Ogień w Uszach | Blog muzyczny

Krzysztof Zalewski - solo act w Cudzie nad Wisłą (Relacja)

2017-08-01T19:58:00.000+02:00

Moja słabość do Krzyśka zaczęła się już w podstawówce, ale od czasu kiedy powrócił z "Zeligiem" unikałam jego koncertów. Nie byłam do końca pewna, czy jego nowe wcielenie to aby na pewno moja bajka. W końcu się przemogłam i dnia 28 lipca wybrałam się do warszawskiego Cudu nad Wisłą, gdzie wystąpił z okazji urodzin klubu. Nie żałuję.

Tekst miał być gotowy najpóźniej w niedzielę wieczorem, jednak w pędzie i szale przygotowań do wyjazdu na Przystanek Woodstock nie udało mi się znaleźć wolnego czasu. Zaczęłam pisać na w pół do fakapa i jeśli po drodze zaplączą mi się jakieś literówki, to proszę o wybaczenie.

To, czy zjawię się tego dnia na Solcu aż do ostatniej chwili stało pod znakiem zapytania. Podziwiając szalejącą za oknem burzę pytałam sama siebie: odwołają czy nie? Dopiero zapewnienie ze strony klubu, że wszystko na pewno się odbędzie zmotywowały mnie do wyjścia. Przestało padać na kilka minut przed rozpoczęciem. Pojawił się na scenie sam, otoczony perkusją, gitarami i keyboardem. Tego, czy maszynka do loopowania była wbudowana w syntezator, czy leżała oddzielnie na podłodze już nie zauważyłam. Jako jeden z pierwszych utworów zagrał "O Panie", jakby z nadzieją, że tam w górze go usłyszą i nie ześlą deszczu z powrotem. Wkrótce lunęło z jeszcze większym natężeniem, niż wcześniej. Nie wygoniło mnie to spod sceny. Już na Ursynaliach 2011 przekonałam się, że podstawą każdej udanej imprezy plenerowej jestem mokra ja.

W pierwszej części setu znalazły się również takie numery jak "Jak dobrze mi" i "Uchodźca". Kiedy zdążyło ściemnić się na dobre, na scenę zawitał zapowiedziany gość specjalny - Paulina Przybysz. Wspólnie wykonali akustyczną wersję "Podróżnika" oraz utwór "Brain" z repertuaru projektu Rita Pax. Potem przyszła pora na "Lukę", "Zboża", "Począwszy od Kaina" i "Jaśniej" - nie koniecznie w tej kolejności. Co dokładnie po czym, nie pamiętam. Końcówkę zapamiętam jednak na długo.

Utwory popowe mają do siebie, że nabierają nowych kolorów i zaczynają brzmieć znacznie lepiej, gdy ktoś nagra je od nowa na rockowo. Słyszałam już wiele przeróbek "Halo" od Beyoncé, jednak żadna nie była nawet w połowie tak doskonała, jak wykonanie Krzysia. Tego mi było trzeba. Bogowie, więcej! Dlaczego nie ma tego na płycie, ja się pytam?

Potem wziął na warsztat The Doors, a konkretnie "The End". Zagrał to całkowicie po swojemu i nie połapałabym się, o co chodzi, gdyby nie tekst. W końcu przyszedł moment, którego nikt nie lubi, czyli koniec koncertu. Gwiazdor wieczoru postawił na złagodzenie klimatu i zagrał "Miłość, miłość". Na tak zwane po fajce, czyli bis, został kawałek "Polsko".

Sam zainteresowany stwierdził w którymś z wywiadów, że wyrósł z metalu, ale ja wiem, że to dalej w nim jest. Słychać to przede wszystkim w jego autentyczności, w tej energii i przede wszystkim w pazurze, jaki ma w głosie. Dawno nie słyszałam wokalisty, który tak świetnie brzmi na żywo. Poza tym należy się szacunek za wszechstronność i umiejętność gry. Mówi się, że mężczyźni nie mają podzielności uwagi i cieszę się, że wyjątek od tej reguły trafił się właśnie w jego postaci. Podsumowując: takie rozpoczęcie urlopu to ja rozumiem.

Playlista: Folk Metal Vol.2

2017-06-21T23:00:00.000+02:00

Dla mieszkańców półkuli północnej oficjalnie rozpoczęło się astronomiczne lato. Gdybym nie musiała wstać jutro rano do pracy, to dzisiejszą noc spędziłabym prawdopodobnie na piciu miodu, słuchaniu odgłosów ogniska i szukaniu kwiatu paproci. Wstać rano jednak muszę i jedyne co mogę zrobić to pofolkować sobie przed snem.

Grafika wygląda znajomo, prawda? Tego samego zdjęcia używałam rok temu do zilustrowania pierwszego wpisu na blogu. W tym wpisie była właśnie taka folkowa playlista. Sądząc po ilości wyświetleń chyba wam się spodobała, więc stwierdziłam, że przydałaby się powtórka z rozrywki.

Utwory, które znalazły się na playliście pochodzą z albumów wydanych w drugiej połowie ubiegłego roku oraz w pierwszej połowie obecnego. Tradycyjnie jest ich dwadzieścia.

Tracklista:

1. Krayenzeit - Tenebra

Na początek po niemiecku. Krayenzeit pochodzą z Ludwigsburga i grają razem od 2011 roku. Dotychczas wydali dwa albumy. "Tenebra" pochodzi z albumu o tym samym tytule, który ukazał się w sierpniu 2016 roku.

2. Salduie - Bosnerau

Salduie powstało w 2010 roku w hiszpańskim mieście Zaragoza. 11 grudnia ubiegłego roku ukazało się drugie wydawnictwo zespołu zatytułowane "Belos" i na nim właśnie znalazł się utwór.

3. Folcore - Desperation

Białorusini zadebiutowali w 9 lutego albumem "Haeresis", wydanym przez Soundage Productions.

4. Łysa Góra - Ripni Kalinke

Nie mogło zabraknąć rodzimego akcentu w postaci Łysej Góry. Album "Siadaj, nie gadaj" miał premierę 6 maja podczas gdańskich eliminacji do Jarocin Festiwal.

5. Harpyie - Jagdfieber

Kawałek wzięty z płyty "Anima", która wyszła 28 kwietnia. Załoga musi lubić Equilibrium, bo to po nich słychać.

6. O'Hamsters - Winterhill

Dla odmiany nieco bardziej punkowo i nieco mniej poważnie. Jajcarze z Winterhill pochodzą z Kijowa. Premiera "Gde my ni byvali" odbyła się 21 lutego.

7. Jonne - En olé

Pozycja może nie stricte metalowa, ale zdecydowanie folkowa. Jonne jest takim weteranem sceny, że jego eksperymenty zasługują na honorowe miejsce. 28 kwietnia spod skrzydeł wytwórni Playground Music Scandinavia wyfrunął krążek "Kallohonka". To już druga solowa produkcja w karierze muzyka.

8. Skálmöld - Niðavelli

Kołysanki drzewa Yggrasil czyli "Vögguvísur Yggdrasils" - taki tytuł nosi ostatnia sztuka autorstwa islandzkich Wikingów.

9. Alestorm - No grave but the Sea

W sierpniu będziemy mogli zobaczyć ich na żywo na Czad Festiwalu w Straszęcinie. Co oznacza jeszcze dwa miesiące czekania. Tymczasem od 26 maja można słuchać albumu o tym samym tytule.

10. Vanaheim - The Dwarven Chant

U sympatyków mitologii nordyckiej słowo Vanaheim (które oznacza siedzibę Wanów, bogów urodzaju i płodności) jest dość popularne, jest zatem kilka kapel o tej samej nazwie. Tutaj będzie mowa o tegorocznych debiutantach z Tilburga w Holandii. Ich pierwsza EPka zatytułowana "The House Spirit" wyszła 15 kwietnia.

11. Apocalypse Orchestra - Flagellants' Song

Jeśli na dźwięk "Pie Iesu Domine" spodziewasz się odgłosu książki uderzającej w głowę, to chyba Cię polubię. Jeśli doom i folk brzmi dla Ciebie obiecująco, to polubisz się z tymi Szwedami. Niedawno Despotz Records wydało ich pierwszy album.

12. Aeternam - Fallen Is the Simulacrum of Bel

Zespół jest z Kanady, ale źródeł inspiracji szukają na Bliskim Wschodzie. Krążek "Ruins of Empires" jest dostępny od 10 lutego.

13. Cnoc An Tursa - The Standard on the Braes O Mar

17 lutego Szkoci wypuścili drugą już w swojej karierze płytę zatytułowaną "The Forty Five".

14. Bucovina - Astepta-Ma Dincolo (De Moarte)

Singiel z grudnia ubiegłego roku. Został nagrany w hołdzie Adrianowi Ruginie, wieloletniemu technicznemu zespołu. Był jedną z ofiar pożaru w nieistniejącym już klubie Colectiv w Bukareszcie.

15. White Raven - Life

Kolejni tegoroczni debiutanci i kolejny zespół z Hiszpanii. Płyta "In the Forest" miała premierę 20 stycznia.

16. Nachtgeschrei - Aus dem Licht

Nic nie poradzę na to, że polubiłam się z niemieckim. Album "Tiefenrausch" jest już szóstym w karierze zespołu.

17. Zmey Gorynich - Медвепляс

Jak piszą sami o sobie na swoim profilu na Bandcampie, "są tak rosyjscy, jak tylko się da - w pełni wyposażeni w wódkę, niedźwiedzie, komunizm i śnieg". "Malafya" dostępna od 15 listopada ubiegłego roku.

18. Finterfrost - Bottle Gods

"Bottle Gods" jest pierwszym kawałkiem na albumie "YOLO", który ukazał się 14 września ubiegłego roku.

19. Skyclad - The Measure

Skyclad best Martina to nie to samo, ale dalej się ich przyjemnie słucha. Album "Forward into the past" wypłynął 28 kwietnia nakładem Listenable Records.

20. Wolfchant - Wolfchant (A Wolf to Man)

Zestawienie otworzyłam zespołem z Niemiec, to i Niemcy zestawienie zamkną. Tym razem dla odmiany śpiewający po angielsku. Album "Bloodwinter" wydano 13 stycznia.

Źródło grafiki: Pixabay

Recenzja: Eclipse - Monumentum (2017)

2017-03-30T22:00:00.000+02:00

Od stycznia na oficjalnym YouTube'owym kanale wytwórni Frontiers Records stopniowo pojawiały się kolejne single zapowiadające coś naprawdę wybuchowego. W końcu 24 marca nakładem tejże wytwórni oficjalnie wyszła bomba w postaci najnowszego albumu Eclipse.

Zespół Eclipse powstał w 1999 roku w Sztokholmie z inicjatywy wokalisty Erika Mårtenssona. Ich muzykę można określić jako balansującą na granicy melodyjnego hard rocka i glam metalu. Obecnie grają w czteroosobowym składzie i mają na koncie łącznie sześć albumów. O ich istnieniu dowiedziałam się głównie dzięki temu, że kiedyś grał u nich Robban Bäck - były perkusista Sabatonu. Coś tam może przesłuchałam, potem o nich zapomniałam i odkryłam ich na nowo, gdy natknęłam się na teledysk do "Never look back". Zakochałam się w tym utworze od pierwszego wejrzenia i stwierdziłam, że nie mogę doczekać się tego albumu. Oczekiwanie na premierę umilałam sobie niczym innym jak nadrabianiem zaległości i przesłuchiwaniem wcześniejszych płyt, by mieć porównanie. Poprzednie wydawnictwo "Armageddonize" było smakowitą i wysoko postawioną poprzeczką. Ku mojej radości udało im się ją przeskoczyć.

Podstawowa edycja "Monumentum" to dziesięć konkretnych, energicznych numerów i jedna wolniejsza, smutniejsza rockowa ballada "Hurt". Nie licząc wcześniej wspomnianego "Never look back" moim zdecydowanym faworytem jest "Downfall of Eden". Z tego względu polecam rozejrzeć się za wydaniem japońskim - znajduje się na nim nastrojowa, akustyczna wersja tego utworu. Pozycji zasługujących na wyróżnienie raczej wymieniać nie będę. Gdybym to zrobiła, to skończyłoby się rozpisaniem całej tracklisty. To jedna z tych płyt, na których po prostu nie ma złych ani nawet średnich utworów. Zamiast się rozpisywać powiem krótko - polecam tych Szwedów.

Ocena:

Cotygodniowy przegląd singlowy: 31.10 - 06.11.2016

2016-11-06T17:58:00.000+01:00

Za nami pierwszy tydzień miesiąca, który Julian Tuwim słusznie nazwał największym wrzodem na dwunastnicy roku. Jest buro i ponuro, ale muzyka gra. Zapraszam na tygodniówkę.

Najlepszą rzeczą, jaką usłyszałam w tym tygodniu jest cover od Grega Graffina. Lider Bad Religion i muzycy Social Distortion połączyli siły by nagrać własną, nową wersję "Lincoln's Funeral Train" Normana Blake'a. Wokalista miał już okazję pokazać się od bluesowej strony na swoich solowych albumach.

