O outeiro de blancolexitimo

2025-06-23T17:29:00.037+01:00

GALICIA	ESPAÑA	DIGITALES	ECONÓMICOS	DE TODO
La Voz de Galicia	El Pais	El Confidencial	Expansion	Muy interesante
La Opinion	El Mundo	The Objective	Cinco Dias	National Geographic
El Ideal Gallego	El Periodico	El Independiente	El Economista	Historia N.G.
Faro de Vigo	La Vanguardia	El Español	Gaceta Negocios	Viajes N.G.
Diario de Ferrol	ABC	Vozpópuli		Geo
El Progreso	El Correo	Periodista Digital		Viajar
La Region	La Razon	Libertad Digital		Aventura Historia
El Correo Gallego	Marca	El Imparcial		Traveler
Galicia Diario	As	Público
Pontevedra Viva	Sport	El Diario		El Viajero
Mundiario	Mundo Deportivo	La Gaceta
Vigo al minuto		OK Diario		El Catobeplas
Nós
Noticias Galicia		Huffington Post
				Tercera Cultura
		Diario Crítico		Microsiervos

2013

2023-05-26T01:43:00.001+01:00

Xa esta aquí.
É coma esa xata que non empreña, cando contabas co becerro e co leite para erguerte con alegría todas as mañás.
E esa que de xuvenca prometía moito: É a miña xuvenca, decíaslle a teu pai, e vai ser coma a Parda.
A Parda dera leite ata que se vendou para o matadeiro, e tiña unha mirada moi triste naqueles ollos inmensos.
Os nenos tirabamoslle dos tetos e xogabamos ó escondite no medio das súas patas.
Eran tempos nos que o leite se medía por canadas (dous litros) e a vida era un paquetiño moi ben empaquetado ó que lle empezabas a quitar o cordón lacrado que o envolvía.

Os tronos eran berros que che ensinaban que eras moi pequeno, e a chuvia non mollaba: inseminaba.

E a natureza tiña o seu ciclo, e a xente medíase pola forza da súa palabra: os saltimbanquis non tiñan nada que facer no terreo da xente honesta. Eran eso, saltimbanquis.
O franquismo, como decorado tráxico, non impedía que os caciques daquel Réximen se tentasen os machos diante da xente con honra.
No rural había unha lei non escrita pero transmitida pola historia familiar secular: Non sei como será el, decía moitas veces miña nai, pero é de moi boa xente.

Pero sucedeu que, aínda que o Dictador morreu de vello na cama, entre uns e outros chimpamos aquel decorado infame. E pensamos que alboreaba unha Galicia distinta e unha España distinta.

Pero non foi así: Franco foi dando paso pouco a pouco a que tomasen o poder aqueles saltimbanquis de outros tempos.
¡A xente terá coraxe para paralos!, pensabamos algúns ó principio.
Nada.
Cero.
Do franquismo ó goberno da oligarquía saltimbanqui.
Boba.
Iletrada.
Especialista no aceno vigoroso, na pose sería e intelectual.

Por eso este novo ano será duro.

Por eso e porque a oligarquía político-sindical síguese considerando impune despois de arruinar o país e saquear a Banca Pública, que así se lle podía chamar ás Caixas de Aforro. Eles non teñen culpa de nada a pesar de que estaban no Consello de Administración de todas elas.

Son os saltimbanquis, e dar pequenos saltiños diante do rebaño seguirá sendo unha profesión de futuro neste país que no 2013 seguirá tanto ou máis anestesiado que no difunto 2012.

Parándose a pensar

2022-04-25T17:02:00.008+01:00

Negra sombra

2021-07-25T00:22:00.007+01:00

Na busca da visibilidade:
longas noites de estudio e días longos de desazón.
Vidas de artista.
Os de aquí vainos máis a disputa París vs Panorama.

Natalia Ensemble

Soños de xuventude

2018-02-24T22:16:00.002+01:00

Aínda quedan loitadores románticos.
Non son moitos.
Iconoclastas que pensan que a sabiduría e o talento son os únicos parámetros válidos.
Malos tempos para eles.

Schopenhauer

2017-09-30T16:25:00.000+01:00

Cuantas menos razones tiene un hombre para enorgullecerse de sí mismo, más suele enorgullecerse de pertenecer a una nación.

Eterna adolescencia

2017-09-27T16:52:00.002+01:00

O primeiro é un catalán profesor da Universidade de Edimburgo e o segundo un maxistrado galego.
Se comparamos, veremos a diferencia entre os servidores do pensamento crítico (lóxico formal, dialéctico ou científico) e os predicadores do espíritu de rebaño.
Xentes da esquerda política frente a vendedores de enciclopedias.

Non fai falta dudar de quen deles será o vencedor: chega con ver o espíritu festivo co que a compañeira de banco celebra o relato para adolescentes, mil veces escoitado, contra o Presidente que os galegos cos seus votos democráticos colocaron na Xunta.

A pesares de que moitos demócratas non votamos por él.

Demócratas, digo.

A adolescencia é un estado químico transitorio dos humanos.

A eterna adolescencia é unha patoloxía.

2017

2016-12-26T01:02:00.001+01:00

Daquela era ela troska

2016-10-25T12:35:00.005+01:00

Vanse indo

2016-01-23T00:04:00.001+01:00

É o que hai.
A culpa non a ten ninguén, din os que teñen acceso ós micrófonos.
Mentras os datos demostran que tendemos a cero, unha atmósfera de mediocridade, anestesia e resignación envolve as inquietudes que nalgún momento pareceron solidificarse.
O de sempre: uns son os listos e outros os honestos.
Nas democracias os cidadáns libres deciden, nas repúblicas bananeras os profetas designan ós elexidos.
E ármanse rebaños que nos queren salvar aínda que non llo pidamos.
Decía meu pai: ¡Cómo van resolver a vida de todos os que non son capaces de resolver a vida dos seus!
É o destino: outra vez o tren da modernidade pasa pola nosa estación sin parase.
Uns rapaces que din que El miedo tiene que cambiar de bando son as novas estrelas do espectáculo televisivo.
Estando en Venezuela pode entenderse.
Vivindo na vella Europa, en pleno século XXI, o normal é que a frase sonase nunha película de vaqueiros.
Pero non o é.
O guerracivilismo, que Don José Luis Rodríguez Zapatero resucitou, medrou nos mioles que a cultura democrática non vacunou, como todo pensamento protofascista acostumbra a facer.
Outra vez representamos en Europa o papel do populista estúpido que quere ser o máis botado para diante de todos.
A historia ten demostrado dabondo que esas adolescencias as acaban pagando sempre os mesmos.
Pero eso parece ter pouca importancia.

Estupidez...

