NOT TO REPEAT Kamilla Woszczyk

Baśń na dobranoc

2012-03-09T05:07:00.000-08:00

Syn Jeremi ( 4 klasa) napisał taką baśń:

O chłopcu co miał waleczne serce

Rozdział 1, w którym rodzi się nasz bohater

Dawno, dawno temu, za siedmioma górami i sześcioma stawami, stał sobie zamek, w którym rządził zły Jan Kasztelan. Był to bardzo srogi król. Z jego powodu codziennie do więzienia trafiała przynajmniej jedna osoba. W mieście panowała bieda, mieszkańcy nie mieli co jeść, bali się prosić króla o pomoc. Miasteczko nie było zbyt ludne, żyło w nim tylko dwanaście osób. Pierwszą osobą jest kowal, rzadko coś zarobił, bo tylko władca miał konie. Drugą osobą był zaś kupiec, nie był on bogaty, lecz biedny bo w mieście nikt nie miał pieniędzy. Dziewięć osób nie miało w ogóle pracy. Dwunastą osobą był szewc, miał on zawsze dobry humor. Jego żona Izabela nie miała dobrego nastroju, bo bardzo chciała mieć dziecko. Więc łatwo się domyśleć, że bardzo się ucieszyła gdy urodziła potomka. Ale szczęście nie trwało długo, bo matka umarła przy porodzie. Przed śmiercią powiedziała żeby nazwać bobasa Jeremi. Ojciec robił wszystko co mógł żeby wychować syna na poczciwego człowieka.

Rozdział 2, w którym Jeremi dostaje magiczne pudełko

Syn rósł w zaskakującym tempie, gdy osiągnął dziewięć lat, miał już wzrost ojca. Chłopak był mądry, miły i szlachetny. Po pewnym czasie stał się pełnoletni. Zakochał się w księżniczce, a była ona piękna jak sto róż na łące. Co dzień przyglądał się jej z ukrycia. Tata widząc, że jego syn się zakochał powiedział mu o turnieju na kopie. Nagrodą była ręka księżniczki. Nastolatek odpowiedział ponuro:

- Ale muszę mieć konia, żeby wziąć w nim udział.

Po namyśle ojciec wyszedł na dwór. Niedługo potem wszedł do domu z siwym jak śnieg dziadkiem, który trzymał w ręku kufer. Staruszek podał mu pudełko i powiedział:

- Twój tatuś oddał mi swoją chatę, żebyś dostał to magiczne pudełko.

- A co ono robi?

- Wyjdą z niego trzy rzeczy, których zapragniesz.

Do rozmowy włączył się ojciec.

- Zażycz sobie konia i zbroję.

W mig miał na sobie zbroję a obok stał koń.

Rozdział 3, w którym Jeremi przyjmuje wyzwanie od króla.

Nazajutrz, miał się odbyć turniej. Jeremi przygotował siebie i konia do walki o księżniczkę. Kiedy nadszedł ten dzień, chłopiec pojechał na zawody. Czekał tam tłum wieśniaków i najwspanialsi rycerze. Kiedy syn tam przyjechał, wszyscy zaczęli się śmiać ale on nic sobie z tego powodu nie robił. Zawodnicy wsiedli na konie, uderzali się kopiami, jeden spadał, drugi nie. Publiczność siedziała w milczeniu, bo za każdym razie wygrywał nastolatek. Jeremi wygrał cały turniej. Ale król nie chciał oddać swojej córki i powiedział:

- Nie możesz jej poślubić, bo nie jesteś rycerzem.

- Ale w turnieju może walczyć każdy! – odparł Jeremi.

Jan zbladł na tę wieść. Nie odzywał się przez chwilę, po czym dodał:

- Mogę stoczyć z Tobą pojedynek i jak wygrasz, oddam Ci córkę. Walka odbędzie się jutro. Syn stał jak słup soli, ale jego miłość do królewny była tak wielka, że chłopiec się zgodził.

Rozdział 4, w którym wszystko kończy się dobrze.

Już mieli się rozejść, gdy Kasztelan dodał:

- Przedtem masz mi dać głowę smoka!

Syn bardzo się zdziwił, bo wiedział, że smoki nie istnieją. Ale wpadł na chytry plan.

- Zażyczę sobie głowę smoka. – powiedział nastolatek do ojca.

