Awel, zaterdagochtend toch wel enigszins nerveus wakker geworden. Hou zou het gaan. Bedoel het verste wat ik hiervoor ooit gelopen had was de Heldenrun van 16 km en dat ging op zijn zachtst gezegd niet vloeibaar. Ben met de auto naar mijn ouders gereden en daar nog een tweede licht ontbijtje verorbert (da dagen ervoor professioneel pasta gestapeld, een aanrader) en krantje doorgenomen. Toen op mijn gemak naar de Irenebrug gekuierd. 10 voor 12 stond ik er en er was … niemand. Vast bleef staan dat ik om 1200 zou gaan lopen. Enkele minuten daarvoor kwam mijn vader aanrijden (kwam terug van overnachting elders) om mij een hart onder de riem te steken. Niet verkeerd zo een extra hart. En toen kwam in het startschot ook mijn maatje Hans nog aangefietst. Hij ging mij de hele zit, voor hem dan, begeleiden en had wat drinkjes bij zich en overhandigde hem mijn gelletjes. Foto’s bij dit blogje zijn ook door Hans gemaakt. De playlist stond op Funky Runner (je weet toch) en de doppen werden nog even goed aangedrukt. De kerkklok van Terbregge sloeg 12 en daar ging ik.

Idee was om 10km/uur te gaan lopen. Ik train mijn 5km’s op ca 12 maar dan zou ik denk ik opgebrand zijn bij 10km en dan ben je nog maar op de helft. In het bijgevoegde schema is goed te zien dat ik hier toch behoorlijk keurig op heb gelopen en als verrassing de laatste km ook nog als bijna snelste gelopen.

Nu heb ik dit rondje denk ik al zo een 400x gefietst en een keer of 100 geskate, dus ik ken elke bocht, dat heb zijn voordeel maar ook zijn nadeel. Voordeel is je weet precies hoeveel je al hebt afgelegd, nadeel je weet precies hoeveel je nog moet.

Het eerste stuk was lekker warm lopen wat prima ging in het mooie weer, was toch wel een van de mooiere september dagen, kijkt naar boven en zegt thanks! Alles voelde goed en na 5km had ik wel het gevoel dat het goed ging komen. Erg fijn ook dat Hans erbij was, dat motiveert en zorgt dat ik regelmatig wat drink en eet en niet stiekum de bus zou nemen.

Bij het keerpunt aangekomen stond Lucy (vriendin en mede-designer van Vin’s site) mij op te wachten met een drink en wat te eten. Een erg leuke verrassing wel want al heel lang niet gezien (te lang, je weet toch) en ook weer een fijn hart onder mijn riem, volgens mij de derde inmiddels, dit ging goed komen!

Ter hoogte van het Bleiswijk,  bij dat bruggetje, kwam Tom (vader van The Vin) in full wielrengear op zijn racefiets erbij. Ook van hem kreeg ik nog een reep superspul aangeboden en wederom een hart onder die riem. Super dat hij er ook nog bij was. Het lopen ging inmiddels bijna automatisch, gewoon in de flow en blijven gaan. Nog een km of 10. Tom ging eraf bij Bergschenhoek en daar kwam mijn vader alweer aan op die fiets. Die wilde toch ook even met eigen ogen zien of ik dit wel zou sjeffen. Hij had sinds de start zelfs een dutje gedaan, zou zie je maar dat je echt wel even onderweg bent.

Hier begon ik toch wel een beetje mijn oude lopersknie te voelen en heb mijn stapfrequentie iets verhoogd en de strekking wat verminderd, snelheid bleef op 10km en leek wel goed te komen. Met nog een km of 3 te gaan sloot ook Andy zich aan op de fiets met je raad het al nog een hart onder de riem. Dit laatste stukje ging eitje worden, voelde mij nog erg fit, op trekkend knietje na dan. En na nog een paar slingers van de rivier was de finish in zicht. Eerst stond daar Merel ( de moeder van de Vin ) met haar vriend, die nog uitriep wat ga je hard, had inmiddels laatste km ingezet, dus ging inderdaad wel iets harder. En weer paar 100 verder stond mijn moeder die dacht nog even mee te rennen, dat hield ze voor gezien na drie stappen, ik kon nog net zien dat ze huilde… van geluk. En toen was daar de finishlijn waar ook Alecita zich nog net op tijd liet zien. Ik had het gehaald!! En gewoon nog helemaal  gezond zonder noemenswaardige klachten. Het zullen al die harten zijn geweest, ik heb ze nu niet meer nodig, dus als er iemand nog een hart nodig heeft … be my guest.

