شطحیات

نینوا – حکایت دهم

محسن — Tue, 14 Dec 2010 23:31:52 +0000

هلال ابن نافع گفت:
من ایستاده بودم با اصحاب عمر سعد، که مردی فریاد زد «ایها الامیر! مژده که اینک شمر حسین را می‌کشد.»
من میان دو صف آمدم و جان دادن او را دیدم؛ به خدا قسم، هیچ کشته‌ی به‌خون‌آغشته را نیکوتر و درخشنده‌روی‌تر از وی ندیدم… تاب رخسار و زیبایی هیئت او اندیشه‌ی قتل وی را از یاد من ببرد.
شربتی آب می‌خواست. شنیدم مردی گفت «آب نخواهی نوشید تا به جهنم بروی و از آب آن‌جا بنوشی.»
حسین را شنیدم گفت «من نزد جد خویش روم و از آب غیر آسن بنوشم و از آن‌چه شما با من کردید بدو شکایت کنم.»
همه خشم‌گین شدند –که گویی خدا در دل آن‌ها رحمت نیافریده بود.
من گفتم «به خدا قسم، دیگر در هیچ کار با شما شریک نشوم.»
شمر سر حسین را جدا کرد و به خولی داد.
سنان نیزه بر پشت حسین زد که از سینه‌ی بی کینه‌اش سر زد.
چون نیزه را بیرون کشید، روح حسین به اعلی علیین رسید.
و جمعه بود، دهم محرم سال شصت و یکم، ما بین نماز ظهر و عصر، و حسین پنجاه و هشت سال داشت.

نینوا – حکایت نهم

محسن — Tue, 14 Dec 2010 23:29:16 +0000

حسین آهنگ جنگ کرد به نفس خویش، و فریاد زد «کسی هست که دشمن را از حرم پیغمبر براند؟ خدا پرستی هست که از خدا بترسد و ما را اعانت کند؟ فریادرسی هست که برای ثواب ما را یاری کند؟»
صدای زنان به شیون بلند شد.
…
لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم
…
حسین ایستاد تا ساعتی بیاساید از خستگی جنگ.
هم‌چنان که ایستاده بود، سنگی بیامد و بر پیشانی او رسید. پس، جامه برداشت که خون را از روی بسترد… تیری تیز، سه شاخه، زهرآلوده بیامد و بر سینه‌ی او نشست.
سر به سوی آسمان بلند کرد و گفت «خدایا تو می‌دانی مردی را می‌کشند که روی زمین پسر پیغمبری غیر او نیست.»
آن‌گاه آن تیر را بگرفت و از پشت بیرون آورد؛ خون مانند ناودان برجست. دست بر آن زخم گذاشت. چون پر شد سوی آسمان پاشید؛ یک قطره از آن برنگشت و سرخی در آسمان دیده نشده بود تا آن‌گاه.
بار دوم، دست بر آن نهاد و روی و محاسن را بدان آغشته کرد و گفت «جد خویش، رسول خدا، را چنین خضاب شده دیدار کنم.»

نینوا – حکایت هشتم

محسن — Tue, 14 Dec 2010 23:27:42 +0000

یا سکینه! یا فاطمه! یا زینب! یا ام کلثوم! علیکن منی السلام

نینوا – حکایت هفتم

محسن — Tue, 14 Dec 2010 23:25:52 +0000

مردی بر او حمله کرد و به گرزی آهنین بر فرق سر او کوفت که سر او بشکافت و از اسب بگردید و فریاد زد «یا اباعبدالله! علیک منی السلام.»
چون حسین او را بر کنار فرات برزمین‌افتاده دید، بگریست. گفت «اکنون پشت من شکست و چاره‌ام کم شد.»
قبر او نزدیک شریعه است؛ همان جای که کشته شد. خون عباس در قبیله‌ی بنی حنیفه است و آن‌گاه که کشته شد سی و چهار سال داشت.
هرگاه دشمن بر اصحاب حسین احاطه می‌کرد، عباس می‌تاخت و آنان را می‌رهانید.
وقتی عباس رفت و کشته شد، لشکری باقی نمانده بود.

نینوا – حکایت ششم

محسن — Tue, 14 Dec 2010 23:24:09 +0000

حسین را دیدیم بر سر آن پسر ایستاده –و او پای بر زمین می‌سود- «و می‌گفت دور باشند از رحمت این قوم، که تو را کشتند و جد تو دشمن ایشان باد روز قیامت.» گفت «به خدا سوگند، به عم تو سخت گران آید که تو او را بخوانی و اجابت تو نکند یا اجابت او تو را سودی ندهد. ام‌روز کینه جوی بسیار است و یاور اندک.»
او را برداشت بر سینه‌ی خود، و گویی اکنون می‌نگرم، دو پای آن پسر بر زمین کشیده می‌شد و حسین سینه‌ی او را بر سینه‌ی خود نهاده بود.
من با خود گفتم می‌خواهد چه کند.
او را آورد و نزدیک پسرش، علی ابن حسین، نهاد –با کشتگان دیگر از اهل بیت خود که بر گرد او بودند.
پرسیدم «این پسر کیست؟»
گفتند «قاسم ابن حسن ابن علی ابن ابی‌طالب.»