2015-12-27T18:12:00.000+01:00

é a palabra que máis levo lido estes días.
As personas para as que o pensamento crítico é a ferramenta coa que ver o mundo non falan doutra cousa.
Pero non merece a pena.
Contra a estupidez ata os deuses loitan en vano, sentenciaba Goethe.
Da dictadura franquista pasamos a oligarquía corrupta sin poñer en cuestión o espíritu gregario da sociedade na que viviamos.
Do universo caqui ós predicadores corruptos que saquearon a herdanza do franquismo, que era propiedade de todos.
Quedou nas mans duns cantos.

E agora, cando a cheiro da corrupción de politicos, sindicatos e empresarios se fai irrespirable, dannos a elexir entre o vello e dúas versións do novo: por un lado o liberalismo social de Ciudadanos e polo outro o populismo redentor de Podemos.
Os primeiros queren que sexamos Europa e cortan e pegan o que se fai en Dinamarca, Alemania ou Francia.
Os segundos non teñen referencias europeas, inventan.
Os primeiros queren pechar o Senado e as diputacións, os segundos predican: "El miedo tiene que cambiar de bando" foi unha das sús proclamas de base.
¿O medo a quen?
É a loita entre a razón e o pensamento adolescente.
En España sempre perde a razón.
Pasaría o mesmo aínda que a falta de coraxe dos dirixentes de Ciudadanos non fose tan evidente.
A oposicón patolóxica de case todos os medios de comunicación a todo o que signifique europeismo é un feito: La Voz de Galicia o día despois do puñetazo a Rajoy: páxinas 2 e 3 , PP; páxinas 3 e 4 entrevista a Pablo Iglesias e Podemos.
Era o día más relevante da campaña electoral e La Voz apostaba sin pudor.
¿Por qué?
Eu non teño unha resposta, vivindo nun país coma este todo é posible.
Agora quéixanse da inestabilidade.

Podemos predicaba que Ciudadanos era o partido do IBEX, que Rivera se drogaba...
¿será por eso polo que tiñan o apoio dos medios de comunicación?

El problema en el mundo es que los estúpidos están seguros de todo y los inteligentes están llenos de dudas. Bertrand Russell

Charlie Hebdo

2015-08-15T19:05:00.000+01:00

Debía correr o 1973 cando na estación de tren de Lyon comprei o CH.
Paréceme que viñera en auto-stop desde París.
No departamento unha muller que pasaba dos 60 e unha rapaza nova de moi bon ver.
O tren arrancou e aquela muller de mirada intelixente contounos que fora correo da resistencia na Francia acupada (co consentemento da maior parte dos franceses, todo hai que decilo) polos nazis. Cando baixou a noite estaba caíndo e eu saquei da mochila o CH: Na portada unha rapaza cunha mangueira entre as pernas e un titular que decía, se non recordo mal, Crisis de la gasolina.
A moza sonriu e a viaxe ata Carcassonne, onde a francesa se baixou, foi un deses soños que todos temos tido.

Renaud

2015-06-22T00:14:00.001+01:00

Hai que escoitalo coa letra diante e traducilo é difícil pois utiliza moito o argot nas súas cancións.
Pero cando lle sacas a casca, sobre todo nas cancións menos políticas, descubres ó poeta dos novos tempos.
Coma lle pasa a moitos dos poetas do sexo débil, as mulleres pasaron por él arramplando con todo.
Así andaba o verán do ano pasado:

Soledad Bravo

2015-05-26T18:08:00.000+01:00

Alain Bashung

2015-05-12T10:39:00.001+01:00

Morreu ós 61 anos, de cáncer de pulmón coma Brel.
La nuit je mens está considerada unha das grandes cancións da Francia de finales do século XX.

¿De que fala Bashung?

Para min dun francés que, para conquistar a unha muller nova que fai del un pandeiro, presume de ter formado parte da Resistencia contra o réximen filonazi de Pétain.
Vercors foi un dos centros da Resistencia e en Vichy, que é zona de famosos balnearios, asentouse o goberno colaboracionista: Francia de Vichy ou Réximen de Vichy.
A crítica é dura pois a maior parte dos franceses apoiaban ó Mariscal, polo que non lles gusta falar desa época da súa historia.

Pero os grandes sempre miran as dúas caras da moneda: a Revolución Francesa e a Segunda Guerra Mundial
Por eso son grandes.
E libres

CxB despídese

2015-04-25T16:35:00.003+01:00

En política un nunca pode plantearse a pregunta ¿merece a pena?
Si das un paso adiante has de facelo por un imperativo ético ou porque pretendes servirte do poder.
O primeiro é respetable, o segundo lexítimo.

Tempo atrás, un grupo de mulleres con coraxe chimparan a estructura sanitaria montada en Betanzos polos servicios de Pediatría e Xinecoloxía.
¿Como é posible que os gobernantes de Betanzos non se preocupasen da atención sanitaria das mulleres do Concello?
¿De que se preocupaban os insignes socialistas que calificaban de fachas a todos os que poñían en cuestión a súa capacidade de xestión?
E os nacionalistas betanceiros, ¿non sabían que o servicio de Pediatría non funcionaba e que as consultas privadas lle suponían 2000 pesetas/consulta ás familias de Betanzos?
E os populares, cunha dirixente especializada en xestión de recursos sanitarios e exmilitante do PCE, ¿onde dirixían a súa intelixente mirada?

Sería impensable que en Escairón se dese una situación así: alí sempre houbo una masa crítica que tivo claro ata onde se podía chegar.
¿Que mecanismos actúan cando os responsables políticos dunha comunidade olvidan as funcións básicas polas que cobran un salario que sale dos petos dos veciños?
Imposible evitar a sensación de impunidade que representa este absoluto desprecio pola cidadanía.
Evidente a solidaridade entre os que (goberno ou oposición) formaban parte da oligarquía local.

A cuestión foi ó Pleno, e alí recibiu o apoio unánime dos concelleiros.
¡Que vergonza!

Ese era o Betanzos real, o Betanzos social.
O resto discursos interesados de aprendices de profesionales da representación.
Teatro para adolescentes.

Un día faláronme dun grupo de personas que trataban de armar una candidatura aberta ás Municipales 2007.
Advertíronme de loitas internas no PP local, de vencedores e vencidos e de que os vencidos estaban detrás desa alternantiva.

E aí onde ten sentido o paso adiante: na miña tesis política non tiñan entidade nin o PP, nin o PSOE nin o BNG. A contradiccíon fundamental establecíase entre a democracia real e a oligarquía.
Entre uns betanceiros soberanos cuns políticos ó seu servicio e uns políticos benefactores actuando como caciques cuns betanceiros siervos do poder.
De primeiro curso de Ética Política.

Betanzos: ¡Como te metes con esa xente!
Escairón: ¡Así que axudaches a que o PP lle quitara a alcaldía de Betanzos ó PSOE!

É nese estado de cousas no que os mediocres, a mediocridade tende a ser sectaria e miserable, aproveitaron (nunca entenderei o porqué dada a miña escasa relevancia) para quitarche una etiqueta e mirar de poñerche outra.
Xa no terreo do inimaxinable, un reconocido franquista reconvertido en moderno veume a decir que respetaba máis á xente do PP que ós que lle faciamos o xogo ós populares decindo que eramos xente de esquerdas.

