Noong Ako ay Bata Pa...

...Ang Pagkakaintindi Ko ay Taun-Taong Namamatay at Muling Nabubuhay Si Papa Jesus

2013-03-28T07:30:00.000-07:00

Noong ako ay bata pa, maraming mga bagay tungkol sa Semana Santa ang aking pinaniniwalaan.

Simulan natin sa "Linggo ng Palaspas". Bago sumapit ang Holy Week, ang buong Pilipinas ay nagiging abala sa pagdalo sa misang magbebendisyon sa mga palaspas. Tinanong ko dati ang mga nakakatanda sa akin kung bakit kailangan nito at ang sagot na nakuha ko ay "...para sa proteksyon ng bahay natin sa mga masasamang elemento.". Ang mga ito ay isinasabit sa bintana, sa itaas na bahagi ng pinto, o kaya naman ay sa altar. Hindi ko maintindihan ang ibig sabihin, buti nalang ay napanood ko ang "Shake, Rattle, and Roll" starring Herbert Bautista. Hanggang ngayon ay naniniwala akong mabisang panlaban sa mga manananggal ang nabensiyunang palaspas!

Hindi ko alam kung ano ang mayroon mula "Lunes Santo" hanggang "Miyerkules Santo" - wala nga sila sa kalendaryo nating mga Pinoy eh. Basta ang alam ko, ito na ang simula ng hindi pagkain ng mga karne. Bawal daw ito ihain kaya ang madalas na ulam sa bahay ay isda at gulay. Gulay at isda. Ito ang mga panahong mas mura ang kilo ng baboy sa kilo ng mga gulay kaya ang ibang mga misis ng tahanan, nagpa-panic buying ng mga pork and beef. Naaalala ko ang kaibigan kong satanista na sinabihan akong bawal daw tumanggap ng Komunyon kapag Semana Santa dahil ito daw ay "Body of Christ". Tsk, tsk.

Wala nang masyadong palabas sa teevee kapag "Huwebes Santo" o "Maundy Thursday", ang araw ng paggunita sa "Last Supper". Kung meron man, ang karamihan dito ay may kinalaman sa Mahal na Araw. Kahit nga ang Eat! Bulaga, may mga special episodes silang ipinapalabas kapag sumasapit ang panahon ng Kuwaresma. Naniniwala ako na kapag Mahal na Araw, ang lahat ay mabait; kasama na dito ang mga teevee networks. Sa araw na ito, marami ang sumasama sa "Visita Iglesia" kung saan bumibisita sa pitong simbahan para gunitain ang "Stations of the Cross". Nakasama na ako sa tradisyong ito pero hindi ko pa rin alam kung bakit pinaniniwalaang siyeteng simbahan ang kailangang bisitahin.

Kapag sinabihan kang "Parang Biyernes Santo ang Mukha mo.", ang ibig sabihin nito mukha kang nagdadalamhati. Ito ay ang araw ng paggunita sa pagkakapako ni Hesukristo sa krus kaya hindi ko maintindihan kung bakit "Good Friday" ang tawag dito - ano ba ang good sa pagkamatay?

Maraming bawal kapag sumasapit ang araw na ito.

"Anak, huwag ka munang magpatugtog ng radyo at manood ng teevee dahil patay ang Diyos."

"Ma, taun-taon bang namamatay si Papa Jesus?"

Biglang iibahin nalang ni ermats ang usapan.

"Anak, huwag kang maglaro sa labas dahil baka masugatan ka. Hindi gagaling kaagad 'yan."

Bawal mag-ingay. Bawal maglaro. Dinadaan nalang namin sa tulog. Pero bago matulog ng hapon ay kailangang nakaligo ka na dahil bawal na rin daw magbasa ng katawan kapag sumapit na ang alas-tres!

Sa araw ding ito nagpipenitensya ang ilan sa mga kababayan natin. May mga nagpapapako sa krus at ang iba naman ay sinusugatan ang likod at hinahampas. Napakasakit, Kuya Eddie. Ginagawa raw nila ito bilang paggunita sa mga hirap na dinanas ni Hesus. May mga naniniwala naman na ginagawa ito upang mabawasan ang mga kasalanan. Para kinabukasan, puwede na ulit gumawa ng panibagong kasalanan!

Natatakot ako sa araw na ito dahil naaalala ko ang scene sa nabanggit kong pelikulang "Shake, Rattle, and Roll". 'Yung part na "Manananggal", sinabihan si Herbert na mag-inagt dahil "patay ang Diyos". Naniwala tuloy ako na kapag Biyernes Santo ay may mga aswang at halimaw na gumagala sa kung saan-saan.

Ang "Black Saturday" o "Sabado De Gloria" ay ang panahon kung kailan dapat ay "silence and solemnity" ang ipinapairal pero kapag pumupunta kami sa probinsya, ang nakita kong kaugalian sa araw na ito ay ang magpunta ng tabing-dagat upang mag-swimming. Hindi ko rin alam ang pinagmulan ng tradisyon at paniniwala. Natatandaan ko tuloy ang isang commecial noon na kunukunsensya at pinaaalalahanan ang sambayanan na imbes na magpunta sa mga swimming beach upang magsaya, ay manatili nalang sa kani-kanilang mga bahay, magdasal ng taimtim, at gunitain ang sakripisyong ginawa ng ating Panginoon.

Ang "Salubong" ay isang tradisyonal na misa ng simbahan bilang pagdiriwang sa muling pagkabuhay ni Kristo. May mga naririnig akong matatanda noon na nagsasabi ng "Buhay na ang Diyos!" pagkagaling sa simbahan. Dahil nga ako ay bata pa noon, naisip kong yearly ngang nabubuhay muli si Hesus tatlong araw matapos siyang ipako sa krus. Hindi ko na kailangan ng kasagutan mula kay ermats.

Linggo o Pasko ng Pagkabuhay. Sa ating mga matatanda, ang resureksyon ni Papa Jesus ay ang isa sa mga pinakaimportanteng okasyon ng Mahal na Araw na ipinagdiriwang nating mga Katolikong Pilipino. Sa mga bata at isip-bata naman, ang Easter Sunday ay ang araw kung kailan naghahanapan ng mga itinagong itlog ng Easter Bunny.

Natatandaan ko noong ako ay totoy pa, maaga kaming gumigising nila utol sa tuwing sasapit ang araw na ito upang makipag-unahan sa pagbasa ng mapang matatagpuan sa community board ng lugar namin. Ito ang nagsisilbing "clue" sa mga Easter Eggs na may katumbas na premyo. Hindi ko alam at hindi ko binalak alamin kung ano ang kaugnayan ng mga itlog sa pagkabuhay ni Hesus. Isa itong palaisipan para sa akin tulad ng kung bakit itlog ang iniaalay kay Santa Clara upang hindi umulan. Ikaw alam mo ba ang kasagutan?

Ang totoo, kanina ko lang nalaman kay pareng Wiki ang mga sinisimbolo ng mga ito. Pinaniniwalaan noon na ang mga kuneho ay "hermaphrodite" at may kakayahang dumami nang walang mangyayaring pagtatalik. Sinisimbolo nito ang pagiging birhen ni Mama Mary habang ang itlog ay sumisimbolo ng "fertility". Sa kasaysayan, isang tradisyong Katoliko na bawal kumain ng itlog sa panahon ng Kuwaresma. Nakaugaliang gamitin ang itlog bilang hudyat na tapos na ang Lenten Season.

Noong ako ay bata pa, ang pagkakaintindi ko ay taun-taong namamatay at muling nabubuhay si Papa Jesus. May mga paniniwalang tama at may mga paniniwalang mali. Kapag bata ka, mas malaki ang porsiyento na doon ka sa mali maniniwala pero mas okay na ito kaysa naman wala kang pinaniniwalaan.

...Naglalaro Kami ng Sumpitan

2013-01-12T07:41:00.000-08:00

Sa panahon ngayon, hindi na kailangang pumunta ng lansangan upang maglaro ng mga “war games”.

Basta’t meron kang perang pang-arkila ng kompyuter sa internet shop sa inyong kanto ay pwede ka nang makipagbakbakan sa mga kalaban kasama ang iyong grupo. Hindi kailangang tumakbo ng totoo at pagpawisan; nasa bilis lang ng pagpindot sa teklada at sa mouse ang ikapapanalo ng iyong mga kakampi sa DOTA.

Noong panahon namin ay nasisikatan pa ng araw ang mga bata. Naranasan naming tubuan ng bungang-araw at mag-alaga ng mga kuto sa ulo. Kapag umuuwi kami ng bahay ay tiyak ang sermon ni ermats dahil sa baon naming libag na kuwintas at marusing na damit.

Tuwing hapon kasi at mga araw na walang pasok ay nagkikita-kita ang mga totoy at nene sa labas ng bahay upang magsaya sa pamamagitan ng mga larong-pambata. May mga larong isa lang ang taya at mayroon namang isang grupo laban sa iba. Mas gusto ko ang kampihan dahil ayokong maging balagoong mag-isa...

NANDITO ang buong kwento, mula sa pinakabagong site na tatakam sa panlasa niyo:

...Paborito Namin ang Sunny Orange

2013-01-09T07:53:00.001-08:00

Naalala mo pa ba ang sikat na commercial jingle ng paboritong juice concentrate ng mga Batang 80's at 90's?

NANDITO ang kwento, mula sa pinakabagong site na tatakam sa panlasa niyo:

...Kabisado Ko ang "All Things Bright and Beautiful"

2012-08-29T05:22:00.000-07:00

May kanya-kanya tayong paboritong tula. Mga tulang ibinibida kapag dumarating ang mga pagkakataong kailangang magyabangan. Noong tayo ay mga munting bata-batuta pa lang, nagsimula tayo sa pagkakabisado sa mga nursery rhymes. Madaling sabayan, madaling sauluhin.

Twinkle, twinkle little star, how I wonder why Jack and Jill went up the hill while London Bridge is falling down. Kailangang alam mo ito sa iskul kung gusto mong umuwi na may tatak na bituin ang iyong mga kamay.

Sa ating mga Pinoy, hindi mawawala ang aso mong alagang sobrang obese. May buntot pang mahaba na mukhang napapakinabangan rin ng mga tomador na mahilig gawing pulutan ang mga kawawang aw-aw. Kailan naging makinis ang mukha kung puno ito ng balahibo? O sige na, mahal mo na si Whitey at si Blackie. Kaya nga may gagong Kanong nagpakasal sa kanyang alagang bitch.

Ako'y tutula, mahabang-mahaba, ako'y uupo, tapos na po. Bow!

Sa dinami-rami ng mga tulang itinuro at pilit na ipinapakabisado ng ating mga mahal na guro, isa lang ang talagang tumatak sa isipan ko. Hindi ko alam kung bakit pero kahit ngayong wala na ako sa kalendaryo ay alam na alam ko pa rin ang mga taludtod nito. Nasa grade four yata kami noong una kong mabasa ang napakalufet na tulang ito ni Cecil F. Alexander. Teka, hindi siya Pinay ha, isa siyang Irish. Tandang-tanda ko pa kung paano ipinapaliwanag sa amin ni Mrs. Villaflor ang bawat berso ng "All Things Bright and Beautiful". Kahit sa murang mga isipan namin ay nakapagbigay kami ng opinyon sa kung ano ng ibig iparating ng may-akda sa kanyang obrang nagawa. Matapos ang ilang araw, isa-isa kaming tinawag ni ma'am upang i-recite sa harapan ng classroom ang pamosong tula. Siyempre, bida ang bawa't isa. May mga magagaling na tuluy-tuloy sa pagbikas dahil kabisadong-kabisado ang tula at mayroon namang halos batuhin na ni ma'am ng eraser dahil sa tagal ng pagtayo sa harapan at mabagal na inaalala mga taludtod nito.

All things bright and beautiful,
All creatures great and small,
All things wise and wonderful,
The Lord God made them all.

Each little flower that opens,
Each little bird that sings,
He made their glowing colors,
He made their tiny wings.

The rich man in his castle,
The poor man at his gate,
He made them, high or lowly,
And ordered their estate.

The purple headed mountains,
The river running by,
The sunset and the morning
That brightens up the sky.

The cold wind in the winter,
The pleasant summer sun,
The ripe fruits in the garden,
He made them every one.

The tall trees in the greenwood,
The meadows where we play,
The rushes by the water,
To gather every day.

He gave us eyes to see them,
And lips that we might tell
How great is God Almighty,
Who has made all things well.

Noong ako ay bata pa, kabisado ko ang "All Things Bright and Beautiful". Hanggang ngayon ay kabisado ko pa rin ito at nagbibigay sa akin ng pananaw na ang lahat ng ginawa ng Diyos ay maganda.

...Namimitas at Kumakain Kami ng Alatiris

2012-08-28T08:08:00.000-07:00

Ano ba ang tama, ALATIRIS o ARATILIS?

Mas nakasanayan kong tawagin itong alatiris dahil noong ako ay bata pa, naiisip kong magkapareho ang ibig sabihin ng pisil at tiris. Alin man sa dalawa, ang tanging totoo ay masarap itong kainin. Kung isa kang nilalang na hindi napagkaitan ng kabataan ay alam na alam mong parte ng paglaki ang pamimitas ng mga bungang ito.

Kahit saan yatang lugar sa Pinas ay may matatagpuan kang mga puno nito. Ang natatandaan kong kuwento tungkol sa pagkalat ng punong alatiris ay kinakain daw ng mga paniki ang mga bunga at itinatae nila ang mga buto nito sa kung saan man sila maabutan. Kaya nga minsang naglinis kami ng bubungan ay nagulat ako nang makita kong may tumutubong alatiris sa aming alulod! Kahit na inuunahan kami ng mga alaga ni Batman sa pamimitas ay may silbi naman ang kanilang mga ebak kaya walang personalan, trabaho lang. Ingat-ingat lang sa mga bungang kinagatan na nila dahil baka magka-rabies.

Maraming puno ng alatiris sa lugar namin noon. Hindi pa ganun ka-developed ang Cubao kaya maraming mga nakatiwangwang na lupa na nagmumukhang gubat sa mga talahib, halaman at punong-kahoy tumutubo doon. Bawat avenue ay may puno nito kaya hindi ka masi-zero kung trip mong kumain ng libreng prutas na kamag-anak ng cherry. Alerto ka nga lang dapat sa mga masusungit na may-ari o kaya naman ay mabilis kang tumakbo sa mga nakabantay na aso. Alam mo rin dapat ang mga punong may higad at teritoryo ng mga pulang langgam o hantik kung ayaw mong kumapal ang mukha at katawan mo sa pantal.

Isa sa mga paborito naming puntahan para manguha ng alatiris ay ang station post sa Gate 2 ng Camp Crame. Panalo ang lugar na ito dahil ang laki ng mga punong nakatanim dito at napakarami kung mamunga. Hinahayaan nalang kami ng mga naka-duty na bantay na ubusin ang mga bunga nito kaysa linisin pa nila ang mga nahuhulog sa lupa. Ang ipinagbabawal lang ng mga pulis sa pamimitas ay ang pakikipag-away. Marami kasing ibang mga batang nangunguha dito kaya madalas ay paunahan na minsan ay nauuwi sa asaran at suntukan.

Mahirap manguhang mag-isa dahil kailangan ng teamwork sa ganitong misyon ng buhay. Una, dapat ay may lider kayo na marunong umakyat ng puno. Ang nakatatanda kong pinsang si Badds ang nabiyayaan ng talent ni Starzan - magaling siyang kumapit at alam niyang tumingin ng mga matitibay na sanga kaya hindi siya nahuhulog. Siya ang nagsisilbing tagapitas ng mga bunga sa matataas na bahagi ng puno na hindi kayang abutin ng panungkit na nakatoka naman sa ibang miyembro ng grupo. Hindi ako umaakyat ng puno dahil nagagalit si ermats kapag nalalaman niyang ginagawa ko ito. Tagasalo ang kadalasang nagiging silbi ko kaya pagkatapos ng aming pamimitas ay punung-puno ang t-shirt ko ng mga nagdikitang buto ng alatiris. Pingot nanaman kay mama. Meron din kaming mga kasamang tagayugyog ng puno at tagapulot ng mga nahuhulog na bunga. Ang kakaiba, dapat ay marunong kayong sumipol dahil kailangan ito kapag mainit ang panahon at gusto niyong humangin!

Pagkatapos ng hirap ay magtutumpok-tumpok na kami para sa hatian. Dito namin nararamdaman na kapag walang hirap, eh walang alatiris.

"One for you, two for me. One for you, three for me."

May mga kupal na bata na kahit wala pang anak ay ipinanganak nang magulang.

Kapag hatian ay para akong kumakain ng M&M's dahil namimili ako ng mga kulay ng alatiris na aking hahamigin. Ayoko ng pulang alatiris dahil madalas ay sobrang hinog ito at lamog. Mas gusto ko ang kulay green at kulay orange.

Paano ka kumain ng alatiris?

Ang iba, kapag kumakain nito ay nilalagay sa loob ng bibig, nginunguya, tapos ay idinudura ang balat. Mas trip kong hinahawakan ito at sinisipsip ang pinagtanggalan ng tangkay habang pinipiga ang mismong bunga. Minsan ay binabalatan ko ito na parang saging sabay subo. Sarapas.

May kakaiba rin akong trip sa pagkain nito. Masarap itong ilagay sa ref hanggang sa lumamig bago kainin. Puwede rin itong lagyan ng yelo at gatas na parang avocado. Ang pinakagusto kong ginagawa dati ay ang pagpiga ng mga bunga nito sa baso; lalagyan ng tubig, konting asukal, at ice cubes - presto, may ALATIRIS JUICE ka na!

Noong ako ay bata pa ay namimitas at kumakain kami ng alatiris. Masuwerte kami noon dahil may mga puno pa kaming naaakyat at napaglilibangan. Wala na yatang mga batang nakakaalam nito ngayon.

...Kumakain Ako ng Kaning Binudburan ng Asukal

2012-07-15T07:59:00.000-07:00

Hindi mapaghihiwalay ang Pinoy at ang kanin.

Kahit saan mang lupalop ng daigdig o saan mang sulok ng mundo ay gagawa at gagawa ng paraan ang anak ni Juan Dela Cruz upang makahanap ng isasaing na bigas. Napakaimportante nito sa buhay nating mga Pilipino. Kahit nga ang pag-aasawa ay ikinukumpara sa kanin - hindi mo puwedeng iluwa kung mapapaso ang iyong bibig sa pagkakasubo. Bahala ka nang magkonek sa ibig kong sabihin.

Hindi kumpleto ang hapag-kainan kung walang white rice, bahaw, o sinangag. Aanhin mo ang masarap na ulam kung walang kanin? Napakasarap ng tinolang manok with matching patis na sawsawan. Afritada, menudo, mechado, at kaldereta. Sinigang na bangus. Nilagang baka na nlulunod sa taba. Adobong pusit, manok, o baboy. Kapag ganito kasarap ang mga ulam ay siguradong ang rice cooker ang una mong hahanapin. Mapapamura ka malamang sa alamang kung walang special sinandomeng o kahit NFA man lang.

Sa bawa't tahanan, maging ng mayaman o mahirap na pamilya man, isang mortal sin ang maubusan ng bigas. Sabi ng mga matatanda, maubusan ka na ng ulam, huwag lang ng kanin.

Noong ako ay bata, may mga panahong wala kaming ulam sa bahay pero meron naman kaming kanin. At dahil wala kaming masarap na putahe ng ina ko, may mga bagay kaming ginagawa sa kanin upang maitawid lang sa gutom ang mga kumukulong sikmura.

ASUKAL. Isa rin itong importanteng bagay sa bawat tahanan na hindi puwedeng mawala. Kapag pinagsama mo ang sugar at rice, hindi diabetes ang aabutin mo. Mabubusog ka sa sarapas. Wala naman yatang bata ang hindi mahilig sa matamis kaya panalo ang pagbudbod ng asukal sa kanin. Naaalala kong para kaming mga langgam nila utol na nag-aagawan sa garapon para makakuha ng tig-iisang kutsara ng asukal. Bawal ang lamangan, hating-kapatid! Ang hindi ko lang nasubukan kung puwede ang asukal na pula dahil mas sanay kasi akong ginagamit ito sa maruya at turon.

