OSHUBU!

NAULINS BLUES ya da KOSKOCA BİR YALNIZLIK HİSSİ

2015-08-23T19:35:00.002+03:00

PREVIOUSLY...

ps. Şu anda New Orleans-French Quarter'dayım. Sürekli gülümseyen, selam vermeden geçmeyen, hal hatır soran turisti yerlisi herkesi içime sokmak, sevgimle boğmak istiyorum. İyi ki gelmişiz :)

THEN...

New Orleans (bundan sonra Naulins) sıcak memleket. Daha uçaktan iner inmez bir hamam sıcağı adamı pataklayıveriyor. Neyse ki insanları da sıcak... Naulins insanı, şehre iner inmez kendini gösteriyor. Her şeyden önce koyvermişlik derecesinde bir akışkanlıkla hareket ediyorlar. Belki de müzik her yerde olduğu içindir; belki müzik vücut dillerine sindiği için sokakta yürürken bile balık gibi süzülüyorlardır. Ya da belki sıcağa uyum sağlamak için böyle tatlı bir rahatlıkla yürüyorlardır. Belki bu yüzden şehre Big Easy diyorlardır. Sıcak demiş miydim?

Dauphine Orleans oteli, meşhur Bourbon Street'in hemen arka paraleli. French Quarter'da. Amerika'nın hemen her yerinde olduğu gibi burası da bloklardan oluşuyor ve düzayak. Mississippi'nin kıvrıldığı yer olduğu için bir de Crescent City (Hilal Şehir) demişler buraya. Oteli tavsiye ederim. Kaldığım 209 nolu oda, içinde oturma grubu olduğu halde at koşturabileceğim kadar büyük bir odaydı. Kahvaltı da veriyorlar ve Bourbon Street'in hemen dibinde olduğu halde sessiz sakin.

Sıcaktı, güleryüzlü insanlardı, Bourbon Street'ti, müzikti nehir kenarıydı falan derken Naulins'in insanı sarhoş eden bir güzelliği var. Bütün o vampir, vudu, cadı etiketlerinin dışında sihirli ve fazlasıyla bulaşıcı bir güzellik bu. Fakat sonra Naulins, bir bataklık gibi insanı aşağı çekmeye başlıyor. Ruhen dibe batmaya başlıyorsun. Üstelik bataklık turuna çıkmana bile gerek yok... (Naulins her sene 27 mm batıyor). Mesela Bourbon Street'te yürümeye başlıyorsun, her yer hengame, herkesin kafa iyi, aşağıdan balkonlara laf atmalar, balkonlardan aşağı boncuk atmalar falan... Ama 3 blok sonra sanki o hengame hiç olmamış gibi birden cadde ürkütücü bir şekilde tenhalaşıveriyor. O kadar bir tenhalık ki köşeden çıkacak bir vampiri beklemeye başlıyorsun.

Bu fotoğraflar gündüz vakti, şehrin en hareketli bölümü sayılan French Quarter'a çok yakın yerlerde çekildi. Sıcaktan mı diyorsun, ama akşamüstü ya da akşamları da bu kadar boş. Mezarlığın boş olmasını anlarım da koskoca AVM kapanmış, otoparkı bile kullanılmıyor (ki Amerika'da araba park edecek yer bulmak bayağı bir mesele). Koskoca parkta insanla karşılaşınca sevindirik oluyorsun mesela. Çoğacayip!

Katrina'nın üstünden 10 yıl geçmiş. Anladığım kadarıyla şehir hala toparlanmaya çalışıyor. Şehrin en cafcaflı yeri French Quarter'da bile o güzelim evler ya kiralık ya satılık. Üstünde herhangi bir tabela olmayan evlerin de kapı pencereleri sımsıkı kapatılmış, muhtemelen tabela asılmayı bekliyor. Bu tabelalar aslında biraz da şehri hüzünlendiren. Hayat dolu olmasını beklediğin bir sürü yerde koskoca bir yalnızlık, acayip bir terk edilmişlik hissi var. Müthiş bir tezat. Ve insanı bir bataklık gibi aşağı çeken işte bu duygu!

Mini anekdot: Garden District'te yürürken elektrik direğine tırmanıp tel üzerinden ağaca giden sincapla eğlenirken, bir kadın "Sincapları seyrederek eğlenen insan görmek ne güzel!" diye yanıma yanaştı. "Eğlenmeyi bilmek lazım," diye cevap verdiğimde kaldırım sohbetine giriştik. "Buralı mısınız?" diye sorduğumda, "Dünyalıyım," dedi. İstanbullu olduğumuzu öğrenince de "Aaaa geçen ay İstanbul'daydım," deyip cep telefonundan konser videoları göstermeye başladı. Üstüne bir de "Ben Joan Baez'im," demesin mi? Yani tabii ki övgüler yağdırmaya başladık, fakat o olduğundan da emin olamıyoruz bir türlü. Anlattığına göre Katrina'dan sonra 3 aile için evler almış, onları görmeye gidiyormuş. Neyse Joan Baez değilse bile fotodaki kadın nezdinde meşhur şarkıcıyla tanışmış varsayıyorum kendimi :)

Anne Rice'ın evi

Naulins'te en sevdiğim yerlerden biri Garden District oldu. Anne Rice'ın evi de burada. Hani şu Vampirle Görüşme'nin meşhur yazarı. Ama onun dışında Magazine Street, nefis restoranlar ve dükkanlarla dolu. Adeta bir hipster bölgesi. Bu kadar çok hipster insanı bir arada görmemiştim. Evet, evet, Karaköy'dekinden bile daha çok hipster :)

Kilisenin hemen ardındaki parkın etrafında tarot falcıları tezgah açıyor. Üçü de siyah kadınlardan oluşan grubun masasına oturdum. En genç olanına açtırdılar kağıtları; ama cingöz kartları kararken bana rüyalarımı falan soruyor, benden bilgi almaya çalışıyor. Tabii ki ser verip sır vermedim. Belki de atmasyon bile olsa bir şeyler söylemeliydim, ama domuzluğum tutunca sıkı tutuyor. Haliyle fal da fazlasıyla yavan kaldı. Çıkan sonuç özetle şu; evren bana yola devam etmemi söylüyor! Ben de öyle yapıyorum. Gerçi ta oralara kadar gitmişken bir vampir ısırığı alaydım çok daha tatlı olacaktı, olmadı. Başka sefere artık :)

Naulins, sokakta duvar dibinde duran insanlar şehri. Öylece duruyorlar.

