O figurante

Blogaliza

2010-07-03T17:23:00.001+01:00

Vou para Blogaliza. Entendémonos algo mellor, falamos o mesmo idioma.
Vémonos aquí.

Antes de máis

2010-06-28T17:05:00.002+01:00

Antes de seguir, de anunciar o que é motivo para a felicidade, de que chegou a calor, o tempo libre... Antes de seguir, antes de expor os motivos para a loita, unha reflexión. Un pensamento que eu quixera ter escrito, pero non foi así. Adiantoume Octavio Paz:

Hemos desenterrado a la Ira
El anfiteatro del sol genital es un muladar
La fuente del agua lunar es un muladar
El parque de los enamorados es un muladar
La biblioteca es una madriguera de ratas feroces
La universidad es el charco de las ranas
El altar es la tramoya de Chanfalla
Los cerebros están manchados de tinta
Los doctores discuten en la ladronera
Los hombres de negocios
manos rápidas pensamientos lentos
ofician en el santuario
Los dialécticos exaltan la sutileza de la soga
Los casuistas hisopean a los sayones
Amamantan a la violencia con leche dogmática
La idea fija se emborracha con el contra
El ideólogo cubilitero
afilador de sofismas
en su casa de citas truncadas
trama edenes para eunucos aplicados
bosque de patíbulos paraíso de jaulas
Imágenes manchadas
escupieron sobre el origen
carceleros del futuro sanguijuelas del presente
afrentaron el cuerpo vivo del tiempo
Hemos desenterrado a la Ira

O mundo non remata en Albeiras

2010-06-23T15:21:00.001+01:00

O son do climatizador a dezanove graos, eclipsando a voz de Natalia Poncela nas sobremesas do Diario Cultural. Circulando a trinta e nove quilómetros por hora, precisión só xustificable polo velocímetro dixital, por unha estrada na que a vexetación percute sobre o metálico da miña andadura, cando evito os vehículos que se achegan a min pola fronte. Unha vía que circunda todas as poboacións coñecidas, que me achega ao raigrass, á avea, a plantagos e labazas. Unha senda que remata co mundo, aló onde comeza Albeiras, onde as casas, sempre de planta cadrada, comezan a limar das paredes o recebo e nas que os seus habitantes dormen, cando a cóbrega sae do acubillo guiada pola calor do asfalto.

O mundo non morre na calorosa tarde do día de San Xoán.

En defensa do Poleiro

2010-06-20T11:21:00.003+01:00

As letras no mes de xullo co'A Peneira

2010-06-10T20:56:00.003+01:00

Un alegato a prol da lingua, xa que é ela moito máis do que un simple recurso para a comunicación, definíndonos como pobo, é a cerna da diversidade. Con ela mostramos a evolución de séculos de historia, dando forma aos elementos que nos son propios, porque cada palabra axunta un cento de conotacións que achegan toda unha forma de sentir, unha forma diferente de entender o mundo. Renunciando a unha palabra tan só, estariamos prescindindo da nosa personalidade.

Este é o texto que anuncia a e define os poemas que forman parte do caderno de poesía Por unha palabra tan só. Poema para @s máis nen@s, que se entregará de balde co número de xullo do xornal A Peneira.

Contra o mundo

2010-06-05T08:28:00.002+01:00

Despois do post de onte, quedei pensando en se chegou un momento no que crer nas peroas resulta xa case imposible. No eido político poderiamos dicir que si. Despois de ver como aprendices de políticos decapitaban ao seu compañeiro máis fiel pola súa cota de poder dentro do partido, ou como as vellas glorias converteron enemistades persoais en insalvables diferenzas políticas, coido que o primeiro que se debe refundar é a panda de carcas e outros corruptos que acomodaron o seu cu no cumio da palestra, e aqueles que buscan imitar aos seus antecesores, por ego ou sinxelamente para non engrosar as listas do paro.

Refundando a esquerda ou recuncando no colonialismo?

2010-06-04T11:39:00.002+01:00

IH (Izquierda Hundida) vén de sacar da manga unha refundación na que a esquerda di ser protagonista. Dende unha visión de política global, poderíamos considerar a proposta como afortunada, incluso necesaria, debido á deriva ideolóxica patente nos partidos maioritarios, e non tanto. Entendo que fartos de caer en picado nos resultados electorais dos últimos lustros, en IH confían nun achegamento aos partidos minoritarios e de esquerdas, ansiosos á súa vez por considerarse alternativa, malia que sexan nacionalistas e defendan a existencia dunha República Galega. Os que, pola súa banda, cansos xa de ser unha minoría entre as minorías, ven a oportunidade de sacarlle brillo ás súas galas, sen luxar en exceso as mans.