Lada dzień ukaże się "Battles", najnowszy album In Flames. Tymczasem szwedzka załoga udostępniła do odsłuchu kolejny utwór zatytułowany "Save Me". Jak na razie mocno za niego obrywają i uważam, że krytyka jest jak najbardziej słuszna. Rozumiem potrzebę eksperymentów i jak najbardziej je popieram, ale poszli w złą stronę.

Power metalowcy z Nightmare idą jak burza. Pojawił się teledysk do kolejnego utworu z nadchodzącej płyty. Nosi on tytuł "Serpentine". Apetyt rośnie w miarę jedzenia, a nasycić się całym albumem "Dead Sun" będzie można 25 listopada.

Civil War wiedzą, jak dołożyć do pieca. Udowodnili to przez numer "Tombstone", do którego nakręcili teledysk w iście westernowym stylu.

Znane wszystkim ludowe przysłowie przestrzega nas przed ocenianiem książki po okładce. To samo można powiedzieć o płytach. Freedom Call pochwalili się teledyskiem do "Metal is for Everyone" z nadchodzącego albumu "Master of Light". Brzmi o wiele lepiej, niż wygląda załączony obrazek.

Już 18 listopada ukaże się piąty studyjny album Vavamuffin o wdzięcznej nazwie "V". Jako pierwszy do odsłuchu został udostępniony utwór "Ferajna".

Gone is Gone to nowo powstała supergrupa złożona z Troya Sandersa (Mastodon), Troya Van Leeuwena (QOTSA), Tony'ego Hajjara (At the Drive-In) i Mike'a Zarina. W lipcu ukazała się ich pierwsza EP, natomiast 6 stycznia wydadzą pierwszy długogrający album pod tytułem "Echolocation". Do zestawienia trafiło wideo do piosenki "Gift" z tejże produkcji.

Niemiecka formacja Downfall of Gaia działa od 2008 roku. Mają na koncie trzy albumy. 11 listopada światło dzienne ujrzy czwarty, zatytułowany "Atrophy". Na kanale wytwórni Metal Blade Records pojawił się teledysk do utworu "Ephemerol".

Cotygodniowy przegląd singlowy: 24.10 - 30.10.2016

2016-10-31T23:00:00.000+01:00

Najwyższy czas pożegnać się z październikiem. Standardowo zaczynamy tydzień od szybkiej prasówki. Oto, co wydobywało się z moich głośników w minionym tygodniu.

Nic tak nie podkreśla atmosfery Święta Zmarłych jak muzyka zainspirowana twórczością Allana Edgara Poe. Autorem kompozycji "Ghost Song" jest Daniel Voth - podopieczny niezależnej wytwórni Candyrat Records. Utwór pochodzi z jego debiutanckiego albumu "Singularity". Ma to już co prawda trzy lata, jednak oprawę wizualną zrealizowano i pokazano światu dopiero teraz. Z kolei już 14 listopada wyjdzie jego nowa płyta zatytułowana "Soundtrack of the Universe".

Coraz bliżej do premiery "II: The Mephisto Waltzes" od Devilment. Z okazji Halloween Dani Filth i spółka pokazali kolejny teledysk, tym razem do kawałka "Hitchcock Blonde".

Husaria zawsze w modzie. Tym razem nasza uskrzydlona kawaleria zainspirowała zespół Vader. Poświęcony im numer "Angels of Steel" przyjemnie trąci starym Slayerem. Pochodzi z płyty "Empire", która ukaże się 4 listopada.

Belgowie z Iron Mask wypuścili teledysk do "I Don't Forget, I Don't Forgive". Pochodzi z wrześniowego wydawnictwa "Diabolica".

W tym roku nowojorska załoga Sick of It All obchodzi swoje trzydzieste urodziny. Na tą okazję upichcili EP-kę zatytułowaną "When the Smoke Clears", którą będziemy mogli wysłuchać w całości już 4 listopada. Znajdzie się na niej pięć utworów. Jednym z nich jest "Black Venom".

Kolejny teledysk wyszedł również z obozu Evergrey. Mowa o "In Orbit", który wykonują wspólnie z Floor Jansen. Piosenka pochodzi z albumu "The Storm Within".

Włoscy power metalowcy z zespołu Noveria grają razem od 2013 roku. Słychać, że lubują się w Sonata Arctica. Właśnie ukazała się ich druga płyta pod tytułem "Forsaken". Właśnie z niej pochodzi utwór "[W]hole", który trafił do zestawienia.

Na zmianę smaku odrobina rodzimej alternatywy spod znaku Sorry Boys. Na 18 listopada zaplanowana jest premiera krążka "Roma", Jako zwiastująca jaskółka przyleciało wideo do "Wracam".

Ostatnio szczególnie mocno zasługuję się w niemieckich brzmieniach. W tym tygodniu wpadł mi w ucho numer "Tränen aus Stein" autorstwa Letzte Instanz. To najnowszy singiel promujący album sierpniowy album "Liebe im Krieg". Materiał na teledysk nakręcono podczas licznych koncertów.

Halloweenowa playlista

2016-10-31T15:00:00.000+01:00

Po osiągnięciu pewnego progu wiekowego szanse na wyłudzenie darmowych słodyczy od sąsiadów zaczynają gwałtownie maleć. Jednak bez względu na ilość zmarszczek i siwych włosów nigdy nie jest się za starym na dobrą muzykę z motywem grozy w tle. Z okazji Święta Duchów zebrałam do kupy swoje ulubione pozycje. Jeśli przedłuża się wam sabat albo zwyczajnie chcecie czymś zająć bezsenną noc to życzę miłego słuchania.

1. Danny Elfman - This is Halloween Może to oklepane, ale po prostu nie mogłam zacząć inaczej. Uwielbiam filmy Tima Burtona, a "Nightmare Before Christmas" jest jednym z moich ulubionych.
2. Miguel and the Living Dead - Salem's Lot Perełka, którą odkryłam dzięki świętej pamięci audycji Mocne Nocne. Wojciech Ossowski i żerca Ziutek Vlepkarz zaprosili ich kiedyś do studia, prawdopodobnie w związku z premierą albumu "Alarm!!!". Moim subiektywnym zdaniem to był jeden z najlepszych projektów w historii polskiego gothic rocka. Niestety, w 2010 roku zakończyli działalność.
3. Voltaire - Land of the Dead Czołówka z filmu "Billy & Mandy's Big Boogey Adventure", nakręconego na potrzeby telewizji Cartoon Network. Osobiście nie oglądałam, jednak serial pamiętam dość dobrze. Z kolei Voltaire to moja muzyczna miłość z czasów gimnazjum. Muszę chyba go na nowo odkryć.
4. Vic Mizzy - The Addams Family: Main Theme Tu-du-du-dum "pstryk pstryk". Czy to naprawdę wymaga komentarza? Na Addamsach wychowało się już niejedno pokolenie, a Gomez i Morticia to dla mnie wzór udanego małżeństwa.
5. Squirell Nut Zippers - Ghost of Stephen Foster Stephen Collins Foster o którym tutaj mowa był amerykańskim kompozytorem. Żył i tworzył w XIX wieku. Z pewnością kojarzycie słynne "Doo-Dah" nucone przez Kuraka ze Zwariowanych Melodii. Tak się składa, że to refren piosenki "Camptown Races", napisanej przez Fostera właśnie. Fragment kompozycji słychać również tutaj.
6. Creature Feature - Buried Alive Gdyby wspomniany wcześniej Tim Burton nakręcił remake serii "X-Men" po swojemu, to Wolverine najprawdopodobniej wyglądałby jak ich wokalista. Curtis RX - radzę spytać o niego wujka Google'a. Tym bardziej, że jest uwikłany w ciekawy projekt poboczny.
7. Zombina & The Skeletons - Dracula Blood O ich istnieniu dowiedziałam się z "Pasażera", którego kiedyś pasjami czytałam. Długo się zastanawiałam, którą to nutę z ich repertuaru tutaj zarzucić. Miało być "Spring-heeled Jack", ale w końcu zdecydowałam się na coś nieco bardziej punkowego.
8. Misfits - Dig up Her Bones Mój ulubiony kawałek z ich dyskografii. Bo tak.
9. Echo & the Bunnymen - Nocturnal Me Zarąbiście zaaranżowana piosenka o miłości, którą równie dobrze mógłby napisać jakiś wampir. Niedawno odkryłam ten zespół i chyba się z nimi polubię.
10. Inkubus Sukkubus - Vampyre Erotica Tym razem motyw wampira pojawia się w sposób bardziej oczywisty i dosłowny.
11. XIII Stoleti - Elizabeth Tytułowa Elizabeth to nikt inny jak Elżbieta Batory, krewna naszego króla Stefana.
12. Blutengel - Reich mir die Hand A pomyśleć, że jeszcze jakieś dziesięć lat temu po prostu nienawidziłam tego zespołu. Gust ma do siebie to, że potrafi się zmieniać. Mój jak widać nie jest wyjątkiem od reguły.
13. Powerwolf - Night of the Werewolves Odrobina power metalu na zmianę smaku. Widzimy się w styczniu na koncercie.
14. Sabaton - Metal Ripper Tak się składa, że te nie do końca poważne formy wyrazu uznania dla idoli pokroju "Metal Ripper" właśnie to najlepsze utwory w ich repertuarze. Cholernie brakuje mi czegoś takiego na ostatnich albumach.
15. Jorn Lande & Trond Holter - Swing of Death Powracamy do motywu wąpierza w muzyce. "Dracula: Swing of Death" to rock opera zainspirowana wiadomą powieścią Brama Stokera.
16. Rasputina - Transylvanian Concubine Kolejny wyraz nostalgii za czasami, kiedy krwiopijcy byli charyzmatyczni, źli i przebijało się ich kołkiem. A nikt nie robił tego równie skutecznie, co Buffy Summers - główna bohaterka kultowego serialu Jossa Whedona. Utwór Rasputiny można było usłyszeć w odcinku "Surprise".
17. E Nomine - Mitternacht Nie ma to jak łacina i porządny chór w akcji. Ten, który tutaj słyszycie to śpiewacy Opery Berlińskiej.
18. The Edgar Winter Group - Frankenstein Hrabia Vlad miał już wystarczająco dużo czasu antenowego. Dla odmiany utwór instrumentalny zainspirowany kultowym szalonym naukowcem z powieści Mary Shelley.
19. Rosetta Stone - The Witch Gotycka i na wskroś brytyjska interpretacja kompozycji stworzonej przez niemiecki zespół The Rattles. Zdecydowanie wolę tą wersję od oryginału.
20. Żywiołak - Psychoteka Czyli współczesna wersja "Karczmy" Bolesława Leśmiana. Tym rodzimym, folkowym akcentem kończę nadawanie na dziś.

Dziesięciodniowy przegląd singlowy: 13.10 - 23.10.2016

2016-10-24T17:20:00.001+02:00

Jesienny brak motywacji nieco popsuł regularność muzycznych przeglądów. Poprzednim razem było sprawozdanie miesiąca, dziś dla odmiany przekrój przez ostatnie dziesięć dni. Tym samym od przyszłego poniedziałku wracam do regularnych tygodniówek. Ciekawi, co tam ostatnio zapiszczało w muzycznym świecie? Zapraszam do lektury, tudzież odsłuchania załączonej playlisty.

4 listopada nakładem Frontiers Music Srl ukaże się dwunasty solowy album Glenna Hughesa zatytułowany "Resonate". Znajdzie się na nim jedenaście utworów nagranych wspólnie z Sorenem Andersenem (gitara), Pontusem Engborgiem (perkusja) i nowym klawiszowcem, Lachy'm Doleyem. Dodatkowo w utworach "Heavy" i "Long Time Gone" gościnnie zagrał Chad Smith z Red Hot Chilli Peppers. Natomiast do zestawienia trafił numer "Let it Shine".

The Doomsday Kingdom to najnowszy projekt Leifa Edlinga, basisty i współzałożyciela legendarnej grupy Candlemass. Parę dni temu na kanale Nuclear Blast pojawił się teledysk do utworu "The Sceptre". 25 listopada pojawi się ich pierwsza EP-ka "Never Machine", która będzie zawierać łącznie cztery piosenki. Oficjalny debiutancki longplay pokaże się w marcu przyszłego roku.

21 Octayne to zespół gitarzysty Marco Wriedta (AXXIS) i perkusisty Alexa Landenburga (Mekong Delta, Luca Turilli's Rhapsody). Obecnie towarzyszą im basistka Laura Fink oraz dziewiętnastoletni wokalista Julian Rolinger. 21 października miała miejsce premiera singla "Addicted to Thrill".

Do premiery "Atomy" coraz bliżej, a Dark Tranquillity uraczyło nas teledyskiem do kawałka "Forward Monumentum".

Horisont to najfajniejsza rzecz, jaką odkryłam w tym tygoniu. Grają pyszny, progresywny rock w stylu lat 70'tych. Niedawno pożegnali się z Rise Above Records i dołączyli do grona podopiecznych Century Media. 3 lutego będzie miała miejsce premiera albumu "About Time", z którego pochodzi numer "Electrical".

Szwajcarscy black metalowcy z Schammasch zaprezentowali video do utworu "Metanoia" z albumu "Triangle".

