De marathon

Op woensdag 7 april was het dan zover: nadat de start was uitgesteld vanwege de zeer harde wind, klonk om 1600 uur dan toch het startschot.

Het startschot voor de Noordpool marathon, gelopen door 25 deelnemers uit 10 verschillende landen. De marathon bestond uit 11 grote ronden (en 2 kleine) rondom een Russische poolbasis op enkele tientallen kilometers van de geografische Noordpool. Lopen op een heel grote ijsschots, betekend lopen over ijs en sneeuw (en kleine ijswallen).

Vanwege de bijzondere omstandigheden had ik mij voorgenomen vooral voorzichtig van start te gaan: het kon nog wel eens zwaar worden! Vanaf de start liep ik echter direct in een kopgroep van vier man, samen met een Taiwanees, een Spanjaard en een Engelsman.

De wind nam ondertussen weer toe in kracht, tot wel 45 km/hr. Gelukkig was het niet al te koud: met de windchill was het -20. Door de wind werd het parkoers echter al snel een stuk zwaarder: op veel plaatsen ontstonden sneeuwduinen, waardoor het vasthouden van een vast tempo lastig werd. Vooral op het deel waar de wind pal tegen was, waren veel deelnemers al snel genoodzaakt tot een lager tempo of zelfs wandelen. Door voor de wind wat ontspannen te lopen, slaagde ik er in ook op de zwaarste delen iets van een tempo vast te houden.

Na ongeveer 16 km kwam ik alleen voorop te lopen. Ik besloot niet te wachten maar de ingezette strategie voort te zetten. Naarmate de race vorderde werd het zwaarder en zwaarder, maar het besef dat ik weleens zou kunnen winnen maakte het allemaal iets lichter. De laatste twee rondes moest ook ik op enkele punten wandelen, maar de opgebouwde voorsprong bleek voldoende om na 5 uur en 58 seconden als winnaar over de streep te komen!! Ik heb dus gewoon een marathon gewonnen!! De volgende vijf uur kwamen de andere deelnemers druppelsgewijs binnen (omdat het nu 24 uur licht is op de Noordpool hoefde niemand in het donker te lopen).

Omdat de sneeuwstorm niet minder werd, konden we niet op donderdag vertrekken. Op vrijdag werd, na een bezoek met een helikopter aan de geografische Noordpool, voldaan de thuisreis aanvaard. Wat mij betreft een unieke ervaring, de verwezenlijking van een droom, met zeer veel stof om mijn gedachten rondom ‘persoonlijk leiderschap’ verder vorm te geven.

Hoe staat het met jouw droom?

P.S. Voor de geïnteresseerden in de foto’s van dit bijzondere event: zie www.npmarathon.com

Bericht vanuit Spitsbergen

Gisteren vertrokken voor de trip naar de Noordpool. Via Oslo en Tromso s avonds laat aangeland in Longyearbyen, het grootste dorp van Spitsbergen. Wat een bijzondere plek is dit: ongeveer zo groot als Nederland, maar slechts 2000 inwoners, verdeeld over drie dorpen! Neem daarbij het ruige, besneeuwde landschap, en je begrijpt dat ze dit gebied de ' laatste wildernis' in Europa noemen. Ijsberen lopen hier rond: het is niet verstandig het dorp te verlaten zonder geweer!

De vlucht hiernaartoe was ook al bijzonder: eerst bij zonsondergang van Oslo naar Tromso, toen vanuit een donker Tromso midden in de nacht het licht tegemoet! Door de schemering had je goed zicht op de oceaan, waar op gegeven moment witte bergen uit opdoken: een fantastisch gezicht!

Op Spitsbergen kom je legio verwijzingen tegen naar het Nederlandse verleden: het eiland is ooit ondekt door Willem Barentz. Naast de naam van het eiland, is er ook een dorp dat Barentsburg heet. In het verleden leefde men hier van de steenkoolwinning, tegenwoordig brengt ook divers onderzoek en toerisme wat geld in het laadje.

Vanaf Spitsbergen zullen we morgenvroeg doorvliegen naar kamp Borneo: een kamp dat de Russen jaarlijks opbouwen voor onderzoek en expedities. Het kamp staat nu een week, en wordt over een week of vier al weer afgebroken, omdat het ijs dan te dun wordt om zware vliegtuigen op te laten landen.

Zojuist zijn we gebriefd over de race: als het weer goed is, kan die mogelijk morgen al gelopen worden. Het kan echter ook nog een dag of twee duren. De (wedstrijd-) spanning neemt toe...