OVALTINE, MILO, at NIDO. Tulad ng asukal, matatamis ang mga ito kaya patok, mga misis. Minsan, kahit may ulam sa bahay, mas trip naming magkakapatid na dumakot ng Milo para gumawa ng choco rice. Hindi lang ako nakakaisang plato nito kundi dalawa pa. Bukod sa powdered milk, puwede ring gamitin ang CONDENSED at EVAPORATED MILK sa pang-ulam ng mga chikiting. Wala pa ring tatalo sa Alaska, it's everybody's milk. 'Yung iba namang kakilala ko, ang kuwento nila sa akin ay GATA NG NIYOG ang ginagamit nilang gatas sa kanilang mainit na kanin. Gatas pa rin ang bida dahil in Inglesh, COCONUT MILK.

Siyempre, kapag may asukal, gatas, at choco, hindi puwedeng mawala sa listahan ang KAPE. May mga ibang tao na tinututong ang kanin para maging kape. Hindi ko trip 'yun dahil mas trip ko ang pagsabaw ng kape sa kanin. Noong unang panahon ay hindi pa uso 3-in-1 sachet kaya kailangan mong kunin ang garapon ng Nescafe, Great Taste, o Blend 45 para magkaroon ka ng sabaw na hindi lang pampabusog kundi pampagising na rin! Sa sobrang adik ko sa kape ay sinubukan ko itong ibudbod na parang Milo sa kanin. Ang ending, epic fail.

Ang ibang bata, hindi trip ang matamis. Gusto nila ang makasalanang salt. Sabi na ngang huwag kumain ng maalat dahil it's ASIN. Pero walang basagan ng trip kung mas gusto talaga ng ibang tao ang magdildil ng asin para magkaroon ng precious stones sa kidneys. Idol nila si LA Lopez kaya nag-iodize salt sila.

Hindi pa uso ang bagoong rice ay naimbento na ito ng lola ko para ipakain sa aming magpipinsan kapag kami ay nagbabakasyon sa kanilang mansyon. BAGOONG ALAMANG na dinaig pa ang sa Barrio Fiesta. Hindi ko alam kung ano ang inihahalo niya doon pero 'yun pa lang, ulam na; 'di na kami naghahanap ng Kare-Kare. Dalawa pang naaalala ko sa recipes ni grandma ay ang DINUROG NA KALABASA o DINUROG NA PATATAS na inihahalo sa kanin. Hanggang ngayon, ganito ang nakaugalian ko kapag kumakain ng pinakbet o nilagang baka - kailangan kong durugin muna ang mga gulay at ihalo sa kanin bago sumubo ng pagkain.

Kapag ang ulam nating mga Pinoy ay longganisa at tocino, nag-aagawan tayo sa mantika upang ipangsabaw sa kanin. Noong ako ay bata pa, ang isa sa mga paborito kong ginagawa sa kanin kapag walang ulam ay haluan ito ng TOYO AT MANTIKA. San ka pa, para kang kumain ng adobo na hindi naman talaga adobo. "It's all in the mind", pero huwag mo sanaying ganito palagi dahil baka utak mo naman ang magkaroon ng toyo.

Karamihan ng mga Pinoy ay bansot kaya marami ang naniniwala sa kapangyarihan ng STAR MARGARINE. Kapag meryenda, nag-uunahan kami nila utol sa ensemadang may pinakamaraming Star Margarine dahil gusto naming maging six footer. Kapag tanghalian, gumagawa kami ng Star Rice. Ganun din sa gabihan, star rice pa rin. Kapag walang mapapak, kutsara lang ang katapat ng lalagyan ng margarine. Awa ni Bro, lumaki ako. Pero hindi tumangkad.

Meron akong mga kakilalang weird kung kumain ng kanin. Hindi ko maintindihan ang mga iba kong kakilala na SAGING at MANGGANG HINOG ang ginagawang ulam. Prutas ang mga iyon, 'di ba? Hindi nila ako gayahin, normal lang ang trip sa pagkain ng kanin.

Noong ako ay bata pa, kumakain ako ng kaning binudburan ng asukal.

Ngayong ako ay matanda na, mas nabibigyan ko ng halaga ang mga ulam na masarap sa tuwing naaalala kong asukal lang ang inuulam ko kapag walang makain sa bahay noong ako ay bata pa.

...Nagkaroon Ako ng mga Kuto sa Ulo

2012-04-29T15:35:00.000-07:00

Tayong mga Pinoy ay may kaugaliang magkamot ng ulo kapag nasisita ng ibang tao. Kahit huling-huli na sa akto ay magpapalusot pa rin kasabay ang pagkamot sa parte ng ulo na hindi naman talaga makati. Teka, baka nga naman talagang biglang nagre-react ang mga balakubak natin sa mga ganitong pagkakataon. O kaya naman ay nagiging parte lang talaga ng utak natin ang mga KUTO kapag gustong magsinungaling.

Lahat tayo ay ipinanganak na kalbo. Walang buhok, wala ring kuto. Ayon sa kanta ng grupong Weedd.

Hindi ko alam kung paano nagkakaroon ng mga kuto ang isang tao. Isa itong malaking palaisipan para sa akin tulad sa tanong kong "paano kaya nagkaroon ng isdang-kanal doon sa maruming estero at paano sila nabubuhay sa tubig na puno ng tae?". Sabi ng mga matatanda, nakukuha raw ang mga kulisap na ito kapag madalas kang nakabilad sa arawan. Kaya nga madalas kaming sabihan ni ermats na tigilan ang paglalaro sa mga lansangan lalo na kapag hapon kung kailan tirik ang araw. Kapag totoy at nene ka pa, walang kutong makati ang makapipigil sa sayang naidudulot ng teks, patintero, taguan, jolen, syato, agawan-base, at iba pang larong-pambata. Pero teka, kung ang araw ang nanay ng mga kuto, ibig sabihin ba nito ay kapatid sila ng mga bungang-araw?

Dahil hindi sinunod ang payo ng magulang, naging kaharian ng mga kuto ang aking anit.

Mahirap magkakuto lalo na kung isa kang batang lalaki. Malapit ka sa tuksuhan kapag nalaman ng mga kalaro - "kuto! kuto! kuto!". Away o gulo ang ending. Sa atin kasing mga Pinoy, ang pagkakaroon nito ay kadalasang iniuugnay sa mga batang babae. Siguro dahil sa mahahaba ang kanilang mga buhok na peyborit na pamugaran ng mga pesteng pulgas ng tao. Mayroon akong kaklaseng babae na talaga namang dugyot - parang christmas tree ang kanyang buhok na may nakasabit na mga lisa (ang itlog ng mga kuto). Madalas naming makita sa kanyang anit ang mga nagkakarerang mga kuto. Minsan naman ay may mga naliligaw pa sa kanyang leeg at batok. Ang malufet nito, hindi namin siya nakikitang nagkakamot ng ulo. Super immune na siya o kaibigan na niya ang mga kuto?

may mga panakot ang mga matatanda sa mga bata tungkol sa kuto. Sabi nila, nakakabobo raw ang mga ito dahil sumasama ang iyong mga brain cells sa dugong kanilang sinisipsip. Hmmm, kaya siguro laging nasa row four 'yung kaklaseng nabanggit ko kanina. Ang pinakamalufet na panakot na narinig ko sa buong buhay-bata ko ay "tatangayin ka niyang mga kuto kapag dumami na sila sa ulo mo.".

ermats: Jay, nabalitaan mo ba 'yung batang inilipad ng mga kuto niya?

ako: Hindi po.

Gagatungan pa ng tatay ko ang nakakatakot na balita.

erpats: Anak ng kumpare ko sa kabilang baryo 'yung batang 'yun. Kawawa nga eh.

Siyempre, hindi ko pa alam ang law of physics noon kaya naniwala naman ako kaagad. Ayokong matulad sa kawawang bata kaya inalam ko ang mga solusyon para puksain ang salot.

SUYOD. Ito ang espesyal na suklay na may mga ngipin na ang pagitan ay nasa 0.000113452 mm. Kadalasan ay kulay maroon. Kapag ginamit mo ito, kailangan ay may nakahanda kang puting telang gagamiting pansalo sa masusuyod na mga kuto. Exciting ito dahil makikita mong nagkakagulo sila sa binabagsakan. Dapat ay mabilis ang daliri mo sa pagtiris upang hindi sila makawala. Ang maiipon mong minasaker na mga kuto ay puwede mo nang isangag.

Hindi nakukuha sa simpleng pagsusuyod ang tunay na solusyon upang matepok ang mga kuto dahil hindi kayang suyurin ang mga maliliit na lisa. Ang ibang matatanda, nilalagyan ng KEROSENE ang anit ng batang may kuto. Taena, huwag ka lang lalapit sa apoy dahil siguradong may kalalagyan ka! Masyadong makaluma ito dahil meron namang mga special SHAMPOO na pamatay-kuto tulad ng ginagamit natin sa mga alaga nating aso.

Ang PAGPAPAKUTO sa mga nanay o lola ay ang pinakaayoko sa lahat. Sayang ang oras na ginugugol dito dahil nababawasan ang oras sa paglalaro. Ang hirap pa nito dahil kapag nagkamali ka ng puwesto, madali kang mapipingot!

Ang pagkukuto ay isang libangan ng mga unggoy. Meron kaming kapitbahay na may alagang matsing. Kapag ipinakita mo ang iyong ulo sa kanya ay automatic siyang maghahanap ng kuto sa iyong buhok. Nausukan ko na ito at mukhang epektibo. Ginaya ako ng kalaro ko pero hindi naging maganda ang resulta. Nagsisigaw siya sa sakit dahil sinabunutan siya ng tsonggo. Bading yata ang kamag-anak ni Kiko dahil ayaw niya ng mga batang babae!

Ang pinakamarahas na gagawin ng magulang sa problemadong anak ay ang PAGPAPAKALBO. Siyempre, kung wala ang pugad, walang maninirahang kuto. Ang kakilala kong si Alex ay nakaranas ng ganitong kalupitan. Ayaw na niyang pumasok sa eskuwela dahil sa gupit. Pagtatawanan daw siya ng mga kaklase. Nagalit ang nanay kahit na alam naman niyang kakaiba ang makakita ng kinalbong batang babae!

Noong ako ay bata pa, nagkaroon ako ngmga kuto sa ulo. Ito ang karanasang nagpapaalala sa akin ngayon na kailangang maligo araw-araw.

...Kinakarir Ko ang mga School Projects sa Hekasi

2012-03-08T08:25:00.000-08:00

Sibika at Kultura. Heograpiya, Kasaysayan, at Sibika. Araling Panlipunan. History.

Iba't iba ang tawag ngunit magkakabituka ang mga paksang pinag-aaralan.

Noong ako ay bata pa, nahilig ako kaagad sa mga aralin na ito dahil interesante para sa akin ang mga bagay-bagay na may kinalaman sa ating kultura at kasaysayan nating mga Pinoy.

One plus one? Magellan.

Two plus two? Lapu-Lapu.

Kahit na mathematics ang tanong, history ang isinasagot ko.

Sino ang pumatay kay Magellan? Si Lapu-Lapu.

Sino ang pumatay kay Lapu-Lapu? Hindi ako.

Sino nga?! Baka 'yung kusinero.

Ang mga school subjects na ito ay may kanya-kanyang school projects na dapat magawa para makakuha ng mataas na grado mula kay titser na mas mataas magbigay ng grade sa mga estudyanteng bumibili ng kanyang mga panindang yema.

Class, meron akong ipapagawang project sa inyo at ang deadline ng pasahan nito ay next week. Gamitan niyo ng short kokomban, ilagay niyo sa short na polder, at lagyan niyo ng fastener (potah, tumama rin sa ~~pronounciation~~ pronunciation!).

Simulan natin sa mga basic requirements ni ma'am. Deadline, check - kailangang ipaalala kay ermats ang takdang araw para hindi makalimutan ang pasahan. Ang gagamitin na papel ay short bond paper, check - mas okay ang mga makikinis at mapuputing papel tulad ng sa Corona dahil mas presentable itong tingnan kumpara sa mga nabibili ng patingi-tingi sa pinakamalapit na suking tindahan. Short folder, check - dapat ay maging maingat ka sa size at kulay na gagamitin kung ayaw mong ibalik sa iyo ang pinaghirapan mong project. Lalagyan ng fastener, check - siyempre kailangan mo nito para hindi magkahiwa-hiwalay ang mga papel ng project na ipapasa mo. Bawal ang stapler at lalong mas bawal ang paste, glue, at masking tape na mga madalas kong gamitin noon dahil wala kaming puncher sa bahay.

Hindi porke't 'yun ang mga sinabi ng guro ay 'yun na 'yun. Hindi niya sasabihin na puwede mong lagyan ng plastic cover ang folder at pabango ang mga pahinang nakapaloob. Hindi niya rin sasabihin na gandahan mo ang lettering ng "Album in Sibika at Kultura". Ito kasi ang mga dagdag pogi points na nagpapataas ng grade na ibibigay niya. Maniwala ka sa isang titser's puwet.

Anu-ano ang mga naaalala mong proyekto sa mga asignaturang tinutukoy ko?

Para sa mga beginners na grade one, hindi mawawala sa Sibika at Kultura ang album na naglalaman ng MGA PAMBANSANG SIMBULO NG PILIPINAS. Ang pambansang isda ay hindi galunggong kundi bangus. Hindi rin basketball ang pambansang laro natin kundi sipa. Kalabaw ang pambansang hayop natin at hindi ang mga askals na tae ng tae sa lansangan. Maya ang pambansang ibon noon at hindi ang mga kalapating mababa ang lipad. Si Gat. Jose Rizal ag kinikilalang pambansang bayani ng ating lahi. Ang "Bayang Magiliw" ay maling pambansang awit ng Pilipinas. At kung medyo tanga ka, maniniwala kang may pambansang kamao. Natatandaan ko kung paano pa ako naghanap ng mga litrato nito sa mga lumang diyaryo at magasin. Gupit dito gupit doon. Dikit dito, dikit doon. Tapos pagdating sa klase ay makikita ko lang ang klasmeyt na may dalang poster na nabili niya sa National Bookstore. Palibhasa sipsip at pumapakyaw ng maraming yema, binalewala ni titser ang mga panuntunan niya at sinabihan ang mokong ng "Very good!". Taenang buhay 'yan.

Naaalala mo pa ba ang MGA TOURIST SPOTS NA MATATAGPUAN SA PILIPINAS? Hindi rin ito pinakawalan sa listahan. Siyempre, dapat ay kasama ang dalawang itinuturing namin noon na kabilang sa Seven Wonders of the World (kahit na hindi naman talaga) - ang Mt. Mayon na may perfect cone shape, at ang Banaue Rice Terraces. Hindi rin dapat mawala sa album mo ang Pagsanjan Falls, Baguio City, Magellan's Cross, at Bantayog ni Pepe na matatagpuan sa Luneta. Natuto na ako noon kaya ang ginawa ko ay bumili ako ng mga postcards mula sa National Bookstore. Nang makita ni ma'am ang album ko ay sinabihan niya ako ng "Jayson, bakit ka bumili ng mga litrato? Hindi mo gayahin ang klasmeyt mo, ang galing at matiyagang mag-drawing.". Sa asar ko ay nilapitan ko ang sipsip kong klasmeyt na tagapakyaw ng yema at tiningnan ang kanyang album. Potah, mukhang doodles ng isang pre-schooler. Hello, nasa grade two na kaya kami noon!

Bandang grade three ay mga mukha naman ng MGA BAYANI NG PILINAS ang dapat kolektahin. Sikat talaga si Rizal dahil pangatlong beses na siyang nasasama sa aming mga school projects. Siya ang bayani ng mga bayani pero bukod sa kanya, dapat ay maalala rin natin ang ibang nagbuwis ng kanilang mga buhay para sa bayan. Kilala mo ba ang "Unang Bayani ng Pilipinas"; ang "Ama ng Katipunan"; ang "Dakilang Lumpo"; ang "Utak ng Himagsikan"; at ang "Tatlong Paring Martir"? Kung hindi mo sila kilala, marahil ay absent ka o kaya naman ay ipinagawa mo lang sa iyong nanay ang iyong school project. Hindi mo rin naranasang bumili sa National Bookstore ng mga larawan ng mga bayani na may maikling talambuhay sa ibaba.

Grade Four ay medyo higher level na. Bilang isang mag-aaral, dapat ay kabisado mo ang mga lalawigang napapaloob sa MGA REHIYON NG PILIPINAS. Dati ay kabisado ko ang mga ito pati ang kani-kanilang mga kabisera. Alam ko rin ang mga produktong inaangkat mula sa bawat probinsya. Dito rin papasok ang nauna kong project tungkol sa mga tourist spots ng bawat lugar. Medyo gumaling na akong magbakat gamit ang onion skin paper kaya hindi na ako bumili ng mga mapa ng bawat rehiyon na ibinibenta ng National Bookstore. Gumamit nalang ako ng mga bolpen at stabilo na may iba't ibang kulay upang maging kaakit-akit ang aking gawa.

Ang MGA PRESIDENTE NG PILIPINAS ay natatandaan kong kinolekta namin noong ako ay nasa ika-limang baytang. Katulad ng mga naunang proyekto, may mga instant pictures at postcards na mabibili sa Pambansang Bookstore ng Pilipinas. Magaling na akong gumuhit ng mga aso at pusa noon pero hirap na hirap akong mag-drawing ng mga tuta. Lalo na 'yung mga nakaupo sa gobyerno. Maiba ko lang, paano mo ba isasalin sa wikang Ingles ang "Pang-ilang presidente ng Pilipinas si Ferdinand Marcos?".

Hindi ko na maalala ang ginawa namin noong magtatapos na kami ng elementarya. Siguro dahil ay abala na sa pag-eensayo sa pag-akyat ng entablado.

Noong ako ay bata pa, kinakarir ko ang mga school projects sa Hekasi. Ngayong ako ay matanda na, hindi na ako nagtataka kung bakit yumaman ang National Bookstore.

...Nanonood Kami ng "Superbook" at "The Flying House"

2012-02-26T08:36:00.000-08:00

Sabi ng matatanda, puro kalokohan lang daw ang mapupulot sa mga cartoons na napapanood sa teevee.

Nang ipalabas sa GMA 7 ang dalawa sa mga pinakapaborito kong animated shows noong ako ay bata pa, nag-iba ang ihip ng hangin. Sino ba namang magulang ang hindi matutuwa kapag nalaman mong mga kuwento mula sa Banal na Biblia ang tinututukan ng mga anak mo sa telebisyon?

Unang ipinalabas ang "SUPERBOOK" sa Japan noong October 1, 1981 at nagtapos noong March 29, 1982 na may 26 episodes. Ito ay bumalik sa ere bilang "SUPERBOOK II" mula April 4, 1983 hanggang September 26, 1983 na may 26 episodes. Sa pagitan ng dalawang seasons ay ipinalabas naman ang "THE FLYING HOUSE" mula April 5, 1982 hanggang March 28, 1983 na may 52 episodes. Ang mga ito ay ginawa ng Tatsunoko Productions para sa distributor na Christian Broadcasting Network na nakabase sa Tate.

Sa Pinas, hindi ko alam ang eksaktong petsa kung kailan ito unang ipinalabas. Ang alam ko lang, mga bandang huling taon ng Eighties ito unang napanood ng mga kabataan at tumagal hanggang early 90's. Ganun kalufet ang mga cartoons na ito. Parang Batibot, nakakaadik. Kahit replay, papanoorin mo pa rin. Hindi ko rin matandaan kung ipinapalabas ba itong magkasunod o ipinapalabas ang isa sa umaga, at ang isa naman ay sa hapon.

Ah basta. Ang natatandaaan ko lang talaga, ang mga palabas na ito ang nagmulat sa akin sa mga kuwento mula sa Old at New Testaments.