hamiş: Fotoğraflar için instagram: mehter , yediklerimiz, içtiklerimiz, gördüklerimiz için twitter: mehterr

NEW YORK, NEW YORK ya da I'LL (WAIT TO) TAKE MANHATTAN

2015-08-15T21:24:00.000+03:00

Biliyorum, Phuket-Patong yazısını yazmadım; üstünden biraz zaman geçince yazmak anlamsızlaştı. Neyse ki Amerika seyahatine çıktım. New York-Manhattan versek? ;)

O kadar çok Hollywood filmi seyretmişim ki New York tam da beklediğim gibi çıktı desem yalan olmaz. Gökdelenler, sokaklarda tüten buharlar, bir köşede her daim yol tamirleri, dev dijital ekranlar, elinde kahvesiyle işe koşturan New Yorklular, parklar, plazalar... Ama New York'un tadı da gerçekten bu park ve plazalarda çıkıyor. En azından sigara içilebilen plazalar var. Yine de hakkını yemeyelim; sigara konusunda o kadar da korkunç bir yer değil Manhattan. Havaalanından metroyla (önce Airtrain, sonra E hattı ile Manhattan 7th) geldikten sonra yüzeye çıktığımızda ilk gördüğümüz bir binanın önündeki devasa küllüğün başında sigara içen birileri oldu. Hemen yükümüzle oraya atladık.

Sigaranın güzel yanı, sohbeti kolaylaştırması. Ben de telefona simkart aradığım için, ginger bir arkadaşa en yakın T-Mobile'ı sordum. Boş boş yüzüme baktı; ben bütün Avrupalılığım ve BBC İngilizcemle "Tii-Mobayl" diye tekrarlarken, neyse ki arkadaşın jeton düştü: "Ah, Tii-Mobiığl". (İlk Yunanistan gezisi öncesinde arkadaşlar saganaki yememi önermişlerdi; Kos'ta yine önerdikleri yere gidip garsona aklımda kaldığı haliyle "sağanaki" dediğimde o da böyle boş boş bakmış, ben de üstüne sahanaki, sakanaki gibi çeşitlemeler yapmak zorunda kalmıştım. Neyse sonunda g'si genizde bir parça yutulan bir "saganaki" demeyi becerdim de adam anladı. Fonetik ve telaffuz önemli!) Neyse sigara konusunda büyük sıkıntı yaşamadık; hatta ilk birkaç gün kaçak göçek içmelerimiz daha keyifliydi, ama sokakta yürürken de içtik, hatta bizim yaktığımızı gören New Yorklular da hemen sigaralarını çıkarıp tüttürmeye başladılar.

Yola çıkmadan önce ayarladığımız otel, yine bir arkadaşımızın önerisi üzerine Radio City Apartments'tı. 7. caddeyle 49. sokağın kesiştiği yere yakın. Belki de 7. bulvarla 49. cadde demek gerekir, bilemiyorum. Manhattan tamamen bloklardan oluşuyor. Kimi bloklar kısa, kimi uzun, kimi birçok binadan oluşuyor, Highline'dan gördüğüm bir blok ise tek bir devasa binadan mütevellitti.

Highline demişken, Manhattan'ındaki en muhteşem deneyimlerden biri oldu bizim için. Eski tren yolunu gezi yoluna dönüştürmüşler. Çeşitli atraksiyonlar, atıştırmalık yerleri, çimler, çeşit çeşit bitki bahçeleri, sulak alanlar... Eski raylar hala duruyor, üzerine yapmışlar her şeyi. Hakikatten bayıldım.

Highline'ın başladığı Soho ve Meatpacking arası da yeni "in" yerlerden biri haline gelmiş. Salaş binalara rağmen fena halde hipster, fena halde popüler. Nefis restoranlar, mağazalar, markalar... Tabii gayrimenkulcüler de hiç boş durmuyor New York'ta. Her sokak inşaat, özellikle Meatpacking ve Highline civarı 2 milyonla 20 milyon dolar arası paralardan bahsedilen yeni lüks residanslarla yükseliyor. Yine de ikonik tuğla bina ve gökdelenlerin havası başka.

Bu arada Times Square gerçekten de Manhattan'ın Taksim'i, Aksaray'ı gibi. Bir kere gördün mü yetiyor, çünkü manyak bir turist kalabalığıyla birlikte süregiden yol çalışmaları bir noktadan sonra işkenceye dönüşüyor. En güzeli Times Square'i es geçip 5, 6, 8 ya da 9. caddelerden Downtown'a inmek. Hudson Street, yürümesi keyifli caddelerden biri; arkadaşımın önerdiği Sushi West restoranı, salaş olmakla birlikte müthiş bir sushi deneyimi. Her şey lezzetli, hizmet de fena değil. Kişi başı 35 dolara kalktık ki hiç fena değil.

Yemek demişken, bir kere her şeyden önce obez insan görmedim. (Belki Manhattan farkıdır, ama Brooklyn'de de görmedim, o zaman belki New York farkıdır demem gerekir). Sağlıklı beslenme acayip hip bir salgın; Pret A Manger, Paris Baguette gibi zincirler, hemen her sokakta nefis sandviç, salata ve atıştırmalıklar sunuyorlar. 5 ila 10 dolar arası karın doyurmak mümkün. Özellikle Chinatown'da doğan Paris Baguette henüz sayısı fazla olmasa da popülerlikmetrede yükselişteymiş. Onun dışında BareBurger diye bir yerde hamburger yedik; ayılıp bayılmadım, ama düzgün bir yerdi; kaloriyi abartmamış olduk. (Bu arada New York'ta Burger King resmen çöp muamelesi görüyor; her yer McDonalds. Sadece 2 BK restoranı gördüm; birisi de bir binanın küçücük bir kapısının üzerindeki tabeladan anlaşıldığı kadarıyla yerin dibindeydi.)

