o zen grylos

next level: cocoon

2007-11-16T23:27:00.000+02:00

I'll take a quiet life
A handshake of carbon monoxide

No alarms and no surprises

Silent, silent

No alarms and no surprises please

Such a pretty house, such a pretty garden

μην μπερδεύεσαι για το γρύλο
δεν μπαίνει σε κουκούλι κανονικά
μόνο αν είναι ζεν

δε θα χαθούμε
;)

τα ράσα

2007-10-26T11:04:00.000+03:00

"Τί είδους φως είναι αυτό,
που φοβάται το σκοτάδι
- πως, αν έρθει στο σκοτάδι,
το σκοτάδι θα δυναμώσει
και θα το καταστρέψει;"

σκέφτομαι κι αντιγράφω τον Osho

η θετική σκέψη

2007-10-01T15:30:00.000+03:00

εικόνα: indigodaisy

είναι πλάσμα παρενδυτικό
τρεκλίζει διασχίζοντας
με ψηλά τακούνια
χωματόδρομο.

εναλλακτικοί άγιοι - 1

2007-09-25T12:02:00.000+03:00

Σε μια κοινή αυλή στα παιδικά μου χρόνια
μάθαινα πως είναι μύθος αυτός των φυσιολογικών χαρακτήρων
κι εκείνο το περίεργο λάιφ στάιλ που μερικοί θα το 'λεγαν εφιάλτη
και δε βγάζω κι εμένα απ' έξω.

Το Δεσποινάκι ήταν μια διαφορετική πραγματικότητα,
μια ζωή ολόκληρη πακεταρισμένη σ'ένα σπίτι
κι απ' το μπαλκόνι ήξερε για όλη τη γειτονιά.

Οι μάστορες την πείραζαν κι αυτή κάθε μέρα παντρευόταν

και γέλαγε ασταμάτητα.

Είχε μεταλλική φωνή κι ένρινη πολύ, σχολείο δεν ήθελε να πάει,
μόνο να παντρευτεί ήθελε.
Ίσως όχι όλοι, αλλά από ευγένεια της απαντούσαν
όταν τους φώναζε για να τους χαιρετίσει απ' το μπαλκόνι της.

Το "ομόρφυνες" ήταν η καλημέρα της
κι ένα "έλα πάμε"-τράβηγμα απ' το χέρι του παιδιού κάθε περαστικής μαμάς, η απάντηση που έπαιρνε.

Και τα βράδια ξυπνούσαμε απ' τα ουρλιαχτά απόγνωσης και τα κλάματα π' ακούγονταν απ' το σπίτι τους.

Στους διαλόγους με τους γείτονες είχε μεγάλες παύσεις, προσπαθούσε να καταλάβει
ή προσπαθούσε να νιώσει, για εκείνη ίσως να μην είχε διαφορά.

Τα μεσημέρια ένιωθα να με παρακολουθεί στο δωμάτιό μου,
το παράθυρό μου ήταν μια οθόνη για κείνη και μελετούσε την κινούμενη εικόνα.
Δεν την έβλεπα όταν μου μιλούσε,
κρυβόταν πίσω απ' τη στροβιλιστή σιδερένια σκάλα του ακάλυπτου.
Παλιότερα δυσκολευόμουν να της απαντώ χωρίς να τη βλέπω, δεν μπορούσα να τη διακρίνω
μετά έμαθα να της μιλώ κοιτώντας κάτι άλλο, όπως στο τηλέφωνο,
συνεχίζοντας αυτό που έκανα.

"-ωραίο το έκανες το δωμάτιό σου!
-σ'ευχαριστώ Δεσποινάκι, καλά είσαι;
-ναι! καλά! γειά σου τώρα"

Φακ γιου χ 5

2007-09-13T19:18:00.000+03:00

OSHO: Strange Consequences

Αν και το βίντεο είναι από τα τέλη της δεκαετίας του '70
εντούτοις, για πνευματικό πρόσωπο αναφοράς μάλλον φαινόταν να χει έρθει απ' το μέλλον
[ή την οδύσσεια του διαστήματος]
κι όχι μόνο στυλιστικά

επαναπροσδιόρισε τις αξίες σου που ακολουθείς με παβλοφική πίστη

και πες κανα μάντρα της προκοπής

να μη χαθούμε δηλαδή!