Betontod to lekki, prosty i przyjemny punk rodem z Niemiec. Obecnie wydają pod szyldem Arising Empire. 13 stycznia odbędzie się premiera albumu "Revolution". Właśnie z niego pochodzi utwór "Freunde", który znalazł się w naszym zestawieniu.

Od wydania ostatniej płyty Witchery minęło już sześć lat. Tak się składa, że przez te lata prawdopodobnie naoglądali się filmów z Jamesem Bondem i niedługo powracają z krążkiem "In His Infernal Majesty's Service". Ukaże się on 25 listopada, a oczekiwanie na premierę może nam umilić najnowszy singiel "Nosferatu".

Palisades pochodzą ze stanu New Jersey i łączą elektronikę z post-hardcorem. Niedawno pokazali teledysk do "Agression". Utwór pochodzi z wydawnictwa "Palisades", które ukaże się 20 stycznia.

Night Riots grają razem od 2010 roku. Po latach wydawania na własną rękę podpisali kontrakt z Sumerian Records, która wypuściła album "Love Gloom". Do zestawienia trafił teledysk do "Nothing Personal".

Od wydania płyty "Święto Słońca" Kapeli ze Wsi Warszawa minął już co prawda rok, jednak teledysk do "Na Sobótce Była" to zupełna nowość.

Nic tak nie rozświetla burego, jesiennego dnia jak odrobina słońca i ciepła od Twilight Force. Grupa pokazała teledysk do kawałka "Flight of the Sapphire Dragon", pochodzącego z albumu "Heroes of Mighty Magic". Przypominam, że już w przyszłym roku zawitają do Polski wraz z Sabaton i Accept.

Brytyjczycy z FM postanowili nagrać od nowa swój debiutancki album "Indiscreet", który ukazał się trzydzieści lat temu. Co im z tego wyszło przekonamy się 4 listopada, tymczasem wytwórnia Frontiers Music Srl udostępniła lyric video do utworu "Frozen Heart".

W piątek pokazała się płyta "Honor is Dead" od Wovenwar. Dwa dni wcześniej zaprezentowali teledysk do soczystego numeru "Lines in the Sand".

Na tym kończymy singlowy teleexpress, do zobaczenia w przyszły poniedziałek.

Playlista: Muzyka mojego dzieciństwa

2016-10-21T19:22:00.000+02:00

Na wspomnienia i powroty do przeszłości przeznaczam zwykle czwartek, ale piątek też jest dobry. Mój DeLorean zabierze was w muzyczną podróż do lat dziewięćdziesiątych. Czasów flanelowych koszul, prawdziwych wampirów, grunge'u i MC Hammera. Tak się składa, że ostatnia dekada XX wieku to również pierwsze lata mojego życia.

Już wtedy muzyka była ważną częścią mojego życia. Jak większość z nas nie miałam Internetu, więc moje obeznanie w temacie zależało od dostępnych mediów, czyli radia i telewizji. Wychowali mnie słuchacze "Listy Przebojów Trójki", a wyrocznią w kwestii dobrego gustu został Marek Niedźwiedzki. Jeśli zaś chodzi o szklany ekran, to za źródło wiedzy służyła mi nieistniejąca już lista przebojów "30 Ton". Potem przyszła kolej na MTV, które jeszcze trzymało poziom. W ten sposób mimo ograniczonych możliwości udało mi się wyłapać co nieco perełek, do których z chęcią wracam.

Zdecydowałam się pominąć rodzimą muzykę po to, by w bliższej bądź dalszej przyszłości poświęcić na nią oddzielny wpis. Nawet bez niej dochowanie nowej, świeckiej tradycji dwudziestu utworów okazało się wyzwaniem. To, co dalej przeczytacie i przesłuchacie to efekt dwumiesięcznej burzy mózgów.

1. Deep Blue Something - Breakfast at Tiffany's
Gwiazdy jednego utworu, których przewijało się wtedy dosyć sporo. Jak wskazuje tytuł, piosenka powstała pod wpływem inspiracji filmografią Audrey Hepburn. Podmiot liryczny usiłuje uratować wiszący na włosku związek poprzez przypomnienie swojej lubej, że łączy ich przynajmniej podobny gust.

2. Fools Garden - Lemon Tree
To było tak często puszczane w radio, że prezenterzy prawie nigdy nie podawali nazwy zespołu z przekonania, że wszyscy ją znają. Z tego powodu o nazwie wykonawcy jednej z moich ulubionych piosenek dowiedziałam się dopiero wtedy, gdy dorwałam się do klawiatury i łącza.

3. The Offspring - The Kid's Aren't Allright
Kawałki z "Americany" to pierwszy usłyszany przeze mnie punk. Obecnie jakoś rzadko sięgam po ich twórczość, ale jak już zarzucę tą nutę, to potrafię jej słuchać kilka razy pod rząd. Wygląda na to, że nie tylko ja. Według statystyk Spotify i Last.fm to najczęściej odtwarzana piosenka zespołu.

4. New Radicals - You Get What You Give
Kawałek nie tylko podnoszący na duchu, ale i ponadczasowy. Pochodzi z albumu "Maybe You've Been Brainwashed Too", pierwszego i ostatniego w historii grupy. Gregg Alexander miał już po dziurki w nosie wystąpień publicznych i rozwiązał zespół w 1999 roku. Wygląda na to, że znacznie lepiej poczuł się za kulisami. Jako kompozytor i producent współpracował z takimi gwiazdami jak Texas, Sophie Ellis-Bextor, Rod Steward czy Carlos Santana. Dla tego ostatniego napisał (wraz z Danielle Brisebois, koleżanką z byłego zespołu) przebój "Game of Love", który otrzymał Nagrodę Grammy. Jest również współautorem utworu "Lost Stars" z filmu "Begin Again"

5. Liquido - Narcotic
Zdaniem pewnej niemieckiej stacji radiowej to druga najlepsza piosenka wszech czasów (pierwszą ich zdaniem jest "Stairways to Heaven" Zeppelinów). Może nie najlepsza, ale trzeba przyznać, że potrafi uzależnić. Wiele lat zachodziłam w głowę, co między zwrotką a refrenem robi Michael Caine. W końcu dotarło do mnie, że tam tak naprawdę pojawia się zwrot "my cocaine" i zaczęłam się na poważnie zastanawiać, czy owa legenda brytyjskiego kina nie wybrała takiego a nie innego pseudonimu właśnie ze względu na żart słowny.

6. The Rembrandts - I'll Be There for You
Jak być może większość ludzi w tamtym czasie uwielbiałam serial "Przyjaciele". Ta piosenka była pierwotnie jednominutowym dżinglem, napisanym na potrzeby czołówki. Jak donosi ciocia Wiki, prezenterzy rozgłośni WYHY zmajstrowali dłuższy remiks i puścili go na antenie. Nagranie zrobiło taką furorę, że nie mieli innego wyjścia, jak nagrać to od nowa.

7. Alanis Morissette - Ironic
Alanis śpiewała o ironii na długo przed tym, zanim to słowo stało się częścią memów o hipsterach. To nagranie ma już dwadzieścia lat, a ja nadal przed publikacją czegokolwiek z jej nazwiskiem muszę trzy razy sprawdzić, czy aby po drodze nie zjadłam jednego "s". Zawsze mi się wydawało, że z jednym "s" i dwoma "r" to lepiej wygląda. Czemu - nie wiem.

8. Lenny Kravitz - Fly Away
Lenny chcę na Marsa i ja też chcę. Co tu dużo mówić, jeden z najlepszych jego utworów.

9. Sting - Desert Rose
Nie jestem i nigdy nie byłam jakąś wielką fanką Stinga, ale to uwielbiam. W dużej mierze to zasługa pysznych, orientalnych akcentów i głosu Cheba Mami. Na dobrą sprawę był to jeden z pierwszych utworów z pogranicza folku, jaki trafił w mój gust.

10. Eagle-Eye Cherry - Save Tonight
Głównie dzięki temu kawałkowi płyta "Desireless" sprzedała się w nakładzie czterech milionów i stała się jego znakiem rozpoznawczym. Swoją drogą to nawet nie wiedziałam, że jest Szwedem.

11. Soul Asylum - Runaway Train
Piosenka sama w sobie jest o depresji, natomiast motywem przewodnim teledysku zostały osoby uznane za zaginione. Po jego premierze udało się odnaleźć aż dwadzieścia sześć osób. Utwór otrzymał zasłużoną nagrodę Grammy, a album "Grave Dancers Union" z którego pochodzi doczekał się statusu potrójnej Platynowej Płyty.

12. Scorpions - White Dove
Czyli anglojęzyczna wersja "Dziewczyny o perłowych włosach" zespołu Omega. Cenię oryginał, jednak właśnie do wykonania Scorpionsów mam większy sentyment. Byli jednym z pierwszych usłyszanych przeze mnie zespołów rockowych i cieszę się, że było mi dane zobaczyć ich na żywo w 2011 roku w Tarnowie.

13. ERA - Misere Mani
Widzieliście teledysk do tego? Ciemnowłosa piękność, która pojawia się tam w roli "wokalistki" to chilijska tancerka Irene Bustamante Rojas. Natomiast głos, który słyszycie tutaj i w większości pozostałych utworów ERY należy do szwedzkiej piosenkarki Leny Jinnegren.

14. 4 Non Blondes - What's Up
Linda Perry to jedna z najważniejszych bogiń w moim panteonie - nad nią stoi już tylko Joan Jett. To nie tylko jeden z najlepszych damskich głosów w historii, ale i świetna kompozytorka, a swoimi tekstami trafia we mnie jak nikt.

15. Smash Mouth - All Stars
Jeśli nie jesteś aż tak stary/a jak ja, to kojarzysz ten utwór jako "piosenkę ze Shreka". Też lubiłam ten film, który na dobrą sprawę był nie dla dzieci, a dla rodziców.

16. Meredith Brooks - Bitch
Nie jest to może zbyt ambitne czy wirtuozerskie, ale skoczne i w bezczelny sposób "babskie". Wbrew pozorom nadal podobają mi się takie rzeczy.

17. Joan Osbourne - One of Us
Zwykle na pytanie takie jak postawione w tej piosence odpowiadam innym pytaniem: "Który Bóg?" Tutaj jakoś niepogański wydźwięk religijny mi nie przeszkadza - piosenka jest sympatyczna i składania do refleksji.

18. Roxette - Sleeping in My Car

Sympatię do tego zespołu wyniosłam z domu. Długo się zastanawiałam, którą z ich piosenek tu wstawić, W końcu padło na tą, która ma w sobie najwięcej mocy.

19. Chumbawamba - Tubthumping
Najbardziej powalona nazwa zespołu i tytuł piosenki w jednym wersie. Wtedy nie miałam zielonego pojęcia, jak poprawnie wymówić tytuł, a dzisiaj ciągle mylę się przy jego pisaniu.

20. Enigma - Return to Innocence
Przez tyle lat byłam święcie przekonana, że słyszę tutaj jakąś indiańską "mantrę". Dopiero dobry wujek Google mi uświadomił, że to taiwańska przyśpiewka do kieliszka. Angielski tytuł utworu wykorzystanego do sampla to "Elders Drinking Song", zaśpiewany przez małżeństwo Igay i Difanga Duana. Michael Cretu myślał, że nagranie jest w domenie publicznej. Bardzo się zdziwił, kiedy został pozwany za wykorzystanie fragmentu bez zgody autorów. Fakt, że to wszystko wiem wcale nie przeszkadza mi wzruszać za każdym razem, gdy słyszę drugą zwrotkę. Sentymentalne ze mnie zwierzę.

A wy macie jakieś ulubione utwory z dawnych lat, do których lubicie wracać?

Recenzja: The Dark Tenor - Nightfall Symphony (2016)

2016-10-17T19:29:00.000+02:00

Cierpię na nieuleczalną słabość do muzyki, w której echa dawnych epok spotykają się ze współczesnością. Tym akcentem z przeszłości są na ogół instrumenty ludowe, ale dobrej symfonice z operowymi partiami też nie odmawiam. Dzisiaj porozmawiamy o tym drugim, w niekoniecznie metalowym wydaniu.

Pod pseudonimem The Dark Tenor kryje się tajemniczy i nieznany z nazwiska niemiecki wokalista, wykonujący muzykę z gatunku Classical Crossover. Z jego twórczością po raz pierwszy zetknęłam się w połowie ubiegłego roku, kiedy algorytmy YouTube naprowadziły mnie na utwór "River Flows on the Edge", nagrany we współpracy z koreańskim pianistą Yirumą. Zachwyciłam się jego głosem i postanowiłam zapoznać z resztą jego twórczości. Wówczas ograniczała się ona do debiutanckiego albumu "Symphony of Light", który niedawno uzyskał status złotej płyty. Niemal wciągnęłam go przez skórę i z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnej dawki jego talentu.

"Nighfall Symphony" ukazał się pod koniec września bieżącego roku nakładem Universal. Znalazło się na nim czternaście utworów studyjnych. Nad jakością po raz kolejny czuwał producent Bernd Wendlandt, znany ze współpracy z takimi wykonawcami jak Angelzoom czy Faun. Wersja limitowana zawiera także dziesięć nagrań koncertowych, zrealizowanych podczas różnych występów.