A estupidez como único patrimonio.
A verdade non existe: o rebaño admite o que lle vendamos.
Verdade á carta.
Miseria e sometemento.

E así foi CxB para min: unha pelea democrática contra a oligarquía.
Nunca tiven a mínima duda no relativo á ética: sabía que ou os poucos demócratas acababamos coa oligarquía ou a oligarquía acababa coa democracia.

Os insultos do PSOE, o ninguneo do PP, o desprecio do BNG... non foron más que as típicas reaccións que un podía esperar da oligarquía. A oligarquía política de Betanzos estábase retratando sin darse de conta.

¿Quen se extrañaría hoxe de que non permitísemos o goberno do PSOE si os irmáns Lagares, que facía 24 anos que xestionaban os nosos bens, non abandobaban o control do Concello?
¿Seriamos chantaxistas ou seriamos artífices da rexeneración democrática de Betanzos?

Opinar agora non vale, había que facelo cando podía traer consecuencias. Cando algunha xente trataba de que te diras de conta de que a túa chegada, sentándote na mesma mesa na que te sentaches durante 40 anos, supoñía que a conversa se interrumpía.
Xa non eres dos nosos, é o que che querían decir.
Non tiveron éxito, ainda que algúns sacaron beneficios da militancia e colocáronse cando os seus tomaron o timón.

Hoxe sentado no mesmo sitio, compartindo mantel, escoito como utilizan os meus argumentos que xa cumpliron 20 anos.
Agora PPSOE é a casta, e o BNG non pinta nada. Antes os do PP eran fachas e BNG+PSOE a esquerda.
Uns descamisados con mochila (moito coidado cos que confunden a ética coa estética), que establecen que as repúblicas bananeras corruptas de América son exportables ós países do Sur de Europa, son quen de conseguir nun par de meses o que a dialéctica dos feitos foi incapaz de deixar entrever.
Calo.
Non hai nada que facer.

Pero tampouco hai que deixar que agora queiran inventar a bicicleta os que fai uns anos decían que as bicicletas eran de dereitas.
Non.
Antes de Podemos, Asambleas Abertas, Mareas, Listas Abertas, Betanzos Novos e demáis construccións innovadoras, houbo en Betanzos unha alternativa horizontal e democrática que se chamou Cidadáns por Betanzos.
Nos dous anos que eu estiven nela, CxB foi una organización horizontal e democrática.

¿Que me parecen as novas candidaturas que se postulan para gobernar Betanzos?
O que sempre me pareceu: ter onde elexir enriquece á democracia.

¿Hai algunda delas que deixe entrever a idea de Galicia coma unha rexión europea dentro dunha España federal? Non: o galeguismo de esquerdas sigue a barbeito.
Pagarémolo nun ou noutro momento.

¿Algo novo?

ASAMBLEA EXTRAORDINARIA DE CxB

Comunidado da Asamblea Extraordinaria de CxB celebrada o luns 2 de abril de 2007
Ás 20:30 comenza a Asamblea cun único punto a tratar:
- Elaboración e publicación dunha explicación pormenorizada da política de pactos que CxB levara a cabo se obtén representación no Concello.

Acordos tomados
CxB quere manifestar que:
1. Se presenta ás eleccións establecendo cos cidadáns un contrato de obrigado cumplimento basado na renovación do Concello e nos sete compromisos publicados.
2. Todas as decisións que tome estarán orientadas a cumplir eses compromisos.
3. Non se firmarán pactos de goberno con ningunha outra forza política.
4. Únicamente gobernaremos en solitario, sendo a lista máis votada ou sin selo se a situación o requerise.
5. Se outros obteñen máis representación ca nós, facilitaremos o goberno da lista máis votada.
De ser decisivos os nosos votos, pensamos que temos a obriga de valorar a futura gobernabilidade do Concello. Para elo, e sen entrar no Goberno, negociaremos coa lista máis votada para que sexan cumplidos aqueles dos sete compromisos que podan ser asumidos por esa forza política.
6. Se a lista máis votada fose a do PSOE prodúcese unha situación distinta xa que, de permitir o goberno de D. Manuel Lagares, estariamos incumplindo un compromiso fundacional de CxB: a rexeneración do Concello e Betanzos. Pensamos que os electores que depositen en nós a súa confianza en base a esas premisas, non entenderían que permitiramos que D. Manuel Lagares seguise gobernando estando na nosa man impedilo.
É por eso, e solo por eso, que consideramos que se actuamos con ética e responsabilidade, debemos plantearlle ó PSOE que a renuncia de D. Manuel Lagares e de D. Antonio Lagares a participar no Goberno Municipal, é condición indespensable para que nós consintamos que gobernen en minoria.
7. De non producirse a renuncia citada no punto anterior, sentarémonos a negociar coas outras forzas políticas co noso programa electoral encima da mesa.
Nesas negociacións, ou pactos de gobernabilidade, se outra forza política é a maioritaria, plantearémoslle o noso apoio na investidura de comprometerse a cumplir aqueles compromisos do noso Programa Electoral que sexan asumibles.
Se CxB é a forza maioritaria estaría disposta a gobernar en solitario se, aceptando os puntos programáticos que comsideremos asumibles dos programas das outras forzas políticas recibiramos o seu apoio.
8. Se somos unha forza política que presentamos un contrato e estamos dispostos a cumplilo punto por punto, non podemos aceptar as críticas dos que non falan coma nós falamos e despois reparten sillóns e dedicacións exclusivas por comenencia.
Tampouco conseguimos entender as críticas dos que afirman que nos contradecimos, pois está claro que nós non firmaremos pactos de goberno e si gobernamos, como ben vimos de demostrar, farémolo en solitario.
Seriamos pouco serios se nunha situación de bloqueo non fosemos capaces de asumir labores de goberno.
9. Sí aceptamos que se nos critique por non expoñer esta cuestión claramente, pero considerabamos que non era normal facelo con esta extensión nunha declaración programática que debe ser, como o seu nome indica, esquemática.
10. Desde aquí retamos ás outras forzas políticas que se pesentan ás eleccións a que mostren a súa honradez e a súa transparencia facendo públicos comunicados semellantes.
Sería unha mostra de respeto polos electores e unha contribución ó renacemento democrático do Concello.
11. Solicitamos dos que nos critican, e din que o fan desde un punto de vista independente, que o sigan facendo. Pero ó mesmo tempo insten ás outras forzas políticas a manifestar coa mesma claridade que nós o facemos a súa política de pactos.
De non facelo, permítannos que dudemos da súa independencia.

Esto era CxB.
Esto e non o que os representantes da oligarquía política a nivel municipal lle predicaban ós que querían convencer.
¡Que distinto resulta lelo hoxe, CANDO TODOS DIN O MESMO CA NÓS, que fai oito anos cando solo uns poucos levantabamos a cabeza!