Kiedy minął dzień, chłopiec o piątej rano zażyczył sobie głowę nieistniejącej bestii. Natychmiast jego prośba się spełniła. Gdy przyniósł ją do władcy, ten omal nie zemdlał i powiedział:

- Krew tej głowy jest prawdziwa, więc zacznijmy pojedynek.

Jeremi wziął miecz. Obaj walczyli najlepiej jak potrafili, ale wygrał syn Izabeli. Królewna od razu do niego podbiegła i ucałowała go. Razem stworzyli piękne królestwo, syn dał swojemu ojcu nowy dom i dużo pieniędzy. Wyprawili sobie wspaniały ślub i huczne wesele, a ja tam byłem, miód i wino z nimi piłem. A morał tej bajki jest taki: nie można tak łatwo się poddawać.

K O N I E C

Jestem, żyję i mam się dobrze:)

2012-03-09T04:57:00.000-08:00

Ostatnio poza tym, że cały czas jestem w trakcie 6 tygodniowej rehabilitacji, to mam ograniczony dostęp do komputera. Stary się zepsuł, firma jeszcze do końca marca zawieszona, więc nie opłaca mi się kupować nowego sprzętu, bo chciałabym mieć fakturę i odliczyć VAT. Dlatego codzinnie zaczajam się na komputer męża. A mężowie w dzisiejszych czasach baaardzo długo pracują i mają duużo spotkań służbowych, więc czasami kończy się tylko na zaczajaniu. To takie małe usprawiedliwienie dla mojego milczenia. Są jeszcze kawiarenki internetowe, biblioteki, ale ja jestem wygodna i najlepiej siedzi mi się na własnym fotelu, we własnym kącie:)

W ostatni weekend byłam znowu na bazarku na Kole i wypatrzyłam piękne torebki na bigiel. Kiedyś będę je kupować do mojej pracowni.

Przez cały czas szyję, ale nie mam możliwości obrobić zdjęć (bo komputer...), więc wszytko czeka na odwieszenie firmy. Parę surowych zdjęć wstawiam:

Wrzucić na luz

2012-02-21T11:32:00.000-08:00

Bardzo mozolnie idzie mi szycie... Jestem bardzo zmęczona po rehabilitacji i właściwie zmuszam się by usiąść do maszyny. Jest 20.15 a ja już kieruję się do łóżka, oczy mi się zamykają. Jutro od rana znowu: hydromasaż, prądy, lampy, materac, bieżnia, rowerek, piłki, gumy, dyski....Z jednej strony cieszę się , że w końcu zabrałam się za siebie, a z drugiej jest to bardzo wyczerpujące i frustrujące, że nie mam siły na pracę - moją pracę.
Ale jak mówi mój tata: praca nie zając...nie ucieknie. Łatwo powiedzieć....

Rehabilitacja

2012-02-15T13:03:00.000-08:00

Rehabilitacja (wg słownika języka polskiego) to przystosowanie się do normalnego życia w społeczeństwie osób, które utraciły sprawność fizyczną lub psychiczną bądź mają wady wrodzone.

Od poniedziałku rozpoczęłam rehabilitację (kręgosłupa) w szpitalu na Banacha i codziennie spotykam tam bardzo miłych, ciekawych ludzi. Jest siostra zakonna, którą poznałam przy tej samej okazji rok temu. Są młodzi – „gniewni” poruszający się o kulach, po urazach na stokach narciarskich. Kipią optymizmem i radością. Nie dają za wygraną, dzielnie ćwiczą by za rok znowu brać udział w zimowym szaleństwie. Ale najwięcej jest osób starszych, osób spragnionych miłości. Chyba czują się tu dobrze, bo uwaga na zabiegach skierowana jest na nich. Widać jak pragną, by z nimi porozmawiać. Gdy czekam pod gabinetem na swoją kolej zawsze mam ze sobą książkę żeby się nie nudzić, ale do tej pory nie przeczytałam ani linijki. Zawsze ktoś mnie zagada i nigdy tego nie żałuję, bo to lepsze niż powieść. To prawda o życiu. Słyszałam rozmowę pań, które w pewnym momencie zamilkły, by otrzeć łzy, jedna z nich bolała nad stratą wnuka (zginął tragicznie w wypadku), a druga nad stratą syna. Jestem pewna, że KTOŚ Z GÓRY zaplanował to spotkanie, by było im lżej ten smutek znieść. Nie zawsze jednak umiemy słuchać. Często nie myślimy o drugim, o tym co mówi, tylko czekamy aby opowiedzieć o sobie. Może czasem warto zrezygnować z siebie? Jutro spróbuję więcej słuchać. Jestem w dobrej sytuacji, bo „na bank” będę rozmawiać. W poniedziałek aż cztery zabiegiJ

Śmiem twierdzić, że tutaj w szpitalu rehabilitujemy się nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Ja na pewno.