Het is bijna zover…

Op zondag 4 april gaat de reis daadwerkelijk beginnen. Op die dag vlieg ik via Noorwegen naar Spitsbergen. Op Spitsbergen zal ik twee nachten verblijven, de andere lopers ontmoeten en ‘gebriefed’ worden over de loop. Op dinsdag 6 april vliegen we naar de Russische basis op de Noordpool. Na een nacht in een tien-persoonstent zullen we dan op 7 april de marathon gaan lopen. Na nog een nacht in de tent gaat de reis in omgekeerde volgorde terug naar Spitsbergen. Daar zullen we de onderneming gezamenlijk afsluiten om de dag erna huiswaarts te keren. Op vrijdag 9 april hoop ik in de avond weer terug in NL te zijn.

Op dit moment is het ongeveer -25 graden. Hoe koud het op 7 april is????

Persoonlijk leiderschap is ook……tijd voor verveling

Wat is dat nu voor een rare titel. Hoe zo verveling? Natuurlijk is het belangrijk om af en toe afstand te nemen van waar je mee bezig bent en je af te vragen of je nog op de goede weg zit. Maar verveling?

Verveling associëren wij over het algemeen met “een onaangenaam gevoel van lusteloosheid, van desinteresse, van hangerigheid, grenzend aan ergernis” (bron: wikipedia). Verveling treedt op als alle dingen die leuk en interessant zijn om te doen niet kunnen of niet mogen, en we toch geen zin hebben om niets te doen. Verveling heeft voor de meesten van ons een negatieve associatie: het is nutteloos/verspilde tijd. Maar is het inderdaad verspilde tijd, is de negatieve associatie terecht?

Volgens Hans Dijkhuis, een filosoof die over verveling schreef, in ieder geval niet. Hij benadrukt dat verschillende moderne filosofen aan verveling een creatieve potentie toekennen. ‘Nietzsche heeft het over de "onaangename windstilte van de ziel" die voorafgaat aan het creatieve proces', zegt Dijkhuis. 'Die moet je dus niet verdrijven maar juist ondergaan’.

Ook tijdens lange duurlopen komt het wel eens voor dat ik mij verveel, zeker als ik meerdere uren per week train. Naast momenten van nadenken over praktische zaken en reflectie zijn er ook momenten van verveling. Momenten van “windstilte van de ziel”. Windstiltes die weer gelegenheid bieden voor creativiteit.

Niet zelden kom ik terug van mijn looptrainingen met nieuwe, verfrissende ideeen. Meer concentratie op vraagstukken zorgt er lang niet altijd voor dat je er uitkomt. De kans bestaat dat je jezelf juist steeds verder ‘ingraaft’. Ontfocussen is dan belangrijk, en verveling speelt daarbij een belangrijke rol. Probeer het eens!

Verveel ze!

Persoonlijk leiderschap is ook…..omgaan met teleurstellingen

Als ik zo mijn blogs van de afgelopen weken teruglees, valt mij op dat ik deze zeer positief heb ingestoken. Aan de ene kant natuurlijk logisch, want het is ook een geweldig avontuur. Aan de andere kant wekt het misschien ook wel een suggestie van ‘maakbaarheid’: als je er maar had genoeg aan werkt gaat het zeker gebeuren.

Ik denk dat het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen leven je in staat stelt veel te bereiken. Maar dat wil niet zeggen dat het allemaal van een leien dakje gaat, of dat je nooit iets overkomt dat je dromen of het bereiken van je doelen finaal doorkruist.

Ik zelf had in 2007 al heel concrete plannen voor het lopen van een marathon op de Noordpool in 2008. Ik was zelfs zover dat ik het binnen mijn werk al besproken had en de training voorzichtig al begonnen was. Het zag er prachtig uit; tot ik op de laatste dag van onze zomervakantie de achillespees van mijn linkerbeen volledig afscheurde. Zomaar tijdens een partijtje voetbal op de camping…

Op zo’n moment valt je plan in duigen en is daar teleurstelling. Op zo’n moment heb je ook weer een keuze hoe je met die teleurstelling omgaat. Een heel aardig boekje hoe mensen heel verschillend op teleurstellingen reageren is “Wie heeft mijn kaas gepikt?” van Johnson en Blanchard. De ene mens blijft bij de pakken neerzitten, terwijl de ander de energie vindt om de draad weer op te pakken. Om weer verantwoordelijkheid te nemen voor het eigen leven, in de nieuwe situatie.

