Śliwkowe Trzewiki

Koza domowa

2015-03-03T22:17:00.002+01:00

Kochani, Kochane... dziękuję Wam, że ze mną tu byliście przez tak długi czas. Ta forma bloga wypaliła się i postanowiłam ruszyć z czymś zupełnie nowym. Serdecznie zapraszam Was do Kozy domowej, gdzie teraz urzęduję. :)

Ściskam i zapraszam!

Święto Boru

2014-05-02T00:20:00.005+02:00

Ognistej i wspaniałej wiosny Beltainowej,

dobrego świętowania, pięknych drzew i mądrych ludzi dookoła!

Wiosna:

- Fluoryt;

- srebro pr. 999, oksydowane;

Ściskam!

Hoggo

2014-03-22T09:57:00.001+01:00

"Majestatyczny dąb szypułkowy Hoggo nosi imię mitycznego władcy Wysoczyzny Elbląskiej i Zalewu Wiślanego. Drugi pod względem wieku na terenie Nadleśnictwa Elbląg (po rosnącym w Kadynach dębie Bażyńskiego), liczący ponad 600 lat pomnik przyrody jest wciąż w świetnej kondycji. Mierzy blisko 8 m obwodu.

Z legend i mitów starożytnych Prus dowiemy się, że Hoggo był jednym z 12 synów Widwuta, władcy krainy położonej na południe od Bałtyku. W dziedzictwie otrzymał terytorium oblane wodami Morza Estów, czyli dzisiejszego Zalewu Wiślanego, które w tamtym czasie zwano Gepedoios (Wysoczyzna Elbląska).

Hoggo był walecznym wojownikiem, żeglującym po mitycznych morzach w poszukiwaniu łupów i sławy. Co jakiś czas powracał do swego „zamczyska” zwanego Tolko (Tolkmicko), aby odnowić swą nadprzyrodzoną siłą magię strzegącą mury jego grodu oraz by poskromić rozzuchwalonych jego nieobecnością Gigantów.

Nienawidził swej żony za to, że nie powiła mu ani jednego syna. Miał „tylko” trzy córy: Mitę (której po ojcu przypadł gród Tolko), Cadinę (która w swojej opiece objęła magiczne miejsce Klasztornej Góry) oraz Pogesanę (wieszczkę i wróżbitkę, która objęła w swą magiczną pieczę całą krainę Pogezani). Hoggo starał się nauczyć je wojennego rzemiosła. Na nieszczęście dla niego – jednak bezskutecznie.Zirytowany do granic możliwości odpłynął w bezkres horyzontu, złorzecząc i rzucając klątwy. Do tej pory gwałtowne burze i sztormy na Zalewie kojarzone są z jego imieniem."*

*tekst i fotografia: Jarosław Mytych, Nadlesnictwo Elbląg

Nie ma lepszego czasu na powroty, niż czas odradzania się przyrody... Wybaczcie, ciężko było dotrzymać obietnicy w obliczu niezbyt radosnych wydarzeń w życiu.

Ale odradzam się na Wiosnę.

Hoggo:

- zielony Agat (60mm średnicy)

-miedź

Ściskam!

2014

2014-01-01T11:04:00.001+01:00

Dziękuję Wam za kolejny rok i życzę, by następny nie był gorszy!

Bądźcie zdrowi - z resztą dacie sobie sami świetnie radę! :)

Ściskam,

Ocean myśli niespokojnych

2013-12-05T22:29:00.005+01:00

Mam problem. Problem techniczny.
Mój serwer ze wszystkimi niemalże zdjęciami na blogu w marcu przyszłego roku przestanie istnieć...
Razem z nim wszystko, co do tej pory ozdabiało tego bloga.
A przynajmniej w swoim założeniu miało to robić. Zdjęcia biżuterii, grafiki...
To są setki zdjęć, bo 27. grudnia miną 4 lata odkąd zaczęłam na nowo prowadzić tego bloga.
I nie bardzo potrafię sobie wyobrazić, że teraz wszystkie te zdjęcia
będę musiała podmienić na nowe.
Ratunku?

A w międzyczasie powstało sporo nowych projektów,
którymi sukcesywnie będę się z Wami dzieliła.
Między innymi tworzyłam ten zimny, oceaniczny, miedziany wisior z Agatem.

Ocean:

-miedź oksydowana i polerowana;

-Agat;

-dostępny.

Ściskam!

Szukająca nowego darmowego serwera

Dziady

2013-11-01T23:54:00.000+01:00

Kołtuniasty i omszały
Aż do samych stóp,
Z bagien, z parowów zdziczałych
Wybiegł czarny bóg!

Za nim morowce i nocnice,
I różne roidła;
Gasi nowych gwiazd mgławice
Niech się nie rozwidnia!

Pazurów rozcapierzonych
Raniące ościenie-
Chce gnać w różne świata strony,
Budząc przerażenie.

Z nim zaguba i ciemnica
Zgodnie się zmówiły,
By się w tajniach -tajemnicach
Dusze zatraciły.

Z kobuzami przez rozstaje
Wszystko w dzikim pędzie!...
Czarny bóg w płomieniach staje,
W ognistym odmęcie.

Rozpłomienia się zwęgla
Czarnożmijny bóg-
Próżno po białego sięgał,
Znów go biały zmógł!*

*Janek Kupała

W noc, kiedy granica między światami jest cienka, życzę Wam kontaktu z Tymi,
którzy odeszli, który pozwoli zapełnić pustkę jaką po sobie zostawili.
Niezależnie od tego, jak nazywacie
i jak świętujecie ten czas - życzę Wam nadziei, zrozumienia i równowagi.

Ściskam,

Dlaczego nie ma niebieskich liści?*

2013-10-17T14:10:00.001+02:00

To pytanie zadała niedawno jedna ze znajomych Artystek.

No właśnie, dlaczego?

Widmo absorpcji światła dla chlorofilu a i b załamuje się na kolorze niebieskim i zielonym,
dlaczego więc istnieją liście zielone, a niebieskie już nie?

Natura zapewne miała swój plan, gdy tworzyła liście.

Ja natomiast planu nie miałam. Tym razem pozwoliłam robić palcom to,
na co tylko miały ochotę.

Wyszedł z tego tak jakby listek, a opalizujące na niebiesko i złoto kuleczki opalitów
przywiodły na myśl wspomnienie niebieskich liści.