Do zapamiętania dla Kamy

2012-02-13T12:11:00.000-08:00

Zapisuję żeby zapamiętać raz na zawsze!!!

Najpierw będę płacić wszystkie płatności związane z firmą, a później będę wydawać na dom, nie odwrotnie!!!

Przez tyle lat nie nauczyłam się tego i cały czas wpadam w tarapaty, ale to tylko moja wina. Potrzebne zakupy, dentysta, lekcje angielskiego to bach...i płacę. A później jak przychodzi do vatów, zusów to pusta kasa. Tyle lat prowadzenia działalności nic mnie nie nauczyło. Tylko się załamać....

Puk, puk, obudź się Kamo, bo marnie skończysz....zaszyta w kącie.

Rzeźba

2012-02-13T07:02:00.000-08:00

W pracowni Leszka Michalskiego czuliśmy się jak ryby w wodzie. Maks okazał się pojętnym uczniem i przygotował dwie formy rzeźby do późniejszego odlewu. Bo najpierw wykonuje się rzeźby z wosku. Nie zawsze uda się odlać wszystkie szczegóły projektu i wtedy jak się da, to stosuje się jakieś środki naprawcze, aby uratować rzeźbę. Czasami, jak mówi Leszek jest to niemożliwe i po prostu szkoda.... Było mi bardzo miło rozmawiać z nim o sztuce i o życiu. Bardzo chętnie i z wielkim zaangażowaniem dzielił się swoją wiedzą i doświadczeniem. Spojrzałam na wiele spraw z innej perspektywy. Zrozumiałam jak bardzo ważna jest pracownia poza domem. Ważne żeby wyjść do pracy i z niej wrócić!!! I wtedy można naprawdę pomieszkać w domu, bez wyrzutów sumienia, że mogłoby się jeszcze to skroić albo tamto wykończyć...

szczur wykonany przez Maksa na podstawie rzeźb Leszka

samodzielny projekt Maksa - "mors w słuchawkach", jeszcze nieskończony bo bez rąk:)

***

Minął pierwszy dzień rehabilitacji kręgosłupa i szczerze mówiąc, słabiutka ta moja kondycja. Po przyjściu do domu, małej przekąsce, padłam jak kafka. Po prostu kompletny brak sił do czegokolwiek, ale o dziwo, po godzininej drzemce wstałam jak nowo narodzona. Cieszę się, bo już czuję się sprawniejsza, ciekawe co będzie po 30 dniach takich ćwiczeń!!! Szpagat i linka jak w banku, bo rehabilitanci dużą wagę przykładają do rozciągania, ale zapominają chyba, że ja nie mam 18 lat!:) Litości!!!

Dzisiaj książkowo

2012-02-10T00:55:00.000-08:00

Mój młodszy 11 letni syn, bardzo lubi książki, ważne jest wydanie, oprawa, ilustracje, papier. Jeżeli książka jest w pięknym wydaniu, od razu przystępuje do konsumpcji:) Wcześniej nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo wygląd książki wpływa na czytanie, sama bowiem korzystam z biblioteki i tam książki są najczęściej w stanie rozkłądu. Ostatanio kupiłam zupełnie przez przypadek (bo zabrakło lektur w szkolnej bibliotece) "Alicję w krainie czarów". Gorąco polecam to wydanie z bajkowymi ilustracjami, aż chce się ją dotykać, nie mówiąc już o czytaniu.

Wczoraj odwiedziłąm empik i szukałam kolejnej lektury dla syna, tym razem "O dwóch takich co ukradli księżyc". Nie jest już taka piękna jak Alicja, ale skoro konsumpcja nastąpiła od razu po wręczeniu książki, to znaczy, że jest też godna polecenia. Ja jednak cały czas jestem zakochana w tej Alicji.