Unahin natin ang "Superbook". Sa unang season, ang kuwento ay tumatakbo sa magkaibigang sina Christopher Peeper at Joy (wala siyang apelyido). Nakatuklas sila ng nagsasalitang libro na nagdadala sa kanila sa Bible time. Kasama nila sa adventure ang laruang si Gizmo na nagiging tunay na robot kapag sila ay nagta-time travel. Karamihan ng mga kuwento rito ay mula sa Hebrew Sciptures at lan sa mga paborito kong episodes dito ay ang mga kuwento nila Adan at Eba, Noah's Ark, Samson and Delilah, at ang death and resurrection of Jesus. Kahit na may mga konting pagbabago kumpara sa orihinal na mababasa mo sa tunay na Biblia, ganun pa rin ang mensaheng gustong iparating.

Dalawa ang versions ng opening theme ng Season One pero itong nasa ibaba ang pinakapaborito namin sa lahat. Sabay-sabay kaming kumakanta sa himig nito.

The light begins the journey that leads
to places far and wide so high
you just wont believe your eyes
(you cant!)

by and how the moon and ocean came to be
its all right here if you look superbook
as we all go flying away

stories about a man made of clay
and the garden that was bust in time
see the many mysteries
and wonders that will fill your mind

Superbook dont you know
its su-su-super!
keep along the rainbow and through the sky

Sa "Superbook II", naging "computerized" ang Bible nang ito ay mahulog accidentally sa keyboard. Hinigop ng sinaunang computer ang asong si Ruffles na sinundan naman ng pinsan ni Chris na si Uri (short for Uriah) kasama ang naging tunay na robot na si Gizmo. Supporting roles nalang sina Chris at Joy na tagapanood sa monitor ng mga nangyayari kina Uri. Ang mga kuwento rito ay mula Old Testament. Patok ito pero mas patok pa rin sa akin ang unang season.

Kung medyo "high-tech" ang Season Two ng Superbook, masasabi mo ring advanced ang technology ng "The Flying House" kung saan ang mismong lumilipad na bahay ay isang time machine. Dito siguro nakuha ang konsepto sa "Back to the Future". Hmmm. Ang kuwento ay tumatakbo sa paglalakbay nila Justin Casey, Angela "Angie" Roberts, Corkey Roberts, Professor Humprey Bumble, at ang robot na si SIR (acronym ng "Solar Ion Robot") sa panahon ng New Testament - mula sa kapanganakan ni John the Baptist hanggang sa pagdating ni Apostle Paul.

Tulad ng ng opening ng "Superbook", ang "The Flying House ay may malufet din na kinakanta-kanta namin.

The Flying House - Watch Online

We were having fun
Playing Hide and Seek
Then a Summer Storm appeared

Corky got afraid
When it started to rain
Then we came upon a house
Should we go inside? Now hide.

Come on with us you know
Lord who knows where
It's an adventure back in time
In the Flying House
You know it's great to fly
In a Flying House
I just want to get
Back home again

Ang mga palabas na ito ay naging paborito ng mga bata ng aking henerasyon. Ito ay ang naging dahilan upang makakuha ang GMA ng mataas na rating sa teevee sa ganung time slot. Nakaisip ang network ng isang pakulong lalong magpapataas ang rating nito, ang SUPER KIDS CLUB. Kung isa kang die-hard fan ng mga cartoons na ito, siguradong member ka. Sa angkan namin, ang lahat ng mga bata noon ay kasali rito. Kapag member ka, padadalhan ka ng ID card, mini-book, at sticker na nagpapatunay na ikaw ay certified member! Tandang-tanda ko pa ang grand assembly nito na ginanap sa La Salle Greenhills. Na-postpone noong una dahil napabalitang may bagyo. Ang dami pa namang pumunta. Kaya ayun, halos kalahati nalang 'yung bumalik sa next date na ipinahayag. Sayang, ang saya pa naman!

nahanap lang sa internet

mula kay klasmeyt at barkadang Teta

mula kay NoBenta admin ヽ(*^ｰ^) VanillaSpice (^ｰ^*)ノ

mula kay pareng Corix Ronquillo

Noong ako ay bata pa, nanonood kami ng "Superbook" at "The Flying House". Ngayong ako ay matanda na, wala pa rin akong sawang sumusubaybay dito. Ito rin ang klase ng mga palabas na ipapanood ko sa mga anak ko upang lumaki silang punung-puno ng aral tungkol sa Biblia.

...Nanghuhuli at Nagsasabong Kami ng mga Gagamba

2012-02-15T08:43:00.000-08:00

Noong hindi pa uso ang mga selepono, tablets, at kung anu-ano pang mga gadgets ng makabagong totoy at nene, ang mga bata ay marunong pang maglaro sa mga lansangan at bakuran ng kanilang mga kapitbahay. Mayroong naghahabulan. Nagtataguan. Naghihiyawan. May madalas na asaran na nauuwi rin sa madalas na suntukan.

Wala pang ibang puwedeng paglibangan noon kaya bukod sa pagba-Batibot at paghihintay sa panty ni Annie, ang mga kabataan ay madalas tumambay para makipaglaro sa mga kapwa-bata. Ang social network noon ay wala sa kuwadradong mundo ng cyberporn at DOTA kundi nasa labas ng bahay.

Isa sa mga kinagiliwan kong laro noon ay ang PAGSASABONG. Hindi ng mga maiingay na tandang sa madaling-araw kundi ng mga eight-legged freaks na kung tawagin ay GAGAMBA. Kapag ikaw ay bata pa, may kakaibang puwersang nagtutulak sa iyo na mag-alaga ng kung anu-ano bukod kina Bantay at Muning. Nagkaroon kami ng mga alagang sisiw, pugo, bibe, at hermit crab courtesy of Manong Pabunot na tambay sa gate ng eskuwelahan. Nag-alaga rin kami ng isdang-kanal na ilang araw lang ang itinatagal sa malinis na aquarium. Kulang nalang ay maging mini-zoo ang bahay namin dahil sa mga aming mga inaaalagaan.

Pasimuno lagi ang pinsan kong si Badds na nakatatanda sa aking ng tatlong taon. Siya ang kakampi ko sa pakikipaglaban sa teks, sa agawan-base, at iba pang mga larong-pambata. Para sa akin ay siya ang eksperto sa mga ganung bagay.

"Jay, samahan mo ako, manghuhuli tayo ng gagambang ipanlalaban natin."

"San tayo pupunta?"

"Basta sumama ka nalang."

Ako namang batang adventurer, siyempre ay susunod sa dakilang master.

Hindi pa ganun ka-develop ang Cubao noon kaya may mga bakanteng-lote pa na gustung-gustong tirahan ng mga professional squatters. Kapag may bakanteng espasyo, siyempre ay may talahiban at mga punong-kahoy. At kapag meron nito, siguradong merong gagamba! Iniisa-isahin namin ang lahat ng mga madadaanang lugar at mas masukal, mas maganda dahil doon sila makikita kasama ang mga bumubulagang ahas. Pero ang totoo, nahuhuli rin sila sa mga kisame, sa bodega, sa palayan, sa sementeryo, at sa bahay ni Peter Parker.

May teknik sa paghuli ng gagamba. Ang pinakamadali ay tuwing bago magtakip-silim dahil ito ang mga oras na sila ay lumalabas para gumawa ng kanilang bahay sa pamamagitan ng sapot. Kawawa ang puwet nila sa akin dahil pinapanood ko muna silang matapos bago ko sila hulihin!. Paksyet lang, simpleng cruelty to living things. Ikaw kaya ang pagurin sa pagtae tapos hulihin, ano ang mararamdaman ng tumbong mo? Ang isa namang paraan ay tuwing umaga bago tumindi ang sikat ng araw. Ito kasi ang mga oras na sila ay nagbu-beauty rest sa kanilang munting crib. Isang sunggab mo lang, huli kaagad. Walang ka-effort-effort! Exciting manghuli ng gagamba kaya hindi ko ma-gets ang mga kaklase kong rich kids na bumibili ng tigbi-bente pesos na nabibili sa mga suking vendors sa labas ng iskul bukol.

Ang lahat ng mahuhuli namin ay isinisilid kaaagad sa karton ng posporo. Mas okay kung 'yung "Guitar" ang tatak dahil 'yun ang uso. Kadalasan, ito ay may partition na gawa sa dahon ng saging o niyog para hindi mag-away ang mga gagambang ipapasok mo dito. Nasa apat hanggang anim ang puwedeng manirahan sa loob ng matchbox aparment. Ito ang dahila kung bakit nag-iinit ang ulo ni ermats kapag nagluluto - nauubos kaagad ang mga bagong biling posporo palito pito na sabi ng Intsik ay walo.

Iba't ibang klase ang mga lahi ng gagamba at ang mga pangalan nila ay kadalasang nanggagaling sa lugar na kanilang tinitirahan. Kapag sa inyong humble abode ito nanggaling, ang tawag dito ay Gagambang-Bahay. Sila 'yung mga madalas ipanlaban para matalo at pagpraktisan ng mga "Class S" Spiders na kalahi ni Gokou. Mga duwag sila, takbuhin at madalas maglambitin kapag isinasabong. May paniniwalang huwag mo itong ipapakain sa mga palaban dahil mahahawa sila sa kaduwagan! Ang Gagambang-Talahib, obviously, ay hindi nakatira sa bermuda grass. Atapang sila at hindi atakbo pero ang sinasabing mas mga matatapang ay ang mga alagad ni Ramon Revilla, ang mga Gagambang-Kuryente na madalas matagpuan sa mga kable ng poste ng Meralco. Marami pang ibang lahi ng gagamba pero huwag niyong gayahin ang kababata kong nagmalaki sa amin na nakahuli daw ng Gagambang-Tambo na natagpuan niyang gumagapang sa isang walis-tambo!

Ang tatlong lahi ng gagambang nabanggit ko sa itaas ay ang mga madalas ipanlaban. Paalala, hindi puwedeng isabong ang Gagambang-Talon dahil nilikha nila si Bro para ipakain lang sa mga butiki. Hindi rin puwede ang Gagambang-Kantot na sobrang nipis ng katawan kahit na walang ginawa kundi ang mag-push-up. At bukod sa lahat, bawal ding ipanlaban ang mga Gagambang-Kubeta na madalas manggulat habang ikaw ay tumatae. Hindi sila gumagalaw pero animo'y nakatitig sa iyo at nagmamasid. Binabantayan nila ang itlog nilang may numero ng Jueteng. Nakakatakot din silang hawakan dahil mukha silang mga tarantula sa sobrang laki at mabalahibong katawan.

Simple lang ang pagsasabong. Parang boxing. One on one. Gamit ang isang ting-ting o barbecue stick, ilalagay sa magkabilang-dulo ang magkoponan. Pero bago ang lahat, ito ay hihimas-himasin ng may-ari para magalit at maging palaban. Hahayaan silang gumapang hanggang sa mag-krus ang kanilang landas. Oy, bawal itulak sa puwetan ang gagamba dahil malalamog daw ito at matatalo.

May mga labanang segundo lang ang itinatagal. Meron namang nakakabuwisit panoorin dahil sa sobrang bagal. "Katis" ang tawag kapag nasugatan ang isang gagamba at may likidong tumulo galing sa katawan. May mga pagkakataong nalalagasan rin ng mga paa ang mga spiders na naglalaban. Ang layunin lang dito ay masaputan ang kalaban; kung sino ang makasapot, siyang panalo.

Noong ako ay bata pa, nanghuhuli at nagsasabong kami ng mga gagamba. Sa murang isipan ay natutunan kong ang mga malalakas at hindi duwag ang parating nagwawagi!

...Nagbaba-bye Ako Kapag Nakakakita ng Eroplano

2012-01-17T20:31:00.000-08:00

Ang aking lolo at lola sa side ni ermats ay naninirahan sa Hong Kong kasama ang pamilya ng mga tita ko na nanirahan doon noong mga unang taon ng dekada otsenta. Tuwing sila ay dumarating galing sa ibang bansa ay sumasama ako sa pagsundo sa kanila sa paliparan. Sa totoo lang, marami kaming magpipinsan kaya paunahan sa kung sino ang makakasama; iyak at hagulgol nalang ang maririnig mo sa kung sino ang papalaring maiwan nalang sa bahay. Masasabi kongh ibang-iba ang kultura nating mga Pinoy kapag may dumarating na kamag-anak galing ibang bansa dahil mismong pamilya ko ay naranasan ito. Aaminin kong dumaan din ang aming angkan sa puntong isang batalyon ang nagsusundo sa NAIA. Hapon pa ang lapag ng eroplano pero umaga pa lang ay nandoon na kami na punung-puno ng pananabik. Nakakita na ba kayo ng isang jeep na animo'y may outing dahil sa mga kaldero ng ulam at kanin na dala? Ganun kami kapag nagsusundo.

Kapag ihahatid na namin sila sa airport pabalik ng HK, ay ganun pa rin ang scenario. Marami pa rin ang mga sumasama at nandoon pa rin ang mga kaldero at makukulit na mga apo. Ang kaibahan nga lang, ang sayang naramdaman noong nagsundo ay napapalitan ng lungkot dahil tapos na ang bakasyon ng lolo at lola. Kapag nakapasok na ang mga matatanda sa departure area matapos ang pamamaalam ay talaga namang malungkot - sabi nga nila, ang airport ay ang pinakamasaya at pinakamalungkot na lugar sa ating mga Pinoy. Sa aming mga bata, hindi nagtatapos ang pamamaalam sa airport dahil kapag nakakakita kami ng eroplano ay nagbaba-bye kami sa paniniwalang 'yun ang sinasakyan ng aming mga mahal na granpeyrents.

"Pa, makikita ba kami nila nanay at tatay kapag nagba-bye kami sa eroplano?"

"Oo naman anak."

Magaling si erpats kasama sila ermats, tito, at tita sa pagsagot sa katanungang ito. Hindi na nila kailangang i-elaborate dahil madali naman kaming maniwala. Nagtatalo pa nga kami nila insan kung sino ang unang makikita ng mga matatanda kapag nagba-bye kami. Ang iba naman, nilalakasan pa ang pagsigaw ng "Ba-bye nanay. Ba-bye tatay!" para sila daw ang unang marinig.

Kahit na nakarating na sila sa Hong Kong ay nagpapatuloy pa rin ang pag-uunahan namin sa pagba-bye kapag nakakakita ng eroplano dahil naniniwala kaming kung sino ang maraming "papansin points" ay siguradong maraming pasalubong sa sunod na bakasyon ng mga matanda.

Lahat ng dumaan sa pagkabata ay nahilig sa eroplano. Mapalalake man o mapababae.

Aminin mo dahil naging parte ng buhay natin ang eroplano. Sigurado akong natanong ka rin ng iyong mga magulang ng "Wer is da eropleyn?" noong ikaw ay isang baby pa lang.

Nagkaroon ka rin ng mga laruang eroplano na kahit hindi lumilipad ay masayang-masaya ka na kapag nabibigyan nito. Kapag kinikiliti ka ng iyong mga magulang noong ikaw ay totoy o nene pa ay imumuwestra nilang parang eroplano ang mga kamay at daliri bago ito ipangkiliti sa katawan mo. Kapag nahihirapan silang pakainin ka ay iaarte nilang parang eroplano ang kutsara bago ito isubo sa iyong bibig. Kapag pumupunta kayo sa peryahan aty sumasakay ka sa carousel na eroplano at eroplanong hinuhulugan ng coins para yumugyog. At kung naabutan mo ang Fiesta Carnival, sigurado akong pumila ka sa eroplanong mala-Rialto ng EK ang dating!

Noong ako ay bata pa, nagbaba-bye ako kapag nakakakita ng eroplano. Ngayong 23-day vacation ko, matatagalan pa ang mga kulilits na anak ko bago sila magba-bye sa airplane!

...Mas Gusto Ko ang mga Classic Kung-Fu Films

2012-01-08T08:40:00.000-08:00

Kahit na tumatanda na ako sa pagtatrabaho dito sa China ay hindi pa rin nawawala sa aking isipan ang paniniwalang ang lahat ng mga Intsik ay marunong mag-Kung-Fu . Akala ko noon ay makakakita ako dito ng mga duwelong katulad ng napapanood sa "Crouching Tiger, Hidden Dragon" kapag may nag-aaway. Wala naman palang ganun.

Naaalala ko tuloy 'yung interpreter naming tsekwa sa dati kong pinapasukan na nagkuwento sa akin ng kanyang makulit na karanasan sa isang makulit na Pinoy na tulad ko.

"'Di ba Intsik ka?"

"Oo, bakit?"

"Eh 'di marunong ka ng kung-fu?"

"'Di ba Pinoy ka?"

"Oo, bakit?"

"Eh 'di marunong kang mag-tinikling?"

Hindi pala ako nag-iisa.

Malaki ang naging epekto ng Channel 13 sa paniniwala kong ito dahil ang mga pelikula nilang classic kung-fu na ipinapalabas tuwing hapon ay ang nagmulat sa akin sa Chinese martial arts. Kahit na madalas itong replay (dahil siguro ay palugi na ang istasyon noon o talagang konti lang ang kanilang budget) ay madalas ko pa rin itong pinapanood kasama ang mga utol at mga pinsan ko. Gusto rin kasi naming matutunan ang malulufet nilang galaw kapag nakikipaglaban.

Sabi ng mga eksperto, malayo sa kuwento sa mga pelikula ang tunay na kung-fu pero kahit na ano ang mangyari, ang mga napanood ko noon ang tunay na tumatak sa aking isipan.

Hindi ko alam kung sinu-sinong kumpanya ang mga producers ng mga pelikulang ipinapalabas pero ang pinakapaborito ko ay ang Golden Harvest. Kapag nakita na namin ang pamosong intro ng kanilang logo (click mo ang link na ito sa YT para makita mo ang tinutukoy ko) na may "A Golden Harvest Presentation", natutuwa na kaming magpipinsan dahil siguradong maraming malulufet na fight scenes ang palabas na aming mapapanood.

Ano ba ang mga typical na makikita sa isang classic kung-fu films?

DUBBING. Ang mga orihinal na mga palabas ay nasa wikang Mandarin at ito ay isinasalin sa wikang Ingles para maintindihan ng ibang lahi tulad natin. Ang siste nga lang, hindi magaling ang pagkaka-dub. Kung papansinin mo ito, may mga pagkakataong mahaba ang maririnig mong linyang binitiwan pero makikita mong hindi na gumagalaw ang bibig ng karakter na nagsalita. Mayroon namang eksena na sobrang igsi ang narinig mo pero patuloy pa rin sa paggalaw ang bunganga ng nagsalita. Isa pang mapupuna mo sa dubbing ay ang nakakaantok na boses ng mga nagsasaling-wika na saktong sakto sa siesta sa hapon. Wala rin sa tamang accent kaya alam na alam mong hindi sila umarkila ng mga puti para mag-dub. At higit sa lahat, parang isang grupo lang ang nag-dub sa lahat ng napanood kong pelikula sa Channel 13. Ganun pa man, isa itong trademark ng ganitong klase ng palabas.

PLOT. Simple lang ang istorya ng bawat pelikula, parang 'yung mga lecheseryes lang nanapapanood natin sa teevee. May isang inaapi na balang araw ay maghihiganti. May isang apprentice na pinatay ang kanyang "master" kaya hahanapin niya ang salarin at maghihiganti. May isang totoy na naulila dahil pinaslang ang magulang kaya sa paglaki ay hindi susukong makita ang may kagagawan upang maghiganti. Taena, sa pagkakaalam ko, hindi ginagamit ang martial arts sa paghihiganti kundi sa self defense lang. Ah basta, panalo pa rin sa akin ang mga kuwentong ganito kaysa naman ang mga kuwentong may kambal na pinaghiwalay ng magulang tapos malalaman nilang magkapatid pala sila sa huli.