En Betanzos pouco de novedoso teñen que decir os que agora, con todo o dereito do mundo, se presentan coma representantes da renovación democrática.
Sucede, como comentaba un amigo meu, que sería o mesmo que se a un vello republicano que estivo no frente de Teruel, un destes adolescentes antifranquistas con Franco morto lle explicase a dureza daqueles anos.

Non se trata de restarlle importancia a ninguén: o único que se pretende é poñer de manifesto FEITOS do pasado recente da política brigantina.

Queda dito.
Aínda que decilo non sirva para nada.

Xente nova

2015-04-23T01:27:00.000+01:00

Os nacionalistas galegos que son, coma todos os nacionalista non anticolonialistas do mundo, xente de orden e de dereitas, afirman que Galicia é unha nación.
Eu, que son un galeguista de esquerdas, penso que Galicia é unha rexión europea que (hoxe) forma parte de España.
Aínda que na eterna loita entre a modernidade e o patriotismo, en Galicia sempre ganou o segundo, un non se rinde e preocúpase por comparar o que sucede nas 265 rexións que a Unión Europea reconoce.
Esas 256 poden estar agrupadas ou non: mentras Ceuta aparece como cidade autónoma, Galicia forma con Asturias e Cantabria a que eles chaman rexión Noroeste.

Como o Eurostat acaba de publicar os datos do paro nas rexións europeas, e a xente nova de Galicia ten que pensar en buscar traballo por Europa adiante ó saquear a oligarquía político-sindical-empresarial todo o que era de todos (valgan como exemplo CaixaGalicia e CaixaNova), ocurríuseme facer unha tabla que indicase as rexións europeas nas que hai máis traballo (menos paro).
Oir como os que saqueron os ben públicos, colocando ós seus, botan as mans a cabeza porque a xente nova, que nunca son fillos deles, ten que emigrar resulta cómico.
Non pasa nada por traballar en Londres, París ou Berlín: o importante é conseguir un bon empleo que che permita perderte pola terra algún que outro fin de semana. Ós oligarcas corruptos non se lles pode facer caso porque se acostumbraron a vivir do teatro.
Os datos refírense ó paro da xente nova (de 15 a 24 nos) en porcentaxe. Compre apuntar que no entorno do 4% considérase pleno empleo (técnicamente significa que traballa todo o que quere traballar).

Si temos en conta que en paro total as cinco rexións con máis desempleo son españolas:
1. Andalucía - 34,8 %
2. Canarias - 32,4 %
3. Ceuta - 31,9 %
4. Extremadura - 29,8 %
5. Castilla - La Mancha - 29,0 %
non lle queda moita esperanza á xente nova para poder independizarse e montar a súa vida.

Así que, a plazo corto e á vista dos datos, non queda máis remedio que:
1. Aprender alemán e coller o avión.
2. Votar por xente seria, capaz e honesta.

Sin embargo, según parece, moita xente nova que votaba pola oligarquía corrupta vai agora coller a papeleta duns cantamañanas que lles ofrecen soños irrealizables.
Eses que teñen a Grecia (que parece que non vai poder pagar a pensionistas e funcionarios) e Venezuela (gobernada por un ignorante e na que a xente non pode comer) como modelos, resultan ser os novos líderes.
Camisas, bufandas, cabezas peladas ou coletas, mochiliñas ó lombo... moita postura e pouco cerebro.

Así que, como nunha democracia sin demócratas non hai nada que facer, polo menos aprender alemán.

PARO XENTE NOVA 2014 NAS 265 REXIÓNS DA UNIÓN EUROPEA
REXIÓN	%
Oberbayern (Baviera, Alemania)	3,7
Stuttgart (Baden-Wurtemberg, Alemania)	4,7
Karlsruhe (Baden-Wurtemberg, Alemania)	4,8
Friburgo (Baden-Wurtemberg, Alemania)	5,0
Tubinga (Baden-Wurtemberg, Alemania)	5,8
Mittelfranken (Baviera, Alemania)	6,0
Tirol (Westösterreich, Austria)	6,0
Luneburgo (Baixa Sajonia, Alemania)	6,5
Weser-Ems (Baixa Sajonia, Alemania)	6,6
Hannover (Baixa Sajonia, Alemania)	7,4
Braunschweig (Baixa Sajonia, Alemania)	7,4

Media da Unión Europea	21,9

Galicia	47,8

Media de España	53,2

Canarias	57,4
Puglia (Italia)	58,1
Sterea Ellada (Grecia)	59,1
Calabria (Italia)	59,7
Thessalia (Grecia)	59,8
Dytiki Ellada (Grecia)	61,1
Castilla - La Mancha	61,3
Andalucía	61,5
Ceuta	67,5
Ipeiros (Grecia)	69,8

Escrito nunha lápida de granito

2015-02-01T17:07:00.000+01:00

Máximo, hijo de Taucino, de 16 años, aquí yace, séate la tierra leve.
Su padre y su madre procuraron hacerlo.
Cáceres, +II

Recortes

2014-10-22T19:07:00.000+01:00

Cando os que ocupan o poder en representación da cidadanía comproban que a sociedade que lles deu o cargo está desestructurada e non existe un tecido que represente a esa cidadanía civil á marxe deles, síntense impunes e convírtense en corruptos.
Pero, para evitar que a cidadanía desperte, os políticos necesitan ampliar o círculo para meter dentro del a sindicatos, empresarios e organizacións que se deixen controlar.
¿Como o fan? Sinxelo: subvencionándoos cos nosos cartos.
Así nace a oligarquía e se extende a corrupción.
Si a eso lle sumamos o control dos medios de comunicación e do poder xudicial, entenderemos a sociedade española actual.
No xogo que se tran entre eles para conseguir o poder, os gastos sempre os pagamos nós.

Agora goberna a dereita e a esquerda quere botala: en lugar de ofrecer propostas alternativas utiliza a axitación e a propaganda, coma se fósemos unha república bananeira en lugar dun país europeo.
Os sindicatos e as organizacións controladas pola esquerda corrupta andan polas rúas con carteles que poñen No a los recortes, mentras que os apóstoles do saqueo repiten centos de veces as consiganas nos medios de comunicación.

Esa mesma esquerda, esas mesmas organizacións e eses mesmos medios de comunicación foron os que avalaron a un indixente intelectual, chamado José Luis Rodriguéz Zapatero, que arruinou o futuro dos nosos fillos.

Non cambiou nada.
Non aprendemos nada.
Nunca aprenderemos nada.
Estamos arruinados e polas rúas anda toda esa tropa responsable de gran parte da nosa ruina con pancartas. E as pancartas piden que nos sigamos arruinando.
Como si fósemos imbéciles ou estivesemos tolos.
¿Ou é que realmente somos uns imbéciles tolos?

É moi fácil de explicar, e para entendelo ben traballeremos con números redondos:
- Supoñamos que España gana (chámanlle PIB, pero eso é o de menos) 100 euros/ano
- Si gasta menos de 100 ten superavit, si gasta máis ten déficit e si gasta 100 está en equilibrio. No caso de deficit hai que pedir diñeiro prestado e pagar uns intereses por el. Falamos nese caso de Deuda Pública e dos intereses desa deuda.