Stojąc w kolejce do kasy, zaczepiła mnie pani, która powiedziała, że mam bardzo ładną torebkę. Bardzo, bardzo się zdziwiłam, bo rzadko ktoś nieznajomy mówi miłe rzeczy drugiej nieznajomej. Ale myślę, że ona była bardziej zdziwiona, gdy od razu wyjęłam z tej torebki wizytówkę i powiedziałam, że ja je szyję i zaprosiłam ją na swoją stronę:) Och, jak przyjemnie....

A jeżeli chodzi o piękne książki,, to niedawno dostałam taką w prezencie - książkę Doroty Wróblewskiej. Marzy mi się półka zapełniona książkami o torebkach z całego świata...

Kończę pierwsze zestawy torebek z portmonetkami. Od poniedziałku zaczynam rehabilitację na mój kręgosłup, trochę czasu mi ucieknie, ale bez ćwiczeń nie będzie pracy, więc nie mam co się zastanawiać, tylko solidnie ćwiczyć.

Dzisiaj odwiedzę pracownię rzeźby Leszka Michalskiego (www.leszekmichalski.com), do której idę razem z moimi chłopcami. Leszek widząc, jak bardzo podobają się rzeźby Maksowi, po prostu zaprosił nas do siebie. I tam pod jego okiem, syn ma wykonać swoją rzeźbę. To naprawdę cenne, że ktoś bezinteresownie poświęca swój czas dla drugiej osoby i chce dzielić się swoją wiedzą. Jesteśmy bardzo podekscytowani.

Inspiracja

2012-02-02T07:16:00.000-08:00

Przez ostatnie 2 i pół tygodnia skupiona byłam na dokumentacji zdjęciowej mojej firmy. Zaczęło się od malowania mieszkania, a skończyło na gruntownych porządkach dysku komputera. Jeszcze małe niedociągnięcia są, ale z nimi sobie poradzę w tak zwanym międzyczasie.

Całkiem niedawno odezwał się do mnie projektant mody, dla którego uszyłam torebkę do konkretnej kreacji. Nic wielkiego nie zrobiłam, bo projekt był jego, a ja tylko złożyłam go w całość. Ale samo doświadczenie ciekawe i inspirujące. Spotkanie z kimś kto jest równie zakręcony jak ja na punkcie swojej pracy, dodaje skrzydeł i sprawia, że na nowo wierzę, że to co robię ma sens. W takiej twórczej pracy konieczne jest spotykanie ludzi, którzy mają podobną pracę, bo dzięki temu nawzajem się wspieramy nawet nie wiedząc o tym. Zawsze jestem pozytywnie zakręcona po targach i kiermaszach, na których mogę porozmawiać z innymi artystami. Ciekawe, czy moje koleżanki i koledzy też tak czują....? W moim przypadku totalna izolacja nie sprzyja tworzeniu.

Z ogromną nieśmiałością zabieram się do uszycia czegoś z moich pięknych, jedwabnych żakardów, które kurzą się w kącie od grudnia. Będzie problem tylko ze zdjęciami, bo zepsuł mi się aparat i muszę poszukać punktu naprawczego....aaaa i jeszcze prawdopodobnie potrzebny mi będzie nowy komputer, bo ten już się "kończy", więc nie wiem jak to będzie dalej....., ale w końcu nie samym komputerem człowiek żyje:)

Torebki 2011r.

2012-02-02T05:58:00.000-08:00

model, który cieszył się dużym powodzeniem...

Torebki 2010r

2012-02-02T05:51:00.000-08:00

torebki z broszkami Patrycji Baran, są zawsze wyjątkowe....

kocia seria cieszyła się bardzo dużym powodzeniem:)

coś walentynkowego

Torebki 2009r

2012-02-02T05:46:00.000-08:00

Ta torebka pojechała jako prezent do Paryża...

początek mojej fascynacji kulkami filcowymi

to jedna z moich najukochańczych torebek...

Portmonetki 2008r.

2012-02-02T05:42:00.000-08:00

seria haftowanych kosmetyczek

Torebki 2008r.

2012-02-02T05:39:00.000-08:00

Pająk na pajęczynie, to pomysł mojego syna Jeremiego:) Muszę tą serię powtórzyć, bo miała duże wzięcie...

Broszki 2007r

2012-01-31T00:12:00.000-08:00

Portmonetki 2007r.

