O outeiro de blancolexitimo

Algunhas cancions ...

2009-12-19T17:44:00.005+01:00

... teñen un poder de evocacion imposible de imaxinar.

Esta debuxa sempre a misma pelicula na miña cabeza: Retratame dias nos que, vivindo nunha campana de cristal, certos rituales que hoxe resultan banales semellaban facernos parecidos os deuses (como escribia Baudelaire): Despois de cear cafe e conversa no Apolo, Lowenbrau negra no DrakStore para logo sair de Viacambre, baixar pola rua que, torcendo a esquerda, te levaba o garito dun tal Joaquin que un dia viñera torear as festas do Castiñeiriño. Puxo unha taberna torera para rematar montando unha das primeiras discotecas de Santiago.
Era o Yohakin (Hipi-Naki para alguns). Nel reinaban as musicas do Balado, un camareiro italiano e a P.

O mundo era unha bola amorfa sometida a un horario alienador e ti vivias nunha burbuja na que o relo camiñaba a gusto do consumidor.

E cantaba Jara e ti recordaste coa mirada perdida por aquela pista, ainda baleira, imaxinando as ruas molladas polas que Amanda corria, iluminandoas, na busca de Manuel.
¿Iluminarias da mesma maneira que a P. camiñando pola Pontepedriña.?

Despois, avanzada a noite, podias acercarte o Loan para comer un pedazo de polo, mentras un xigante vestido cunha tunica que respondia o nome de Alejo contaba os usos que na relacion amoroso podia ter unha goma das do butano despois de facerlle uns cortes coa navalla.
O seu irman pequeno, que se chamaba (non sei si se seguira chamando) Michi, decia aquelo de "Tengo mas hambre que las gallinas de la Tia Maria, que se comieron las vias del tren creyendo que eran lombrices".

Dias e noites de cerveza negra, para min, mentras que polo aire andaba merodeando unha ninfomana subvencionada chamada heroina.

Era o momento de tomar partido: Ou Hendrix e Joplin eran uns deuses, ou unhas simples marionetas.

Ainda que para min non habia duda (a pesar de Hey Joe), cada un xogou as suas cartas.

Anos despois, nunha noite nostalxica e solitaria, ocurriuseme ir tomar unha birra o DrakStore.
E ali estaba a P. O brawn sugar enchera de costurons a cara da que un dia iluminara as ruas da Pontepedriña.
Falamos de vagar.

Antifranquistas de primeira linea que o Dictador ferrolano non conseguira mover, convertidos en mansas ovelliñas.
Antigos anticapitalistas humillados diante de calquera mequetrefe que vendese a que alguns pensaron que seria a heroina capaz de vencer a tuberculosis.

Eran armas mortiferas, de destruccion masiva, que alguns promocionaban descaradamente mentras que os que mandaban miraban para outro lado.

O paraiso (perdido) non estaba nas pedras dun mosteiro calquera da Ribeira Sacra.
Ou nunha sociedade na que todos tivesemos os mesmos dereitos.
Non. Do paraiso tamen se podia decir "Pongamelo para llevar".
E en calquera portal oscuro: mechero, cucharilla, limon, ...

Porque o que corre tras dun cabalo salvaxe nunca sera capaz de botarlle o lazo para montar nel.

¡E hai que ver como se rian os que foran armados cabaleiros!

Os xoves, callos

2009-12-10T15:49:00.004+01:00

Sentome, con pouco tempo, para botarlle unha vista a prensa e comentar que o azar parece estar apoiado en el quicio de la mancebia.

Estaba estibando a equipaxe para abondanar definitivamente a politica local e plantearme a continuidade do Outeiro.
De decidir seguir sachando neste pedregal, debia trazar o rumbo do veleiro.
Teño claro que O Outeiro de blancolexitimo nunca navegara vento en popa.
Para facelo, ese vento teria que soplar para todos.

E nestes anos vividos, Eolo sempre bufou para uns cantos.

E nesto que me chega noticia dun Informe.

Queren as circunstancias que ese documento me colla con responsabilidades de representacion que non me correspondian e que a boa veciñanza, e a responsabilidade, fixeron que tivese que seguir asumindo.

Compre aclarar que hai un tempo lia os informes (o que lles podo asegurar que non boto de menos) e agora falanme deles.

E curioso como o destino torce os camiños que un estaba decidido a recorrer.

Produceme hastio pensar en ir marcha atras e volver os tempos da Casa Pita, do xuez Tain, do Consello de Contas e de toda aquela artilleria argumentativa, escrupulosamente democratica, posta en xogo no debate politico.

A cuestion e simple:

¿Podera blancolexitimo ser pita nuns ovos con xamon?
¿Ou estara condenado de por vida a facer o papel de porco?

Esto da ideoloxia e peor que unha hipoteca: Da hipoteca tarde ou cedo acabas saindo.

ACLARACION:
Acabo de chegar a casa e, despois de ler o comentario e reler o que escribin, admito que e dificil entender o que quero decir.

Falo da miña Presidencia da Comunidade de Propietarios do garaxe que esta debaixo de Doña Agueda e dun Informe dos tecnicos municipales no que, o parecer, se afirma que o Concello non ten responsabilidade algunha no deterioro dese espacio publico.

Estou escribindo con informacion obtida dun veciño, polo que poño en solfa todo o que aqui estou redactando.

Se fose certo pareceme unha provocacion, sobre todo despois de ver como outra praza con garaxes debaixo ven de ser amañada con diñeiro publico.
O ambiente entre os propietarios e de todo menos pacifico e hai quen pensa que estamos sendo utilizados coma moneda de cambio dalgunha liorta politica.

E claro, veñenseme a memoria aqueles informes que permitiron que un patrimonio betanceiro coma a Casa Pita fose desguazado.
Se recordan, o xuez Tain dixo que non podia emitir sentencia porque se retiraran as denuncias.
Todo eso anda por algun recoveco dun disco duro externo que teño por aqui.

Parece que falaremos deso. Ainda que a min me resulte tan pesado coma correr unha media maraton.

¡E o destino!

No que ten que ver co Outeiro, quero que quede claro que me sigue parecendo asombroso o nivel de seguimento que sigue tendo despois do estado de semiabandono no que se atopa, debido a que os dias so teñen 24 horas e o Administrador esta mais exprimido que o estomago de Carpanta.

Unha norma escrita da blogosfera di que si queres que a tua bitacora sexa seguida tes que escribir con regularidade sobre temas que teñan tiron mediatico.

Como aqui non se sigue esa norma e sen embargo o contador chega a sumar 260 movementos en 24 horas, empezo a pensar que este pedregal en mancomun ten vida propia e leva camiño de independizarse de blancolexitimo.