1. No ano 2004 chega Rodríguez Zapatero ó poder:
España ganaba 100, gastaba 100 (equilibrio) e debía 46
2. No ano 2011 perde Zapatero as eleccións:
España ganaba 100, gastaba 110 (10 de deficit) e debía 71
O mozalbete arruinounos co silencio cómplice de todos os que recibían subvencións: medios de comunicación, sindicatos...
Con eses números diante algúns deberían pasar un tempo á sombra. Nada de sombra, máis ben todo o contrario: os que denunciabamos o saqueo eramos uns fachas.

3. Xullo de 2014 gobernando Rajoy:
España gana 100, gasta 103 (3 de deficit en dous trimestres) e debe 96.
4. Según os organismos internacionales, a finales de 2014:
España ganará 100, gastará 106 (6 de deficit) e deberá 100.

Estamos arruinados: España e Irlanda serán os países con maior desequilibrio (deficit) da zona euro. Logo haberá que ganar máis, gastar menos ou as dúas cousas á vez. Como non é fácil ganar máis neste momento (estamos sotidos polo turismo que non pode viaxar ó Norte de África) temos forzosamente que gastar menos.
Se non é asi, cada vez deberemos máis e non poderemos pagar: mandarán no país os que nos prestaron os cartos e poñerémonos o mesmo nivel no que se atopan os arxentinos: economía de república bananera.

Como o Bono a 10 anos anda polo 2,2 % (quedámonos co 2 % en números redondo), para conseguir o equilibrio presupuestario en 2015 (seguiriamos debendo 100), como teriamos que pagar 2 de intereses, deberiamos amañarnos gastando 98.

Daquela, no 2015 España debería ganar 100 e gastar 98 para non seguirnos endeudando, aínda que seguiriamos debendo todo o que ganamos nun ano.
¿Cando vamos poder devolver eses 100 que debemos?
Os economistas serios falan de que o importante é non endeudarnos máis: ó mellor os nosos netos empezan a devolver eses cartos.

En Economía o procedemento recibe o nome de axuste presupuestario: ós axitadores que nos tratan coma se fósemos estúpidos convenlles falar de recortes.

Daquela, ¿onde recortamos eses 2?
É facíl:
- Eliminar subvencións a partidos políticos, sindicatos, organizacións empresariales e todo tipo de fundacións.
- Pechar todos os Entes Públicos innecesarios que aparecen no escrito anterior
- Eliminar as Diputacións e o Senado
- Facer que os Delegados do Goberno Central sexan por autonomías e non por provincias
- Suprimir os delegados provinciales das Consellerías autonomicas
- Eliminar as institucións autonómicas en áreas competenciales do Estado Central: policias autonómicas, representación exterior...
- Limitar por lei o número de concelleiros, diputados autonómicos, dedicacións exclusivas, coches oficiales...

Non habería que tocarlle a Sanidade, nin a Eduación, nin ás Prestacións Sociales, nin a Seguridade...

Pero a eles non lles interesa perder o control que teñen sobre nós.
Eles, a oligarquía político-sindical-empresarial, non queren perder privilexios.
E nós non temos a coraxe suficiente para quitarllos.

ANEXO:
As comparacións hai que facelas sempre en términos relativos, pero si queremos falar de canto non temos máis que ir ós datos do PIB.

Nos alegres e despreocupados tempos de ZP (2004-2011) nos que eramos o non vai máis do progresismo (e da estupidez): eramos os que máis cartos repartiamos polo mundo.
2004: Debiamos 390.000 millóns de euros (65 billóns de pesetas)
2011: Debiamos 740.000 millóns de euros (123 billóns de pesetas)
Deuda da época ZP: 350.000 millóns de euros (68 billóns de pesetas) cun aumento do 90%
É evidente que os cartos que o sonrisas repartía polo mundo non eran del: eran nosos e agora temos que pagalos entre todos.
Como dato interesenta comentar que no ano 2011, ano das eleccións, o Goberno Rodríguez Zapatero gastou 91.000 millóns de euros (15 billóns de pesetas) máis dos que ingresou. Por si o feito non fose suficientemente grave, ZP mentiu ó afirmar que se gastara moito menos.

Despois deses adolescentes anos chegou o inverno gris de Rajoy

Nunca ninguén tivo tanto poder nestes anos de democracia.
O de Pontevedra debeu pensar que era un estadista, sin darse de conta de que unha gran parte da sociedade española cansárase de estar gobernada por adolescentes e non foi votar ou votou contra ZP.
Sabendo algo de matemáticas é fácil entender que a situación coa que se encontrou o triste Mariano (debiamos 740.000 millóns de euros e gastabamos 91.000 millóns/ano máis do que ingresabamos) era moito peor que a que se atopara o sonrisas Zapatero (debiamos daquela 390.000 millóns de euros e gastabamos o mesmo que ingresabamos). Aínda así os datos da súa xestión son clarificadores:
2011: Debiamos 740.000 millóns de euros (123 billóns de pesetas)
2014 (estimados): Deberemos 1.200.000 euros (200 billóns de pesetas)
Deuda da época Rajoy: 460.000 millóns de euros (77 billóns de pesetas) cun aumento do 62 %
Para ser xusto á hora de valorar a xestión económica destes dous compre sinalar que canto máis endeudado se está máis lóxico é seguirse endeudando: considerando que nos prestaran ó 3 % de interés, cando chegou Rodríguez Zapatero debía pagarlle ós que nos prestaron os cartos 12.000 millóns de euros (1,9 billóns de pesetas) ó ano, mentras que Rajoy tivo que facerlle frente ó chegar a uns pagos de 22.000 millóns de euros ( 3,7 billóns de pesetas) anuales.

Esta é a realidade (os feitos) e non a que nos contan os charlatáns a sueldo por todas as esquinas.
Realidade dura.
Para completar a alineación, habería que sumarlle á parella da sonrisa boba e do aceno triste todos os que participaron no festín porque gobernaban (ou cogobernaban) en municipios, en autonomías ou no Goberno Central, e estaban caladiños gastando a esgallo (¡churrasco pra todos!) e mirando polo seu:

Xa o decía o Zeca moitos anos atrás:

Inventario de Entes Públicos

2014-10-16T18:48:00.001+01:00

É a Axencia de Colocación da oligarquía.
Secreta ata que un Real Decreto de setembro de 2013 decretou, é o que fan os decretos, a transparencia das entidades do sector público.
Todos conocemos como se colocaron as familias de políticos e sindicalistas.
Todos podemos dar docenas de nomes de colocados a dedo en concellos, diputacións e empresas públicas.
- E logo o teu fillo
- Traballando en ...
- Pois debe ser o único da promoción que ten traballo
- Tivo moita sorte
...
- Alégromede que teña traballo o fillo de... O teu foi un excelente estudiante e está no paro mentras que él tivo sorte e está colocado.
- Non é cuestión de sorte: empleouno seu pai. O partido goberna alí e enchufouno nunha empresa pública desas nas que se contrata a dedo.