TRAINING NG BIDA. Sa bawat kung-fu film, hindi puwedeng mawala ang "master" na magtuturo sa apprentice. Ang paborito kong karakter ay si Beggar So - siya 'yung matandang kasama ni Jackie Chan sa all-time peyborits kong "Drunken Master" at "Snake in the Eagle's Shadow". Walastik sa hirap ang pinagdadaanan upang matutunan ang mga fighting techiques kaya wala sa kalingkingan ang "wax on, wax off" ni Karate Kid dito. Kasama sa pagsasanay ang pag-push-up na may nakasakay sa likod, ang pag-igib ng tubig na papasanin ang mga malalaking banga, at kung anu-ano pang mabibigat na pamamaraan na tunay mong mararamdaman habang pinapanood. Ang hindi ko makakalimutan ay 'yung isang pagsasanay na kailangan mong magsulat sa papel gamit ang isang lapis na may nakataling lubid na sa dulo ay may pabigat na batong kasing-laki ng bass drum. Panalo 'di ba?

MGA GAMIT AT ARMAS. Iba't iba ang gamit ng mga karakter - kadalasan ay espada, mga tukod na kawayan, at dagger. Mas naaaliw ako sa mga gumagamit ng pamaypay, payong, mangkok, upuan, at kung anu-ano pang mga bagay na mapupulot nalang sa lugar ng pinaglalabanan. Panalo rin ang mga babaeng palaban na ang gamit ay ang mga skirt nila. Noong ako ay bata pa, may tinatagong tsako si erpats. Hindi ko alam kung bakit 'yun ang trip niya pero siguro ay dahil idol niya si Bruce Lee. Hindi ito inilalabas ni ermats lalo na kapag may inuman dahil kapag naghuhurumentado si pader ay ito ang kanyang hinahanap. Promise, magaling siya magpaikot-ikot ng tsako! Sinubukan ko siyang gayahin kaso naipit lang ang kili-kili ko sa kadena ng lintek na tsako ni Bruce Lee.

FIGHTING TECHNIQUES. Bawat karakter ay kilala sa isang fighting style at iyon ang ginagamit nila sa pakikipagbakbakan. Pinakasikat na yata ang Snake-style. Ang Eagle's Claw. The Monkey. Mantis, Scorpion, Tiger. Baboy, kuneho, giraffe, hippopotamus. Manila Zoo. Siyempre, alam mong nagpapatawa lang ako kaya magdownload ka nalang ng pelikula para malaman mo ang sinasabi ko.

FIGHT SCENES. Ito ang pinakapaborito ng lahat. Kaya nga nanonood tayo ng kung-fu movies ay para dito. May mga bakbakan na one versus one million na katao kung saan malalaos sina Robin Padilla at FPJ. May mga eksena namang kailangan ng team effort kung saan kahit magkaaway ay magkakampi para lang matalo muna nila ang pinakamalakas. Tsaka nalang sila maglalaban kapag wala na ang dabest. Parang Royal Rumble lang sa WWF.

Ang pinakainaabangan sa lahat ng fight scenes siyempre ay ang pagtutuos ng bida at kontrabida. Kadalasan ay nangyayari ito sa isang bakanteng lugar tulad ng paanan ng bundok o kaya naman ay sa talampas o sa isang bukirin. Matikas ang postura ng mga kamag-anak ni Max Alvarado dahil maayos ang damit, ang buhok, ang balbas at bigote, at lalung-lalo na ang paggalaw. Dito nakuha ni Steven Seagal ang style na ganun - 'yung hindi nagugulo ang buhok at nadudumihan ang damit kahit na anong mangyari. Kapag naglaban na ang dalawa, hindi muna sila magkakatamaan ng mga ilang minuto. Tapos ay matatamaan ang bida hanggang sa akala mo ay matatalo kahit na alam mo namang hinde puwedeng mangyari. Matapos ang ilang minuto ay makakabawi si bida at mapupuruhan si kontrabida. Dito na mag-uumpisang magulo ang buhok ng kalaban. Kapag may napunit na parte ng damit, tuluy-tuloy na ang boksing. Siyempre sa huli, panalo pa rin ag bida. Makikita mo ang dugong lalabas sa bibig ng natalo. Sobrang scripted, pero sulit to the max!

Noong ako ay bata pa, mas gusto ko ang mga classic kug-fu films. Hanggang ngayon ay mahilig pa rin ako at natuto na ako ng kung-fu....kung-fumulutan sa inuman ay malufet!

...Pinapanood Ko ang Post-New Year Special ng MGB

2011-12-31T08:37:00.000-08:00

Kapag sumasapit ang Bisperas ng Bagong Taon, ang lahat ng Pinoy ay abala sa paghahanda. Kanya-kanyang bili at pag-aasikaso sa mga kung anu-anong ihahanda para sa Medyanotse. Kahit na walang-wala at kapos sa pera ay kailangang may maihain sa mesa bago pumatak ag alas-dose ng hatinggabi para salubungin ang panibagong pag-asa. Mga prutas na bilog, keso de bola, at hamonado. Sana ay maging masagana ang pagpasok.

Kasama na sa tradisyon nating ito ang paghahanda rin ng mga pampaingay na gagamitin sa pagsalubong ng New Year. Sabi ng mga matatanda, ang malas ay hindi papasok sa inyong tahanan kapag hinarangan mo ito ng maingay na maingay na tunog bago pumatak ang hatinggabi. Takot daw ang mga bad vibrations dito. Noong ako ay bata, natatandaan ko ang pamimili namin sa palengke nila ermat at utol ng mga torotot na gawa sa mga negative ng bomba films - ito ang ginagamit namin upang i-welcome ang dapat salubungin. Kinakalampag din namin ang mga kaserola at mga palangganang gawa sa aluminum. Ang saya-saya namin kahit na nababasag ang aming mga eardrums sa lakas ng tunog!

Siyempre, hindi kumpleto ang okasyon kapag walang mga paputok sila erpats, tito, kuya, bayaw, at si lelong. Bawang, plapla, 5-star, trianggulo, sawa, sinturon ni hudas, superlolo, at iba pang mga fire crackers. Pangalan pa lang ay nakakatakot na. Halagang babayaran mo pa lang para makabili ay sabog na kaagad ang bulsa mo!

Bakit nga ba adik na adik tayo sa pagpapaputok? Dahil ba sa "thrill" na naidudulot nito sa atin? Sa paniniwalang nakakapagpaalis ito ng bad luck? O dahil sa gusto lang natin magmukhang macho?

Ang sagot: ALL OF THE ABOVE.

Aaminin kong mahilig ako sa mga paputok pero takot akong magpaputok. Ayokong mabawasan ang mga daliri ko dahil baka mawala ang mga hintututro at mga hinliliit kong madalas kong ipangulangot. Bukod sa hindi ko mabipigilang pastime ay masyado akong naapektuhan ng "Post-New Year Special" ng "Magandang Gabi, Bayan" ni Noli De Castro.

Isa ito sa dalawang episodes na hindi ko pinapalagpas sa programang MGB (ang isa ay ang "Halloween Special") dahil aliw na aliw ako sa hindi nagbabagong tema ng mga kuwentong inilalahad taun-taon. WALANG KADALA-DALA. Kung bibigyan ko ito ng soundtrack, puwede na siguro ang kantang "'Di Na Natuto". Ang totoo, malaki ang naging kontribusyon ng episode na ito sa pagpapalaganap ng "awareness" upang bumaba ang mga sakunang may kinalaman sa paputok sa pagsalubong ng Bagong Taon.

"Roman Holiday" (alamin mo nalang kung ano ang ibig sabihin nito) para sa akin ang panonood ng mga kamay na nagmimistulang tocino at longganisa dahil sa aksidenteng dulot ng mga paputok. Sa bawat eksenang ipinapakita ay nadarama ko ang awa sa hapdi nilang nararamdaman sa paghalo ng pulbura sa dugo ng laplos na parte ng kanilang mga katawan. 'Yun nga lang, habang nanonood ay napapasambit naman ako ng "Loko, uulit ka pa ha!".

Iba't iba ang mga scenarios na paulit-ulit na napapanood taun-taon sa episode na ito pero hindi nakakasawa. Hindi ko lang alam kung bakit sa kabila ng walang-humpay na paalala ng DOH na huwag gumamit ng paputok ay marami pa rin tayong kababayang makukulit.

WATUSI JUICE. Ito lang yata ang paputok na kaya kong hawakan. Kaya ko pa ngang alugin habang nakasindi. Kada taon ay may mga batang nalalason dahil itinitimpla ang watusi sa tubig at iniinom. Madali lang itong ispelegin kung bakit nangyayri. Hindi ang musmos na paslit ang may sala kundi ang walang-modong mga magulang.

MAY NATAPAKANG PAPUTOK SA KALSADA. "Di ko makakalimutan 'yung isang lalaking ipinakita na nawasak ang sapatos dahil sa paputok na kanyang naapakan sa daan habang naglalakad galing sa pagsisimba. Sino ang may kasalanan, ang nagpaputok na hindi isinasaalang-alang ang kaligtasan ng mga dumaraan o ang simbahan na nagdaraos ng misa na may sked na kadikit ang hatinggabi? Ang solusyon, magsuot ng safety shoes.

NAMUMULOT NG MGA SUPOT NA PAPUTOK. Ugali ko dati ang mamulot ng mga 'di pumutok na rebentador sa kalsada. Isa-isa ko itong binabalatan at iniipon ang mga pulburang nasa loob nito. Ipoporma ko siya sa sahig at sisindihan para makagawa ng epek na tulad ng sa mga magicians kapag sila ay nagdaraos ng shows. Huminto nalang ako sa bisyong ito noong mapanood ko sa teevee ang mga batang nabawasan ang daliri dahil sa gawaing ito. Pero huwag ka, ilang beses na nabawasan ang kilay ko sa tuwing sinisindihan ko ang pulbura!

SUMABOG NA LUSIS, ROMAN CANDLE, AT FOUNTAIN. Defective na mga paputok. Paano ka ba naman magtitiwalang humawak pa ng mga ganito kung may mababalitaan kang naputol ang kamay dahil sa lusis na alam na alam mo namang safe? Paksyet lang.

LASHENG AKO. Nagsindi ng paputok gamit ang yosi. Itinapon ang yosi. Hinithit ang paputok. Sabog ang mukha. Putol ang kamay. Buti nalang ay may tama ng alak kaya hindi masyadong masakit. Gago.

DUMIKIT ANG PAPUTOK SA KAMAY DAHIL KUMAIN NG BIKO. Sinong gago naman ag lolokohin mo? Lasheng ka 'noh?!

TINAMAAN NG LIGAW NA BALA. Kaya wala akong bilib sa mga taong may baril dahil ang hilig nilang pumorma. Kahit na Bagong Taon ay paiiralin pa rin nila ang pagiging DTNL. Hoy mga ser na pulpol, ang mga baril na 'yan ay hindi dapat makapatay ng mga sibilyang natutulog o kaya ay nagsasaya tuwing New Year. Tsk tsk.

Wala na ang MGB pero mula noong ako ay bata pa hanggang sa ngayong matanda na ay ganito pa rin ang mga eksena sa emergency rooms kapag salubong ng Bagong Taon.

Noong ako ay bata pa, pinapanood ko ang Post-New Year Special ng MGB. Ito ang isa sa mga dahilan kung bakit kaya ko pa ring magbilang ng one to ten gamit ang mga daliri ng aking mga kamay.

MAGLIBAG SA PASKO AT MALIGO SA BAGONG TAON!!!

...Idol Ko Si Joey ng Royal Tru Orange

2011-12-10T09:41:00.000-08:00

Sa isang pamilyang Pinoy, hindi kumpleto ang isang bahay kung walang telebisyong makikita sa sala dahil likas na sa tin ang panonood. Ang kwadradong aparatong ito ang nagbibigay ng kung anong special bonding sa isang pamilya. Sa araw-araw nating pamumuhay ay kinakain ng appliance na ito ang ating mga oras. At sa bawat panonood natin ng mga lecheseryes, balitang showbis, at kung anu-ano pang mga nagbibigay ng aliw ay nasisingitan ng mga commercials ang ating buhay.

Noong mga huling taon ng Dekada Otsenta, ang hindi ko malilimutang mga patalastas ay ang "Joey Series" ng Royal Tru-Orange na mula sa Coca-Cola. Ang temang ito ang nagpalakas ng kanilang bentahe laban sa kakumpitensya nila sa industriya ng pamatid-uhaw. Kaya nga naisipan ng Pepsi-Cola noon na daanin nalang sa pakontes na "Number Fever" ang kanilang strategy (na sa kasamaang palad ay nabulilyaso) pagdating sa marketing ng kanilang mga produkto.

Bago pa man napasigaw si Toni Gonzaga ng "I love you Piolo..." sa "Magpakatotoo Ka Series" ng Sprite ay kinagiliwan na ng sambayanan ang maabilidad na si Joey. Bago pa man nakaisip ng mga ideya ang Mentos sa mga di-inaasahang sitwasyon, ay nagawa na ito ng RTO sa katauhang ginampanan ni RJ Ledesma. Ang tagline na "Ako at Royal, Natural" ay nakapukaw sa atensyon ng masa lalo na sa grupo ng mga kabataan. Kung sino man ang naatasang mag-isip sa konsepto para sa temang ito ay masasabi kong isang henyo dahil kuhang-kuha niya ang panlasa ng mga nakakapanood.

Ang bawat serye ay tumatakbo sa buhay ng isang kabataan. Sisimulan ng "Ganito talaga ang buhay...", ipapakita ang isang common scenario ng isang nagbibinata, at tatapusin ng kadalasan ay maabilidad na palusot. Ganun kasimple pero C-O-O-L.

Kapag pinapanood ko sa ang mga videos ni Joey ay naaalala ko ang lahat ng mga nauso noong kapanahunan ko - mula sa style ng buhok, sa pagsuot ng polo, hanggang sa pagsabi ng "tsong" sa isang kabarkada.

Hindi ko alam kung ilan ang eksaktong bilang at pagkakasunud-sunod ng mga nagawang patalastas ng seryeng ito pero heto ang ilan sa mga paboritong nahanap ko sa YT:

KUYA

Sa direksyon ng yumaong Lino Brocka, ito ang pinakauna sa lahat. Sigurado akong dumaan ang lahat ng binatilyo sa ganitong pagkakataon - ang asarin ng buong barkada kapag nakita niyong may kasamang lalaki ang iyong crush. Bakit ka magseselos eh hindi naman kayo? Ganun naman talaga, girlfriend mo siya kahit hindi ka naman niya boyfriend.

MANTIKA

Naalala mo pa ba ang BMX bikes? Si Pink Panther? Ang short shorts with matching medyas na hanggang tuhod, at jersey na "23" ng mga basketbolista? Kitang-kita mo ang buhay ng noong 80's. Isa sa mga pinakaayaw ng isang nagbibinata ay ang makita ng kapwa-binatilyo na inuutusang bumili sa tindahan ni ermats. Lalo na kung ang pinapabili ay bagoong o mantika. Diyahe. Noong lumabas ang commercial na ito, nauso rin sa amin ang "Aling Flor, mantika ho.".

TRUTH OR CONSEQUENCE

Ito ang pinakapaborito ko sa lahat. Noong kapanahunan ko, isa sa mga pampalipas-oras naming mga kabataan ay ang larong "Truth or Consequence" kung saan nakasalalay ang taya sa paghinto ng pinaikot na bote. Madalas ay "consequence" ang pinipili ko kapag sa akin tumatapat ang bote dahil ayaw kong mabisto sa mga tanong kadalasan ay tungkol sa pag-ibig. Bawal dito ang KJ dahil kapag sumali ka sa larong ito, dapat ay handa kang magsabi ng totoo o kaya naman ay gawin ang ipapagawa ng grupo. Memorable sa akin ang commercial na ito dahil ginaya namin siya para sa isang presentation sa eskwelahan. Ako ang gumanap na Joey at ang crush ko naman ang gumanap na Jenny sa request ng buong klase. Eh 'di nakalibre ng kiss!

Noong ako ay bata pa, idol ko si Joey ng Royal Tru Orange. Hanggang ngayon ay nadala ko sa pagtanda ang mga simpleng palusot na nagamit ko upang masabing ako ay maabilidad.

This entry is brough to you by the letters R, T, and O. Bow!

...Masayang-Masaya Ako Kapag May Field Trip

2011-11-28T06:59:00.000-08:00

"Class, magkakaroon tayo ng field trip. Papirmahan niyo sa mga peyrents niyo ang form na ibibigay ko at ipasa niyo sa akin hanggang next Monday kasama ang bayad."

Kapag ganito ang anunsiyo ni titser sa klase, biglang nababalot ng saya ang buong silid-aralan. Naglalakihan ang mata sa pagka-excite, biglang napapangiti at napapakuwento sa mga katabi ang bawat estudyante. Unti-unting umiingay ang loob ng classroom.

"Wow, pupunta tayo sa Disneyland (as if)!"

"Yehey, makakapunta na tayo sa pagawaan ng tocino at longganisa sa talipapa!"

"Yipee, walang pasok!". Ito ang pinakamasaraap sabihin kapag may mga ganitong pagkakataon.

Siyempre, hindi padadaig si Ma'am at sisigaw ito ng "Class, kung gusto niyong matuloy ang field trip, huwag kayong maingay!!!". Moment of silence sa pagiging KJ ng guro. Sabay babanatan kami ng "Okay, bumili nalang kayo ng yema. Ubusin niyo na itong paninda ko para hindi masira. Sa Lunes niyo nalang din bayaran.".

Kinabukasan pagpasok, bitbit na ng karamihan ang bayad at parent's consent na ibinigay ng teacher. Kahit na next week pa ang deadline ay mas mabilis pa sa alas-kuwatro ang lahat dahil sa excitement. Pasikatan sa kung sino na ang pinayagan ng kani-kanilang magulang na sumama sa gaganaping school outdoor activity. Siyempre, ang pinakaunang nagpasa ang pinakamayabang. Ang iba, nagbabayad nalang sa mga susunod na araw dahil alam naman nilang pareho lang 'yun maliban nalang kung may "plus 10" sa quiz o graded recitation na gantimpala. Ang iba namang mga tagilid na sumama, hindi na mapakali ang tumbong sa inggit. Lalo silang hindi magkaugaga kapag nag-announce na si Ma'am ng "Class, ang mga hindi sasama ay may pasok." o kaya naman ng "Class, ang mga hindi sasama ay may make-up classes ng tatlong Sabado at tatlong Linggo.".

Ang tagal ng araw na inaabangan. Kung puwede lang sumakay ng time machine ay ginawa na ng lahat para dumating na ang pinakahihintay. Ganun talaga kapag gusto mong madaliin ang isang bagay, lalong parang tumatagal. Parang tuwing taeng-tae ka na. Kahit na ilang hakbang nalang sa inidoro, ang pakiramdam mo ay ang layo-layo pa rin ng dapat mong tahakin para lang mailabas ang kung anong gustong kumawala sa iyong puwet.

Ilang minuto bago mag-uwian. Isang araw bago mag-field trip. Orientation sa mga alituntunin sa gagawing paggala. Heto ang ilan sa mga karaniwang paalala:

Be on time. Bawal ang ma-late. Panakot ni teacher ay iiwanan ang huling darating kaya naman kapag sinabing 5:30 ng umaga ang assembly, alas-tres pa lang ay nandoon na ang lahat. No refund; ang ibinayad mo ay mapupunta nalang sa class fund na gagamitin sa Christmas Party. Malas mo kapag naiwanan ka dahil makakasama ka pa sa mga may pasok at may make-up classes.

Wear your school uniform and ID. Siyempre, bukod sa dapat ay proud ka sa eskuwelahan mo, dapat ay dala-dala mo ang iyong dog tag kung sakaling mawala ka sa lugar na pupuntahan mo. Sa instruction na ito ay hindi naman sinabi na bawal maging maporma kaya expected mo na may magdadala ng jacket, cap, shades, at kung anu-ano pang mga abubot.

Always keep an eye on your (assigned) buddy. Ito ang pinakaayoko. Field trip ang sinamahan ko. Hindi ako sumama para magbantay sa kumag na kaklaseng may tyansang mawala sa kangkungan.