نینوا – حکایت پنجم

محسن — Tue, 14 Dec 2010 23:22:15 +0000

انگشت اشاره به سوی آسمان بلند کرد و محاسن روی دست گرفت و گفت «خدایا، گواه باش بر این قوم که جوانی به مبارزت آنان بیرون رفت شبیه‌ترین مردم در خلقت و خوی و گفتار به رسول تو. هرگاه مشتاق دیدار رسول تو می‌شدیم، نگاه به روی او می‌کردیم. خدایا برکات زمین را از ایشان بازدار و آن‌ها را پراکنده ساز و جدایی افکن میان آن‌ها. هریک را به راهی دیگر دار و والیان را هرگز از ایشان راضی مکن –که ما را خواندند تا یاری ما کنند، اکنون بر ما تاختند و به کارزار پرداختند.»
…
وقتی روح به حنجر او رسید، به بانگ بلند گفت «ای پدر! این جد من پیغمبر است که جامی پر به من نوشانید که دیگر تشنه نشوم.» و گفت «العجل العجل! بشتاب بشتاب! که تو را جامی آماده است و این ساعت آن‌را بنوشی.»
بیفتاد.

نینوا – حکایت چهارم

محسن — Tue, 14 Dec 2010 23:19:57 +0000

اصحاب در پی یک‌دیگر می‌آمدند، وداع می‌کردند و می‌گفتند «السلام علیک یابن رسول الله.»
حسین جواب می‌داد «علیک السلام. ما در اثر شما می‌رسیم.» و این آیت تلاوت می‌کرد «فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا.»
به پیش‌باز آهن رفتند و سینه‌ها جلو نیزه و روی‌ها را دم شمشیر دادند. امان می‌دادندشان، نمی‌پذیرفتند و مال بر آن‌ها عرضه می‌داشتند، سرباز می‌زدند. می‌گفتند «اگر حسین کشته شود و چشمی از ما در کاسه بگردد، بهانه‌ی ما پیش رسول خدا چه باشد؟»
همه کشته شدند.
حسین گفته بود «اصحابی باوفاتر از اصحاب خودم ندیدم.»

نینوا – حکایت سوم

محسن — Tue, 14 Dec 2010 23:18:17 +0000

حبیب گفت «اگر نه آن بود که من در پی تو بودمی و پس از ساعتی به تو پیوستمی، دوست داشتم که مهم خویش را با من گویی و وصیت کنی، تا به جای آرم و پاس حرمت هم‌دینی و خویشی –که سزای توست- نگاه دارم.»
مسلم اشارت به حسین کرد و گفت «رحمک الله، تو را به این مرد وصیت می‌کنم. یاری وی کن تا پیش روی او کشته شوی.»
گفت « به پروردگار کعبه، که چنین کنم.»

نینوا – حکایت دوم

محسن — Tue, 14 Dec 2010 23:16:28 +0000

به حسین پیوست و با اوگفت «فدای تو شوم یابن رسول الله، منم! که راه بازگشتن بر تو بستم و همراه تو شدم و در این جای بر تو تنگ گرفتم. و نمی‌پنداشتم این مردم پیش‌نهاد تو را نپذیرند و کار را بدین‌جا کشانند و به خدا سوگند، اگر دانستمی چنین شود که اکنون می‌بینم، هرگز راه بر تو نگرفتمی. اینک پشیمانم و به خدا از کار خویش توبه کنم. آیا تو برای من توبه‌ای بینی؟»
حسین گفت «آری، خدا توبه‌ی را بپذیرد، فرود آی.»
گفت «اگر سوار باشم، برای تو به‌ترم از پیاده. بر این اسب ساعتی پیکار کنم و آخر کار من به نزول کشد.» و گفت «چون من نخست به جنگ تو آمدم، خواهم پیش از همه نزد تو کشته شوم، شاید دست در دست جد تو زنم روز قیامت.»
پس حسین او را اذن جهاد داد و گفت «خدا بر تو ببخشاید. هرچه اندیشه داری، به جای آور.»

کتاب آه – بازخوانی مقتل حسین ابن علی علیهماالسلام

محسن — Tue, 14 Dec 2010 23:13:56 +0000

ام‌روز عصر به قصد اصفهان حرکت کردیم. دو ساعتی در ترافیک ماندیم و وقتی دیدیم هنوز حتی به حومه‌ی تهران هم نرسیده‌ایم، تصمیم گرفتیم برگردیم خانه و فردا صبح زود دوباره عازم شویم. این برگشتن اسباب خیر شد و توانستم کتاب مقتلی را که شروع کرده بودم تمام کنم. شب نهم محرم، به یاد عباس ابن علی علیه‌السلام، چند تکه از مقتل سیدالشهدا علیه‌السلام را این‌جا می‌نویسم.
یا علی مدد