Brooklyn Köprüsünü yürüyerek geçmek hoş bir deneyim; sonrasında Brooklyn'de dolaşmak da öyle. 2 yıldır Brooklyn'de yaşayan arkadaşım Serkan'la New York'un Anadolu Yakalarından birinde buluşup Vietnam Sandvici yiyecektik, ama biz köprünün ayağını bir türlü bulamayınca bayağı bir geciktik. Neyse Serkan işlerini hallederken, biz de Hanco'yu bulup sandvicimizi yedik. Şu kadarını söyleyeyim; hayatımda yediğim en lezzetli sandviçti. Önüme 8 tane koysalar yerdim, o kadar o kadar. Serkan, NYC ziyaretimizin ilk gününden itibaren bizimle çok ilgilendi. Ne güzel arkadaşlarım var benim; gurur duyuyorum. (Bu arada Brooklyn günü, otelden sabah 7'de çıkıp kahvaltımızı ettikten sonra, yürüyerek Flatiron, Union Square, Financial District, İkiz Kuleler Anıtı, Wall Street, Battery Park yapıp nehir kıyısından Brooklyn'e geçtik; bitmedi Brooklyn'de dolaştıktan sonra metroyla yine Wall Street'e geçip, Spring üzerinden Soho, Little Italy, Chinatown, Meatpacking, Highline derken tam 35 km yürüdüğümüzü fark ettik. Tabii son 1 km bitmek bilmedi heheh... Neyse ki Pınar da yürümeyi seviyor, son günü saymazsak ortalamamız 15km civarıydı. Sonuçta Manhattan düz ayak bir yer ve özellikle yazın leş gibi sıcak metroya binmenin hiç manası yok.)

Central Park, gerçekten başka bir deneyim. Biz güneyinden girip bir ara 5. caddeye çıktık; bir kilisenin yanındaki küçük kafede bir bruschetta, bir yoğurtlu müsli ve 2 kahveye 50 dolar bayıldıktan sonra parktaki gölün etrafını dolaştık. Genci yaşlısı, kadını erkeği bir sürü koşan, yürüyen, güneşlenen, dolaşan insana rağmen asla kalabalık gelmeyecek kadar büyük bir park. Bir ara ben de Sheeps Meadow'da çimlere uzanıp güneşlendim. (Sadece selfie çekti :P)

Demem o ki New York'taki en güzel deneyim, parklar, plazalar... İnsanlar evden getirdikleri yemekler ya da mesela Pret A Manger'den aldığı atıştırmalıklarla bu plazalardaki masa sandalyelere gelip tek başına ya da arkadaşlarıyla birlikte yiyorlar. Nehir kenarında bile nehri seyrederek öğle yemeğini yiyebileceğin set-uplar hazırlanmış. Göstermelik bile olsa şehrin halka ait olduğu duygusunu pekiştiriyor bu set-uplar. Aslında nefes almak için de müthiş yerler bir taraftan.

Yalnız Amerikalıların tuhaf bir huyu var: "Sen istediğini elde edersin" gazlamasıyla büyütülmeleri (Serkan'ın teorisi), ancak "bekleme" eylemine yaramış. Restorana gittiğinde "45 dakika bekleyeceksiniz" denince, "istediğini elde etmek için" o 45 dakika kapı önünde bekleniyor. Flatiron binasının olduğu meydanda bir park var (sincaplarla kanka bile olunabiliyor, öyle tatlı bir park); parkın içinde de bir Shake Shack hamburger büfecisi var. Akşam saatinde yemin ederim en az 150 kişilik kuyruk vardı parkın içinde.

Bir de tabii her yerde kuralların yazılı olduğu tabelalar en dikkat çekicisi. Amerika'da yasaklar yok, ama Amerika "bu kurallar dahilinde özgür" bir ülke. Çok tatlı değil mi?

Velhasılı kelam NYC-Manhattan-Brooklyn derken 4 gün geçirdik. Ben şahsen sevdim. Hatta daha uzun kalmak için (mesela 10-15 gün) yine gelebilirim. Ya da "bekleyebilirim".

ps. Şu anda New Orleans-French Quarter'dayım. Sürekli gülümseyen, selam vermeden geçmeyen, hal hatır soran turisti yerlisi herkesi içime sokmak, sevgimle boğmak istiyorum. İyi ki gelmişiz :)

hamiş: Fotoğraflar için instagram: mehter , yediklerimiz, içtiklerimiz, gördüklerimiz için twitter: mehterr

JUNGLE WALK: ÜTOPYA, SURVIVOR VE KARMA

2015-03-26T16:04:00.000+02:00

Phuket'e vardığım andan itibaren kendimi öyle bir tembelliğe kaptırdım ki İstanbul'a döndükten iki hafta sonra bile o tembelliği üzerimden atamadım. Tamam, bu arada bir kitap çevirisi de bitirdim, çünkü yayınevi kitabı daha erken basmaya karar verdi ve ben iki hafta boyunca neredeyse evden dışarı çıkmadım. Tamam, çıktım aslında, ama spor ve arkadaşlarla buluşmak için. Bir iki saatliğine... Galiba Chiang Mai'dan 1,5 saat uzaklıktaki Cangıl Yürüyüşünde öldürdüğümüz Tarantula'nın, Çinçe konuşabilen Alman kızın ve elektrikli testereyle devrilen devasa ağacın neden olduğu kötü karmanın cezasını çekmişimdir. Tamam, bu katliamda benim bir dahlim yoktu, ama oradaydım sonuçta. Ve tamam Çinçe konuşabilen Alman kızı katletmedim.

Duang Champa'nın her şeyi Toni'nin de körüklemesiyle aldığım tam günlük Jungle Walk turu için tabii ki yine sabahın köründe kalktım, zorlu bir gün olacağını tahmin edebilecek kadar akıllı bir adam olduğum için sıkı bir kahvaltı yaptım, zorlu yürüyüş için gerekli malzemeleri alıp almadığımı kontrol ettim. Bir aya yakın bir süre bilmediğiniz diyarlarda seyahat ediyorsanız, listeler tutmaya, Google Keep kullanmaya, cebinizdeki paranın hesabını tutmaya başlıyorsunuz. Hiç benlik değil, ama bu bir gereksinim, yapacak bir şey yok.

6 saatlik Jungle Walk için gerekli malzemeler (öğle yemeği dahil 1.200 baht):

Her şeyden önce küçük ve kolay taşınabilir bir çanta.
Sağlam ve rahat bir spor ayakkabısı (Altı üstü file adidas ayakkabılarım ve ayaklarım, yürüyüş bittiğinde kapkaraydı; tamam kömürde yürümedik, o yüzden kapkara değildi, ama koyu bir çamur rengindeydi.)
Çorap (Listeye yazmasalar da yılan mılan bir kenara dursun, börtü böcek açısından şahsi listemin başında yer alıyordu; tamam, Siem Reap'ta börtü böcek yemiş olabilirim, ama onların beni yemesini istemem. Kötü karma diye bir şey var.)
Sinek-böcek kovucu (bkz. üst madde)
Mayo (Yürüyüşün en cazip daveti, şelale olduğundan çantamın başköşesinde yerini aldı.)
Havlu (ne kadar ince olursa olsun havlu dediğin meret havından dolayı kumsalda bile peştemal kullanıyorum; hem daha az yer kaplıyor, hem de çabuk kuruyor.)
Su (Eh, yani.)
Para (Tamam, alışverişe çıkmıyoruz, ama ne olur ne olmaz diye bir miktar para bulundurmakta fayda var.)
Ve tabii ki fotoğraf çekmek için kamera (tur grubu daha çok cep telefonlarıyla bu işi halletti, ama varsa gopro'nuzu da yanınıza almanızı tavsiye ederim.)
Ek olarak şapka, uzun kollu ince bir şey, güneş gözlüğü almanız da faydalı olabilir.