Ang sasakyan. Astig kadalasan ang mga bus na inaarkila kapag may field trip. Nakakahiya naman kasi kung katulad ng mga sinaunang kahoy na bus ng Marikina Liner ang sasakyan niyo. May aircon na malamig at nagagalaw ang sandalan. May sabitan ng Coke in can. Noong panahon ko, suwerte niyo kapag may teevee at VHS player ang natapat sa inyo. Kung buong paaralan ang aalis, siyempre ay napakaraming bus nito at bawa't isa ay may nakalagay na bus number. May banner pa tulad ng "Trip to Jerusalem" para talagang masabing may field trip kayo! Dapat ay alam mo ang number ng bus ng section mo dahil hindi puwedeng lumipat ng sasakyan. Kung sabagay, hindi ka rin naman pala tatanggappin ng ibang section sa bus nila lalo na kapag kaaway nila ang section niyo.

Eksena sa loob ng sasakyan. Kadalasan ay wala namang seating arrangement kaya nakikipag-unahan ako sa window seat. Gusto ko kasing nakikita ng view ng dinadaanan ng bus. Puwede ka ring mamili ng katabi kapag walang assigned seats. Marami akong kaibigan kaya mahirap mamili pero madalas ay sa bespren ko ako tumatabi. Minsan naman ay sa kaibigan kong RK (rich kid) na sandamakmak ang mga baong dala. Kapag wala kang kaibigan, kawawa ka kapag walang arrangement ng mga upuan dahil siguradong walang gustong tumabi sa iyo. Kung mayroon man ay siguradong napilitan lang. Kapag may seating arrangement naman ay nagdarasal akong sana ay huwag kong makatabi ang mabaho ang hininga at may anghit. Paksyet. Isa nga palang potang eksena sa bus ay ang pang-grade one na activity na kakanta ng kung anu-anong nursery rhymes habang nagbabyahe. Pero siyempre, habang lumalaki at nauuso ang mga gadgets tulad ng Walkman at Discman ay unti-unti itong nawawala sa mga pakulo ng mga loko.

Ano naman ang mga karaniwang baon ng isang field tripper? Siyempre hindi mawawala sa listahan ang Chippy, ang tsibog ng barkada. Kahanay nito ang Piattos, V-Cut, Chiz Curls, at kung anu-ano pang tsitsirya mula sa Jack 'n Jill. Paborito ko rin 'yung Humpy Dumpy na amoy tae kapag nasa loob ng aircon bus. Teka, ingat ka sa pag-amoy kapag may field trip dahil may klasmeyt akong natae sa bus at ang buong akala namin ay may kumakain lang ng masarap na tsitsirya! Kung medyo sosi ka ay meron ka namang Pik-Nik at Pringles. Isama mo pa ang mga M&M's, Toblerone, at iba pang mamahaling tsokolate. Ang iba naman ay nagbabaon ng hamburger, siopao, at egg sandwich. Sa panulak ay pambansang inumin pa rin ang Coke in can. Number two ay ang Zest-O na minsan ay nadadaig ito ng Big (na Zest-O rin ang may-ari) dahil nga mas marami kang maiinom dito.

Anong mga lugar ang madalas puntahan ng mga eskuwelahan?

Sa totoo lang, isa ako sa mga henerasyong napakasuwerte dahil naabutan ko ang NAYONG PILIPINO na malapit sa airport. Sa lugar na ito ay malilibot mo ang buong Pilipinas sa loob ng isang araw - naakyat ko dito ang Banaue Rice Terraces, ang Chocolate Hills, at ang Bulkang Mayon. Tandang-tanda ko pa ang masarap na pag-picnic namin malapit doon sa runway ng paliparan. Tuwang-tuwa kami kapag may mga eroplanong lumalanding at papalis. Kahit na halos mabutas na ang eardrums namin dahil sa matinding decibel ay wala sa amin 'yun. Sayang lang at binura ito sa mapa (kasama ang mga alaala) ng bobong gobyerno.

FORT SANTIAGO. Siksik sa kasaysayan. Magmula sa mga Kastila hanggang sa mga Hapon noong ikalawang digmaang pandaigdig, saksi ang lugar na ito. Ang pinakadinarayo dito ay ang kulungan ni Pepe kung saan pinaniniwalang isinulat niya ang "Mi Ultimo Adios".

Sigurado ako, nakarating ka na rin sa planta ng COCA-COLA. Oo, sa murang edad ay kailangan nating malaman kung paano ginagawa ang inuming magbibigay sa atin ng UTI at Diabetes pagtanda! Paalala ng mga nakarating na dito ay magdala ng Coleman jug dahil puwede mo daw punuin ito ng softdrinks bago kayo lumabas ng pagawaan. May gunggong akong klasmeyt na nagkuwento sa akin na ang mga bahay daw malapit sa planta kung minsan ay softdrinks ang ibinubuga ng mga gripo! Taena, paano kaya kung habang naliligo ka o naglalaba o kaya ay tumatae? Mas gunggong ako dahil naniwala ako sa gunggong.

Kung ngayon ay may nagpupuntang mga estudyante mula probinsya papunta sa Pasay para dayuhin ang Mall of Asia, noong panahon ko ay dinarayo naman ang mga malls sa EDSA na noo'y kagagawa pa lamang - Robinsons Galleria, Megamall at Shangri-La. Sa San Juan lang ang iskul ko noong highschool kaya madalas rin akong mag field trip dito. Kahit may pasok pa at wala namang field trip ang eskuwelahan.

Marami pang ibang destinasyong siguradong kapupulutan ng aral o kaya naman ay basta lang pagkakagastusan ng pera pero kapag binanggit ko ang mga ito ay mahaba-habang kuwentuhan. Okay lang sana kung may hawak akong San Mig Light kaso wala.

Noong ako ay bata pa, masayang-masaya ako kapag may field trip. Kaya kahit na paborito ko ang Eraserheads ay hindi ko masakyan si pareng Ely sa kanyang lyrics tungkol sa field trip sa pagawaan ng lapis. Katulad daw ito ng buhay natin na isang mahabang pila at walang katuturan. Ah ewan ko, hindi ko alam. Puwede bang huwag nalang natin pag-usapan?

...Inaabangan Namin ang Hallowen Special ng "Magandang Gabi, Bayan"

2011-10-28T09:48:00.000-07:00

Noong tayo ay mga bata pa, napakadali nating disiplinahin. Isang sabi lang ni ermats ng "...may mamaw diyan!", ay matatakot na tayo at susunod na sa kung ano mang gusto niyang mangyari. Ngayong tayo ay matatanda na, pinipilit nating maniwala sa sinabi ni pareng Ely B. na "...wala namang multo ngunit takot sa asawa ko!" Tama, nakakalimutan nating may multo dahil sa busy-busy-han na tayo sa buhay na parang life; pero kapag malapit na ang undas ay bigla tayong binabalikan ng ating pagkabata upang takutin sa mga aswang, kapre, masasamang ispiritu, at kung anu-ano pang mga bagay na hindi natin mabigyan ng paliwanag.

Ano bang mayroon sa Halloween, All Saint's Day, at All Soul's Day? Bakit sa tuwing sumasapit ang okasyon na ito ay kailangan nating takutin ang ating mga sarili sa mga bagay na pinaniniwalaan nating nakakatakot?

Sa teevee, halos lahat ng palabas kapag huling linggo ng Oktubre ay nakakatakot. Biglang ipinapalabas ang "Shake, Rattle, and Roll" na mayroon na yatang isandaang sequels. Halos lahat ng channels ay pare-pareho ang tema - ang walang-kamatayang nakakatakot na mga kuwento ng mga namatay na nagbalik sa mundo upang patayin sa takot ang mga taong 'di pa namamatay!

Isa sa mga naaalala ko sa tuwing sasapit na ang "Araw (Piyesta para sa iba) ng mga Patay" ay ang pananabik ng lahat sa "Halloween o Undas Special" ng "Magandang Gabi, Bayan", ang patok na patok na weekend program ni kabayan Noli De Castro noong Dekada NoBenta. Ang totoo, napakaraming mga dokyu at iba pang espesyal na pagtatanghal mula sa iba't ibang shows mula sa iba't ibang teevee channels pero wala yatang tumapat sa MGB pagdating sa ganitong klaseng presentation.

Parang isang tradisyon taon-taon, tutok ang lahat ng kabahayan kapag nagsimula na si Ka Noli sa kanyang "pananakot". Sa bahay namin, sama-sama kaming nanonood nila ermats, erpats, mga utol, at ng mga pinsan ko. Ang hindi manood ay matutuksong "duwag" kaya kahit umuurong na ang bayag ko sa takot ay pilit ko pa ring hindi ipinapahalata. Ang malufet nito, pinapatay pa ang ilaw habang nanonood para "mas feel" daw ang mga istorya. Paksyet, siguraduhin mo dapat na hindi ka uminom ng maraming tubig bago mag-MGB para hindi ka mag-banyo dahil tatakutin ka ng mga kasama mo kapag nagkataon!

Panalo sa boses ni Ka Noli. May kung ano siyang angkin na talento upang maramdaman mo ang lahat ng kanyang sinasabi. Napakaseryoso rin ng mukha kaya maniniwala kang totoo ang mga kuwento. Taena rin ang setting nila sa sementeryo na punung-puno ng mga tirik na kandila at usok mula sa fog machine. Biglang mawawala si kabyan na parang kaluluwa, biglang mapupunta sa kung saan. Potah, ayokong tumingin sa screen ng teevee dahil baka may makita akong multo sa mga nitso!

Anu-anong mga makapanindig-balahibong mga kuwento ang naaalala mo sa MGB?

Ako, napakarami pero ang mga paborito ko lang ang ibabahagi ko sa inyo - ilan sa mga napanood kong hindi nagpatulog sa akin ng ilang gabi at hindi ako binigyan ng lakas ng loob upang mag-isa ng ilang araw!

Ang BLACK LADY sa eskuwelahan. Dito nalaos ang babaeng nakaputi. Nakakatakot ang pagkakalahad kahit na ang re-enactment ginanapan ng mga di-kilalang actors. Ayon sa tsismis, bigla nalang nagpapakita ang Black Lady sa mga estudyante habang nagkaklase. Sa murang edad ko noon, parang ang naisip ko ay wala kang ligtas sa multo na ito dahil nagpapakita siya kahit maraming tao at kahit may araw pa. Ilang buwan din kaming hindi naghiwa-hiwalay ng mga kaklase ko sa pangambang baka makita namin ang itim na babae.

Ang MANANANGGAL. Simula ng mapanood ko ang pelikula ni Bistek, naniwala na akong may mga ganitong klaseng nilalang. Lalong pinatindi ng MGB ang paniniwala ko rito. Kahit sa lugar namin, natatandaan kong naglagay ng bawang ang mga bahay-bahay dahil sa paniniwalang may gumagalang manananggal. Kawawa naman ang isang probinsiya sa katimugan dahil sinasabing ito daw ang pinanggalingan ng aswang na ito.

Napanood ko rin 'yung tungkol sa mga BARANG. Ipinakita kung paano ginagamot ng isang albularyo ang isang "na-barang". Makikita mo sa teevee na ang mg ipis, alupihan, gagamba, at kung anu-ano pang mga bagay na galing daw sa mukha ng isang nabulungan na biktima. Naniwala rin ako sa barang dahil nagkuwento ang guro namin sa P.E. na naranasan na niya ito. Kaya mga bata, huwag basta-basta magmumura sa ibang tao, lalo na kung 'di mo sila ka-close, dahil baka magsisi ka sa huli.

Kapag mga re-enactments pa lang ang ipinapakita, medyo may matitira pang tapang sa panonood pero kapag mga actual videos na, unti-unti nang nagtatakipan ng mga mata ang manonood. Biglang nagtatabi-tabi ng malalapit ang mga totoy at nene. Pati ang mga magulang, nakakaramdam ng pagtaas ng balahibo.

Madalas na biktima ng mga MASASAMANG ISPIRITU ang mga estudyante sa isang liblib na paaralan sa probinsiya. Kuhang-kuha sa camera ang mga batang bigla nalang nawawala sa sarili at tila "na-possess" ng mga engkanto o kaluluwang pinaniniwalaang nakatira raw sa tinitirikan ng eskuwelahan. Nag-iiba ang kanilang mga boses at nagsasalita sila sa ibang wika. Lumalakas din sila at kailangang nasa apat na tao ang umalalay. Parang mga scenes sa "The Exorcist". Klasik.

Hindi rin ako pinatulog ng video nilang nagpapakita ng isang malabong imahe ng batang dumaan daw sa harap ng camera habang ang isang programa sa ABS-CBN ay nagbabalita. Potah, hanggang ngayon ay nakatatak pa rin sa isipan ko ang eksenang ito.

May isang kakaibang tao naman silang ipinakita na marunong magpasayaw ng mga manikang papel. Hindi ko alam kung matatakot ako dito o mamamangha dahil parang magic.

Marami pang ibang nakakatakot na kuwento pero ayoko nang alalahanin dahil natatakot na ako habang ito ay aking isinusulat!

Noong ako ay bata pa, inaabangan namin ang "Halloween Special" ng "Magandang Gabi Bayan" upang makaramdam ng katatakutan. Ngayong matanda na, ang tanging multong alam kong dapat katakutan ng lahat ay ang multong gawa ng bawat sarili.

...Nanghuhuli Kami ng mga Isdang-Kanal

2011-10-09T09:03:00.000-07:00

Noong ipinasyal namin ni misis ang mga anak naming sina Paul at Xander sa isang mini-zoo sa Tagaytay ay nakita namin ang napakasaya nilang reaksyon nang makita ang mga isdang nasa loob ng mga hile-hilerang malalaking aquarium. Wala pa sa dalawang taon ang edad ng aming mga kambal na anak pero bakas sa kanilang mga mukha ang pagkabighani sa mga lumalangoy na mga nilalang.

Para sa akin, walang taong nabubuhay o namuhay sa mundo ang hindi nahilig sa mga hayup na pamagat ng kanta ni Irma Daldal. Para sa karamihan, okay ang kumain ng isda dahil bukod sa hindi sila ma-cholesterol ay wala naman silang "feelings" (ayon ay Kurdt Kobain). Ang iba naman, sa sobrang hilig sa mga ito ay inaalagaan pa sila katulad ng pag-aaruga sa mga alagang aso. Sabi kasi nila ay nakakawala raw ito ng stress kapag nakikita mo silang tumititig sa'yo at parang may ibinubulong. Ang hindi lang natin alam, matagal na nilang sinasabi sa atin na "Taena niyo, pakawalan niyo kami rito!".

Nasa ikatlong baytang ng elementarya ako noong magkaroon ako ng hilig sa mga isda. Hindi upang sila ay kainin kundi para hulihin at kulungin sila. Inggit na inggit ako sa bahay ng mga kalaro kong may aquarium na may laman na mga goldfish. Ipinagmamalaki pa nila sa akin na ang mahal daw ng bili ng kanilang mga erpats sa mga ginto nilang isda na may malalaking nakaluwang mga mata. Ako naman si inggitero, punta agad kay nanay para magpabili rin ng mga paksyet na nauusong isda.

"Ma, puwede ba akong mag-alaga ng goldfish?"

"Puwede-puwede, anak."

"Talaga poh?! Kung ganun ay pahingi po ng pambili ng aquarium, motorized pump, puting buhangin, chlorine, mga halaman, at siyempre, ng goldfish."

"Ayan ang hindi puwede, anak. Wala tayong perang pambili kaya makipaglaro ka nalang sa mga kapatid mo. Tsupi."

Bigo ako kaya luhaan akong umalis sa harapan ni ermat na may halong kaunting tampo. Parang goldfish lang, hindi pa ako mapagbigyan samantalang kumakain naman kami ng kilo-kilong galunggong at hasa-hasa! Hindi ko naman kakainin ang mga goldfish, aalagaan ko naman sila at paparamihin!

Kinabukasan ay sinubukan ko ang suwerte ko kay Manong Goldfish, ang dakilang tambay sa labas ng ekuwelahan na nagpapabunot ng mga pekeng goldfish. Hindi ako gumastos ng recess. Nakihingi lang ako sa mga baon ng mga uto-uto kong klasmeyts para may pangbunot ako. Kapag kabuntot mo nga naman ang kamalasan, wala man lang akong nakuha sa sampung pisong winaldas ko kay manong. Walastik ang raket ni manong dahil kahit na kaunti lang ang nanalo (mga dalawa sa dalawampu) sa kanyang mini-cart business ay patok pa rin siya sa madalang pipol.

Hindi pa rin ako nawalan ng pag-asa. Kailangang magkaroon ako ng mga isdang idi-display ko sa aming sala.

Naikuwento ko sa bespren at halos kababata kong pinsang si Badds ang pangarap kong jackpot. At para siyang kinasangkapan ni Bro dahil may alam daw siyang solusyon. Huwag na huwag ko lang daw sasabihin kina erpats dahil tiyak na 'di sila sasang-ayon! Kumabog ang dibdib ko sa tuwa nang marinig mula sa kanya ang mabuting balita.

"Samahan mo ako sa batis doon sa Mariposa. May mga goldfish 'dun na puwede nating hulihin!"

Sa sobrang excitement ko ay parang nilakad lang namin ang lugar na kinalalagyan ng "batis" sa loob lamang ng isang minuto kahit na ito ay medyo malayo mula sa aming bahay. Pagdating namin doon ay itinuro sa akin ni insan ang batis kung saan may mga nakatirang mga kumikinang-kinang na isda. Huwaw, talagang napakagaling ni Lord dahil kung iisipin mo, hindi naman talaga batis 'yung pinuntahan namin. Isa itong kanal na galing sa townhouses ng Mariposa, isang lugar malapit sa amin kung saan ang mga nakatira ay mga bigatin at mga taong may ipagmamalaking pagdating sa karangyaan. Paano nagkaroon ng isda doon eh malayo naman ito sa dagat at ilog? Naisip ko tuloy noon na sobrang linis ng mga itinatapong tubig ng mga mayayaman kaya nagkakaroon at nabubuhay ang mga isda rito. Ang totoo, ayon kay idolong si Lourd, mas baboy ka kapag mayaman ka.

"Tara, lumusong na tayo!"

Noong una ay ayoko dahil alam kong kanal ng mayayaman ang gustong lusungin ni insan para magka-goldfish. Pero dahil sa pambubuyo, napilit din niya akong tumampisaw sa batis-batisang hanggang-tuhod ang taas ng tubig. Paksyet na malagket, hindi naman mukhang kanal dahil malinaw naman ang tubig. Ang siste nga lang, may burak kang matatapakan at kapag medyo lumabo na ang kulay ng tubig ay tsaka mo maaamoy na nasa kanal ka nga. Wala kaming pakialam dahil hindi naman kaartehan ang pinuntahan namin. Nandoon kami para magkaroon ng alagang isda.

Hindi ito ang una at huling pagkakataon dahil ilang beses naming binalik-balikan ang sikretong lugar na iyon.

Ang pakiramdam namin ay mga mangingisda kaming may misyon sa buhay - ang makapag-uwi ng lambat-lambat na isda para sa ikasasaya namin. Huli dito, huli doon. May mga teknik kaming ginagawa para madaling makapangisda. May dala-dala kaming mga lumang salaan at mga lumang tabo para ma-trap ang mga mailap na goldfish (daw). Minsan naman ay nag-iiwan kami ng mga malalaking garapon sa batis at hinahayaan namin para bahayan ng mga isda at magha-harvest nalang matapos ang ilang araw. Nalaman rin namin na mas mahirap manghuli kapag umuulan. Biruin mo, sa murang edad, naging bihasa kami sa mga impormasyong mga bata lang ang nakakakaalam pagdating sa mga isdang nakatira sa estero.