Μυστικό Τοπίο

2007-08-28T15:14:00.000+03:00

Σαν το παράπονο στη φράση «εδώ και τώρα»
Σαν το σπασμένο φαρμακείο στις δύο η ώρα

Σαν το καμένο το γήπεδο
Σαν το αμόκ της μηχανής σου
Μες της βιτρίνας τα θρύψαλα ακούω την ψυχή σου

Κι όπως ένα τοπίο μυστικό
Αντικριστά στο Κήτος
Έτσι μια ευλογία που αγνοώ
Με κρατά στο δικό σου το μήκος

Μου ‘στειλαν μηνύματα οι βιαστικοί σου νάνοι
Σαν το παραλήρημα της χώρας σου που αυξάνει
Τρεις και μισή ξημερώματα
Σα διαδήλωση που πήζει

Μαύρο γυαλί δίχως πρόσωπο
Και ξαφνικά ραγίζει
Και στου σκοτωμένου το σφυγμό
Στο φλας του ασθενοφόρου

Καθρεφτίζει κάτι απ’ την ηχώ του Θεού
Στο βυθό του Εωσφόρου

Οι ρυθμοί μου λύσσαξαν μα δε κρατούν τον ήχο
Της μοναξιάς όταν κλαις και χτυπάς τον τοίχο
Μες της αυγής το μισόφωτο
Σβήνω μίλια γραμμένης ύλης
Να βρεις τη σελίδα κατάλευκη
Να μπεις και να ανατείλεις
Με ένα παρανάλωμα παντού

Στη Θεϊκή σου αλήθεια
Σα φωτογραφία ενός παιδιού
Που μου λέει
Αναγνώστη βοήθεια

Όμως εγώ σ’ αφουγκράστηκα σα λεξούλα ενός αγνώστου
Κι όχι σα μέρος του λόγου τους και του δικού τους πόστου
Για να σ’ αγκαλιάσω με καημό
Και τόσο να σε νιώσω
Όσο είναι τοπίο μυστικό
Τούτο δω

Που ποθώ να αποδώσω

στίχοι του Δ. Σαββόπουλου

γλυκειά μου σειρήνα

2007-08-18T13:53:00.000+03:00

Fidelity

and by protecting my heart truly,

I got lost

άδεια

2007-08-09T17:52:00.000+03:00

Θυμήσου τότε, όλες αυτές τις αγχολυτικές παύσεις στην άνοδο της θερμοκρασίας που
έπινες τα κέρατά σου και ξέρναγες χωριάτικη σαλάτα το απόγευμα
και σου μύριζε το ιώδιο και το χώμα των νησιών και δε σ' έννοιαζε
που σε παράτησε χωρίς να χεις τελειώσει όλα τα προφυλακτικά
και τα βρήκε η μάνα σου στη βαλίτσα
κι είχαν άρωμα φράουλα και τα έβαλε στα συρτάρια για να τα αρωματίζουν.
Θυμήσου τότε που έχεσες στη θάλασσα
και λερώθηκαν τα μπρατσάκια σου
κι όταν βγήκες έξω έβηχες ασταμάτητα γιατί σου χε μπει θάλασσα απ' τα ρουθούνια στην αγωνία να φύγεις μακριά απ' τις ενοχές σου που επέπλεαν
και το απόγευμα έτρωγες μούρα απ τη μεγάλη μουριά στην αυλή και έψαχνες τρόπους να βασανίσεις το μικρό ξαδερφάκι,
τότε του άλειψες μούρα στη μούρη κι έφαγες ξύλο, αλλά γέλαγες τόσο πολύ.
Θυμήσου τότε που άλειφες τόνους το σελφ ταν να μαυρίσεις κι άλλο για να σε προσέξει η γκόμενα στην παραλία που φόραγε μόνο μια αλυσίδα στη μ έση
κι όταν σου ζήτησε την ώρα
κι όταν σου ζήτησε να την πετάξεις στη Χώρα
έβριζε σα νταλικέρης,
θυμάσαι, αυτή σου έμαθε τον Βιντάλ και τον Ρόμπινς κι εσύ για να την εντυπωσιάσεις επέμενες πως η ηθική πάει τον κόσμο πίσω
κι έλεγες ότι ήθελες να φύγεις
κάθε χειμώνα να είσαι αλλού
Θυμήσου τότε που έλεγες στους φίλους σου ότι θα κάνεις παιδιά μετά τα σαράντα και σ'όλα θα τους κάνεις τατουάζ απ' τα πέντε τους
και τώρα ήδη έχεις παιδιά
και άδεια να τα θυμάσαι.