Xa fai uns meses que lle concedin o dereito de autodeterminacion. E agora ando animandoo e dando vivas a Escocia.

Pero non se decide: ¿Medo a sensacion de valeiro no bandullo que produce o libre albedrio?

Decia o meu amigo J. (¿por que ruas paseara?): Se tes descendencia e medios economicos debes empadronarte a 200 km de calquera facultade universitaria.
- ¿?
- E a unica maneira de que os fillos se vaian da casa os 18 anos.

Aviso

2009-12-09T17:24:00.002+01:00

Acabo de darlle saida por ultima vez a todos os comentarios de quen, firmando superhenry, e un vello militante da exclamacion e do insulto deshinbido contra o Administrador.
De seguro que ten as suas razons.

Ainda que os seus exabruptos contra a miña persona me parecian eloxios polo metodo de reduccion o absurdo, en dous lugares distintos me comentaron, quenes teñen por costume visitar este Outeiro, o desagrado que lles producia ter que estar lendo insultos continuamente.

E unha evidencia que superhenry pretendia boicotear esta bitacora.
De seguro que tamen ten as suas razons.

Poderia xogar agora nese terreo que vai da ironia o sarcasmo, sacandolle punta a algunha frase de Jacques Lacan collida a vuelapluma.

Pero non e o meu estilo. Decirlle, señor superhenry, que me teño divertido (non hai nada ironico no termino) cos seus escritos e incluso algunha vez me pareceron interesantes.

Penso que se lle decidase a mitade da coraxe a sua tese doctoral, ben seguro que a dia de hoxe seria vostede un brillante doctor en ¿Matematicas?.

No tempo de vida que lle poda quedar a este pedregal en mancomun, non contaremos mais coas suas altruistas aportacions.

Asumimos o descenso de materia gris que a dolorosa decision supon.

Factual

2009-12-07T19:48:00.003+01:00

Da man de Arcadi Espada nace un novo xornal electronico.
Imprescindible para calquera heterodoxia que se precie.

Desmitificando:
Certo xornalista, moi nomeado aqui en tono eloxioso, ven de afirmar a miña vision esceptica da maior parte do estamento pseudointelectual que anda por tertulias e saraos.

Unha informacion seria e creible ven de decir que o motivo de certas desavenencias eran 6.000 euros/mes por aparecer nunha TV autonomica.

Cada dia que pasa confirma que a miña devocion por Don Antonio Gramsci e un dos poucos baluartes que me quedan nesta feira de vanidades (e de miserias).

Falando de tertulias, resultoume gracioso que Espartaco Quintana fichase pola COPE.
Non polo feito en si, que non me interesa o mais minimo. Ven a conto polos comentarios dos seus compañeiros de militancia que durante un tempo me compararon con Jimenez Losantos, do que afirmaban era asiduo ointe.

Como levo repetido mil e unha veces, os feitos -que son indiscutibles- terminan por poñer a cada un no seu sitio.

Mentras uns insensatos agrafos xogan co estado de dereito facendo da Constitucion unha pelota de ping-pong, parece ser que Javier Solana deixa a actividade politica.

¡Que distinta seria unha socialdemocracia de corte europeista comandada polo catedratico de Fisica, en lugar deste desbaraxuste orquestado por politicos profesionales de escasa formacion que nunca traballaron: Zapatero, Blanco, Montilla, Pajin, Aido e demais cuadrilla!

Pero non nos engañemos: Eles ocupan o poder porque unha parte importante da sociedade española os vota.
Xa teño escrito que, a pesar do pequeno prestixio que un poda ter en certas cousas, cando lles explicaba co Decreto na man a uns veciños xubilados da Agraria que eles non cobrarian os 400 euros, era conscente de que non me estaban crendo.

Sucede que a razon non ten moito que facer cando se enfrenta coa fe.

E a fe e a democracia son coma o aceite e a auga.

Antonio Garcia-Trevijano

2009-12-05T04:33:00.003+01:00

Autonomicas 2009

2009-11-27T20:49:00.005+01:00

Atopeinos nunha carpeta na que hai unha morea de estudios sobre cuestions politicas.

Dame pena eliminalos sin que vexan a luz, polo que publicarei alguns.

Visto agora pareceme increible que lle dedicase tanto tempo a estas cuestions.

Pero satisfaceme moito atopalos. Penso que son este tipo de cuestions as que me definen e delimitan o campo dos que traballan polo interes comun sin pedir nada a cambio.

Se a ideoloxia non se suda, queda nesas charlas de cafe dos que falan de arreglar o mundo.

E hai un mundo entre falar de cambiar as cousas e coller o pico e a pala para levantar os pilares dese cambio.

(Facer clic na foto para agrandar)

Corrupcion e partidos politicos

2009-11-19T01:58:00.008+01:00

Segun os datos feitos publicos polo Fiscal General del Estado, hai as seguintes causas abertas por corrupcion contra os partidos politicos:

1. PSOE: 264
2. PP : 260
3. Partidos de implantacion local : 67
4. Coalicion Canaria: 43
5. CiU : 30
6. Partido Andalucista: 20
7. GIL : 17
8. Union Mallorquina : 7
9. ERC: 5
10. PNV : 3
11. BNG : 3
12. ANV : 1
13. EA : 1
............
TOTAL : 730

Supoño que saben que o xeneral o mando da Fiscalia nomeao o Goberno e que el, a sua vez, vai tecendo a sua rede para exercer o control sobre a acusacion publica nos procesos penales.

A separacion de poderes e unha coña marinera neste pais.

Como os datos poñen a cada un no seu sitio, o Sr. Fiscal non ten mais remedio que decirnos que esa cifra representa solo o 1% dos cargos publicos españoles.

¡Que tomadura de pelo!

¿Ese 1% e pouco como di o Fiscal?

Calquera que razone un pouco sabe que a unica maneira de determinar a importancia desa cifra consistiria en facer un estudio comparado para cotexala co que sucede nos paises do noso entorno?

¿Estan o 1% dos cargos publicos franceses, alemans ou ingleses imputados nun proceso xudicial por corrupcion?

A cidadania deses paises non o permitiria de ningunha maneira. Se non recordo mal, fai pouco tempo costoulle o posto a unha alto cargo alemana vir no coche oficial a España.

Aqui nada. Se na Dictaduro eramos siervos, agora imbeciles.

A absoluta falta de respeto pola cidadania e pola verdade e o resumo das noticias que escoitan os que ven os Telediarios.

