ogrudek

kwiat gwiazdy betlejemskiej

2011-12-10T11:09:00.001-08:00

Gwiazda betlejemska - pielęgnacja, czyli jak uprawiać kwiat gwiazdy betlejemskiej

Gwiazda betlejemska to roślina, bez której wielu z nas nie może sobie już wyobrazić świąt Bożego Narodzenia. Poinsecja, czy też Wilczomlecz piękny, bo takie są mniej znane nazwy tego kwiatu, odniosła niesłychany sukces w naszym kraju i roku na rok jej popularność rośnie. Warto zatem poświęcić jej chwilę czasu i zastanowić się, jak odpowiednio ją pielęgnować, by jak najdłużej i jak najpiękniej cieszyła nas swoimi kwiatami.

Pomimo, iż okres kwitnienia taj rośliny przypada na miesiące zimowe, może to być bardzo mylne dla niedoświadczonych hodowców. Poinsecja do prawidłowego rozwoju potrzebuje temperatur z zakresu od 18 do 21 stopni. Należy za wszelką cenę unikać spadków temperatury poniżej 12 stopni, gdyż bardzo często powoduje to utratę liści przez roślinę. Nawet krótkotrwałe spadki temperatury są niedobre. W okresie przedświątecznym spotyka się czasami ludzi handlujących tymi okazami na straganach lub w przyulicznych kioskach. Takich miejsc powinniśmy unikać, gdyż egzemplarze tam przechowywane są narażone na przechłodzenie. Nawet kupując roślinę w dobrych kwiaciarniach trzeba uważać, by nie narazić jej na zimno w czasie transportowania. Ponadto przy przenoszeniu uważamy na jej delikatne i kruche łodyżki oraz liście. Przy wyborze kierujemy się stanem ogólnym kwiatu, gęstością ulistnienia oraz tym, by gwiazda była dobrze porozgałęziana i tworzyła zwartą całość.

Drzewa iglaste

2011-11-29T02:08:00.001-08:00

Opisy drzew iglastych

modrzewie sosny świerki jodły daglezja

Larix - modrzew

Larix decidua - modrzew pospolity (modrzew europejski)

Opis: Drzewo nagozalążkowe dorastające do 50 m wysokości. Rośnie szybko. Konary ułożone są prawie poziomo i tworzą "drabinkę". Pędy są zróżnicowane na długo- i krótkopędy. Pędy ozdobne są także zimą w stanie bezlistnym, dzięki wypukłym, kulistym krótkopędom oraz żółtemu zabarwieniu. Igły są sezonowe (opadają na zimę), miękkie, wyrastające w pęczkach wokół krótkopędu. Igły są ozdobne zarówno wiosną (jasnozielone) jak i jesienią, gdy przebarwiają się pięknie na żółto. Kwiaty są jednopienne, rozdzielnopłciowe. Szyszki drobne, sterczące do góry.

Występowanie: Środkowa i zachodnia Europa, w Polsce rośnie dziko w górach.

Wymagania: Gatunek światłolubny, dobrze rośnie na stanowiskach słonecznych oraz przeciętnych glebach (najlepiej świeżych i żyznych, nie znosi gleb wilgotnych i gliniastych). Jest odporny na zanieczyszczone i suche powietrze w miastach oraz mrozy.

Zastosowanie: Doskonale nadaje się na strzyżone żywopłoty(dobrze znosi cięcie, szybko rośnie). Jest sadzony w nasadzeniach krajobrazowych, w parkach i zieleni miejskiej. Nagie pędy nadają się do suchych kompozycji. Szczególnie ładnie prezentuje się wiosną i jesienią.

Pinus - sosna

Drzewa lub rzadko krzewy żywiczne, niektóre gatunki dorastają nawet do 70 metrów. Pędy są zróżnicowane na długo- i krótkopędy. Igły zebrane w pęczki na krótkopędach po 2, 3 lub 5 (bardzo rzadko 1 lub 7). Igły są stosunkowo długie (w porównaniu z innymi rodzajami drzew iglastych). Sosny są jednopienne, kwiaty są rozdzielnopłciowe, żeńskie w szyszeczkowatych kwiatostanach, a męskie żółte wydłużone. Szyszki zwisające lub odstające, bardziej zdrewniałe niż u innych iglastych, łuski zakończone są charakterystyczną romboidalną tarczką z niewielkim zgrubieniem. Wielkość szyszek i ich kształt uzależnione są od gatunku sosny. Szyszki opadają w całości, tylko u niektórych gatunków rozpadają się.

Sosny należą do drzew dobrze znoszących suche piaszczyste gleby, zanieczyszczone i suche powietrze oraz niskie temperatury. Zdecydowanie lepiej rosną w miejscach dobrzenasłonecznionych, tylko niektóre gatunki tolerują lekkie boczne ocienienie. Wiele sosen doskonale spełnia rolę gatunków pionierskich, dobrze też sprawdzają się w niesprzyjających innym iglakom warunkach miejskich.

SOSNY 2-IGIELNE

Pinus silvestris - sosna pospolita

Opis: Drzewo dorastające do 40 m wysokości. Korona bardzo zmienna w zależności od środowiska, wktórym rośnie - w zwartym drzewostanie pień jest długi i strzelisty, natomiast w miejscach odsłoniętych stosunkowo krótki, a korona nisko osadzona i gęsta, bardzo malownicza i dekoracyjna. Kora ceglastoczerwona, cienka i łuszcząca się. Igły zebrane po 2 w pęczku, długości 3-8 cm. Szyszki są bardzo zmienne, najczęściej o zaokrąglonym kształcie.

Występowanie: Rośnie dziko w Europie i Azji. W Polsce stanowi główny gatunek lasotwórczy, szczególnie na nizinach Polski.

Wymagania: Patrz: opis rodzaju. Jest jedną z najmniej wymagających sosen, pełni rolę gatunku pionierskiego.

Zastosowanie: Patrz: opis rodzaju.

Pinus nigra - sosna czarna

Opis: Drzewo dorastające do 30m. Charakteryzuje się gęstą koroną,ciemną korą i ciemnozielonymi, sztywnymi i stosunkowo długimi (10-15 cm) igłami. Szyszki są duże, prawie czarne, z jasnymi tarczkami.

Występowanie: Rośnie dziko w górach byłej Jugosławii oraz w Austrii. W Polsce nie występuje w stanie dzikim.

Wymagania: Jest to gatunek sosny idealny do zadrzewień miejskich. Ma bardzo małe wymagania glebowe, dobrze rośnie nawet na zupełnie suchych i jałowych glebach (podobnie jak P. silvestris). Jest również odporna na zanieczyszczenie powietrza oraz na działanie silnych wiatrów.

Zastosowanie: Ze względu na niewielkie wymagania siedliskowe i odporność na warunki miejskie można ją z powodzeniem sadzić w miejskich parkach i zieleńcach. Dodatkowym atutem tego gatunku sosny jest stosunkowo wolny wzrost.

Pinus banksiana - sosna Banksa

Opis: Drzewo dorastające najwyżej do 25 m. Rośnie wolno i ma bardzo"zabiedzony" wygląd. Jej pnie i gałęzie są najczęściej powykrzywiane i cienkie, sprawiają wrażenie schorowanych i skarłowaciałych. Korony są nieregularne ibrzydkie. Igły są krótkie (2-4 cm), również powykręcane. Szyszki otwierają się przez kilka lat , są małe i krzywe. Gatunek krótkowieczny.

Występowanie: Rośnie dziko w Kanadzie i USA. W Polsce można tę sosnę spotkać w lasach, ale są to okazy sztucznie sadzone.

Wymagania: Jest to gatunek o bardzo małych wymaganiach siedliskowych, rośnie na najgorszych nawet glebach.

Zastosowanie: Gatunek wybitnie pionierski, często stosowany jako przedplon. Nie ma żadnego znaczenia jako roślina ozdobna.

Pinus mugo var. mughus - sosna kosodrzewina (kosówka)

Opis: Krzew tworzący silnie rozrastające się zarośla. Rośnie szybko. Igły długości 3-8 cm są gęsto osadzone na giętkich pędach. Szyszki są niewielkie, ciemnobrązowe z popielatymi tarczkami i ostrym wyrostkiem.

Występowanie: Góry Europy - Alpy, Karpaty, Bałkany. Tworzy tzw. piętro kosówki (wys. od 1300mnpm) Rośnie także dziko w Polsce, głównie w Tatrach i na Babiej Górze. Podlega ochronie gatunkowej.

Wymagania: Gatunek o bardzo małych wymaganiach siedliskowych. Doskonale rośnie nawet na piaskach (np. wydmy nadmorskie)

Zastosowanie: Świetnie nadaje się do większych ogrodów skalnych (w małych szybko staje się zbyt ekspansywna). Ma ogromne znaczenie ekologiczne w górach - powstrzymuje lawiny i zapobiega erozji gleb, nad morzem stosowana do zadrzewiania wydm.

SOSNY 5-IGIELNE

Pinus cembra - sosna limba

Opis: Drzewo dorastające do 25 m wysokości. Rośnie wolno. Ma piękne gęste korony, na okazach wolno rosnących gałęzie utrzymują się nawet przysamej ziemi. Młode pędy żółto owłosione. Igły długości 5-12 cm. Szyszki są jajowate, młode fioletowe, najczęściej rozpadają się po dojrzeniu. Nasiona nie mają skrzydełek, sąjadalne.

Występowanie: Góry Europy, głównie Alpy i Karpaty. Rośnie także dziko w Polsce - jedyne stanowiska znajdują się w Tatrach. Jest objęta całkowitą ochroną gatunkową.

Wymagania: Lubi gleby przepuszczalne i świeże oraz wilgotne powietrze, ale nieźle znosi warunki miejskie, w tym zanieczyszczone powietrze.

Zastosowanie: Dawniej częściej stosowana w dworskich parkach, obecnie rzadko stosowana ze względu na problemy ze zdobyciem materiału nasadzeniowego.

Pinus strobus - sosna wejmutka, sosna Weymoutha

Opis: Drzewo dorastające do 50 m wysokości. Szybko rośnie. Charakteryzuje sięlekką, zwiewną koroną i cienkimi pędami. Igły bardzo cienkie i miękkie (do 10 cm). Bardzo charakterystyczne są wydłużone i lekko wygięte szyszki z bardzo delikatnymi tarczkami.

Występowanie: Rośnie dziko w USA i Kanadzie gdzie tworzy lasy wejmutkowe.

Wymagania: Jest gatunkiem sosny o nieco większych wymaganiach. Najlepiej rośnie na glebach świeżych, lekko wilgotnych i w wilgotnym powietrzu. Nie znosi suszy. Dobrze natomiast radzi sobie w rejonach przemysłowych. Jest także odporna na mróz.

Zastosowanie: Jedna z najpiękniejszych sosen, chętnie sadzona jako ciekawostka.

SOSNY 3-IGIELNE

Pinus rigida - sosna smołowa

Opis: Niezbyt wysokie drzewo dorastające do 20 m wysokości. Na pniu i konarach tworzy bardzo charakterystyczne pęczki pędów odroślowych. Igły długości do 14 cm, opadają już po 2 latach, często są żółto zielone. Szyszki jajowate, bardzo symetryczne, z wyraźniekolczastymiwyrostkami na piramidkach. Szyszki są tak mocno przytwierdzone do gałęzi, że odrywa się je z kawałkiem drewna.

Występowanie: Pochodzi z Ameryki Północnej.

Wymagania: Jest bardzo odporna na warunki środowiskowe - podobnie jak P. banksiana.

Zastosowanie: Niewielkie zastosowanie w terenach zieleni ze względu na niezbyt ładny wygląd - patrz P. banksiana.

Pinus ponderosa - sosna żółta

Opis:

Występowanie:

Wymagania:

Zastosowanie:

Picea - świerk

Picea abies - świerk pospolity

Opis:

Występowanie:

Wymagania:

Zastosowanie:

Picea glauca - świerk biały

Opis:

Występowanie:

Wymagania:

Zastosowanie:

Picea omorika - świerk serbski

Opis:

Występowanie:

Wymagania:

Zastosowanie:

Picea pungens - świerk kłujący

Opis:

Występowanie:

Wymagania:

Zastosowanie:

Abies - jodła

Abies alba - jodła pospolita

Opis:

Występowanie:

Wymagania:

Zastosowanie:

Abies concolor - jodła kalifornijska (jodła jednobarwna)

Opis:

Występowanie:

Wymagania:

Zastosowanie:

Abies nordmanniana - jodła kaukaska

Opis:

Występowanie:

Wymagania:

Zastosowanie:

Abies koreana - jodła koreańska

Opis:

Występowanie:

Wymagania:

Zastosowanie:

Pseudotsuga - daglezja

Pseudotsuga menziesii - jedlica Douglasa (daglezja)

Opis:

Występowanie:

Wymagania:

Zastosowanie:

Konwalie

2011-11-29T01:57:00.001-08:00

Konwalie

Konwalie kwitną w maju. To łatwo rozpoznawalne białe, pachnące dzwonkowate kwiaty zebrane na pojedynczym pędzie. Konwalie mają dwa lub trzy ciemnozielone liście, niezwykle trwałe, które zamierają dopiero na jesieni, wtedy ozdobą rośliny staja się duże, pomarańczowe jagody. Niestety owoce te są trujące. Konwalia rozrasta się na liczne rozgałęzione kłaczą, dzięki którym tworzy geste kobierce i szybko opanowuje duże powierzchnie. Na końcu każdego kłaczą znajduje się pąk, z którego na wiosnę wyrasta nadziemna cześć rośliny.

Nie jest łatwo nabyć różne odmiany konwalii. Najczęściej poszukiwane są te o dużych kwiatach, jak Grandiflora lub Fortin’s Giant, o pełnych kwiatach Plena, kwitnąca na różowo Rosea, oraz odmienna Prolificans, w której zamiast pojedynczych kwiatów rosną boczne gałązki z licznymi kwiatkami. Prawdziwymi unikatami są odmiany konwalii o ozdobnym ulistnieniu, jak Albostriata z liśćmi zkremowymi żyłkami.

Konwalie dobrze rosną w cieniu lub półcieniu na lekko kwaśnej, wilgotnej glebie z dożą zawartością próchnicy. Mogą też rosnąć na słońcu, lecz wtedy ich liście szybciej brązowieją. W cieniu lepiej znoszą susze oraz korzenie sąsiadujących drzew i krzewów.

Konwalie rosnące na słabej glebie warto zasilać jesiennym ściółkowaniem - przekompostowanym obornikiem, kompostem ogrodowym lub warstwą opadłych liści (najlepiej z lipy, grabu i leszczyny). Najłatwiej rośliny mnożny się przez podział. Ich kłącza należy wykopać wczesną wiosną lub jesienią, podzielić i posadzić na nowe miejsce - płytko, na głębokość 3 cm. Jeżeli wykopane kłącza muszą być przez pewien czas przechowywane, należny umieścić je w ażurowej skrzynce i obsypać wilgotnym kompostem lub torfem.

Roślina ta jest bardzo ekspansywna i można mieć problem z usunięciem jej podziemnych rozłogów. Dlatego konwalii nie powinno się sadzić w ogródkach skalnych, na niewielkich rabatach, w miejscach gdzie mogłyby zdominować czy zagłuszyć inne rośliny. Jeżeli mimo wszystko zdecydujemy się je posadzić w sąsiedztwie innych kwiatów, dobrym rozwiązaniem będzie oddzielenie tych roślin plastikowa taśmą. Konwalia nadaje się też do dużych naturalnych ogrodów, gdzie tworzy ładne skupiska pod drzewami i krzewami liściastymi. Szczególnie bujnie będzie się rozrastać w przyjaznym cieniu leszczyn. Szybko rozrasta się też pod dużymi iglakami - cisami, żywotnikami lub cyprysikami, pod którymi będzie tworzyć zwarty dywan.