Nie całkiem przypadkiem dziś pokazuję Wam coś z opalitami.
Te rozjaśniające pochmurne dni kamyki, choć syntetyczne,
mają moc zachęcania do uporu w działaniu i pomagają odnosić sukcesy w biznesie.
A takie wsparcie akurat teraz jest mi potrzebne.

Niebieski Liść:

- opality

- srebro pr. 999, oksydowane i polerowane

- dostępny.

Ściskam!

Yggdrasil

2013-10-10T00:04:00.001+02:00

Koncept "Drzewa Życia" pojawia się w nauce, religii i mitologii od wieków.
Nawiązuje do połączenia wszelkiego życia na naszej planecie
i służy jako metafora w ewolucyjnym sensie.

Różne drzewa życia kryją się w folklorze, kulturze i fikcji literackiej,
ale właściwie wszystkie odnoszą się do płodności i nieśmiertelności.

Dla mnie najpiękniejszą wersją drzewa życia jest nordycki Yggdrasil, gigantyczny jesion,
noszący w sobie różne światy: Asgard, Midgard, Utgard, Hel.

Bardzo lubię sobie wyobrażać, jak wygląda...
Jak kształtują się trzy podtrzymujące go korzenie, przenikające owe światy?
Jak głęboka jest studnia Urd, będąca źródłem wody, którą Norny podlewają drzewo?
Jakie wieści roznosi Ratatosk, wiewiórka - posłaniec?
Z którego kierunku będzie wiał dziś wiatr powstający pod skrzydłami wielkiego orła,
siedzącego na wierzchołku drzewa?
I jak smakuje napój bogów przyrządzany z mleka kozy Heiðrún,
podgryzającej szczytowe listki.

O czym szepczą dziś cztery jelenie żywiące się korą?
Dlaczego Níðhöggr podgryza korzenie drzewa i jak wiele krwi umarłych już wyssał?
Kto go zabije podczas Ragnarök?

Te, i wiele innych pytań, na razie pozostają bez odpowiedzi.
Ale dzięki temu mogę snuć różne wersje wydarzeń.

To drzewo powstało na specjalne życzenie pewnej Damy.
Julie bardzo podobają się moje zawieszki-literki i poprosiła mnie,
abym stworzyła dla niej drzewo tak ażurowe, delikatne,
proste i jednocześnie mocne w formie, jak te litery.
Julie uważa, że udało mi się odgadnąć Jej myśli i wyobrażenia.
Niczego więcej mi do szczęścia nie trzeba. :-)

Yggdrasil:

- srebro pr. 999, oksydowane i polerowane;

- średnica okręgu to 25 mm.

❆

Ściskam!

K.

Ps. Dla tych, którzy uwielbiają, jak ja, skandynawskie klimaty muzyczne
oraz dla tych, którzy chcą je poznać, inspiracja:

O tym, jak Kojot poukładał gwiazdy na niebie

2013-09-27T21:33:00.002+02:00

Pewnego razu żyło sobie pięć wilków.
Były braćmi i razem wędrowały po świecie.
Za każdym razem, kiedy upolowały jakąś zwierzynę dzieliły się mięsem z Kojotem.
Pewnego wieczoru Kojot zobaczył, że pięciu braci z uwagą patrzy w niebo.

- Czego tak wypatrujecie? - zapytał.

- A niczego takiego - odparł najstarszy wilk.

Następnego dnia wilki znowu wpatrywały się w niebo.
Kojot zapytal najstarszego brata, cóż takiego chcą zobaczyć, ale ten nic nie odpowiedział.
Działo się tak przez trzy lub cztery noce. Nikt jednak nie chciał zdradzić Kojotowi sekretu,
bojąc się, że tylko będzie przeszkadzał.
Którejś nocy Kojot zapytał o to samo najmłodszego wilka. Ten zwrócił się do braci:

-Powiedzmy Kojotowi, on przecież nic nie zrobi.

- Tam wysoko na niebie - tu wilki zdradziły swoją tajemnicę - widzimy dwoje zwierząt,
ale nie możemy się tam dostać.

- Wejdźmy na górę i przyjrzyjmy się im - powiedział Kojot.

- Tak, ale jak to zrobić? - zapytały wilki.

- To bardzo łatwe - zaśmiał się Kojot. - Mogę wam pokazać, jak się to robi.

I zebrał dużo strzał, wziął łuk, a potem zaczął strzelać w niebo.
Pierwsza strzała utkwiła w niebie, druga utkwiła w pierwszej strzale,
i tak każda z wystrzelony przez Kojota strzał trafiała w koniec poprzedniej.
W ten sposób powstała drabina sięgająca od ziemi aż do samego nieba.

- Teraz możemy się wspiąć do góry - rzekł Kojot.

Najstarszy wilk wziął ze sobą psa i zaczął się wspinać,
za nim podążyli bracia, a na samym końcu Kojot.
Wspinali się przez cały następny dzień i całą noc, potem przez jeszcze jeden dzień
i jeszcze jedną noc. Wspinali się przez wiele dni i nocy, aż w końcu znaleźli się na niebie.
Stali i z ciekawością przyglądali się zwierzętom, widzianym z dołu, z ziemi.
Były to dwa niedźwiedzie grizzly.

- Nie zbliżajcie się do nich - ostrzegał Kojot. - Rozszarpią was na strzępy.

Ale dwa najmłodsze wilki zdążyły już pobiec do przodu. W ślad za nimi pobiegli ich dwaj bracia.
Tylko najstarszy wilk został z tyłu. Lecz nic groźnego się nie stało.
Wilki podbiegły, usiadły i przyglądały się niedźwiedziom,
a niedźwiedzie przyglądały się wilkom.
Kiedy najstarszy z braci zobaczył, że jest bezpieczny, razem ze swym psem podszedł bliżej.
Kojot jednak przyglądał się z daleka. Nie ufał niedźwiedziom.

-Jaki ładny widok - pomyślał. - Uroczo wyglądają, kiedy tak sobie razem siedzą.
Myślę, że zostawię ich w tym miejscu, żeby wszyscy mogli zobaczyć ten piękny obrazek.
Wówczas ludzie, patrząc w niebo, będą mówić "Jest taka opowieść..." - i opowiedzą historię o mnie.