Chama a atencion que nesa carreira tola cara a corrupcion (presunta seica compre escribir) sea o Partido Socialista Obrero Español o que marche de lider destacado. A 64 presuntos corruptos de diferencia nada menos.

Se os medios de comunicacion controlados polo Goberno levan oito meses dibuxandonos un PP podrido (non serei eu quen diga que non o esta) e agora os feitos nos din o que nos din, resulta que os estrategas tiraron pedras contra o seu propio tellado.

644 asesores: Se o PP era tan corrupto coma vostedes decian, os datos que nunca minten demostrannos que vostedes sono ainda mais.

Pero non pensen que se van preocupar moito desto: embozaranse na capa, esperaran que escampe e a preparar a dramaturxia dunha nova representacion.
Saben perfectamente no pais en que viven: desmemoria e anestesia.

Habera algo mais despreciable que que alguen, que se arroupa baixo a pelliza de obreiro e socialista, utilice o seu cargo politico para enriquecerse.

Pero eso seria se as palabras significase algo. PSOE e hoxe un logotipo: Marketing empresarial.

Habera que invertir o razonamento que a clase politica, que non se ruboriza o mais minimo cos datos, utiliza: A maior parte dos politicos son honrados e hai uns cantos que non o son.

Terei que escribir unha vez mais o que levo predicando (probabalemente in eremo) durante este tempo: O sistema electoral, a lei de partidos e o mecanismo de financiacion dos sindicatos son xeneradores per se de corrupcion.

Este argumento reiterativo queda outra vez avalado polos datos (os feitos e os numeros colocan sempre a cada un no seu sitio).

Daquela o sistema e corrupto, ainda que en todas as organizacions haxa xente honesta (supoño que cada vez menos) que pensa que a dedicacion politica e un servicio publico.

Entre eles e o resto dos cidadans libres deberiamos poñernos mans a obra para salvar a democracia, pois en lugar de parecernos cada dia algo mais a Francia (por poñer un exemplo), imos camiño do Mexico do PRI ou da Arxentina populista.

A min, que desde este Outeiro en mancomun sacho todas as semanas sabendo que a colleita e unha utopia, empeza a rondarme a nausea.
E ela e antesala do desalento.

Con Franco victorioso, o poeta abandonaba España decindo que o militar se quedaba con todo pero que el ibase coa palabra.
¡Pobre poeta!: Versos contra os fusiles.

E un xa vai canso. Moi canso.
Exprimido.
Casi deshidratado.
Liofilizado.
Irradiado, vituperado e vacunado contra a gripe A.

Pero chantado coma un penedo no cumio deste outeiro: Inamovible.
Impermeable.
Indestructible.
Indivisible.
Inmutable.
Atomo de Dalton, a fin de contas.

Nestas alturas graniticas facemos nosas as Coplas de la defensa de Madrid:

Madrid ¡que bien resistes!
Madrid ¡que bien resistes!
Madrid ¡que bien resistes!
mamita mía los bombardeos, los bombardeos

De las bombas se ríen
de las bombas se ríen
de las bombas se ríen
mamita mía los madrileños, los madrileños.

Porque eles non teñen mais que uniformes e avions, bombas e fusiles e prensa, radio e television.
E nos temos a palabra e a razon, a verdade e a etica do noso lado.

Con esa pocion maxica de Panoramix somos, a fin de contas, irreductibles.

CODA:
O marcador da barra lateral vai camiño do 100.000.
¿Non sera ese un sintoma de que nos imos facendo maiores e temos que cambiar de vida?

D. Antonio Chacon

2009-11-16T17:20:00.002+01:00

Falando da educacion

2009-11-12T15:38:00.003+01:00

Ainda co sabor do cafe e dos dos callos no fondo do paladar, sentome para ler a prensa e, tal e como esta sucedendo nestes ultimos tempos, escribir de corrido sobre o que no momento se me pasa pola cabeza.

Admito sin rechistar que se me califique de onanista.

Non quero afondar na sensacion de ridiculo que sinto cando leo e escoito as andanzas del armado caballero Rodriguez Zapatero e os seus escuderos.
O enorme rubor que me provoca este espectaculo do secuestro do barco animariame, se vivise na Raia, a empadronarme en Portugal.

Compre coraxe para, decindose de esquerda, manifestar en publico que se votou por estes cabaleiros.

Os nosos gobernantes son ridiculos, logo os que os puxemos ali somolo, si cabe, en maior grado.

Nun pai europeo democratico estes incompetentes andarian polo 15% dos votos (quero manter a ilusion de que polo PSOE circulan outro tipo de cidadans). En España triplican esa cifra.

Herdanza do franquismo.

Deixando claro que a miña sensacion personal e a de sentirme gobernado por adolescentes, pretendo dedicarlle o movemento das miñas neuronas a algo que, o meu entender, mereza a pena.

Vostedes sempre poden cambiar de URL e conectarse a outros outeiros.

Falabamos hoxe sobre igualdade e educacion publica, un tema sobre o que entenderan un leva reflexionado moito.
E cando se reflexiona reposada e dialecticamente sobre unha cuestion, un termina por manexar case todas as variables que influen no fenomeno.

A esquerda, a de verdade, partia dun presuposto radical: Cambiar o premisa de "A cada uno segun su trabajo" (e decir, capitalismo) por "A cada uno segun sus necesidades"(socialismo real, tamen chamado comunismo).

O fracaso estrepitoso ven determinado non so pola pouca consistencia do planteamento teorico, senon e sobre todo polo feito de que o control do poder creou unhas novas clases dirixentes non moi distintas daquela burguesia (ou aristocracia) a que supostamente se combatia.

A premisa anarquista de que compre cambiar o home antes de cambiar a sociedade (que eu redacto coma que "Non poden existir sociedades libres se os homes que as integran non o son") e un axioma incuestionable.

A esquerda europea (a receta non e valida para outros contextos xeograficos) movese hoxe cun planteamento teorico distinto: A cada un segun o seu traballo sempre e cando teñamos todos garantizadas unha serie de prestacions que nos permitan vivir dignamente.

E hai tres prestacions esenciales: Educacion, sanidade e seguridade.

Diselle Estado de bienestar.

Teño que deixalo. Publico e logo sigo coa disertacion, pois teño deixado cousas polo medio que despois envellecen sin ver a luz.

E eu, xa o teño dito moitas veces, escribo tamen para min.
Para gardar as miñas inquidedanzas e logo, tendoas a man, vivir eses momentos de nostalxia que tanto nos din da insoportable levedad del ser.

¡Vemonos!