Tuktuk, beni almak için saat dokuza doğru otele geldiğinde, içinde sadece Avusturyalı bir çift vardı. Bu kötüye işaret, çünkü grubun en az 8 kişi olacağını biliyorum ve tuktukta sadece iki kişi olması, benim üçüncü olduğum ve geriye daha 5 kişinin daha otellerinden toplanması gerektiği anlamına geliyor. Neyse, bu fırsatı bir şehir turu olarak görüp kaderime boyun eğdim.

Grup en sonunda toplanıp yola çıktığımızda tuktukta ben ve 2 Avusturyalıdan (çift) mada bir Çinli, Çin'de yaşayan ve Çinçe konuşabilen bir Alman (kadın), Madridli ama Manchester'da yaşayan Manuela, 2 İngiliz (genç çift) vardı.

Böyle kimsenin birbirini tanımadığı gruplar, hele ki küçücük bir tuktukun içine hapsolduysa, işler şöyle yürüyor: önce herkes selamlaşıyor, uzunca bir süre kimse kimseyle (çiftler eşleriyle bile) ilgilenmiyor, varış noktasına yaklaştıkça heyecanlı gülücükler kendini göstermeye başlasa da mesafe korunuyor ve bu gerçekten çok sıkıcı bir şey. Ben de ortama katkıda bulunmak için (ve biraz da sıkıntıdan) gopromu çıkarıp herkese bir demonstrasyon yaptım ve kameramın ne kadar eğlenceli olduğuna dair ahkam kestim. Çoğuna boş bakışların eşlik ettiği nazik gülümsemelerle ödüllendirilmek, ödüllerin en güzeli. Teşekkürler, grup. Turla ilgili heyecanımı körüklüyorsunuz.

Başlangıç noktasına geldiğimizde herkes yürüyüşe başlamak için sabırsızlanmaya başlamıştı. Tuktuk yolculuğumuzda konuşulacak konuları tüketmiştik çünkü. Çantamı tekrar kontrol ettim, şapkamı başıma geçirdim ve start düdüğünü beklerken, motosikletli bir yerli kadının köpeğiyle oynadım. Bu bile, fazla ilgi çekmedi. Yani ilgi orospusu olduğumu kimse iddia edemez, ama gün boyunca birlikte olacağım insanlarla iletişim kurmaya çalışıyorum çeşitli yolları deneyerek, daha ne yapayım?

Neyse yürüyüş başladı. Önce toprak yoldan, küçük bir köye vardık. Küçük köyden kastım; üç ahşap baraka, bir ahşap çardak, bir tavuk kümesi, bir domuz kafesi. Meğer maceraperest Evropalı gençler, tarlalarda çalışmak için gelip köylülerle birlikte yaşıyorlarmış; o yüzden bütün o bakirliğin ortasında cafcaflı renkleri olan sırt çantaları göze batıyordu.

Sonrası yaklaşık 3 saat, kıvrıla kıvrıla, darala darala ilerleyen bir yolda envai çeşit, bitmek bilmeyen bambu ağaçlarının arasından ine çıka yürüyüş. Başta insan inadına heyecanlanıyor, kim bilir neler göreceğim, kim bilir neler yaşayacağım falan diye. Oysa cangılda kuş sesi yok. Böcek yok. Hayvan yok. Çiçek bile yok. Sadece ama sadece yeşil var. Bir de bunaltıcı sıcak. O yüzden bu kısımla ilgili anlatabileceğim çok fazla şey yok. Hadi haksızlık etmeyeyim; tatlı bir huzur da yok değil.

Bu arada hemen ekleyeyim, beynelmilel grubumuzun tabii ki bir de rehberi vardı. Tayların kıskanılası bir yanları da yaşlarını hiç göstermemeleri. Rehberimiz, minyonluğu ve o kadar güneş altında kalmaya rağmen tazecik cildiyle en fazla 21 falan görünüyordu. Oysa konuştukça üniversiteyi bitirdiğini (felsefe, üzerine de siyasi bilimler okumuş), yaşının neredeyse 30'a vardığını öğrendim. Teşekkürler, cangıl. Doğum günü haftamda bana güzel enerjiler veriyorsun.

Derme çatma bir bankın da olduğu bir açıklığa geldiğimizde rehberimiz yemek yiyeceğimizi ilan etti. Hepimiz şelalenin ne kadar uzaklıkta olduğunu merak ediyorduk; ama rehberimizin ağzının içinde yuvarladığı rakamın fifty (50) mi, yoksa fifteen (15) dakika mı olduğunu kimse anlamadığından, en fazla kendi kendimize homurdanarak meraklar ettik. Sonuçta yorgunduk, acıkmıştık ve nasılsa gidebileceğimiz başka yer yoktu. Muz yaprağından pirincimizi ve tavuk şişimizi huşu içinde yedikten sonra tekrar ayaklandık.

Meğer şelale yemek yediğimiz yerin hemen aşağısındaymış (yani 15 dakikalık aşağıda). Ama daha suyu görür görmez, hepimiz (Çinçe konuşabilen Alman kız hariç) hafiften heyecanlandık. Düşünsenize üç saat boyunca bunaltıcı cangılda, çok da enteresan bir şey görmeden yürümüşsünüz, her yanınız tere batmış, ayaklarınız ağrımaya başlamış. Küçük bir su birikintisi görsek bile heyecanlanırdık haliyle. Yine de hakkını yemeyelim, şelale küçücük olsa da genişçe bir havuz oluşturuyordu ve yüzmesek bile serinleyebilecektik.