Tak też Kojot uczynił.
Zostawił wilki tam, gdzie siedziały, a schodząc na ziemię pozbierał wszystkie strzały
i nikt już nie mógł zejść w dól. Potem popatrzył w niebo i zachwycił się kompozycją,
którą pozostawił. Dzisiaj wygląda ona tak samo, jak w czasach Kojota.
Ludzie nazywają ją Wielkim Wozem.
Jeśli dobrze się przyjrzycie, zobaczycie, że trzy wilki tworzą dyszel.
Ten stojący w środku to wilk najstarszy. Nadal ma obok siebie psa.
Dwaj młodsi bracia stanowią część wozu od strony dyszla,
a dwa niedźwiedzie pozostałą część, tę skierowaną ku Gwieździe Północnej.

Kojot tak bardzo zachwycił się swoim pomysłem,
że postanowił umieścić na niebie także inne gwiazdy.
Poukładał je w w różne obrazy, a na końcu tych, które mu pozostały,
usypał biegnącą przez całe niebo Drogę Mleczną.

Gdy skończył, zawołał ptaka wojaka i rzekł:

- Mój bracie, kiedy już odejdę mów wszystkim, którzy będą spoglądać w niebo,
że to własnie ja poukładałem gwiazdy w ten sposób. Rozgłaszaj wszystkim, że to moje dzieło.

I tak oto wojak do dziś opowiada historię o Kojocie. *

R. Erdoes, A. Ortiz, "Mity i legendy Indian Ameryki Północnej cz. I"

Ten różowofioletowy, duży Jaspis jest dla mnie niczym Wszechświat.
Niczym nieboskłon wypełniony gwiazdami po brzegi.

Widzicie pył Nebuli? Rozproszone gwiazdy?

Nebula:

- duży donut Jaspisu (średnica 5cm);

- dwie kuleczki marmurku ametystowego;

- srebro pr. 999 i 925, oksydowane i polerowane;

- dostępny.

Ściskam i życzę udanego weekendu!

Brzoskwiniowa

2013-09-17T16:27:00.001+02:00

Ciągle pada, więc ja dalej brnę w temat i oswajam wszystkie odcienie szarości. ;-)

Tym razem pomagają mi w tym brzoskwiniowe kropelki Kamieni Księżycowych.

Są cudowne, delikatne jak płatki herbacianych róż, które uwielbiała moja Babcia...

Myślę, że spodobałaby Jej się ta broszka.

A ja z chęcią bym Jej ją podarowała.

Mogłabym wtedy przypiąć broszkę do ulubionej sukienki Babci, tej w groszki.
Poszłybyśmy na spacer i patrzyły w niebo,
a ja - jak Dyzio marzyciel - mogłabym godzinami liczyć chmury i marzyć,
że są z waniliowego kremu, lodów malinowych,
ciastek i tortu czekoladowego. ;-)

Ach, byłoby pięknie, jak za dziecięcych lat.
Tymczasem - tylko spokój nas uratuje. No, może na spółkę z parasolem i kaloszami.
Zatem: uspokójmy się i kochajmy deszczowe dni! :-)

Brzoskwiniowa Deszczowa:

- miedź młotkowana, oksydowana i polerowana;

- brzoskwiniowy Kamień Księżycowy;

- dostępna.

Ściskam!

Deszczowa

2013-09-11T17:04:00.004+02:00

Lubię jesienne, deszczowe dni.
Można wtedy obserwować kolorowe parasole tańczące na chodnikach.
Skakać w kaloszach po kałużach. Liczyć spadające krople.

Można włączyć "Deszczową piosenkę"
i z kubkiem pachnącej herbaty w dłoni balansować w ciepłych bamboszach po podłodze.

Można włożyć płaszcz przeciwdeszczowy, a wielki, mięsisty szal nikogo już nie dziwi.

I nagle świat ma tysiące odcieni szarości, złamanej kolorami jesiennych liści.

Można też złapać za młotek i drut.
Do kociołka dorzucić kilka kropel kamieni księżycowych i mieszać,
aż powstanie nabrzmiała deszczem, chmurna brosza.

A później można zrobić tej chmurce zdjęcia,
takie sobie, bo przecież za oknem szarość ;-), i pokazać na blogu.

U Was też pada?

Chmurka deszczowa:

- miedź młotkowana, oksydowana, polerowana;

- 5 kropki kamienia księżycowego;

- 35mm szerokości, 50mm długości;

- ~~dostępna~~ niedostępna

Ściskam!

O Zielenicy

2013-09-05T22:45:00.003+02:00

Słońce rozświetla bezmiar wód

Kolorami barwnej tęczy

Na skałce siedzi dziewczę cud

Czy ona stoi, a może klęczy?

Wszystko ucichło, nawet krzyk

Mew, co w falach ryby łowią

Morze zastygło a głowy ryb

Jedna przy drugiej dźwięki chłoną

Morska przyroda, morska toń

Czeka na finał wielki

Gdy cudne dziewczę woła doń

Słowami tęsknej piosenki

Piosenka morskim elfom

Zapada głęboko w duszy

Gdy wiatr roznosi echo

Rybakom wpada w uszy

Włosy, jak po burzy tęcza
Lśnią rozświetlając wody
Alabastrowe ciało zwieńcza
Ogon rybi przedziwnej urody

I cóż to! Rzecz dzieje się niedobra!
Nagle świat zamarł w bezruchu
Zamilkła przepiękna melodia
Dźwięk tylko pozostał w uchu

Po śliskiej skale, w bezmiar wód

Do zarzuconej na ryby sieci

Los zaniósł to dziewczę cud

Wprost w ręce prostych kmieci

Patrzą i wiary nie mogą dać

Cóż to za dziewczę cudne

Co w miejsce powabnych nóg

Ogon ma rybi czy omamy to złudne?

Strach wielki ich ogarnął

Słyszeli baśń o Zielenicy

Podjęli zatem decyzję gwarną

Ochrzcimy ją w naszej bożnicy

Wsadzili ją do wielkiej kadzi

Patrzyła wzrokiem smutnym

Pozostawili w wodzie radzi

Że uczynili zło okrutne.

W dzień trzeci przyszli rybacy

Nie żyła już rusałka niebożę

Wrzucili ją jak łach żebraczy

Do ziemi, daleko od morza

Podówczas, gdy chowali Zielenicę

Ojciec jej Bałtyk wysłał piorun nagły

Wprost na kościoła dzwonnicę

Aż twarze rybaków zbladły

Tak więc od wielu, wielu lat

Stęskniony ojciec rusałki

Aby odzyskać córki ślad

Wysyła sztormy na klifów skałki

Wysyłał burze, wiatry i fale

Aby rusałka wróciła do morza

Trwało to długo, bo wieki całe

Powrót do morskich dworzan

Osnute woalem czasu jak mgłą

niewielkie ruiny kościoła

Na klifie wysokim i stromym są

Świadectwem, co wieki woła

15 południk tam wyznacza czas

A może to co się wówczas działo

Między Bałtykiem a rybakami waśń

W zaczarowanym kręgu dziać się musiało?