Flamenco

2009-11-09T19:03:00.003+01:00

J era un inxenieiro andaluz co que compartin tardes de mili e cerveza en Tenerife.
Fai desto 30 anos.

Tiñamos moito en comun, pero diferenciabamonos nunha cuestion esencial: el cantaba moi ben.

Recordo aquela do que iba sempre a pe e via pasar os señoritos a cabalo.
Invitaba a pel a ser de galiña.

Un dia, falando da miña ignorancia e falta de criterio sobre o flamenco, dixome: "Empieza por los Pavon"

Amalia Rodrigues: Uma casa portuguesa

2009-11-05T22:36:00.001+01:00

Estadullo

2009-11-04T15:50:00.003+01:00

Acabo de sentarme co cafe diante para ler a prensa e e os comentarios dos contertulios.

Pasoume algo extraño: Lin o que eu mesmo escribira coma se fose cousa doutro. Empezo a sentireme travestido cando escribo coma o fixen onte pola noite.
Alleo: Coma se o escribise por compromiso.

E eso non pode ser.

Tanto a referencia o documental de Flaherty coma o prurito de ter lido a Manuel Sacristan parecenme dunha pedanteria insufrible.

Volvo escribir coa directa posta, convertindo en dixital todo o que se me pasa pola cabeza.

E eso non pode ser.

Pero non todo son desventaxas: Acaban de virseme a cabeza dous recordos que me fan esta sobremesa moito mais agradable.

1. Meu pai decindome "Colle a corda e afua no estadullo de diante", despois de tirarme a corda por enriba do carro do pais cargado de toxos.

2. O poema de Ramon Cabanillas ("Meu carriño") cantado por Miro Casabella.

E dille os irmáns que atopes
que nas mans dun home enteiro
o estadullo carreteiro
non lle ten medo ó fusil.

Debia ser alo polo 1970 ou 1971, cando o Grupo de teatro Valle-Inclan de Escairon (que daquela probablemente xa tivese por nome Os Irmandiños), andaba de xira con "A revolta" de Mariñas del Valle (recordo especialmente Allariz).

Sonaba de fondo a cancion de Miro Casabella mentras un se iba cara o publico tratando de decir cos xestos "¡Erguete pobo galego!".

¡Lévame por onde escoite
a fala doce e sentida
entre bicos deprendida
no colo de miña nai!

¡Que botados pra diante eramos os de Escairon!
Non me explico como non acabamos todos presos.

IBI

2009-11-04T02:31:00.007+01:00

Parece que estou condenado a sachar neste pedregal en mancomun.

Algunha xente, coa que un leva vivido moito, dictamina que o compromiso que toca hoxe e seguir berrando verdades coma estadullos desde este Outeiro.

Dis que estas canso, que che parece que o Outeiro xa cumpliu a sua mision e que agora son outros os que teñen que tomar o relevo. No caso de que ainda queden homes libres (enteiros rimaba Cabanillas acertadamente: son enteiros os que non estan capados). Intelectualmente, claro.

Asi que toca ser un Home de Aran, querido profesor Sacristan.

Sachar sin levar nada para a casa e duro. Compre ter a coraxe dun maratoniano.

Sobre todo cando un ten archivados na pituitaria os aromas daquelas arcas de carballo (centenario polo ancho das tablas) cheas de centeo e coas mazas repartidas por enriba.

Chegaronme hoxe os extractos bancarios dos impostos municipales que a Diputacion xestiona.

Os meus bens limitanse a ser copropietario dun piso de 92 metros cuadrados con plaza de garaxe anexa, e tres pedazos de terra os que se accede por unha servidume de pe (camiño de medio metros de ancho).

Un dia escribirei sobre esas leiras que na escritura figuran con razon coma indivisibles.

Asi que collin os recibos recenchegados do 2009 e xunteinos cos do 2008.

E como as matematicas se me dan ben ...

Ben	2008 (euros)	2009 (euros)	Variacion (%)
Piso	272,52	307,54	12,85
Garaxe	36,21	39,11	8,00
Leiras	1,01	1,88	86,14
TOTAL	309,74	348,53	12,52

Nuns tempos nos que estamos en deflacion (os ben e servicios costan hoxe menos que hai uns meses) que os meus impostos municipales suban un 12,52% e un atraco.

¿Quen pensaron que iba pagar as sentencias, as audiencias, as desavenencias e as ocurrencias dos que nos gobernaron e gobernan?

Cando un concello esta integrado maioritariamente por cidadans, os concelleiros saben que son empregados o servicio desa cidadania que e a que lle paga os soldos.

Cando esto non sucede, os concelleiros acaban convertindose en aprendices de cacique. En repartidores de prebendas que terminan por confundir os dereitos dos cidadans con magnanimas concesions da autoridade.

Por non falar da corrupcion, inherente a este sistema electoral, que todos os dias ocupa as primeiras paxinas.

E cando os homes libres (cada vez teño mais claro que o sexo femenino predomina no colectivo) pedimos contas todo o mundo cala.

Por eso hai que berrar mais forte desde o Outeiro:

¿Por que me suben vostede os impostos un 12, 52% sin decirme nada, señores da Corporacion Municipal?

¿Onde vai parar eses 40 euros, señores do Grupo de Goberno?

Eu teño dereito a saber o que vostedes fan cos meus cartos e vostedes a obriga de rendirme contas.

...

Silencio.

...

Tiramos un muro e agora xa se estan encofrando os cementos dun novo.

Omerta.

Oscuridade.

Opacidade.

Collan os seus recibos e boten contas.

¡Si cadra poderiamos facer algo para que ninguen dispoña dos nosos cartos sin o noso consentemento!

Ou si eso lles parece demasiado botado para diante, ¡o mellor poderiamos pedir que nos desen unha explicacion!

¿Recordan que hai un par de anos nos movilizamos para que as explicacions se nos desen sin ter que pedilas?

E fomos case 1.500.

Iba ser un Concello con paredes de cristal.

Non pode existir unha sociedade libre se non hai homes e mulleres que o sexan.

Non e posible.

ANEXO:
Como non sigo os avatares da vida municipal, poderia ter sucedido que alguen presentase unha mocion solicitando que o Goberno Municipal rebaixase o coeficiente que se lle aplica a valoracion catastral que, segun creo, e competencia de Facenda.
Considerese nese caso que onde decia Corporacion Municipal digo este ou aquel Grupo Municipal.

Etiquetas de Technorati: concello de Betanzos,blancolexitimo

Para pechar unha etapa

2009-10-27T13:58:00.009+01:00

Supoño que a ninguen lle interesa xa o que ten que ver con blancolexitimo e CxB.
Asi que compre pechar a maleta e subila o fallado para deixar que as telarañas lle dean pasaporte o pasado.