De 22 km heb ik uiteindelijk afgelegd in 2 uur en 12 minuten.

Dat was het dan zou je zeggen, nou nee, volgend jaar gaan we weer! We … ja we, ik daag je uit om volgend jaar ook The Vin Run te gaan doen met mij. Als ik het kan dan kan jij het ook, zo simpel is het en zo brengen we KIKA weer in the spotlight, jij hebt toch ook al overgemaakt 8118 en natuurlijk om de gedachte aan mijn kleine grote vriend The Vin levend te houden.

Dag allemaal.
Er is ook nog een video:

https://www.facebook.com/v/10151078047066045

[View the story “The Vin Run” on Storify]

Zo begon mijn kleine grote vriend altijd zijn blogjes, meerdere malen gezegd dat dat niet hoefde, gelukkig hield hij het tot het einde vol en ik had meteen een mooie ontwapende opening voor mijn speech tijdens zijn indrukwekkende begrafenis.
Hallo allemaal, dat hoop ik ook te kunnen zeggen als ik na mijn rondje Rottemeren rennen weer bij de Irenebrug sta, maar ik ga eerst denk een potje keihard janken, gewoon omdat het kan. Al zou Vinnie zeggen ga maar even buiten staan janken, ik heb niet zoveel tijd meer en ik wil alleen maar blije mensen zien.
De HELD!
Aanstaande zaterdag ga ik dus een rondje Rottemeren rennen ter ere van mijn maatje die dit jaar 18 jaar zou zijn geworden. Ik ga geen geld ophalen en dat soort zaken. Awareness (mooi woord) is voldoende maar voel je vrij om een flinke donatie richting Kika te doen, giro 8118. Als je tijd hebt zou ik het leuk vinden als je komt cheeren, het wordt een flinke dobber, maar is natuurlijk niks in vergelijking wat mijn kleine grote vriend voor zijn kiezen heeft gekregen.

Waarvoor doe je het?
Het antwoord is tweeledig, het rondje fiets ik al een jaar of 25 zeer regelmatig,  ook  op rollerskates en inlineskates heb ik het regelmatig gerond, maar lopen leek altijd iets wat heel ver aan de horizon gloorde. Sommige mensen willen eens een marathon lopen, ik wil het rondje Rottemeren eens een keer doen.

Maar er is dus nog een tweede deel: een goed doel!
Ik wil deze run opdragen aan mijn vriend The Vin #HELD, op 22 november zou hij 18 zijn geworden, helaas hield het voor hem op toen hij 9 was, leukemie was zijn uitdager. Hoe stoer hij ook was, hoe hard hij ook streed het mocht niet baten. Nu weet ik ook wel dat ik door te lopen kanker niet oplos maar ik hoop wel dat het jullie inspireert om ook een duit in het zakje te doen voor KIKA. Dat kan door je gift over te maken naar gironummer 8118! Dank namens velen!
Mocht je willen meefietsen, skaten of lopen (bv de laatste KM, laat het dan even weten).

Containerfest 21 juli op de LoydPier, hier was ik samen met Pat/Patisfaction/Shaman (een persoon). Geweldig festival iets meer gericht op underground. Veel vette dubstep gehoord. Voor een eerste keer een prima festival, komt zeker terug. Hier een paar plaatjes, rest staat op FB.

Boothstock 11 augustus in het Zuiderpark. Dit is de niet mobiele versie van de Danceparade. Ook hier zit organisatiebureau JMR weer achter. Boothstock is een op Rotterdam gericht feestje met voornamelijk labels en producers uit de Maasstad. Festival was ruim opgezet, veel area’s en heel goed weer. Ook dit festival lijkt mij volgend jaar weer terug te komen. Hier ook een aantal plaatjes. De rest staat op FB.

What can you expect?
As a model, you can be the ultimate Bond girl. Or you could be the new James Bond himself. Or perhaps you would like to play the villain or be a performer at Moulin Rouge. Everything is possible and is catered for. Starting from make up to accessories and props.

As a photographer you can expect to feel like you’re roaming a movie set and be able to freely capture anything you desire. Not only that but you’d be able to direct your own scenes. You can expect to see several legendary Bond cars, amongst which an Aston Martin from Casino Royale! All you have to do is show up and bring your camera along.

Every year we at the UPC try to top ourselves and create a better, bigger and more phenomenal event than the previous year and we think this year will be no exception. More info at te Urban Photocollective website!