Konwalie możemy łączyć z innymi cieniolubnymi roślinami, najlepiej z ekspansywnymi gatunkami okrywowymi: bluszczem, barwinkiem i jasnota purpurowa. Efektownym urozmaiceniem mogą być kępy paproci, np. pióropusznika i narecznicy samczej albo kokoryczki. Dobrym rozwiązaniem będą także zimozielone bergenie i mahonia pospolita. Można do tej kompozycji wprowadzić strzeliste naparstnice, dzwonki jednostronne i orliki. Dobrym towarzystwem będą także liliowce i trzykrotka wirginijska, których liście będą ładnie kontrastować z ciemną zielenią konwalii.

Konwalie można pędzić w domu. Jesienią należy wykopać klacze z ogrodu i posadzić do doniczki, która należy pozostawić na zewnątrz pod przykryciem ściółki z liści, kory lub agrowłókniny. W styczniu trzeba przenieść ja do domu, ustawić w najchłodniejszym miejscu mieszkania (około 12oC) i delikatnie podlewać. Po paru tygodniach pojawia się kwiaty. Przekwitłe kłącza można później z powrotem posadzić wiosną w ogrodzie.Konwalia jest rośliną leczniczą. Zawiera alkaloidy stosowane do produkcji leków nasercowych i przeciwpadaczkowych. Należy do najbardziej trojących roślin! Po jej pomarańczowe jagody często sięgają dzieci. Należy pamiętać, że spożycie tylko kilku jagód może być śmiertelne. Równie trująca jest woda, w której stały ścięte kwiaty.

Konwalia jest rośliną jedyna w swoim rodzaju - jest bowiem reprezentowana tylko przez jeden gatunek. Występuje pospolicie w całej Europie w strefie klimatu umiarkowanego, a także w Ameryce Północnej i Azji. Spotykane poza Europa formy różnią się nieznacznie, dlatego bywają traktowane jako podgatunki lub nawet odrębne gatunki. W Polsce konwalia pospolicie występuje w lasach liściastych i sosnowych borach na terenie całego kraju. Najliczniej w Polsce północnowschodniej. Nie wolno jej zbierać ani wykopywać z lasu, gdyż jest objęta częściową ochroną

Skalniaki ogrodowe

2011-11-20T10:28:00.001-08:00

Skalniaki ogrodowe

Wielu z nas planując swoje ogrody, zaczyna od wybrania pięknych niezwykle ozdobnych i dużych roślin, których kwiaty zajmują większą część terenu. Jednak szukając urozmaicenia, a także chcąc zaskoczyć wszystkich znajomych i odwiedzających, warto jest zastanowić się też nad mniejszymi roślinami, jak również elementami martwej natury, czyli głazami, kamieniami i piaskowcami. Wszystkie te dodatki składając w jedną całość, tworzą cudowne kompozycje zwane skalniakami ogrodowymi. Taki skalniak ma wiele zalet, o których wielu z nas nawet się nie domyślało.

Przede wszystkim skalniaki to fragment górskiego krajobrazu wkomponowany w całość naszego ogrodu. Dzięki temu możemy odbiec od zwykłych kompozycji kwiatowych, spotykanych w większości ogrodów i zaskoczyć wszystkich sąsiadów oryginalnością naszego wyboru. Niektóre górskie rośliny w połączeniu z elementami kamiennymi tworzą kompozycje, których nie zastąpią nawet najpiękniej kwitnące kwiaty. Jednocześnie cały czas mamy świadomość, że tworzony przez nas skalniak, jest fragmentem natury, a nie regularnie obsianą grządką, gdzie kwiaty tracą swój wrodzony urok.

Drugim argumentem przemawiającym za tworzeniem takich kompozycji, jest dowolność miejsca, w którym chcemy go stworzyć. Obojętnie, czy nasz skalniak będzie zwrócony ku północnej, południowej, czy każdej innej stronie, zawsze znajdziemy wśród roślin skalnych takie, którym dane warunki odpowiadają. Oczywiście najlepsza pod względem warunków jest strona wschodnia, gdzie uprawiać można wszystkie najtrudniejsze gatunki, jednak nawet od strony południowej, gdzie daje znać o sobie palące słońce, możemy trzymać rojniki, floksy skalne, czy rozchodniki.

Skalniak ogrodowy jest również dobrym rozwiązaniem dla osób zapracowanych, które nie mają zbyt dużo czasu na zabawy w ogrodzie oraz pielęgnowanie swoich kwiatów. Spora część z roślin skalnych, są to rośliny odporne na złe warunki i mało wymagające. Nie jest straszna im przejściowa susza lub wahania temperatury. Wystarczy, że co jakiś czas pozbędziemy się chwastów, które są bardzo ekspansywne, niszczą nasze rośliny podkradając im wodę i substancje odżywcze, a także brzydko wyglądają w naszym ogrodzie. Różnorodność gatunków skalnych, z pewnością pozwoli na to, by każdy, nawet ten co może przeznaczyć tylko kilkanaście minut dziennie na doglądanie swojego ogrodu, mógł wybrać odmiany o interesującym wyglądzie.

Rośliny do ogrodów skalnych i na skalniaki nie są co prawda tak atrakcyjne i ozdobne, jak chociażby wielkie i obficie kwitnące krzewy różaneczników, czy innych popularnych roślin ogrodowych, jednak mają w sobie „to coś”. Ich główne piękno nie tkwi w kwiatach, które przeważnie są drobne i trzeba się wysilić, by je dostrzec, lecz w całościowej kompozycji. Przepiękna zieleń liści oraz łodyżek, skomponowana z głazami, kamieniami, czy łupkami skalnymi, sprawiają, iż nadaje to pewnej elegancji, dostojności ogrodowi, a bardzo często wprowadzają też poczucie spokoju oraz obcowania z naturą. Jeżeli jednak tęsknimy za kwiatami, zawsze możemy do naszego skalniaka wkomponować kilka tulipanów botanicznych, mniejszych odmianszachownic, czy też krokusów, które na wiosnę będą nas cieszyły swoim kwitnieniem.

Wspaniałymi elementami, które dobrze komponują się ze skalniakami ogrodowymi, są również oczka wodne, strumienie, potoki i inne wodne dodatki. Dzięki nim możemy jeszcze lepiej oddać naturę, do której dążymy w komponowaniu naszego ogrodu, a czasami wręcz sprawić, że przekraczając furtkę naszego ogrodu, mamy wrażenie, jakbyśmy przez chwilę znajdowali się na dziewiczych, górskich terenach.

Skalniak ogrodowy to element, który może przełamać monotonię w naszym ogrodzie. Dlatego też zawsze warto jest się zastanowić, czy nie powinniśmy umieścić go gdzieś pomiędzy, rabatą kwiatów letnich, a skupiskiem iglaków, na tle których wspaniale się prezentują

Paprocie ogrodowe

2011-11-20T10:16:00.001-08:00

Paprocie ogrodowe to idealne rośliny do cienistych i dość wilgotnych miejsc w naszych ogrodach. Rośliny te, o ile zapewnimy im dobre warunki wzrostu, nie są trudne w pielęgnacji, a ich uprawa może sprawić dużo satysfakcji i radości.

Paproć ogrodowa wymaga dość żyznej i stale wilgotnej gleby. Sadząc paprocie należy przygotować podłoże z ziemią próchniczą, która to dość długo zatrzymuje w sobie wilgoć. Po wysadzeniu warto obsypać wierzchnią warstwę gleby wiórkami kory wymieszanymi z suchymi liśćmi. Warstwa ta wraz z upływem czasu zamieni się w świeżą próchnicę. Liście dodatkowo chronią rośliny przed głębokim przemarznięciem oraz zatrzymują wodę w podłożu. W naszym kraju najbardziej popularne w uprawie są następujące gat.

Narecznica samcza – niezwykle ceniona za urokliwe, żywo zielone liście, osiągająca wysokość do jednego metra. Roślina tworzy duże rozety, dlatego polecana jest do nasadzeń w małych grupach lub jako paproć okrywowa w dużych, obszernych ogrodach lub parkach. Spotykane są rośliny uprawiane w otoczeniu oczek wodnych. Narecznica samcza ma także właściwości lecznicze.

Wietlica samicza - błędnie nazywana wietlicą samczą, jest paprocią osiągającą od 35 do 75 centymetrów wysokości. Paproć ta lubi ciemne, niezwykle wilgotnie miejsca, najlepiej pod dość gęstymi drzewami. Liście jasnozielone doskonale kontrastują z ciemnym podłożem, dobrze prezentuje się podsypana korą ogrodową.

Zanokcica skalna - jest niską osiągającą zaledwie ok. 15 – 20 centymetrów paprocią. Liście pierzaste, jasnozielone o błyszczącej, ciemnej osi są zimozielone. Doskonała roślina do obsadzania ogródków skalnych, ogrodów zimowych, w wolnych przestrzeniach skalnych i murkach a także na cmentarzach.

Podrzeń żebrowiec - to niewielka paproć zimozielona osiągająca wysokość ok. 40 centymetrów. Cechą charakterystyczną tej paproci są niezwykle dekoracyjne liście – liście asymilacyjne i liście zarodnionośne.

Pióropusznik strusi - to niezwykle dekoracyjna i dość wysoka paproć uprawnia w naszych ogrodach. Liście długie, lancetowate o silnie zielonej i intensywnej barwie zamierają na zimę. Roślina lubi wilgotne, dość mocno ocienione stanowiska, najlepiej pod gęstymi drzewami. Doskonała roślina okrywowa, do uprawy w dość dużych ogrodach, jako roślina do obsadzania oczek wodnych. Uwaga roślina silnie wyjaławia glebę i nie należy jej uprawiać w otoczeniu roślin o słabym systemie korzeniowym.

Długosz królewski - jest paprocią o ciekawym pokroju i bardzo ozdobnych liściach. Roślina osiąga wysokość do jednego metra. Liście wysokie, lancetowate wyrastają wczesną wiosną. Kolor liści zmienia się wraz ze wzrostem rośliny od jasnozielonego do żółtego. Paproć ta wymaga dużej wilgotności podłoża, nie ma specjalnych wymagań co do stanowiska. Doskonała roślina do obsadzania oczek wodnych oraz jako roślina okrywowa.

Paprotnik szczecinkozębny - jest niezwykle dekoracyjną paprocią uprawianą w otoczeniudrzew liściastych. Liście osiągają wysokość do 60 centymetrów i są zimozielone. Doskonała roślina do uprawy na rabatach, jako roślina okrywowa, do ogrodów skalnych oraz ogrodów w stylu japońskim.

Przedstawione gatunki są niezwykle ciekawą propozycją do naszych ogrodów. Pamiętajmy jednak aby usuwać stare, ubiegłoroczne liście dopiero na wiosnę, gdyż liście są ważną ochroną przed mrozem, a oszronione, zaschnięte liście dodają zimą uroku naszym ogrodom. Niskie gatunki doskonale nadają się do ogródków skalnych oraz do uprawy na murach i w szczelinach ogrodowych. Najciekawsze odmiany do obsadzania murów to zanokcica ciemna, zanokcica murowa, zanokcica zielona oraz paprotnica.

Płoty i ogrodzenia

2011-11-20T10:04:00.001-08:00

Ogrodzenia mogą być wykonane z przeróżnych materiałów. Od twojego wyboru zależy, czy ogrodzenie będzie pasować do domu, czy będzie skutecznie odgradzać od otoczenia, czy jedynie wyznaczać granice działki. Inny efekt uzyskasz, gdy wybierzesz ogrodzenie pełne, jeszcze inny - gdy siatki ogrodzeniowe i przęsła. Porównujemy m.in. ogrodzenia drewniane, kamienne i ogrodzenia metalowe.

Ogrodzenia pełne czy przęsła?Najpierw zadaj sobie kilka pytań. Czyogrodzenie ma zdecydowanie oddzielać działkę od sąsiednich posesji? Jakie materiały wykończeniowe będą pasować do domu? Ile pieniędzy możesz przeznaczyć na budowę ogrodzenia? Czy ogrodzenie będzie budować firma, czy wykonasz je samodzielnie? Czy zależy ci na szybkiej budowie ogrodzenia?

Ogrodzenia pełne:

Zapewniają ciszę i spokój na działce, osłaniają teren przed silnymi wiatrami
Ogrodzenia mogą być zbudowane z różnych materiałów, np. cegieł klinkierowych, silikatowych, rozbiórkowych, bloczków betonowych czy pustaków zasypowych
Mur można wykończyć różnymi materiałami wykończeniowymi: tynkiem i farbą, płytkami klinkierowymi, silikatowymi, kamiennymi lub betonowymi
Na ogrodzenia potrzeba dużo materiałów, co zwiększa ich koszt
Mogą sprawiać wrażenie zbyt masywnych (nie nadają się zatem do grodzenia małych działek)

Ogrodzenia z przęsłami

Przęsła nie zasłonią całkowicie działki, dzięki czemu będziesz widział, co dzieje się na zewnątrz
Ogrodzenia z przęsłami łatwo dopasować do stylu domu
Potrzeba na nie mniej materiałów
Słupki i podmurówka mogą być wybudowane z takich samych materiałów jak ogrodzenia pełne – dzięki temu stworzysz efektowne połączenia, np. klinkieru z metalowymi przęsłami
Ogrodzenia z przęsłami dają mniejsze poczucie prywatności

Poniżej podajemy przykładowe materiały, z jakich możesz wykonać ogrodzenie:

Klinkier

Z cegieł klinkierowych można zbudować efektowne ogrodzenia. Ze względu jednak na wysoką cenę częściej wykonuje się z nich jedynie podmurówki i słupki, które łączy się z przęsłami metalowymi lub drewnianymi. Cegły klinkierowe z powodzeniem zastąpisz płytkami klinkierowymi. Wykańcza się nimi pełne ogrodzenia zbudowane, np. z bloczków silikatowych, betonu komórkowego czy pustaków. Ogrodzenia klinkierowe są solidne i odporne na działanie mrozu. Cegły klinkierowe mają wiele wzorów i kolorów – łatwo je dopasować do stylu domu. Minusem ogrodzenia klinkierowego są pojawiające się wykwity. Dlatego do murowania i spoinowania trzeba użyć zapraw przeznaczonych do klinkieru. Budowę ogrodzenia lepiej powierzyć fachowcom.

Cegły rozbiórkowe

Cegły rozbiórkowe to dobry pomysł na ogrodzenie, pod warunkiem, że są w dobrym stanie. Ogrodzenie powinno grodzić dużą działkę, bo w przeciwnym razie będzie wyglądało zbyt masywnie. Jeżeli decydujesz się na ten materiał, pamiętaj, że wymaga on impregnacji. Cegły rozbiórkowe trzeba pomalować preparatem hydrofobowym. Zapobiegnie to nasiąkaniu wodą i brudzeniu się cegły.

Metal

Ogrodzenia metalowe łatwo dopasować do domu, są trwałe i stosunkowo niedrogie. Wyjątek cenowy stanowią ogrodzenia kute przygotowywane w zakładach kowalskich. To ogrodzenia, które mają ozdobny wygląd, często z ornamentami. Wykonuje się je na indywidualne zamówienie lub według projektu z katalogu. Takie ogrodzenia są zabezpieczone przed korozją. Taniej ogrodzenia metalowe kupisz w supermarketach i hipermarketach budowlanych. Co roku pojawiają się nowe modele gotowych przęseł, furtek i bram. Produkuje się je ze stali lub aluminium, fabrycznie zabezpieczonych przed korozją. Budowa ogrodzenia jest szybka, a najwięcej czasu zajmuje wykonanie betonowych fundamentów i podmurówek. Jeśli zależy ci na czasie, skorzystaj z elementów prefabrykowanych. Najtańszym ogrodzeniem metalowym jest łatwa w montażu siatka ogrodzeniowa: pleciona lub zgrzewana. Siatka pleciona wykonana jest z grubszego drutu (2,8 – 3,1 mm) i ma oczka kwadratowe. Może mieć wysokość od 2 do 2,5 m. Siatka zgrzewana jest cieńsza i niższa od plecionej, ale bardziej odporna na odkształcenia i sztywna. Jej maksymalna wysokość to 2 m. Oba rodzaje siatki sprzedawane są w rolkach.