Nori - Wakame su

2007-07-10T16:18:00.000+03:00

Διακοπές με υψηλό δείκτη
να δείχνει τα διπλανά νησιά
και το κύμμα που θα σκεπάσει
όσα απλώσαμε
και μετά θα τρέχουμε φορτωμένοι να τα στεγνώνουμε.
Η μάσκα δε με βόλεψε,
αλλά τα βατραχοπέδιλα για πιο γρήγορα

[...τα πήρα από τσίρκο για ψύλλους]

κυρά Μαργαρίτα

2007-06-13T16:06:00.000+03:00

Η κυρα Μαργαρίτα η σαντορινιά, ξεφλούδιζε το παρελθόν της

κι άγια τέρατα στέκονταν στο πλάι της
γιατί έχει γλυκειά φωνή
σαν κουρασμένου κοριτσιού

tantric consciousness

2007-06-06T22:55:00.000+03:00

-Για ποιόν τραβάς μαλακία;

Βρες μου τα μοτίβα

τα αρσενικά ή τα θηλυκά

που υπάρχουν σφραγισμένα σε έννοιες

συνήθως οιδιπόδειες

και τα συντηρείς

γιατί υπακούς στην ορμή

χωρίς να την κρυφακούς

-για ποιον τραβάς ζόρι;

βάρκα γιαλό

2007-05-31T19:23:00.000+03:00

Το λοιπόν,
ήταν μια φορά κάποιος
που χε συνηθίσει να περπατάει σε βάρκες και καράβια
με δύσκολο καιρό.
Έβλεπε τον κόσμο να ξερνάει
και του φαινόταν περίεργο
και τους έλεγε
αρρωστιάρηδες
-αυτή η ελαφρά ζαλάδα εξάλλου είναι κάτι ευχάριστο-

ε!

ήρθε κι ένας άλλος και του 'δωσε το χέρι να βγει στη στεριά
κι όπως περπατούσε
τον έβλεπαν το νησί
και τους φαινόταν περίεργο
και τον έλεγαν
σουρωμένο.

αφιερωμένο στο νησί

.

2007-05-30T02:58:00.000+03:00

[ήσυχο post ενός μήνα και βάλε, τελειώνει εδώ]

μουσικό διάλειμμα

2007-04-11T15:45:00.000+03:00

αφιερωμένο σ'ένα ακριβό παπούτσι

ευχαριστώ τον φίλο κύριο mentis για το φλασάκι

I am (not)

2007-04-05T02:20:00.000+03:00

Ο άλλος που δεν είμαι,
που τον κοιτάζω και δαγκώνω τα χείλια μου,

o άλλος που δεν είμαι,
είναι άυλος και ενσαρκώνεται κάθε φορά σε κάποιον.

Ο άλλος που δεν είμαι,
τον κοιτάζω ξανά και γελάω.

Ο άλλος που δεν είμαι
είναι ο λόγος που υπάρχω.