Voor mij betekende het afscheuren van de achillespees een operatie, een half jaar niet hardlopen en in totaal negen maanden revalideren. Vervolgens weer rustig opbouwen tot ik medio 2009 weer een marathon kon lopen. Ik realiseer mij, dat niet voor iedereen het oorspronkelijke doel weer in beeld komt zoals dat voor mij wel het geval is. Ik denk echter wel dat er onder alle omstandigheden weer nieuwe dromen te dromen en doelen te stellen zijn. Of zoals Johnson en Blanchard het uitrdukken: “er is altijd nieuwe kaas!”

Persoonlijk leiderschap is ook …. focus en volharding

Eén van de vragen die mij de afgelopen weken het meest gesteld is, is: “hoe bereid je je voor op een marathon op de Noordpool?” En dan meer specifiek: “hoe bereid je je voor op de koude (in 2009 was het tijdens de marathon 37 graden onder nul), train je soms in een vriescel? “

Welnu: van trainen in een vriescel is geen sprake. De temperatuur is de afgelopen maanden voldoende laag geweest om enigszins aan de koude te wennen. Bovendien is de gewenning snel teniet gedaan als we een paar mooie dagen hebben. Mijn voorbereiding bestaat in de eerste plaats uit lang en intensief trainen. Inmiddels betekent dat vijf trainingen per week variërend van 1 tot 2 ½ uur per keer. Hiermee probeer ik zó fit te worden, dat mijn lijf niet alleen in staat is een marathon te lopen, maar dat het ook nog energie over heeft de koude te trotseren.

Maar het lijf alleen trainen is niet voldoende. Zoals bij elke marathon, is het ook belangrijk je mentaal op de fysieke inspanning voor te bereiden. Na 30 km weet je namelijk dat er een moment komt dat het lichaam zegt ‘stoppen’ terwijl de geest zegt ‘doorgaan’. De mentale voorbereiding op een loop als deze is in de eerste plaats door focus: weten waar je het voor doet en je daar op richten. Ik doe dat bijvoorbeeld door het logo van de marathon als achtergrond op mijn blackberrie in te stellen.

Mentale voorbereiding kan je ook vormgeven door het visualiseren van de loop: hoe is het als je uiteindelijk die marathon loopt? Wat zie je, wat voel je, wie is er bij? Een mooi voorbeeld van visualiseren vind je bij topsporters die zich ook op die wijze voorbereiden. Zie bijvoorbeeld een filmpje over Mark Tuitert die zijn 1500 meter visualiseert op http://www.sport.nl/video/20000 ; we kennen allemaal de uitslag... Denkend aan de marathon op de Noordpool zie ik de witte vlakte voor me, voel ik de koude en geniet ik van het lopen op die speciale plek!

Uiteraard is hier ook weer een parallel te trekken met persoonlijk leiderschap. Het behalen van persoonlijke doelen vraagt focus en volharding. Volharding die niet is op te brengen als je het doel niet voortdurend voor ogen houdt. Het helpt daarbij om je doel zo concreet mogelijk te stellen. Hoe concreter het doel is, hoe beter je je daarop kan richten. Zo wel mentaal als fysiek. En dat maakt het makkelijker te volharden, en uiteindelijk je doel te bereiken!!

Veel succes!!

Persoonlijk leiderschap is ook …. omgaan met pijntjes

In de voorbereiding op een marathon, en zeker één op de Noordpool leg je de nodige kilometers af. In een periode van vier maanden toch al gauw zo’n 1000 kilometer. De belasting van je lijf dwingt je om goed naar de signalen van je lichaam te luisteren. Voortdurend bewust van de signalen: vermoeid, goed getraind, pijntjes. En daar licht wat mij betreft een link met persoonlijk leiderschap.

Over het algemeen luisteren wij westerlingen vrij goed naar de signalen in ons hoofd, maar zijn wij minder sterk in het luisteren naar de signalen van ons lijf. Terwijl ook dat veel bruikbare signalen geeft (denk alleen maar aan het bekende ‘onderbuikgevoel’).

Ook als het gaat om het omgaan met pijntjes is er een parallel tussen lopen en leiderschap. In een voorbereiding op een marathon is het namelijk onontkoombaar dat je af en toe een pijntje hebt: pijnlijke knie, trekkende bilspier of pijn in de enkel. Belangrijk is te onderkennen wat je met deze signalen van je lijf moet. Voor het lopen geldt dat je sommige pijntjes moet negeren omdat die er nu eenmaal bij horen, terwijl je andere serieus moet nemen omdat het een begin zou kunnen zijn van een serieuze blessure.

