา เพราะว่าอยากรู้ว่า ถ้ามาอยู่แล้วจะรู้สึกยังไง การมาอยู่ประเทศโลกที่หนึ่งนี่ ความคิดแรกคือ มันต้องดีมาก ๆ แน่ ๆ เลย ทั้งผู้คนเฟรนลี่และบ้านเมืองที่เป็นระเบียบเรียบร้อยและความอิสระในการแสดงออกของผู้คน

วันนี้ต้องไปทำภาระกิจคือเอากาแฟไปให้เพื่อนของเพื่อนที่ยูซีเบิร์กลี่ ซึ่งอยู่เมืองใกล้ ๆ กัน ต้องนั่งรถไฟไป ตามสเต็ป คือนั่งรถไฟ(ชื่อว่ารถ BART)ผิดสาย ก๊ากกก ก็ถามเจ๊ที่นั่งข้าง ๆ นั่งสัปหงกอยู่ เป็นชาวเอเชียเหมือนกัน(แถวนี้เอเชียเยอะ) ว่านี่รถไฟสายสีอะไรเนี่ย ขึ้นมามั่วเนี่ย รถนี้จะไปไหน เขาก็บอก เราก็ออ ๆ พอจะเริ่มจับทางได้ (จากประสบการณ์เคยใช้แต่บีทีเอสที่กทม. มันก็มีแค่สองสาย อันนี้มันมีสี่ห้าสาย ก็งง) ก็คือต้องดูป้ายที่ชานชาลา เวลารถไฟมา มันจะบอกเราว่ารถนี้ปลายทางไปไหน

พอกลับ รถ BART ก็เริ่มชิว แบบก็ดูสายรถ ไม่ลนเหมือนนั่งครั้งแรก(จริง ๆ นั่งครั้งแรกที่สนามบิน แต่มันเป็นปลายทางก็ไม่ยาก คือนั่งอันไหนมันก็เข้าเมืองเมืองทั้งนั้น) ก็นั่งรถกลับ แวะซื้อของแถวร้านซีวีเอสที่ซีวิคเซ็นเตอร์ ก็เจอคนโฮมเลสประปราย แต่ไม่ได้รู้สึกกลัวเหมือนตอนแรกแล้ว เค้าก็อยู่ของเค้าไป เราก็เดินของเราไป แล้วก็นั่งรถบัส(ชื่อว่ารถมูนิ)กลับบ้านแอร์บีเอ็นบี พอใกล้ ๆ ถึงบ้านก็นั่งรถบัสเลยป้ายไปเพราะว่าจะไปซื้ออาหารเย็นก่อนกลับบ้าน(ทำตัวเหมือนคนเมือง รู้แล้ว ว่าต้องลงรถยังไง อี้ว่ะ ก็นั่งไป) ก็ไปซื้อสตรอเบอรี่มาเป็นอาหารเย็น แล้วก็เดินกลับบ้านอีกประมาณสิบนาที

ระหว่างเดินก็คิดว่า ชีวิตมันก็เป็นอย่างเงี้ยเนาะ เมืองนี้ก็มีชีวิตแบบนี้ ไม่ได้มีอะไรว้าว ๆ แต่มันเป็นของมันแบบนี้ และวันนี้เป็นวันที่รู้สึกว่า เออ เริ่มอยู่ได้ เริ่มรู้ทาง รู้ว่าไปไหนอะไรยังไง เนี่ยแหละ ประสบการณ์ชีวิต ที่ได้มาสัมผัสเอง เมืองซานฟรานซิสโกนี่ก็มีอะไรหลายอย่างเหมือนเมืองไทยนั่นแหละ แต่ที่ไทยถูกกว่า(ก๊ากกก) แต่ที่นี่อาหารจะจัดเต็มในเรื่องของปริมาณอะนะ และกาแฟแถวนี้ก็ใช่ว่าจะอร่อยทุกร้าน มันก็มีทั้งดีและไม่ดี คือที่ไหน ๆ ก็มีความหลากหลายแตกต่างกัน งี้แหละ