2012-01-27T08:52:00.000-08:00

Torebki 2007r

2012-01-26T09:42:00.001-08:00

A oto kolejny rok ...

Z wyszywaną rybą...

Ukochana zebra:)

Barokowe aplikacje.

Piękny kolor piór.

To jedna z piękniejszych moich tkanin.

Ach to złoto...

Kratka i broszka.

Piórka, piórka...

Aplikacje gazetowe, które bardzo lubię.

Perły rzeczne w sieci.

Jedwabny chwost w oprawie koralikowej.

Broszki 2006r.

2012-01-24T14:19:00.000-08:00

A oto broszki:) Na początek dowód fascynacji rybami z raf koralowych.

Torby 2006r.

2012-01-23T12:15:00.000-08:00

Na początku szyłam też większe formy torebek...

To pierwsza moja torebka z filcu, kolorowej tkaniny i sznurka.

A to druga też z filcu. Krawat jako ciekawy dodatek.

Bardzo lubiłam tą tkaninę.

Kolejna z tego kształtu.

Pikowana tkanina, ozdobiona kolorowym brelokiem.

Mała, podręczna torebka w moich ulubionych barwach.

A tą uszyłam dla mamy:)

Jedna z pierwszych torebk z drewnianymi rączkami. Rączki były wykonane ręcznie ze sklejki.

Piękny materiał, czerwone rączki i aplikacja z koralików na środku.

Portmonetki 2006r.

2012-01-23T09:23:00.000-08:00

Poniżej ulubione portmonetki z roku 2006. Trudno było mi się zdecydować, które wybrać do tego postu...uszyłam ich bardzo dużo. Starałam się wytypować charakterystyczne i takie, do których mam sentyment...

Piękny, wytłaczany żakard.

Jedna z pierwszych ze strusimi piórami.

Tą bardzo, bardzo lubiłam, jest taka przestrzenna i zupełnie nie spodziewałam się takiego efektu. Zdecydowanie wyszła lepiej niż sobie wyobrażałam.

Pierwsze próby z folkiem i kolorem.

Tą szyłam z ogromną przyjemnością, bo zamówiła ja wnuczka dla babci:) Wymiary miały być takie, żeby książeczka do nabożeństwa się w niej mieściła. Czy to nie piękne?:)

Bardzo lubię ten zestaw kolorystyczny.

Próby kształtu.

Haft, tasiemki, koraliki...

Próby łączenia różnych elementów wiszących...

Rok 2006 był rokiem fascynacji rybami i to jest efekt tego zauroczenia.

Aplikacja miała się przeplatać, przenikać...

Złota elegancja...kocham ją...

Piękne połączenie gorzkiej czekolady z wzorzystym, miedzianym środkiem.

Portmonetka do zawieszenia przy szlufce spodni, spódnicy.

Jedna z pierwszych portmonetek z chwostem. Podoba mi się tu pomarańczowy akcent.

Tą nazywam królewską, też ją kocham...

Aplikacja z rybą, ale bardziej elegancka wersja.

Folkowa taśma żakardowa, która niestety już dawno mi się skończyła...

Ciekawe połączenie koronki i aksamitu.

Ozdobne drapowania i niespotykany kształt.

Nie każdy lubi połączenie czerni z czerwienią - ja to lubię:)

Torebki 2006r.

2012-01-22T03:08:00.000-08:00

Porządkuję zdjęcia NOT TO REPEAT. Z przyjemnością wracam do niektórych projektów i przypominam sobie w jakich okolicznościach powstawały. Poniżej przedstawiam ulubione modele torebek z roku 2006:)

Pierwsza torebka z komiksową aplikacją.

Torebka z przestrzenną, koralikową broszką.

Zabawa z fakturą i wzorem tkaniny.

Aplikacja z pięknej, angielskiej bawełny.

Jedna z pierwszych złotych torebek.

Kombinacje z łączeniem tkanin.

Torebka "Łódź podwodna":)

Model, który był powtarzany wiele razy chyba przez ciekawe połączenie koralików, haftu....sama nie wiem dlaczego:)

Tą tkaninę naprawdę kochałam - bardzo eleganckie połączenie czerni ze złotem.

Piękny jedwabny żakard.

To moje ulubione połączenie kolorystyczne: brąz, czerń i turkus.

Torebka z małymi lusterkami.

Eksperymenty z kształtami.

Torebka z żabotem.

Bardzo ozdobna z elementami folkowymi.