Por respeto a gran parte das personas que participaron no proxecto (sigan nel ou non) vou poñer punto final a esta etapa.

Prefiro quedarme coa imaxe de familias enteiras metendo papeletas nos sobres para aforrar cartos, e condenar o olvido tanto a misgarages como a aqueles que deberian asumir e non asumen a responsabilidade de dilapidar (supoño que por intereses personales) un patrimonio comun ganado co esforzo de moita xente.

Coa trama engominada campando polas cañerias do PP e cos alcaldes socialistas presos, a corrupcion que forma parte do sistema mostrase un dia si e outro tamen.

Discuten para saber quen e o menos corrupto porque parten da premisa de que a corrupcion ten concelleiros e parlamentarios en todas partes.

O total desprestixio da clase politica que a oligarquia de partidos xenera non a discute hoxe ninguen.

As leccions de moralina que algun que outro militante pretende seguir dando, amparado pola sombra fresca do partido, empezan a ser sintoma de desequilibrio.

Habera personas que, avaladas polos feitos, merezan o noso respeto. Pero eses discursiños xenericos sobre o plus de honradez que otorga a militancia neste ou en aquel partido politico pasaron de moda.

As leccions de honestidade danas os que todos os dias munxen as vacas, sachan as patacas ou andan a volanta, para que a maña seguinte coman os nosos fillos.

¡Xa esta ben de salvadores de todos nos que non son nin capaces de salvar a sua propia familia!

¡Como cambiaron as cousas nun par de anos!

¡As miradas que percibias nos ambientes nos que te moviches toda a vida cando te salias do discurso tribal da esquerda oficial!
Alguns que saben do aprecio mutuo (o que da unha confianza que non ten precio) eran mais explicitos: ¡Pero como podes defender ti eso!, ¡Estaslle facendo o xogo o PP!

E hoxe escoitas en boca desa xente a mesma linea argumental que ti mantiñas hai un par de anos (Hoxe mesmo unha votante socialista me comentou, lendo unha noticia do periodico, que se arrepentia dese voto).

Xa ninguen defende a Zapatero: Atacase o PP.

E todos aqueles interesados polos mecanismos de control social, saben que e un cambio cualitativo importante.

Porque cando se chega o paroxismo de que che din no plazo de dous meses:

- No subiremos los impuestos
- Solo subiremos los impuestos de las grandes fortunas
- La subida de los impuestos afectara sobre todos a las clases medias, pero hay mucha gente que esta de acuerdo en pagar mas para que los parados puedan cobrar.

Cando esto sucede so hai dous camiños: Ou asumes que eres imbecil ou tes que deducir que che estan tomando o pelo.

Pero os politicos son un reflexo dunha determinada sociedade. E a nosa e unha sociedade na que a democracia real (o poder reside en todo momento no pobo soberano) non calou o suficiente. Sociedade anestesiada e un termino que define a situacion.
Para recibir leccions topicas de democracia formal chega con escoitar a moitos politicos locales.

Nun momento coma este no que compre movilizarse para defender a democracia e conseguir o cambio do sistema electoral, a eleccion directa dos alcaldes, as listas abertas, a eleccion por distritos e a doble volta, a limitacion de mandatos, etc., os movementos cidadans que asumen a decision de represantar os veciños son imprescindibles.

Teño escrito que todos e cada un dos votos de CxB foron a dinamita necesaria para facer saltar polos aires unha democracia formal que estaba afogando a democracia real a que temos dereito todos os que vivimos en Betanzos.

Rotas as alambradas que separaban os politicos de partido dos demais, e o momento no que cada betanceiro ten que decidir o que esta disposto a poñer en xogo para dar o seguinte paso.

¿Cantos estan dispostos a elexir os mais capaces e honestos sin importar o anagrama que leven na papeleta?

¿Cantos estan dispostos a asumir a representatividade dos seus veciños?

Porque nunha cousa coinciden os pensadores que merecen a pena: Ou dinamitamos o sistema electoral e a lei de partidos, ou a lei de partidos e o sistema electoral dinamitan a democracia.

E o compromiso que deberia adquirir a xente nova de cara a sociedade do futuro: Vivir nunha democracia real que fose garante da libertade individual, igualitaria e participativa.
A uns tocounos, por edade, o franquismo. A eles a seguinte etapa.

Claro que o primieiro e negarlle o pan e a sal a todos os manipuladores que os queren levar o pasado, a Guerra Civil, para facerlles sentir o orgullo de declararse antifranquistas.

Adxetivo que con Franco morto resulta ridiculo.

¿Non sera tamen eso premeditado?
¿Non sera unha estratagema para apartar a xente nova e preparada do exercicio do poder?

O dia seguinte ...

2009-10-20T15:48:00.000+01:00

Lemos na paxina oficial de CxB un novo comunicado. En realidade e un discurso vello e repetitivo que, polo que me contan, perdeu moita da sua credibilidade.

Dame moita pereza escribir sobre este tema, pois nel movome entre a indignacion e a pena.
Indigancion pola certidume de que alguen e responsable de despilfarrar un prestixio ganado con gotas de sudor de todos os que participamos no proxecto.
Pena o ver como algunhas personas se deixan levar cara un precipicio que pon en duda a sua propia honestidade.
Porque a promesa electoral de claridade e transparencia ten que empezar, como non pode ser doutra maneira, polas actuacions do propio partido.

Vaiamos o comunicado:

"CxB nació con una vocación de cambio respecto a la etapa anterior. Hemos dado muestras suficientes de una voluntad inequívoca de subsanación de las irregularidades por la vía política, lamentablemente nos vemos obligados a acudir a los tribunales y todo el mundo debe tener claro que no permitiremos que con nuestro conocimiento se cometan irregularidades premeditadas o se atente a la necesaria transparencia de lo público".

¡Estan tan gastadas estas frases!

¿Alguen no seu sano xuicio resolve as irregularidades nos tribunales?
Eu pensaba que ali se dirimia a existencia ou non de delitos.

O que sigue lino duas veces, a segunda en voz alta, para escoitalo e cerciorarme de que estaba escrito de verdade: "El archivo de la querella en primera instancia es algo que ya teníamos previsto y asumido desde el primer momento".

Aparte do tono de suficiencia e infalibilidade co que se redacta, ¿como pode unha persona seria poñer a firma debaixo do que esta aqui escrito?

Tomase ilegalmente unha decision que dilapida os cartos dos betanceiros en abogados e que supon, ademais de levar a un funcionario municipal diante dos tribunales, que alguns militantes abandonen CxB.