อากาศหนาวกับความสุขที่หายไป - cold weather and the loss of happiness

2017-01-03T06:24:00.001+07:00

เมื่อวานย้ายจากโฮสเทลในดาวน์ทาวน์มาอยู่อีกฝั่งนึงคือฝั่ง sunset มันคือฝั่งที่อยูอาศัยมีบ้านอยู่เยอะ ๆ ร้านอยู่น้อย ๆ

นั่งรถบัสสาย 7 มาอย่างสบายใจ ประมาณห้าสิบนาทีก็ถึงที่ เดินมาอีกหน่อยก็ถึงบ้าน บ้านนี้จอง airbnb ไว้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ อยากรู้ว่ามาอยู่ทางฝั่งเงียบ ๆ แล้วจะเป็นยังไง

เดินมา เจอบ้าน เวลาประมาณ 11 โมงเช้านะตอนนั้น แต่ไม่ได้นัดเวลาเจ้าของบ้านไว้ ไปถึงก็บ้านล็อกอะสิทั่นผู้ชม! ทำไงดีวะ เวลานั้น มีกระเป๋าแบคแพ็คอันใหญ่หนึ่งอันสะพายหลัง อันเล็กหนึ่งอันสะพายหน้า พร้อมด้วย แถบนี้อยู่ใกล้ทะเล ลมแรงน่ะสิฮะ แถมยังหนาวเป็นพิเศษด้วยวันนี้ ตายแน่ ๆ เจอกริ่ง กดกริ่ง ....เงียบ ดีที่มีมือถือมีเน็ต เลยหาเบอร์เจ้าของบ้านแล้วแมสเสจไปหา ...เอหรือจะโทรดีนะ คิดในใจ แต่ก็ไม่โทร คิดอยู่ สักพักมีคนเดินออกมาพอดี เอ้ย ไอ ๆ เนี่ยไอจองแอร์บีเอ็นบีไว้ แต่ติดต่อเจ้าของบ้านไม่ได้ คนนั้นก็ถาม ยูอ่าน house's manual รึยัง อ้าว มีด้วยเหรอ แล้วคนนั้นก็เดินออกไปเลย พร้อมทั้งประโยคส่งท้าย That's your problem โอ้ กอชชช เยี่ย มายพรอบเบล็ม แต่ก็ยังดี เค้ายังเปิดประตูให้หนึ่งชั้น มันจะมีประตูด้านในอีกชั้น ซึ่งใส่โค้ดไว้

ด้านนอกเป็นกุญแจแบบนี้ ซึ่งต้องใส่รหัสเพื่อเอาลูกกุญแจข้างในมาไขประตู
มันมีช่องเก็บของอยู่ เกิดมาเพิ่งเคยเจอ

พออ่านในมือถือ จากที่จองแอร์บีเอ็นบี ที่เจ้าของบ้านให้ข้อมูลบ้านไว้ ได้ความว่า ด้านในมีหรัสผ่าน ดังนี้ **** ก็เลยลองกดดู โป๊ะเชะ แคร่ก! ประตูเปิดเว้ยเฮ้ย

ดีใจมาก เข้ามานั่งข้างใน บ้านไม่มีใครอยู่เลย นั่งซักพัก กะว่ารอเวลา เพราะว่าเวลาเช็คอินจริง ๆ คือบ่ายสาม เราคิดว่าบ่ายสาม มันต้องมีใครซักคนมารับเราเช็คอินดิ

ซักพักเจ้าของบ้านแมสเสจกลับมา พร้อมวิธีเปิดประตูหน้าบ้าน พร้อมวีดีโอสาธิตด้วยนะ เราก็เออเฮ้ย ใช้เป็นแล้ว ออกไปเดินเล่นดีก่า

อื้อหือออออ เดินออกไปได้ซัก 10 ก้าว ยังไม่ทันข้ามถนน คือลมแรงทะลุเสื้อหนาวสองชั้น เราใส่เสื้อยืดหนึ่ง เสื้อหนาวสอง เอาไม่อยู่เฮ้ย แต่ในเมืองแบบนี้เอาอยู่อะ วกกลับมาด่วนเลยจ้า ต้องได้ควักเสื้อขนเป็ดปล้อง ๆ ของยูนิคโลมาใส่ มันกันลมได้ดีด้วย ใส่เสร็จแน่นมาก เลยเอาเสื้อขนเป็ดนี้ใส่ไว้ข้างในแทนแจ็กเก็ตตัวนอก เดินออกมา ก็โอขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังหนาวอยู่ มันลมมากจริง ๆ วันนี้

