falko blog o fotografii

dosyć martwa natura - ćwiczenia nocne

2013-03-08T13:29:00.003+01:00

martwa natura z solniczką, kubkiem, papierosami, kieliszkiem napełnionym do połowy najprawdopodobniej © Wiesław falko Fałkowski


martwa natura z zapalonym papierosem, świeczką, obrazem i dwoma do połowy pełnymi butelką		uwaga: sfotografowana sytuacja może być niebezpieczna dla zdrowia! tutaj ćwiczenie wykonywali zawodowcy! nie próbuj tego w domu bez naszej pomocy!

2013-03-06T16:20:00.002+01:00

Sztuka fotografii – architektura bieszczadzkich cerkwi

Autorem artykułu jest Arkadiusz Komski

Każdy, kto choć raz był w Bieszczadach, pamięta połoniny, Jezioro Solińskie i architekturę drewnianych cerkwi. Znajdowane w dolinach, oglądane o różnych porach dnia i roku, stają się jednym z bardziej wdzięcznych tematów zdjęć.

Architektura to klasyczny motyw w fotografii. Podobnie jak malarstwo, również i ona zwracała zawsze uwagę na piękno zawarte w proporcjach, kształtach, fakturze użytego materiału i wpisaniu się w otaczający krajobraz. Bryła, oświetlenie, detal i otoczenie są tymi elementami, które powinniśmy przede wszystkim brać pod uwagę, robiąc zdjęcia architektury.

To niby oczywiste, ale zawsze lepiej sobie przypomnieć, że dla pokazania obiektu trójwymiarowego powinno się znaleźć taki punkt, z którego jednocześnie będziemy mogli pokazać jego wyjątkowy charakter, a zarazem nie zagubimy kształtu. Tak, by widz nie miał irytującego wrażenia, że patrzy na coś, co ma tylko długość i wysokość, a zupełnie zatraciło trzeci wymiar. Najczęściej służy do tego spojrzenie pod odpowiednim kątem. Czasami, kiedy zdecydujemy się na bardziej ryzykowny widok całkiem z boku, funkcję uwypuklenia kształtów – szczególnie na wieńczących dachy baniach, chełmach czy makowicach – spełnia odpowiednio układające się na nich światło.

Światłu powierzamy zresztą nie tylko uplastycznienie bryły. Ma ono niebagatelną rolę wydobycia charakteru fotografowanego obiektu. Fotografia to przecież „rysowanie światłem”. A każda pora dnia to inna barwa światła słonecznego, inny kąt jego padania, inaczej układające się cienie. A co z tego wynika, ta sama budowla będzie miała zupełnie inny wygląd za każdym razem, kiedy ją znowu zobaczymy. Warto zauważyć, które z cerkwi mają dodatkowe oświetlenie w postaci reflektorów. Wtedy, jeśli tylko czas na to pozwala, pokuśmy się o ich odwiedzenie po zmierzchu. Na pewno zaowocuje to wyjątkowymi wrażeniami i pozwoli zrobić fotografie, jakimi niewielu będzie się mogło pochwalić.

Wiele, o ile nie wszystkie obiekty można zwiedzać wewnątrz. Od czasu bowiem zorganizowania Szlaku Ikon, świątynie są częściej udostępnianie. Nawet, jeżeli nie są otwarte cały czas, to znajdziemy przy nich informację, kto może je dla nas za symboliczną opłatą otworzyć. Bez wątpienia warto, bo częstokroć niezbyt wyjątkowa powierzchowność może skrywać interesujące wnętrze. Polichromie, ikonostasy bądź przynajmniej ich fragmenty zachowane, a bywa, że i pieczołowicie odrestaurowane, jak na przykład w Górzance. Wtedy warto pamiętać, żeby znaleźć dla aparatu solidne podparcie. Idealnym byłby statyw (podobnie jak przy fotografii nocnej), ale nie zawsze będziemy mieli go ze sobą. Dobrze więc będzie rozejrzeć się za inną podpórką. Zwiększanie czułości ISO jest oczywiście jakimś rozwiązaniem, jednak musimy pamiętać, że im większa jego liczba, tym większe otrzymamy na zdjęciu ziarno.