In het lopen ben ik inmiddels in staat op basis van ervaring het onderscheid te maken tussen “te negeren” en “serieus te nemen”- pijntjes. Veel pijntjes herken ik, wat ook de remedie duidelijk maakt. Met pijntjes die ik niet herken ga ik shoppen op internet of bij loopcollega’s.

Wat mij betreft is er een parallel met persoonlijk leiderschap: bij het nastreven van je doelen wordt je hoe dan ook geconfronteerd met ‘pijntjes’; zaken die niet zo lekker lopen, wrijving. De uitdaging is ook in die pijntjes een selectie te maken tussen “te negeren” en “serieus te nemen”- pijntjes. En ook daar is naast ervaring de kennis en goede raad van anderen meer dan bruikbaar.

De uitdaging is de ervaring/kwaliteit te ontwikkelen om pijntjes te kunnen onderscheiden. Want het negeren van pijntjes die je nu net serieus had moeten nemen, kan een behoorlijk negatief effect hebben op het bereiken van je doel (en op jezelf en anderen!).

Een denkkader voor persoonlijk leiderschap

In mijn vorige blog heb ik de zoektocht naar de combinatie van lopen en persoonlijk leiderschap afgetrapt. In de afgelopen weken heb ik de nodige kilometers afgelegd, en daarmee de nodige tijd gehad wat te reflecteren op die combinatie. Het heeft geleid tot een denkkader voor persoonlijk leiderschap, en een paar leuke inzichten over de link met lopen. In dit blog zal ik ingaan op het denkkader, in de volgende blogs zal ik wat dieper ingaan op de link met lopen.

Wat betreft persoonlijk leiderschap heb ik dat eerder omschreven als; het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen leven. Wat mij betreft zijn er zes elementen van belang bij de invulling daarvan.

1. Ken jezelf
Om verantwoordelijkheid te kunnen nemen voor je eigen leven, is het in de eerste plaats belangrijk jezelf te kennen. Zonder zicht op je verleden, je eigen kwaliteiten en je dromen kan je daar geen verantwoordelijkheid voor nemen. Er zijn verschillende manieren waarop je deze zelfkennis kan opdoen. De beste manier is om daar eens rustig voor jezelf de tijd voor te nemen omdat voor jezelf te analyseren. Uiteraard zijn er ook allerlei instrumenten om dit proces te versnellen (denk aan de “strengthsfinder”-test, de kernkwadranten, de MBTI test of de DISC test). Het voert wat ver daar in dit blog verder op in te gaan.

2. Neem verantwoordelijkheid
Zelfkennis alleen is niet voldoende. Sterker nog: kennis van je verleden en je zwakheden kan je ook in een slachtoffer rol brengen. Het is een keuze om verantwoordelijkheid te nemen voor de manier waarop je hiermee omgaat. Dat is immers het verschil tussen mensen en dieren: mensen hebben een keuze in de manier waarop ze reageren op verschillende prikkels. Door je pro-actief te richten op hetgeen je kan beïnvloeden, geef je invulling aan de verantwoordelijkheid. Steven Covey noemt dat het vergroten van de cirkel van invloed (zie ook “the 7 habits of highly effective people, pag. xx).

3. Stel prioriteiten/kies een doel
Vervolgens is het de vraag op welke manier je verantwoordelijkheid neemt: in welke richting wil je ontwikkelen? Wat zou je willen bereiken? Het is zinvol na te denken over je leven en de keuzen die je maakt. Een veel gebruikte oefening in dit kader is het schrijven van je eigen grafschrift: wat wil je dat andere mensen aan je graf over je zeggen? En wie wil je die het woord voeren? Het brengt belangrijke waarden naar boven die richting kunnen geven aan je prioriteiten en doelen.
Het lopen van een marathon op de Noordpool, is zo’n doel.

4. Maak een concreet plan en communiceer dat
Een van de moeilijkste dingen voor mensen, is vaak daadwerkelijk invulling te geven aan de goede voornemens. Bedenk maar eens hoeveel mensen zich voornemen in het nieuwe jaar toch echt te gaan stoppen met roken… Als je niet echt overtuigd bent van je eigen prioriteiten en de achterliggende motivatie, wordt het lastig echt tot een gedragsverandering te komen. Het is belangrijk niet voortdurend het gevoel te hebben ‘nee’ te zeggen tegen het ongewenste gedrag, maar vooral ‘ja’ te zeggen tegen het gedrag dat past bij je prioriteiten/doelstelling. Het helpt om de gewenste verandering concreet te maken in activiteiten die je in de agenda kan plannen. Ook anderen kunnen je goed helpen in het gewenste gedrag, daarvoor is het wel belangrijk dat je er over communiceert. Dat heeft bovendien als voordeel dat je ook niet zo gemakkelijk meer terug kan…
Als je tegen al je collega’s hebt verteld dat je een marathon gaat lopen op de Noordpool, kan je niet opeens niet meer gaan…..; bovendien vraagt het realiseren van zo’n doel een concreet plan.