ฝั่งนี้ของเมืองอยู่ติดกับทะเลแปซิฟิก มองจากถนนเห็นทะเลเลยอะ

มองเห็นทะเลอยู่ข้างหน้า

ลองเดินไปทะเลดู คือแบบ ลมแรงมาก พัดทรายปลิว ทรายเข้ารองเท้าอีก ตีนก็เย็น ทรายก็ทราย แล้วคนแถวนั้น แม๊ง เดินเท้าเปล่าริมชายหาด ทรายสีดำด้วย ชายหาดก็ไม่ค่อยสวย แล้วก็มีคนเอาหมามาเดิน มีคนวิ่งออกกำลังกาย คือแบบ ถ้าอากาศงี้ที่ไทยคือ ไฟท์มากอะ แต่ที่นี่คงเป็นปกติ เทียบกับไทย อากาศเราโอเคกว่าเยอะเลย หนาวอะ ลมด้วย

ลมแรงและหนาวจุง

จะหาร้านกาแฟนั่ง ปรากฏ คนเยอะทุกร้าน แม่เจ้า คือแบบต่อคิวจนล้นออกมานอกร้านอะ มันจะอะไรกันขนาดนั้น เลยแบบ โอ้ย เอาไงดีวะ เนี่ยก็บ่ายแล้วยังไม่ได้กินไร ร้านไหนก็คนเยอะ เลยเดินเข้าเซเว่น พร้อมกับซื้อเบอร์เกอร์ และของกินประทังชีวิต พร้อมทั้งมาม่าและไข่ กะว่าเอาไปกินที่บ้านก็ได้วะ เพราะว่าแบบว่า แถวนี้ไม่ค่อยมีร้านขายของเลยอะ แล้วก็หนาวอะวันนี้ ขี้เกียจออกมาอีก

เดินกลับบ้าน กินอะไรไปซักพัก นั่งรอ ก็มีคนมาจริง ๆ ด้วย มาจัดเตียงจัดอะไรให้ เค้าทำบ้านเค้าเป็นที่พักอะ ซื้อเตียงสองชั้น เตียงเสริม กั้นห้องต่าง ๆ แล้วเจ้าของบ้านก็อยู่ชั้นล่าง แล้วให้เรา ๆ ทั่น ๆ อยู่ชั้นบน มีคนมาอยู่ประมาณหนึ่งเลยทีเดียว บรรยากาศไม่เหมือนโฮสเทล บรรยากาศไม่เหมือนบ้าน บรรยากาศแบบเหมือนอยู่กับใครก็ไม่รู้ อะไรเงี้ย หรือเรายังไม่ชินก็ไม่รู้

และปัญหาก็เริ่มตรงนี้ เราถามเค้าว่า มีฮีทเตอร์มั้ย เค้าบอกว่า มันเสีย น่าจะได้ซ่อมพรุ่งนี้ เราก็แบบ เหวอแล้ว ตายแล้ววันนี้ หนาวมาทั้งวัน นั่งเล่นคอม มือเย็นได้อีก

นั่งเล่นคอมแบบเย็น ๆ อยู่มาถึงตอนเย็น ก็ไปอาบน้ำ เจอคนที่อยู่ห้องเดียวกัน เค้าบอกว่า เค้าก็อยู่แบบไม่มีฮีทเตอร์นี่แหละ เราแบบไม่มีความสุขเลยอะ กะว่ามาที่นี่จะนั่งเงียบ ๆ ทำงาน ปรากฏว่ามันหนาวจนทำงานไม่ได้ คือมันก็หนาวแบบ 7 8 9 องศาอะนะ แต่เราไม่ได้ขยับตัวไง มันเลยยิ่งหนาว แต่ถ้าออกไปเดินอะไรงี้ก็โออยู่ คือแบบไม่มีความสุขอะ คิดเลยนะว่า ฉันมาทำอะไรที่นี่ โฮสเทลที่อยู่ก็ดีอยู่แล้ว ที่อ่านรีวิวมาแล้วว่าที่นี่มันดีคืออะไร คิดไปต่าง ๆ นา ๆ ว่า เค้าเซฟค่าไฟหรือเปล่า เขามีแต่เขาไม่เปิดหรือเปล่า ดูสิ ความคิดทางแย่ ๆ ก็มา แบบไม่สนุกเลยอะ หนาวเกินไป