φωτό από Jogiart

the brain is not enough

2007-03-31T17:33:00.000+03:00

Εστιάζοντας στα ελαττώματα
είναι τόσα πολλά και το μάτι εξασκείται
το μυαλό επινοεί συνήθειες
κι έρχεται το απλό
και κάποιο ελάττωμα θα χει
δεν μπορεί

street wisdom

2007-03-22T13:03:00.000+02:00

Της νερατζιάς τα λουλούδια αυτήν την εποχή, στον κήπο του πατρικού μου σπιτιού, έχουν τόσο δυνατό άρωμα
έκατσα κάτω απ' τη νερατζιά ανάσκελα και δίπλα στις φρέζες
δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα, μόνο κατεβάζω ανάσες
οι κεραίες μου μούδιασαν
και τα λουλούδια άρχισαν να πέφτουν απ' τη νερατζιά
πάνω μου
σιγά σιγά με σκέπασαν ολόκληρο,
αλλά δεν έχω διάθεση να κουνηθώ
τα πρώτα, αυτά που μ'αγγίζουν κατάσαρκα άρχισαν να σαπίζουν και να μυρίζουν άσχημα,
αλλά έχω και τις φρέζες δίπλα
κι έτσι δεν τα τινάζω.

Η Τ. λέει πως αγαπάει
Η Τ. λέει πως αγαπάει τον κόσμο
Η Τ. έφαγε κόλλημα
Η Τ. είναι η μισή μου προσωπικότητα
Η Τ. δεν μπορεί να νιώθει μόνη της
Η Τ. εύκολα συγκινείται
Η Τ. ξαναγυρίζει στα λάθη της
Η Τ. έχει ζεστά χείλη και λυπημένα μάτια
Η Τ. νιώθει αδύναμη στο χρόνο
Η Τ. ψάχνει τον εαυτό της
κι έτσι λέει πως κάνει κάτι
Η Τ. είναι πολύ όμορφη, αλλά δεν περιποιείται τον εαυτό της
Η Τ. λέει πως έχει πολύ δουλειά
Η Τ. νομίζει ότι την αποφεύγω
κι εγώ όπως πολλοί άντρες
Η Τ. ενθουσιάζεται με τις νεράιδες και τα ξωτικά
Η Τ. αφήνει όμορφες θεωρίες κι εικόνες να μένουν πάνω της και δεν τις τινάζει κι ας έχουν σαπίσει
Η Τ. είναι αγαπημένη όλων όσων την έχουμε γνωρίσει

The Explicit Parental Advisory

2007-03-04T20:19:00.000+02:00

εικόνα από MsLucifer

Ξύπνησα στο κρεβάτι δίπλα της, απ' το πόδι της που μου πασπάτευε τον πούτσο. Φόραγε μαύρα και διχτυωτό καλσόν με ζαρτιέρες. Ήταν πολύ καυλωμένη, όλο της το κορμί είχε σπασμούς, τόσο που 'χα σοκαριστεί. Και τα 'χε προετοιμάσει όλα σαν πορνό ταινία.
Έσκυψε από πάνω μου όταν είδε ότι άνοιξα τα μάτια μου και έμοιαζε με άγριο αιλουροειδές, τα βυζιά της κουνιούνταν βαριά, ξεχειλωμένα, είχε τεράστιες ρώγες.

εκιόνα από sacred artist

"Ξύπνησε ο εραστής μας;"
Ανέβηκε πιο πάνω και καβάλησε το κεφάλι μου. Οι βολβοί των ματιών της γύριζαν προς τα πάνω καθώς μου έσπρωχνε απ' το κεφάλι το πρόσωπό μου πιο μέσα στα μουνόχειλά της.
Με τα τακούνια της μου 'γδερνε τα αρχίδια. Το κόκκινο κραγιόν είχε φύγει απ' το περίγραμμα των χειλιών της, που τα 'γλειφε μετην άκρη της γλώσσας της και σχημάτιζαν προτεταμένα απ' την καύλα ένα "ο".
Η μυρωδιά αυτού του κραγιόν ακόμα μου 'ρχεται στα ρουθούνια.
Νευρικά γλιστρούσαν τα δάχτυλά της και άφηναν σημάδια στα μάγουλά μου για να βρει ακριβώς το στόμα μου την κλειτορίδα της.
Το δέρμα μου ήταν ερεθισμένο απο αυτή την μάχη. Τόσο καλοστημένο το πορνό της σενάριο κι η ηδονή της copy paste από dvd, αλλά το 'φχαριστιόταν να με 'χει έτσι.
"Γλείψε ρε! πιό πολύ! τόσο μόνο μπορείς, μαλακισμένο;"
Απάντηση δεν περίμενε, έφτυνα στο μουνί της και τα σάλια μου έμεναν με τα υγρά της στη μούρη μου.