E a Xunta Directiva cunha frivolidade inaudita vennos a decir que non ten importancia, que estaba todo previsto.

¿Estan de broma? ¿Onde esta a camara oculta?

¿Como non poden ver o pouco serio que resulta todo esto?

¿Como se pode andar xogando con tanta irresponsabilidade cos cartos dos betanceiros, coa honra dos funcionarios e co traballo das xentes de CxB?

¿E irresponsabilidade, incompetencia ou as duas cousas a vez?

¡Que vergonza!

Claro que despois dise: "(...) de todos modos en la justificación de archivo del juzgado nº2 de Betanzos “no se pone en cuestión la existencia de irregularidades en el expediente” sino que no tiene entidad suficiente para que tenga una trascendencia penal".

O argumento ruboriza.
¿Que calificativo merece o que leva os tribunales algo que non ten trascendencia penal?
Aclarado o dilema anterior: Incompetencia.

Pero, ¿quen e o incompetente?
Repito a pregunta que xa fixen: ¿De onde saiu a idea de levar o xuzgado o Secretario?

¿Do mesmo lugar do que saiu a luz a ocurrencia de escribir nun panfleto infumable que "La parcela esta construyendose sin haberse adjudicado definitivamente"?

Por si quedaba algunha duda: "El objetivo fundamental que perseguía CxB con la denuncia pública ya está conseguido, que no es otro “que se corrigiesen algunas prácticas irregulares que se venían sucediendo en esta administración”".

Resulta que foi un exito denunciar o Secretario do Concello.

Meudeus, hai alguen que di que, despois de gastar uns cartos que foron asignados para outro fines, desprestixiar a un funcionario e apartar do partido a militantes que defendian o que os feitos corroboran que era o correcto, a denuncia cumpliu "El objetivo fundamental que (se) perseguia ..."

¡Que desprecio para todos os que temos que ver con este asunto!

Concluo pensando que, ainda que a prensa afirmaba que CxB recurriria a decision xudicial en instancias superiores, polo que deste comunicado deduzo non se producira tal.

Xa ven o claras e transparentes que temos as cousas os votantes de CxB. Andamos lendo entre lineas para ver se deducimos o que fara o partido polo que votamos nun tema tan trascendente coma este.

Dos outros xuicios tampouco sabemos absolutamente nada.

Polo que ten que ver coa asuncion de responsabilidades politicas, ¡que queren que lles conte!

CODA:
Por un comentario que me fixeron:
¿Que faria blancolexitimo se a Asamblea fose convocada como e debido e, despois de discutir como se facia antes, saise de xeito legal e estatutario un acordo maioritario para establecer un proceso xudicial contra o Secretario do Concello?

Din os Estatutos de CxB:
Artículo 7º- Deberes de los afiliados.
- Acatar y cumplir los acuerdos válidamente adoptados por los órganos directivos del partido.

Presentaria a miña solicitude de baixa en Cidadans por Betanzos.
E escribiria aqui que o fixen por non estar de acordo con que se xudicialice a vida politica por unha simple cuestion administrativa.
Nada mais.

¿Como foi que pasaron 40 anos?

2009-10-20T02:39:00.000+01:00

Fausto: O barco vai de saida

2009-10-11T16:35:00.000+01:00

Poidemos ler un dia

2009-10-06T20:05:00.006+01:00

unha noticia escueta: A xueza de Betanzos archiva a denuncia de CxB contra o Secretario do Concello.

Manteñense, pola contra, as querellas presentadas polo Secretario e por unha empresa constructora. Estas contra CxB.

Poderia supoñerseme certa alegria, pois esta noticia avala os meus argumentos no proceso que supuxo a miña saida de Cidadans por Betanzos.

Pero deixame bastante indiferente, pois quero supoñer que a maior parte da xente con certo criterio politico desprecia os que xudicializan a vida politica de maneira gratuita.

Salvo en caso de flagrante delito, compre agotar as vias da politica antes de xudicializar esa mesma actividade politica.

Xudicializar a vida municipal por tonterias (chamanlle irregularidades) e propio de irresponsables.

Se ademais se trata dunha alternativa recen nacida e orientada a mellorar a vida diaria dos veciños, resultame imposible encontraralle explicacion.

Pensando sempre no interes colectivo da Agrupacion e na obriga de dedicarlle o tempo e o diñeiro a resolver os problemas dos veciños.
Que foi para o que fomos elexidos.

¿Como se mete unha alternativa veciñal neste lio xudicial?, preguntaranse.

E inexplicable.

Vivimos nun pais no que todos os dias nutren os periodicos escandalos municipales que teñen que ver coa estafa, o nepotismo, a prevaricacion e demais lindezas.

E no concello de Betanzos, a algun esclarecido se lle ocurriu denunciar o Secretario por non levar un papel.
Tendo en conta, ademais, que nun Pleno a Alcaldesa asumiu a responsabilidade dese feito.

Pleno o que, se non recordo mal, CxB levou unha proposta consistente en aplazar a toma de decision sobre O Refoxo, para logo absterse na votacion da sua propia proposta.
Como ven, inclasificable.

¿A que intereses responde esta estratexia?

Tampouco son quen de visualizalos.

Os do futuro dunha agrupacion politica independente denominada Cidadans por Betanzos, estou seguro que non.

Como sei que as ideas non as trae unha paloma mensaxeira, ¿non compromete a claridade e a transparencia que se predica para darlle unha explicion os cidadans sobre como se xestou este vodevil?

Porque, ¿quen vai pagar os abogados e demais gastos deste xuicio e as fianzas e os gastos dos outros dous que quedan a espera?

¿Os betanceiros?

Se o imos pagar entre todos queremos sabelo todo tamen.

Claridade e transparencia.

Neste blog podense encontrar as contas do concello e saber o que lle estamos hoxe pagando a todos e cada un dos concelleiros: Eso si e claridade e transparencia.

Nestes ultimos tempos, no que ten que ver coa claridade e a transparencia, o unico que recibimos de CxB foron discursos.

E a unica vez que se poñen en contacto con nos , alguns votamos esa candidatura, e para meternos nos buzons un documento indescifrable sobre a urbanizacion de O Refoxo.
Non creo que o leran 20 personas: Un panfleto que fai referencia a outros documentos que non se acompañan ...

En calquera facultade ou centro que teña que ver coa comunicacion sonaria a chiste.

Sobre todo cando ainda non se lle comunicou os cidadans o que se fixo ou o que non se pudo facer e as suas causas.
Ou informacion sobre o estado financieiro do Concello.
Por poñer tres exemplos.