Drewno

Pierwsza decyzja to wybór drewna na ogrodzenie. Spośród gatunków liściastych trwałe są dąb, jesion i akacja. Do najbardziej podatnych na niszczenie należą lipa, wierzba, brzoza czy topola. Jeśli chodzi o gatunki iglaste, wytrzymały jest modrzew. Cena jego jest jednak wysoka. Tańsze, ale i trochę mniej wytrzymałe, są świerk oraz sosna i to właśnie z nich najczęściej są robione ogrodzenia drewniane. Ogrodzenia drewniane mogą być zarówno ażurowe, jak i prawie pozbawione prześwitów. Możesz wybrać np. prosty płot składający się z kilku długich poziomych desek i niewysokich słupków, jak i solidne przęsła wykonane z gęsto połączonych desek lub żerdzi. Ogrodzenia drewniane są naturalne i ładnie współgrają z otoczeniem domu. Można je wielokrotnie odnawiać i zmieniać kolor drewna. Słabo zabezpieczone są narażone na niszczenie, ataki grzybów, pleśni i owadów.

Kamień

Ogrodzenia kamienne, w szczególności pełne, wyglądają masywnie i raczej nie nadają się do grodzenia małej działki. Zwykle ogrodzenia kamienne mają więc dekoracyjne otwory lub występują w towarzystwie drewnianych albo metalowych przęseł. Jeśli chodzi o materiały do budowy ogrodzenia, to właściwie nie ma ograniczeń. Niektóre rodzaje kamienia, takie jak np. piaskowiec i wapień, są łatwiejsze w obróbce. Trudniejsze pod tym względem są granit, bazalt, porfir czy kwarcyt. Te kamienie są jednak wytrzymalsze. Ciekawy efekt uzyskasz, wykorzystując do budowy ogrodzenia kamień polny. Ogrodzenia kamienne są niezwykle efektowne, a przy tym trwale, dobrze odgradzają dom od otoczenia. Minusem jest cena i długi czas budowy ogrodzenia. Dobra wiadomość może być taka, że ogrodzenia kamienne nie muszą być murowane. Kamienie możesz umieścić również w specjalnych stelażach z prętów i siatki (gabionach). Pojedyncze stelaże ustawia się w dowolny sposób: obok siebie, jeden na drugim, prostopadle

Grile

2011-11-20T09:55:00.001-08:00

GRILL - RODZAJE

Grill gazowy

April 10, 2011 – 6:35 am

Grill gazowy charakteryzuje się możliwością szybkiego osiągnięcia wysokiej temperatury a następnie łatwością w jej utrzymaniu. Popularne w Polsce grill węglowe są ostatnio coraz częściej zastępowane przez grill gazowe ( szeroko rozpowszechnione są zwłaszcza w USA). Główną zaletą grillowania na gazie jeszcze oszczędność czasu i włożonej pracy, którą można zamiast na pilnowanie ognia przeznaczyć na rozmowę

Tags grill gazowy, rodzaje |

GRILL - RODZAJE

Grill węglowy

April 9, 2011 – 5:02 pm

Grill węglowy używa węgla drzewnego lub brykietów. Węgiel przy spalaniu zamienia się w żar tworzący ciepło niezbędne do przygotowania żywności. Użytkownicy grillów węglowych są podzieleni w kwestii tego co jest najlepsze do grilla. Istnieje mnóstwo rodzajów grillów węglowych: kwadratowe, prostokątne, okrągłe z przykrywką lub bez. Do najpopularniejszych rodzajów należą: – Grill typu “kosz”

Tags grill, grill węglowy, rodzaje |

GRILL - RODZAJE

Grill elektryczny

April 9, 2011 – 8:52 am

Jeśli zastanawiasz się jaki grill elektryczny do użytku domowego wybrać, trafiłeś na właściwą stronę. Znajdziesz tu omówienie najlepszych rodzajów grilli elektrycznych, na których będziesz mógł przyrządzić swoje ulubione potrawy przez cały rok a nie tylko w sezonie. Obecnie ten sposób grillowania jest coraz popularniejszy. Głównie dlatego, że ludzie szukają łatwiejszych i szybszych metod wykonywania pewnych

Pnącza

2011-11-17T14:15:00.001-08:00

Pnącza ogrodowe to grupa roślin posiadająca wiele zalet; z reguły nie potrzeba zbyt wiele miejsca aby je zasadzić a do tego ich siła wzrostu jest duża. Są nie tylko dekoracyjne ale i użyteczne: doskonale sprawdzają się jako żywy parawan gdzy chcemy coś zasłonić lub odgrodzić.

Cześć pnączy potrzebuje podpór

Niektóre pnącza potrzebują podpór wokół których mogą się okręcać. Pnącza takie wspinają się wykorzystując pędy wierzchołkowe, które wykonując ruchy krążące owijają spiralnie niezbyt grube podpory takie jak sitki ogrodzeń, kraty czy paliki. Są to pnącza wijące się.
Inaczej radzą sobie pnącza czepne, które przyczepiają się do podpór wykorzystując organy czepne takie jak wąsy czy korzenie czepne. Te pnącza doskonale wspinają się po murach i innych powierzchniach nie potrzebując dodatkowych podpór.

Większośc pnączy ma przeciętne wymagania glebowe ale są też wyjątki; na przykład róże pnące czy powojniki. Warto jednak ze względu na to że często sadzi się pnącza przy domach czy ogrodzeniach, gdzie ziemia jest dość marna, wysuszona i z resztkami gruzu, przed posadzeniem roślin przygotować glebę. Wystarczy wykopać nieco większy dołek i wypełnić go ziemią kompostową lub odpowiednią ziemią ze sklepu ogrodniczego.

Jednoroczne rośliny pnące nadają się szczególnie do szybkiego zazieleniania ścian, płotów, ogrodzeń czy altan lub pergoli. Sadzonki pnaczy jednorocznych najlepiej wysiać pod koniec lutego i hodować w domu. Takie rośliny szybciej będą się rozrastały na wiosnę.
Wieloletnie pnącza doskonale nadają się do tworzenia żywych ścian czy parawanów, mogą być ozdobą pergoli lub zasłaniać nieciekawe miejsca w ogrodzie. Potrzeba jednak często kilku lat aby dostatecznie się rozrosły, dobrze się prezentowały i osłaniały. Zanim to nastąpi można je uzupełnić pnącymi roślinami jednorocznymi, które w ciągu jednego okresu wegetacyjnego stworzą zieloną ścianę. Jeżeli pnącze jednoroczne silnie rośnie (np. fasola wielokwiatowa, tunbergia czy wilec) i ma tendencję do zagłuszania pnącza wieloletniego to lepiej uprawiać pnącze jednoroczne w pojemniku ustwionym w pobliżu pnącza wieloletniego. Wtedy rośliny nie będą z sobą konkurować w dostępie go substancji odżywczych i wody.

Najpopularniejsze pnącza jednoroczne:

Wilec purpurowy - do obsadzania ogrodzeń, murów czy altan do wysokości 2-3 m. Wilce kwitną od lipca do pierwszych przymrozków wypuszczając duże lejkowate kwiaty. Barwy kwiatów są nie tylko purpurowe ale karminoworóżowe, filetowoniebieskie, białe lub szafirowe. Ulistnienie wilca jest też efektowne: duże liście o sercowatym kształcie. Wilce pną się owijając swe cieńkie łodygi wokół podpór. Roślina lubi żyzną glebę i słoneczne stanowisko.Więcej informacji...

Fasola wielokwiatowa - dorasta do 4 m.wysokości. Nasiona fasoli wysiewa się na miejsca stałe w połowie maja; po wiosennych przymrozkach. Kwiaty są najczęściej ceglasto-czerwonym ale mogą być też białe lub czerwono-białe. Kwitnie od lipca do września. Fasola rośnie szybko owijając się wokół podpór, ma małe wymagania; wystarczy jej średnio żyzna i wilgotna gleba. Daje dużo masy zielonej.Więcej informacji...

Groszek pachnący - możemy go użyć chcąc stworzyć w ogrodzie wonną i kolorową ścianę. Groszek pnie się po podporach do wys. 150 cm, wydając od czerwca do sierpnia pachnące kwiaty o lekkiej "motylkowej" budowie i "cukierkowych" barwach. Roślina wymaga gleby żyznnej, pulchnej, średnio wilgotnej i słonecznego stanowiska. Wysiewa się go w pierwszych dniach kwietnia wprost do gruntu. Nadaje się na balkony i tarasy. więcej informacji...

Chmiel ozdobny - jego pędy pną się doskonale po rozciagnietych drutach, siatkach lub rusztowaniach drewnianych czy metalowych. Dorasta do 5 m. wysokości a rośnie w szybkim tempie: nawet do pół metra na tydzień. Jest łatwy w uprawie nawet dla początkującego ogrodnika. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu i nie ma specjalnych wymagań co do gleby.

Tunbergia oskrzydlona - zwana też czasem czarnooką Zuzanną. Właściwie jest to pnącze wieloletnie ale w naszym klimacie potrzebuje pomieszczenia do zimowania. Znacznie łatwiej uprawiać ją jako roślinę jednoroczną tym bardziej że dobrze kiełkuje i rośnie bardzo szybko. Ozdobą tego pnącza są liczne kwiaty, żółte lub rzadziej pomarańczowe z czarnym oczkiem. Kwitnie od czerwca do października. Lubi ciepłe, słoneczne miejsca, powinna być regularnie podlewana i nawożona. więcej informacji...

Pnącza wieloletnie łatwe w uprawie:

Najpopularnieszym pnączem wydaje się być bluszcz pospolity - łatwy w uprawie, nadaje się do miejsc mocno zacienionych, może rosnąć przy północnej ścianie budynku lub pod drzewami, tam gdzie nie chce rosnąć trawa. Bluszcz to pnącze o liściach zimnozielonych; jego pędy przyczepiają się do murów, drzew i wszystkiego co stanie na jego drodze za pomocą korzeni przybyszowych, które silnie wrastają w szczeliny. Nadmiar pędów bluszczu porastającego drzewo należy usuwać aby nie doprowadzić do zaduszenia drzewa. Bluszcz jest odporny na niekorzystne warunki, lubi ziemię próchniczą, wapienna, umiarkowanie wilgotną. Bardziej wrażliwe na niskie temperatury sa odmiany o pstrych i plamistych liściach. Bluszcz rozmnaża się wegetatywnie za pomocą sadzonek, które łatwo się ukorzeniają. Wiecej informacjii...

Winobluszcz pięcolistkowy - to kolejne bardzo popularne pnącze nazywane też czasem dzikim winem. Potrzebuje podpór do pięcia się w górę, w krótkim czasie osiągając spore rozmiary. Najbardziej dekoracyjną częścią rośliny są liście składające się z pięciu, złożonych dłoniasto, podłużnych listków. Szczególnie efektowne są liście winobluszczu pięciolistkowego jesienią zmieniając barwę na różne odcienie czerwieni - od jasnokoralowej do ciemnej purpury. Kwiaty są drobne i niepozorne, bardziej dekoracyjne są czerne owoce. Zwisające pędy winobluszcza nadają się do obsadzania ścian domów, pergoli czy siatek ogrodzeniowych. Dobrze znosi warunki miejskie, może rosnąć w uboższych i suchych glebach. więcej infromacjii...

Winobluszcz trójklapowy - bardzo dobrze przyczepia się do ścian drewnianych i murów z cegły lub betonowych. Potrafi wspinać się bardzo wysoko, nawet do 20m. Może być wykorzystywany do przykrycia nieciekawych elementów otoczenia bo po pewnym czesie dość dokładnie je zasłoni. Na murach ustawiają się dachówkowato, klapami liści do dołu tworząc czasem dość zwartą powierzchnię. Elementem ozdobnym winobluszcza trójklapowego są liście: pojedyńcze o trzech trójkątnych klapach, o gładniej powierzchni, ciemnozielone i błyszczące. Jesienią pięknie się przebarwiają przybierając stopniowo barwę najpierw pomarańczową, potem ceglastą a na końcu ciemoczerwonego wina. Winobluszcz trójklapowy jest odporny na dym i kurz miejski ale trochę mniej odporny na mrozy - lepiej kupić roślinę szczepioną na winobluszczu pięciolistkowym i nie sadzić go przy połundniowych ścianach budynków, gdzie szkodzą mu zbyt duże wahania temperatury w ciągu dnia i nocy.zobacz

Wiciokrzewy - są znane i uprawiane na całym świecie. Nadają się do obsadzania bramek, pergoli czy trejaży. Mogą rosnąć też przy domu ale wymagają dodatkowych podpór. Dość dobrze znoszą nasze zimy i mogą rosnąć w prawie każdej glebie ale jakość gleby ma wpływa na obfitość wydawanych kwiatów. Nie szkodzi im zanieczyszczone powietrze miejskie. Stanowisko powinno być słoneczne. Kwitnące wiciokrzewy pieknie pachną.
Wiciokrzew pomorski dorasta nawet do 6 m. Kwitnie w maju i czerwcu zmieniając barwę kwiatów z biało-różowej lub żółtawo-białej na żółtą pod koniec kwitnienia. Dekoracyjne są również czerwone owoce rośliny. Wymaga żyznej i wilgotnej gleby i słonecznego stanowiska.więcej infromacjii...

Wiciokrzew japoński - rośnie dość szybko, znosi dobrze pełne nasłonecznienie jak i lekki półcień. Może rosnąc w prawie każdej glebia . Ma płytki system korzeniowy, który może ulec przesuszeniu podczas długiej suszy - należy pamiętać wtedy o systematycznym podlewaniu.

Rdest Auberta - zasługuje na uwagę ze względu na takie cechy jak: wytrzymałość na warunki miejskie, upały i suszę. Jest to pnącze szybko rosnące i dające sporą masę kwiatów; białych, bardzo drobnych, zebranych w duże luźne wiechy. Kwitnie od czerwca aż do mrozów. W czasie ostrych zim może przemarzać ale po przycięciu w krótkim czasie wydaje nowe pędy. Rdest Auberta osiąga wysokość 10-15 m. a jego cieńkie i elastyczne pędy owijają się wokół podpór dając dużą masę zieleni i kwiatów. Nadaje się do obsadzania ogrodzeń, dużych altan i pergoli.więcej informacji...

Pnącza wieloletnie trochę trudniejsze w uprawie:

Powojniki - to jedne z najpiekniejszych pnączy ogrodowych; potrzebuje niewiele miejsca a kwitnie, od czerwca, wręcz imponujaco. Najłatwiejsze w uprawie są odmiany powojnika włoskiego - są wytrzymale na mróz bardziej odporne na różne choroby nękajace powojniki. Powojnik włoski może rosnąć zarówno w głębokim cieniu jak i w pełnym słońcu ale wtedy powinno utrzymywać się glebę w stanie wilgotnym np. przez ściółkowanie. Dolne pędy powojnika powinny być zacienione; w tym celu najlepiej posadzić w poblizu pnącza niski krzew. Najlepsze miesiace na sadzenie powojnikow tp sierpień, wrzesień i październik..zobacz

Róże pnące - można uprawiać zarówno w dużych ogrodach jak i małych ogródkach, prowadząc po pergolach lub łukach albo sadząc przy ścianach budynków. Kwitnące pędy róż mogą tworzyć kilku metrowe girlandy obsypane tysiącem kwiatów. Róże pnące wspinają się bez użycia korzeni czepnych, co powoduje że muszą być podwiązywane do podpór. Najlepiej używać do tego celu tasiemek, podwiązywać nie za mocno aby nie zmiażdżyć pędów. Aby uzyskać najbujniejsze kwitnienie należy będy prowadzić poziomo. Najodpowiedniejsza gleba do uprawy róż pnących powinna mieć dużą zawartość próchnicy. Stanowisko słoneczne ale nie należy sadzić ich przy ścianach południowych, które w słoneczne dni się nagrzewają, tworząc dogodne warunki do rozwoju szkodników (np. mszyc).Dobrym towarzystwem dla róż pnących są wielkokwiatowe odmiany powojnika. Więcej informacji...