Kahit na ilang beses na sabihin sa amin na isdang-kanal at hindi goldfish ang mga inaalagaan namin ay patuloy pa rin kami sa paghuli. Kulay ginto rin naman ang buntot ng mga ito at ang iba pa nga ay may batik-batik na kulay itim sa katawan. Para sa amin, ang mga "janitor fish" sa loob ng aquarium ang tunay na isdang-kanal dahil kumakain sila ng tae.

Wala kaming pambili ng mga magagarang aquarium kaya ang mga alaga namin ay inilalagay namin sa sa mga malalaking garapon ng mayonnaise na ninenok pa namin sa bahay ng lola ko. Ito ay katulad ng mga garapong pinaglalagyan ng mga hepatitis vendors ng mga itinitinda nilang manggang-hilaw na nakababad sa tubig. Kung ang mga aquarium ay may white sand, ang sa amin naman ay may white gravel na ninakaw naman namin sa kapitbahay naming nagpapagawa ng kanilang mansyon. May halaman din kaming ipinapalamuti para may oxygen silang malanghap dahil wala rin kaming pambili ng motorized air pump. Kitams, lumalabas ang pagiging MacGyver namin para lang sa mga peste. Este, pets pala.

Marami akong masasayang alaala sa panghuhuli ng mga isdang-kanal. Andyan 'yung hinataw ako ng walis-tambo sabay piningot pa sa tenga noong malaman ni ermats na lumulusong ako sa kanal. Isama mo pa ang kodak moment ng pagsinturon sa akin ni erpats noong bumalik kami ulit sa batis ng basura. At higit sa lahat ay hindi ko malilimutan ang araw na habang nanghuhuli ako ay may tumambad sa harapan kong lumulutang na kulay dilaw na tubol na unti-unti nang nalalagas sa pagkakababad sa tubig!

Noong ako ay bata pa, nanghuhuli kami ng mga isdang-kanal at doon ko nalaman na hindi sila puwedeng mamuhay sa tubig na nilagyan ng chlorine - namamatay sila kinabukasan. Ang mga isdang-kanal ay katulad rin ng ibang mga tao - kapag nasanay na sa kasamaan at karumihan, hirap na hirap nang makabalik sa malinis na kabutihan.

...May Alaga Akong Asong Mataba

2011-10-01T06:28:00.000-07:00

Ang isang mag-anak ay parang hindi kumpleto kung walang alagang hayop sa bahay. Isa 'yan sa mga itinuro noong tayo ay nasa pre-school at elementary - kailangang merong "Muning" o "Bantay".

Bata pa lang ako ay mahilig na akong mag-alaga ng aso. Nasa grade one ako nang simulan akong bigyan ng mga tito ng mga tutang palalakihin. Noong una ay nagtataka ako kung bakit kapag medyo malaki na ang mga inalagaan kong tuta ay bigla silang nawawala. Sinasabihan lang ako ng mga matatanda na "...na-dognap 'yung aso mo". Wala na akong magawa kundi umiyak sa simula at pilit silang kalimutan. Hanggang sa isang araw pagkagaling sa eskuwela ay naabutan ko ang tito ko kasama ang kanyang mga sunog-bagang barkada na itinali sa poste ang pinaalagaang aso sa akin. Kitang-kita ko kung paano nila hinataw ng baseball bat ang aso kong mataba hanggang sa ito ay mawalan ng buhay. Kalderetang aw-aw ang trip nilang pulutan sa panulak nilang Ginebra. Kaya pala galit na galit na tinatahulan sila ng mga aso sa lugar namin. Sabi kasi nila ay naaamoy ng mga aso ang mga taong kumakain ng aso.

May iba't ibang lahi ng aso. May maliit, may malaki. May pangit, may maganda. May mabalahibo, may parang nakakalbo. Ilan sa mga sikat na dog breed ay ang Chihuahua, German Shepherd, Labrador, Greyhound, Rottweiler, Dalmatian, at ang BULLSHIT na cross-breed ng Bulldog at Shih Tzu. Hindi namin binalak na mag-alaga ng mga mamahaling aso dahil mas mahal pa ang pagkain nila sa kinakain ng tao. Kaya nga ang baho ng kanilang tae at ihi. Hindi rin kasi sila magkakasya sa loob ng bahay namin kaya ang tanging mga naalagaan namin ay panay lahing Younghusband. May lahing taga-Antipolo, taga-Crame, at taga-Tarlac. In short, askals.

Ang mga aso ay parang mga katulad din natin. Minsan nga ay mas asal-tao pa sila kaysa sa mga asal ng mga walang-modong nilalang na nagpapasikip sa mundo. Para matawag natin sila ng maayos ay binibigyan din natin sila ng mga pangalan. Ilan sa mga bitches na inalagaan ko noon ay sila Tetchie, Sarsi, at Pepsi na may mga pangalang galing sa bomba stars ng eighties. Kadalasan ay kinukuha ng mga may-ari ang mga pangalan galing sa mga sikat na celebrities kaya sigurado ako ngayon na maraming aso ang may pangalang Pacquiao, Noynoy, at Supsup. Napansin niyo ba na kadalasan ay one or two syllables lang ang mga pangalan ng aso? Hindi ko alam kung bakit pero siguro ay mas madali itong natatandaan ng mga alaga natin. 'Yung iba naman, ibinabase ang pangalan ng aso sa kulay ng balahibo. Nagkaroon ako ng asong may itim na itim na balahibo kaya tinawag ko siyang Whitey. May mga aso namang nabiyayaan ng mga kakaibang pangalan - may aso kaming ang pangalan ay Ewan Ko at Lacoosalacoopagoop (Koosie for short).

Ang ugali at talento ng mga aso ay "namamana" nila sa pagpapalaki ng kanilang mga amo. Kadalasan, ang mga matatapang na aso at ang mga tahol ng tahol kahit hindi naman dapat tumahol ay ang mga itinatali at ikinukulong sa mga dog houses. Hindi ko maintindihan ang ganitong sitwasyon dahil bakit ka mag-aalaga ng aso kung ayaw mo namang himas-himasin ang alaga mo at isama sa loob ng bahay? Ang pag aalaga ng aso ay parang linya sa Spider-Man - "With great power comes great responsibilities". Kung mag-aalaga ka ng aso, dapat alam mo ang responsibilidad mo at hindi 'yung basta ikukulong mo lang at papakainin ang mga kawawang hayop. Kaya kami, lahat ng aso namin ay masayahin, masunurin, at napakabait. Pinuno kasi namin ng pagmamahal ang mga pets namin kaya parang tao rin silang umasal. Marunong silang maglambing at makipaglaro. Maraming alam na tricks, kulang na nga lang ay matuto silang magsalita para sabihan kami ng "I love you". Sabi nila, kung gusto mong maging maamo ang isang aso, painumin mo ito ng laway mo. Taena, lahat ng tutang nagdaan sa amin ay nakainom ng laway naming magkakapatid at magpipinsan!

Pero hindi sa lahat ng pagkakataon ay matino ang mga asong makakasama niyo kahit na sa tingin mo ay tama ang iyong pagpapalaki. Nagkaroon rin kami ng mga asong-ulol, literally speaking. Masasabi kong may sayad ang naging aso namin na kinakagat ang mga daliri namin kapag nakikita kaming tulog. Meron naman kaming isang aso na basurero. Potah, tuwing umaga ay hinahanap namin ang kapares ng aming mga sapatos at makikita ito sa labas ng bahay. Hindi namin alm kung ao ang nasa isip ng aso namin dahil palagi niyang pinapalitan ng isang klase ng basura ang kapares ng mga sapatos namin.

Kahit na ilang beses na kaming nakagat ng aso ay mahilig pa rin kaming mag-alaga nito. Ano ba naman ang pahid ng bawang at turok sa puwet kontra sa rabies?

Ang hindi ko makakalimutang aso namin ay si Pootchie. Mga 10 years din namin siyang nakasama. Kesyo apat kaming magkakapatid na barako, itinuring namin siyang kapatid na babae. Katabi namin siyang matulog. Araw-araw pinapaliguan. Pinapakain ng kung ano rin ang kinakain namin. Kasama sa mga outings. Ipinagdiriwang ang birthday tuwing November 4. Noong mamatay siya dahil sa katandaan, iniakan siya at ipinagluksa g aming pamilya. Sigurado ako, ang lahat ng mahihilig sa aso ay may ganito ring karanasan.

Noong ako ay bata pa, may alaga akong asong mataba. Ayon sa pagsasaliksik, ang mga taong mahilig mag-alaga ng aso ay ang mga taong malabong pisikal na manakit ng kapwa nila tao.

...Naglalaro Kami ng Teks

2011-09-21T08:41:00.000-07:00

Kung ikukumpara ang mga kabataan ngayon sa mga kabataang kinabibilangan ko na lumaki bago matapos ang Dekada NoBenta, masasabi kong malaki ang ang pagkakaiba. Malaking-malaki. At napakalaki pa.

Walang masamang tinapay akong ibig sabihin pero ang mga bata ngayon ay lumalaking obese dahil wala na silang alam gawin kundi ang tumutok sa monitor ng computer para makipaglandian sa mga kakonek sa efbee, makiusyoso sa mga twits ng iba, at manood ng mga video sa YT. Isama mo pa ang pagbababad sa paglalaro ng Angry Birds at DOTA na kinaaadikan ng lahat.

Naniniwala akong habang tumataas ang teknolohiya ng sangkatauhan ay lalong nawawala ang "social life" at "interaction" ng bawa't isa. Patuloy itong kinakain ng kuwadradong lungga ng cyberworld.

Wansapanataym, hindi pa ganun kalufet ang mga gadgets kaya naman ang mga Larong-Pambata ay tinatangkilik ng bawat bata. Kahit pati ng mga matatanda, kasama ang mga isip-bata at nagpapabata. Sabik ang mga totoy at nene sa bawat darating na araw dahil makikipaglaro sila sa kapwa nila mga bata. HINDI SA HARAP NG COMPUTER KUNDI SA LANSANGAN.

Isa sa mga paborito kong ginagawa noon kasama ang aking mga kababata ay ang PAGLALARO NG TEKS.

Naaalala mo pa ba ang mga pekeng Marvel Cards na nabibili mo sa suking tindahan at pinanlalaban sa mga kalaro? Naabutan ko sila pero hindi ang mga iyon ang tinutukoy ko. Ang sinasabi kong teks ay 'yung mga maliliit na playing cards na parang pinaghiwa-hiwalay na comic strip. Meron silang mga numero at kadalasan ay may mga "text" ang bawat isa. Ang itsura ng mga naka-drawing dito ay parang 'yung mga sinaunang billboards ng sinehan. Para rin siyang komiks, sa totoo lang. Ang katumbas nito sa bansa ni Uncle Sam ay ang mga "trading cards" na puwedeng kolektahin at ipanlaban sa mga kalaro. Kadalasan ay hango sa mga pelikulang Pinoy ang nakalimbag dito.

Hindi ko alam kung bakit kailangang magkaroon ng maraming teks noong ako ay bata pa. Basta ang alam ko lang, ang mga teks na napapanalunan ay ang kayamanan ko sa mundo. Sabi ko pa nga dati, ipapamana ko 'yun sa mga magiging anak ko balang-araw. Siyempre hindi naman nagkatotoo 'yun dahil seasonal lang ang larong teks. May panahon ng trumpo, jolen, at iba pang mga laruan kaya pana-panahon din ang hilig ng mga bata sa bawat isa. Sa kaso ng teks, mas madalas itong laruin kapag bakasyon; siguro ay dahil kailangan ng mahaba-habang oras para magkaubusan ng pato at panabla. Ubusan ng lahi.

Paano ba nilalaro ang teks?

Maraming mga paraan pero ang pinakakilala ay ibinase sa larong "cara y cruz". Imbes na barya, ang mga pato ay teks. Imbes na pera, ang mga taya ay teks din. Noong panahon ko, ang larong ito ay tatluhan lang pero nang lumaon ay puwede na ring apatan. Puwedeng sarilinan at puwede rin namang kampihan. Ang bawat manlalaro ay may patong gagamitin kaya kung dalawa lang kayong maglalaro, may isang teks na tinatawag na panabla. Ang paborito kong pato noon ay galing sa teks na "Starzan" kung saan mukha ni Cheetae ang nakalagay.

Nasa kamay ng titira ang mananalo. Ipagpapatung-patong niya ng nakatiyaya ang lahat ng teks (Take note, bawal na nakataob ang isang teks kasama ang mga nakatiyaya. Pandaraya raw yun!). Ipapaltik ito sa ere gamit ang hinlalato at hinlalaki. Astig ang pagtira mo kung may malutong itong tunog kada tatama ang kuko ng hinlalaki mo sa teks. Mas astig naman ang dating mo kung sasabayan ang kada tira ng pagsambit ng "tsub, tsa, tagilid, akeyn!". Kapag hindi mo napaikot sa ere ang mga teks ay "lose a turn" ka at "bano" ang itatawag sa'yo. Ang tumitira ang nagsisilbing "bangka" o "dealer" kaya kapag pato niya ang tumiyaya sa mga teks, kabig lang siya ng kabig. Kapag hindi naman, bayad siya!

Sa pagbabayad ng teks na itinaya ng kalaban, dapat ay marunong kang magbilang. Hindi 'yung basta at simpleng pagbilang dahil may teknik para dito - "i-sa, dal-wa, tat-lo, a-pat...". Ang bawat numero ay katumbas ng dalawang teks. Kapag may butal sa pagbibilang, ang tawag dito ay "t'ya". May ibang mayayabang kapag nagbibilang; sila 'yung mga pumapadyak-padyak pa ng paa kada sambit ng bilang. Parang 'yung napapanood mo sa wrestling na pagpadyak kada suntok sa ulo ng kalaban. May mga pagkakataong malakasan na ang laban kaya naman hindi na puwedeng magbilangan - ang tawag na dito ay "dangkalan" o ipagtatapat niyo nalang ang dami ng mga teks na itinaya at ipambabayad. "Isang dangkal...dalawang dangkal". Malas mo kung maliit ang kamay mo! Sa mga magagaling at malalakas ang loob na lumaban ng mas malakasan (sila 'yung mga tinatawag na "bitir" o "beater"), hindi puwede ang bilangan at dangkalan, ang nilalaro nila ay dampaan! Ilalapag nalang sa sahig ang mga teks ng nakasabog at bahala na kayong mag-estimate kung pantay ang bayad sa itinaya. Kapag natalo ka, ang tawag sa'yo ay "na-tibis".

Hindi mawawala ang mga asaran habang naglalaro. Magaling mang-asar ang nanalo at kadalasang napipikon ang natatalo. Dahil isip-bata pa, sa suntukan napupunta ang friendly game.

Ang dami naming teks ng utol kong si Pot at pinsan kong si Badds. Pinagsasama-sama namin ito na par kaming magkakasosyo. Dumarayo pa kami ng ibang lugar para lang makipaglaban ng teks. Lahat ng napapanalunan namin ay inilalagay amin sa kahon ng sapatos o kaya naman ay sa carton ng "Dial" soap na family pack. Galit na galit si ermats dahil ang tingin niya sa mga ito ay kalat lang. Isa pa, ayaw na ayaw niyang umuuwi siya ng bahay galing trabaho na wala pa kami at matatagpuang nakikipaglaro pa ng teks sa mga kapwa naming kalye boys. Lagi naming naririnig si mamang sumisigaw ng "Kapag hindi kayo umuwi ng maaga, lulutuin ko 'yang mga teks niyo at ipapakain sa inyo!". Hindi namin sineryoso ito hanggang sa isang araw pag-uwi namin ni utol ay nakita naming nilalagay na ni ermats sa kaldero ang mga inipon naming teks at nasa akto na siyang lulutuin ang mga ito. Ayun, iyak kami ng iyak!

Noong ako ay bata pa, naglalaro kami ng teks. Suwerte namin noon dahil hndi ito naranasan ng mga kabataan ngayon. Ang buhay natin ay parang laro ng teks. Sa bawat laban ay may nanalo at natatalo. Mayroong suwerte at mayroon ding malas. Kapag ikaw ang magaling, ikaw ang ang nagsasabi ng "Tsek na lahat 'yang hawak mo!" sa kalaban. Kung ikaw naman ang malas na gusto pang bumawi, ikaw ang nagsasabi ng "Lahat na, pati pato at panabla!".

...Pinapakain Kami ng Nutribun sa Eskwelahan

2011-09-10T04:58:00.000-07:00

Walang-duda na ang RECESS ang isa sa mga pinakaaabangang oras sa eskuwelahan. Sabi nga ng karamihan, ito ay sunod sa P.E. bilang "favorite subject" ng mga mag-aaral. Kapag pagkain na ang usapan, tapos na ang laban.

Sa pagsapit ng recess, naglalabasan sa mga lunch boxes ang mga snacks na paborito ng mga bata - mga pagkaing dahilan kung bakit mas magana silang pumasok. Sa kabila ng ganitong eksena ay mayroon din namang mga estudyanteng walang baong pagkain pero may mga bulsang puno ng perang galing sa kanilang mga tamad na nanay na hindi sila kayang asikasuhin.

Sa isang pampublikong paaralan tulad ng pinasukan kong Mababang Paaralan ng Kampo Krame, ang isa sa mga hindi malilimutang snack (kung ito ay matatawag ngang ganun) ay ang NUTRIBUN o mas kilala sa pagbikas na "nutriban".

Konting flashback para sa ibang hindi nakakakilala sa tinapay na ito. Ang totoo, hindi ko alam kung may itinitinda pang mga nutriban ngayon sa mga paaralan. Wala akong makita sa internetz ng tiyak na kasaysayan ng pagkaing ito pero ayon sa mga nakatatanda, ang nutribans ay ang solusyon para matugunan ang pangangailangan sa maayos na nutrisyon sa mga paaralan noong mga unang taon ng dekada setenta kung kailan nagkaroon ng malaking krisis ang ating bansa sa pagkain. Ang mga tinapay na ito ay gawa sa mga sangkap na donasyon mula sa mga bansang USA, Canada, at Australia. Noong una ay libre itong ipinamimigay sa mga paaralan pero nang lumaon ay ibinenta rin sa mas murang halaga. Kasing-laki raw ito ng monay na kasing-laki naman daw ng apat na pandesal.

Hindi ko alam kung ang nutriban na naabutan ko noong ako ay bata pa ay ang nutriban ding natikman nina erpats at ermats noong administrasyon ni idol Makoy.

Ano ba ang memories ko sa tinapay na ito?

NAPAKARAMI. Ito lang naman ay naging parte ng buhay-estudyante ko mula Grade 1 hanggang sa ako ay makapagtapos sa elementarya. Araw-araw na ginawa ni Bro, hindi siya nawawala sa canteen tray na inilalako sa bawat classroom. Kahit na nakapiring ako ay alam ko kung papakainin ako ng potang tinapay na ito dahil alam na alam ko ang lasa nito.

Hindi kami pinapalabas ng silid kapag recess kaya may rasyong inihahatid ang canteen sa bawat section. Sa isang classroom, ang bilang na mag-aaral sa isang silid ay nasa kuwarenta noong panahon ko at sa isang canteen tray ay nandoon ang dalawampu't apat na piraso ng nutriban (isang dosena kada plastic). Maraming tindang puwedeng bilhin tulad ng nilagang itlog, nilagang saba, mga kakanin at iba pang mga nutrilicious na pagkain. Malayang nakakabili ng kung ano ang gusto ng bawa't isa pero panay ang paalala ni teacher na HINDI PUWEDENG MAY MATIRANG NUTRIBAN. Bawal. Isang kasalanan. Hindi ko alam kung bakit. Madali sigurong mapanis sa loob-loob ko.

"Class, may natira pang mga nutribans dito, bilhin niyo na. Masarap ito..."

Kapag ganito na ang banat ni ma'am, dedma na ang lahat - may yumuyuko, may tumitingin sa bintana, may biglang nagsasabi ng "Ma'am, may I go out?". Alam naman ng guro namin kung bakit ganito ang scenario. Alam niya kasing sawang-sawang-sawang-sawang-sawa na kami sa lasa ng walang kuwenta tinapay ng eskuwelahan.