บ่นกับเพื่อนที่อยู่ไทย บ่นไป กำลังคิดว่า เอาวะ ออกไปหาเบียร์กิน นี่ก็หกโมงกว่า น่าจะโอ กินเบียร์น่าจะอุ่นขึ้น เดินออกบ้านไป แปะ ๆ อ่าว ฝนตก! เอาวะ ตกนิดหน่อย เดินออกไปอีก แปะ ๆๆๆ เอ้ย หนาวก็หนาว ลมก็ลม ฝนตกอีก เดินกลับมาบ้านมาเอาร่ม ไฟท์มาก พอเดินออกไป ลมพัดแบบร่มจะปลิว ฝนก็ฝน แปะ ๆๆๆ ยังไม่ตกหนักนะ ตกแบบแปะ ๆ ลมด้วย คือเราไฟท์ไปว่ะ เราว่า เราเลยเดินกลับมาแบบยอมแพ้เลย

ต้มมาม่ากิน รสต้มยำกุ้ง ยี่ห้อมาม่าที่ซื้อมาจากเซเว่นแถวนี้ โอ้โห หน้าตาดีเว้ย แต่พอกิน จืดดดดดดด จืดชืดมาก นี่เหรอคือต้มยำกุ้ง กะว่าจะเจอของเด็ดซะแล้ว ปรากฏไม่เด็ดเลย ก็แหลก ๆ ไปนะ

มาม่า ดูดี๊ ดูดี เหมือนต้มอยู่ไทยเลย

ไปอาบน้ำ ดีหน่อยว่ามีน้ำอุ่น หายหนาวมาได้นิดนึง แต่ก็ไม่อยากทำอะไรต่อละ ก็นอนแบบใส่เสื้อผ้าจัดเต็ม ก่อนนอนได้คุยกับรูมเมทเป็นเด็กอายุ 19 อยู่เลย ชาวเวียดนาม ภาษาอังกฤษดีมาก มาเรียนไบโอเมดดิคอลเอ็นจิเนียริ่ง อยู่มหาลัยวอชิงตันรัฐมิสซูรี่ ปิดเทอมเลยมาเที่ยว อะไรเงี้ย ดูเป็นคนฉลาดเลยทีเดียวเชียว ก็ดีได้คุยแลกเปลี่ยนแนวความคิด ตอนเราอายุ 19 เรายังไม่อะไรกะชีวิตเลย

แล้วก็นอนตอนสี่ทุ่มกว่า

กลางคืน รูมเมทอีกคนนึงเข้ามา เป็นผู้ชาย สักพัก นอนกรนจ้าาา

คร่อก ๆๆ ทั้งคืน

เอาวะ อยู่ไป ตื่นมาตอนเช้า หนาวอะ หนาวแบบไม่อยากลุก ลุกออกไปก็ไม่มีฮีทเตอร์ แต่สุดท้ายก็ลุก หาอะไรกิน แล้วก็คิดในใจว่า โอ...อาหารเช้าก็ต้องเตรียมเอง ที่โฮสเทลมีอาหารเช้าให้ มีกาแฟร้อน ๆ ให้ ที่นี่ ต้องทำเองหมดเลย ห่อเหี่ยวมาก ๆ

ได้แต่นั่งเล่นคอมบ่นกับเพื่อนที่อยู่ไทย

คิดอะไรไม่ออกเลย กะว่า จะย้ายที่อยู่ดีมั้ย จะอดทนอยู่ต่อดีมั้ย บลา ๆๆ นั่งอยู่หน้าคอมถึงสิบเอ็ดโมง มือเย็นอะ คิดอะไรไม่ออก ก็เลยคิดว่า เอาวะ เดิน เดินออกไปหาอะไรกิน หาร้านนั่ง อุ่นขึ้นน่าจะคิดอะไรออก ก็เดินออกไป

มีน้องที่รู้จักกันที่ไทย เขาโตที่นี่ เขาชวนไปนอนบ้าน 2 คืน หนีหนาว ก็คิดอยู่ว่าไม่อยากรบกวนเขา ก็เลยบอกเขาว่า คิดก่อน