Źródło: http://bit.ly/1aarasn

Jak widzicie, udało mi się dotrzymać słowa, a nawet dwóch!

Post jest, legenda również. :)

Zielenica:

- miedź oksydowana i polerowana;

- prawdopodobnie Chryzopraz

- ~~dostępny~~ niedostępny

Ściskam!

Dobry

2013-09-01T13:14:00.002+02:00

Mam mocne postanowienie:

jeden post tygodniowo. Co najmniej.
Trzymajcie kciuki, bym tym sposobem powróciła na łono blogosfery już na dobre. ;)

Pierścień ów wykonałam już kilka tygodni temu,
ale jakoś nie było okazji, by się nim z Wami podzielić.
No dobrze, okazji mogło być mnóstwo, ale nic nie było w stanie
zmusić mnie do napisania posta.

No ale jest, udało się, znalazłam wolną chwilę w to piękne, słoneczne popołudnie.

Pierścionek wykonałam z miedzi, do której ostatnio zapałałam miłością.

Jest to miłość trudna, wymagająca poświęceń i zanim okazała się miłością - była przymusem. ;)

W myśl zasady "jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma",
rozpoczęłam proces oswajania tego kobiecego pierwiastka, miedzi.
A może to miedź oswoiła mnie?

Kamieniem, którego użyłam, jest beczułka Agatu.
Kolory ma właściwie trzy: mleczną biel, fiolet i intensywny róż.

Lubię Agaty, bo to takie dobre kamienie.
Dosłownie, agat z greckiego oznacza "dobry".

Miedź "zaplątałam", oksydowałam i wypolerowałam.

Nie obyło się bez łez, złości i rzucania w kąt, ale koniec końców - udało się.

Ci z Was, którzy są tu ze mną od początku (za co bardzo dziękuję!) wiedzą,
że pierścionki robię niezwykle rzadko.
Ale może, dzięki miedzi, to się zmieni?

Pierścionek to taka forma, która sprawia mi pewną trudność...nazwijmy to "techniczną".
Otóż uważam, że dopasowanie rozmiaru pierścionka do palca
jest bardzo niewdzięcznym zadaniem. ;)
Dlatego ten ma rozmiar uniwersalny, jest regulowany.
Wystarczy bardziej zacisnąć lub rozciągnąć obręcze et voila!
Czy ktoś ma serdelki (jak ja! ;)), czy smukłe piękne palce pianisty
(uprzejmie zazdraszczam!) - pasuje.

To się nagadałam, co? ;) Następnym razem przygotuję dla Was jakąś ciekawą legendę.
Jeśli czekacie na moje posty - dziękuję i zapraszam za tydzień.
A może wcześniej?

Dobry:

- miedź, oksydowana i polerowana;

- Agat;

- rozmiar uniwersalny (regulowany);

- dostępny.

Ściskam!

Ptasie radio

2013-08-04T23:54:00.001+02:00

Halo! Halo!

Tutaj ptasie radio w brzozowym gaju,

Nadajemy audycję z ptasiego kraju.

Proszę, niech każdy nastawi aparat,

Bo sfrunęły się ptaszki

dla odbycia narad:

Po pierwsze - w sprawie
Co świtem piszczy w trawie?
Po drugie - gdzie się
Ukrywa echo w lesie?
Po trzecie - kto się
Ma pierwszy kąpać w rosie?
Po czwarte - jak
Poznać, kto ptak,
A kto nie ptak?
A po piąte przez dziesiąte
Będą ćwierkać, świstać, kwilić,
Pitpilitać i pimpilić
Ptaszki następujące:

Słowik, wróbel, kos, jaskółka,
Kogut, dzięcioł, gil, kukułka,
Szczygieł, sowa, kruk, czubatka,
Drozd, sikorka i dzierlatka,
Kaczka, gąska, jemiołuszka,
Dudek, trznadel, pośmieciuszka,
Wilga, zięba, bocian, szpak
Oraz każdy inny ptak.

Pierwszy - słowik
Zaczął tak:
"Halo! O, halo lo lo lo lo!
Tu tu tu tu tu tu tu
Radio, radijo, dijo, ijo, ijo
Tijo, trijo, tru lu lu lu lu
Pio pio pijo lo lo lo lo lo
Plo plo plo plo plo halo!"

Na to wróbel zaterlikał:
"Cóż to znowu za muzyka?
Muszę zajrzeć do słownika,
By zrozumieć śpiew słowika.
Ćwir ćwir świrk!
Świr świr ćwirk!
Tu nie teatr
Ani cyrk!
Patrzcie go! Nastroszył piórka!
I wydziera się jak kurka!
Dość tych arii, dość tych liryk!
Ćwir ćwir czyrik,
Czyr czyr ćwirk!

I tak zaczął ćwirzyć, ćwikać,
Ćwierkać, czyrkać, czykczyrikać,
Że aż kogut na patyku
Zapiał gniewnie: "Kukuryku!"

Jak usłyszy to kukułka,
Wrzaśnie: "A to co za spółka?
Kuku-ryku? Kuku-ryku?
Nie pozwalam rozbójniku!
Bierz, co chcesz, bo ja nie skąpię,
Ale kuku nie ustąpię.
Ryku - choć do jutra skrzecz!
Ale kuku - moja rzecz!"
Zakukała: kuku! kuku!
Na to dzięcioł: stuku! puku!
Czajka woła: czyjaś ty, czyjaś?
Byłaś gdzie? Piłaś co? Piłaś, to wyłaź!
Przepióreczka: chodź tu! pójdź tu!
Masz co? daj mi! rzuć tu! rzuć tu!

I od razu wszystkie ptaki
W szczebiot, w świergot, w zgiełk - o taki:
"Daj tu! Rzuć tu! Co masz? Wiórek?
Piórko? Ziarnko? Korek? Sznurek?
Pójdź tu, rzuć tu! Ja ćwierć i ty ćwierć!
Lepię gniazdko, przylep to, przytwierdź!
Widzisz go! Nie dam ci! Moje! Czyje?
Gniazdko ci wiję, wiję, wiję!
Nie dasz mi? Takiś ty? Wstydź się, wstydź się!"
I wszystkie ptaki zaczęły bić się.