Un exemplo:
En Estepona gobernaba un médico chamado Antonio Barrientos (PSOE, aínda que podería facelo baixo outras siglas sin despeinarse) que foi á carcel seis meses porque él e o seu grupo mafioso (concelleiros, técnicos, abogados...) cobraban por conceder licencias de construcción e logo reapartían os cartos. É o caso Astapa.Todos sabemos que ese proceder delictivo funcionaba, e sigue funcionando, en moitos outros concellos.
Antonio Barrientos era un dos alcaldes que mas cobraba de España a pesar de que Estepona non chegaba ós 70.000 habitantes.
O Presidente do Senado era un socialista vasco chamado Javier Rojo .
Patricia Rojo, filla de Javier Rojo que chegou a Estepona en 2003, foi nomeada a dedo por Antonio Barrientos como cargo de confianza do PSOE en xaneiro de 2005: coordinadora de Urbanismo. Como a xusticia vai tan lenta, Patricia Rojo sigue hoxe imputada no caso Astapa.

- ¿Por que todos os exemplos de corrupción que pos son sempre dos partidos de esquerdas?
- ¿De esquerdas?
- PSOE, IU...
- Porque a quen engañou esa tropa foi a xente de esquerdas que en moitos casos se xugou o pelexo loitando contra Franco. Non se merecen que esta cuadrilla de ladróns fale en nome deles.

Non estaría nada mal botarlle unha ollada ó Inventario de Entes Públicos.

Saqueadores impunes

2014-09-30T18:00:00.001+01:00

Día tras día a prensa sigue recollendo noticias do saqueo ó que a cidadanía galega, e española, se viu sometida por parte da oligarquía político-sindical-empresarial posfranquista.
Roubárono todo: as empresas públicas, as caixas de aforros, o diñeiro dos parados...
Pero non se confiormaron con eso: a prensa tamén recolle estes días como se intercambiaban empregos: ti colócame ós meus no teu concello, que eu colocarei ós teus no meu.
Non importa que se abriguen baixo as siglas de PP, PSOE , IU, CiU ou BNG: son ante todo oligarquía.
E a oligarquía ten sempre uns intereses comúns.
E sempre é corrupta.

Para entender ese comportamento mafioso, nada mellor que escoitar a un delincuente (el mesmo aceptou que era un ladrón):
Ninguén pode definir mellor o funcionamento da oligarquía corrupta como cando un cabreado Pujol amenaza:
(...) si vas segando una parte de una rama, al final cae toda la rama y los nidos que hay en ella, y después caen todas las demás ramas.
Sublime.
Calquera con dous dedos de frente deduce que roubaban todos.

No medio da podredume, e da mansedume propia dos siervos, hai algún que clama no deserto: ten a razón e a coraxe necesarias.
Pero está rodeado de donos de rebaños gordiños mantidos co diñeiro de todos.

Nada cambiou para a xente nova que emigra como nós emigramos: antes tiñamos que manter ós cortesanos da dictadura franquista e agora teñén que manter ás familias da oligarquía político-sindical-empresarial.
Os nosos estudiantes con talento peleando polo pan por Londres ou Berlín, mentras que un zoquete chamado José Blanco pasea por Bruselas cobrando por 10 deles, despois de saquear os euros que lles podían permitir vivir na terra.

Agora xa escoito as historias da xente honesta que fai uns anos me decía non entender o meu comportamente que, según eles, solo favorecía ó PP.
Dóeme a tristura de algúns que caíron do limbo dez anos despois porque pensaban que a mesma ideoloxía que eles levan dentro era compartida polos dirixentes do seu partido.
Estaban cegos.
E agora abriron os ollos e diante deles caeu coma un castelo de naipes unha vida de loita antifranquista.
E contanche dos que utilizaron o partido pra medrar... e otras cuestións que o mellor non deberían contarche.

Pero un xa non ten ganas de seguir falando desas cousas... nin escribindo delas.
Non sirve de nada axitar o capote cando o toro xa pasou: é cando embiste o momento no que a xente con principios clava os pés na terra mentras os outros botan a correr.

Pero neste país a coherencia da xente que defende os seus principios carece de valor.
Na terra dos lobos hai que ouvear coma todos, sentenciaba sabiamente meu pai.

Compre resaltar que os miserables que se quedan cos cartos de todos convírtense en basura cando representan a un sindicato como CCOO, ó que estiven moito tempo afiliado.

O que aparece na foto foi moitos anos responsable de CCOO Enseñanza.

Pero o personaxe é un tal José Ricardo Martínez que, aparte de cobrar 180.000 euros/ano, ó parecer roubou 44.200 euros. Escoitalo é toda unha lección para entender o funcionamento da mafia sindical corrupta:

Algúns, que sei que leron en tempos este Outeiro, andan agora asubiando e facéndose os despitados: Dos sindicatos non sabiamos nada.

Pois non sería por non ter falado deso desde fai moito tempo neste pedregal en mancomún:
Bankia
Caixa Galicia
Catalunya Caixa
Parte da pandilla

Claro que daquela os que deciamos a verdade eramos fachas e os saqueadores xente de esquerdas.
Canda os feitos demostraban que era xusto ó contrario.
O que cambiou é que hoxe hai máis personas que abriron os ollos.
Pero resulta que os abriron cando xa non queda nada na despensa.
Mellor dito, sí queda algo nela: DEUDAS

Datos do saqueo

2014-07-22T21:47:00.000+01:00

O BBVA acaba de comprar Catalunya Caixa (antes chamábase Caixa Catalunya) e según parece os cidadáns perderemos entre 11.757 millons de euros e 12.024 millóns de euros. Roubáronnos dous billóns de pesetas polo menos.
¿Por que non hai manifestacións e as cadeas de televisión están caladas, cando con Cajamadrid e Blesa estaban alporizadas?
É fácil responder: o Presidente de Caixa Catalunya chamábase Narcis Serra. E ese home é un socialista que foi Vicepresidente do Goberno con Felipe González.

Comparemos a estes con estes outros

Este feito demostra o nivel democrático do país no que vivimos.
Tanto o PP coma o PSOE, IU, CiU, PNV, BNG..., sindicatos e organizacións empresariales foron os responsables do maior saqueo da historia de España: o das Caixas de Aforro.
Non hai diferencia entre eles, pero uns saben manexar a propaganda e outros non.
O malo é que nesa propaganda trátannos coma se fósemos imbéciles.

Parece que a Fiscalía vai imputar a Serra, Todó (Vicepresidente) e os outros 52 membros do Consello de Administración (no que, coma non podía ser doutra maneira, están tamén CCOO e UGT).

Aposto os meus aforros a que ningún deles pisa a cárcel nin devolve un céntimo.