O que me preocupa non é, nin podería ser nunca, que se busque a maneira de afrontar a situación actual dende unha perspectiva de esquerda, senón o respecto desa esquerda polas diferenzas palpables entre unha visión de defensa da diversidade no actual estado plurinacional, e unha visión imperialista, dun partido español de España, nación única e indivisible.

Ao contrario que Yolanda Díaz, eu non considero que as persoas que renegan do BNG, atopen na súa refundación de República Española a alternativa a unha fronte de Reconversión Socialdemócrata.

En Paraños

2010-05-23T14:34:00.002+01:00

Visualizar o mapa ampliado

Unha outra forma de manifestarse foi a experiencia do pasado 17 de maio, da que por traballo ou enfermidade non puiden falar até hoxe.
A Asociación Veciñal de Paraños (O Covelo), organizou un acto, como anos atrás, para festexar o día das Letras Galegas. Foi a min a quen tocou facer unha pequena introdución sobre a vida de Uxío Novoneyra, festexado este ano, para interaccionar posteriormente cos e coas presentes. Nesa interacción agasalláronse libros, entre outros, aquel alento da musa, que anos atrás quentara as miñas mans coa calor das súas páxinas.
Foi unha experiencia extraordinaria, pola xente que aló coñecemos, o paseo polo Xabriña, a tarde de calor que nos trouxo unha tarde estupenda. Aló ficou xa, pero co compromiso de volver, para deterse con tempo nos muiños, facendo o camiño nun entorno dos que xa poucos quedan.

CUlonialismo.- Con este goberno imos de CU

2010-05-02T09:57:00.002+01:00

Chegou a explosión trebónica a Lugo, da man dos Tres Trebóns. Unha arenga a prol da lingua e contra un Feijoo que cantas raias son? daquel teknotrafinkante modificado para a ocasión.

o Filo-café Crise/Crítica segundo Carlos Silva

2010-04-29T19:43:00.000+01:00

De sectas e alienad@s

2010-04-03T14:34:00.002+01:00

Cando os mandatarios dunha secta que posúe unha firme estratura vertical, poñen de moda un dos costumes perdidos dende que a monarquía cedeu parte da súa cota de poder, cómpre sospeitar que a recua de aliend@s, que durante toda esta semana expoñen as súas galas polas rúas do Estado relembrando aqueloutras ligadas as siglas KKK, tomen a iniciativa de levar a pederastia ao grao de tradición? Haberá, logo, que cambiar os protagonistas da caza do raposo, por anxelicais eunucos perseguidos por rubicundos costeleiros?
Son, sen dúbida, preguntas inquietantes, sobre todo se temos en conta que seguimos pertencendo a un imperio no que a relixión e as corridas de touros seguen considerándose as principais mostras de cultura de todo o Estado.

Ética xornalística

2010-04-01T11:59:00.003+01:00

Onte foi un día de viños e unha noite do mesmo. Polo que nos permitimos a licencia de falar de máis, e non sempre con sentido, e rir de todo para pasar unha boa xornada.
É xa coñecida a asepsia informativa na que vivimos inmersos. Cando non se trata de facer guerra fría contra o socialismo latinoamericano, que está de moda nestes días, cóntanse as novas máis estúpidas, buscando impregnalas dun sensacionalismo que imprima un pouco de interés á morte dunha vaca, ou ao veciño que se queixa por unha fochanca na rúa que dá á súa casa. Neste sentido xurdíu un titular: Tres gallinas lesbianas pierden la cabeza por una zorra. Este titular sería moi propio de calquera folla parroquial, ou o que é o mesmo, de xornais moi centrados no local, como El Progreso, La Región ou mesmo o Faro de Vigo, todos cunha forte inclinación cara a dereita. Tamén se podería tratar dunha nova ofrecida pola Conferencia Episcopal en calquera dos seus medios. Ben, a realidade non se afasta moito do titular. Segundo Antón, iniciador da conversa e máximo contista da velada, aló por Valdeorras, no galiñeiro da súa casa, tres galiñas foron decapitadas por unha raposa que, descuberta polo dono das galiñas, fuxíu sen levar as súas vítimas.