Przyfrunęła ptasia milicja
I tak się skończyła ta leśna audycja.

Julian Tuwim, Ptasie Radio.

Dobry wieczór krzyczę z mego, nurrgulowego, radia! :)

Czy zostali tu jeszcze jacyś Słuchacze?

Krople rosy:

- srebro pr. 999 i 925, oksydowane i polerowane;

- krople białego Chalcedonu;

- dostępne.

Przesilenie Letnie

2013-06-21T12:25:00.000+02:00

Upał i żar leją się z nieba.

Inwokacje Lata, Natura w pełni sił.

Gorzej ze mną, bo jestem z natury zimnolubna.

Ale wszystko ma swój czas.

Zachwycam się zielenią, śpiewem mazurskich ptaków,

a dziś - w ramach świętowania Letniego Przesilenia - zanurzę się w wodzie po czubek głowy.

Dziękuję Wam bardzo za wszystkie dobre słowa i życzenia pod poprzednim postem.

Wszystko układa się dobrze, nie bez przeszkód, ale szczęśliwie.

Oby tak było już zawsze. :)

Mam nadzieję, że u Was równie dobrze, wesoło, w zgodzie z Naturą i głosem serca?

Dla ochłody - duży, lazurowy jaspis w miedzianej oprawie.

Nie chcę wyjść z wprawy, ponieważ od miesiąca nie mam czasu na robienie biżuterii.

Ale czasami warto zarwać noc, by robić to, co się kocha, prawda?

Upału w sercu, chłodnego rozumu, spełnienia w duszy -

- wszystkiego, co najlepsze z okazji Przesilenia Letniego!

Niech się Wam wiedzie!

Lazurowe wybrzeże:

- donut Jaspis;

- miedź;

- dostępny.

Ściskam!

Ahoj, Przygodo!

2013-05-08T15:11:00.000+02:00

Muszę zniknąć na jakiś czas, w związku ze zmianami w naszym życiu prywatnym.
Wrócę prawdopodobnie w czerwcu, ale niczego nie obiecuję.

Tymczasem nie chcę zostawiać Was ze starym postem ;),
więc dziś dużo zdjęć bardzo nurrgulowego wisiora.

Ahoj, przygodo! I trzymajcie za nas kciuki! :)

Złote oko lasu:

- srebro pr. 999 i 925;

- pozłacany (24k) srebrny drut pr. 999;

- ręcznie wykonany listek srebrny pr. 999;

- Labradoryt o pięknym złotym odcieniu;

- dostępny.

Ściskam,

Puszczyk

2013-04-27T20:11:00.000+02:00

Dawno temu, gdy gościńcami wędrowali rycerze w zbrojach,
a ludzie podobni byli herosom, w białowieskich kniejach polował na grubego zwierza
pewien litewski książę.
Młodzieniec odznaczał się ogromną siłą fizyczną i jeszcze większą odwagą.
Dość rzec, iż na niedźwiedzie wyruszał samopas
uzbrojony jedynie w drewnianą pikę zakończoną żelaznym grotem.

Pewnej czerwcowej nocy myśliwy odpoczywał po udanych łowach nad rzeką Łutownią,
gdy w promieniach wschodzącego księżyca ujrzał dziewczę przecudnej urody,
zażywające kąpieli w nurtach puszczańskiej krynicy.

Młodzi przypadli sobie do gustu i wkrótce zakwitła między nimi wielka miłość.
Oksana nie widziała świata poza ukochanym,
a książę z zapałem znosił do jej chaty ubite żubry, niedźwiedzie, tury i jelenie,
co w dawnych czasach było równie wielkim dowodem miłości,
jak dziś kosze czerwonych róż w środku zimy.

Rzecz cała toczyłaby się najpewniej utartym torem
i całą opowieść można by zakończyć sakramentalnym "żyli długo i szczęśliwie",
gdyby do sprawy nie wmieszała się pewna wiedźma,
posiadająca nie tylko znajomość zastosowania ziół wszelakich o czarodziejskim działaniu,
ale i przekazywaną z pokolenia na pokolenie tajemną wiedzę,
pozwalającą zaklinać rzecz jedną w drugą zgodnie z jej życzeniem.

Ksantypa, bo tak własnie miała wiedźma na imię,
zamieszkiwała od niepamiętnych czasów polanę nad rzeką Łutownią,
otoczoną kręgiem prastarych dębów.
Sędziwa niewiasta trudniła się zbieraniem ziół, rzucaniem uroków,
sporządzaniem wszelakich lekarstw i trucizn oraz innymi zajęciami właściwymi jej profesji.
Ksantypa na ogół chwaliła sobie pustelniczy żywot, spokój leśnego zakątka
oraz towarzystwo dzikiego zwierza, licznie wówczas zamieszkującego białowieską krainę.
Spokój jej jednak runął w gruzy w chwilę po spotkaniu polującego w kniei księcia.
Stara wiedźma zapałała do młodzieńca uczuciem świeżym jak majowy wietrzyk
i zarazem potężnym niczym zimowa nawałnica.
Ksantypa ukazywała się księciu pod postacią to długonogiej łani czy sarny
o załzawionych oczach, by wkrótce przemienić się w hożą dziewoję
z wydatnym, jędrnym biustem. Innym razem objawiała się jako zwiewna rusałka
wabiąc nieczułego księcia śpiewem tak czystym i powabnym,
jak owoce malin zroszone poranną rosą.

Wszelkie zabiegi podstarzałej czarownicy kończyły się jednak totalną klapą,
gdyż, jak wspomniano wcześniej, młodzieniec ów był beznadziejnie zakochany w Oksanie,
dziewczynie młodej i wielce urodziwej.