Przepis na sukces w wykonaniu Dark Tenora jest prosty - bierze na warsztat szlagiery muzyki klasycznej i w oparciu o ich melodie tworzy zupełnie nowe utwory, dodając autorski tekst, podkład rytmiczny, elementy elektroniki, a nawet zdarza się dołączyć całkiem sprawnie zagraną solówkę. Na "Nighfall Symphony" można usłyszeć jego interpretacje Mozarta, Wagnera, Griega czy Verdiego. Wszystkiemu towarzyszy przemyślana kampania marketingowa i ciekawa oprawa wizualna. Na oficjalnym kanale muzyka można obejrzeć serię krótkich filmów, które towarzyszyły promocji płyty. Niestety cały wygłoszony monolog jest po niemiecku, który słabo znam i ciężko mi powiedzieć cokolwiek na temat konceptu, niemniej zapierający dech w piersiach krajobraz Islandii obleczony ciemnymi kolorami ogląda się całkiem przyjemnie.

"Przerost formy nad treścią" to być może pierwsze skojarzenie, jakie może się nasunąć po zapoznaniu się z jego twórczością. Pretensjonalność to główny powód, dla którego mocno oberwał od niektórych recenzentów. Mi to zupełnie nie przeszkadza. Wręcz podoba mi się to, że ma pomysł na siebie, konsekwentnie go realizuje i wyróżnia się tle śpiewaków operowych romansujących z popem. Może nie do końca podchodzą mi jego teksty, a przejawiający się w nich motyw bólu i cierpienia z odkupieniem działa na mnie jak płachta na byka, to jednak dobrze wpisują się w romantyczną stylistykę XIX wieku i w większości przypadków pasują do muzyki.

Pierwszym singlem promującym album był ciepły, kojący "Toxic Rain", zaraz po którym przyszła kolej na nieco cukierkowy "Wild Horses", a następnie maślane i podnoszące na duchu "Afterglow". Jednak w jego przypadku to, co najlepsze nigdy nie wychodzi poza płytę. Mam na myśli tu przede wszystkim "Mountain High", który uświadomił mi moją ignorancję w zakresie klasyki. Zupełnie nie byłam w stanie zidentyfikować mocnej partii orkiestry, która rozpoczyna utwór. Zaraz po niej weszły klawisze rodem z lat 80-tych, których się tam kompletnie nie spodziewałam.

Dziwnie urzekło mnie również "Shatter Me", "Renegades" oraz "Confutatis" z repertuaru Mozarta. Lekka zmiana w rytmie i dołączenie perkusji dobrze służy kompozycji, a dochodzące na koniec gitary to już wisienka na torcie. Słodka Freyo, ja na serio chciałabym go kiedyś usłyszeć we współpracy z Therionem.

Mogłabym w nieskończoność skrobać o tym, co mi się podoba i dlaczego. Pozwólcie więc, że przejdę do tego, co średnio mi leży - "Blindfold", wykorzystujący fragment "Lotu Walkirii". O ile na płaszczyźnie muzycznej nie ma tam nic złego, to jednak na tej lirycznej - wszystko. Romantyzm romantyzmem, ale połączenie cierpiętniczego pipczenia z aurą zwycięstwa, jaka bije z oryginału zakrawa na herezję. Lubię kontrasty, ale nie tutaj.

To by było na tyle. Podsumowując krótko - nie zawiodłam się.

Ocena:

Przegląd singlowy: 12.09 - 12.10.2016

2016-10-12T20:29:00.000+02:00

W ostatnim miesiącu poziom mojej wewnętrznej motywacji przebił się przez dno i zaczął pukać od spodu. Nie wiem, gdzie w takich przypadkach leży granica między depresją a zwykłą prokrastynacją. Któreś z tych dwóch dopadło mnie w ciemnej alei i dopiero wczoraj raczyło się ode mnie odczepić. Wracam do pisania. Mam nadzieję, że regularnego. W czasie mojej "śmierci twórczej" pojawiło się co nieco nowych utworów, dlatego lecimy z przeglądem.

Gitarzysta John Roth (Winger, Starship, Giant), wokalista Terry Brock (Strangeways, Giant, Leroux) i perkusista Scott Trammel połączyli siły w ramach hard rockowego projektu Roth Brock Project. Tak nazywać będzie się również ich debiutancki album. który ukaże się 4 listopada dzięki uprzejmości wytwórni Frontiers Music Srl. Do zestawienia trafił utwór "We are", przyjemnie pachnący latami 80-tymi.

"The Mountain" to jedna z tych perełek, które zdarza mi się odkrywać z poślizgiem. Mieszanka stoner i hard rocka w wykonaniu australijskiego duetu King of the North, czyli Andrew Higgsa i Steve'a Tyssena. Kawałek pochodzi z płyty "Get Out of Your World", która ukazała się w maju.

Kanadyjsko - szwedzka załoga Killer Bee nie należy do wybitnych. Przynajmniej nie teraz. Numer "Get Out" nie zapowiada niczego odkrywczego czy też wirtuozerskiego. Niemniej oldschoolowy klimat sprawia, że jest zjadliwy. Jak zaprezentuje się reszta produkcji "Eye in the Sky" przekonamy się już niedługo, bo 14 października.

Odrobina Starkill raz na jakiś czas nie gryzie. Jeśli już, to przyjemnie kąsa. Do zestawienia trafił numer "Burn Your World" z nadchodzącego albumu "Shadow Sleep". Płyta ukaże się 4 listopada nakładem Prosthetic Records.

Heavy metalowa formacja High on Fire nadaje od prawie dwudziestu lat. Przez ten czas wydali siedem płyt. Ostatnie dziecko zespołu pod tytułem "Luminiferous" ukazało się rok temu. Ja o ich istnieniu dowiedziałam się dopiero teraz. Na kanale wytwórni Century Media pojawił się animowany teledysk do piosenki "The Black Plot".

Tym razem coś z mniej oczywistego kraju, czyli z Indii. Do zestawienia dołączył kawałek "One Shot to Kill" z płyty "Burn up the Night". Za jej powstanie odpowiada zespół Kryptos z Bangaluru. Premiera miała miejsce 23 września.

Once Human to zespół gitarzysty Logana Madera, znanego z szarpania strun w Soulfly i Machine Head. Przecudnej urody dziewczę z załączonego obrazka nazywa się Lauren Hart i zajmuje się tam wokalem. "Eye of the Chaos" to pierwszy teledysk zwiastujący album "Evolution", który ukaże się 20 stycznia 2017.

Kultowa meksykańska załoga Brujeria powróciła po szesnastu latach ciszy. 16 września ukazała się płyta "Pocho Aztlan", wydana nakładem Nuclear Blast. Do naszego zestawienia trafiła nuta pod tytułem "Plata O Plomo" z tejże produkcji właśnie.

"Telegraphing" to najnowszy teledysk Publicist UK, podopiecznych wytwórni Relapse Records. Pochodzi z krążka "Forgive Yourself".

W lutym pojawi się kolejne wydawnictwo załogi Kobra and The Lotus zatytułowane "Prevail I". Oczekiwanie na premierę można umilić sobie poprzez słuchanie utworu "Triggerpulse".

Dla odmiany odrobina post-harcore'u w wydaniu Touché Amoré. Załoga z Burbank w stanie Kalifornia wydała niedawno album "Stage Four". Właśnie z niego pochodzi numer "Rapture", który znalazł się w zestawieniu.

Walking Dead on Broadway wbrew pozorom nie jest musicalem w klimacie post-apokaliptycznym, a deathcore'owym zespołem z Niemiec. "Pitchblack" jest pierwszym utworem z nadchodzącej płyty "Slaves". Premiera zaplanowana na 11 listopada.

Tego samego dnia pojawi się również najnowsze dzieło Sirenii pod tytułem "Dim Days of Dolor". Będzie to pierwszy album z udziałem wokalistki Emmanuelle Zoldan. Po przesłuchaniu utworu "The 12th Hour" stwierdzam, że wpisuje się lepiej niż Ailyn.

Wreszcie akcent polski i swojski. "Mississipi w Ogniu" to świeża propozycja od formacji Organek. 4 listopada Mystic Production wypuści ich drugą płytę zatytułowaną "Czarna Madonna".

"Already Broken" to dzieło metalcore'owej formacji Upon a Burning Body. Podopieczni wytwórni Sumerian Records mają za sobą jedenaście lat wspólnego grania, w czasie których wydali trzy albumy. 28 października na rynek wyjdzie kolejna produkcja Straight From The Barrio.

Szwedzki melodeath zawsze smakuje wyśmienicie, zwłaszcza w wydaniu Dark Tranquility. "Atoma" to preludium nadchodzącego krążka o takiej właśnie nazwie. Premiera 4 listopada.

Tego samego dnia pokaże się nowe działo Civil War - "The Full Last Measure". Czego się spodziewać można usłyszeć w piosence "Road to Victory".

W zestawieniu nie mogło zabraknąć starego wyjadacza, jakim jest Dee Snider. Wokalista Twisted Sister już trzeci raz wszedł do studia z solowym projektem. "We Are The Ones" trafi na półki 21 października. Na playlistę trafił tytułowy utwór.

Kolejna pozycja w zestawieniu zaczyna się jak "Over the Hills and Far Away" Gary'ego Moore'a, by potem płynnie przejść w "Hammer High" - najnowszy utwór grupy Hammerfall. To już druga pozycja z płyty "Build to Last". Data premiery: 4 listopada.

EP-ka "In For the Kill" od Evil Invaders to porcja starego, dobrego thrash metalu. Wyszła 30 września nakładem wytwórni Napalm Records. W zestawieniu znalazł się oficjalny teledysk do kawałka "Raising Hell".

Yves Campion, lider Francuskiej grupy Nightmare, to stary wyjadacz z ponad trzydziestoletnim stażem. Obecnie na scenie towarzyszą mu młodzi, zdolni muzycy. "Dead Sun" to pierwsza produkcja nagrana z udziałem nowej wokalistki Magali Luyten. Płyta ukaże się 25 listopada dzięki uprzejmości AFM Records. Do posłuchania piosenka "Ikarus".

Kiedy Dani Filth nie wydziera się wspólnie ze słynnymi "Kredkami" robi to z Devilment. 18 listopada Nuclear Blast wyda ich drugi album pod tytułem "II: The Mefisto Waltzes". Do zestawienia trafił numer "Under the Thunder", promujący tenże album.

Teraz kolej na post-hardcore. 7 października światło dzienne ujrzała płyta "Mothership" zespołu Dance Gavin Dance. Nawet jeśli średnio przepada się za uprawianym przez nich gatunkiem, to warto obejrzeć animowany teledysk do singla "Young Robot".

Death metalowy zespół Venom Prison to nowi podopieczni wytwórni Prosthetic Records, 14 października wychodzi ich oficjalny debiutancki album "Animus". Do zestawienia trafił kawałek "Devoid" z tego wydawnictwa.

Recenzja: Sabaton - The Last Stand (2016)

2016-09-17T20:51:00.000+02:00

W czasach szkolnych historia znalazła się w czołówce najbardziej nie lubianych przeze mnie przedmiotów. Zniechęciły mnie do niej nudne jak flaki z olejem podręczniki, nauczyciele wykładający ją bez pasji i sprawdziany nie wymagające ode mnie niczego ponad skojarzenie nazwisk z datami. Nawet teraz trawię ją wyłącznie pod postacią motywów przewijających się w tekstach piosenek. Nie ukrywam, że do lekcji prowadzonych przez Joakima i spółkę mam szczególną słabość.

Tegoroczne wydawnictwo "The Last Stand" to już kolejny w historii zespołu album konceptowy. Na podstawowej wersji znalazło się jedenaście autorskich utworów poświęconych decydującym, ostatnim bitwom oraz dwa covery - "Camouflage" Stana Ridgwaya oraz sprawnie wykonane "All Guns Blazin'" Judas Priest. Jak na ironię to również ostatnia kampania gitarzysty Thobbe Englunda - jeszcze przed wydaniem ogłosił, że opuszcza skład.

Produkcja ma swoje lepsze i gorsze strony. Na początku skupmy się na tych pierwszych. W moim czysto subiektywnym odczuciu najlepszym numerem na płycie jest tytułowy "The Last Stand", poświęcony oddziałowi Gwardii Szwajcarskiej broniącej papieża Klemensa VII podczas Złupienia Rzymu przez wojska Karola V. Podniosły, a zarazem skoczny refren z chórem w tle regularnie pojawiał się w materiałach promocyjnych i mocno żałowałam, że to nie był pierwszy singiel. Nie mogłam doczekać się chwili, kiedy usłyszę całość. Nawet nie liczyłam, ile razy pod rząd jej wysłuchałam tuż po premierze.

Równie mocno wciągnęła mnie "Shiroyama". Jak z resztą widać po tytule opowiada o tym samym, co film "Ostatni Samuraj". Czytałam całkiem sporo negatywnych wypowiedzi o tym utworze. Że wtórny, że sztampowy. Ja tam słyszę tylko stary, dobry Sabaton z czasów "The Art of War". Dodatkowo to jeden z najlepszych tekstów, jakie udało im się napisać.