Pierwsze frędzle.

Ciekawe ozdobne koralikowe kółka w zawiasach bigla.

Bardzo romantyczna....

Ciekawe połączenie tkanin.

Żakard, tasiemka, haft i broszka - wszystko spójne w swojej kolorystyce.

Moje postanowienie noworoczne

2012-01-12T12:54:00.000-08:00

Remanent - odhaczony.

Zebrania semestralne u syna nr1 i syna nr 2- zaliczone. Bez sensacji i niespodzianek.

Przyjemnie spędziłam wieczór na koncercie noworocznym w szkole. A po koncercie wszyscy otrzymali zaproszenie do kawiarenki z pysznymi ciastami własnej roboty.....Rany, jak one pachniały, a jak wyglądały!
A tu klops. Ja od dzisiaj nie jem słodyczy i nie jem po 18, a pieczywo tylko rano. Nie chodzi o to żeby niewiadomo ile schudnąć (nie będę się stresować ważeniem), ale o to, żeby się nie rozjeść. A ja bardzo lubię jeść i już widzę siebie za 20 lat. Gdybym tak przytyła tylko 1kg rocznie, to za 20 lat ważyłabym 20kg więcej, a tego bym bardzo nie chciała. Ze względów zdrowotnych i estetycznych. Nie chcę też stosować diet, wolę jeść wszystko ze zdrowym ograniczeniem wieczorem. Pić można:)

Od razu powiem sobie jasno kiedy mogę odstąpić od postanowienia, żeby nie mieć wyrzutów sumienia, bo nie o to mi chodzi.

- kolacja z mężem (wyjście)

- imprezy okolicznościowe: dzień babci, dziadka, imieniny, urodziny, bale itp.

TO MOJE POSTANOWIENIE NOWOROCZNE

Ostatnia prosta

2012-01-11T07:42:00.000-08:00

Z wielką radością donoszę, że zakończyłam malowanie!!! Moja koleżanka Asia powiedziałaby, że jest nieprzyzwoicie czysto. Rozkręciłam się i sprzątam, układam, przekładam i wyrzucam. Najbardziej lubię wyrzucać i odzyskiwać przestrzeń. Niekoniecznie po to, żeby znowu ją zapełnić.

Teraz siedzę po uszy w papierach firmowych, remanencie...brrr. Mierzę materiały, tasiemki, aksamitki, liczę koaraliki, bigle itp. Jak już to zrobię, będę zadowolona, bo wszytko będzie poukładane, policzone i pewnie znajdzie się to, co zgubiło się w ciągu roku. Trudno tylko przez to przebrnąć. Po wypiciu trzeciej kawy zastanawiam się co jeszcze wypić by umilić sobie ten czas:) Nie, nie... żadne procenty, bo nie będę mogła myśleć. Herbata musi wystarczyć, do roboty!

Malowanie i spacerowanie

2012-01-09T13:22:00.000-08:00

Malowanie posuwa się powoli, ale już, już widzę koniec tego przedsięwzięcia. Moje wczorajsze odkrycie to wielkość wałka. Okazuje się, że rozmiar ma znaczenie i to niemałe:) "Przyjazny" pan ze sklepu z farbami sprzedał mi gigantyczny wał do malowania ogromnych powierzchni....Pewnie mi się przyda do jednej ściany, ale większość powierzchni to zakamarki, załamania, zawijasy. Mąż widząc wałek i wykonaną robotę , pokiwał głową i baaardzo się zdziwił. Myślę, że zastanawiał się jak tym gigantem poradziłam sobie z kuchnią. Następnego dnia przyniósł mi trzy razy mniejsze narzędzie pracy i wczoraj je wypróbowałam. Muszę powiedzieć, że super extra bajkowo maluje się tym wałeczkiem. Teraz dopiero odczuwam przyjemność z pracy - czysta robota. Spokojnie można najpierw zrobić manicure, a później zabrać się do malowania. Mówię serio.