Ang malufet nito, kapag patay-malisya lang ang lahat ay ipapautang na ito ng sapilitan sa makukursunadahang estudyante ni teacher. Kapag minalas-malas ka nga naman ay wala kang magagawa kung hindi ang magpauto. Bukas nalang ang bayad o kaya kahit two-gives basta bilihin mo lang ang natirang limang nutribans. Kapag sa akin napapautang ito ay pumapayag nalang ako. Kunwari ay kakain ako ng isa pero ipamimigay ko sa mga katabi ko 'yung iba. Mas malas ka kung ayaw rin nilang tanggapin!

Ang sabi ng aming mga guro, ang nutribans daw ay pampatalino at pampalakas. pampaguwapo at pampaganda. Pampabait at pampasaya.

Pero kahit na gaaano kaganda ang pagpapakilala sa bread na ito, mahirap talaga siyang lunukin kapag nauumay ka na. Isama mo pa rito ang mga experiences mo sa mga buhok na madalas mong manguya mula sa tinapay; 'yung mga insektong sabi nila ay kuto (korean bug sa iba) ng mga lumang harina; at mga kuwentong habang ginagawa raw ito ay napapatakan ng pawis mula sa kili-kili ng panaderong nagmamasa ng harina nito. Ang sarap kainin,'di ba?

Saan ba gawa ang nutriban? Noong maubos na ang mga donasyong imported na mga harina, wala na ang nakaalam kung ano ang pangunahing sangkap nito. Sabi nila, gawa daw ito sa giniling na soya. Hmmm, kaya pala ito ang ipinatatanim sa aming gardening. Hindi namin alam kung saan napupunta 'yung mga inaani naming soy beans.

Para maibenta ang mga nutribans ay nakaisip ang canteen na gawin itong katakam-takam. Iba-iba ang klase nito kada araw. Lunes ay may pahid itong Star Margarine sa ibabaw. Martes, Star Margarine na may budbod ng second class na asukal. Mabenta ang unang dalawang araw dahil marami sa amin ang gustong tumangkad. Miyerkules ay may pahid ng kondensadang gatas na binudburan ng Milo. Matamis na bao naman kapag Huwebes. Special ang Biyernes dahil may pahid ito ng peanut butter na nabibili ng kilo-kilo sa palengke. Kapag wala sa mood si Manang Canteen ay "plain" lang ang pinapadalang rasyon. Paksyet, kailangan mong bumili ng sopas na malamig para may sawsawan ka ng walang-kuwentang tinapay na lasang amag! Para-paraan lang.

Noong ako ay bata, pinapakain kami ng nutribun sa eskwelahan. Tingin ko, isa ito sa mga pagkaing nagbigay ng talino sa henerasyong kinabibilangan ko. Hindi tulad ngayon na instant noodles lang na punung-puno ng Ajinomoto ang ihinahain!

...Naniniwala Ako sa mga Panakot ng mga Matatanda

2011-08-29T08:12:00.000-07:00

Likas sa ating mga Pinoy ang pagiging "gullible" o ang katangiang "madaling maniwala". Hindi naman ito halata sa kasaysayan ng Pilipinas kung saan pinaniwala tayo ng mga dayuhan kaya nasakop ang ating bayan ilang siglo na ang nakaraan.

Nagmula sa mga kaninu-ninuan ng ating lahi, hanggang ngayon ay nananalantay pa rin ito sa dugo ng bagong henerasyon ng mga Pilipino. Paanong mawawala sa atin ito kung mismong ang mga magulang natin at mga matatanda ang unang nagturo ng kaugaliang ito sa atin noong tayo ay bata pa?

Pinagbilinan ko si misis na huwag na huwag na huwag niyang didisiplinahin ang kambal na mga anak namin sa pamamagitan ng pagsabi ng "Huwag ka diyan, may mamaw diyan...kukunin ka ng mamaw kapag pumunta ka diyan.". Sigurado ako, lahat tayo ay lumaki sa ganitong pagsaway sa atin ng ating mga magulang. Bakit kailangang "mamaw" pa ang idahilan kung ayaw nating papuntahin sa isang lugar ang isang bata-batuta? Natatandaan ko noon, hindi ko naman talaga alam kung ano ang itsura ng mamaw basta alam ko lang eh nakakatakot siya base sa facial expression ni mama kapag sinasabi niya ito kaya hindi ako pumunta doon sa lugar na gusto ko sanang puntahan. Ang nakakaloko, minsan ay inutusan niya akong kunin ang kung anong bagay dun sa lugar na 'yun kaso ayoko dahil alam kong may mamaw doon. Siyempre nagalit siya dahil ayokong sumunod. Narinig ko nalang na sinigawan niya ako ng "Ang duwag-duwag mo eh hindi wala namang multo diyan!". Tama si Ely Buendia, "...ngayon ay may asawa at meron ng pamilya, wala namang multo ngunit takot sa asawa ko...".

Ayaw na ayaw ng mga magulang na nasusugatan ang kanilang mga anak dahil gusto nilang maging "flawless" sila sa paglaki. Okay, fine. Tanggap natin ang ganyang dahilan pero tama bang takutin ang mga bata ng "Hala ka, lalabas diyan 'yung kanin...lalabas diyan 'yung pari....lalabas diyan 'yung tren!" kapag sila'y nasusugatan? Iyak ako ng iyak kapag tinatakot ako ni erpats ng ganito kapag umuuwi akong sugatan galing sa galaan dahil sa paglalaro kasama ang mga tropa kong batang-kalye. "Uulit ka pa? Sabi sa 'yong dito ka nalang sa bahay pumirme para 'di ka nasusugatan eh!". 'Yun lang naman pala ang gustong sabihin eh ang dami pang panakot! Pasalamat si erpats dahil hindi ko pa alam noon ang digestive sytem at wala akong kamuang-muang na imposibleng magkasya sa tuhod ko ang tren at ang pari ng chapel ng Kampo Crame.

Kung talagang makulit ang bata at patuloy pa rin sa paggala, sasabihan ito ng "Huwag kang lalabas dahil may kultong nangunguha ng bata at inilalagay sa sako.". Takot na takot kami sa kultong kumakain ng parte ng katawan ng mga bata kaya hindi kami lumalayo ng bahay. Hanggang ngayon ay may ganitong balita sa teevee pero wala pa ring nahuhuling salarin. Puro peke rin ang mga batang nawawala!

Kapag Mahal na Araw, may panakot ding sugat-related - "Bawal maglaro dahil hindi maghihilom ang sugat mo kapag nadisgrasya ka". Patay daw kasi si Papa Jesus kaya walang magpapagaling sa atin. Minsang nanonood kami ng teevee ay nakita ko ang mga sugat sa likod ng nagpipinitensya kaya tinanong ko ang mga matatanda kung paano 'yun gagaling? Moment of silence. Isa-isa silang umiiskapo. Ewan ko kung bakit.

Noong totoy pa ako, ayokong natutulog sa hapon dahil gusto kong maglaro sa labas ng bahay. Pero dahil may panakot ang mga nagbabantay, no choice kundi ang magtulug-tulugan. Ayoko kasing mapagalitan kapag isinumbong ako kay ermats na hindi ako nag-siesta. Bukod sa walang meryenda, ayokong naririnig ang "Kapag hindi kayo natulog ng hapon, hindi kayo tatangkad!". Eh ayoko talagang matulog kaya binabawi ko nalang sa pagpapalaman ng Star Margarine sa tinapay at pagkain ng Star rice. Hindi ko lang alam kung sino ang sinungaling dahil lumaki akong bansot!

Kapag kami ay nag-aasaran ng mga kapatid ko noon, nangunguna ako sa sadyang pagpapangit ng mukha at pag-muwestra ng kung anu-ano sa katawan para may mapikon. Kapag may umiyak na, heto na si mama para mag-referee, "Sige ituloy mo lang 'yan anak, bahala ka kapag nahipan ka ng masamang hangin.". Siyempre, hihinto naman ako dahil ayokong pumangit habambuhay. Habang lumalaki, ang tanging nalaman kong mga masamang hangin ay ang utot at ang kabag.

"Huwag kang iihi sa kung saan-saan dahil baka may maihian kang duwende.". Eh paano kung talagang 'di na kaya ng pantog mo? Buti nalang ay may pangontrang "Tabi-tabi po, makikiihi lang po...". Takot ang mga batang lalaki sa ganito dahil mamamaga daw ang pututoy kapag naihian mo ang nuno. Kung alam ko lang na ganito, sana ay may naihian nalang ako para natalo ko si Totoy Mola. Paano kaya tumitira ang mga duwende sa mga pader at mga poste ng Meralco?

Kapag dumarayo ka raw sa isang lugar at first time mo, kailangan mong humalik sa lupa para hindi mamatanda. Natatandaan ko noong isinama ako ni erpats sa Baguio para sa kanilang company outing. Unang beses akong makakapunta roon kaya paulit-ulit akong pinapaalalahanan ng kanyang mga kasamahan tungkol sa kasabihang ito. Hindi ko masyadong sineseryoso kasi medyo may utak na ako noong mga panahong iyon kaso gullible nga ako kaya nabuyo rin. Nang makarating sa transient house na aming tutuluyan ay sumimple akong makipag-leps-to-floor. Paksyet, tawa ng tawa 'yung walang-hiyang nakakita sa akin. Letsugas.

Ngayong matanda na ako, naiisip ko kung paano ako naisahan noong ako ay musmos pa. Malamang ganun din ag karamihan kaya nagtutuluy-tuloy ang nakasanayan. Kumbaga sa ROTC, gantihan - "...pinarusahan noong ako ay kadete pa kaya ako naman ang magpaparusa ngayong opisyal na.".

Noong ako ay bata pa, naniniwala ako sa panakot ng mga matatanda. Kahit hindi naman totoo. Ay mali, tama pala ang pagsira nila sa imahe ng mga buwaya - "Anak, huwag ka diyan...may pulis!".

...Namamasyal Kami sa Fiesta Carnival

2011-08-22T09:59:00.000-07:00

Bakit kapag naririnig o nababasa natin ang salitang "karnabal", may kakaibang saya tayong biglang nararamdaman o naaalala?

Bakit kahit na mangiyak-ngiyak na tayo sa mga nakakatakot o nakakalulang mga carnival rides na ating sinasakyan ay masaya pa rin tayo pagkatapos?

Bakit kahit gaano na tayo katanda, ang feeling natin ay bumabalik tayo sa pagkabata kapag tayo ay nagpupunta sa karnabal?

Ang lugar na aking kinalakihan ay nasa gilid lang ng Kampo Crame kaya naman grade four pa lang ako ay natuto na kaagad akong sumakay sa mga jeepney na may biyaheng "Murphy-Cubao-Farmers" para makarating sa Araneta Center. Isa sa mga paborito kong pinupuntahan namin noon ay ang nabaon na sa limot na FIESTA CARNIVAL.

Maraming masasayang alaala ang lugar na ito ng Cubao. Para sa akin at sa milyung-milyong batang naabutan ang FC, ito ang "Disney ng Pilipinas", ang pinakamasayang lugar sa buong mundo. Hindi ito katulad ng ibang mga theme parks ngayon sa Pinas (na bukas lang tuwing Pasko at bakasyon) dahil all-year-round ang kasiyahan dito. Anytime na may extra na pera sila ermats at nagyayang mamasyal sa Cubao, imposibleng hindi kami mapapadpad sa noo'y pinakasikat na amusement center ng mga bata.

Ano nga ba ang mga naaalala mo sa Fiesta Carnival?

Simulan natin sa mga rides...

Nasakyan mo ba ang pinaka-exciting ride sa FC, ang kanilang ipinagmamalaking ROLLER COASTER? Ito ay wala sa kalingkingan ng Space Shuttle ng Enchanted Kingdom ngayon pero ilang taon ang hinintay ko bago ako nakasakay dito - bansot kasi ako noong ako ay bata pa kaya lagi akong hinaharang ng nagbabantay kapag nagpipilit akong sumakay dito! Pero huwag ka, halos sumabog ang puso ko at mapunta ang yagbols ko sa leeg dahil sa kaba nang una akong ma-devirginize ng potang ride na ito. Eh ano ba, thrill-seeker nga eh. Ikaw ba naman ang sumakay sa coaster na gawa sa kahoy na mukhang bibigay na, tapos wala pang seatbelt, ano kaya ang mararamdaman mo?

Mayroon ding tinatawag na CATERPILLAR. Ito 'yung ride na parang roller coaster pero paikot-ikot lang siya na parang carousel. Pinagtiyagaan ko itong sakyan noong hindi pa ako pwede sa roller coaster pero ang totoo, ayoko ng ganitong ride dahil nahihilo ako sa ganitong klase. Ang thrilling part lang dito ay pabilis siya ng pabilis sa pag-ikot kaya kailangan mong kumapit ng mahigpit sa grab bar kung ayaw mong tumilapon.

Isa pang ride na nagpapagising ng kaluluwa ay ang OCTOPUS. Kung titingnan mo ito, siyempre mukha siyang isang malaking pugita. Mas nakakahilo ito para sa akin. Siguro mga dalawang beses lang akong sumakay dito sa buong buhay ko dahil ayoko ang pakiramdam na nasusuka habang nagsasaya. Tulad ng sa Caterpillar, kailangan mong kumapit ng mahigpit kung ayaw mong matulad sa napabalitang batang namatay dahil tumalsik sa ride na ito.

Sa ilalim ng Roller Coaster ay matatagpuan ang HORROR RIDE na isa sa mga pinipilahan kapag peak season dahil siguro ay gustung-gusto natin ang pakiramdam ng natatakot sa mga bagay na hindi naman talaga nakakatakot. Sa pila palang ay kakabahan ka na dahil maririrnig mo sa speakers ang mga sumisigaw na parokyanong nasa loob ng "madilim na kuwebang" dinadaanan ng two-seater na sasakyan. Idagdag mo pa ang panakot ring karatula na nagsasabing hindi ito puwede sa mga mahihina ang puso at sa mga buntis. Takot na takot ako sa mga manananggal, sa sementeryo, at iba pang mga aswang na makikita sa loob nito. Sa pagkakatanda ko, napanaginipan ko pa nga ang mga ito.

FERRIS WHEEL. Isa sa mga pampalula. Nangatog ang tuhod ko dito noong maranasan kong huminto ang mismong sinasakyan namin sa pinakatuktok.

Sa ikalawang palapag ng FC ay matatagpuan ang GO KARTS. Kahit na ilang beses akong bumangga sa mga gulong na harang ng race course ay "go" pa rin ako sa paulit-ulit na pagsakay. Gusto ko kasing matutong magmaneho ng sasakyan. Sa awa ni Bro, hanggang ngayon ay 'di pa rin ako marunong. Dahil puro bangga ang inaabot ko, mas nagustuhan ko nalang na sakyan ang BUMP CARS kung saan puwede mong bungguin ng bungguin ang mga trip mong bungguin!

May mga pampamilyang rides din tulad ng SKY RIDE na parang cable cars na kahugis ng M&M's na may mani sa loob. Dito mo makikita ang bird's eye view ng kalahati ng karnabal. Nandiyan din ang walang-kamatayang TRAIN RIDE na lilibutin naman ang buong perimeter ng FC. Puwede rin kayong mag-trip around-the-world sa pamamagitan ng pagsakay sa STATIONARY AIRPLANE. Feeling ko talaga noon ay nakasakay na ako ng eroplano dahil sa ride na ito - para siyang sinaunang "Rialto" ng EK.

Para sa mga munting chikiting, hindi mawawala ang GRAND CAROUSEL. Siyempre, kailangang makasakay ni totoy at nene sa umiikot na horsey. Meron ding mga MINI-BOAT, MINI-TRAIN, MINI-CARS na paikot-ikot din tulad ng carousel. Noong tayo ay mga bata pa, masaya na kahit pinapaikot lang tayo! Isama na rin natin sa listahan ang mga stationary rides na hinuhulugan ng token - puwede kang mamili sa kabayo, kotse, eroplano, elepante, giraffe, barko, at kung anu-ano pa.

Marami pang ibang mga rides sa FC pero ang mga nabanggit lang sa itaas ang mga naaalala kong paborito ko.

Kain na muna tayo. Naaalala mo pa ba ang mga kiosks doon na nagbebenta ng hotdog on stick na may malufet na design ng pagkakahiwa? Hanggang ngayon ay palaisipan pa rin sa akin kung paano 'yun ginagawa. Natikman mo ba ang mga waffles doon na may pekeng Purefoods hotdog? Eh yung mga hamburger at ham sandwiches na akala mo ay malaki ang palaman pero kapag kinain mo na ay malalaman mong kalahati lang pala? Da best ang mga palamig doon lalo na 'yung mga sago't gulaman na iba't iba ang kulay.

Sa gate papuntang SM Cubao, naaalala mo pa ba ang mga bilihan ng mga t-shirt na ang kadalasang naka-print ay Harley Davidson, Bon Jovi, at Guns N' Roses? Dito rin matatagpuan ang arcade area kung saan puwede kang maglaro ng mga video games tulad ng Street Fighter II. Classic ang SHOOTING RANGE kung saan puwede kang mamaril ng mga tau-tauhan gamit ang mga sinaunang pellet guns. Noong nauso na ang videoke, may isa ring lugar sa parteng ito ang naging tambayan ng mga taong mahilig sa mic kahit na walang hilig ang mic sa kanila. Natatandaan mo pa ba ang mga unanong payaso na gumagala sa loob ng FC? Sa lugar ding ito sila madalas matatagpuan. Noong ako ay bata, medyo takot ako sa kanila dahil sa pangit nilang itsura. Sa tingin ko, lahat naman yata ng mga bata ay takot sa clowns. Nang lumaon at ako ay unti-unti ng nagka-edad, kinaibigan ko na sila at nalaman kong ang isa sa kanila ay may pangalang Nora. Mabait naman pala. Minsan nga ay nililibre pa kami na sumakay sa tren.

Bago natin makalimutan ang lahat, isang palatandaan na ikaw ay certified batang-FC kung isa ka sa mga nagpa-picture sa estatwa ng LION at CARABAO na matatagpuan sa loob ng karnabal! Sana ay naitago ko ang mga litrato namin dito. Sayang at nawala.

Ang daming alaala. Punung-puno ng saya. 'Yun nga lang, mananatili nalang ito sa ating nakaraan dahil wala na ang Fiesta Carnival. Masisilayan mo nalang ito sa mga litratong na-upload sa internet o kaya naman ay sa pelikulang "Payaso" ni Kuya Germs. Puwede mo ring panoorin ang video ng "Fruitcake" ng Eraserheads kung gusto mong magbalik-tanaw.

Noong ako ay bata pa, namamasyal kami sa Fiesta Carnival kaya hindi ko maintindihan kung bakit may mga kapitalistang hindi marunong mag-isip at piniling ibaon nalang ito sa limot kasama ang aking kabataan.

...Natae Ako sa Eskwelahan

2011-08-08T08:39:00.000-07:00

Sabi ng mga matatanda, masuwerte raw ang makatapak ng tae. Iniiwasan daw ito kaya suwerte mo kung matapakan mo ang shit ng hindi sinasadya. Magkakapera ka raw sa araw na iyon.

Pero paano kung sa'yo nanggaling ang mabahong etchas? Ibig sabihin ba nito ay ikaw ang pinanggalingan ng suwerte? At suwerte rin bang matatawag kung ang buris na lumabas sa'yo ay hindi mo lang napigilan sa hindi inaasahang pagkakataon - of all places, sa ESKUWELAHAN PA.

Simulan na ang mabahong usapan. Paabot ng tissue please. Time space warp, ngayon din!

Noong ako ay nag-aaral pa sa Mababang Paaralan ng Kampo Krame, naranasan kong pumirma sa slambook at isa sa mga iniiwasan kong tanong ng potang autograph book na iyon ay ang malufet na "What is your most embarrassing moment?". Nasa grade five at six na kami noong mauso ang slambook kaya kung sasagutin ko ang question na ito ng katotohanan, medyo fresh pa ang mga alaala. Nakakahiya talaga ang aking experience kaya ang sinasagot ko nalang dito ay "SECRET". Kapag may makulit namang ayaw ng "secret" na sagot, ang inilalagay ko nalang ay "yung time na nahuli akong nangungulangot" para naman "konting nakakahiya lang".