Do ścisłej czołówki ulubionych pozycji załapało się również "The Last Battle" o bitwie o zamek Itter. Każdy, kto choć trochę mnie zna wie o mojej słabości do muzyki z lat 80-tych a właśnie tamtymi czasami mocno pachnie mi ta nuta.

Na wyróżnienie zasługuje również "Rorke's Drift". Bitwa między Brytyjczykami a Zulusami jak dla mnie mogłaby składać się z samej solówki.

Co do "Blood of Bannockburn" mam mieszane uczucia. Bitwa o niepodległość Szkocji, tak? Panowie stwierdzili, że przydałyby się dudy. Mamy już coś innego, czego dotychczas nie było. No to pójdźmy dalej i strzelmy jeszcze organy Hammonda. Niby dobrze, niby jakaś odmiana, ale w ostateczności przedobrzyli. I czy tylko mi się wydaję, że riffy są tutaj mocno w stylu Freedom Call?

Jednym z najsłabszych punktów albumu jest muzyczna oprawa bitwy pod Wiedniem, czyli "Winged Hussars". Parę akapitów wcześniej wyraziłam swoją aprobatę dla brzmienia z czasów "TAoW". Ten utwór również tak brzmi. Problem w tym, że aż za bardzo. Partia klawiszy to bezczelny autoplagiat z "The Art of War" właśnie. Nadmierne czerpanie ze starszych utworów zarzucić można również "Hill 3234", gdzie refren jest zerżnięty z "Talvisoty".

Przyznam się bez bicia, że była to jedna z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie płyt w tym roku. Ani specjalnie nie rozczarowała, ani niczego nie urwała mocniej i bardziej niż zazwyczaj.

Ocena:

Cotygodniowy przegląd singlowy: 5 - 11.09.2016

2016-09-12T20:00:00.000+02:00

Witam. Jak co tydzień zapraszam na kolejne zestawienie podsumowujące, co tam nowego w muzycznym świecie. Mniej obszerne niż zazwyczaj, ale to przecież jakość się liczy, nie ilość. Miłego słuchania, być może w komplecie z czytaniem. Do wyboru, do koloru.

Rozpoczynamy nową falą brytyjskiego heavy metalu. Tygers of Pan Tang pokazali pazur w utworze "Only the Brave". Najnowszy album zespołu zatytułowany po prostu "Tygers of Pan Tang" ukaże się 21 października nakładem duńskiej wytwórni Mighty Music.

Na zmianę smaku - symfonicznie. Zespół Diabulus in Musica powstał w 2006 roku w hiszpańskim mieście Pamplona. "Dirge for the Archons" będzie już czwartym wydawnictwem w ich karierze. Premiera zaplanowana na 18 listopada. Tym czasem już teraz można zapoznać się z pierwszym utworem - "Earthly Illusions".

Nigdy nie kryłam się ze swoją słabością do Poets of the Fall. Finowie zaprezentowali numer "Drama for Life" z nadchodzącego krążka "Clearview". Premiera albumu: 30 września.

Amerykańska formacja Wovenwar pokazała "Cenzorship". Nutka przyleciała jako jaskółka zwiastująca płytę "Honor is Dead", której można będzie przesłuchać w całości już 21 października.

Dla odmiany coś spokojniejszego, progresywnego. Błędny ognik czyli "Will o the Wisp" - coś takiego stworzył Opeth. Numer reklamujący album "Sorceress". Premiera: 30 września.

Nie spać, zwiedzać. Tydzień wcześniej, czyli 23 września światło dzienne ujrzy "Crown Feral" od grindcore'owców z Trap Them. W roli przystawki - "Revival Spines" z tegoż wydawnictwa.

Rock Wolves to nowa, niemiecka supergrupa złożona z Hermana Rarebella (Scorpions), Stephana "Gudze" Hinza (H-Blockx) i Michaela Vossa (Mad Max). 28 października wyjdzie ich debiutancki długograj. Czy warto czekać? Oceńcie sami słuchając "Rock for the Nations".

Znacie Secret Sphere? Jeśli nie, to macie okazje się przekonać, co potrafią na żywo. 14 października ukaże się koncertówka "One Night in Tokyo". Już teraz można obadać, jak wyszło im wykonanie "Legend".

Tego samego dnia wyjdzie "Only Ghost" od Red Fang. Po teledysku do numeru "Shadows" widać, że mają nieźle zryte poczucie humoru i chętnie napiłabym się z nimi wódki.

Chyba nikomu nie trzeba przedstawiać Kansas. Amerykańscy prog-rockowcy żyją i mają się dobrze. Już niedługo, bo 23 września na półki sklepów muzycznych trafi płyta "The Prelude Implicit". W naszym zestawieniu znalazł się zwiastun albumu - "Visibility Zero".

Cotygodniowy przegląd singlowy: 29.08 - 04.09.2016

2016-09-05T22:18:00.002+02:00

Witam Was w ten szary, paskudny, poniedziałkowy wieczór. Zgodnie z nową, świecką tradycją prezentuję co nieco nowości z ubiegłego tygodnia. Ciekawi, co tam piszczy? Zapraszam do lektury i słuchania.

Dzisiejsze zestawienie otwieramy szczyptą power metalu. Serious Black to międzynarodowa "supergrupa" złożona z Alexa Holzwartha (Rhapsody of Fire), Mario Locherta (ex- Visions of Atlantis), Dominika Sebastiana (Edenbridge), Jana Vacika (ex- Dreamscape), Urbana Breeda (ex-Bloodbound) i Roba Katsonisa (Firewind). "Castor Skies" to już drugi singiel zwiastujący nadejście albumu "Mirrorworld". Premiera 9 września.

Starzy, ale jarzy - Pretty Maids. 4 listopada nakładem Frontiers Music slr ukaże się album zatytułowany "Kingmaker". Jego pierwszym przedsmakiem jest utwór "Face the World".

Shiraz Lane to młoda, hardrockowa krew rodem z Finlandii. Rok temu ukazała się ich pierwsza EP. W tym roku w kwietniu miała miejsce premiera ich pierwszego długograja pod tytułem "Crying Out Loud". "Momma's Boy" jest drugim singlem z tego wydawnictwa.

Również coś od Alter Bridge. Premiera "The Last Hero" zaplanowana jest na 7 października. Na umilenie czasu oczekiwania piosenka "Show Me a Leader".

Fake Idols to nowy zespół Claudio Coassina, byłego wokalisty Raintime. "Witness" ujrzy światło dzienne 16 września, a tymczasem do posłuchania kawałek "Mad Fall".

Boston Manor wzięli się z Wielkiej Brytanii i grają pop punk. "Lead Feet" pochodzi z płyty "Be Nothing", która ukaże się 30 września.

Na zmianę smaku niemiecki heavy metal - Gloryful. "Hail to the King" pochodzi z wydawnictwa "End of the Night", które już się ukazało.

Knocked Loose dla odmiany grają hardcore i pochodzą ze Stanów. "The Rain" znalazł się na krążku "Laugh Tracks". Premiera 16 września.

Już prawie zapomniałam o istnieniu Heaven Shall Burn. Z okazji "Wanderer" chętnie sobie o nich przypomnę. "Bring the War Home" w każdym bądź razie smakuje nieźle. Wątek 16 września znowu przewija się w temacie daty premiery.

"Brotherhood of Snake" to tytułowy utwór z nadchodzącego wydawnictwa Testament. Ukaże się 28 października.

Dla odmiany po niemiecku - Unzucht. "Neuntöter" pochodzi z płyty o tym samym tytule. Premiera miała miejsce 2 września.

"Passing Through" to już kolejny przedsmak "The Storm Within" - nadchodzącego albumu Evergrey. Premiera tuż tuż - 9 września.

Darkhaus odkryłam dopiero w piątek, kiedy na kanale wytwórni SPV pojawił się teledysk do "All of Nothing". 30 września ukaże się drugi album grupy - "When Sparks Ignite".

"This Light I Hold" grupy Memphis May Fire wyjdzie 28 października. "Carry On" nie zwiastuje niczego szczególnego.

Nie było mi dane spróbować włoskich narkotyków. Śmiem jednak podejrzewać, że Destrage biorą coś naprawdę skutecznego. Dawno nie słyszałam czegoś takiego jak "Symphony of Ego" i z niecierpliwością wyczekuję na "A Means to No End". Premiera 21 października.

"Hereafter" - to tytuł nadchodzącej EP-ki Hanging Garden, zaplanowanej na 7 października. W kawałku "Penumbra" gościnnie zaśpiewał Mikko Kotamaki, wokalista Swallow the Sun.

30 września - tego dnia pojawi się "Tao of the Devil" od Branta Bjorka. W zestawieniu znalazła się piosenka "Stackt".

Wreszcie coś z rodzimego podwórka - New Message. 23 września to data premiery ich oficjalnego debiutu pod tytułem "Przestrzenie". "Miałeś Być Silny" to kolejny przedsmak tego, co nadejdzie.

Corona Skies, a kim są oni? Tegorocznymi debiutantami z Finlandii. Mają już na koncie jedną EP-kę wydaną w 2011, natomiast pierwszy oficjalny długograj "Fragments of Reality" pokaże się 18 listopada. Na razie można posłuchać utworu "Delirium Disco".

Każdy, kto choć trochę mnie zna wie o mojej słabości do głosu Olivera Hartmanna. "When Your Mamma Was a Hippie" mnie jak na razie nie zachwyciło, lecz mimo wszystko nie mogę się doczekać nowej sztuki "Shadows & Sillhouetess". Premiera 30 września.

Cotygodniowy przegląd singlowy: 22 - 28.08.2016

2016-08-29T21:29:00.001+02:00

W ubiegłym tygodniu przyleciało sporo jaskółek zwiastujących i promujących nadchodzące płyty. Pisałam już o świeżościach z obozów In Flames i Hardline, a to dopiero wierzchołek góry lodowej. Zamiast oddzielnych notek dla każdego teledysku stwierdziłam, że lepszym rozwiązaniem będzie jeden, dłuższy wpis z dołączoną playlistą. Ciekawi, co tam nowego? Zapraszam do lektury i słuchania.

Nasze zestawienie otwiera "Crooked Smile" autorstwa Too Close To Touch, młodej kapeli z Lexington w stanie Kentucky. Zadebiutowali w 2015 roku albumem Nerve Endings, wydanym przez Epitaph Records. Ta sama wytwórnia wyda ich kolejne dzieło - Haven't Been Myself. Premierę zaplanowano na 23 września.

"You Can't Look Back" to już drugi singiel zapowiadający siódmy album Taking Back Sunday pod tytułem "Tidal Wave". Znajdzie się na nim 15 utworów napisanych między trasą koncertową promującą poprzedni krążek. Data wydania: 16 września.

Minęły już cztery lata, od kiedy nowojorscy hard rockowcy z Tyketto wydali ostatni album. Pisanie nowego materiału utrudniała im nie kończąca się trasa koncertowa. W końcu udało znaleźć im się czas na proces twórczy. "Reach" to tytułowy utwór z płyty, która ukaże się 14 października.

O tym, że Korn również nie próżnował wiedzą już chyba wszyscy. Kawałek "Insane" to przedsmak "Serenity of Suffering", dwunastej płyty zespołu. Data premiery: 21 października.

Kee Marcello, były gitarzysta Europe, szykuje już czwartą solową sztukę - "Scalling Up". Już 14 października wypłynie na pokładzie Frontiers Music Slr, tymczasem od kilku dni można posłuchać tytułowego kawałka.

Coś od death metalowej legendy - Obituary. "Loathe" znajdzie się na maxi-singlu "Ten Thousand Ways to Die". Premiera: 21 października.

"Plague of Mammoths" pochodzi z "Welcome to Fat City", czwartego długograja od zespołu Crobot z Pottsville w stanie Pensylwania. Całość już 23 września.

To the Wind grają hardcore i pochodzą z Seattle. Wydali już dwie EP-ki i dwa albumy studyjne. W zestawieniu prezentuję tytułowy utwór z krążka "The Brighter View", który ukaże się 7 października.

Matko, jak ten czas leci. Kiedy uświadomiłam sobie, że Sum 41 grają razem już dwadzieścia lat poczułam się naprawdę staro. "War" to pierwszy singiel zwiastujący krążek "13 Voices". Ukaże się 7 października. Jak widzicie daty lubią się powtarzać.

Chłopaki z Of Mice and Men uraczyli nas kawałkiem "Real" z albumu "Cold World". Premiera: 9 września.

Prawdziwi mężczyźni nie jedzą miodu, tylko żują pszczoły i słuchają King 810. Podopieczni wytwórni Roadrunner dowalili do pieca utworem "Alpha & Omega". 16 września ukaże się "la petite mort or a conversation with god", z którego pochodzi.

Gatecreeper to młoda, obiecująca załoga z Arizony. Grają death metal. "Desperation" to zapowiedź płyty "Sonoran Deprivation", którą wyda Relapse Records. Jak myślicie, jaka data się powtórzy tym razem? 7 października.

Ponownie death metal, tym razem spod szyldu Asphyx. "Incoming Death" to tytułowy utwór z krążka zapowiedzianego na 30 września.