Hemen peştemalımı etek yapıp mayomu giydim, kıyıda oynaşan kelebekleri fark edince gopromu aldım, küçük bir çekimin ardından soldaki kayalara tırmanmaya başladım. Derdim yukarıdan görüntü almaktı, ama kurumak için kayaların üzerine kurulmuş gençler, "Kayacak mısın?" diye sorduğunda, bu sefer mesafeli boş bakışlarla bakan ben oldum. Bir de şöyle bir şey var; çıkarken yapacağım çekimin heyecanıyla düşünmemiş ya da belki o kadarını hesap etmemiş olmalıydım, çünkü kayalardan aşağı inersem ıslak ve çamurlu ayaklarımla kayıp kafamı gözümü parçalamam işten bile değildi. Yani yukarıda kayacak bir yer varsa, tek iniş yolum kaymak olacaktı. Eh, goprom yanımdaydı ve ben macera yaşamak istemiyor muydum? Elbette istiyordum.

Tamam, olayı çözmem biraz zamanımı aldı. Kayaları tırmandıktan sonra şelalenin döküldüğü noktada küçük bir havuz oluşmuştu. Şelale derken biraz abarttığımı hissediyorum, çünkü en fazla 1,5 metrelik bir yüksekliğe sahip, ama muhtemelen bu yürüyüşte görüp görebileceğim en eğlenceli şey olacağı için biraz abartmakta zarar yok. Neyse, havuzun sol tarafındaki kayalıkta şaşırtıcı derecede düzgün bir şekilde aşağı inen taştan bir kaydırak vardı. İyi de taşın üzerinden kaymak mümkün müydü? Niye başkaları da kayıp bana yol göstermiyordu? Tek cengaver ben miydim? Tamam, galiba bendim, çünkü aşağıdaki herkes gözünü üstüme dikmişti. Yine söylüyorum; ilgi orospusu falan değilim.

Azıcık zekamı işlettikten sonra kaydırağı ıslatmam gerektiği sonucuna vardım. Pratik zekam gerçekten iyidir. Sonuç olarak taş kaydırağı bol suyla ıslattım, gopromu düşürmemeye ve oturur oturmaz kaymamak için büyük dikkatle oturdum, başka iniş yolum olmadığını ve aşağıda herkesin beni izlediğini kendime hatırlattım. Ve kendimi bıraktım. Ve kaymaya başladığım anda, heyecandan ve dahi korkudan olsa gerek, zaten açık olan gopromun kapama düğmesine bastım. Hay bin gopro!

İniş kısa sürdü, inişin hızıyla kıçımı yere vurdum, ne kadar derinde olduğumu bilmediğimden panikle yüzeye fırladım ve saniyesinde havayla buluşup çığlık attım. Su buz gibiydi, ama sanırım tir tir titrememin asıl sebebi yaptığım şeyin heyecanı ve tezahüratlar eşliğinde bana doğrultulmuş kameralardı. Keşke flaşlar da patlasaydı. Velhasılı kelam, doğru dürüst bir kayış çekimi yapabilmek için 3 kez kaymak zorunda kaldım (ikincisinde de aynı haltı yedim çünkü). Sonrası şelaleye masaj yaptırma qeyfi.

Kıyıda buz gibi suyun keyfini çatıp sigaramı içerken (o kaydıraktan kaymak orgazma eşdeğer) rehberimiz bizi harekete geçirmeye çalışıyordu. Sonunda ağırdan aldığımızı görünce, ben çıkıyorum diye sakin bir tehdit savurdu ve hepimiz yine peştemal/havlularımızı etek yapıp ıslak mayolarımızı çıkarıp şortlarımızı giydik.

Sonrası yine yeşillik, yine tırmanma (bu seferkiler daha zorluydu), küçük patikalarda kayıp düşmeler (ben düşeyazdım sadece), yine sıcak, yine yeşil.

Toprak bir yola vardığımızda rehberimiz kenardaki küçük bir toprak oyuğuyla oynamaya başladı. Önce fenerini tutuyordu deliği, sonra en başta kestiği bir bambu parçasını yol boyunca çenttiği kamasıyla deliği büyütmeye çalıştı. Ne var? Ne var? diye soran grup, sonunda delikte bir tarantula olduğunu öğrendi. Aman uğraşma, dememe kalmadan rehberimiz kamayı deliğe daldırdı ve hepimiz (rehber de dahil olmak üzere) küçük bir çığlık attık. Çoğunluğumuzun çığlığı delikten fırlayabilecek dev tarantula korkusundandı, ama rehberimizinki daha çok hüzünlüydü.

"Öldürdüm onu, çok özür dilerim, kötü karma bu, çok çok üzgünüm," diyordu rehberimiz handiyse ağlayarak. Yerde hareket eden bacaklara baktım. Pratik zekam, durumun dehşetine yenik düşmüş olmalıydı ki "Ama hareket ediyor, öldürmedin onu," diye rahatlatmaya çalıştım genç arkadaşımızı. "Hayır, öldü," dediğinde rehberimize bakınca, örümceğin koca gövdesini iki parmağının arasında tuttuğunu gördüm. Rehberimiz perişandı, kimse ne diyeceğini bilemiyor, bir parça da gülmemek için dudaklarımızı kemiriyorduk. Hangisinin kötü karmaya neden olacağını kestiremiyorduk elbette; örümceği öldürmek mi, yoksa durum karşısında gülmemek için kendini zor tutmak mı? Sonunda gülmemenin, rehberimizi rahatlatmanın, yola devam etmenin en iyisi olacağına karar verdik.

Bu arada yolda yürürken, dev ağaçların en tepesinde arı kovanları görüyorduk. O kadar yüksekteydi ki bu kovanlar, bazılarını seçmek (daha doğrusu seçememek) grup içinde eğlence konusu oluyordu. Bir ara yan yana düştüğümüzde, Çinçe konuşabilen Alman kız "Neden o kadar yukarıya yapıyorlar acaba?" diye sorduğunda, benimle konuşmaya lütfettiği için sevinerek "Belki daha güvenli olduğunu düşünüyorlardır," deme gafletinde bulundum. Bana şöyle bir baktı, onunla dalga geçmişim gibi kaşlarını çattı ve tipik Alman domuzluğuyla "Her şeyden önce arıların düşündüğünü hiç sanmıyorum," dedi. Ona evrimden ve hayatta kalma içgüdüsünden bahsedebilirdim, ama olay çıkmasın diye içimden "Yo bitch!" diye haykırıp adımlarımı hızlandırmakla yetindim. Ukela dümbeleği.