Po wyczerpaniu całego zasobu zaklęć i czarów Ksantypa dała za wygraną
i najpewniej pozwoliłaby kochankom zażywać doczesnego szczęścia,
gdyby nie fatalne spotkanie z młodym księciem w widłach Łutowni i Narewki.
Myśliwy ujrzawszy wówczas wiedźmę w jej naturalnej postaci,
pomarszczoną, przygarbioną, z kurzajkami na twarzy i krukiem na ramieniu,
postanowił dołączyć Ksantypę do reszty zwierzyny, którą go knieja ostatnimi czasy obdarzyła.
W zapalczywym gniewie wziął szeroki zamach,
by ugodzić sędziwą niewiastę swą drewnianą dzidą prosto w serce.
Ksantypa, choć już wiekowa, nie była jednak pozbawiona refleksu
niezbędnego do przeżycia w puszczy pełnej dzikiego zwierza.
Zanim zimne ostrze dosięgło jej piersi, zdążyła wypowiedzieć odpowiednie zaklęcie
i w mgnieniu oka zamieniła zapalczywego księcia w leśną mysz.

Zagniewanej wiedźmie nie dość jednak było tej zemsty
i by jeszcze bardziej ukontentować się swym zwycięstwem,
przemieniła piękną Oksanę w puszczyka,
który - jak wiadomo - by przeżyć - musi pożywiać się wszelkimi leśnymi i polnymi myszami.

Od tamtych czasów każdy puszczyk ostrzega wszelkie myszy, norniki, piżmaki
swym pohukiwaniem, by przypadkiem nie pożreć ukochanego księcia
przemienionego w leśną mysz.
Legenda głosi, iż zły czas pryśnie,
gdy przez sto lat człowiek nie wytnie w Puszczy Białowieskiej ani jednego drzewa. *

"Legendy Podlasia" Tomasz Lippoman

W mchu zaklęty:

- Agat mszysty;

- srebro pr. 999 i 925, oksydowane i polerowane;

- 30x21mm +52cm łańcuszek;

- dostępny

Ściskam!

Ps. A mówiłam, żeby nie denerwować wiedźmy,
a już na pewno nie takiej, która ma złamane serce... ;-)

Cesarz Alchemików

2013-04-17T11:13:00.000+02:00

Przeczytałam dziś fascynujący artykuł o cesarzu Rudolfie II Habsburgu

i jego umiłowaniu sztuki, Natury i alchemii.

Zainspirował mnie na tyle,
że postanowiłam zgłębić temat Cesarza Alchemików w najbliższym czasie...

Czy rzeczywiście za jego miłością do dzieł sztuki,

chęcią otaczania się pięknymi i mistycznymi przedmiotami,

przyjaźnią i korzystaniem z rad wielkich alchemików i magów

oraz pragnieniem zgłębiania wiedzy o prawach Natury i Wszechświata,

kryła się tylko choroba psychiczna? A może cielesna?

Czy człowiek szczerze gardzący wojną i po prostu nie nadający się na przywódcę ogromnej Rzeszy,
rzeczywiście musiał być szaleńcem?

Intryguje mnie jego uwielbienie do kamieni i metali szlachetnych

oraz przedmiotów z nich wykonanych.

Ale na punkcie kamieni sama mam lekkiego bzika. ;-)

Intryguje mnie jego ufność w nieomylność otaczających go magów, w ich osądy i traktaty.
Intryguje mnie pęd za wiedzą, próba zrozumienia i rozgryzienia praw Natury.

Może po prostu Rudolf II pozostał niezrozumiany?

Polityka dynastii oraz zarządzanie ogromną Rzeszą,

podejmowanie decyzji zgodnych zarówno z Sejmem jak i papieżem,

a także z wieloma władcami państewek niemieckich,

nie należały do ulubionych zadań Cesarza.

Aż trudno się dziwić, że od tego wszystkiego uciekał w świat sztuki.

A może była to jednak wina kiły, którą prawdopodobnie odziedziczył po ojcu?

Uznałam, że do tej niesamowitej historii pasował będzie ten dość dziwny,

nie do końca jednoznaczny naszyjnik.

Złoto (tu kwarcu) i srebro to ulubione materiały Cesarza,

z których - na jego zamówienie - wykonywano wspaniałe naczynia, sztućce

i przedmioty codziennego użytku.

Może, gdyby żył w naszych czasach, miałby na niego chrapkę? ;-)

Na koniec zaserwuję Wam wspaniały portret Rudolfa II Habsburga,

namalowany przez włoskiego malarza Giuseppe Arcimboldo,

przedstawiający władcę jako Wertumnusa,

rzymskiego boga przemian, dojrzewania i pór roku.

Nie wszystko złoto...:

- druza kwarcu w kolorze złotym;

- srebro pr. 999 i 925, oksydowane i polerowane;

- ~~dostępny~~ niedostępny

Ściskam!

Z głową w chmurach...

2013-04-03T17:22:00.000+02:00

Wiem, wiem, jestem okropna, straszna i w ogóle ble!

Bloga miałam przywrócić do życia i żaden sen zimowy nie jest w moim wypadku wytłumaczeniem.

Chwilowo jednak myśli daleko w chmurach, by odciąć się na trochę od przytłaczającej rzeczywistości.

Od niepewności, życia na walizkach i trudnych decyzji.

Ale nie jest tak, że nic nie robię, o nie.

Dłubię sobie w kącie po cichutku i różnie mi to wychodzi, ale najważniejsze,
że można zarówno ręce, jak i głowę czymś zająć.

Zgodnie z chmurnym nastrojem, kamień niczym chmurka oplotłam w sreberko.

Ten piękny agat przywędrował do mnie ze sklepu To co kocham, jako nagroda w konkursie.
Dawno to było, oj daaaawno.

Ale doczekał się swoich pięciu minut, no i jest. Jak Wam się podoba?

Pochmurny:

- chmurzasty agat niebieski;

- srebro pr. 999 i 925;

-oksydowany i polerowany;

-dostępny.

Ściskam kwietniowo,

Smoczy Agat

2013-03-18T21:54:00.004+01:00

Miało być o smokach.

Ale zamiast słów tym razem będą zdjęcia.

Zapraszam!

Smoczy Agat:

- agat smoczy;

- miedź oksydowana i nieoksydowana powlekana (nie zmieni swej barwy);

- dostępny.

Trójkąt prawie Bermudzki...

2013-03-08T10:39:00.001+01:00

Jestem, żyję i - wbrew pewnym plotkom - nie pochłonął mnie Trójkąt Bermudzki! ;)

Aczkolwiek z trójkątami miałam ostatnio nieco do czynienia.

Efekty tych czynów na zdjęciach poniżej.

Antyczne Trójkąty:

srebro pr. 999 i 925;

trójkątne turkusy;

dostępne.

A teraz pędzę zobaczyć, co nowego u Was!

Uściski!

Ważka.