Mój smok żywi się power metalem. Ostatnio spróbował "The Sacred Vow" od Hammerfall. Chórki i zwrotki zasmakowały, refren już tak średnio. Mimo tego jest bardzo ciekawy, jak zaprezentuje się reszta. "Built to Last" już 4 listopada.

A cóż to takiego ten Krayenzeit? To całkiem sympatyczny, niemiecki folk metal wydający w SPV GmbH. Piosenka "Tenebra" dla odmiany niczego nie zapowiada - płyta o takim samym tytule ukazała się w piątek.

Lordi to już nie ten zespół, co kiedyś. "Hug You Hardcore" nie brzmi obiecująco, sam teledysk też tak nie wygląda, a riff coś za bardzo inspirowany "Eye of the Beholder". Jakby ktoś mimo wszystko pytał, to "Monsterephonic (Theaterror Vs. Demonarchy)" ujrzy światło dzienne we wrześniu. 16 w Europie, 30 za wielką wodą w Ameryce.

The Dear Hunter to moje nowe odkrycie. Są z Rhode Island, mają przepiękne okładki i grają progresywnego rocka. "Light" ma narobić nam smaka przed premierą "Act V: Hymns with the Devil in Confessional". Kiedy? 9 września.

Do pieca dowalili również Meshuggah. "Born in Dissonance" zwiastuje "The Violent Sleep of Reason" zaplanowany na 7 października. Jako źródło inspiracji posłużył obraz Goyi ze śpiącym rozumem i budzącymi się demonami w roli głównej.

Cruzh to tegoroczni debiutanci pochodzący ze Szwecji. "Aim for the Head" to już kolejny singiel promujący album "Cruzh". Na premierę czekać nie trzeba - już jest.

Peleton zamyka Junkyard Drive, dobrze rokująca młoda krew z Danii. Mają na koncie EP-kę "Junkyard Luxury" i kontrakt z Mighty Music. "Drama Queen" to pierwszy singiel z długograja "Junkyard Drive", który ma się pojawić na początku przyszłego roku. Dokładny termin póki co nie określony.

Może wam się udało wypatrzeć jakieś ciekawe nowości? Dajcie znać - Disqus może wolno się ładuje, ale nie gryzie ;).

Recenzja: Gemini Syndrome - Memento Mori (2016)

2016-08-28T19:58:00.002+02:00

W zeszłym tygodniu ukazało się nieco fajnych rzeczy. Apogeum zostało osiągnięte w piątek, kiedy miały miejsce aż trzy wyczekiwane przeze mnie premiery. Nie wiedziałam, co przesłuchać jako pierwsze. Po zapoznaniu się z materiałem padło kolejne pytanie: o czym najpierw napisać? Ten dylemat ostatecznie rozstrzygnął mój wewnętrzny hipster i postawił na album, który przeszedł bez echa w rodzimej prasie muzycznej. Mowa o nowym dziecku Gemini Syndrome.

Zacznijmy od wyjaśnienia kto, co i którędy na Berlin. Panowie z Gemini Syndrome pochodzą z Los Angeles i specjalizują się w nu-metalu. Skrzyknęli się do kupy w 2010 roku w składzie: Aaron Nordstrom (wokal), Rick Juzwick (gitara), Mike Salerno (gitara), Alessandro Paveri (bas) i Brian Medina (perkusja). Ich debiutancki album Lux ukazał się w 2013 roku nakładem Warner Bros Music. Był to album konceptowy, zainspirowany ponoć motywem narodzin. Potraktowali temat dość swobodnie i to na tyle, że wsłuchując się w słowa nie raz zadawałam sobie pytanie, co ma piernik do wiatraka. To nie ma znaczenia - i tak mi podeszli, mimo że sentyment do praktykowanego przez nich gatunku minął mi po skończeniu gimnazjum.

"Memento Mori" ukazało się pod szyldem Another Century Records. Poza wytwórnią zmienił się również skład: z zespołem pożegnali się obydwaj gitarzyści. Znalazło się godne zastępstwo w postaci Daniela Sahagúna (znany ze współpracy z Lacuna Coil) i Charlesa Lee Salvaggio.

Podobnie jak w przypadku debiutu postawili na "życiową" tematykę tekstów, a źródeł inspiracji należy szukać gdzieś między stoicką filozofią, new-age i poglądami politycznymi muzyków. Gdzieś tam lekko wybrzmiewa jeszcze rozwój osobisty. A to wszystko napisane w sposób prosty i przystępny dla średnio rozgarniętego nastolatka. Zdecydowanie odradzam osobom, którym na starość rozwinął się cynizm i praktyczne podejście do życia - słuchanie "Anonymous" może w takiej sytuacji skończyć się na onkologii. Ja jednak jeszcze do tego etapu nie doszłam i mimo nie do końca ciekawej formy zgadzam się z tym, co chcieli przekazać. Pod "Zealot" i "Sorry Not Sorry" mogę nawet się podpisać. Tym bardziej, że to najlepsze utwory na płycie.

Znacznie więcej pozytywów da się dostrzec po stronie muzycznej. Kapeli nie raz obrywało się za wtórność i faktycznie - odkrywcze to to nie jest, wirtuozerskie też nie. Nie zmienia to faktu, że bardzo łatwo się ich łyka, trawi i przyswaja. Trochę w tym Korna (zwłaszcza w "Gravedigger"), trochę Disturbed ("Zealot" tak bardzo), tylko że ze znacznie lepszymi aranżacjami. Aaron może nie ma w głosie tyle pazura, co David Draiman, ale w jego głosie jest coś kojącego i przyjemnego. Całkiem sprawnie się przy tym wydziera. Tylko szkoda, że trochę mniej, niż na poprzedniej sztuce. Warto zapoznać się z efektami ich pracy. Oczywiście tylko w przypadku braku alergii na coaching.

Następna płyta ma się skupiać na samej śmierci i tym, co dalej. Niech zrobią to w tym samym składzie i z tym samym producentem, ale - na bogów - niech zmienią dilera.

Ocena:

Playlista: 20 introwertycznych piosenek

2016-08-20T16:49:00.001+02:00

Wbrew pozorom lubię ludzi i ciężko posądzić mnie o brak życia towarzyskiego. Mam znajomych, przyjaciół, kapelusz pełen wspomnień z udanych imprez i dziury w pamięci po tych jeszcze lepszych. Problem w tym, że każdorazowa dawka uspołeczniania wyczerpuje mój wewnętrzny akumulator. By go naładować, muszę udać się tam, gdzie tych ludzi nie ma. Nie zawsze mogę ukryć się przed nimi na bagnach - przeważnie musi mi wystarczyć mój własny pokój. Bunkruję się w nim na czas nieokreślony i rozkoszuję każdą chwilą spędzoną sam na sam z muzyką i własnymi myślami. Tak, jestem introwertyczką.

Czasem zdarza mi się udzielać na pewnym forum, gdzie zbierają się ludzie tacy jak ja. Pojawił się na nim wątek dotyczący piosenek, które w taki czy inny sposób opisują, co się dzieje w introwertycznej głowie. Wymieniłam te dwie czy trzy, które przyszły mi wtedy do głowy. W miarę upływu czasu znalazło ich się więcej. Z czystej ciekawości spytałam wujka Google'a, czy rodzima blogosfera muzyczna poruszała wcześniej ten temat. Pierwsze dziesięć stron wyników odpowiedziało mi, że nie. Zmotywowało mnie to do zmontowania kolejnej playlisty.

"Co poeta miał na myśli?" - to pytanie kierowane w moją stronę sprawia, że odruchowo zaczynam ładować odłamkowy. W przypadku większości pozycji odpowiedź jest oczywista, więc oszczędzę sobie dyskomfortu związanego z pisaniem analiz.

Numerek 12 wymaga jednak krótkiego komentarza. "Solitary Shell" jest wycinkiem jednej długiej suity "Six Degrees of Inner Turbulence". Jej motywem przewodnim są choroby psychiczne i zaburzenia rozwojowe. Introwersja nie jest żadnym z tych, a ten fragment zasadniczo miał opisywać osobę z Zespołem Aspergera. Nie zmienia to faktu, że ja i chłopak zaklęty w wersach mamy ze sobą za dużo wspólnego. Na tej podstawie twierdzę, że "introwertyk widziany oczami Zygmunta Freuda" to o wiele lepsza interpretacja.

Miłego słuchania. Ja wracam do swojej pustelni suszyć gorzkie łzy, które uroniłam przy projektowaniu grafiki.

Recenzja: Equilibrium - Armageddon (2016)

2016-08-16T21:45:00.001+02:00

Jeszcze kilka lat temu na mojej playliście gościły przede wszystkim twory krzyczane i growlowane. Być może się starzeję, ale ostatnio moje gusta zaczęły się skupiać wokół czystszego wokalu. Z tego względu wiele zespołów stosujących bardziej radykalne formy szarpania strun głosowych zeszło na dalszy plan. Czystki na liście odtwarzania dopadły również Equilibrium. Z okazji premiery "Armageddon" postanowiłam na nowo się z nimi zapoznać.

"Armageddon" to już piąta płyta w karierze Niemców i zarazem pierwsza nagrana bez udziału gitarzysty Andreasa Völkla i basistki Sandry van Eldik, którzy opuścili zespół po wydaniu "Erdentempel". Wypłynęła na pokładzie okrętu bojowego Nuclear Blast 12 sierpnia bieżącego roku. Znalazło się na niej jedenaście utworów, z tekstami w dwóch językach: niemieckim i angielskim.

Pod koniec czerwca na YouTube pojawił się pierwszy przedsmak w postaci teledysku do "Prey". Jednak w moim przypadku tryb niecierpliwego wyczekiwania na premierę uruchomił się dopiero miesiąc później, kiedy na kanale wytwórni pojawił się drugi singiel - "Born To Be Epic".

Już przy pierwszej zwrotce na mojej twarzy pojawił się szczery, szeroki uśmiech. Nie raz zdarzało mi się wspominać o swoim sentymencie do nie do końca poważnej muzyki. Jeśli dochodzi do tego odpowiednio motywacyjne przesłanie, jestem kupiona. To jeden z tych kawałków, przy których każdy nie zależnie od postury i umiejętności władania mieczem może poczuć się jak paladyn na osiemdziesiątym poziomie. Już miałam zbierać drużynę, kiedy nieoczekiwane przejście między jedną zwrotką a drugą przyprawiło mnie o niekontrolowany atak śmiechu i posłało na podłogę. Nie wiem nic o pozamuzycznych zainteresowaniach kompozytora, ale podejrzewam fascynację japońskimi grami. Od razu skojarzyła mi się walka z bossem w Final Fantasy. W połączeniu z tańczącymi i wyginającymi się na prawo i lewo fujarkami tworzy to połączenie wprost śmiertelne.

Jakoś wstałam i wyruszyłam. Podczas zbierania drogi po drużynie (a może i na odwrót) zaczęłam się zastanawiać, czy reszta będzie równie epicka. Przesłuchałam i stwierdzam, że jest dość blisko.

Całość rozpoczyna intro zatytułowane "Sehnsucht". Po pierwszej minucie maślane klawisze i przedmowa w języku sąsiadów zza Odry ustępują miejsca siermiężnym gitarom i podniosłym, ale i ckliwym akcentom symfonicznym. Aż chce człowiek stanąć na baczność, bo brzmi jak hymn państwa, które nigdy nie istniało. Przynajmniej takie było moje pierwsze skojarzenie. Potem dotarło do mnie, że równie dobrze jakiś bokser, zapaśnik czy inny zawodnik MMA mógłby wychodzić przy tym na ring.

To drugie skojarzenie odnośnie wstępu pasuje nawet bardziej, gdyż album w znacznej większości składa się z żywych, drapieżnych i zachęcających do boju kompozycji. Dziwnie wyłamuje się z tego wyłącznie "Heimat". W tych smyczkach i klawiszach jest coś takiego, że już sama nie wiem, co bardziej mi przypominają: dzielenie się łupami po zimowym rajdzie w jakimś darmowym MMO, wesele w Krainie Lodu czy przedświąteczną wyprzedaż w tejże. Najbardziej przaśny i popowy utwór w zestawieniu i - paradoksalnie - jeden z moich ulubionych. Chyba dlatego, że dziwnie kojarzy mi się z Avantasią.

Jednak tym, co podoba mi się najbardziej jest jednak to, że Robse zupełnie inaczej growluje. Na poprzednich płytach zdarzało mu się iść w wyższe i bardziej charczące tony, które nie do końca mu pasowały. Teraz postawił na niższe, głębsze, bardziej przeponowe tony, dzięki czemu brzmi naturalnie. Niech już z tej drogi nie schodzi.

Ocena:

Recenzja: Trick or Treat - Rabbits' Hill Pt.2 (2016)

2016-08-04T22:10:00.002+02:00

Nasi futrzani, opierzeni, jak i ci zmiennocieplni przyjaciele na stałe wpisali się w kanon metalowej estetyki. Od początków istnienia gatunku w tekstach przewijają się nawiązania do orłów, wilków, smoków czy innych jednorożców. Okazuje się, że za źródło inspiracji mogą posłużyć również króliki.