จะหาร้านกาแฟนั่ง โอ้ย เต็ม เต็ม คือแบบ เต็มอะ ก็เลยเดินไปอีกตามถนน เจอร้านอาหารจีน เอาวะ คนน้อย เข้าไปนั่งกินข้าวก็ได้ อุ่นมาหน่อยเดียวเองอะ กินข้าวราดผัดบล็อกโคลี่ กินข้าวแถวนี้ได้มาแต่ส้อม เหอะ ๆ

อิ่ม

เดินกลับบ้าน ได้รับแมสเสจจากตัวแทนเจ้าของบ้าน ว่ายังซ่อมไม่ได้

โอ่ย น่อ

เราก็คิด ปัญหาอะไรที่แก้ได้ด้วยเงิน สิ่งนั้นไม่ใช่ปัญหา

ก็เลยหาโฮสเทล จะอยู่เอาวะ โฮสเทลที่เคยอยู่นี่แหละ หาเปรียบเทียบราคาอะไรไป ตัวแทนเจ้าของบ้านเข้ามาจัดบ้านพอดี เขาจะมาเตรียมเตียง ประหนึ่งเป็นเฮาส์คีปปิ้ง แต่ก็เป็นเจ้าของบ้านด้วย บ้านนี้อยู่กันสองคนเจ้าของบ้านอะนะ คนนึงไม่อยู่(คนที่ลงลิสติ้งไว้ในแอร์บีเอ็นบี) อยู่อีกคนนึงเป็นตัวแทน

เขาบอกว่า เขาคุยกับเพื่อนเขา เพื่อนเขาบอกว่า ลองเปลี่ยนถ่านน่าจะดี ถ่านแผงควบคุมฮีทเตอร์อะนะ

เขาก็เลยซื้อถ่านมาเปลี่ยน ปรากฎว่า เปลี่ยนถ่านเสร็จ ดีจ้าาาาาาา

ขอบคุณสวรรค์มาก ๆ เกือบกดจองโฮสเทล เกือบเก็บของออกบ้านไปแล้วอะ เราดีใจมาก ๆ ขอบคุณเขาและกอดเขาเลย

บทเรียนครั้งนี้ เมื่อมีปัญหา ก็หาทางแก้ไข ไม่ว่าจะแก้ที่ปัญหาหรือถอยออกมา อย่างน้อยเราก็ต้องทำให้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมั่งอะน่า ถ้าเขาไม่ซ่อมฮีทเตอร์ เราก็แค่ย้ายออก

ช่วงเวลาก่อนตัดสินใจเป็นอะไรที่อึดอัดกับชีวิตจริง ๆ มันหนาว

เราคิดว่าคืนนี้จะดีขึ้น ขอบคุณ

Transit tour ที่เกาหลี

2016-12-29T13:12:00.001+07:00

ช่วงก่อนวันจะไปอเมกา ว้าวุ่นมาก คำนวณว่าตังค์จะพอมั้ย จะนอนที่ไหน เซิช airbnb booking.com อ่านรีวิวที่ tripadvisor โฮสเทลนั้นเป็นยังไง ฯลฯ อ่านรีวิวนั่นนี่ พันทิป บล็อก อ่านไปทั่ว เป็นช่วงเวลาสะสมข้อมูล จะจองเลยมั้ย หรือจะงั้น จะงี้ หลับดึก และไม่ค่อยมีสติ หลุดโฟกัสง่าย

เราต้องรอเปลี่ยนเครื่องที่เกาหลี 9 ชั่วโมง ไปถึงหกโมง บินอีกทีสี่โมงเย็น ก็เซิชว่าสนามบินอินชอนมีอะไรบ้าง ปรากฏว่ามีทรานสิททัวร์ของสนามบิน สำหรับคนที่รอเครื่องนาน ไปทัวร์ในเกาหลีได้ เราก็คิดว่า เอาเนี๊ยแหละ ไปทัวร์ฆ่าเวลา จะได้เหยียบเกาหลีด้วย