5. Handel naar het plan/volhardt
Het volgen van je eigen keuzen blijft soms lastig. Er zijn genoeg prikkels om vooral niet het gewenste gedrag te vertonen (hoe makkelijk is het niet die lange duurloop ’s ochtends vroeg te laten schieten of flink in te korten…). Het volgen van je eigen keuzen vraagt ook gewoon om discipline, voor veel mensen is dat lastig op te brengen. Wat helpt is je doel voor ogen te houden (waarom deed ik dit ook alweer?)…

6. Geniet
Het leven volgens je eigen prioriteiten kan niet anders dan voldoening opleveren. Niet alleen bij het behalen van het doel, maar ook onderweg daarnaar toe. Je gebruikt immers de talenten/ kwaliteiten van jezelf en komt steeds dichter bij je geplande doel. En daar mag je dus best trots op zijn! Geniet er van!

En als je het doel wat je wilde bereiken eenmaal bereikt hebt, kies je gewoon een nieuw doel!

Marathon op de Noordpool - Anders denken, gewoon doen

Op 7 april 2010 is het zover: op die dag ga ik een marathon lopen op de Noordpool !!
42195 meter hardlopen bij een temperatuur van ongeveer – 40 Celsius…

Wat mij betreft een prachtige sportieve uitdaging, een verwezenlijking van een droom, maar ook een mooi vehikel om mijn ideeën rondom persoonlijk leiderschap verder te ontwikkelen. Want dat is mijn ambitie, twee passies (hardlopen en persoonlijk leiderschap) op een droomplek (de Noordpool) te combineren.

Al vanaf mijn tijd bij de mariniers toen ik zes winters in het koude Noorwegen meemaakte, ben ik gefascineerd door de Arctische gebieden. Op ski’s rondtrekkend door het witte landschap ben ik onder de indruk geraakt van de stilte, de ruimte, het Noorderlicht, de puurheid van de natuur… De droom om ooit de Noordpool is toen ergens ontstaan.

Mijn enthousiasme voor het thema ‘persoonlijk leiderschap’ is van recenter datum. In mijn werk kom ik steeds meer mensen tegen die ‘niet lekker in hun vel zitten’.  Mensen die niet hun eigen leven leiden, maar wiens leven geleid lijkt te worden door de omstandigheden (het verleden, de baas, de partner, de familie etc. etc.). En die daar over het algemeen niet echt gelukkig van worden. Ik ben van mening dat het ook anders kan, namelijk door verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leven! Ieder mens heeft kwaliteiten en de mogelijkheid, nee de verantwoordelijkheid die ook in te zetten. Voor zichzelf, en voor anderen.

De essentie van persoonlijk leiderschap is het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen leven.

Het is mijn ambitie eraan bij te dragen dat mensen in mijn omgeving meer verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leven. Op welke wijze ik invulling ga geven aan deze ambitie weet ik op dit moment nog niet precies. Wat ik wel weet is dat het lopen van een marathon op de Noordpool (en de voorbereiding daarvoor) mij tal van voorbeelden zal opleveren om het thema van persoonlijk leiderschap te illustreren.

En dan de combinatie met hardlopen. Voor mij is hardlopen meer dan zomaar ‘een rondje lopen’. Hardlopen is een way of life, of zoals Dolf Jansen het omschrijft ‘waar ik ben loop ik, waar ik loop ben ik’. Het is een manier om goed te ontspannen, om goed in je leven en werk te staan. Het past dan ook heel goed bij het thema persoonlijk leiderschap. In de tijd waarin wij leven met een voortdurende druk van e-mails, sms’jes, tweets, telefoontjes etc. etc. is het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen ontspanning belangrijk. Anders loop je een grote kans dat de spanning je anders op enig moment teveel wordt.

Je leest het misschien door deze blog heen: ambitie en ideeën genoeg, maar zeker nog niet ‘uitontwikkeld’. Mocht je ideeën hebben, of het gewoon leuk vinden te reageren, dan kan dat via jro@tg.nl.