Na początek parę słów o samej kapeli. Historia Trick or Treat zaczęła się w 2002 roku we włoskim mieście Modena. W początkowych latach działalności byli cover bandem Helloween. Ich pierwszym w pełni autorskim materiałem było demo Like Donald Duck, nagrane w 2004 roku. Rok później wytwórnia Valery Records wypuściła ich debiutancki długograj zatytułowany Evil Needs Candy Too.

Rabbits' Hill Pt.2 to już ich czwarta produkcja. Jest kontynuacją konceptowego albumu Rabbit's Hill Pt.1, zainspirowanego powieścią Wodnikowe Wzgórze autorstwa Richarda Adamsa. Gościnnie swoich głosów użyczyli Tim "Ripper" Owens (utwór They Must Die), Sara Squadrani (utwór Never Say Goodbye) i Tony Kakko (utwór United).

Od strony muzycznej to solidna dawka wprawdzie sztampowego, aczkolwiek całkiem przyjemnego, melodyjnego power metalu z wyraźnym posmakiem Helloween. Efekt jeszcze bardziej nasila głos Alessandro Conti (który tak na marginesie jest również wokalistą Luca Turilli's Rhapsody, ponadto tatuażystą i rysownikiem - okładka albumu to jego dzieło), który barwą głosu bardzo przypomina Michaela Kiske. Mówiąc zupełnie szczerze, udawanie swojego idola wychodzi mu całkiem zacnie.

Teksty może nie są najwyższych lotów i brzmią nieco infantylnie, ale tutaj aż tak bardzo to nie razi. Owszem, na kanonie książek dla dzieci można stworzyć prawdziwe piękno. Tylko czy wszyscy od razu muszą pisać jak Tuomas Holopainen? Oczywiście, że nie. Zwłaszcza, jeśli jakiekolwiek znaki na niebie i ziemi wskazują, że powstanie taki teledysk:

Powodem, dla którego tak łatwo mi podeszli jest właśnie ten brak powagi. Z tego samego powodu szaleję na punkcie Gloryhammera, Powerwolf czy Alestorm. Cenię sobie dobrze napisany, ambitny przekaz, ale czasem zamiast zagłębiać się w wywody wieszcza, filozofa i aktywisty jednocześnie wolę pomachać głową razem z kimś, kto po prostu chce się dobrze bawić przy graniu i ma przy tym dystans do tego, co robi.

Ocena:

Mój pierwszy Woodstock

2016-07-27T15:50:00.000+02:00

Od ośmiu lat ogłaszałam wszem i wobec, że w tym roku pojadę. Na owych deklaracjach się kończyło. Na ostatnią chwilę wykręcałam się tą samą wymówką - nie miałam z kim jechać. W końcu jako stara, prawie dwudziestosześcioletnia krowa uświadomiłam sobie, że do przetrwania i dobrej zabawy potrzebuję tylko siebie samej. No i stało się - zaliczyłam swój pierwszy w życiu Przystanek Woodstock.

Dotychczas uważałam, że podstawą udanego festiwalu jest deszcz. Takie mądrości wygenerowały się w mojej głowie podczas występu Jelonka na Ursynaliach w 2011. Szybko mi jednak z niej wyleciały, gdy po całonocnej podróży dotarłam na Pole Malinowskiego. Kiedy oglądałam ten obszar w Google Maps śmiałam się, że wygląda jak smutna buźka. Dokładnie tak samo wyglądałam, gdy zorientowałam się, że mój namiot przecieka, a w torbie nie mam właściwie nic suchego. Rozłożyłam ręce i postanowiłam zrobić jedyną rzecz, na jaką miałam w tym momencie siłę - poszłam spać i przez parę ładnych godzin śniłam o bezchmurnym niebie, które parę dni temu zostawiłam we włoskim bucie.

Z nory wygrzebałam się dopiero przed Inner Circle. Z pośród wszystkich obejrzanych występów ten wspominam najmilej. Czy czas ich wyjścia na scenę był uzgadniany z samymi bogami - nie wiem. Jednak dziękuję im za to, że pojawili się tam właśnie w czwartek. Przekazane przez nich ciepło było dokładnie tym, czego potrzebowałam w ten mokry, paskudny dzień. Jeśli wam wtedy umknęli, zdecydowanie radzę wybrać się na ich najbliższy show. Mają bardzo fajny kontakt z publicznością, a koncertowe aranżacje niektórych utworów biją na głowę wersje studyjne. "Young, wild and free" zupełnie nie podobało mi się w wersji video, natomiast na żywo - bajka. A to, co w międzyczasie wytańczyłam, to moje. Właśnie do ich rąk wędruje mój Złoty Płomyk.

Potem wróciłam do namiotu. Teoretycznie tylko po latarkę, co by potem nie zabić się na linkach sąsiadów po ciemku. Koniec końców zmogłam i jak teraz oglądam nagrania to nie mogę sobie darować, że przegapiłam Vintage Trouble.

Warunki atmosferyczne w piątek były już bardziej znośne, a ja bardziej przytomna i udało mi się zaliczyć dużo więcej koncertów. Zabawę zaczęłam od Finnegan's Hell. Po zapoznaniu się z ich twórczością na Youtube stwierdziłam, że ani mnie to ziębi, ani grzeje. Ot, kolejny zespół folkowy, co wyrósł pod deszczu jak grzyb i niczym nie wystaje poza szereg. Gdzie im do Paddy and The Rats czy Fiddler's Green. Jednak na żywo zyskują bardzo dużo dzięki poczuciu humoru. Aż chce się wkręcić na backstage i napić z nimi.

Na The Rumjacks zostałam jak najbardziej. Jak zapewne zauważyliście mam to do siebie, że wszystko co folkowe łykam jak indor ciepłe kluchy i właśnie ich występ był jednym z najbardziej oczekiwanych. Nie zawiedli. Mam nadzieję, że my ich też nie i nie żałują, że wyłożyli ten cały hajs, by dojechać. Tylko szkoda, że nie ma jeszcze oficjalnych nagrań.

Potem pogalopowałam pod Małą Scenę na Oberschlesien. Tego kapuśniaczka, co zaczął przelotnie kapać gdzieś w tle wcale bym nie zauważyła, gdybym ukradkiem nie spojrzała na ludzi wyciągających peleryny. Po śląsku czy nie, dowalili do pieca i sprawili, że właściwie wyparował.

Po Lacunie Coil miałam mieszane uczucia. Głównie przez nagłośnienie, z którym w moim odczuciu było coś nie tak. Rok temu miałam okazję oglądać ich na Summer Fall Festival. Tamten występ zapadł mi w pamięć również dzięki pracy akustyków. Tam wszystko było wychuchane i wydmuchane jak na nagraniach z filharmonii. Tutaj nie udało im się zabrzmieć, a Andrea fałszował bardziej niż zwykle. Mimo, że nie mam większych zastrzeżeń co do setlisty to jednak czuję lekki niedosyt z powodu braku "Blood, Tears, Dust" w setliście. Nie ja jedna uważam, że to najlepszy numer z nowej płyty i powinni grać go na żywo. Niemniej Cristina jak zawsze w formie - charyzmą przyćmiła Frankiego z Apocalyptiki.

Na Apocalyptice zostałam tylko z czystej ciekawości. Mam cholerny sentyment do tego, co pichcili na początku kariery. Świetnie bawiłam się przy ich muzyce w 2008 roku, kiedy grali przed Muzeum Powstania Warszawskiego z okazji 64 rocznicy. Jednak kierunek obrany na ostatniej płycie to już nie to, a ten występ to największe rozczarowanie tegorocznej edycji. Mikko fenomenalny, reszta nie bardzo.

W tym momencie wyciągam rękę w górę i przybijam wirtualną piątkę wszystkim, którzy trzęśli się z zimna w sobotę nad ranem. Ponownie zaczęłam sama siebie pytać, po jaką cholerę ja wracałam z tej Toskanii. Z tego całego marudzenia włoska pogoda sama przyszła do mnie - parę godzin później mój namiot zamienił się w suszarkę z funkcją piekarnika. Nie było mi źle z tego powodu - wierzcie.

Przyjechałam tam przede wszystkim dla Dragonforce. Wepchałam się tak blisko pod scenę, jak tylko mogłam. Spociłam się w tym tłumie jak wieprz, ale było warto. Zagrali same największe szlagiery, co się chwali. Zabrakło mi tylko "Dawn over new world". Numer znalazł się na tegorocznej antologii i miałam cichą nadzieję, że również w sobotę go usłyszę. Szkoda, że nie. Mimo to - ogień.

Również Living Colour byłam bardzo ciekawa. Dotrwałam, mimo niezbyt przystępnej pory. Basy - majstersztyk. Od strony technicznej świetnie, jednak nad relacją scena-publiczność można byłoby popracować. Dobry koncert, jednak zagrany jakby od niechcenia.

Gdy po moim powrocie rodzicielka spytała mnie jak było odpowiedziałam tylko: "Jak w równoległym wszechświecie." By dojść do takich wniosków nie potrzeba żadnych psychodelików ani nawet alkoholu. Jakoś dziwnie się złożyło, że przez ten czas wypiłam więcej kawy niż piwa. W stanie względnej trzeźwości jeszcze wyraźniej widać, że ten plac pod Kostrzynem żyje własnym życiem.

Jednym Woodstock kojarzy się z górą śmieci, tłumem pijanych ludzi, śmierdzącymi tojkami, kradzieżami i błotem. A wiecie, z czym mi? Z przyjazną, spontaniczną rozmową z przypadkowymi ludźmi. Z uśmiechniętymi mordkami wystającymi znad plakietek z napisem "Free Hugs". Z brakiem oporów, by się do nich przytulić. Z tymi wszystkimi przybitymi piątkami. I chuj, że te sracze faktycznie śmierdzą, a przez Andrzeja nie mogę spać. Mamo, było mi tam dobrze.

Playlista: Tylko po włosku

2016-06-27T02:07:00.000+02:00

Źle znoszę upały, nie lubię pizzy, a od wina zdecydowanie wolę miód i piwo. Mimo tego dałam się namówić na wyjazd do Włoch z nadzieją, że gdzieś na ulicach Florencji czeka na mnie mój własny Ezio Auditore. W południe wsiadam w samolot, a ja zamiast się do końca spakować odkrywam miejscowe kapele.

Mam sentyment do tamtejszej sceny. W młodości namiętnie zasłuchiwałam się w Rhapsody, a folk metal pokochałam dzięki Leprechaun i Elvenking. Stopniowo do grona lubianych dochodziły formacje Derdian, Lacuna Coil i Raintime. Wszystkie zespoły mają wspólną cechę - teksty po angielsku. Zadałam sama sobie pytanie, ilu Włochów z mojej listy odtwarzania śpiewa we własnym języku. Zawiesiłam się po wymienieniu czwartego i stwierdziłam, że pora odrobić pracę domową.

Tradycyjnie 20 utworów i nieco ponad godzina grania. Eklektyczny mix gatunkowy - od reggae po thrash metal. Miłego słuchania.

Recenzja: Fejd - Trolldom (2016)

2016-06-25T20:26:00.003+02:00

Fenomen dotychczasowej twórczości Fejd polegał na tym, że udawało im się osiągnąć metalowe brzmienie bez użycia przesterowanych gitar. Linia melodyczna oparta na szarpaniu nyckelharpy i bouzouki połączona z basem i perkusją to było właśnie to, co wyróżniało ich na tle wielu podobnych do siebie zespołów folk metalowych. Aż tu nagle na "Trolldom" pojawiły się riffy...

Kiedy już powoli zaczyna opadać poziom podekscytowania w związku z nową płytą (na którą jakby nie patrzeć czekałam trzy lata) pozostało jedynie na spokojnie zastanowić się, co się o tym wszystkim myśli. Jako pierwsze na koniec języka nasuwa się pytanie: czy zmiana w brzmieniu jest mocno odczuwalna? Nie aż tak bardzo. Przez 15 lat swojej działalności wypracowali dość charakterystyczny styl kompozycji, który daje się we znaki również tutaj - od pierwszych taktów słychać, że to ich dzieło. Dopóki na horyzoncie nie pojawi się solówka. To chyba ten typowo szwedzki, progresywny wydźwięk każe mi się zastanawiać, czy aby przypadkiem nie ukradli gitarzysty Therionowi. Aż sprawdziłam - nowy nabytek w postaci Pera-Owe nie udzielał się wcześniej w żadnym znaczącym projekcie, nie mniej daje radę. Jeśli ten zabieg faktycznie pomoże im w dotarciu do szerszego grona (bo chyba to było powodem, dla którego wzmocnili repertuar), to jestem tym bardziej na tak.

Zaryzykowałabym stwierdzenie, że grać mogą właściwie na czymkolwiek, dopóki za oprawą wokalną stoją bracia Rimmerfors. To właśnie głos Patricka i to jak wyraża nim emocje jest głównym czynnikiem kształtującym niepowtarzalny klimat muzyki Fejd. Teraz słychać to jeszcze wyraźniej i nawet nie potrafię sobie wyobrazić, by kto inny mógł tam stać za mikrofonem.