2013-02-05T12:15:00.002+01:00

Nad Bodeńskim zapachniało wiosną,

postanowiłam więc powrócić do wzoru sprzed prawie dwóch lat.

Ważkowa brosza. Tym razem z sodalitami.

A zainteresowanych legendą o wazkach odsyłam do mojego wcześniejszego posta.

Opowieść jest piękna, ale żeby nie dublować zapraszam TUTAJ.

Ważka:
srebro pr. 999, oksydowane i polerowane;
Sodality;
dostępna.

Ściskam!
K.

Światło życia

2013-02-01T14:57:00.000+01:00

Było sobie, dokładnie nie wiadomo kiedy, trzech młodzieńców,

którzy dorośli do wieku, w którym opuszcza się bezpieczną przystań

i rusza w daleki świat.

Każdy z nich zabrał w drogę jedną rzecz z rodzinnego skarbca.

Pierwszy wziął miecz i był to trafny wybór.

Wędrując przez życie, pozostawił za sobą wiele pokonanych smoków,

potworów, czarnych rycerzy.

U kresu wędrówki spoczął na granitowym cokole,

z marsową miną i wyszczerbionym po latach tułaczki wiernym towarzyszem.

Drugi zabrał w daleki świat mieszek pełen złota.

Roztropnie inwestował swój skarb i pozostawił na swej drodze

bogate i dobrze rokujące osady i miasta.

Zmarł w dostatku otoczony licznym potomstwem.

Mieszkańcy sadyb, które pobudował, z niewymuszonej wdzięczności

uwiecznili go w nazwach ulic i skwerów.

Trzeci z braci zabrał z rodzinnego domu lampę.

Szedł z nią przez życie, niosąc ludziom światło.

Światło, które rozjaśniało zmęczone codziennością

i strapione niespodziewanym nieszczęściem twarze.

Szedł daleko, dając sobą radość, ogrzewając bratnie serca.

Światło, którym się dzielił, wzbogacało jednak nie tylko przyjaciół,

którzy byli mu drogą, ale i jego samego.

Dzięki temu mógł nieść swój dar aż do samego końca

i dotarłszy do brzegów Styksu, oczarował nim nawet posępnego Charona.

Przeniósł tę magiczną lampę aż do Krainy Cieni

i jest tam teraz w dobrym, jasnym miejscu, czekając na swoich przyjaciół. *

*Tomasz Lippoman, Legendy Podlasia.

Promień światła:

- cyrkonia;

- srebro pr. 999 i 925; oksydowane i polerowane;

- dostępny.

Ściskam, K.

Brzoza

2013-01-26T11:47:00.000+01:00

Na skraju boru brzoza rosła, biała w prążki czarne.

Zimą szron ją roziskrzał sukienką z diamentów.

Wiosną zieleń najpierwsza spływała z jej pędów, a w wiotkiej koronie tysiąc pieśni brzmiało, pięknie z szumem liści się komponowało.

Latem, w dni burzowe, w taniec z wiatrem polnym z ochotą ruszała.

Jesienią najpierwsza pomiędzy drzewami zlotem świat malowała swoimi liśćmi.

Aż dnia pewnego przyszedł człowiek z siekierą i dostrzegł w niej tylko materiał,

towar i bez liku mioteł. Miotły brzozowe, jak wszystkim wiadomo,

są do sprzątania gumna i chaty niezastąpione.

Chłopu jednak tego dnia nie tyle o miotły szło, ile o opał. Był koniec lutego.

Nad polami dzwoniły skowronki. Nieco wyżej ciągnęły gęsi.

Po łąkach koziołkowały biało-czarne czajki.

Piękny czas.

Trudno jednak cieszyć się pierwiośniem, gdy opał jest na wyczerpaniu.

Gospodarz poprawił czapkę, splunął w dłonie, ujął mocno siekierę i wziął pierwszy zamach. Zanim topór uderzył w pień, brzoza załkała.

- Poniechaj mnie, chcę żyć.

- Kto to powiedział?

- Ja.

- Co za ja?

- Własnie ja, ta, którą chcesz uśmiercić.

- Tfu, drzewo gada, zgiń, przepadnij, siło nieczysta!

- Jestem tylko drzewem, nie żadną siłą piekielną, ale też chcę się życiem radować.

- A ja to co, też chcę żyć. Czym mam w chacie palić, na czym mi żonka obiad ugotuje?

- Jest na to sposób.

- Ale konkretnie jaki?

- Rozejrzyj się wokoło i powiedz mi, co widzisz?

- Las i bagno, nic więcej.

- Właśnie, bagno.

- Co, bagnem mam w piecach palić?

- Dobrze kombinujesz.

- Durnego chcesz ze mnie zrobić, wodą mam w piecu palić?

- Nie wodą, a torfem, po którym woda płynie, jemu już nic nie zaszkodzi, nic nie czuje.

- Ale jak nim palić?

- Wytnij kawałek gleby, choćby i tu, gdzie stoisz, byle nie za blisko,

bo mi korzenie uszkodzisz, dobrze wysusz, wsadź do pieca,

a będziesz miał więcej opału, niż ze mnie.

Czy był to chłop nadzwyczajnie ciekawy świata

czy też wrażliwszy od innych na argumenty bytów,

które na co dzień z ludźmi w rozmowy się nie wdają,

trudno dziś z całą pewnością dociec.

Ponoć było mu na imię Bartłomiej. A imię to jest bardzo starożytne (...), aramejskie.

Imię Bartłomiej powstało z połączenia słów "bar",

co w języku aramejskim znaczy "syn",

oraz "talami" czyli "oracz". Bartłomiej był niewątpliwie synem oracza.

W owych odległych czasach zawód przechodził,

niejako automatycznie, z ojca na syna.

Trudno jednak z całą odpowiedzialnością orzec,

jak stara jest legenda o rozmowie człowieka z brzozą.

Wiadomo jednak, że od setek lat ludzie żyjący w dolinach nizinnych rzek

korzystali z dobrodziejstw torfu.

Używano tej przedziwnej biologicznej skały głównie jako opału

i materiału do izolacji domostw.

We współczesnych nam czasach torf znalazł zastosowanie między innymi w medycynie.

Kto wie, co będzie z nim dalej? (...)*

*Tomasz Lippoman, Legendy Podlasia.

Brzoza:

- Labradoryt;

- ręcznie formowane srebro pr. 999; oksydowane i polerowane;

- dostępny.