Filo-café: Crise/Crítica no Café Uf

2010-03-30T17:55:00.003+01:00

O 24 de abril, haberá un novo filo-café, Crise/ Crítica, desta vez no Café Uf (Rúa do Pracer, 19. Vigo) a partir das 21 horas.

Diário de Liberdade

2010-03-18T19:37:00.002Z

Embarquei na dorna do Diário de Liberdade, agora xa formo parte do elenco de tertulianos e tertulianas que poboan este país, agardo tan só ter algo máis de siso que a maioría dos que se estran na leira dos mass media falando tanto de economía como do divorcio da infanta. No meu caso, falo de algo co que, cando menos, teño algún vínculo, o agro. Dispoño dunha columna, O pasteiro, na que tentarei ir deitando opinións xa non académicas, para o que non sería a persoa máis indicada, senón aqueloutras máis divulgativas, co fin de achegar un pouquiño de luz nun eido descoñecido para moitos e moitas dos que xeracións atrás perderon todo vencello.

A Crise Irredutible no semanario A Nosa Terra

2010-03-15T09:16:00.002Z

A Crise Irredutible, un libro autoeditado con escasísimos medios e que contou cunha moi limitada promoción e, malia todo, foron xa varias as persoas que se interesaron por el, até o punto de consideralo o suficientemente interesante como para sacalo nos medios nos que traballan ou cos que colaboran. O Galicia Hoxe, da man de Montse Dopico, o Novas da Galiza por medio dunha entrevista realizada por Rosa Enríquez, a que tamén falou do libro na súa columna de opinión en La Región e agora X. M. Eyré que achega a súa crítica ao semanario A Nosa Terra.
Cando a imprenta me enviou o libro, decidín achegalo, polos meus propios medios, a todos os lugares onde me fose posible, consciente de que sería obviado, como o son grande parte dos proxectos poéticos que se fan neste país. Non imaxinei que habería quen lle ofrecese o seu tempo, e moito menos un espazo nalgún editorial. Cando vin que era incapaz de afrontar, en solitario, unha correcta distribución, decidín contratar os servizos do Consorcio Editorial Galego, o que aumentou considerablemente o prezo do libro. Feito que me sigue parecendo un dos grandes limitantes á hora da comercialización. Por este motivo, xuntei os exemplares que me quedaban e deixeinos nalgunhas bibliotecas do país, así que se cadra, para aquelas persoas que non queren ou non poden compralo, pódeno atopar no andel da biblioteca pública máis próxima.
Dado o escaso valor que se lle dá as autoedicións, todo isto paréceme un logro impensable a priori. Agardo que A Crise mereza o tempo e as liñas que se deitaron con el.

Sereas

2010-03-08T21:58:00.002Z

Onte, a voz de sete sereas aloumiñou as pedras do Teatro de Rosalía na Coruña. Sete voces ben distintas que emocionaron, conmoveron e revoltaron por igual a un público distintamente entregado. Sempre me resultou curioso, e comentábao á volta con Alba no coche, como na Coruña, entre os que asisten aos actos por amizade e os realmente interesados atópase o postureo. Ese postureo que se viste de gala para semellar interesante e interesado, mais que permanece insensible a toda mensaxe emitida dende o escenario. No caso de onte, tratábase, nunha porcentaxe que non sabería cuantificar, dun público abertamente alleo a todo o que de galego se destilaba do ambiente, e insensible ás mensaxes a prol da lingua que, marabillosamente, foron expostas dende o máis alto, coas, posiblemente, mellores voces do país. Eu non vou dicir que estes actos deban ser destinados só a galegofalantes. De feito considero positivo que toda esa xente asista a actos marcademente galegos, para que se vexa que neste país fanse cousas interesantes e que non dependemos, culturalmente, das compañías españolas de paso por provincias. Pero, non deixa de causar centro asombro como, incluso as mentalidades máis reaccionarias, ceden fronte a posibilidade de figurar, incluso en actos que van contra do seu máis enraizado instinto.