Cangılda kulak tırmalayan tek medeniyet sesi ise, yolda karşılaştığımız oduncuların çıkardığı motor sesiydi. Elektrikli testereyle ağaçlardan birini kesiyorlardı. Kameramı çıkarıp kayda başladım ki ağaç bir anda devrilmeye başladı. Hepimiz çığlık attık. Tamam, üstümüze devrilmiyordu, ama birkaç metre ötemizde devrilen bir ağacı görmek kimimizde isyan, kimimizde korku, kimimizde heyecan yaratmıştı. Sanırım benimki sonuncusuydu, dolayısıyla karmalarıma bir karma daha eklemiş olabilirdim.

Sonrası yine yeşil, yine sıcak (artık akşamüstü olmak üzereydi), yine kayıp düşmeler (yine sadece düşeyazdım) ve farklı olarak grup içinde kutuplaşma. Bir tek lahana tarlasında grup fotoğrafı çektirirken bir araya geldik, onun dışında herkes neredeyse bireysel takıldı. Ya da gruplar oluşturdu. TV8'de Ütopya ya da Survivor seyredip, neden öyle saçmaladıklarını anlamayan varsa geri gelsin, anlatayım. Ben anladım çünkü.

Oyumu genç İngiliz çiftten yana kullandım. Birbirlerine o kadar benziyorlardı ve birbirlerine o kadar mesafeli davranıyorlardı ki başta kardeş olduklarını düşünmüştüm. Sonra konuşurken 5 yıldır birlikte olduklarını öğrendim. İki yıldır birlikte yaşıyorlarmış ve bir yıl öncesinden beri bu tatili planlamışlar. Turistler arası en heyecanlı konu, "Onu yaptın mı? Bunu gördün mü? Ben böcek yedim, yaaaa!" muhabbeti. Ve ne yalan söyleyeyim, bu tür yarışları seviyorum. Neyse Sam'le Ryan, kullandığım oyun hakkını vererek, geyiğe yatkınlıklarını da kanıtladıklarından yolun geri kalanı güle oynaya ve dedikoduyla geçti. Manuela da bizi seçmişti. Avusturyalı çift, sessizlikleriyle ilk eleneceklerdendi. Geriye Çinçe konuşan Alman kızla, ondan hiç de geri kalmayacak kadar gıcıklık alametleri gösteren Çinli adam kalıyordu. Ütopya'ya hoş geldiniz.

Ha, bu arada yarasa mağarasına da girdik (sadece erkekler), ama ışık yeterli olmadığından ve yukarıdan üstümüze damlayan ılık damlaların ne olduğunu kestiremediğimizden huylandığımızdan kısa sürede çıktık.

Meğer Sam de margarita hastasıymış ve bir gece önce nefis bir margarita barına gitmişler. Dönüş yolunda, diğerlerinin kıskanç bakışları altında akşam yemeği için sözleştik. Otelden arkadaş edindikleri Guatamalalı kızla İngiliz genç de katılınca, sokak büfelerinden deneyerek hava atabileceğimiz yemekleri seçip (ben alüminyum bir tencerede fokurdayan ve balık çorbası olduğu iddia edilen bir şey seçtim) sohbet ettik. Ardından Chiang Mai Sports Bar'a gidip, 50 çeşit farklı margaritalardan seçim yaparak sohbetimize devam ettik.

Tabii yürüyüş boyunca gülmemek için dudaklarımızı kemirmemize neden olan (özellikle de örümcekli kötü karma meselesi) olaylara kahkahalarla gülerken, içtiğimiz margaritaların verdiği rahatlığın da payı vardı.

Güzel bir gün geçirmiştim, ama sabah yine (yine!) erken kalkıp Phuket uçağını yakalayacaktım. Saatler gece yarısını vurmadan otelime gittim, eşyalarımı topladım, balkonumda bir sigara içtim, sonra günün yorgunluğuyla yatağıma girip kendimi, kötü karmaların olmadığı yemyeşil rüyalara bıraktım.

Not: Bir tek Phuket ve geleneksel Top10 yazım kaldı. Birkaç hafta içinde yazmayı hedefliyorum. Vaktim var nasılsa :)

CHIANG MAI: SENİ ÖZLEYECEĞİM, BANA ÇOK İYİ DAVRANDIN

2015-03-03T10:49:00.001+02:00

Bazen Google Glass benzeri bir zamazingonun yokluğunu fazlasıyla hissediyorum. Hatta bu tür zamazingolarla bile bazı anları yakalamak mümkün değil sanırım. Öyle anlar ki ancak insanın beynine işliyor. İşte sabahın altısında Chiang Mai otogarına indiğim anda, kim bilir belki de yeni doğan güneşin büyülü ışığınında etkisiyle, gördüğüm minik detayları belgelemek istedim.

Otogardan şehir merkezine tuktukla 80 bahta gidilebildiğini okumuştum; tuktukçu 120 baht deyince biraz da naz olsun diye sırtımı döndüm ve yürümeye başladım. Arkamdan seslenen olmayınca da yürümeye devam ettim. Zaten iki adım sonra ana caddeye ulaşılıyor.

Chiang Mai'da hayat yeni başlıyordu. Düzenli ve temiz bir şehir. Çocuklar ve gençler gruplar halinde servisten inip okul görevlisinin denetiminde caddenin karşısına geçiyor, güneş binaların arasından altın rengi ışığını gösteriyor, araya duvarlarda sürpriz grafitiler giriyor, derken küçük bir çayın üzerindeki süslü köprü karşıma çıkıveriyor... Hepsini hepsini fotoğraflamak istiyordum, ama sırtımdaki yükle biraz da üşeniyordum doğrusu. İşte yakaladığım anlardan biri aşağıda...

Dükkan sahibi kadın, Budist rahibin önünde diz çökmüş, birlikte dua ediyorlar.

Ama kaşla göz arasında öyle bir şeyle karşılaştım ki en çok bunu fotoğraflayamadığıma üzülüyorum. Gözünüzde canlandırmaya çalışacağım: Geniş bir bahçe kapısı düşünün, geniş bir bahçeye açılıyor, bahçenin gerisinde terk edilmiş gibi görünen yayvan bir yapı var, belki bir ambar, belki bir ev, kestiremiyorum. Bahçenin sağ tarafında ulu bir ağaç gözüme çarpıyor, sonra gözüm sola kayınca biraz ileride ellerini arkada bağlamış, ünlem gibi duran yaşlı bir adamı fark ediyorum. Güneş arkadan vuruyor, adam hiç hareket etmeden caddeyi seyrediyor ve sigarasının dumanı başının hemen yanıbaşında öylece asılı kalmış. Hiçbir hareket yok, sadece güneş, bahçe ve yapı var. Olduğunca durağan, ama aynı zamanda müthiş canlı. Neredeyse bir tablo. Müthiş bir manzaraydı.