Grade 3 ako noon, uso pa ang mga lunch boxes dahil mga totoy at neneng pa kami. Pinabaunan ako ni ermats ng paborito kong hotdog sandwich na hindi nakalagay sa hotdog bun kundi sa dalawang pirasong tasty bread na may ketsup at mayonaise. Sa 'di ko malamang dahilan, imbes na paborito kong Zesto mango juice ang ka-partner ng tinapay, tinimplahan ako ng Anchor Milk at inilagay sa tumbler. Okay lang, sa loob-loob ko, parang katulad lang ng mga napapanood kong bata sa mga Amrican teevee series. Sosyal!

Recess time. Lamon. Ngasab. Lagok ng gatas. Pero teka, bakit parang medyo maasim 'yung panulak ko? Dedma nalang, kesa naman uminom ako sa water fountain na mahaba ang pila ng estudyante.

Balik sa klase, lecture. Maya-maya ay parang may mga biik na nag-iingay sa sa loob ng tiyan ko. Mukhang nagrerebolusyon sina small at large intestines dahil sa kinain ko. Kabag lang ito, uminom kasi ako ng gatas eh. Matapos ang isang subject, sumimple ako palabas ng silid at nagbuga ng masamang hangin. Next na subject, ganun pa rin ang nararamdaman ko, parang ang daming hangin sa tiyan ko kaya nagpaalam na ako kay teacher, "Ma'am, may I go out?". Utot ulit habang papunta ng kubeta. Mawawala na siguro itong kabag ko. Sumunod na subject, ganun pa rin ang pagwawala ng mga damuho sa loob ng tiyan ko. Sinubukan kong umutot ulit pero parang may naramdaman akong gustong sumamang tae palabas. Paksyet, hindi puwede ito! Kailangang tiiisin ko ito, malapit naman na ang uwian. Ang tumbong natin ay alam kong "voluntary muscles" na kayang kontrolin -"it's all in the mind", think of a happy thought. Pero taena, kahit anong pag-iisip ko kay Santa Claus na bibigyan niya ako ng malaking regalo sa Pasko, nagiging "involuntary" na ang puwet ko. Ayaw makisama at gusto ng pakawalan ang kung ano mang sama na nasa ka-loob-looban ko. Pinagpapawisan na ako ng malamig at butil-butil. "Ma'am, may I go out?", kahit 'di pa pumapayag si teacher ay tumayo na ako at kumaripas ng takbo papuntang banyo.

Heto ang scenario sa isang public school - iisa o dalawa lang ang janitor/s namin kaya napakadami niyang time na HINDI LINISIN ang mga potang inidorong may mga yellow submarine at peanut butter filling. Pagdating ko sa CR, diretso ako sa cubicle number 1 - may mga taeng hindi nai-flush. PASS! Cubicle number 2 - mas maraming tae! Pass ulit, "I will take cubicle number 3 nalang po!". Mas marami ulit at ang tingin ko ay parang ilang taon na 'yung 'di nabubuhusan. 'Di ako nag-panic. Stayed calm. May isa pa namang CR malapit doon sa tapunan ng mga basura, 'dun nalang ako tatae. Pinuntahan ko 'yun pero parang itinadhana yata ni Bro ang araw na 'yun para matuto akong huwag uminom ng panis na gatas. Walang suwerte, puro tae! Habang tinititigan ko 'yung inidoro, umiiyak na ako kasi ayokong matae sa salawal pero ayoko rin namang mag-swimming sa dagat ng jerbaks!

No choice, kailangan ko na talagang iiri ang nararamdaman. Nagmadali akong hubarin ang shorts ko. Ang siste, ilang hakbang pa lang ang tinatahak ko papuntang trono ay may narinig akong "prrrooooootttt....." mula sa aking wetpaks. Bakit ba mas nagpupumiglas ang puwet natin kapag nakakakita na tayo ng inidoro? "Mamaa....", 'yun nalang ang nasambit ko at sinabayan ng iyak. Ilang minuto ang lumipas, wala na akong luha kaya naisip ko nalang na maghugas. Meron namang maruming tabo at maruming tubig na nasa loob ng maruming drum. Paglabas ko ng banyo, nakita ko ang isa kong klasmeyt at nagulat siya sa akin. Wala nga pala akong salawal dahil hinubad ko na. Buti nalang at abot malapit sa tuhod ang white t-shirt ko kaya natakpan ang aking pututoy.

Hindi ko alam kung paano ako nakauwi noong araw na 'yun. Pero natatandaan kong walang sumundo sa akin at naglakad pa rin ako pauwi mula Kampo hanggang bahay namin (mga fifteen-minute walk din 'yun). Sikat ako sa buong klase kinabukasan. Yehey! Galit na galit ako kay mama dahil sa gatas na tinimpla niya. Simula noon, ayoko nang uminom ng gatas maliban nalang kung ako ay nasa bahay.

Ang kuwento ko ay medyo "katanggap-tanggap" pa dahil ako lang naman ang nakakita sa aking mabahong pagkakalat. Sigurado ako, may mataeng karanasan ka rin noong nasa elementarya o pre-school ka pa - maaring ikaw mismo ang bida o ang isa sa mga klasmeyts mo.

May naranasan akong biglang bumaho ang silid-aralan kaya biglang sumigaw ng patanong si ma'am ng "Class, sino sa inyo ang tumae?!". Siyempre, wala namang aamin kaya isa-isa niyang aamuyin ang lahat. Presto, dahil sa malufet niyang ilong na may mga butas na malalaki, alam na niya kung sino ang tumae! Ang ganitong scenario ay hindi lang isang beses kong naranasan sa mga kamag-aral ko. Napakaraming beses sa classroom. Nandyan 'yung magsusumbong 'yung isa dahil tumae 'yung katabi. Iiyak dahil hindi naman daw. Pero kapag pinatayo, ayaw tumayo. Kapag tumayo naman, laglag ang itinatago! Meron namang pagkakataon na walang nagsumbong, walang nakaamoy pero biglang may hahagulgol. Doon nalang namin malalaman na may umiiyak dahil umaagos na ang tae niya sa kanyang binti papuntang medyas! Malas mo kung isa ka sa mga cleaners. Suwerte naman ng buong klase dahil suspended ang classes! Yipee!

May klasmeyt naman kaming natae habang flag ceremony. Sa mga ganitong pagkakataon, mahirap pigilan ang pagpupumiglas ng tumbong mo dahil "standing straight" kayo at hindi puwedeng umalis sa pwesto kapag kinakanta na ang National Anthem. Ang malas mo dito, buong eskuwelahan ang makakaalam ng baho mo. Kadalasan, mga isang linggong absent ang kawawang biktima!

Naaalala mo pa ba 'yung Humpy Dumpy na masarap pero amoy tae kapag kinain mo sa loob ng aircon bus? Akala namin ay may kumakain lang nito noong minsang mag-field trip kami kaso parang hindi nawawala ang amoy at habang tumatagal ay pabaho na ng pabaho ang buong sasakyan at nakakasuka na. At tulad ng dati, bigla nalang may iiyak ng malakas kapag may nabuko na.

Noong ako ay bata pa, natae ako sa eskuwelahan. Hindi ko ikinahihiyang ito ang aking "most embarassing moment". Dito ko natutunan ang pagiging maparaan sa panahon ng tawag ng kalikasan.

Flush.

...Naranasan Kong Pumirma sa Slambook

2011-08-02T08:00:00.000-07:00

Noong tayo ay mga bata pa, ang sarap ng pakiramdam kapag inlababo. Kaya nga naniwala tayo sa kapangyarihan ng F.L.A.M.E.S. dahil gusto nating malaman ang kapalaran natin sa ating mga crushes (take note, naka-plural form). May isa pa akong bagay na alam para malaman kung may pag-asa ka sa taong napupusuan mo. Sikat na sikat ang paraang ito - ang makiusyoso sa mga nilalaman ng SLAMBOOK.

Ano nga ba ito? Para sa mga kabataang namumuhay ngayon sa mundo ng internet, ito ay hindi kilala dahil natabunan na ito ng mga social networking sites tulad ng Facebook at Google Plus. Pero para sa aming mga gurang at oldies, isa itong sikat na sikat at pinagkakaabalahang bagay noong kami ay nasa elementary at highschool.

Isa itong "autograph book" na ipinapahiram sa isang tao para sagutin ang mga bagay-bagay na may kinalaman sa kanyang pagkatao. Karaniwang mga kababaihan ang meron nito at sila ang nagpapapirma sa mga kaibigan sa loob ng klase. Maganda ang layunin nitong malaman mo ang mga bagay tungkol sa iyong kaibigan pero ang mas malalim na dahilan dito ay ang malaman mo ang sagot sa tanong na "WHO IS YOUR CRUSH?". Pansin na pansin mo ang kilig sa mga grupo ng gerls kapag binabasa na nila ang part na ito.

Ang mga slambooks ay karaniwang nabibili sa mga novelty at school supplies stores. Taena ang mga designs nito dahil pang "love" at "friendship" ang makikita mong image sa cover. Mabango rin ito kaya ang sarap amuyin. Ang quality ng paper ay maganda at nakakapanghinayang sulatan. Medyo may kamahalan ito kaya sosi ang dating mo kapag ganito ang klase ng meron ka. Kung medyo kapos ka sa budget at nagkukuripot, puwede ka namang bumili ng mumurahing notebook sa National Bookstore at isa-isa mong isususlat sa bawat pahina ang mga tanong na gusto mo!

Kapag may nagpasa sa'yo ng slambook at sinabihan ka ng "pa-autograph naman", magpasalamat ka na dahil isa ka sa mga mapalad. Pili lang kasi ang binibigyan ng pagkakataong makapagsulat sa ganito. Madalas ay close friends lang. May mga nag-aaway ngang mga magkakaibigan kapag nalaman ng isa na hindi siya pinapirma o mas huli siyang pinapirma kaysa sa iba. Ang babaw 'di ba? Sa totoo lang, malaking isyu ito noong bata pa kami. Isipin mo nalang kung 'di ka inaalok na pumirma ng slambook - ibig sabihin ba nito ay pangit ka at walang nagkakakras sa'yo kaya hindi sila interesado sa buhay mo?

Kapag pinapirma ka sa slambook, dapat ay may effort ka. Una ay sa pagsusulat. Dapat ay maayos at pantay-pantay ang penmanship mo at hindi puwedeng parang kinahig ng manok. Magagalit sa iyo ang may-ari kapag isinauli mo ito na parang binaboy! Sobrang effort ng iba, inaabot ng overnight sa kanila ang lintek na slambook. Pangalawa, dapat ay may effort ka lalo sa pagsagot ng mga tanong. Dapat ay pinag-iisipang mabuti. Bawal manghula. Bawal magpatawa kung 'di naman kalbo. Bawal ang pa-cute kung 'di naman kagandahan o kagwapuhan.

Para malaman mo ang kababawan namin noong kami ay bata pa, heto ang ilan sa mga malulufet na questions and answers:

NAME: Potah, 'di puwedeng magkamali dito.

NICKNAME: Dito na makikita ang hilig natting mga Pinoy sa letters F, H, at Z. Sampol ay Jhen, Venz, Jhayz, at Fhaniz.

ADDRESS: Sa bahay namin. Somewhere out there. NPA - No Permanent Address

COURSE: Of Course. Golf Course. Alam na ngang wala namang course sa elementary at highschool, nilalagay pa sa mga tanong!

DESCRIBE YOURSELF: Judge me. See me in person!

LIKES: M2M (many to mention)

DISLIKES: M2M (eh tamad nga magsulat eh!)

HOBBIES: P.E.D.R.O.S. (playing, eating, dancing, reading, outing, singing)

FAVORITE COLORS: Black and Blue (para sa mga maton), White (para sa mga mababait), Pink (para sa mga babae), Rainbow Colors (paksyet, ano nga ba ang mga kulay nito?!)

FAVORITE FILMS: Kodak and Agfa (puwede!). Pero siyempre kung 'di ka tanga, ang ilalagay mo dito ay 'yung mga English movies na kahit 'di mo pa napapanood dahil sa tingin mo ay cool ka kapag alam mo ang mga ito.

MOTTO IN LIFE: Aji-No-Motto. Try and try until you die! No man is an island. Time is gold. Honesty is the best policy. Birds of the same feathers flock together. The family that prays together, stays together (may ganito?). Dapat bang gasgas ang mga sagot dito?

AMBITION IN LIFE: To be successful in life. To finish my studies. Patalinuhan dito ang sagot. Dapat English to the max. Meron namang parang gusto na ang mamatay - To go to heaven.

HAPPIEST MOMENT: When I was borne! Taena, may isip ka na noon?

MOST EMBARRASSING MOMENT: Secret. Kaya nga nakakahiya eh.

DEFINE CRUSH: Crush is the gate way to love. May mas keso pa ba dito? Sana ay naging pop corn nalang ang mga mais.

DEFINE LOVE: Love is blind. Love is God. Love is in the eyes of the beholder (sablay!). Love is like a rosary full of mysteries (ito ang isinagot ko). Syet na malagket sa mga banat.

WHO IS YOUR CRUSH? Secret (KJ). Ang initials niya ay "JQ" (pa-secret pero pa-obvious din). Ang crush ko ay si 6-9 (dami ng letters ng first name at apelyido).

WHO IS YOUR FIRST LOVE? My Parents (wow, 'di nga?). God (mas wow, religious!).

WHO IS YOUR FIRST KISS? My parents (ang kulit, 'di nga ito tungkol sa nanay at tatay mo eh!) Heto pa ang isang malufet: My feeding bottle. Sana sinabi niya rin ang utong ng kanyang ermats!

DEDICATION: Thank you for letting me sign in your cute slambook! Sana ay classmates pa rin tayo next year! Just always stay the same. J.A.P.A.N. (Just Always Pray At Night). I.T.A.L.Y. (I Trust And Always Love You). T.C.C.I.C. (Take Care Coz I Care).

Noong ako ay bata pa, naranasan kong pumirma sa slambook. Kaya nga adik ako sa mga social networking sites sa internet! Ikaw, ano ang mga peyborit mong questions and answers?

...Taga-Lista Ako ng Noisy at Standing

2011-07-07T09:40:00.000-07:00

Aalis nanaman si teacher. Fifteen minutes lang daw at babalik na siya. May nakalimutan daw siyang kunin sa faculty room. Aabutin ng kalahating oras dahil ang totoo, nakipagtsismisan lang sa kanyang kapwa guro. O kaya naman ay naningil ng bayad sa mga binentang yema sa kabilang section. Huwag daw kaming mag-iingay at maglilikot habang wala siya. Ang sino mang mahuhuli niya ay "face the wall" ang parusa. "Class, walang maghaharutan at walang mag-iingay. Babalik din ako kaagad.".

Siyempre, kami naman ay magsasabing "Yes, ma'aam!" kahit na hindi naman totoo. Kapag wala ang pusa, siyempre ay maglalaro ang mga daga. Kapag walang teacher, puwedeng magkuwentuhanat puwedeng-puwedeng mangapitbahay! Pero para makasigurado si ma'am na walang mag-iingay, tatawag siya ng isang estudyante na magiging mga mata niya at taga-bantay habang wala siya. Alam naman niyang nagsisinungaling lang kami ng sabihin naming hindi kami mag-iingay kaya maglalagay siya ng katiwala. Matalino kaya si ma'am, kaya nga siya naging teacher eh.

Kadalasan, sa mga class officers siya humuhugot ng taga-lista ng "noisy" at "standing". Kung susuriin mo ang nga responsibilidad nila, ang mga sergeant-at-arms talaga ang nababagay para rito. Sila kasi 'yung mga matatangakad at matatapang. Sila ang tagapag-ayos kapag may nag-aaway. Sila ang kinakatakutan. Sila rin kadalasan ang mga bullies. Kaya ayun, minsan lang silang gawing taga-lista ni ma'am dahil kadalasan ay sila rin ang pasimuno sa pag-iingay.

Nagkakaroon ng rotation ang president, vice-president, business manager, P.R.O, at muse sa pagiging taga-lista, pero mas madalas pa ring mapunta ang toka sa class secretary. Kaya nga taga-sulat ang responsilidad niya 'di ba?

Sa dami ng class officers na nagpapalitan, isipin mo nalang kung gaano kadalas ang minsan ni teacher sa paglabas ng classroom. Kung meron tayong "Ma'am, may I go out?", dapat ay nauso rin ang "Class, may I go out?"!

Kapag hindi trip ni ma'am na pumili sa mga officers ay tinatawag niya ang "pinakamabait" sa classroom. Sila 'yung mga tipong hindi nagsasalita. Hindi umiimik kung hindi mo kakausapin. Sila rin 'yung mga natutulog nalang kapag umaalis si teacher para hindi sila malista sa mga maiingay ng klase. In other words, sila ang mga nobody's. Mahirap kapag sila ang nasa harapan, parang ang hirap nilang asarin dahil baka umiyak. Kapag humagulgol sila ay siguradong sa guidance counselor ang punta mo after classes. Matatakot ka talagang tumayo at mag-ingay dahil siguradong paniniwalaan sila ng guro kapag sila ang nagsumbong.

Minsan ay pinipili ng mga guro kanilang mga paborito o ang mga mas kilala sa tawag na "teacher's pet". Sila naman 'yung madalas bumati sa mga advisers mula umaga hanggang hapon. Tagabitbit sila ng mga gamit ng teachers. Nagdadala rin sila ng mga kung anu-anong pagkain para kay ma'am. Samakatuwid, sila ang mga sipsip, higop, at vacuum. Sila ang mga taga-listang masarap asarin dahil mayabang silang umasta. Feeling nila ay kalabaw na rin sila kahit na mga langaw lang naman sila na nakapatong sa kalabaw. Kapag sila ang nasa harap, talagang matalas ang kanilang mga mata at tenga sa paghahanap ng mga "noisy" at "standing". Parang tuwang-tuwa sila sa kapag may nahuhuli at nag-lilista. Tanda ko pa hanggang ngayon 'yung isang kaklase namin na napagkaisahan ng buong klase. Mayabang kasi siya kaya lahat kami ay nag-ingay ng nag-ingay at tumayo-tayo. Noong una ay enjoy pa siya sa pag-tally ng paisa-isa. Eh nang sabay-sabay na kaming nagsitayuan at naghiyawan, para siyang isang computer na nag-flactuate! Hindi na niya alam ang gagawin niya kaya umiyak nalang. Nagtawanan kaming lahat kaya nagwalkout nalang siya habang humahagulgol. Pagbalik niya, kasama na si teacher na galit na galit. 'Di ko na maalala kung ano ang parusang natanggap namin pero tanda ko pa rin na ilang araw na hindi pumasok matapos ang eksenang 'yun.

Kapag nasa ibang mood naman ang aming magaling na teacher, ang pinipili niyang maglista ay ang mga "magagaling" ng buong section. Ito ang pinakaayoko dahil MATALINO AKO (makapal lang talaga ang mukha ko) noong ako ay bata pa. Dahil sa no choice, wala akong magawa kundi pumunta sa harap at magbantay. Hindi ko ugaling magsumbong dahil hindi ganun ang aking kinalakihan. Pero dahil nga may angkin akong katalinuhan, "reverse psychology" ang ginagamit kong technique sa pagbabantay. Sasabihan ko nalang ang buong klase ng "Wala akong pakialam sa inyo kung ano'ng gusto niyong gawin basta't gawin niyo lang kung ano ang sa tingin niyo ang tama.". Bumabalik si teacher na tahimik ang klase. Walang naka-tally sa "noisy" at "standing". Eh 'di bilib nanaman si ma'am!

Noong ako ay bata pa, taga-lista ako ng noisy at standing...pero hindi ako sumbungero. At lalong hindi ako sumbungero hanggang ngayon.