Milin amerykański - pnącze bardzo efektowne ale wymagające szczególnej uwagi. Kwitnie bardzo długo bo od lipca do wczesnej jesieni.
Kwiaty w kształcie trąbki o ceglastoponarańczowym, ognistoczerwonym lub żółtopomarańczowym kolorze. Warto je mieć w ogrodzie mimo, że jest wrażliwe na mróz, potrzebuje ciepłego i zacisznego stanowiska orza żyznej i próchniczej gleby, odpowiednio wilgotnej i zdrenowanej. Wymaga nawożenia. Pnacze to słabo się wije ale ma korzenie czepne. Warto je podwiązywać a glebę wokoło rośliny wyściółkować. Więcej informacjii...

Cięcia drzew i krzewów

2011-11-17T14:09:00.001-08:00

Jednym z podatawowych zabiegów ogrodniczych, które musi wykonać od czasu do czasu właściciel ogrodu czy działki jest cięcie drzew i krzewów. Większość gatunków drzew i krzewów wymaga do dobrego wzrostu, kwitnienia czy owocowania regularnego cięcia. Każdy gatunek roślin wymaga odpowiedniej pory cięcia (zobacz kalendarz cięcia drzew i krzewów). Nie bez znaczenia jest też pogoda - jeśli cięcie wykonywane jest wiosną lub jesienią, to należy wybrać dzień suchy, słoneczny i ciepły a latem nie przeprowadzać tego typu zabiegów w czasie upałów.

Narzędzia niezbedne przy zabiegach cięcia drzew i krzewów:

Narzędziem podstawowym jest sekator - zwykły lub o przedłużonych ramionach. Poza tym na wyposażeniu powinny znajdować się piłki oraz różnego rodzaju noże. Narzędzia używane przy cięciu powinny być dobrze naostrzone, wyczyszczone i odkażone. Do odkażania można użyć denaturatu. Większe rany powstałe po cięciu powinny być zabezpieczone środkiem do zasmarowywania ran (Funaben 3, Santar SM, Tervanol, Lac Balsam lub farba emulsyjna z 2% dodatekiem Funabenu 4, Fundazolu, Topsinu lub Miedzianu 50). Środki te ułatwiają gojenie ran powstałych po cieciu oraz zawierają składniki bakterio i grzybobójcze.

Jak należy przeprowadzać cięcie:

Cieńkie gałęzie zawsze przycina się nad pąkiem - zewnętrznym jeśli gałąź rośnie pionowo (pąk ma być skierowany od pnia na zewnątrz po to by roślina rosła na zewnątrz) lub nad pąkiem górnym jeśli mamy do czynienia z gałązka rosnącą poziomo. Jako narzędzia używa się sekatora.
Grubsze gałęzie tnie się przy pomocy piłki. Miejsce cięcia - tuż przy zgrubieniu u nasady ( na tzw. obrączkę) lub pozoztawiając kilkucentymetrowy kawałek (na tzw. czop lub pieniek). Cięcie na pieniek zaleca się dla wiśni, czereśni, śliw czy jabłoni. Rany po cięciu należy wyrównać i oczyścić ostrym nożem a następnie zabezpieczyć odpowiednim środkiem.

Sposoby przycinania:

Przycinanie sadzonek - przeprowadza się wtedy gdy trzeba zasadzić roślinę z gołymi korzeniami. Należy gładko przyciąć korzenie a część nadziemną przyciąć tak by została zachowana równowaga między korzeniami i pędami rośliny.
Cięcie formujące - przeprowadza się u młodych drzew owocowych. Ma na celu wytworzenie mocnego pnia i dobrze oświetlonej,silnej korony, zdolnej utrzymać ciężar owoców. Takie ciecie przeprowadza się wczesną wiosną.
Cięcie prześwietlające - usuwa się pędy chore, suche ip połamane lub rosnące do środka krzewu.
Cięcie odmładzające - stosuje się dla starszych roślin i ma na celu poprawienie wyglądu rośliny i pobudzenie jej do kwitnienia. Wycina się część starych pędów a z najbardziej dorodnych młodych pędów tworzy nowy pokrój rośliny. Wykonanie tego zabiegu warto czasem powierzyć doświadczonemu ogrodnikowi.

Cięcie krzewów zimnozielonych:

Jeśli chodzi o cięcie to jest to grupa roślin, którą przycina się sporadycznie (oprócz cisa).
Większość krzewów iglastych wymaga (i toleruje) tylko drobne zabiegi tego typu. Przycina się przede wszystkim gałęzie uschnięte, połamane, chore lub przemarznięte. Bardziej przycina się tylko te rośliny, którym celowo chcemy nadać jakiś kształt.
Zimnozielone krzewy liściaste wymagają przycięcia tylko w wypadku poważnych uszkodzeń. Krzewy rododendronów można odmłodzić przycinając pojedyńcze pędy (na początku kwietnia).

Cięcie krzewów ozdobnych zrzucajacych liście:

To już nieco trudniejsza sztuka, ale warto ciąć krzewy bo przycinane rośliny obficiej kwitną i mają lepszy pokrój. Krzewy ozdobne zrzucające liście dzieli się na dwie grupy:

Krzewy wczesnokwitnące - takie jak forsycja, pigwowiec, wiśnia czy migdałek tworzą pąki kwiatowe jesienią, w związku z czym obcina się je po zakończeniu kwitnienia, wiosną, skracając długie pedy od 1/2 do 1/4 długości. Przycinanie tych krzewów przed kwitnieniem mogłoby spowodować, że roślina w ogóle nie zakwitnie! Ewentualnie można przerzedzić krzew.
Wierzba iwa - aby utrzymać ładny pokrój rośliny, należy ją regularnie przycinać. Cięcie wykonać zaraz po kwitnieniu (koniec kwietnia, początek maja), skracając pędy do 1/4 długości. Jeżeli przycinamy formę szczepioną to skrócić pędy do 1/3 długości.
Forsycja wymaga corocznego cięcia po przekwitnieniu (maj). Odcina się 2/3 długości kwitnących pędów. Nie przycinana forsycja ogołaca się od dołu i słabiej kwitnie.
Krzewy i drzewka migdałka należy przycinać dość rzadko - co 3-4 lata i nie za mocno bowiem kwiatki zakwitają na całej długości pędu.
U roślin szczepionych trzeba też starannie wycinać pędy wyrastające z podkładki (zwykle proste i cieńkie), które szpecą i osłabiają roślinę.
Przycinanie krzewów lilaka należy przeprowadzać zaraz po przekwitnięciu; zawiązane nasiona osłabiają i szpecą roślinę. Odrosty korzeniowe lilaka należy systematycznie wycinać by nie osłabiać rośliny.
Porzeczki krwiste wymagają ciecia - wycinamy pędy czteroletnie i starsze. Ciecie należy wykonać wczesną wiosną, miejsce cięcia nisko przy ziemi.
Tamaryszki przycina się po przekwitnięciu (czerwiec). Co kilka lat wskazane jest silne przycinanie odmładzające - roślina będzi obficiej kwitła i miała lepszy pokrój. Przemarznięte krzewy tamaryszka należy przyciąć się przy ziemi w marcu; wypuszczą po tym zabiegu nowe pędy.
Krzewuszka cudowna nie wymaga regularnego cięcia ale dobrze jest co 2-3 lata krzew nieco poprzycinać. Cięcie wykonuje się po przekwitnięciu.

Krzewy kwitnące latem i jesienią - np. hortensja, pięciornik lub budleja - kwitną na tegorocznych przyrostach. Przycina się je wczesną wiosną, gdy minie już ryzyko silnych mrozów.
Cięcie róż - co prawda róże to też krzewy ale ich cięcie wymaga osobnego omówienia. Cięcie róż to zabieg trochę bardziej skomplikowany niż w przypadku innych krzewów, przede wszystkim dlatego że różne typy róż różnie się tnie. Wczesną wiosną po rozgarnięciu kopczyków wycina się pędy uszkodzone i porażone przez choroby. Ciecie główne przeprowadza się w kwietniu w okresie po ostatnich mrozach ale przed wytworzeniem nowych pędów. Regularnego cięcia wymagają róże wielkokwiatowe - od tego zależy ich kwitnienie. Zabieg przeprowadzamy corocznie, zaraz po odkryciu krzewów. Usuwamy pędy słabe lub uszkodzone wycinając je sekatorem u nasady. Pozostałe pędy skracamy o nieco mniej niż połowę. Należy stosować zasadę, że im silniej rośnie krzew, tym mniej skaracmy pędy. Na krzewach silniej rosnących zotawiamy od 6 do oczek a przy słabiej rosnących od 2 do 4 oczek. Miejsce cięcia powinno znajdować się nie dalej niż pół cm nad oczkiem skierowanym na zewnątrz korony. Ciąć lekko ukośnie. Cięcie wpływa na wielkość i ilość kwiatów oraz porę kwitnienia. Róże o silnie skróconych pędach zakwitają później ale ich kwiaty są większe i osadzone na mocnych, długich pędach. Kwiaty krzewów róż słabiej skróconych zakwitną wcześniej. Krzewy będą miały więcej kwiatów ale będą one drobniejsze a łodygi będą słabsze i krótsze.
Przy cięciu róż wielokwiatowych (rabatowych) na każdym pędzie zostawia się jednakową ilość oczek tzn. od 2 do 6. Słabych pędów nie wycinać.
Cięcie róż krzaczastych nie jest konieczne ale co jakiś czas można wyciąć przy ziemi zbyt gęste lub stare pędy i ukształtowac nieco krzew. Podobnie postępuje się z różami pnącymi, parkowymi i dzikimi.
Róże okrywowe nie wymagają regularnego cięcia - usuwa się jedynie stare i zdziczałe pędy. Późną jesienią przycina się tylko pędy chore i lekko podcina najdłuższe gałązki.
Milin amerykański - usuwa się pędy przemarznięte i suche. Należy też skrócić pędy zeszłoroczne, na których były kwiaty. Zabiegi te należy przeprowadzać wczesną wiosną. Cięcie rośliny powoduje obfitsze kwitnienie.

Krzewy owocowe

Porzeczki i agrest tnie się wczesną wiosną wycinając w całości starsze pędy a zostawiając młode i silne. Maliny i jeżyny przycina się po zbiorach usuwając w całości pędy, które owocowały oraz słabe i chore.

Drzewa owocowe

Luty, marzec - cięcie formujące młodych drzew (patrz powyżej). Jeśli chodzi o większe, uformowane drzewa, to ciecie polega na usunięciu gałęzi chorych lub połamanych oraz zacienijących się nawzajem lub zacieniających dojrzewające owoce.
Terminy cięcia drzew owocowych:
Tzw.gatunki ziarnkowe czyli grusze czy jabłonie tnie się wiosną.
Gatunki pestkowe np. wiśnie czy czereśnie tnie się w sierpniu po zakończeniu zbiorów. Brzoskwinie owocują na pędach dwuletnich i dlatego wszystkie gałązki, z których zebrane zostały owoce należy przyciąć o połowę.

Kalendarz cięcia drzew i krzewów

LUTY - pod koniec lutego (jeśli pogoda pozwala) można ciąć krzewy porzeczki i agrestu. Wycina się pędy chore i uszkodzone. Jeśli pogoda pozwala to pod koniec lutego można przeprowadzac cięcie formujące młodych drzew owocowych.
MARZEC - cięcie krzewów porzeczki i agrestu. Należy wyciąć w całości najstarsze pędy pozostawiając silne i zdrowe młode pędy rośliny. Resztę młodych pędów też lepiej usunąć. Wczesną wiosną wykonuje się cięcie formujące młodych drzew owocowych. Cięcie główne gruszy, jabłoni i pigwy.
KWIECIEŃ - cięcie ozdobnych krzewów zimnozielonych oraz cięcie główne róż.
MAJ - przycinanie krzewów ozobnych wcześnie kwitnących. Przycina się też krzewinki wrzośców.
CZERWIEC - cięcie krzewów ozdobnych zrzucających liście na zimę takich jak lilak(bez) czytamaryszek. Przycina się też pędy róż powtarzających kwitnienie (2 oczka poniżej kwiatostanu) aby pobudzić roślinę do ponownego kwitnienia.
LIPIEC - cięcie prześwietlające jabłoni - usuwa się drobne zewnętrzne gałęzie zacieniajace dojrzewające owoce.
SIERPIEŃ - cięcie główne drzew pestkowych oraz cięcie prześwietlajace jabłoni (podobnie jak w lipcu). W sierpniu przycina się żywopłoty z roślin iglastch. Sierpień jest ostatnim miesiącem cięcia iglaków. Cięcie malin porzeczek i agrestu, skracanie pędów bocznych jeżyn.
WRZESIEŃ - w dalszym ciągu można przcinamy maliny i jeżyny. Pod koniec lata można ciąć też drzewa ozdobne takie jak brzozy, klony kasztanowce i wiązy. Jest to też odpowiednia pora na przycięcie orzechów włoskich.
PAŹDZIERNIK - lekkie przycięcie pędów róż (patrz cięcie róż), można jeszcze ewentualnie porzeczki, maliny agrest i jeżyny. I na tym kończy się kalendarz cięć drzew i krzewów.
LISTOPAD - Można wykonać jeszcze ostatnie cięcia pielęgnacyjne. Pod koniec listopada należy przyciąć piękne i popularne pnącza - powojniki (za wyjątkiem tych, które kwitną na przełomie kwietnia i maja).

Drzewa i krzewy, które nadają się do cięcia w fantazyjne i geometryczne kształty:

Bukszpany, grab pospolity - aby utrzymać nadany kszatałt należy ciąć go systematycznie.

Których drzew i krzewów nie należy ciąć wcale:

Nie należy ciąć drzew iglastch tworzącaych równy pień takich jak świerk czy jodła. Większość drzew iglastych ma ładny pokrój a interwencja może tylko roślinę oszpecić i spowodować, że zacznie rosnąć na boki. Nie tnie się również różaneczników i azalii, kalmii, magnolii, kaliny,oczarów omszonych, wawrzynków wilczełyko, perukowców podolskich oraz sumaka octowca. Przycina się w ostateczności pędy uszkodzone - należy to zrobić wczesną wiosną - w marcu.
Nie wymaga przycinania mahonia pospolita, choć często się ją wykorzystuje do wiązanek ale też cięcie jej nie przeszkadza.

Prawidłowa technika cięcia cieńszych pędów

Cięcie krzewów kwitnących wiosną

Cięcie krzewów kwitnących latem

Winogron

2011-11-17T13:55:00.001-08:00

Winogrona do ogrodu: jakie wybrać, jak sadzić

Winogrona z własnego ogrodu, do zrywania prosto z krzaka, słodkie i soczyste, są marzeniem wielu osób.

W dobrze nasłonecznionych miejscach tworzy gęstwinę pędów i rodzi słodkie winogrona.

Posadzona wokół pergoli lub altan wpuszcza do ich wnętrza delikatne, rozproszone światło.

Winorośl to nie tylko smaczne owoce, ale też ozdoba elewacji.

Winorośl należy do roślin uprawianych od najdawniejszych czasów. Rodzi jedne z najsmaczniejszych owoców. Dostarcza surowca do produkcji najbardziej szlachetnego trunku: wina. Można ją uprawiać w Polsce.