εικόνα από Dannagrrl

Δεν μπορούσα να αντιδράσω αλλιώς. Το σώμα μου ήταν κουρασμένο, δεμένα τα χέρια πίσω στην πλάτη. Και τα πόδια μου δεμένα.
Ήθελα να μπω στο μυαλό της να δω τί την φτιάχνει τόσο πολύ. Δε με κοίταζε στα μάτια, φανταζόμουν να μπαίνω στην υπόφυσή της - μαλακίες, δεν μπορώ να γλιτώσω έτσι.
Οι ανάσες της ηδονής της έμοιαζαν με λυγμούς.
Κατάλαβε πως πρόσεξα το ανεπαίσθητο κράτημα της εκπνοής της και μου κλώτσησε το κεφάλι. Δεν είχα δύναμη ούτε να φωνάξω, μιάμιση μέρα κατάκοιτος και δεμένος.
Έπρεπε να το περιμένω.
Ο άντρας της είχε φύγει εδώ και δυο μέρες για δουλειές στο εξωτερικό.
Περίμενα να τελειώσει όλο αυτό.
Χαστούκια, μαστίγιο στο κορμί μου, το μουνί στη μούρη μου, ερεθισμένη, υγρά και αίμα απ' τη μύτη μου
"Σιχαμένο, θα με κολλήσεις και τίποτα! μαλακιστήρι, δεν καυλώνεις ε;"
Μου σκάει με το μαστίγιο μια στ' αρχίδια, κραυγάζω και χώνει τη μπουνιά της στο στόμα μου.
Παρατηρούσα τον τρόπο που έσπρωχνε τη λεκάνη της για να μου τριφτεί, ήταν πολύ αντρικός, έμοιαζε με του άντρα της όταν του έπαιρνα πίπα. Είχε πάρει ακριβώς την ίδια στάση με εκείνον, άρα είχε έρθει κι εκείνη στη θέση μου κι εγώ πήρα δυο φορές την ίδια θέση. Δεν είχαν λογική οι σκέψεις μου, αλλά έτσι προσπαθούσα να αποτραβηχτώ απ' αυτό που γινόταν.
Του 'χε πει πως θα πήγαινε να δει τους γονείς της στο χωριό για τρεις μέρες.
Στουπί στο στόμα μου, δονητής στον κώλο μου να τον σπρώχνει μανιασμένη, μανιασμένη να τρίβει και το μουνί της.
Δεν είχε φύγει τελικά...
"-Πονάω
-Σκάσε!" (το κι εγώ "σκασε")
Επιτέλους έτοιμη να χύσει, το καταλάβαινα απ' την αλλαγή στο ρυθμό των αναπνοών της.
"Έτσι σε πήδαγε πουστράκι; Ε; Κι έλεγα γιατί δεν έχει καύλες πια! Γουστάρεις γαμιόλη;
Κι εμένα έτσι με πήδαγε, μαλακισμένο!

Έτσι με πήδαγε μουνόπανο, εσύ του 'κοβες την όρεξη κι όλο έφευγε ταξίδια ε;

Έτσι μωρή αδερφή! Τον είχες πηδήξει κι εσύ;"
Τα δάχτυλά της κινούνταν πιο γρήγορα στο μουνί της, βαθιά εισπνοή, πνιγμένη με μια ψιλή συρριστική νότα, κοφτές εκπνοές και συσπάσεις, κοφτές εκπνοές μετά με φωνή, οι αδένες της άνοιξαν, ιδρωμένη, έχυσε κι έβαλε τα κλάματα.