คืนวันบิน ไปอย่างเรียบง่าย ให้เพื่อนไปส่ง 1 คนที่หน้าสนามบิน เพราะบินดึกเลยไม่อยากให้ใครไปส่ง ออกจากเชียงใหม่ประมาณเที่ยงคืน ใช้เวลาบิน 4.55 ชั่วโมง ก็พยายามหลับ จะได้มีแรงไปเที่ยวเกาหลี เวลาที่เกาหลีเร็วกว่าไทยไป 2 ชั่วโมง

เริ่มต้นได้ไม่ค่อยดี แถวหน้ามีเด็ก! เด็กทารกซึ่งร้องไห้แบบกรี๊ด ๆ ฟังแล้วจี๊ดเข้าไปในโพรงสมองเลยอะ
สัจธรรมที่คิดได้คือ มีเกิดก็ต้องมีดับ มีร้องไห้ ก็ต้องมีหยุดร้องไห้ ก็พยายามทำใจเย็นไว้

แต่สิ่งที่ช่วยชีวิตอีกอย่าง ซึ่งคุณแอร์ผู้แสนน่ารักเอามาให้ก็คือ

เอียร์ปลั๊กช่วยชีวิต แต่เอาอุดหูแล้วมันหูอื้อ ๆ ไงไม่รู้ แต่ก็อุดไป

สิ่งอำนวยความสะดวก แต่เราไม่ดูหรอกนะ ดูแล้วจะมึนหัว

ตีสาม โดนปลุกมากินข้าว! เวลาไทยไง แต่เวลาเกาหลีก็ตีห้าแล้ว

ก็ต้องกิน อ่านในเน็ตเจอมาอันนึงเค้าบอกว่า ถ้าไม่อยากเจ็ทแล็กมาก จะไปประเทศไหนให้ปรับเวลาเป็นที่นั่นเลย ไม่ต้องมาคิดแล้วว่าเวลาไทยเท่าไหร่ เราก็เลย โอเค่ กิน!

กาแฟขมมาก แหลกเกือบไม่ลง กินแค่ออมเล็ต ผัก โยเกิร์ต ก็อิ่มละ แตงโมอร่อยดี ชื่นใจ

มาสนามบินอินชอนครั้งแรก

ว้าว ๆๆ อินชอน

ไหน โอ้ มีโต๊ะทรานสิททัวร์อินฟอเมชั่น ไปถามหน่อยซิ ด้วยความที่เราก็เป็นคนรอบคอบ ก็เลยจองในเน็ตไว้ก่อน(ก็กลัวมาแล้วไม่ได้ไป) ก็เอาเลขจองที่แคปไว้ในโทรศัพท์ให้เค้าดู

ได้ใบมากรอก

ปรากฏว่า ชั้ลต้องไปต่อแถวตรวจคนเข้าเมือง แล้วต้องไปที่โต๊ะทรานสิททัวร์ประตูแปด อะไรซักอย่าง ฟังเค้าก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ก็เลย เอาวะ ต่อแถว!

สิ่งที่เห็น....

ต้องไปให้ทันก่อน 7.45น. กิ๊สสสส

แล้วแถวยาวมาก ๆๆๆ นี่ก็เจ็ดโมงกว่าแล้ว แต่ก็ต่อไป เคยตกเครื่องมาแล้วเพราะตรวจคนเข้าเมืองเนี่ยแหละ ระหว่างต่อแถวก็กรอกใบบัตรขาเข้าไป ตรงที่อยู่เขียนว่า transit tour(จนท.เค้าเขียนให้อยู่ก่อนแล้ว) ต่อแถวไปก็ลุ้นไป สนามบินก็ไม่คุ้นเคย เพิ่งเคยมา

ก็ผ่านตม.มาได้อย่างฉิวเฉียด 7.40 ได้ วิ่งลงมาชั้นหนึ่ง เหลียวซ้ายเหลียวขวาตรงที่เอากระเป๋า เดินวนไปวนมา ไหนวะประตูแปด เดินไปถามจนท. เค้าบอกเดินออกไปอีก เอ้าาา ตรูเสียเวลาเดินวนไปวนมาเนี๊ย