Uściski!

Ps Rozdawnictwo zakończyło się wylosowaniem osoby z Facebooka,

ale nic się nie martwcie, jutro rusza kolejne, z trzech zaplanowanych.

Zapraszam! :)

O chłopcach, którzy spotkali trolle w lesie Hedalsskogen

2013-01-17T22:35:00.000+01:00

Dawno, dawno temu w pewnej chacie chałupniczej w Vågå,

w dolinie Gudbrandsdalen, mieszkało dwoje biednych ludzi. Mieli wiele dzieci.

Dwaj najstarsi chłopcy musieli w okolicy żebrać.

Znali więc wszystkie dróżki i ścieżki, a nawet drogę do Hedalen.

Pewnego razu właśnie tam postanowili się wybrać.

Słyszeli, że łowcy sokołów zbudowali sobie szałas nad Mæle.

Chcieli więc zaczepić o Mæle, zobaczyć, jak się chwyta ptaki,

dlatego tez obrali ścieżkę przez mokradła Langmyrene.

Miało się ku jesieni. dziewczęta opuściły już bacówki i zeszły w dół domów.

Chłopcy nie mieli więc gdzie wstąpić, aby się posilić.

Musieli zatem trzymać się drogi wiodącej do Hedalen, a ze była to tylko wąska ścieżka,

przeto gdy zapadł zmrok, zgubili szlak.

Nie dotarli też do szałasu łowców sokołów i nim się obejrzeli,

znaleźli się w gęstwinie Bjølstadskogen.

Zrozumieli, że dalsza droga jest niemożliwa.

Zaczęli zbierać gałązki, rozpalili ognisko i zbudowali szałas.

Na szczęście mieli ze sobą małą siekierę.

Zerwali trochę wrzosu, nagromadzili mchu i przygotowali posłanie.

Gdy już się ułożyli do snu, usłyszeli jakieś pomrukiwanie i węszenie.

Chłopcy nastawili uszu, nasłuchując, co to może być: zwierzę czy trolle leśne?

Wtem węszenie stało się głośniejsze i dały się słyszeć słowa:

- Pachnie tutaj człowiekiem!

Po chwili rozległy się czyjeś kroki, tak ciężkie, że aż ziemia się uginała.
Teraz chłopcy zrozumieli, że w pobliżu są trolle.

- Boże , dopomóż nam! C robić? - szepnął młodszy chłopak do swego brata.

- Zostań tutaj, gdzie stoisz, pod sosną, i bądź w pogotowiu. Gdy zobaczysz,

że trolle się zbliżają, weź sakwy i pędź co sił w nogach. Ja tymczasem wezmę siekierę.

W tej samej chwili ujrzeli nadciągające trolle.

Były tak wysokiego wzrostu i potężnej budowy,

że ich głowy sięgały wierzchołków sosen.

Cała trójka miała jednak tylko jedno oko, którego na zmianę używała.

Każdy troll miał dziurę w czole i tam oko wkładał i odpowiednio nastawiał.

Oko przysługiwało temu, który kroczył na przedzie.

Dwaj pozostali podążali za pierwszym, trzymając się go.

- Nogi za pas! - rozkazał starszy chłopiec. - Lecz nie uciekaj za daleko, nim nie zobaczysz,

co się dzieje. Ja tymczasem okrążę trolle i zajdę je od tyłu.

Z pewnością nie dojrzą mnie, mają bowiem oko bardzo wysoko.

Młodszy brat pobiegł naprzód.

Trolle ruszyły za nim, a starszy chłopiec zaszedł je od tylu

i trolla idącego na końcu uderzył siekierą w nogę. Ten podniósł tak straszny krzyk,

że troll idący na przedzie wystraszył się potężnie i upuścił oko.

Chłopiec zaś czym prędzej je złapał. Oko było większe niż dwie donice i tak przejrzyste,

że gdy przez nie spojrzał, zajaśniało w ciemnościach nocy jak za dnia.

Gdy trolle pojęły, że chłopiec zabrał im oko i zranił jednego z nich,

zaczęły się mocno odgrażać: jeśli natychmiast nie odda im oka, spotka go najgorsze,

- Nie boję się ani trolli, ani pogróżek - rzekł chłopiec. - Teraz mam troje oczu,

a wy ani jednego, w dodatku dwóch z was musi nieść trzeciego.

- Jeśli natychmiast nie oddasz oka, zamienimy cię w kamień! - krzyczały trolle.

Chłopcu nawet się to podobało. Nie bał się ani czarów, ani przechwałek trolli.

Powiedział, że jeśli nie zostawią go w spokoju, porąbie wszystkie trzy siekierą,

tak że będą się czołgały po ziemi jak robaki i inne żałosne kreatury.

Gdy trolle to usłyszały, wystraszyły się i zaczęły przemawiać pięknymi słowy.

Błagały, by zwrócił im oko. Dadzą mu złoto i srebro, i co tylko zechce.

Spodobało się to chłopcu, ale najpierw chciał mieć to złoto i srebro.

Kazał więc jednemu trollowi iść do domu i przynieść tyle złota i srebra,

by wraz z bratem mogli napełnić swoje sakwy.

Na dodatek domagał się przyniesienia dwóch dobrych łuków stalowych,

za co mieli dostać oko.

Tymczasem jednak on je będzie miał.

Trolle zaczęły narzekać, że żaden z nich nie może iść, bo nie mają oka i nic nie widzą.

Jeden z nich zawołał zatem babę, która mieszkała razem z nimi.

Po chwili daleko na północy rozległ się głos baby.

Trolle kazały jej przyjść i przynieść dwa łuki stalowe

oraz dwa wiadra pełne złota i srebra.

I chyba niewiele czasu minęło, nim się pojawiła. Zaraz też zaczęła grozić czarami.

Trolle jednak wystraszyły się i radziły, by miała się na baczności przed małym chłopcem, jadowitym jak osa. Jej również mógłby zabrać oko.

Baba rzuciła więc wiadra pełne złota i srebra oraz łuki

i razem z trollami udała się do domu.

Od tej chwili nikt nie słyszał, by trolle chodziły po Hedalsskogen i węszyły ludzi. *

*Zamek Soria Moria. Baśnie norweskie.

Zaklęty w Kamień:

- Labradoryt;

- srebro pr. 999 (ręcznie formowany liść oraz druty);

oksydowane i polerowane;

niedostępny.

❆❆❆

Uściski!