Un relato preciso da oligarquía político-sindical-empresarial que se dedicou a saquer o que era de todos.

¿Como vai haber cartos agora para pagar a sanidade, a educación, as pensións... si solo en Caixa Catalunya a oligarquía roubounos dous billóns de pesetas?

¿Canto nos leva costado o rescate bancario?
Según parece 37 billóns de pesetas.

Universidade española

2014-07-07T18:25:00.000+01:00

Levoo escrito tantas veces que xa o podo recitar de memoria.
Agora a OCDE sinala que resulta alarmante que o nivel dos titulados universitarios españoles sexa similar ó dos bachilleres xaponeses.
Non nos facía falta o recado, eso sabiamolo ben os que fomos profesores de Instituto.
Maravall, Rubalcaba e Marchesi conseguiron que coa súa LOGSE ridícula pasasemos dunha Enseñanza Media excelsa a unha Enseñanza Secundaria patética.Escribino non fai moito.
¿E agora?
¿Corremos a patadas no traseiro ó trío de bobos e a todos os que os sostiveron?
¡Non ho!, aquí o que toca é cristiana resignación.

Se nos limitamos a Galicia, a Universidade nai (a de Santiago) quedou preñada e nacéronlle dúas fillas: a Universidade da Coruña e a Universidade de Vigo.
Rector x 3
Xestores x 3
Vicerrectores, decanos... x 3
...
Millóns e millóns de euros de todos nós para a Autonomía Universitaria.
¿Quen controla a utilización desa inmensa cantidade de billetes?
Ninguén.

Daquela haberá que medir o bon uso dese diñeiro polos resultados certificados por institucións independentes e con prestixio:
1. QS World University Ranking das 800 mellores universidades do mundo:
    501 - 550 Santiago
    A Coruña e Vigo non aparecen
2. Times Higher Education, ranking das 400 mellores universidades do mundo:
    351 - 400 Vigo
    Santiago e A Coruña non aparecen
3. Universidade Sanghai Ranking das 500 mellores universidades do mundo:
    Non aparece ningunha galega.

Estes son os feitos.

¿De que maneira se gastan os noso cartos?
No seu momento foi noticia e falouse aquí delo, pero a anestesia funcionaba e o saqueo producíase con total impunidade.

Salarios no ano 2009
Presidente do Goberno: 91.982 euros/ano
Presidente da Xunta: 89.983 euros/ano
Universidade de Vigo:
Xerente:

Doña Ana Fernández Pulpeiro (que fora Directora Xeral con Touriño + Quintana): 94.000 euros/ano + trienios + chófer que a levaba todos os días desde Santiago (onde vivía) a Vigo.
Vicexerentes: 5 que cobraban 74.000 euros/ano cada un.

Os gobernantes dunha universidade mediocre cobrando coma se dirixisen Harvard.

Salarario Mínimo Interprofesional España (2009): 8.736 euros/ano.
A señora Fernández Pulpeiro cobraba máis que Don José Luis Rodríguez Zapatero, máis que Don Alberto Núñez Feijóo... 11 veces o SMI que cobra un obreiro.

¡Que ben vive a esquerda oficial oligárquica!

Universalidade Galega: o poema é dunha galega, a música doutro galego e algúns dos que tocan tamén son galegos.

Cousas que andan viaxando por aí

2014-04-20T02:02:00.003+01:00

DESECHANDO LO DESECHABLE

Seguro que el destino se ha confabulado para complicarme la vida.
No consigo acomodar el cuerpo a los nuevos tiempos.
O por decirlo mejor: no consigo acomodar el cuerpo al “use y tire” ni al “compre y compre” ni al “desechable”.
Ya sé, tendría que ir a terapia o pedirle a algún siquiatra que me medicara.
Lo que me pasa es que no consigo andar por el mundo tirando cosas y cambiándolas por el modelo siguiente sólo porque a alguien se le ocurre agregarle una función o achicarlo un poco.
No hace tanto con mi mujer lavábamos los pañales de los gurises.
Los colgábamos en la cuerda junto a los chiripás; los planchábamos, los doblábamos y los preparábamos para que los volvieran a ensuciar.
Y ellos… nuestros nenes… apenas crecieron y tuvieron sus propios hijos se encargaron de tirar todo por la borda (incluyendo los pañales).
¡Se entregaron inescrupulosamente a los desechables!
Sí, ya sé… a nuestra generación siempre le costó tirar.
¡Ni los desechos nos resultaron muy desechables!