Saturno

2010-02-16T20:49:00.002Z

Antes de regresar a casa, paso obrigado por Pontevedra, casualmente pola libraría Michelena, onde atopei un libro histórico, ou cando menos antigo e inusual. En 1989 a Asociación Cultural Rosalía de Castro de Barakaldo, publicaba, polo día das Letras Galegas, un poema que Manuel María escribira aló polo 1982, Saturno, en edición bilingüe galego-euskera, homenaxeando a outro poeta, Xosé María Díaz Castro. Este libriño caeu hoxe nas miñas mans, e, case sen prezo aparente, dinlle un valor incalculable.
Apunto unhas palabras do propio Manuel María que se mostran no limiar: asko dira politika-idealen baten alde bizitza bera ematako gertu direnak, paisaiagatik edo Mirenek maite ez duelako eman beharrean.
Na procura da obra completa de Herberto Helder, atopei algo que me faltaba, Grimorio de Emma Pedreira, cun prólogo fermoso de Xavier Vásques Freire. E afondando aínda máis no andel, algo máis recente, Biografía de Multitude, de Elvira Riveiro e Silvia Penas.
Recuncando sempre na poesía, percorro épocas e lugares da miña vida, sempre importantes e significativos, reflectidos en sendas publicacións. Porque, sen permanecer afincado no pasado, recoñezo a súa importancia no proceso de madurez, se é que madurei algo nestes anos.

Prosciens, o país fóra do país

2010-02-10T16:48:00.005Z

O noso país representado nun dos máis innovadores nichos de mercado pertencente ao I+D. Dende O Espiño dun Ferrol en constante agonía, aló por comezos dos ’70, até o Luxemburgo actual. Edelmiro Momán, doutorado pola Universidade de Santiago de Compostela, andou medio mundo para poder desenvolverse profesionalmente na especialidade que mellor satisfacía as súas ansias de coñecemento. Hoxe en día, socio de Prosciens, unha empresa dedicada a elaborar modelos moleculares por medio dun software específico.

Ateísmo militante, materialismo dialéctico e socialismo científico

2010-02-07T20:20:00.004Z

Seiscentos kilómetros máis vello, regreso a casa, e mentres poño a lavadora, ordeo un pouco o cuarto e recollo un chisco as distintas mesas de traballo, vou enviando as fotos do acto organizado pola Asociacion de Amizade Galego-Cubana "Francisco Villamil" o sábado en Vigo. Tiña perto o acto de Prolingua en Moaña e a tertulia sobre Afasia de Xabier Cordal. A musica de Silvio, Pablo Milanés, Carlos Puebla, Suso Vaamonde, acompañoume durante toda a fin de semana. De regreso, Lugo volvéuseme un chisco máis gris, trala perspectiva de perder de vista a tan grata compaña destes dous últimos días. Aínda non me afixen a este novo emprazamento, malia ser xa unha cidade ben coñecida. Tentei compoñer un poema ao saír de Teixeiro, cara o enlace coa autovía, e xurdíu algo que escribín no baño, unha vez na casa. Mentres o pasaba a papel, sentado no váter, tentaba lembrar a letra dunha canción de Pablo Milanés ou un texto do Afasia de Cordal, pero nada diso me veu á cabeza, polo que dubidei se seguir adiante. Pero aló estaba, en plena faena, e non era momento de abandonar. Coido que a idea non era mala, o lugar o axeitado, o que fallaba, coma sempre, era unha terceira cousa.