Jednak powodów do ochów i achów poza określoną normę to nie ma. Poprzeczka, jaką sobie postawili nagrywając "Nagelfar" została muśnięta, ale nic ponadto. Nie sugeruję, że każdy kolejny album musi być lepszy od poprzedniego, jednak czuję pewien niedosyt z powodu braku hitu na miarę "Den Skimrande". "Svart" i "Ingjald Illråde" bardzo zaciekle walczyły o tą rangę, jednak to jeszcze nie to. To po prostu kolejny dobry album od zespołu, który dba o trzymanie godnego poziomu.

Ocena:

Recenzja: Lacuna Coil - Delirium (2016)

2016-06-21T11:57:00.003+02:00

Nie raz spotykałam się z opinią, że Lacuna Coil to żaden gothic, a pop metal. Coś w tym jest. Brutalność nigdy nie była ich mocną stroną, a medialny wydźwięk dwóch poprzednich płyt tylko potwierdza tą teorię. Jednak między "Broken Crown Halo" a "Delirium" słychać kolosalną różnicę.

"Delirium" to nowy rozdział w historii zespołu. Od 2000 trwali przez lata w nienaruszonym składzie aż do 2014, kiedy szeregi opuścili Cristiano Mozatti i Cristiano Migliore. Tuż przed rozpoczęciem nagrań zawinął się również Marco Biazzi. Ze starej wiary zostali już tylko Marco Coti Zelati, Andrea Ferro i Cristina Scabbia. Oprócz zmian personalnych jest to również pierwszy album nagrany od początku do końca we Włoszech i bez udziału wewnętrznych producentów.

W efekcie najnowsze dzieło ekipy z Mediolanu brzmi zupełnie inaczej niż dotychczasowe nagrania. Już od pierwszego utworu w uszy rzucają się mocne, djentowe riffy i ogromna ilość growlu. Coś czuję, że ostatnio słuchali dużo Sepultury. Otwierający utwór "House of Shame" bezczelnie skojarzył mi się z "Roots Bloody Roots". Jakoś dziwnie mi się to podoba. To miło z ich strony, że przestali się bawić w drugie Evanescence i skupili się na tym, na czym kapela metalowa powinna - na pierdolnięciu. Gdzie go najwięcej? W "Blood, Tears, Dust". Dziękować za to należy Markowi Vollelunga z Nothing More, który użył tu swojego gitarowego talentu. Również ukłony w stronę Andrei - chyba najlepszy popis wokalny w jego karierze. Krzyk i growl wychodzi mu zdecydowanie lepiej, niż czyste partie (w tym momencie z bólem wspominam ich pierwszą EP-kę, gdzie momentami on po prostu fałszuje).

Natomiast średnio przekonują mnie teksty. Motywem przewodnim są choroby psychiczne. W wywiadach podkreślali, że wyobrażają sobie album jako zamknięty zakład psychiatryczny. Każdy utwór to oddzielny pokój, gdzie inny pacjent opowiada o swoim cierpieniu. Pozwolę sobie przytoczyć chwytliwy slogan, jakim się reklamowali:

"Na wzgórzach w północnych Włoszech znajduje się stary szpital. Stara, opuszczona i niszczejąca forteca, której korytarze przepełnione są echem tysięcy cierpiących umysłów i dusz. Miejsce, gdzie każdy ściana wciąż nosi ślad niezliczonych, zniszczonych żyć."

Po przeczytaniu czegoś takiego oczekiwałam atmosfery tego staromodnego, wiktoriańskiego psychiatryka rodem z horrorów. Tymczasem zgłębiając się w słowa "My Demons" widzę tylko mroczną nastolatkę w poczekalni do szkolnego psychologa. Dark Dżesika płacze, bo rzucił ją Brajan. Jaki żal. Powiem szczerze, że trochę się rozczarowałam. Chociaż może nie potrzebnie się czepiam.

Ocena:

Recenzja: Sinnery - A Feast of Fools (2016)

2016-06-07T17:02:00.002+02:00

Literackich nawiązań ciąg dalszy. Poprzednio pisałam o zespole czerpiącym garściami z twórczości Alexandra Dumasa, a dzisiejszy wpis ilustruje motyw z Lewisa Carrolla. Na tą jakże pocieszną interpretację herbatki u Szalonego Kapelusznika wpadł znany i ceniony rumuński artysta Costin Chioreanu. Powstała na zamówienie Sinnery, młodego zespołu thrash metalowego z Izraela. Ich debiutanckie wydawnictwo ukazało się w maju nakładem niezależnej wytwórni Pitch Black Records.

Na 47 minut "A Feast of Fools" składa się przede wszystkim konkretne, dynamiczne pierdolnięcie. Przełamuje je w części akustyczny i wolniejszy numer "Symphony of Sorrow". To jest niestety ten moment, kiedy muszę wytknąć niedociągnięcia. Uwzględnienie tego balladowego akcentu nie do końca im wyszło. Wszystko przez to, że w głównej mierze krzyczący Aron Karnieli na chwilę obecną nie nadaje się do czystego śpiewu. Nie mam piwnicy, ale przez nijaki głos i całkowicie nie zrozumiałą dla mnie angielszczyznę moje kartofle zaczęły niepokojąco gnić. Co jak co, ale od wokalisty wymagam dykcji i wypracowania jako takiego akcentu, a tutaj wypłynął na wierzch brak jednego i drugiego, psując mi tym samym odbiór świetnej aranżacji. Gdyby nie ten zgrzyt, byłaby płyta na 5 z plusem. Ale cicho - to jeszcze młody chłopak i ma czas się wprawić.

Natomiast jeśli chodzi o warstwę instrumentalną, to jestem jak najbardziej na tak. Jest szybko, drapieżnie i z jajem, a jednocześnie melodyjnie. Chłopaki nie tylko wykazują się pomysłowością w kwestii kompozycji, ale też dużą wprawą w posługiwaniu się sprzętem. Średnia wieku w zespole to 20 lat, ale mimo niewielu wiosen na karku prezentują poziom jakiego nie powstydziliby się wyjadacze z dużo dłuższym stażem. Tytułowe "Feast of Fools" oraz "Black Widow" ścinają z nóg. Klimatyczne intro i elektroniczne wstawki urozmaicają brzmienie i nadają fajny, progresywny charakter.

Ogólnie rzecz biorąc, udany debiut z ogromnym potencjałem. We wrześniu będzie im dane zagrać przed jako support dla Sodom w ich rodzinnym Izraelu. Życzę im szczęścia i mam nadzieję, że dzięki temu występowi dotrą do szerszej grupy odbiorców, a z kolejnymi wydawnictwami będzie jeszcze lepiej.

Ocena:

Recenzja albumu D'Artagnan - Seit an Seit (2016)

2016-06-04T13:11:00.000+02:00

Kiedy zakładałam bloga obiecałam sobie, że moje zapędy recenzenckie skupią się wyłącznie na wydawnictwach świeżych. Pod tym pojęciem rozumiem płyty, które poszły w obieg nie wcześniej niż miesiąc temu. Tym czasem już na wejściu tą obietnicę łamię i zabieram się za album z lutego. Biję się w pierś i mam cichą nadzieję, że Weles nie wyzłoci mnie za karę.

Czemuż to jestem taka gołosłowna? Z dość prozaicznego powodu - z racji utknięcia pod lodem o krążku jak i samym zespole dowiedziałam się z opóźnieniem. Jaki kraj, taka Pani Kapitan.

Przed wstukaniem pierwszych słów z czystej ciekawości postanowiłam zapoznać się z opinią innych. Niestety nie obyło się bez pomocy Wujka Google i jego funkcji tłumaczącej, gdyż piszą o nich wyłącznie w języku niemieckim. Anglojęzyczna i nasza rodzima strona sieci przemilczała temat. Sporo na tym straciła, gdyż mamy do czynienia z wyjątkowo udanym debiutem.

Historia trio D'Artagnan zaczęła się rok temu w Norymberdze. Ben Metzner - wokalista, dudziarz i flecista kojarzony dotychczas z folk metalowym kabaretem Feuerschwanz postanowił dla odmiany wyjść ze stylistyki średniowiecznej i liznąć nieco baroku, przynajmniej w kwestii lirycznej. Czynnikiem napędzającym była jak widać fascynacja Trzema Muszkieterami. Żeby liczba się zgadzała, dołączyli do niego Tim Bernard i Felix Fischer, kolega z macierzystej kapeli. Weszli razem do studia i tak oto spłodzili 49 minut i 7 sekund przyjemnego, folk rockowego grania w postaci albumu "Seit an seit", który ukazał się w miesiącu podkuwania butów nakładem Sony Music.

Mimo ciepłego przyjęcia przez niemieckie media opinie recenzentów są podzielone. Niektórzy nie zostawiają na nich suchej nitki. Chłopakom obrywa się przede wszystkim za wtórność i przaśność. Moje wrażenia są z kolei jak najbardziej pozytywne. Rzeczywiście, trąci cepelią, ale właśnie ten typ kiczu bardzo przyjemnie mnie łaskocze. Tak jak w dobrej historii płaszcza i szpady jest żywo, po męsku i z pasją, czasem spokojnie i sentymentalnie, a przede wszystkim wciąga. Tak jak mamy Syndrom Zapętlenia Jednego Utworu, tak u mnie uaktywnił się Syndrom Zapętlenia Jednej Płyty. Uczepiło się mnie jak rzep psiego ogona i nie chce puścić.

Pomówmy chwilę o samych piosenkach. 14 pozycji, w tym 3 ballady. Co wśród tego najmocniej motywuje do brutalnego gwałtu na przycisku "replay"? Po wielokrotnym przesłuchaniu wzdłuż i wszerz to się oczywiście zmienia, jednak za pierwszym razem były to właśnie te wolniejsze utwory. Jedną z nich jest "Rabenballade", czyli niemiecka wersja "Twa Corbies". Mam straszną słabość do tej melodii, a właśnie ich wersja jest najlepszą, jaką dotąd słyszałam. Oprócz tego zachwyciłam się "Für immer Dein". Tak już mam, że jestem beznadziejną romantyczką ze słabością do smyczków w tle. A z nie-ballad? Na samym początku moimi ulubionymi kompozycjami były "Freiheit", "En Garde" jak i tytułowy "Seit an seit". Nie koniecznie w tej kolejności. Lecz na koniec na miano mojego absolutnego numeru jeden zasłużyło "Mann mit der eisernen Maske" opartą na legendzie o Człowieku w Żelaznej Masce. Wyraziście zaznaczone partie gitar elektrycznych i podniosłe symfoniczne wstawki mogły mieć coś z tym wspólnego.

Oprócz ogólnej warstwy instrumentalnej przyciągnęła mnie ta wokalna. Może Ben nie uplasował się w pierwszej dziesiątce moich ulubionych męskich wokalistów, ale jego głosu słucha mi się z przyjemnością. Jako jeden z nielicznych niemieckich rockmanów potrafi zaśpiewać piosenkę o miłości bez przywoływania skojarzeń o strzelaniu, a to naprawdę coś. (Ogólnie ostatnio jakoś dziwnie uwrażliwiam się na germanizm. Co mnie dziwi, bo jeszcze do niedawna ten język całkowicie odpychał mnie fonetycznie. Widać do pewnych rzeczy trzeba po prostu dojrzeć.)

Gorąco polecam album, nie tylko sympatykom folku. Pod tym linkiem można przesłuchać fragmentów wszystkich utworów.

Ocena:

Folk metalowa playlista

2016-05-22T14:05:00.002+02:00

W dawno minionych czasach gimnazjalnych strasznie chciałam zostać radiowcem. Siedziałam po nocach z odbiornikiem nastawionym na Radio Bis i słuchając legendarnych Mocnych Nocnych wyobrażałam sobie siebie w miejscu tego Gzyla, Ziutka czy innego Owczarka. Bycie zamkniętą sam na sam z muzyką przez 6 godzin (bo tyle trwała wspomniana audycja) kusiło bardziej niż ta Ewa z wężem ogrodowym, co w ramach protestu na embargo Putina zaczęła jeść jabłka.

W końcu jakaś magiczna siła ściągnęła mnie na ziemię i zdałam sobie sprawę, że wysyłanie CV do rozgłośni nie byłoby dobrym pomysłem. Urodę mam wprawdzie radiową, ale nie mogłabym z czystym sumieniem powiedzieć tego samego o swoim głosie. Gładka gadka też nigdy nie była moją mocną stroną. Długo zbieram myśli do kupy, a kiedy ograniczenia czasowe mi na to nie pozwalają, mówię bardzo chaotycznie. Stwierdziłam, że znacznie lepiej wyjdę na pisaniu, a zamiast audycji będą się co jakiś czas pojawiać wpisy z playlistami. Do ich tworzenia wybrałam Spotify - aplikacja jest popularna, widgety ładnie wyglądają na stronie i akurat mam konto.

Jako że mam szczególną słabość do folk metalu to właśnie taki leitmotiv wybrałam na pierwszy ogień. Zamiast sześciu godzin grania będzie tylko półtorej godziny. W tym czasie udało mi się zmieścić 20 subiektywnie wybranych utworów z ubiegłego i bieżącego roku. Miłego słuchania.