Y así anduvimos por las calles uruguayas guardando los mocos en el bolsillo y las grasas en los repasadores. Y nuestras hermanas y novias se las arreglaban como podían con algodones para enfrentar mes a mes su fertilidad.
¡Nooo! Yo no digo que eso era mejor.
Lo que digo es que en algún momento me distraje, me caí del mundo y ahora no sé por dónde se entra.
Lo más probable es que lo de ahora esté bien, eso no lo discuto.
Lo que pasa es que no consigo cambiar el equipo de música una vez por año, el celular cada tres meses o el monitor de la computadora todas las navidades.
¡Guardo los vasos desechables! ¡Lavo los guantes de látex que eran para usar una sola vez! ¡Apilo como un viejo ridículo las bandejitas de espuma plast de los pollos! ¡Los cubiertos de plástico conviven con los de alpaca en el cajón de los cubiertos!
Es que vengo de un tiempo en que las cosas se compraban para toda la vida.
¡Es más! ¡Se compraban para la vida de los que venían después!
La gente heredaba relojes de pared, juegos de copas, fiambreras de tejido y hasta palanganas y escupideras de loza.
Y resulta que en nuestro no tan largo matrimonio, hemos tenido más cocinas que las que había en todo el barrio en mi infancia y hemos cambiado de heladera tres veces.
¡Nos están jodiendo!
¡¡Yo los descubrí… lo hacen adrede!!
Todo se rompe, se gasta, se oxida, se quiebra o se consume al poco tiempo para que tengamos que cambiarlo.
Nada se repara.
¿Dónde están los zapateros arreglando las medias suelas de las Nike?
¿Alguien ha visto a algún colchonero escardando sommier casa por casa?
¿Quién arregla los cuchillos eléctricos? ¿El afilador o el electricista?
¿Habrá teflón para los hojalateros o asientos de aviones para los talabarteros?
Todo se tira, todo se deshecha y mientras tanto producimos más y más basura.
El otro día leí que se produjo más basura en los últimos 40 años que en toda la historia de la humanidad.
El que tenga menos de 40 años no va a creer esto: ¡¡Cuando yo era niño por mi casa no pasaba el basurero!!
¡¡Lo juro!! ¡Y tengo menos de 50 años!
Todos los desechos eran orgánicos e iban a parar al gallinero, a los patos o a los conejos (y no estoy hablando del siglo XVII)
No existía el plástico ni el nylon.
La goma sólo la veíamos en las ruedas de los autos y las que no estaban rodando las quemábamos en San Juan.
Los pocos desechos que no se comían los animales, servían de abono o se quemaban.
De por ahí vengo yo.
Y no es que haya sido mejor.
Es que no es fácil para un pobre tipo al que educaron en el “guarde y guarde que alguna vez puede servir para algo” pasarse al “compre y tire que ya se viene el modelo nuevo”.
Mi cabeza no resiste tanto.
Ahora mis parientes y los hijos de mis amigos no sólo cambian de celular una vez por semana, sino que además cambian el número, la dirección electrónica y hasta la dirección real.
Y a mí me prepararon para vivir con el mismo número, la misma mujer, la misma casa y el mismo nombre (y vaya sí era un nombre como para cambiarlo)
Me educaron para guardar todo.
¡Toooodo!
Lo que servía y lo que no.
Porque algún día las cosas podían volver a servir.
Le dábamos crédito a todo.
Sí… ya sé, tuvimos un gran problema: nunca nos explicaron qué cosas nos podían servir y qué cosas no.
Y en el afán de guardar (porque éramos de hacer caso) guardamos hasta el ombligo de nuestro primer hijo, el diente del segundo, las carpetas de jardinera… y no sé cómo no guardamos la primera caquita.
¡¿Cómo quieren que entienda a esa gente que se desprende de su celular a los pocos meses de comprarlo?!
¿Será que cuando las cosas se consiguen fácilmente no se valoran y se vuelven desechables con la misma facilidad con que se consiguieron?
En casa teníamos un mueble con cuatro cajones.
El primer cajón era para los manteles y los repasadores, el segundo para los cubiertos y el tercero y el cuarto para todo lo que no fuera mantel ni cubierto.
Y guardábamos.
¡¡Cómo guardábamos!!
¡¡Tooooodo lo guardábamos!!
¡Guardábamos las chapitas de los refrescos!
¡¿Cómo para qué?!
Hacíamos limpia calzados para poner delante de la puerta para quitarnos el barro. Dobladas y enganchadas a una piola se convertían en cortinas para los bares.
Al terminar las clases le sacábamos el corcho, las martillábamos y las clavábamos en una tablita para hacer los instrumentos para la fiesta de fin de año de la escuela.
¡Tooodo guardábamos!
Las cosas que usábamos: mantillas de faroles, ruleros, ondulines y agujas de primus.
Y las cosas que nunca usaríamos.
Botones que perdían a sus camisas y carreteles que se quedaban sin hilo se iban amontonando en el tercer y en el cuarto cajón.
Partes de lapiceras que algún día podíamos volver a precisar.
Cañitos de plástico sin la tinta, cañitos de tinta sin el plástico, capuchones sin la lapicera, lapiceras sin el capuchón.
Encendedores sin gas o encendedores que perdían el resorte. Resortes que perdían a su encendedor. Cuando el mundo se exprimía el cerebro para inventar encendedores que se tiraran al terminar su ciclo, los uruguayos inventábamos la recarga de los encendedores descartables.
Y las Gillette -hasta partidas a la mitad- se convertían en sacapuntas por todo el ciclo escolar. Y nuestros cajones guardaban las llavecitas de las latas de paté o del corned beef, por las dudas que alguna lata viniera sin su llave.
¡Y las pilas!
Las pilas de las primeras Spica pasaban del congelador al techo de la casa.
Porque no sabíamos bien si había que darles calor o frío para que vivieran un poco más.
No nos resignábamos a que se terminara su vida útil, no podíamos creer que algo viviera menos que un jazmín.
Las cosas no eran desechables… eran guardables.
¡¡Los diarios!! Servían para todo: para hacer plantillas para las botas de goma, para poner en el piso los días de lluvia y por sobre todas las cosas para envolver. ¡Las veces que nos enterábamos de algún resultado leyendo el diario pegado al cuadril!
Y guardábamos el papel plateado de los chocolates y de los cigarros para hacer guías de pinitos de navidad y las páginas del almanaque del Banco de Seguros para hacer cuadros, y los cuentagotas de los remedios por si algún remedio no traía el cuentagotas y los fósforos usados porque podíamos prender una hornalla de la Volcán desde la otra que estaba prendida y las cajas de zapatos que se convirtieron en los primeros álbumes de fotos.
Y las cajas de cigarros Richmond se volvían cinturones y posamates, y los frasquitos de las inyecciones con tapitas de goma se amontonaban vaya a saber con qué intención, y los mazos de cartas se reutilizaban aunque faltara alguna, con la inscripción a mano en una sota de espada que decía “éste es un 4 de bastos”.
Los cajones guardaban pedazos izquierdos de palillos de ropa y el ganchito de metal.
Al tiempo albergaban sólo pedazos derechos que esperaban a su otra mitad para convertirse otra vez en un palillo.
Yo sé lo que nos pasaba: nos costaba mucho declarar la muerte de nuestros objetos.
Así como hoy las nuevas generaciones deciden “matarlos” apenas aparentan dejar de servir, aquellos tiempos eran de no declarar muerto a nada… ni a Walt Disney.
Y cuando nos vendieron helados en copitas cuya tapa se convertía en base y nos dijeron “Tómese el helado y después tire la copita”, nosotros dijimos que sí, pero… ¡minga que la íbamos a tirar! Las pusimos a vivir en el estante de los vasos y de las copas.
Las latas de arvejas y de duraznos se volvieron macetas y hasta teléfonos.
Las primeras botellas de plástico -las de suero y las de Agua Jane- se transformaron en adornos de dudosa belleza.
Las hueveras se convirtieron en depósitos de acuarelas, las tapas de bollones en ceniceros, las primeras latas de cerveza en portalápices y los corchos esperaron encontrarse con una botella.
Y me muerdo para no hacer un paralelo entre los valores que se desechan y los que preservábamos.
No lo voy a hacer.
Me muero por decir que hoy no sólo los electrodomésticos son desechables; que también el matrimonio y hasta la amistad es descartable.
Pero no cometeré la imprudencia de comparar objetos con personas.
Me muerdo para no hablar de la identidad que se va perdiendo, de la memoria colectiva que se va tirando, del pasado efímero.
No lo voy a hacer.
No voy a mezclar los temas, no voy a decir que a lo perenne lo han vuelto caduco y a lo caduco lo hicieron perenne.
No voy a decir que a los ancianos se les declara la muerte apenas empiezan a fallar en sus funciones, que los cónyuges se cambian por modelos más nuevos, que a las personas que les falta alguna función se les discrimina o que valoran más a los lindos, con brillo y glamour.
Esto sólo es una crónica que habla de pañales y de celulares.
De lo contrario, si mezcláramos las cosas, tendría que plantearme seriamente entregar a la bruja como parte de pago de una señora con menos kilómetros y alguna función nueva.
Pero yo soy lento para transitar este mundo de la reposición y corro el riesgo que la bruja me gane de mano … y sea yo el entregado.
Y yo…no me entrego.
Marciano Durán
2006 Enero

Yupanqui e Zitarrosa

2014-04-14T15:57:00.001+01:00