Ostatnie dni zdecydowanie można zaliczyć do niezwykle intensywnych. Za nami wizyty lekarskie – nie zawsze zresztą zakończone powodzeniem – takie jak badanie EEG, czy raczej kolejne podejście do tego “morderczego” zabiegu. Tym razem przetrzymywany przez całą noc i ranek Norbercik usnął prawidłowo przed samym badaniem, aby… obudzić się podczas nakładania czapeczki z elektrodami. Cóż, nie jego wina, przecież nie wie o co w tym “szaleństwie” chodzi. Z pozytywnych newsów – Dzięki intensywnej terapii behawioralnej, Synek dużo lepiej asymiluje się w obcych mu sytuacjach, potrafi opanowywać lęki, które miewał po przekroczeniu progu każdego nowego miejsca. Wykazuje się też w kwestii samodzielnego przemieszczania, coraz mniej boi się poruszać po nieznanym terenie, co niezmiernie nas cieszy. Konsekwentnie zaczął wykonywać rózne proste polecenia. Podczas zabawy potrafi ułożyć piramidkę, zrobić jeżyka z ciastoliny i patyczków oraz wybiera przedmioty. Dla nas to kroki milowe dające pewność, że nas rozumie i mamy nadzieję, że z czasem sam zacznie mieć potrzebę mowy czynnej.

Więcej informacji w zakładkach.

Kilka dni temu byliśmy pobrać krew do badań hormonów. Niby nic takiego, ale my przed oczyma mamy iście dantejskie sceny, a Nobciu jako główny aktor istnego koszmaru (kiedy mimo najżyczliwszych intencji osób wykonujących – żadnej żyłki nie można znaleźć) nie może nabrać zaufania do obcych przez bardzo dłuuuugi czas.
Tak i tym razem jechaliśmy by dokonać tego, co nieuniknione. Norbercik bardzo zdenerwował się miejscem, zapachem, harmidrem, ale po dokładnym wytłumaczeniu co będzie się działo – „pik w rączkę, policzymy do 10 i koniec” stało się. Policzyliśmy do dziesięciu i było po wszystkim! Norbercik dzielnie siedział, przytulił i oczywiście dostał ekstra nagrodę Wielka radość nas ogarnia, kiedy widzimy jak synek nauczył się panować nad emocjami. Może dla wielu to nic takiego, jednak dla nas to kolejny etap w wyczekiwaniu na wspólną komunikację.

Poniedziałek.
To chyba najlepszy i najkrótszy pobyt w szpitalu, Norbercik po kilku kroplówkach doszedł do siebie. W niedzielę już tylko zabawa była mu w głowie, ale musieliśmy zostać na obserwacji i kontroli .To niebywałe, że nasz Dzióbek tak szybko się odwadnia…, paradoksalnie i do takich sytuacji można się przyzwyczaić i szybko obierać kierunek - szpital.

Mało piszemy, co nie oznacza, że mało się dzieje. Przeciwnie – brakuje czasu. Norbercikowy terminarz wypełniony jest po brzegi, a Synek bierze chętnie udział w zajęciach. Ostatnimi czasy – co zauważają wszyscy mający kontakt z Nobciem – malutki stał się bardzo grzeczny. Niemal zapomnieliśmy już co oznaczała kategoryczna odmowa udziału w przykładowej rehabilitacji, czy obiadowy protest. Jak za dotknięciem magicznej różdżki – wszystko dla Synka stało się przyjazne i sam wykazuje coraz większą inicjatywę i zaufanie od obcych osób. Nie bez znaczenia jest zapewne fakt, że od pewnego czasu, wspomagany lekarstwem, Norbercik przesypia całe noce, w końcu trafiliśmy na lekarza, który po pięciu nieprzespanych latach trafił medykamentem i od miesiąca śpimy a Norbercik tryska energią. Cieszmy się z pogodnego września!

Rozpoczął się wrzesień, a wraz z nim powrót do przedszkolnych obowiązków. Norbercik ze swoim osobistym terapeutą (w ramach specjalistycznych usług opiekuńczych) ponownie rusza na podbój przedszkola Oczywiście dodatkowo szereg zajęć indywidualnych, na które synek z uśmiechem maszeruje! Wakacje minęły, Norbercik coraz spokojniejszy, dojrzalszy i przede wszystkim wyspany. Nowa terapia daje efekty.

Wakacyjne dni w Norbercikowie płyną pod znakiem nauki. Malutki ostatnie dni chętnie współpracuje, dzięki czemu możemy się pochwalić pewnymi sukcesami. Po pierwsze regularnie chodzimy na konika. Po początkowej niechęci, dżokej się przełamał i teraz regularnie z uśmiechem dosiada wierzchowca. Jazda trwa każdorazowo 20 minut i szczęśliwie okazuje się dla synka dużą rozrywką (najbardziej cieszy jak zadziera nogę, aby usiąść na koniu jak należy). Po drugie, z prozy życia codziennego – uczymy skarba posługiwania się sztućcami, by jadł posiłki w sposób “cywilizowany”. Kolejnym krokiem do samodzielności jest pożegnanie z pieluszkami, przy tej pogodzie to szaleństwo, ale jak nie teraz to kiedy:) Warto podkreślić zaangażowanie i cierpliwość, jakie Norbuś wykazuje, a przede wszystkim dążenie do samodzielności! Czujemy, że to przełomowe lato i cieszymy się, że idziemy do przodu.