E logo a cuestion economica: Vai resultar que o aumento da asignacion os grupos municipales que propugnamos e defendemos convencidos de que permitia un funcionamento digno da representacion dos veciños imolo gastar nos tribunales.

E agora, ¿quen vai reclamar a paternidade desta decision e asumir as responsabilidades politicas pertinentes?

¿Ou botamoslle a culpa o Espiritu Santo?

¿Ou e que despois do que unha decision tomada ilegalmente causou dentro de Cidadans por Betanzos e no transcurrir da vida municipal imos esperar a que escampe?

Por respeto os cidadans e por coherencia co que se dixo durante estes anos sobre os que non asumian responsabilidades politicas pola sua actividade representativa, alguen ten que asumir a decision desta toleria.
Ilegal, ademais de toleria.

Quedabame unha pequena, moi pequena, esperanza de que este dictamen xudicial servise para responder diante da cidadania con claridade e transparencia, asumindo os erros cometidos e disculpandose diante de todos os que se viron agraviados por esta maneira indecorosa de facer politica.

Eu non teria que escribir esto que estou tecleando agora.

Pero o comunicado que se emite, do que falaremos na proxima, colocanos xa as portas do surrealismo.

Axuda que non pedin ...

2009-10-03T20:12:00.001+01:00

e que me fai alterar por un dia esa serie de relatos de despedida que situei entre domadores e trapecistas.

Un contertulio habitual, non teño porque dudar de que foi votante de CxB, entre insulto e insulto dame algun que outro consello.
No seu escrito dime que teño que recuperar o meu prestixio como politico. Se fose certo que o perdin, non teño ningun interes en recuperalo.
Penso que este blog e o que e porque a maior parte dos integrantes da comunidade do Outeiro, estean de acordo ou non co que o Administrador defende, saben que blancolexitimo fala de frente e coa verdade (a que el pensa que o e) como estandarte.

Pode que a libertade de pensamento e a defensa das propias ideas por encima da propaganda lle parezan a alguns sintoma de orgullo e prepotencia. Contra eso non podo, nin quero, facer nada. Que cada un se faga a sua propia imaxe.

Os que formamos parte da esquerda antifranquista, e seguimos defendendo hoxe as mesmas ideas (sin caer no ridiculo de apodarnos antifranquistas con Franco morto), temos certa sensacion de levedade e adocenamento hoxe en dia.

¿Como lle van facer mella os insultos e as miradas torcidas os que se xogaron a libertade, e as becas que lle permitian estudiar, por pelear contra a Dictadura?

¿Tamen eso denota prepotencia?

Pareceme moito mais interesante o de venganza e revanchismo.
¿Estase vengando blancolexitimo dos seus antigos compañeiros?
Reflexionei sobre eso e cheguei a conclusion de que non me podia vengar de ninguen pois non me sentia agraviado personalmente por Cidadans.
Ademais se un se negou a asumir cargo algun e esta decidido a rematar a sua travesia, a revancha non teria sentido.

E moito mais sinxelo: Certas personas somos incapaces de non criticar portas adentro o que tamen criticamos portas afora.
Non digo que sexa unha virtude.
O que sucede e que detestamos a doble moral.

E un imperativo etico ineludible despois de cometer, coma xa teño explicado, o erro de figurar nunha candidatura municipal.
Ese despiste e o que me deu un protagonismo que nunca antes estivera disposto a asumir.

Tamen neso que cada un pinte o seu cuadro.

¿Admitir a miña responsabilidade nos ultimos acontecementos?
Penso que queda claro no Capitulo 1. O convencemento de que esa responabilidade non desapareceu abandonando CxB, e o motivo do inicio de "Un circo".
Sacareille horas o sono por ultima vez.

Se son responsable teño que opinar cos mesmos criterios que utilizaba cando falaba do PSOE ou do BNG. Xa teño dito que, en politica, eu gardolle fidelidade as ideas e non as personas.

Despois de 433 entradas(¿canto supoñera eso en minutos?), que siguen ai sin quitarlles nin un acento (se os houbese),¿que quixera blancolexitimo non ter escrito?.
Apenas un par de parrafos do asunto Pansimer.
Pero eso tamen supuxo un aprendizaxe: Non se podia recibir un enlace interesado, poñerse a escribir e darlle a publicar entrada inmediatamente.
Levabao facendo moito tempo.
Un tempo despois fun conscente de que tamen era responsable do que outros escribian aqui.

En moitas ocasions quixen deixar de sementar polemica politica no "Outeiro", para falar doutras cuestions mais reposadamente, no mellor dos casos.
Pero, xa fose polos comentarios que se me facian personalmente ou polo constante movemento do contador de visitas (e dos comentarios), sempre volvia darlle as teclas.
Pero agora xa vou canso e costame seguir o ritmo.

Comentabame un amigo que Javier Marias non entendia o de dedicarlle tempo a administrar un blog para que alguns se divertisen insultando o escribiente.
Marias non entende que o peor que pode pasarlle a alguen que manten unha bitacora coma esta e que pasen os dias e o contador de visitas non se mova.
Comentaronme, non sei si e certo nin me importa, que nun tempo houbo a consigna de ignorar o "Outeiro de blancolexitimo".
Se o que pretendian era desanimar o Administrador, acertaban.

Porque, non sei si a pesar del, superhenry forma parte desta tribu irredenta.
Cando me insulta estame halagando irremediablemente.

Supoño que son conscentes de que non poñer ningun tipo de control nos comentarios e facer da libertade de opinion unha bandeira.
Pero tamen e peligroso.

Pero, ¡que seria da vida sin esa sensacion de peligro de vez en cando!

Estamos nas mesmas.
Despois de camiñar o debido pola beira do mar, senteime diante do teclado para referirme o que onte publicaban os periodicos galegos.
Parecia traido adrede despois de que eu decidise empezar esa novela por entregas que titulei "Un circo".
Non so no que ten que ver con CxB.

Asi que tiña pensado comentar as noticias que recollen La Voz de Galicia, La Opinion de A Coruña, e El Ideal Gallego de papel que lin mentras comia.

Sin embargo, onde mellor se contextualiza o acontecido (sucede a menudo cos temas que afectan a Betanzos) e en Xornal de Betanzos.

Tamen hoxe se fala do tema en La Opinion, "Area metropolitana" de El Correo Gallego e Xornal de Betanzos.

Pero, como deixei navegar a embarcacion al garete, teremos que aplazar os comentarios un tempo.

CODA:

1. Como se me comentou, aclaro que cando falaba o outro dia de espectaculo e sair en todas as fotos non me referia a Javier de la Fuente.