Nowy punkt w programie dnia, to spacer z synami. Pomysłodawcą i dopingującym jest starszy syn, który powiedział, że chce ze mną spacerować, bo wtedy rozmawiamy. Niesamowite, czasami aż przeraża mnie mądrość dzieci, są jeszcze nieskażone światem i intuicyjnie wyczuwają co jest w życiu ważne. Cieszę się, że odpowiedziałam na jego propozycję. Bo w zabieganiu bardzo łatwo można takie sygnały przeoczyć, albo zignorować. Teraz codziennie chodzimy na półgodzinne spacery, zawsze stawiamy sobie cel - piekarnia, empik itp. Najważniejsza jest droga, podczas której rozmawiamy o tym co się zdarzyło u każdego z nas, poruszamy też tematy ogólne jak kryzys, praca, odpowiedzialność za swoje czyny, wiara, miłość, rodzina....Czas spędzony na rozmowie - bezcenny.

Bal Mistrzów Sportu

2012-01-08T12:13:00.000-08:00

O 5:15 wracając z balu spotkałam sąsiadkę, która wychodziła z psem na spacer. I wtedy zorientowałam się, że już późno, a właściwie wcześnie. Miałam zaszczyt być na Gali i Balu Mistrrzów Sportu i bawić się razem z championami na jednym parkiecie. Nigdy przedtem nie byłam w tak mistrzowskim towarzystwie.

Autor: Marek Biczyk / Źródło: NEWSPIX.PL

Irena Szewińska

a ja po prawej stronie:)

Synowie prosili abym przyniosła im autograf któregoś z nich. A ponieważ Krzysztof Diablo Włodarczyk siedział przy sąsiednim stoliku, zdobyłam jego podpis. Mam też zdjęcie z bokserem, ale nie zapytałam czy mogę je opublikować:( Podziwiałam sportowców, za cierpliwość w stosunku do fotoreporterów, fleszom nie było końca.

Zespół muzyczny na balu był świetny i parkiet zapełnił się momentalnie. Ja na swoich lakierowanych szpileczkach przetańczyłam całą noc. Teraz trochę czuję w kościach te pląsy i jeszcze nie odespałam sobotniej nocy mimo, że wczoraj obudziłam się o 13.00:)

Alergia na twarzy wygląda już trochę lepiej, na pewno abstynencja od makijażu dobrze mi zrobi. Właśnie sobie uświadomiłam, że jeszcze nigdy tak długo nie "odpoczywałam" od szycia torebek... Chciałabym już coś skroić, ale wiem, że zanim nie skończę malowania, remanentu i innej papierkowej roboty, to nic z tego nie będzie. Nie umiem pracować, gdy tego typu rzeczy wiszą nade mną. W piątek z kolei wyjeżdżam na ferie do rodziców i znowu nie popracuję. Ale po to są ferie, żeby spędzić je z dziećmi a nie z maszyną do szycia. Kiedyś wszędzie zabierałam ją ze sobą i szyłam, szyłam, szyłam.... Szycie było ponad wszystko, kosztem rodziny, odpoczynku, zdrowia. Gdy kręgosłup odmówił mi posłuszeństwa, pierwsze przebłyski zdrowego rozsądku zaczęły się nieśmiało przebijać do mojej głowy. I teraz daję im zielone światło, niech się przebijają.

Nie jestem sobą:)

2012-01-05T07:26:00.000-08:00

Ja to mam wesołe życie. A może raczej bardzo ciekawe i zaskakujące, takie że się nie nudzę.

Rano przy porannej toalecie nie poznałam siebie w lustrze. Nie jestem sobą - pomyślałam. Skrzyżowanie pandy ze słoniem i jeszcze z gąbką. Panda, bo wokół oczu miałam czerwone obwódki. Słoń, ze względu na suchą i pomarszczoną skórę. A gąbka, bo lekko spuchłam. Zdjęć nie będzie:) Już jakieś 2 tyg temu miałam zaczerwienienie wokół oczu, ale było to jeszcze do przełknięcia. Dzisiaj to już się nie da przejść obok mnie obojętnie:) Już o 9 rano byłam u lekarza. Diagnoza: alergia na kosmetyk. To by się zgadzało, od 2 tygodni używam nowego podkładu i kolorowych cieni do powiek. Moja mama zasugerowała, że malowanie kuchni zapewne zaostrzyło sprawę. Zatem reszta prac remontowych musi poczekać aż wszystko przycichnie. Najlepiej byłoby się teraz w ogóle nie mejkapować, a jest to niemożliwe, bo dzisiaj i jutro idę na uroczyste kolacje. A w sobotę na bal...Pocieszam się, że w lokalach jest przyciemnijone światło, a maska karnawałowa załatwi resztę...