εικόνα από KatiBear

"Τί έφταιγα εγώ ρε; τί έφταιγα εγώ;" κι η φράση πνιγόταν στο κλάμα και ξεθώριαζε.
Λύγισε δίπλα μου. Ήθελα να της πω το ίδιο. Δεν είχα κουράγιο.
Τη λυπήθηκα, εγώ έφταιγα, έπρεπε να το περιμένω. "Λογικές αυτές οι αντιδράσεις" μου 'πε μετά ο ψυχίατρος, το ίδιο έλεγε στα παράθυρα για το σεξουαλικό έγκλημα κάνοντας νύξη για τρία θύματα.

5:1

2007-02-26T16:03:00.000+02:00

Πέντε για ένα(ν)
πέντε προς ένα(ν)

{κι αλλα παιχνίδια πολιτισμένου ανεβοκατεβάσματος στην ιεραρχία}

από την ομάδα YELP:
[χορογραφία: Μαριέλα Νέστορα, μουσική: ilios, φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου, δραματουργία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη, σκηνικά κουστούμια: Τατιάνα Σουχορουκώφ, επικοινωνία: Μαριλένα Πετρίδου, χορεύουν: Φίλιππος Κανακάρης, Ίρις Καραγιάν, Κατερίνα Μπέλα, Σάνια Στριμπάκου, Rowan Thorpe]

27 ΦΕΒ με 4 ΜΑΡ, 21:30
θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ
Τουρναβίτου 7, Ψυρρή
Κρατήσεις 210 3255444
€10

πάνω απ' τα κεφάλια μας

2007-02-20T15:32:00.000+02:00

με τα κόκκινά μου παπούτσια πήγα βόλτα σε κυψέλη, αλλά τα σμήνη δεν τα έβλεπα απ΄ το φως

Το σύνδρομο Σ

2007-02-15T13:44:00.000+02:00

Τί με κοιτάς; τί ψάχνεις να μου βρείς; δεν ξέρω ποιός είμαι κι ούτε σε ποιό σημείο μου βρίσκομαι.
Εκεί που βλέπω τον παράδεισο όλα σκοτεινιάζουν και το απ' την άλλη.
Εκεί που σκέφτομαι με πιάνει το τραγούδι και το απ' την άλλη.
Εκεί που σ' ακούω προσεκτικά εξαφανίζεσαι κι εκεί που είμαι μόνος εμφανίζεσαι,
με κάθε έναν εμφανίζεσαι.
Δεν μπορώ να σε σώσω, ήταν κι αυτός ένας ρόλος στο σανίδι μου.
Κι απ' την άλλη να το δεις, πάλι το ίδιο μου βγαίνει.

the silent game

2007-02-06T17:44:00.000+02:00

Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα,
Έβαλε το σημειωματάριό του στην τσάντα, εκείνη της πλάτης που συνηθίζουν να κουβαλούν συντηρητικά ντυμένοι γερμανοί.
Το τζιν σακουλιάζει στη μέση, αλλά είναι γοητευτικός.
Δεν είναι σίγουρος.
Θα το πει. Όχι δε θα το πει.
Γιατί να το πει, τί έγινε εξάλλου; Αφού δεν υπάρχει αντίδραση ξεκάθαρη γιατί να ανοίξει κουβέντα;
Το βήμα ασταθές, ίδιο με την αβεβαιότητα στα νεύρα των καρπών.
"Ένα παιδί που χορεύει δεν παίρνει τα πράγματα τόσο σοβαρά, θα το δεχτεί καλά. Δεν το βλέπεις, είναι αλλού το μυαλό του, έχει να ασχοληθεί και με τόσα αυτήν την περίοδο, θα το προσπεράσει εύκολα, άρα".