Innym sposobem na zaznaczenie wyjątkowości fotografowanego przez nas miejsca jest zredukowanie go do detalu, który jest charakterystyczny i wyróżnia go spośród innych na pozór podobnych.

Z pewnością zwrócimy uwagę na doskonałe wpisanie w otaczający krajobraz świątyń, które będziemy fotografowali. W większości drewniane budowle otoczone wianuszkiem drzew, czasami usytuowane na pagórku, wydają się naturalnym niemal elementem podgórskiego pejzażu. Warto to wykorzystać, „portretując’ je w kontekście otoczenia, co doda naszej fotografii dodatkowej wartości opisania miejsca, w którym jesteśmy, i uczyni ją czymś więcej niż dokumentem z podróży.

Najciekawsze cerkwie w Bieszczadach? A może najładniejsze? Ten wybór zawsze będzie obarczony sporą dozą subiektywizmu. Każdy powinien chyba ułożyć własną ich antologię. Mogę tylko podpowiedzieć, żeby koniecznie odwiedzić Równię koło Ustrzyk Dolnych, górujący nad drogą do Ustrzyk Dolnych Smolnik czy położone nieco na uboczu głównej drogi w wyższe partie Bieszczadów, Michniowiec z Bystrem.

---

Galeria cerkwi bieszczadzkich

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Z CYKLU: FOTKI Z LAMUSA July 1942. Washington, D.C. "Sunday swimmers at the municipal pool." These girls are all about the comics. So where's Superman? Medium format nitrate negative by Marjory Collins for the Office of War

2013-02-21T16:14:00.002+01:00

freski

2012-12-19T12:37:00.000+01:00

Wiesław falko Fałkowski

Z CYKLU FOTKI Z LAMUSA: July 1937. "Louisiana Negress." Photo by Dorothea Lange.

2012-11-18T10:49:00.002+01:00

http://www.junipergallery.com/node/1580

Z CYKLU FOTKI Z LMUSA: Stair Hair Stare: 1972 Submitted by tterrace on Sat, 10/08/2011 - 6:37pm.

2012-06-23T01:40:00.000+02:00

Dodaj napis

złota trąbka

2012-06-19T23:04:00.003+02:00

nadchodzi właściwy czas

2012-06-18T15:34:00.004+02:00

czy te oczy mogą kłamać ?

2012-06-15T19:09:00.000+02:00

karawana nie chce iść dalej

2012-06-14T16:13:00.002+02:00

magic springs, con

2012-06-06T22:09:00.002+02:00

magic springs, continuation

2012-06-04T16:57:00.001+02:00

magic springs

2012-06-04T14:02:00.000+02:00

"Woman standing in office, smoking while modeling undergarments."

2012-06-01T17:06:00.002+02:00

Z CYKLU FOTKI Z LAMUSA:

Smoking: 1949

Submitted by Dave on Mon

Tags: ShorpyArt Chicago Stanley Kubrick

Chicago, 1949. "Woman standing in office, smoking while modeling undergarments." An early image from budding photojournalist and nascent filmmaker Stanley Kubrick. Look Magazine Photo Collection.

fresk staromiejski z konwaliami

2012-05-30T23:03:00.004+02:00

prawiek - czas zniszczenia

2012-05-18T11:45:00.001+02:00

z cyklu: podróże do prawieku

"Nie mógł się nadziwić, jak szybko postępije zniszczenie. Jakby budowanie domów było przeciwko całej naturze nieba i ziemi, jakby wznoszenie ścian, układanie kamieni jedne na drugich szło pod prąd czasu." Olga Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy"

© Wiesław falko Fałkowski

król perforacji odpoczywa

2012-05-02T11:29:00.002+02:00

ck warsztat

2012-04-29T19:03:00.002+02:00

ck faktoria

2012-04-26T08:56:00.004+02:00

pastelowy niebieski

2012-04-24T23:08:00.001+02:00

skupienie

2012-04-17T11:32:00.002+02:00

Przywrócić dawną świetność starym fotografiom.