Sorte ou cabesiña

2010-01-30T13:10:00.004Z

Un meu compañeiro de Faculdade, sempre me desexaba cabesiña antes dalgunha proba importante. Consideraba que a sorte debía ser só para os xogos do azar, e o traballo debía demostrarse co sentidiño propio de quen se procurou unha bagaxe da que tirar un resultado.
No aspecto político, o PSOE (nin socialista, nin obreiro) abala no bambán da sorte, pechando os ollos durante a caída e abríndoos con sorpresa unha vez que repousa no chan. Ás voltas co gasto social, un gasto que non fai máis que incidir na privatización dos sectores públicos, sen solventar ningún dos problemas acuciantes na sociedade actual. Sanidade desatendida, o ensino con carencias inmensas, e malia isto, convenios con colexios privados, fomento das aseguradoras, desgravación dos planos de pensións... e agora unha redución indirecta dos subsidios por xubilación. Porque o grave do globo sonda na revisión da Seguridade Social, non é o feito de que haxa que demorar o retiro até os 67, o que en ocasións non sería perxudicial para o ben estar da persoa, senón o feito de aumentar os anos que computan para o cálculo da pensión. Os media pertencentes ao réxime, aqueloutros que viran a dereita ou esquerda ou os que abertamente representan ao reaccionarismo español, aplauden a medida, anunciando o holocausto no que todos seremos vellos e miraremos de recuperar o cotizado. Centran a atención do debate nos aspectos máis fútiles, os máis importantes fican no plano oculto, agardando o momento de seren descubertos na cartilla de aforro, por un desconcertado pensionista.
Resulta ben certo que a bagaxe do PSOE correspóndese cunha clara inclinación cara o neoliberalismo. Deixa claro como, nos tempos dunha crise xerada polo grande capital, que soporta a maior parte das iniciativas impulsadas polas privatización dos sectores públicos, e nunha situación na que os cidadáns e cidadás miran de reducir o seu gasto, debido ás condicións de precariedade tanto laboral como salarial, obriga, a esa mesma cidadanía a aumentar o seu gasto contratando seguros para garantir un subsidio digno cando chegue o momento do repouso merecido. Aumentando, deste xeito, a incertidume económica e, como non podería ser doutro xeito, o beneficio das entidades de creto que auspician ditas contratacións. Operacións de baixo risco que deixan un efectivo nada desprezable nas súas arcas.
Unha vez máis, o problema de ser progre. O deber de xustificar á dereita, sen que se note demasiado. O que fai mover aos sociatas no enterno dilema, dereita ou esquerda? A viraxe errática fai que busquen máis o beneficio do azar que unha resposta clara ás cuestións que o goberno dun país crea.

privarsi dell’anima comporterebbe una lauta ricompensa

2010-01-11T20:49:00.003Z

Nestes días, nos que o tempo é pouco e o cansazo abonda, tento non deixar a un lado a Begoña Caamaño e o seu Circe eo pracer do azul. A delicia das páxinas, correspóndese a unha linguaxe coidada e unha historia cargada de sentido.
Sen facer comparacións que non virían ao caso, e desenvolvendo un traballo que nunca pensara en realizar, véxome Ulises renunciando a Ítaca, pero desta volta, por un outro compromiso que nada garda relación cunha Circe, senón coa guerra diaria medida en décadas até a xubilación.
Gosto, con todo, da forma de traballar, da humanidade coa que se impregna cada visita, malia que o fin sexa sempre o mesmo. Gosto do feito de que se recoñezan as dificultades dun sector que agoniza, xa dende sempre, pero que ten dereitos, e necesidades, malia as privacións, que son inherentes á propia produción.
Con todo, son incapaz de ver até onde chega a renuncia (se é que existe).

Si dice che ad ogni rinuncia
corrisponda una contropartita
considerevole, ma l’eccezione alla regola
insidia la norma.

Rosa Enríquez e a Literatura Necesaria

2010-01-09T17:30:00.004Z

Hai iso dun mes, chegaba ás librerías Unicrom, de Rosa Enríquez. Catalogada como literatura fantástica, de ciencia ficción ou como novela de anticipación, descobre un mundo tan real que fai que calquera destes calificativos fique como un erro de etiquetado.
Son moitas as ocasións nas que din en falar da que é para min a Literatura Necesaria, pero nunca dou en comezar polo principio, necesaria para quen? Ben, necesaria, en primeiro lugar, para o propio autor ou autora, que busca expresar, valéndose da ficción, as súas máis ocultas inquietudes, ou un período da súa propia existencia que é preciso que saia á luz. Nesta novela acontece todo iso, na miña opinión. Dende o comezo, é que Rosa nos vai dando as claves do que debería ser a súa propia historia. O feito de que Rosa (Asor) sexa o nome da protagonista é un signo indiscutible deste feito. Pero haberá máis. A historia de Rosa, deixa paso ás súas opinións persoais acerca do mundo que nos rodea, moi marcadas no texto, e que, en ocasións, resultan un chisco moralizantes, pero que dan consistencia ao libro, no sentido de que o van facendo máis próximo e familiar. O desacougo de ter algo que dicir e non saber como botalo fóra, disípase entre as páxinas desta novela.
Pero é necesaria tamén para o lector ou a lectora, que pode sentirse identificado en partes da historia real oculta baixo o manto da ficción. Lectores e lectoras vítimas das mesmas inquietudes e das mesmas dificultades para exteriorizalas.
Necesaria, para un sistema literario que debe abranguer todos os eidos, os formatos, os temas que a literatura pode proporcionar. Necesaria para unha lingua minorizada que precisa de lectores e lectoras, de resolver as súas necesidades, ocupando eses nichos menos explorados, e atraendo a curiosidade de quen, por razóns que non imos hoxe expoñer, non ten o costume de ler.
Necesaria, para o idioma, para a súa normalización dentro dunha sociedade que comumente confunde os valores realmente importantes, perdida en necesidades banais creadas por un sistema corrupto, tan só para fomentar a súa alienación.
Alén doutras consideracións, podo catalogar este volume dentro do meu elenco de libros pertencentes a esa Literatura Necesaria, enmarcada no sistema literario galego.