Είναι στα ρούχα του πάνω γραμμένο να μην προκαλεί πρόβλημα.
Είναι στα ρούχα του ραμμένο να πηγαίνει στα δοκιμασμένα.
Γι αυτό είναι αλύγιστη η πλάτη
και λεπτός ο λαιμός του.
Έκανε να βγάλει το σημειωματάριο από την τσάντα.
Το τσιμέντο το κουμαντάρει πιο εύκολα, την αισθητική όχι.
Βάζει το πράσινο τσάι να γίνεται , μιλάει με τον Κ. "Εμείς αγαπάμε την ελευθερία κι η ελευθερία θέλει κανόνες, το ακανόνιστο δεν είναι ελεύθερο, μεταλλικές γυναίκες το απέδειξαν αυτό στην ιστορία κι ας λένε οι μοντέρνοι ό,τι θέλουν"
Στον καθρέφτη έχει δοκιμάσει χαμόγελα κι επέλεξε ένα. Στην τουαλέτα δοκίμασε τονικότητες και προσάρμοσε κάθε μια στο κάθε τί.
Σ' εκείνο το γέμισμα του φεγγαριού, εκείνο το βράδυ όλα έγιναν καλά, όχι τόσο ωραία αλλά βολικά. Εντάξει τα ρούχα του ήταν τα σωστά, έχει κι ωραία βραδιά. Έπρεπε να γίνει έτσι.

Βήματα από τρέξιμο κροτίδες.
Γυρίζει. Μάτια σμαράγδια, το γιγάντιο σκουλήκι σκίζει το στέρνο του παιδιού. Βλέπει το ζωντανό τους προϊόν. Τρομάζει.
Το τέρας πετάει βέλη από πριν ματωμένα και του λερώνει τα ρούχα.
Αίμα και στο λευκό του δόντι. Το πολιτικό χαμόγελο παραμένει, αλλά το δέρμα γύρω απ' το στόμα ρυτιδιάζει σαστισμένο.
"Ώρα για καταστολή, ώρα για καταστολή, κάτι δεν υπολόγισα σωστά!"
Το παράσιτο τινάζεται. Το παιδί τρέμει στον πόνο.
Με μικρή φωνή προσπαθεί να προκαλέσει μιαν αλήθεια.
Ο κόκκυγας γίνεται τόξο που αγκυρώνει στη γη, το κεφάλι φεύγει προς τα πάνω και σ' αυτήν την έκταση, το πόδι σκαλίζει το χώμα να γίνει ρίζα.
Αυτός που αγαπάει την ελευθερία αρχίζει το χορευτικό της αμηχανίας, ακανόνιστες κινήσεις και μικρά πηδηματάκια με τινάγματα.
-"Ίσως", "όχι σίγουρα", "δεν"
-"Για πάντα", "ποτέ ξανά", "δεν"
Κι η σιωπή επιστρέφει εκδηλωμένη πια.
Ξανάβαλε το σημειωματάριο στην τσάντα, να την ανοίγει, να την κλείνει όπως πάντα με τα ίδια λόγια.
Του παιδιού το τέρας έμεινε μέσα, γιατί μια ανάσα του 'τυχε να πάρει και μια βαθιά εκπνοή να ξεφορτίσει. Στο θεραπευτικό του άφημα, του 'κλεισε τη μύτη, από το πολύ "ίσως" που είχε βάλει τα ρούχα του "ναι".
Από τότε στο τσάι λένε για το τέρας παράσιτο, που τί καλά που ήρθαν έτσι τα πράγματα.

δύο [those little stings]

2007-01-30T21:33:00.000+02:00

meditation

2007-01-20T04:04:00.001+02:00

εκεί που ψάχνει
εκεί που βρίσκει
εκεί που βγαίνει
αυτό που μένει
αυτό που φεύγει
ποιός τελειώνει

Vs

2007-01-15T20:56:00.000+02:00

Η εμπειρία που ξύπνησε από την συνειδητοποίηση
Η συνειδητοποίηση που ξύπνησε από την εμπειρία