2012-04-16T21:52:00.000+02:00

Przywrócić dawną świetność starym fotografiom

Autorem artykułu jest Krzysztof Filipek

Stare fotografie, ułamek sekundy historii utrwalony na kartoniku. Niektóre z nich, zapomniane, leżą na strychach, w piwnicach lub szufladach. W ciągu dziesięcioleci niszczeją bezpowrotnie. Jest jednak pewien sposób na przywrócenie im dawnego wyglądu. Jest to cyfrowa renowacja fotografii.

Odbitki wykonanej metodą tradycyjną nie da się naprawić. Jej dolną część stanowi podłoże kartonowe, górną warstwa światłoczuła. Na utrwalonej warstwie światłoczułej znajduje się obraz. Przetarcia, zagięcia, urwane fragmenty - nie da się ich naprawić, wyretuszować czy zamalować. Każda z takich starych odbitek jest jedyna i niepowtarzalna. Wykonana na materiałach o których nikt już prawie nie pamięta, każda inaczej pokryta patyną czasu. Czy da się je uratować? Oryginały można zabezpieczyć i zapewnić im bezpieczne przechowanie. Można je też zeskanować, naprawić za pomocą programu komputerowego i wykonać duplikat odbitki, zachowując to co tworzy niepowtarzalny charakter oryginału. Papier na którym wykonuje się odbitkę jest współczesny więc nie jest to idealna kopia, ale w dużym stopniu można zachować to, co stanowi o wyjątkowości oryginału. Na tym polega cyfrowa renowacja fotografii.

Zeskanowana fotografia to mapa bitowa, czyli obszar składający się z malutkich punkcików zwanych pikselami. Każdy piksel ma określoną jasność i kolor, sąsiadujące ze sobą grupy tworzą poszczególne drobne fragmenty z których składa się cała fotografia.

Teoretycznie jest to bardzo prosta sprawa. Wystarczy mieć program do obróbki zdjęć z narzędziem służącym do klonowania, czyli kopiowania fragmentów zdjęcia i wklejania ich w inne miejsce. Żeby naprawić fragment fotografii trzeba skopiować zdrowe grupy pikseli o pożądanej kolorystyce i jasności w miejsca uszkodzone.

Czasami, tak ja w poniższym przykładzie renowacji fotografii, konieczne jest kopiowanie fragmentów z innego zdjęcia. W tym przypadku odtworzenie munduru żołnierza było niemożliwe, na szczęście zachowała się fotografia przedstawiająca pradziadka w grupie innych żołnierzy jego jednostki.

Proste? I tak i nie. Sztuką jest takie dobieranie i kopiowanie pikseli, aby naprawione miejsce było nie do odróżnienia. Nie pomoże tu najnowsza wersja Photoshopa i wielki monitor, o wiele przydatniejsze jest wyczucie, dużo cierpliwości i wiele godzin pracy.

Powiększony obraz ujawnia swoje ukryte fragmenty. Słabo je widać gołym okiem, ale w dużym powiększeniu ujawnia się esencja form i kształtów, tworzących niepowtarzalny charakter fotografii. Faktury materiałów, ich kolory, cienie, kształty... Wszystko to należy zachować, naprawiając fragment po fragmencie. Sukces renowacji fotografii polega właśnie na zagłębieniu się w świat tych szczegółów, naprawieniu uszkodzeń, ale zachowaniu zdrowych miejsc fotografii takimi jakie są. Nagrodą za cierpliwość jest odnowiona fotografia ciesząca oko właściciela.

---

Krzysztof Filipek
Renowacja fotografii

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Zagniewana?

2012-04-16T11:35:00.002+02:00

pewność czy niepewność

2012-04-14T16:21:00.001+02:00

pokora

2012-02-29T09:07:00.003+01:00