Winogrona do zrywania prosto z krzaka, słodkie i soczyste, są marzeniem wielu osób. W naszym kraju wydaje się jednak mało realne wyhodowanie w ogródku winogron, które przypominałyby owoce pochodzące z cieplejszych rejonów świata. Nic bardziej mylnego – jest sporo odmian, które smakiem i wyglądem wcale im nie ustępują. Zaletą winorośli jest to, że do wzrostu potrzebuje niewiele miejsca, można ją więc uprawiać także na bardzo małej działce, a nawet w pojemniku. Wiele odmian, zwłaszcza o granatowych owocach, jesienią przebarwia się na różne odcienie czerwieni, bordo i żółci. Winorośl jest długowieczna; zaczyna owocować już w trzecim roku po posadzeniu, i tak przez następne dziesiątki lat.

Jakie winogrona?

Deserowe. Odmiany, które należą do tej grupy, rodzą duże owoce zebrane w okazałe grona (ich masa osiąga często ponad 1 kg). Są bardzo smaczne – słodkie, o gęstym i chrupiącym miąższu oraz delikatnej skórce. Nie nadają się do obsadzania wysokich pergoli, ale można je wykorzystać jako ozdobę murów i sadzić przy podporach zamocowanych do ścian budynków. Zwykle jednak uprawia się je w sposób tradycyjny – przy drutach rozpiętych między słupkami osadzonymi w gruncie. Wtedy można z nich tworzyć ażurowe przepierzenia dzielące ogród na części. Wymagają troskliwej pielęgnacji. Przede wszystkim muszą być systematycznie, każdego roku cięte, bo tylko wtedy ich owoce są dorodne. Choć odmiany przystosowane do naszego klimatu wytrzymują mróz od -20 do -25°C, przed nadejściem zimy należy je okryć, gdyż mroźny wiatr uszkadza pąki kwiatowe. Niektóre odmiany – na przykład Agat Doński, Aurora, Einset, Iza Zaliwska, Reform – trzy lata po posadzeniu w ogrodzie są na tyle mrozoodporne, że mogą zimować bez okrycia.
Deserowo-winne. Odmiany te od typowo deserowych różnią się tym, że są znacznie bardziej soczyste, co sprawia, że doskonale nadają się nie tylko do jedzenia na surowo, ale też na soki i domowe wina (do wyrobu wina najlepsze są: Bianca, Medina, M. Foch, Regent, Rondo, Sevar, Sibera). Ich owoce są mniej dorodne, ale również bardzo smaczne. Wiele z nich jest odpornych na choroby. Uprawia się je podobnie jak odmiany deserowe.
Altanowe. Odmiany tej grupy charakteryzują się zdrowym i ładnym ulistnieniem oraz tym, że są odporne na mróz (bez uszczerbku wytrzymują spadek temperatury do -28, a nawet -32°C) i choroby. Nie muszą być cięte co roku. Największą ich zaletą jest to, że można je sadzić przy pergolach i innych wysokich podporach. Doskonale nadają się do obsadzania altan i jako delikatne ażurowe zadaszenie tarasu. Ich owoce nie są tak smaczne jak odmian deserowych, ale są również słodkie i soczyste. Nadają się na przetwory – przede wszystkim na soki i galaretki, ponieważ zawierają dużo pektyn. Owoce mogą długo wisieć na krzaku, niegroźne im są nawet jesienne przymrozki. Najsmaczniejsze owoce mają Konkord Rosyjski i Svenson Red.

Gdzie sadzić winorośl?

Winorośle są ciepłolubne. Najlepiej rosną w dobrze nasłonecznionych miejscach, które łatwo się nagrzewają, na przykład przy południowych ścianach budynków i ogrodzeń. Dobre są miejsca zaciszne i osłonięte od wiatru. Szczególne wymagania mają odmiany deserowe, które nie są zupełnie odporne na mróz.

Jaka ziemia dla winorośli?

Winorośle nie mają specjalnych wymagań, jeśli chodzi o glebę, i łatwo przystosowują się do środowiska, w którym rosną. Dlatego wystarczy im przeciętna ziemia ogrodowa. Dobrze rosną w przepuszczalnej i piaszczystej glebie, która wiosną szybko się nagrzewa. Jedynie podmokłe podłoże nie jest polecane do uprawy tych roślin; wcześniej trzeba je zdrenować.

Jak sadzić winorośl?

Rośliny. Najlepiej kupować je w pojemnikach, bo przyjmują się lepiej niż sadzonki wykopywane z gruntu. Wybierając je, należy zwrócić uwagę na to, by liście były zdrowe i intensywnie zielone, bez plam i innych oznak chorób lub obecności szkodników. Sadzonka powinna mieć około 50 cm wysokości. Jeśli rośliny będą sadzone pod koniec lata, muszą mieć zdrewniały pęd do wysokości co najmniej 10 cm. To sprawi, że lepiej przezimują. Także rośliny kupowane wczesną wiosną w stanie bezlistnym powinny mieć zdrewniały pęd z nabrzmiałymi pąkami.
Termin. Sadzonki z liśćmi sprzedawane w pojemnikach można sadzić od połowy maja do października. Sadzonki wykopywane z ziemi (w stanie bezlistnym) można sadzić jesienią – od października do nadejścia mrozów – lub wiosną – po rozmarznięciu gleby, jednak nie później niż w pierwszych dniach maja.
Miejsce. Należy wykopać dół średnicy i głębokości 40 cm, a następnie wypełnić go żyznym podłożem lub ziemią ogrodową wymieszaną pół na pół z dobrze rozłożonym kompostem. W tak przygotowanym miejscu można sadzić winorośl, zachowując między sadzonkami odstęp 100-150 cm.
Po posadzeniu roślin przez trzy lata należy je zabezpieczać przed mrozem, obsypując ziemią. Powinno się tak postępować ze wszystkimi odmianami winorośli, nie tylko deserowymi.

Datury

2011-11-16T14:40:00.001-08:00

Informacje ogólne

Opis: Datury inaczej zwane bieluniami, należą do rodziny psiankowatych. Jest to roślina silnie rosnąca, dorastająca w zależności od odmiany od 2 do 4-5 m, a nawet do kilkunastu metrów. Cechą charakterystyczną dla większości tych roślin są duże kwiaty kształtu lejkowatego, trąbkowatorurkowatego, pojedyncze lub pełne, które datura dostaje po drugim rozwidleniu pędów. Bielunie jednoroczne mają kwiaty mniejsze od 15 do 20 cm, skierowane pionowo w górę. Natomiast wieloletnie mają kwiaty do 50 cm długości, pochylone lub zwisające. Są to rośliny powtarzające kwitnienie, a przy każdym z kwitnień obsypane są kilkadziesięcioma kwiatami. Liście datur są duże, jajowate, ciemnozielone. Są one trujące i niewolno spożywać żadnej części rośliny!

Pochodzenie: Pochodzi z tropikalnych rejonów Ameryki Południowej, Azji południowej i Afryki.

Okres kwitnienia: Kwitnie od lipca do października.

Wymagania: Wymaga stanowiska słonecznego i lekko zacienionego, osłoniętego od wiatru. Nadmierna nasłonecznienie może skrócić okres kwitnienia. Datury lubią glebę próchniczną, zasobną w składniki pokarmowe, przepuszczalną i szybko nagrzewającą się. Spód donicy dobrze jest wyłożyć 2 do 5 centymetrową warstwą drenażową żwiru gruboziarnistego lub keramzytu w celu dostarczenia dostatecznej ilości powietrza korzeniom rośliny i zapobiegnięcia zalegania w nich wody.

Pielęgnacja

W okresie lata roślin nie można przetrzymywać w domu. Można wysadzać je do gruntu, zarówno z doniczką jak i bez. Niektórzy w takich przypadkach stosują kosz plastikowy.

Przesadzanie. W ciągu roku rośliny młode należy przesadzać kilkakrotnie, za każdym razem do większej doniczki. Najlepiej przesadzać wtedy, gdy bryła ziemi jest dobrze przerośnięta przez system korzeniowy albo, kiedy liście zaczną zmieniać kolor z intensywnej zieleni na jasnozielony. Datury, które były często przesadzane i prawidłowo nawożone mogą osiągać w ciągu roku od 1,5 do 2 m wysokości i wydawać wiele kwiatów.

Rośliny te mają bardzo bogate ulistnienie, przez co w czasie upałów tracą dużo wody. Wyrośnięta 2-3 letnia roślina potrzebuje dziennie 10-15 litrów wody. Bielunie lubią stałą wilgoć, ale nie powinny stać w wodzie. Najlepiej podlewać roślinę kilka razy dziennie, wodą ostaną o temperaturze otoczenia i nie zraszać, bo może to doprowadzić do gnicia kwiatów i liści. Na brak wody darura reaguje gwałtownym więdnięciem.

Przycinanie. Datur wieloletnich nie należy ciąć w pierwszym roku uprawy, ponieważ osiągają wzrost zaledwie 60-100 cm. W kolejnych latach rośliny te trzeba przycinać raz lub dwa razy w roku. Pierwszy raz późną jesienią, gdy wchodzą w okres uśpienia, w celu przygotowania ich do zimowania. Pędy należy skrócić o 1/4- 1/3 długości. Drugi raz, czyli wczesną wiosną w momencie wypuszczania młodych listków, robimy tzw. cięcie korekcyjne. Wtedy widać, które pędy są zdrowe, a które uschły lub zgniły. Należy je wtedy uciąć do zdrowego miejsca.

Nawożenie. Datura jest rośliną wymagającą intensywnego nawożenia. Młode bielunie wystarczy posadzić w podłożu uniwersalnym czy w ziemi kompostowej i aż do przesadzenia nie trzeba ich nawozić. Starsze okazy trzeba obficie nawozić, zwłaszcza w okresie pełnej wegetacji. Można do tego zastosować roztwór Florowitu z wodą do podlewania dając 50 ml roztworu na 10 l wody. Można także zastosować do podłoża nawozy wolno rozkładające się w glebie jak Azofoska czy Osmocote w celu zabezpieczenia rośliny na dłuższy okres czasu.

Począwszy od maja rozpoczynamy nawożenie. Pojawienie się odbarwień liści jest objawem braku nawozu. Od sierpnia należy ograniczyć nawóz, a od września zaprzestajemy go zupełnie, aby rośliny mogły wejść w okres spoczynku.

Zimowanie. Datury do zimowych kwater należy przenieść tuż przed przymrozkami. W jasnym pomieszczeniu przez jakiś czas będą jeszcze kwitły, wówczas trzeba ograniczyć podlewanie. W listopadzie należy przyciąć wierzchołki i przenieść do chłodniejszego pomieszczenia. Rośliny rosnące w gruncie wykopujemy i przycinamy im końce korzeni oraz gałęzi. Karpę sadzimy w dużym pojemniku i obsypujemy torfem.

Jeżeli datury będą zimować w temperaturze 5-8oC to może to być pomieszczenie ciemne. Jeśli temperatura jest troszeczkę wyższa musi to być pomieszczenie widne. Kiedy datury zimują w temperaturze powyżej 10oC, słabiej kwitną. Od czasu do czasu należy roślinę podlać.

Wiosna. Zwykle w marcu kończy się spoczynek. Wówczas rośliny trzeba wynieść do jasnych i chłodnych pomieszczeń, przesadzić do większych donic, skrócić i rozpocząć regularne podlewanie. Po około 3-4 tygodniach rośliny zasilamy nawozem do roślin o ozdobnych liściach z uwagi na pobudzający wzrost azot. W maju datyry przynajmniej przez tydzień hartujemy i po minięciu obawy przymrozków pozostawiamy na wolnym powietrzu.

Zastosowanie: Roślina dobrze prezentuje się na tarasach, balkonach i ogrodach.

Szkodniki żerujące na daturach

Datura może być opanowana przez mszyce i przędziorki, co możemy stwierdzić odlądając spodnią stronę liści. Na małych roślinach szkodniki można usunąć mechanicznie, szczotką bądź pędzlem. Można także zastosować przemywanie wodą z dodatkiem płynu do naczyń. Duże rośliny opryskujemy środkami chemicznymi takimi jak Danitol, Karate, Decis czy Torque.

zakładanie trawnika

2011-11-16T14:23:00.001-08:00

Trawnik jest to powierzchnia pokryta zwykle niską trawiastą roślinnością. Powinien charakteryzować się jednolitością, gładkością oraz intensywnym zabarwieniem. Jest to dobre miejsce do wypoczynku na świeżym powietrzu. Często stanowi punkt centralny ogrodu, na którym tętni życie, bądź panuje błogi spokój. Uporządkowana powierzchnia trawnika wprowadza ład i harmonię oraz sprawia, że sąsiadujące z nim rośliny i architektura nabierają jeszcze bardziej atrakcyjnego wyglądu. Posiadanie równo przystrzyżonego i zadbanego trawnika jest dumą nie jednego właściciela ogrodu

Obecnie w sklepach ogrodniczych jest bardzo duży wybór gotowych mieszanek traw. Na opakowaniu powinna być informacja na jakie trawniki dana mieszanka jest przeznaczona i jaka jest zalecona dawka siewu. Orientacyjna wydajność mieszanki traw gazonowych to
30-40 m2 z 1 kg

Zakładanie trawnika

I Prace wstępne
1. Porządkowanie terenu.
Pierwsze czynności, które musimy wykonać na terenie przeznaczonym na trawnik to prace porządkowe. Należy pozbyć się wszelkiego rodzaju zanieczyszczeń po budowie typu: gruz, cegły, wapno, kamienie. Pozostawienie takich odpadów ma niekorzystny wpływ na glebę i rośliny. Często po wykonaniu odgruzowania ,,odsłania” się teren. Wtedy to możemy zaobserwować w jakim stanie jest nasza gleba. Czy wymaga odchwaszczenia, wyrównania, czy też nawiezienia żyźniejszej warstwy ziemi.

1. Odchwaszczanie
Jeżeli mamy teren zachwaszczony uciążliwymi chwastami takimi jak: łopian, mniszek, ostrożeń itp., to powinniśmy wykonać zabieg odchwaszczania. Gdy wymienione chwasty występują w znacznych ilościach dobrze jest zastosować z wyprzedzeniem 1 m-ca oprysk herbicydami np. Roundup lub Klinik, Avans, itp. Są to preparaty o totalnym działaniu i jak do tej pory najskuteczniejsze środki na chwasty. Gdy natomiast mamy pewne zadarnienie, którego nie chcemy się pozbyć a wśród nich uciążliwe chwasty to stosujemy najmniejszą z zaleconych dawek tego preparatu lub stosujemy punktowe niszczenie chwastów.

2. Wyrównywanie terenu.Przy zakładaniu trawnika ważne jest, aby powierzchnia terenu była odpowiednio wyprofilowana. Najpierw dobrze jest przyjrzeć się terenowi. Przeanalizować co chcemy usunąć, a co zostawić. Zdarza się, że mamy na terenie drzewa, których chcemy się pozbyć lub pniaki po drzewach. Po usunięciu ich powstają doły, które musimy umiejętnie uzupełnić. Zasypujemy je ziemią, a następnie udeptujemy i zalewamy wodą. Czynności powtarzamy do momentu, aż ziemia będzie wystawała na ok. 2cm ponad teren. Przed wyrównywaniem terenu powinniśmy zdjąć warstwę ziemi urodzajnej. Przeciętnie jest to warstwa 5- 30cm. Po wykonaniu tej czynności wyrównajmy podglebie. Trzeba pamiętać, aby zachować odpowiednie spadki terenu ok. 5% w wybranych płaszczyznach. Spadki te nie mogą być skierowane w stronę budynków, gdyż to grozi zalewaniem lub zawilgoceniem. Na tak przygotowany teren rozkładamy warstwę uprzednio zdjętej ziemi.