Lingua e xeo

2010-01-08T12:57:00.003Z

Hoxe tentei ir traballar, e cheguei efectivamente, pero din volta ao ver que era case o único que lograra facelo. A cousa non estaba para moitas valentías. De regreso, quedei bloqueado entre un camión e unha furgoneta, o que fixo que dez quilómetros se convertisen dunha odisea de algo máis dunha hora.
Por outra banda, xa na casiña, recollín este video, dun correo que o meu irmán Miro, tivo a ben enviarme. Das xornadas de Ecolingua, celebradas en Vigo.

Ecolingua 2009: O caso de Luxemburgo from IGEA on Vimeo.

Unha cunca de Paladín

2010-01-04T22:32:00.002Z

Volvín a casa, era noite xa. Un pouco de pan do xantar sobre a mesa e o Paladín sen gardar, dende o almorzo ás presas, que engulín sen apenas tempo para diluír o cacao no leite morno.
Neste momento non desexaría ir durmir, pero mañá toca un outro día de traballo. Apago a televisión, acesa como única compaña, pero de súpeto sinto a necesidade de escoitar algo, un outro son diverso do que chega da rúa, dalgún veciño constipado, que tuse repetidas veces para despois darse ao descanso desapacible que permite a conxestión. Benny Goodman, Andrews sisters, quen sabe? Un pouco de swing para non pensar na escuridade, na friaxe do exterior que busca entrar polas fendas que a soidade infire nas paredes. Glenn Miller, a quen odiara despois do desafortunado filme biográfico. Levo comigo a música até o cuarto. Non desexo apagar as luces e ficar a escuras en silencio. Quero pechar os ollos escoitando o eco do clarinete, unha trompeta... Aquel 'Sputerò sulle vostre trompe' que recordaba a un Boris Vian cuspindo sobre a trompeta dun Louis Armstrong que foxe.
En Lugoslavia nada é o que era. Tamén é certo que pasaron os anos.
Érgome a apagar a calefacción. Sinto a quentura dos pés por baixo da la da manta que me cubre. Lugoslavia non é o que era. Tampouco eu estou certo de ser o mesmo, malia que hai cousas que non cambian. Sempre cos mesmos medos, a loita constante contra o silencio.

George Grosz traducido por Cunqueiro e chegada a Lugoslavia

2010-01-03T16:18:00.003Z

En nós todas as paixóns
e todos os vicios
e todos os soles e os astros
abismos e outeiros,
arbres, animais, selvas, ríos.
Nós somos isto.
Facemos a experiencia da vida
nas nosas veas
nos nosos nervios
perdemos pé
afogados entre os bloques grises das casas.
Sobre pontes de aceiro
unha luz de mil lámparas
nímbanos.
E mil noites violeta
graban as enrugas profundas
sober dos nosos rostros.

E xa estaou, instalado na antiga Lugoslavia, cidade para min universitaria, e que hoxe me brinda a oportunidade de comezar novamente. Dividida, como aqueloutra da que toma o nome, Iugoslavia, pero con fondas raíces fortemente afincadas na historia, no pasado que nos vai construíndo, que a foi construíndo como é. E como é? diredesme. É Lugoslavia, a grande descoñecida, a inxustamente valorada, avaliada. Teño, por tanto, comezando dende xa, neste novo emprazamento, o deber de dar a coñecer as potencialidades desta terra, sempre que o tempo e os azos me acompañen. Veño a traballar para retomar os proxectos que tiña abandonados por falta de recursos. Veño, se cadra, a comezar onde o deixara. Unha nova compaña esta onda min. A súa importancia, o seu complemento indícanme o camiño. Agardo cumprir coas espectativas.