7.45 น. รีบวิ่งไปตรงเคาน์เตอร์ทรานสิททัวร์เลยจ้า เอาใบให้เค้า จ่ายตังค์ $10 เป็นค่าอาหารกลางวัน $7 แล้วก็ประกันอีก $3 เค้าบอกว่า everybody is waiting for you แล้วก็มีเจ๊ผู้หญิงเสื้อดำบอกว่า follow me เราก็เดินตามเค้าไปเลยจ้า สรุปว่าทัน ดีใจมาก

ตอนแรกคิดด่าจะชิล ๆ เพราะว่าเครื่องลงหกครึ่ง ไปทัวร์แปดโมง โอ้ย เหลือ ๆ ปรากฏว่า มีต่อแถวตม.เนี่ยแหละ เกือบไม่ได้ไป

เดินออกประตูสนามบินไปขึ้นรถทัวร์ ลมเย็นเกาหลีปะทะหน้า ว้าวววว เกาหลีหนาวจุงงงงง

นั่งรถทัวร์ไปโซล ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงนะ เราเลือก city tour 1 ใช้เวลา 5 ชั่วโมง จะได้ไป Gyeongbok palace กับถนนอินซาดง (Insadong street)

ไปเดินวังก่อน

มันก็วังอะนะ มีตึกหลังคาทรงอย่างนี้ทั้งนั้น

เงี้ย วัง

ไกด์จะกางร่มสีส้ม จะได้ดูไว้เป็นเครื่องหมาย กันเราหลง จะได้มองหา

แล้วก็ไปกินข้าวกลางวันที่ร้านทัวร์จัดให้ เค้าจะมีให้เราเลือก 3 เมนู เราเลือกอันที่ 2 มันเรียกว่าอะไรจำไม่ได้ละ นั่งกันกันกับเพื่อน ๆ ที่ไปทัวร์ด้วยกันนั่นแหละ ก็ถือโอกาสได้สปีคอิงลิช แต่ละคนก็มาจากแต่ละที่จริง ๆ

แล้วก็เดินเล่นถนนอินซาดง นัดเวลากลับกันตอน 11.35น. เพื่อกลับสนามบิน

กะว่าจะไปหาชาเขียวกิน ก็เลยสุ่ม ๆ เอาซักร้านนึง

มันก็ชาเขียวอะนะ แก้วนี้ถ้าซื้อแบบไม่นั่งกินที่ร้านจะได้ลดราคา
อันนี้ 6700 krw ใช้บัตรรูดเอา ไม่ได้แลกตังค์มา เวิร์คอยู่

ก็เดิน ๆ ดู ก็เป็นถนนที่มีงานแฮนด์เมดขายเยอะอะนะ

ขนมรูปขรี้ ไม่ได้ซื้อนะ ดูเฉย ๆ

เสร็จแล้วก็เดินกลับรถทัวร์ ลุงคนขับบอก no no no coffee เอ้า ที่ซื้อชาเขียวมากินนี่เอาขึ้นรถไม่ได้เหรอ ก็เลยต้องกินให้หมด

ถึงเวลารถออก ด้วยชาเขียวที่กินเข้าไป จึงปวดฉี่ แต่ก็ต้องอดทน จนมาถึงสนามบิน ก็ไปฉี่

และก็ต้องต่อคิวเข้าไปสนามบินชั้นในอีก นี่อุตส่าห์เตรียมเสื้อผ้ามากะว่ามาลองอาบน้ำนะ เซิชเน็ตมาเค้าบอกว่า ชั้นสี่ สนามบินอินชอนมีที่อาบน้ำ แต่เราก็คงขอบาย ขี้เกียจแล้ว

อาบแบบเช็ดตัวทิชชู่เปียกเอาเฉย ๆ ก็ละกัน แล้วก็ไปรอหน้าเกตเลยดีกว่า ซึ่งกว่าจะเดินไปถึงเกต แบบว่า สนามบินก็กว้างสุด ๆ อะ เดินแล้วเดินอีก ในที่สุดก็มาถึงที่นั่งรอ มีมุมให้เสียบชาร์ตมือถือได้ด้วย และอินเตอร์เน็ตแรงดีจริง ๆ เอ้อ ตอนเข้าไปโซลก็มีพับบลิกไวไฟให้ใช้ทั่วไปเลยอะ ดีจริง ๆ อัพเดทได้ตลอดเว

จบที่เกาหลีแต่เพียงเท่านี้ รอขึ้นเครื่องไปซานฟราน