II. Przygotowanie gleby.Przygotowanie gleby jest bardzo istotne, ponieważ decyduje o późniejszych sukcesach w uprawianiu roślin. Wartość gleby zależy od:
- zawartości materiałów próchnicznych;
- składu mechanicznego;
- odczynu gleby;
- porowatości.
Odczyn gleby możemy ustalić sami za pomocą pechametru, który kupujemy w centrum ogrodniczym. Ph dla traw powinno wynosić od 5,5- 6,5. Poniżej konieczne jest wapnowanie gleby. Jest to zabieg , który przede wszystkim działa odkwaszająco na glebę, przyśpiesza rozkład próchnicy, wspomaga wykorzystanie fosforu oraz aktywizuje potas. Do odkwaszenia trawników stosujemy nawozy wapniowo- węglanowe lub wapniowo- magnezowo- węglanowe, ale te muszą być dokładnie rozdrobnione. Wapń przemieszcza się dość wolno w glebie należy wapnować trawniki co 3- 4 lata. Wapnowanie wykonujemy wczesną wiosną lub na jesień. Nawozy wapniowe mieszamy staranie z glebą.

1. Użyźnienie gleby.Użyźnienie gleby polega na utworzeniu urodzajnej warstwy ziemi, która przepuszcza nadmiar wody i jest elastyczna. Zwróćmy szczególną uwagę na to, aby ziemia, którą będziemy przywozić była wolna od chwastów.

2. Zakładanie instalacji wodnej.
Przy zakładaniu trawnika trzeba zastanowić się nad sposobem nawodnienia. Wszystko zależy oczywiście od wielkości trawnika i naszych możliwości finansowych. Zapotrzebowanie na wodę uzależnione jest od:
- warunków klimatycznych;
- struktury warstwy nośnej i podłoża;
- rodzaju i funkcji trawnika;
- gatunków i odmian traw;
- częstotliwości korzenia.
Nawadnianie może być wykonywane w różny sposób. Najczęściej stosuje się 3 podstawowe metody:
1. Rozpylanie w postaci kropel wody nad powierzchnią trawnika- zraszacze.
2. Nawilżenie powierzchniowe- system węży z otworami, ułożonych na powierzchni trawy.
3. Podpowierzchniowe- płytko zakopane węże.
Do najprostszych sposobów należą: wąż i konewka. Jednak ta metoda może okazać się męcząca i nie zbyt skuteczna zwłaszcza przy dużych powierzchniach.
Bardziej sprawdzone i skuteczne okazuje się użycie zraszaczy:
- wahadłowych- rozprowadzenie wody za pomocą dysz, przydatny na powierzchniach prostokątnych;
- pulsacyjnych- skokowe przesuwanie strumieni wody, sprawdza się na powierzchniach > 50m2;
- statycznych- równomiernie rozprowadza wodę, dobry do małych ogródków;
- obrotowych- prosty, dobry do małych ogródków;
- wężowych- sprawdza się na długich prostokątnych powierzchniach.
Te sposoby nawadniania nie wymagają ingerencji przed założeniem trawnika.
Kiedy jednak posiadamy duży trawnik i mało czasu na podlewanie wtedy świetnie sprawdza się nawadnianie automatyczne. Decydując się na taki rodzaj nawadniania musimy już wcześniej zaplanować miejsce, w których zamontujemy samoczynnie wysuwające się zraszacze. Przed założeniem trawnika należy zakopać węże doprowadzające wodę. Działanie zraszacza teleskopowego polega na tym, że wysuwa się on z ziemi pod wpływem ciśnienia wody i chowa po zamknięciu jej dopływu. Innym chociaż dość drogim sposobem jest zastosowanie ,,pocących się węży”, zakopuje się je na głębokość 10- 15cm z których woda wypływa małymi otworami. Zaletą tej metody jest to, że nie ma strat parowania wody, dostarczana jest bezpośrednio do korzeni, działa już przy małym ciśnieniu. Wadą jest to, że woda musi być bez zanieczyszczeń chemicznych i biologicznych, gdyż może nastąpić zatykanie otworów.
Po wykonaniu wszystkich prac teren powtórnie wyrównujemy i wałujemy. Odczekujemy ok. 3- 4 tygodni, aby gleba osiadła po przeprowadzonych zabiegach.

3. Nawożenie przedsiewne.Gdy ziemia dostatecznie osiądzie, należy ją przegrabić, a następnie wysiewamy nawozy o dużej zawartości fosforu, potasu i azotu. Najczęściej stosuje się gotowe nawozy typu polifoska, azofoska. Po wysiewie nawozów należy bezwzględnie i staranie wymieszać je z glebą np. poprzez grabienie.
Nawożenie przedsiewne możemy wykonać również podczas mieszania komponentów warstwy urodzajnej ziemi. Trzeba jednak pamiętać, że dotyczy to nawozów fosforowych i potasowych. Nawozy azotowe stosuje się bezpośrednio przed siewem nasion.
Dawki nawozów stosujemy według zaleceń, które otrzymaliśmy ze stacji Chemiczno- Rolniczej.

4. Wałowanie.Po przedsiewnym nawożeniu przygotowujemy ziemię do wysiewu nasion. Przygotowanie rozpoczynamy od przeprowadzenia wałowania. Jest to zabieg, który ma na celu wyrównanie powierzchni oraz zagęszczenie gleby. Wałowanie wykonujemy specjalnym walcem do trawników. Powinno być one wykonywane raz w jedną, a raz w drugą stronę, a następnie po przekątnej. Aby sprawdzić, czy gleba dostatecznie osiadła wchodzimy na nią, jeżeli zostawiamy wgłębienie należy jeszcze wałować powierzchnię, aż stanie się ona twarda. Tak przygotowana gleba nadaję się do wysiewu nasion.

III Siew nasion
Wysiewanie nasion należy wykonywać w warunkach sprzyjających kiełkowaniu. Jeżeli zrobimy to w nieodpowiednim czasie narażamy nasiona na nierównomierne wschody. Może dojść do zasuszenia wykiełkowanych roślin, bądź nasiona mogą być wydziobane przez ptaki.
Trawniki wysiewamy:
- wiosną- koniec IV połowa V, gdy temp. 6°- 8°C.
- Późnym latem- koniec VIII początek IX.
Jak się okazuje ten drugi termin siewu jest korzystniejszy, ponieważ:
1. gleba jest już dostatecznie ogrzana;
2. nie ma ryzyka wystąpienia przymrozków;
3. występuje więcej opadów, co sprzyja kiełkowaniu.
Trzeba pamiętać, aby nie przesuwać zbyt długo terminu wysiewu traw, gdyż wykiełkowana trawa musi mieć czas na przygotowanie się do zimy. Bezpośrednio przed siewem glebę spulchniamy za pomocą grabi na głębokość 2- 3cm. Ziemia powinna być wilgotna, ale tak by nie przyklejała się do narzędzi. Optymalna głębokość siewu wynosi 0.5- 1.5cm.
Wysiewać możemy:
1. Ręcznie- na krzyż, całość powierzchni trawnika dzielimy na sektory i każdy sektor wysiewamy osobno.
2. Mechanicznie- siewniki, również na krzyż.
Po wysiewie nasiona przykrywamy ziemią grabiąc je sprężystymi grabiami, a następnie wałujemy glebę ( w celu dociśnięcia nasion do podłoża). Używamy do tego wału o masie 75- 100kg.
Po wałowaniu konieczne jest podlewanie trawnika zraszaczem drobnokropelkowym, aby nasiona nie zostały wypłukane.

IV. Pierwsze koszenie.Koszenie oddziałuje na wzrost i krzewienie się traw. W dużym stopniu decyduje o odporności na choroby i szkodniki.
Pierwsze koszenie wykonujemy, gdy trawa osiągnie wysokość 8- 10cm. Trzeba pamiętać, że nóż kosiarki musi być bardzo ostry, aby rany po cięciu były jak najmniejsze

Begonie

2011-11-13T10:26:00.001-08:00

Pora kwitnienia: kwitnie jesienią, kwitnie latem, kwitnie wiosną
Barwa kwiatów: różowe, pomarańczowe, białe (beżowe, kremowe), czerwone
Barwa liści/igieł: zielone
Stanowisko: półcieniste
Wilgotność: gleby średnio wilgotne
pH gleby: gleby obojętne
Rodzaj gleby: piaszczysto-gliniaste, żyzne
Mrozoodporność: brak mrozoodporności
Osiągana wysokość: 0,5 do 1m
Zastosowanie: szklarnie, ogrody zimowe, mieszkania, balkony i tarasy, na cmentarze
Podstawowe walory: ozdobne liście/igły, ozdobne kwiaty

Opis: Begonie bulwiaste to rośliny wieloletnie tworzące bulwy. Rośliny objęte tą nazwą powstały w wyniku krzyżowania licznych gatunków pochodzących z Ameryki Południowej. Ze względu na cechy morfologiczne begonię bulwiastą podzielono na 3 grupy. Są to: begonia bulwiasta wielkokwiatowa, begonia bulwiasta drobnokwiatowa i begonia o zwisłych pędach. Pierwsza z nich Begonia x tuberhybrida grandiflora odznacza się silnym wzrostem i dużymi pojedynczymi, półpełnymi lub pełnymi kwiatami o średnicy nawet do 25 cm. Skala barw obejmuje odcienie od różowych dociemnoczerwonych, białych poprzez żółte i pomarańczowe. Płatki mogą być jednobarwne, marmurkowe o gładkich, postrzępionych lub karbowanych brzegach. Rośliny kwitną obficie od maja do późnej jesieni. Begonie te wyrastają do wysokości i szerokości 75 cm. Sadzić je można na kwietnikach, rabatach, w pojemnikach, skrzynkach balkonowych oraz w doniczkach jako kwiaty do ozdoby wnętrz.

Wymagania: Begonie bulwiaste zimą przechodzą okres spoczynku. Przenosimy je w miejsce chłodne ale zabezpieczone przed mrozem. Przechowujemy wysuszone w suchym piasku lub trocinach. Sadzimy na rabatach gdy minie niebezpieczeństwo mrozów. Wybieramy stanowiska osłonięte od wiatru jak i zabezpieczone przed pełnym słońcem w ciągu dnia. Odmiany pełne, wielkokwiatowe mogą ucierpieć od długotrwałych deszczy, dlatego w mniejszym stopniu nadają się do wysadzania na rabatach. Wymagają ziemi próchniczej, przepuszczalnej ale zatrzymującej wodę.

Rozmnażanie: Przez podział bulwek wczesną wiosną i sadzenie ich w pojemnikach okryte 2-3 cm warstwą próchnicznej ziemi. Chronimy je od mrozu i obficie podlewamy. Rośliny można też posadzić w maju od razu w miejscu, w którym mają kwitnąć. Można je także rozmnażać z sadzonek.

Szkodniki i choroby: Begonie atakowane są przez szarą pleśń i mączniaka prawdziwego. Ze szkodników wymienić należy opuchlaki i wełnowce

Żywopłot

2011-11-12T14:58:00.001-08:00

Buxus sempervirens

Bukszpanowy żywopłot jest praktycznie niezniszczalny. Bukszpan jest bardzo łatwy do przycinania i można go formować w dowolne kształty. Coraz częściej wykorzystywany jest w nowoczesnych ogrodach. Dzięki nim każdy ogród zyska bajkowy urok i oryginalny wygląd. Dostarczamy 10 sztuk sadzonek w podręcznym "koszyku". Z dziesięciu sadzonek otrzymają Państwo dwa metry gęstego żywopłotu. W ciągu jednego roku bukszpan wzrośnie o około 20-30 cm

Romantyczny mostek w ogrudku

2011-11-11T10:00:00.000-08:00

Jak zrobić mostek

Chociaż oczka wodne w naszych ogrodach zazwyczaj nie należą do dużych zbiorników wcale nie oznacza to, że musimy zrezygnować z dekoracyjnego mostku, który ponad oczkiem będzie prowadził do dalszej części ogrodu. Jeśli nadamy mostkowi atrakcyjny wygląd a jednocześnie odpowiednie proporcje, będzie on bardzo atrakcyjnym elementem naszego zielonego azylu. Mostek nad oczkiem buduje się zazwyczaj jako przedłużenie ścieżki. Jedną z głównych zasad bezpieczeństwa jest usytuowanie mostku w najwęższym i najpłytszym miejscu. Równocześnie takie usytuowanie ułatwia budowę. Mostek może mieć szerokość prowadzącej do niego ścieżki. Zazwyczaj jest to około 70 – 80 centymetrów chociaż trochę szerszy jest niewątpliwie wygodniejszy. Dla przykładu, gotowe mostki, które można kupić w centrach budowlanych mają szerokość 120 centymetrów. Jeżeli chodzi o długość to zazwyczaj mieści się ona w granicach 2 – 3 metrów. Bardzo ważne jest umocowanie kładki, gdyż powinna ona być umocowana na solidnych fundamentach. Dla zwiększenia bezpieczeństwa, a już na pewno w sytuacji gdy mamy dzieci, warto zamontować barierkę. Najczęściej wykonuje się ją z drewna, metalu, kamieni, a także grubej liny w zależności od stylu wykonania całego mostku. Najpopularniejszym materiałem z którego wykonuje się mostki jest drewno. Jednak nie każdy jego rodzaj nadaje się do takiej konstrukcji. Najlepszy będzie trwały gatunek drewna, wytrzymały a jednocześnie odporny na działanie wody. Z naszych rodzimych drzew nadają się do tego dąb, modrzew i robinia. Można także wykorzystać gatunki egzotyczne takie jak lapacho i bangkirai. Woda powoduje, że mostek może być śliski szczególnie gdy jest usytuowany w cieniu. Dlatego też, by uniknąć poślizgnięć, deski na nawierzchnię powinny być żłobione. Aby woda mogła łatwo z mostka spłynąć wystarczy między deskami pozostawić odstępy około 10 – 15 milimetrów. Gdy będziemy zabierać się za mocowanie desek koniecznie do tego celu musimy użyć nierdzewnych wkrętów lub śrub. Gwoździe nie nadają się do tego celu. Do zbudowania mostku możemy także użyć betonu zbrojonego prętami. Taki betonowy mostek może mieć kształt płaskiej kładki albo wygiętego łuku. Jednak, aby mostek prezentował się atrakcyjnie trzeba go wykończyć kamieniami naturalnymi. Mimo iż kamienne mostki mogą wyglądać atrakcyjnie to nie przebijają klasycznego drewna. Najbardziej przyciągają wzrok mostki łukowate, do budowy których używa się wygiętych dźwigarów. Jednak niezależnie od tego z czego mostek wykonamy, zawsze musimy go oprzeć na betonowych fundamentach. Fundamenty umiejscawia się na dwóch brzegach ale poza uszczelnieniem oczka wodnego. Jeśli mostek ma być na tym samym poziomie co ścieżka, belki konstrukcyjne muszą zostać umieszczone w podłożu. Jednak na ich trwałość może niekorzystnie wpłynąć wilgoć z gleby. Dlatego aby temu zapobiec drewniane elementy trzeba osłonić folią i dookoła nich wykonać opaskę ze żwiru. Mostek jest wspaniałym dodatkiem do każdego ładnie wkomponowanego w zieleń oczka wodnego. Stwarza poczucie przytulności i unikalności każdego ogrodu. Jest takim romantycznym dopełnieniem artystycznego zagospodarowania zieleni wokół naszego domu.