Un circo: Capitulo 2

2009-09-29T17:45:00.007+01:00

A verdade e que sinto exercer de mosca cojonera na luna de miel que segun LVG estan vivindo PP e CxB.

Pero blancolexitimo non e dos que xunguen a Parda e a Morita para levantar os torrons do centeo e, despois de pasar a grade, deixa os nabos sin botar.

Asi que despois do Capitulo 1 ven o Capitulo 2 trone ou luza o sol.

Ese amor que o parecer se profesan hoxe, parece mentira que non se tivese producido antes. Unha alternativa cidadana, que se compromete a propiciar un cambio nun poder municipal que levaba 24 anos nas mesmas mans (un dos principios esenciales do sistema democratico), dalle o baston de mando a segunda forza politica do concello.

Inexplicable desde o punto de vista politico que non se producise desde o primeiro momento unha xestion coordinada da labor de goberno (contemplada nos pactos, por outro lado).
Pero o que e inexplicable desde o punto de vista do interes politico colectivo das duas forzas en cuestion, e perfectamente explicable desde parametros personales.

Como o fin nunca xustifica os medios, polos recodos do camiño foron quedando os pilares dos que tiñan que ser os cementos dun proxecto distinto para Betanzos.
Prendida nas silvas que invaden as aceras do Valdoncel (por onde pasan todos os dias gran parte dos nosos estudiantes), quedou unha alternativa de funcionamento aberto e democratico que deberia exercer , cando menos e se os cidadans estivesen dispostos a respaldala, de mecanismo de control da factoria municipal.
O contrapunto imprescindible a tamen imprescindible politica de partidos.

Din na miña terra que os amigos se ven nas dificultades: Son aqueles que con poucas palabras se poñen a tua disposicion. E ti sabes que podes contar con eles.

Da mesma maneira, non hai mellor xeito de ver a pasta da que esta feita unha persona que darlle unha parcela de poder.
Ainda que sexa a presidencia dunha comunidade de veciños.

Retratase.

Como decia a miña non demasiado ben querida Pascal: Cuando quieras saber como es una persona mira como gasta su dinero.

Hai un tipo de personas que me costa moito soportar cando dun proxecto colectivo se trata. Son aquelas que desde o primeiro dia queren dar o espectaculo e sair en todas as fotos.

Porque penso que cando alguen exerce un cargo en representacion dun colectivo hai duas condicions indispensables: seriedade e discrecion.

Un esta ali por un esforzo colectivo e non pola sua cara bonita.
E polo respeto que merecen as decenas de personas que traballaron para colocalo nese lugar, e os centos de votantes que lle deron voz, compre tragarse o ego e comportarse coa responsabilidade que a situacion require.

Si representa a un partido politico, ten detras unha estructura que llo impon. Si actua en nome dun colectivo independente, donde o control e menor, compre elevar esa responsabilidade o cuadrado.

E o que non o fai asi, por ser incapaz de controlar un ego expansivo, debe irse para a sua casa e dedicarse a realizar actividades para as que estea capacitado.

Porque para exercer a representacion politica non o esta. Como diria un amigo meu: E o tipo de persona que che gustaria ver xugando no equipo contrario.

Asi que cheguei das vacacions e puxenme a ler ...

Yves Montand: Les feuilles mortes (español)

2009-09-29T17:42:00.000+01:00

Escairon 2009: Carreira de burros 02

2009-09-25T15:32:00.001+01:00

Un circo: Capitulo 1

2009-09-17T20:19:00.013+01:00

Pasei as vacacions no meu outeiro real e nel as cousas estan cambiando moito.
Xa falaremos deso con tranquilidade.

Sucede que tamen ali os sectores mais dinamicos dan os primeiros pasos para recuperar espacios de responsabilidade (en todos os aspectos) a marxe dos partidos politicos.
Tamen ali a materia gris esta cansa de discursos insulsos de personaxes agrafos que teñen coma unico merito representar a un partido politico (que cada vez se parece mais a unha empresa na que os fillos do corpo teñen o posto de traballo medio asegurado).

Os que buscaban a complicidade da tribu para descalificar os que defendemos que o unico suxeito de dereitos e a persona e non calquera agrupacion relixiosa, politica ou sindical, estan agora calados.
Parece que a verdade e o comportamento etico recuperan pouco a pouco o lugar que lles corresponde.
O traxecto sera longo pois un reconocese membro dunha sociedade anestesiada.

Doutra maneira non permitiria que levantasen a voz os que lle negan a un cidadan un dos principios basicos do sitema democratico: Calquera ten o dereito de presentarse as eleccions para representar os seus veciños.
E a esencia da democracia, a palla do palleiro.

Pasei uns dias en Betanzos antes de coller avions que me levaron lonxe.

Con certa distancia funme enterando eses dias de los eventos consuetudinarios que acontecen en la rua do concello brigantino.

Costabame crer que o que lia e escoitaba fose certo.
"Ten que haber un erro", pensaba.

Pero miraba a cidade desde o meu outeiro coma se dun amor antigo se tratase.
Nostalxico pero despreocupado.

E nesto unha frase descarnada interrumpeme a lectura do Beatus ille:
-"Convertichedes o Concello nun circo"
Coma un resorte o grupo neuronal que actua coma sistema inmunoloxico do meu pensamento, transmiteme a resposta.
"Dille que eso non ten nada que ver contigo", musitame.
Pero case o mesmo tempo, no outro hemisferio (na zona cerebral na que traballan as formigas da razon) elaborase outra resposta .
Esa parte dos sesos temola moi desarrollada os que nos movemos a menudo polos barrios baixos da ciencia.
Por desgracia, neste caso.
"Como vas decir que non ten que ver contigo", increpanme.

¡Maldita conciencia!

Co ben que me estaba sentando ler o poema de Horacio en bable:

Dichosu'l que, viviendo separtáu
de too lo que cansa la mollera,
como fizo la xente d'otros tiempos,
cuida non más que de cavar la tierra
que–y vieno de so pá, llibre d'usures,
por sos gües ayudáu na faena.

Non lu fai alteriase col toquidu
que llama a los soldaos la trompeta,
nin el mar, cuando bufa tan furiosu
y mete'l resoplíu na pelleya;
nin–y gusta con pleitos y camorres
andar pelos xusgaos y l'audencia;
y a los palacios de los señorones,
que tán tan altos, enxamás s'allega.

...

Pero non e este desasosego a causa pola que inicio esta novela por entregas.

Escairon 2009: Carreira de burros 01

2009-09-07T14:24:00.006+01:00

De paso por Betanzos

2009-08-06T14:40:00.002+01:00