Yürüye yürüye şehrin tam ortasında yer alan eski Chiang Mai'a vardım. Eski şehir kuşbakışıyla tam bir kare. Dört bir yanı su hendekleriyle kaplı ve yine dört bir yanında büyük girişler var. Muhtemelen bir zamanlar surlar da vardı, çünkü özellikle kapıların iki yanında hala surların izleri görülebiliyor. Sabah ışığı o kadar enfes ki hendekteki fıskiyelerin her birinde gökkuşakları dansediyor.

Eski şehrin üç yanını gezip 3. geçitten içeri daldım. Artık bir otel bulmanın zamanı gelmişti, eh hava ısınıp sabah serinliği kaybolurken yüküm de iyice ağırlaşmıştı. Booking'den bulduğum birkaç otele uğradım; kimi resimlerdeki kadar güzel değildi, kimi çok pahalıydı. Acele etmedim, doğum günü haftam olduğu için gönlümün ısınacağı bir otel bulmaya kararlıydım. Hem otellere girip çıkmak, resepsiyonda gülücükler saçan görevlilerle konuşmak zevkliydi. Farkına bile varmadan geçen 3 saatin sonunda girdiğim bir caddedeki otele anında ısındım. İçeri girdim, resepsiyondaki Toni ile tanıştım, fiyat sordum, 75 dolar dedi, odanın fotoğrafını görmek istedim, gösterdi. Ve o saniye doğru yerde olduğumu anladım.

Odamdaki balkondan günbatımı

Gündüzleri işimi de aksatmadım ;)

Otelin adı Villa Duang Champa. Bıraksalar ya da şansım olsa, hayatımın geri kalanını bu otelde, o nefis odada geçiririm; o kadar güzel, o kadar temiz, o kadar şık, o kadar aşık olunası bir otel yani. Üstelik de eski Chiang Mai karesinin tam göbeğinde değil miymiş?

Doğum günümde 3 Kral anıtının hemen yanındaki La Mango'da doğum günü pastası niyetine yeşil çaylı dondurma ısmarladım. Yanında kızarmış kırmızı fasulyesi, pudingi ve kahvesiyle tam bir "treat" oldu.

Bilmiyorum, belki kutlu doğum haftası nedeniyleydi, ama Chiang Mai insanın şımarmadan kendini şımartması için her tür olanağı sunuyor. Otelin hemen dibindeki en büyük tapınak sistemi Wat Chedi Luang'da etrafa bakınıp fotoğraf çekmek yerine (ya da fotoğrafları çektikten sonra) oturup hürmet sunarken, kendinizi dinlemek için vakit geçirmek istiyorsunuz. Sonra yeni tanıştığınız arkadaşlarınızla buluşmak için beklerken, yakındaki bir tapınağa girdiğinizde, mantra okuyan bir adamın ardında oturuyorsunuz, derken hop, kucağınıza bir kedi çıkıveriyor, hamur gibi kucağınıza yayılıyor. Ardından sokaktaki yemek tezgahlarında alüminyum bir tencerede fokurdayan iğrenç görünümlü bir balık çorbasına şans veriyorsunuz, yemek bir ziyafete dönüşüveriyor.

Bütün yaşadıklarımı ya da artık sadece beynimin bir köşesinde kalanları fotoğraflamaya kalksam şehri yaşayamayacaktım. Dahası yeni yaşımda bana haddinden fazla iyi davranan bu şehri, kameranın ardından yaşamak büyük saygısızlık olurdu. Her anının tadını çıkardım, müthiş arkadaşlarla tanıştım, cangıllarda yürüyüşe çıktım, her akşam farklı bir noktada yeni tatlar denedim, küveti doldurup her akşam mis kokulara gömüldüm, tapınaklarda budist rahiplerin ayinine denk geldim, oturdum onları dinledim, akşamları güneş güzel battı, sabahları güzel doğdu, gündüzleri sıcak yormadı, akşamları hemen serinleyiveerdi. Chiang Mai, her anımı çok özel kıldı. Ben de hürmette eksiklik etmedim.

Bir dahaki uzakdoğu seferimde, Thailand'ın kalbi olarak anılmayı sonuna kadar hak eden ve hemen herkesin gülücükler saçtığı Chiang Mai kesinlikle daha uzun zaman geçirilecek bir şehir olarak hafızama kaydoldu. Tıpkı Siem Reap gibi...

Not: Bir sonraki yazımda, bahsettiğim cangıl yürüyüşünü anlatacağım. Şimdilik teaserla idare edin :)

ANLADIM Kİ ASIL MESELE YENİ DÜNYA MESELESİ

2015-03-01T09:51:00.003+02:00

Keşke Siem Reap'a daha fazla zaman ayırsaydım. Ama daha sırada Bangkok, Chian Mai ve Phuket vardı. Uğrak noktalarım için 3-4 gün ayırmıştım. Yani spontane bir plansızlık kulağa güzel geliyor, ama gittiğin yerde kendini akışa bırakmakdaha eğlenceli. Hem maceraperest gönlüm, Siem Reap'tan Bangkok'a otobüsle gitmeye karar vermişti.

Otobüs bileti 18 dolar. Sabah 6'dan akşamın geç saatlerine kadar otobüs bulunabiliyor. Yalnız dikkat edilmesi gereken önemli bir husus var: 2 farklı otobüs şirketi hizmet veriyor. Bir tanesi, minibüsle sınıra kadar gidip sınırdan sonra başka bir minibüsle devam ediyor. Diğeri ise büyük otobüs, Bangkok'a kadar gidiyor. Sınır kapısında kafayı yemeyeyim diye, büyük otübüsü seçtim ve sabah 9'da yola çıktım.

Bu arada bir uyarı: Bileti satarken genellikle yolun 6 saat sürdüğü söyleniyor, ama yola çıktıktan sonra yol arkadaşlarımdan öğrendiğime göre gümrükteki hıza göre 9 saate kadar uzayabiliyormuş. Etrafı göreyim diye gündüz bileti almıştım, ama bir noktadan sonra yeşillik ve dümdüz topraklar görmekten insan sıkılıyor. Böylece dünya meselelerine daldım ve anladım ki asıl mesele Yeni Dünya meselesi.