Planowanie ogrudka i altany

2011-11-11T09:55:00.000-08:00

Ogród jest miejscem w którym można swobodnie wypoczywać, relaksować się a nawet zażyć co nieco rekreacji. Warto zatem zadbać o jego odpowiedni wygląd, zgodny z naszym stylem życia i gustem. Osoby lubiące codzienną dawkę sportu a nie lubiące odchodzić zbyt daleko od domu mogą w przyjazny dla siebie sposób zaaranżować właśnie ogród. Wówczas lepiej nie inwestować w zbyt dużą ilość roślin a jedynie zająć się posadzeniem trawnika. Duża przestrzeń, wolna od drzew, krzewów i kwiatów to spore pole do popisu dla miłośników sportu. Na murawie można zagrać w badmintona, siatkówkę, pobiegać, czy też pokopać w piłkę. Jest to także wielka frajda dla dzieci. Jeśli dysponujemy dużym ogrodem możemy im zaoferować swego rodzaju plac zabaw. Najlepiej usytuować go z dala od drogi i hałasów ale w miejscu, które będzie widoczne z okien domu albo z tarasu. Warto mieć dzieciaki cały czas na oku. Taki plac może zawierać wiele urządzeń rozwijających dziecięcą sprawność. Najmłodszym możemy zaoferować piaskownicę, huśtawki i zjeżdżalnię. Starsze dzieci ucieszą się z drabinek, mostków i różnych elementów na które będą mogły się wspiąć. Latem w ogrodzie możemy rozłożyć basen z którego będą zadowoleni raczej wszyscy domownicy. Innym sposobem na zagospodarowanie ogrodu jest postawienie altanki. Może być ona dopasowana do stylu całego ogrodu a nawet domu. Istnieje wiele różnych rodzajów altanek. Jeśli chcemy aby nasza była wyjątkowa i unikatowa sami możemy ją wykonać. Altanka może być murowana albo drewniana. Pokryć ją można dachówką, gontem, drewnem i tak naprawdę wszystkim zależnie od naszego pomysłu. Taka altana w otoczeniu roślin prezentuje się bardzo okazale. Wystarczy, że jej wnętrze wyposażymy w stolik i krzesła a już mamy gotowe miejsce na weekendowy relaks. Idealnym dodatkiem do altany jest kominek albo murowany grill. Jego wykonanie nie jest zbyt trudne i praktycznie każdy może sam sobie poradzić. Oczywiście jeśli mamy drewnianą altanę to grill zbudujmy na zewnątrz. W przypadku większej altany murowanej w środku będzie się wspaniale komponował murowany kominek, który równocześnie może się przydać do przygotowywania ciepłych przekąsek. Aby ogród komponował się okazale razem z domem warto pomyśleć o oświetleniu. Tanim sposobem jest zastosowanie lamp solarnych, które nie wymagają ciągnięcia kabli. Ich wadą jest jednak to, że światło jest dość słabe ale prezentuje specyficzny klimat. W okresie letnim możemy użyć specjalnych ogrodowych lampionów albo pochodni, które równocześnie odstraszą komary. Atrakcyjne będą także ścieżki, które poprowadzą z domu, z tarasu do ogrodu. Wysypane dopasowanym żwirkiem albo kamieniem nadadzą ogrodowi atrakcyjny wygląd. Ważne jest także posadzenie odpowiedniej roślinności. Aby troszkę odizolować się od sąsiadów posadźmy żywopłot. Pięknie wyglądają również rośliny pnące podtrzymywane przez pergole. Tworzą one w upalne dni kawałek cienia w którym możemy się schować przed słońcem. Przy altanach doskonale odnajdą się pienne róże wsparte na kratach przymocowanych do altany. Altana w otoczeniu różanych kwiatów będzie wspaniałym miejscem na wypoczynek. Aby zbytnio się nie namęczyć a jedynie cieszyć ogrodem można zainstalować automatyczny system podlewania, który wyręczy nas w tej codziennej czynności. Wówczas więcej czasu będziemy mogli poświęcić na tak cenny wypoczyne

Własny warzywnik w ogrudku

2011-11-11T03:48:00.001-08:00

Jeszcze sezon temu nawet nie pomyślałam o tym, by w swoim ogródku, w którym znajdowała się wyłącznie trawa i kwiaty zorganizować skrawek ziemi na warzywnik. Nie pomyślałam o tym nawet tej wiosny, wobec czego ogródek nie zmienił swojego wyglądu i w tym sezonie.

Jednak pod wpływem ciekawych programów telewizyjnych, w których fachowcy organizują ogrody doszłam do wniosku, że w następnym roku gotując zupę będę mogła zerwać pietruszkę z własnego warzywnika, który można zorganizować tak, by pięknie połączył się zresztą ogrodu.

Okazuje się, że pracę nad nim można już rozpocząć jesienią, zatem pozostało już niewiele czasu. Niektóre warzywa można bowiem wysadzić przed zimą, co przyspieszy ich zbiory w kolejnym sezonie. Musimy tylko zaopatrzyć się w odmiany mrozoodporne i wysiać je w listopadzie lub grudniu.

Chcąc to osiągnąć musimy wybrać odpowiednie miejsce pod taką uprawę a takim jest to nasłonecznione i osłonięte od wiatrów. Gleba powinna być lekka, żyzna próchnicza i przepuszczalna. W okresie wiosennym miejsce to powinno być stosunkowo dobrze nasłonecznione i nie znajdować się w dole, by roztapiający się śnieg nie przyczynił się do zgnicia roślin ukrywających się jeszcze w ziemi.

Przed wysiewem roślin do gruntu ziemię należy przygotować oczyszczając ją z resztek poprzednich upraw, zastosować odpowiednie nawozy, przekopać ziemię.

Warzywa nadające się na wysiew zimowy to:
marchew – wczesne odmiany, np. Amsterdamska , Kalina F1, Karo F1. Wysiewamy tuż przed mrozami w ilości większej niż w wysiewie wiosennym, gdyż nie każde nasionko wykiełkuje;
pietruszka – odmiana cukrowa, najlepiej wysiać w listopadzie lub grudniu,
koper – wysiew od listopada do lutego,
szpinak – wysiew do końca września, mrozoodporne odmiany to: Prima F1, Kastra F1,
czosnek – wysiew od października do połowy listopada,
cebula – wysiew do końca października.

Decydując się na wysiew warzyw przed zimą należy zaopatrzyć się w nasiona mrozoodporne a przy ich wysiewie do gruntu przestrzegać informacji podanych na opakowaniu. Dzięki temu w następnym sezonie możemy cieszyć się zbiorami 2-3 tygodnie szybszymi od tych roślin, które będą wysiane po zimie.

walka ze ślimakami

2011-11-11T03:23:00.001-08:00

W obecnym sezonie ślimaki to prawdziwa zmora. Potrafią one w jedna noc zniszczyć większość kwiatów i warzyw, które z dbałością pielęgnowaliśmy. O tym, że sprawcą szkód był ślimak świadczą dziury w kształcie pasm, które zostały wygryzione w liściach, łodygach i cebulach. Dodatkowo na liściach widoczne są śluzowate ślady o nitkowatym kształcie. Niekiedy jednak z rośliny nie pozostaje nic.

Ślimaki są plagą głównie w okresie wiosennym, kiedy to w ogrodzie dominują młode listki warzyw, choć zwierzęta te nie gardzą również roślinami ozdobnymi czy ziołami.

Ze względu na umiłowanie wilgotności doskonałe warunki ślimaki mają w okresie obfitych deszczów. Idealną temperaturą dla nich jest temperatura od 10 do 20 stopni, źle znoszą wysoką, powyżej 30 stopni i niską, poniżej -3. Zimą, kiedy pokrywa śnieżna jest dość skąpa i dają się we znaki silne mrozy populacja ślimaków może się zmniejszyć.

Wśród ślimaków występują ich dwa rodzaje: ślimaki w skorupie i bez niej. Obydwa gatunki są szkodnikami, przy czym te ogołocone znacznie większymi.

By pozbyć się ślimaków konieczne jest zastosowanie odpowiednich preparatów.
Profilaktyka – by uniknąć pojawienia się ślimaków należy zorganizować swój ogród tak, by teren wokół niego i on sam był osuszony. Jeśli w bliskim sąsiedztwie znajdują się rowy czy zarośla należy je wykosić. Usunąć należy również przedmioty będące doskonałą kryjówką dla ślimaków, a więc wszelkie deski, dachówki, kamienie, gruzy. Gleba powinna być wietrzona, dlatego usunąć należy chwasty i zarośla. Do momentu wystąpienia opadów skuteczne jest usypanie bariery z trocin, wapna niegaszonego, popiołu.

Do naturalnych metod usuwania ślimaków należy ich wyłapywanie. W tym celu możemy zastosować rozłożenie liści kapusty, sałaty czy resztek ziemniaków i po przybyciu ślimaków je zbierać.

Kolejna próba walki z nimi to zastosowanie środków chemicznych, na przykład preparatów Anty-ślimak czy Ślimakol. W ich składzie znajduje się szkodzący im metaldehyd. Najlepiej preparat ten rozsypać wieczorem, kiedy to zwierzęta wychodzą na żer. Rozsypując preparat musimy uważać, by nie dostał się ona na liście roślin, gdyż spowodować może ich uszkodzenie.

rośliny cebulowe nie tylko w domu lecz i w ogródku

2011-11-11T03:11:00.000-08:00

Rośliny cebulowe to takie, których bulwy lub cebule znajdują się w ziemi a część naziemna znika w niedługim czasie po przekwitnięciu. W grupie tych roślin znajdują się: tulipany, lilie, szafirki, krokusy, narcyzy. Ich okres kwitnienia przypada na marzec, kwiecień. Ś nie tylko piękną dekoracją ogrodu, ale i mieszkania. Można je także uprawiać w domu, gdyż w takich warunkach również potrafią zakwitnąć.

Decydując się na hodowlę na parapecie warto zaopatrzyć się w cebulki typowe domowe. Po ich przekwitnięciu cebule należy wysadzić do ogrodu, gdyż w domowych warunkach drugi raz już nie zakwitną.

Przed posadzeniem cebulek warto przemyśleć miejsce. Odradzamy trawnik, bo ten, jak wiadomo, wymaga koszenia, z tego też względu bardziej korzystne są rabatki ogrodowe.

Sadzenie roślin cebulowych
Najlepszym czasem na wysadzenie cebul jest jesień, wówczas kwiaty będą mogły zakwitnąć wiosną. Na kilka tygodni przed ich wysadzeniem należy przygotować ziemię, która powinna być dobrze spulchniona. Cebule należy sadzić w odstępach podanych na opakowaniu, gdyż jest to zależne od gatunku, choć najczęściej odległość między nimi powinna być dwa razy taka, jak sama cebulka.
Jeśli chodzi o głębokość, to ogólnie przyjęta zasada mówi o tym, że większe cebule należy umieszczać warstwą gleby dwa razy grubszą od cebuli, natomiast mniejsze taką samą warstwą, jak one same. Na dno dołka warto wsypać cienką warstwę żwiru lub torfu a najlepiej cebule posadzić w pojemnikach do tego przeznaczonych, gdyż uchronimy tym samym rośliny przed szkodnikami żyjącymi w ziemi.
Po posadzeniu cebul, które wkładamy do ziemi delikatnie, by nie uszkodzić cebulek, ziemię przysypujemy warstwą jory lub torfu.

Sadzenie poszczególnych roślin cebulowych
Sadzenie cebulek rozpoczyna się już od sierpnia i kończy w październiku.
sierpień - przebiśniegi, krokusy, śnieżyczki, cebulice oraz zimowity.
połowa września - hiacynty, narcyzy, korona cesarska,
październik – tulipany, lilie.

Co lubią rośliny cebulowe?
Każda roślina cebulowa lubi miejsce nasłonecznione, lekko cieniste. Nie powinny rosnąć tam, gdzie rosły wcześniej inne cebulowate, ogórki, pomidory, groch i fasola.
Cebulki w okresie wegetacji tworzą przybysze, które zakwitają dopiero po 2-3 latach. Należy je pozostawić w ziemi, same zakwitną. Od cebulek, które trzeba wyjmować należy oddzielić przybysze i posadzić w inne miejsce. Czynność tę wykonuje się, gdy część naziemna uschnie.

sadzenie iglaków w ogródku

2011-11-11T03:04:00.000-08:00

Iglaki, czyli rośliny iglaste są obecnie bardzo popularnymi roślinami, rosną, choćby pojedynczo, niemal w każdym ogrodzie. W zależności od efektu, jaki chcemy uzyskać wybieramy najbardziej odpowiedni gatunek oraz ilość krzewów.

Iglaki rosną dookoła nas: w parkach, ogrodach, na skwerkach a nawet na tarasach i balkonach. Dzięki swoim oryginalnym kształtom i ciekawej barwie przyciągają uwagę.

Wśród iglaków występuje wiele odmian, które różnią się między sobą wielkością, pokrojem, strukturą, ubarwieniem oraz zmiennością sezonową są roślinami, które wyglądają doskonale rosnąć w pojedynczych egzemplarzach, jak i w grupie. Są wdzięcznym materiałem na żywopłot.
Lubią cięcia, dlatego można je formować, w zależności od potrzeb i upodobań i uzyskiwać wyszukane kształty. Co najważniejsze większość z nich pozostaje zielona przez cały rok.

Sadzenie iglaków najlepiej wykonać w dwóch terminach w ciągu roku: na przełomie marca i kwietnia lub sierpnia i września, przy czym w drugim terminie powinno się wysadzać krzewy bardziej odporne na mrozy.
Nie bez znaczenia jest tu także miejsce. Odmiany bardziej wrażliwe należy sadzić w miejscach osłoniętych przez budynki czy inne drzewa.
Należy je sadzić z ziemią, która znajduje się w donicy do dołka 2-3 razy większego od bryły korzeniowej. Te należy przysypać ziemią.
Krzewów iglastych nie można sadzić zbyt głęboko, najbardziej optymalna jest głębokość z donicy, w której roślina została zakupiona.

Pielęgnacja iglaków polega na podlewaniu ich w czasie suszy, usuwaniu chwastów, zbędnych pędów a także na ochronie przed szkodnikami i chorobami. By woda miała większe możliwości gromadzenia się, wokół iglaka można wykonać zagłębienie.

sadzimy kwiaty bylinowe

2011-11-11T02:59:00.000-08:00

Większość bylin należy sadzić jesienią. Po zimie można sadzić te, których okres kwitnienia przypada na jesień.

Rozmnażanie bylin kwitnących jesienią
Czynność tę można wykonywać do połowy maja. Polega ona na dzieleniu roślin, które mają kłącza.

Przy użyciu wideł należy je delikatnie wyciągnąć z ziemi, otrząsnąć, następnie rozdzielić tam, gdzie korzenie są luźno połączone ze sobą. Rany posmarować można miałem z węgla drzewnego.
Byliny skalne można rozdzielić łopatą. Tnie się je na segmenty i rozsadza.
Te, które tworzą rozetki (skalnice, rojniki) sadzi się przez części przybyszowe.

Podczas zakupu roślin bylinowych należy wybierać modele krępe, nie wybujałe, zdrowe. Bryła korzeniowa nie powinna być sucha rozdzielona. Najlepiej wybierać sadzonki w małych doniczkach z ziemią, którą wsadzamy do gleby w ogródku.
Kłącza bylin powinny być jędrne, gładkie i bez plam. Powinny mieć pączki, bo z nich wyrastają nowe rośliny.

W zależności od gatunku rośliny mają różne wymagania. Irysy na przykład, bo one między innymi należą do roślin bulwiastych potrzebują płytkiego lecz rozłożystego wsadzenia do spulchnionej ziemi. Dobrze robi im wyściółkownie powierzchni kompostem, torfem ogrodniczym lub przekompostowaną korą. Dzięki temu ziemia nie przemarznie i przyczyni się do podania jej składników pokarmowych.
Zaatakowane przez chorobę części naziemne należy ściąć i spalić.

Byliny lubią półcień, jednak nie lubią rosnąć pod drzewami i krzewami, potrzebują dużo wody, tym bardziej sąsiedztwo dużych drzew nie jest dla nich korzystne.

sadzenie róż i pielęgnacja

2011-11-10T13:30:00.001-08:00

Róże są bardzo lubianymi krzewami ogrodowymi. Były cenione już w starożytności. Wśród nich są rośliny o różnym tempie wzrostu, pokroju i zastosowaniu. W tej rozmaitości każdy posiadacz ogrodu znajdzie coś dla siebie. Warto się tym zainteresować szczególnie teraz, gdyż jesień to doskonały moment na sadzenie róż.

Jakie odmiany wybrać do ogrodu?

Na ogrodowe rabaty szczególnie przydatne będą róże zwane po prostu rabatowymi, czasem też bukietowymi. Odmiany z tej grupy pozwalają tworzyć długo kwitnące rabaty oraz niskie żywopłoty. Na jednym pędzie wytwarzają od kilku do kilkudziesięciu kwiatów. W zależności od odmiany osiągają od 20 do 100 cm wysokości.

Posiadacze większych ogrodów mogą wybrać róże parkowe, osiągające do 2 a nawet 3 metrów wysokości. Mogą rosnąć pojedynczo (np. na trawniku) lub w szpalerze, tworząc żywopłot. Ich zalety do mniejsza podatność na choroby i szkodniki oraz większa mrozoodporność. Dobrze też radzą sobie na słabszych glebach. Wymagają mniej zabiegów i pielęgnacji niż róże rabatowe ale potrzebują też więcej miejsca aby się rozrastać.

Wśród róż wyróżniono też grupę roślin okrywowych. Są niskie ale szybko rozrastają się na boki, gęsto pokrywając powierzchnię ziemi.

Odmiany dla siebie znajdą też amatorzy pnączy. Róże pnące mają długie i wiotkie pędy. Choć nie są typowymi pnączami (nie wytwarzają organów czepnych) można je z powodzeniem rozpinać na pergolach, trejażach, płotach i murkach.

Poszukujący czegoś bardziej niezwykłego mogą zakupić odmiany szczepione na pniu, tzw. róże pienne. Są to odmiany szlachetne szczepione na odpowiednio dobranych podkładkach, tworzące przepiękne „drzewka różane”. Doskonałe do uprawy na niewielkich powierzchniach, na miejsca wyeksponowane, a nawet do donic i pojemników. Świetne rośliny na taras.

Gdy zdecydujemy się na wybór róży z powyższych grup, zwróćmy też uwagę na cechy danej odmiany, takie jak termin kwitnienia, siła wzrostu czy mrozoodporność.

Róże z certyfikatem

Co roku powstają nowe, ciekawe odmiany róż do uprawy w ogrodach. Nie tylko ładnie kwitnące ale też cechujące się dużą zdrowotnością i odpornością. Takie szczególnie odporne i zdrowe róże odznaczane są wyróżnieniami jak np. niemieckie ADR(Allgemeine Deutsche Rosenneuheitenprüfung), czyli Powszechną Niemiecką Oceną Nowości Różanych. Jest to jeden z najsurowszych egzaminów dla róż na całym świecie. Ocenie poddawana jest odporność na mróz, obfitość kwitnienia, efekt kwitnienia, zapach, a przede wszystkim odporność. Kupując różę odznaczoną ADR możemy mieć pewność, że kupujemy różę bardzo dobrej jakości i odporności.

Na co zwrócić uwagę w sklepie?

Jesienią mamy duży wybór sadzonek. Każda z nich powinna być opatrzona etykietą z nazwą odmiany i producenta. Można kupić róże z odkrytymi korzeniami, w kapersach (owinięte korzenie) oraz róże w pojemnikach. Ze względu na niższą cenę najpopularniejsze są róże z odkrytymi korzeniami i w kapersach. Takie róże powinny mieć przynajmniej po dwa silne, nie uszkodzone pędy o grubości ołówka oraz silne korzenie, posiadające wiele drobnych włośników. Korzenie takich sadzonek są narażone na przesuszenie, dlatego przed posadzeniem warto je przez kilka godzin wymoczyć w wodzie. Jesienne sadzenie róż tego typu można przeprowadzić od końca września do pierwszych przymrozków.

Jak sadzić róże?

Róże najlepiej rosną na stanowiskach dobrze nasłonecznionych i przewiewnych i na glebach o wysokiej zawartości próchnicy oraz głęboko uprawionych, najlepiej piaszczysto-gliniastych. Zbyt luźną glebę mieszamy z kompostem, a zbyt zbitą rozluźniamy piaskiem. Odczyn pH gleby powinien wynosić 6,5.

Pod każdą roślinę wykopujemy dołek na tyle duży aby jej korzenie swobodnie się w nim mieściły i nie zaginały. Róże sadzimy na takiej głębokości aby miejsce szczepienia było kilka centymetrów pod ziemią. Po sadzeniu glebę wokół roślin trzeba dokładnie ubić i obficie podlać.

Przed nadejściem zimy nowo posadzone róży obsypujemy ziemią, wykonując tzw, kopczykowanie.

robienie kompostu

2011-11-09T11:19:00.001-08:00

Prowadzenie kompostownika to idealne rozwiązanie, nie tylko dla osób, które w swoim ogrodzie stawiają na ekologię i całkowite wyeliminowanie sztucznych nawozów. Kompostownik to bardzo przydatne wyjście również dla osób oszczędnych.

W ciągu całego roku gromadzimy bardzo wiele roślinnych odpadków i to nie tylko z ogrodu, ale także z gospodarstwa domowego. Unikamy więc konieczności wywozu większej ilości śmieci lub palenia uschłych roślin dodatkowo uzyskując bardzo cenny i efektywny nawóz.

Kompost to najtańszy i najbardziej naturalny materiał nawozowy posiadający bogate zasoby materii organicznej, idealnej do użyźniania gleby. Dodatkowa zaleta? Kompost nie jest szkodliwy i nie stanowi zagrożenia dla środowiska, tak jak nawozy mineralne czy nawet obornik.

Rozpowszechnione są dwa sposoby prowadzenia kompostownika zależne od miejsca kompostowania. Ewentualnościami jest tu pryzma lub kompostownik. Pierwszy sposób należy do tych łatwiejszych, ponieważ nie wymaga zakupu czy budowania kompostownika, ale... Kompostownik to większa estetyka, uporządkowanie i ochrona materiału przed wiatrem czy wysuszeniem przez słońce, które jest niepożądane.

Najbardziej nowoczesną metodą kompostowania jest użycie w tym celu specjalnych worków kompostowych. To wykorzystanie tradycyjnego sposobu w dyskretny i szybki sposób (dyskretny, ponieważ nie każdy chce mieć w ogrodzie kompostownik).

Kompostownik zakładamy na przestrzeni wiosny, aż do jesieni. Najważniejsze jest, aby temperatura była dodatnia. Decydując się na pryzmę należy wybrać stanowisko zacienione i osłonięte od wiatru. Materiałem do kompostowania będą resztki roślin, liście, chwasty, a także popiół drzewny. Nadają się tu również odpadki i resztki jedzenia, przykładowo obierki z owoców i warzyw, także fusy po herbacie. Dobrze jest, jeżeli dodamy również trochę rozłożonego kompostu, który pozostał z poprzednich kompostowań.

Możemy również produkować tak zwany kompost jednolity, przykładowo z samych liści. Należy jednak pamiętać, że im materiał bardziej zróżnicowany, tym uzyskany nawóz wartościowszy.

Niezależnie od tego, czy zdecydujemy się na pryzmę czy kompostownik, ważne jest zastosowanie odpowiednich warstw.

Pierwszą z nich powinno stanowić około dwadzieścia centymetrów połamanych gałęzi (najgrubsze na spodzie). To tak zwany drenaż. Następnie warstwa pochłaniająca składniki mineralne, które mogą być wymywane przez wodę. Na gałęzie nakładamy więc torf, ziemię, słomę lub starszy kompost. Kolejne warstwy materiału należy przekładać ziemią ogrodową, ewentualnie rozdrobnioną gliną. Pryzma nie powinna mieć więcej niż półtora metra wysokości. Na jej szczycie formujemy wgłębienie, aby woda z opadów wnikała w jej głąb.

Ważne uwagi na koniec. Do kompostowników nie wrzucamy roślin, które były porażone przez choroby oraz związków wapnia. Kompost nie powinien dojrzewać również w dołach czy pojemnikach betonowych. Materiał dodawany do kompostownika powinien być odpowiednio rozdrobniony.

sadzenie i pielęgnacje na zime

2011-11-09T02:36:00.000-08:00

Kilka ciekawych rad, jak przygotować do zimowania i zabezpieczać przed szkodnikami oraz jak i gdzie przechowywać w okresie zimowym kwiaty, dzewka oraz krzewy.

Jak głęboko sadzić?

Jesienią sadzimy większość drzewek i krzewów owocowych. Podczas sadzenia trzeba zadbać nie tylko o wybór właściwego miejsca i podłoża , ale także o posadzenie ich na odpowiedniej głębokości. Często popełnianym błędem jest zbyt głębokie sadzenie drzewek. Powinny być sadzone tak, by miejsce szczepienia (zgrubienie znajdujące siew dolnej części pnia) znalazło się około 10 cm nad powierzchnią gruntu. Natomiast krzewy owocowe szybciej się rozkrzewiają i nie będą narażone na przesychanie, jeśli posadzimy je 5-10 cm głębiej niż rosły w szkółce.

Załóż opaski!

Na początku październik na pnie drzew zakładamy opaski lepowe , które będą stanowić przeszkodę nie do przebicia dla groźnego szkodnika, jakim jest piędzik przedzimek. Jesienią, kiedy pojawiają się pierwsze przymrozki, samice piędzika wychodzą z ziemi i przemieszczają się po pniu drzewa w górę, gdzie składają jaja. Opaska jest baterią, której samice nie są w stanie ominąć, bowiem nie potrafią latać. Za pomocą opasek można zwalczać nie tylko piędzika przedzimka. Opaski powleczone lepką substancją są dobrym sposobem na wyłapywanie innych szkodliwych owadów. Opaski można kupić w sklepie albo, co jest tańsze, przygotować samemu. Wystarczy pasy folii pomalować wolno schnącym klejem i owinąć nimi pnie na wysokości mniej więcej 130 cm .

Przechowujemy begonie.

Natychmiast po pierwszych przymrozkach, a jeszcze lepiej tuż przed nimi, wykopujemy ze skrzynek i z gruntu begonie bulwiaste i przygotowujemy do bezpiecznego przechowywania w okresie zimowym. Odrywamy pędy od bulw. Wykopane bulwy razem z resztkami ziemi przylegającymi do korzonków układamy na gazecie, aby obeschły. Po osuszeniu czyścimy i układamy w plastikowej skrzynce na warstwie trocin. Skrzyneczkę ustawiamy w suchym miejscu o temperaturze 10-15 stopni, gdzie trzymamy ją do wiosny.

ogrudek na zime przygotowania

2011-11-09T02:24:00.000-08:00

Przed nami okres zbiorów jesiennych jak również okres przygotowania gleby na następny sezon. Obok przekopania gleba powinna zostać wzbogacona w niektóre składniki pokarmowe, które będą wykorzystane przez rośliny w następnym roku.

Wraz z warzywami, owocami a nawet kwiatami zbiera się z działki co roku znaczne ilości składników mineralnych potrzebnych roślinom do normalnego wzrostu. Stosowanie nawozów organicznych i mineralnych wzbogaca glebę w utracone w ten sposób składniki. Jesień to pora kiedy powinniśmy już myśleć o przygotowaniu jej do następnego sezonu wegetacyjnego. Jest to szczególnie ważne w przypadku roślin wieloletnich, a więc drzew i krzewów owocowych, których korzenie zachowują aktywność do późnej jesieni. Także w przypadku kwater, na których mamy zamiar wiosną uprawiać warzywa czy kwiaty, jesienne nawożenie jest uzasadnione.

Są składniki, które ze względu na słabą rozpuszczalność w roztworze, lub silne wiązanie w glebie, nie są narażone na wypłukiwanie w okresie jesienno-zimowym. Wiadomo też, że niektóre nawozy należy nie tylko wymieszać z glebą, ale także wprowadzić je na określoną głębokość, a jesień jest najodpowiedniejszym do tego okresem.

Jesień to najlepsza pora na doprowadzenie odczynu gleby do optymalnego dla roślin, które mamy zamiar uprawiać wiosną. Dawkę nawozu wapniowego ustala się na podstawie pH i składu granulometrycznego gleby oraz wymagań roślin. Wapnowanie gleb w ogrodzie powinno być wykonane nie później niż 2 tygodnie przed nawożeniem nawozami organicznymi.

Z nawozów organicznych do stosowania na jesieni poleca się obornik, pomiot ptasi, nawóz z pieczarkarni, ale także torf, przekompostowaną korą sosnową czy węgiel brunatny. Nawozy organiczne dostarczają próchnicy a po rozłożeniu – składników mineralnych. Torf i kora rozluźniają gleby ciężkie, poprawiając ich właściwości powietrzne a zastosowane na lekkie piaszczyste gleby, poprawiają ich spoistość i zdolność zatrzymywania wody i składników mineralnych. Nawozy organiczne powinny być przekopane jak najpóźniej przed nastaniem mrozów, aby zawarta w nich substancja organiczna nie uległa zbyt szybko całkowitemu rozkładowi. Przykrycie glebą powinno nastąpić natychmiast po rozłożeniu, na głębokość 15-20 cm w zależności od rodzaju gleby (na cięższych płycej) tak, aby znalazła się ona w warstwie wilgotnej gleby, ale przy dostępie powietrza. Do gleby zwykle wnosimy 50-80 kg obornika na 10m2 co 2 lata. Pod drzewa i krzewy owocowe 40 kg na 10m2 rozkładając go pod koronami. Najwyższe dawki stosujemy pod ogórki, cukinie, kabaczki, rośliny kapustne. Bardzo dobrym i niedrogim sposobem nawożenia organicznego jest przekopanie na jesieni roślin wysianych w lipcu specjalnie w tym celu jako nawozy zielone (rośliny motylkowe, gorczyca, facelia). Ponieważ trudne jest przykrycie całych roślin glebą, najczęściej ścina się część nadziemną, przeznaczając ją na kompost, a przekopuje się korzenie wraz z pozostałą częścią łodygi.

Poza wapnowaniem i nawozami organicznymi można także na jesieni zastosować nawozy mineralne, nie wszystkie bowiem składniki zawarte są w nawozach organicznych w ilościach odpowiednich dla roślin. Torf wysoki czy kora zawierają ich bardzo niewiele w formie bezpośrednio przyswajalnej dla roślin.

Potrzebne roślinie składniki mineralne są w różnym stopniu zatrzymywane przez glebę. Związki fosforu są zatrzymywane przez glebę w taki sposób, że w roztworze glebowym wchodzą w związki z wapniem, żelazem i glinem, które są nierozpuszczalne w wodzie i z których roślina nie może pobrać fosforu. Uwalniają się one stopniowo pod wpływem wydzielin korzeniowych. Jest to główna przyczyna słabego wykorzystania tego składnika przez rośliny, ale dzięki temu fosfor jest dobrze magazynowany w glebie. Ponieważ nawozy fosforowe odznaczają się małą ruchliwością w glebie, głębokie przekopanie jesienią jest dobrą okazją do wymieszania ich z całą warstwą uprawną. Gleby cięższe mają dużą zdolność zatrzymywania na powierzchni drobnych cząstek i próchnicy jonów potasu, magnezu i formy amonowej(NH4) azotu. Uzasadnia to stosowanie tych nawozów jesienią, szczególnie na glebach gliniastych czy gliniasto-piaszczystych. Nawozy mineralne można zastosować z nawozami organicznymi. Nawozy potasowe siarczanowe np. siarczan potasowy oraz azotowe amonowe np. siarczan amonowy czy fosforan amonowy dajemy na jesieni w niepełnej dawce(1/2 lub 1/3 zaplanowanej dawki). Nawozy potasowe chlorkowe lepiej jest zastosować w całości na jesieni ze wzglądu na możliwość wypłukania przez zimę chlorków, na które wiele roślin reaguje ujemnie( większość roślin ozdobnych, krzewy jagodowe).

Na rynku jest obecnie duży wybór mieszanek nawozowych zawierających makro- i mikroelementy, jednak stosuje się je głównie wiosną. Wadą gotowych mieszanek nawozowych jest stosunek składników nie uwzględniający zasobności gleby. Należy pamiętać, że skuteczność nawożenia zależy z jednej strony od potrzeb rośli a z drugiej od zawartości składników mineralnych w glebie. Nawożenie gleby zasobnej w dany składnik, nie zwiększa plonu, lecz powoduje ujemne skutki nadmiaru tego składnika.