Mesela Kanadalı bir kız, yan koltukta oturan iki Alman kıza, Fransız bölgesinin Kanada'dan ayrılıp özerk bir devlet olmak istediğini anlatıyordu. Sadece Fransızca konuşulan bir ülke hayaliyle. Y neslinin katıksız ferdi Kanadalı kız, bunu saçma buluyordu; zaten bütün ürünlerin üzerinde hem Fransızca hem İngilizce kullanmak zorunluydu ve kaldı ki seçmeli Fransızca dersi hiçbir işine yaramamıştı, çünkü Montreal'deki (Y nesli) arkadaşları bile Fransızca konuşmayı saçma buluyordu.

Çok uzak değil, daha yeni geride bırakmak üzere olduğum Kamboçya'da Halk Partisi, 30 yıldır iktidarda. Üstelik son dönem, sandık oyunlarıyla ülkeye hükmediyor. Muhalifler nefret kusuyor. Keza Tayland'da kral öldü ölecek diye bekleniyor. Veliaht prensten umut yok. Liberaller, fırsat buldukça ayaklanıyor, ama daha önceki demokrasi denemelerinde, başbakan ve hükümet, büyük yolsuzluklar yüzünden görevden alındı.

Öte yandan mesela Maldivler, 300 bin nüfuslu bir ada sistemi; orada da 30 yıldır sandık oyunları ve (sıkı durun) dindarlık üzerinden herkesin nefret ettiği bir adam esip gürlüyor. Bir de kral olmak istemesin mi? Tanıdık geldi mi?

Bu yolculuğa çıkmadan önce Grey State belgeselini seyretmiştim. Hani yönetmeninin, karısı ve 5 yaşındaki kızıyla birlikte evinde ölü bulunduğu şu belgesel. Amerika'da Obama'nın çıkarmak istediği Martial Law'u konu alıyor. Bizdeki karşılığı İç Güvenlik Yasası. Belgeselde en çok etkilendiğim sahne, "Bu yasa çıkarsa, polis sorgusuz sualsiz kafanıza tabanca dayayıp öldürebilecek," dendiğinde, sokaktaki adamın "Obama ne isterse o olur," demesiydi. Üstelik beyazdı.

Tanıştığım neredeyse herkes, hangi ülkeden olursa olsun, aynı sorunlarla boğuşuyor. İç güvenlik yasaları, özerklik talepleri, sandık oyunları, baskıcı hükümetler, kral olmak isteyen adamlar... Mesela Chiang Mai'da tanıştığım Guetamalalı kız, Kore'de Kore dili okuyor. Ev arkadaşı bir Türkmüş. Türkiye'de dişçilik okuyan kız, Kore'ye yerleşme amacıyla Kore dili öğrenmek için üniversiteye yazılmış. Orada kalmayı planlıyormuş.

Twitter'da medarı iftarımız, biricik fenomenimiz @apouyan bile uzakdoğu gezisinden sonra Siem Reap'ta bir iş açıp oralarda yaşama hayalleri kurdu. Haksız da sayılmaz: Kamboçya neredeyse uzakdoğunun vahşi batısı. 1.000 dolara şirket kurulabiliyor, vergi götürü vergi. Ama işin içinde bir de Rus Mafyası var.

Ben de Türkiye'deki mutsuzluktan kaçmadım mı bu uzun yolculuğa?

Görüyor musunuz şu keşmekeşi? Bence sadece Yeni Türkiye meselesi değil aslında mesele. Bütün dünya, değişmek için kıvranıyor ve neye dönüşeceği ne yazık ki meçhul. Hayatım boyunca kötümser olmadım, yine de olmak istemiyorum, ama dünyanın öbür ucuna bile gittiğinizde kendinizi kapana kısılmış bir fare gibi hissetmemek mümkün değil. Çünkü nereye yerleşirsen yerleş, aynı dünya meseleleri kapına gelip dayanıyor. Başka bir yerde yaşamanın, tek bir faydası olabilir: "Aman be, bana ne, ben burada göçmenim," diyerek olan biteni görmezden gelmek mümkün. Oysa nereye gidersen git, neye inanırsan inan, nasıl yaşarsan yaşa, kendini de götürüyorsun ve asıl memleketin, asıl vatanın sensin, kendinsin, kendi bedeninin cennetinde ya da çöplüğünde yaşıyorsun... Falan filan.

Otobüs yolculuğuna geri dönersek... Otobüs koltukları, ebat olarak fena değil, ayak bölümü de açınca yarım bir yatak gibi oluyor. Yolculuğun başında bütün ikramları önünüze yığıyorlar, sadece bir şişe su hakkınız var; o yüzden otobüs yolculuğu yapacaksanız, yanınıza içecek bir şeyler almayı unutmayın. Kamboçya sınırında çıkış yaptıktan sonra Tayland'la arada kalan bölge ise tam bir vahşi batı. Kumarhanesi bile var. Kim kime dum duma. Ve tam bir mezbelelik. Tayland pasaport kontrolüne geldiğiniz anda ise dünya değişiyor. Yollar genişliyor, herşey daha organize, daha temiz.

Bangkok otogarına akşamüstü 6 gibi ulaştık ki hiç fena değil. Ama Bangkok otogarında İngilizce konuşan tek bir insan evladı olmadığı, ben de gelmeden önce yeterince araştırma yapmadığım için, sıcakta sırtımdaki yükle oradan oraya koştururken Bangkok'tan bir anda nefret ettim; bu nefretle burada kalamazdım.

Üstelik Kamboçya internet paketim belli ki sınır ötesinde geçerli değildi (gitti 8 gb internet :( en fazla 1 gb kullanmışımdır 10 günde), internet olmayınca insan dünyayla bağı kopmuş gibi oluyor. Ve internet paketlerini, Tayland'ın milli bakkalı sayılan ve hemen her köşe başında bulunan 7/11'da görebiliyordum ve fakat üzerindekileri okuyamayınca, bir de kimse derdimi anlamayınca iyice koptum.

Neyse pratik yönüm devreye girdi de bir internet kafeye girip, Chiang Mai otobüs şirketlerini araştırdım, Sombat Tour övgülerini buldum (Sombat Tua derseniz anlıyorlar, aksi takdirde yine kaybolursunuz), sonra gidip biletimi aldım (kadın VIP ister misiniz? diye sorunca, artık iyice bunaldığımdan olur verdim), 3 saatlik koşuşturmanın ardından kendime ödül olarak KFC ısmarladım.

Ve fakat ödülüm sadece KFC değilmiş. Otobüs gerçekten VIP'ti; koltuk yataktan fazlasıydı, masaj yapıyordu; önümde dijital ekranım, sıkıldıkça film, dizi falan seyrettim; havalandırma öyle iyi çalışıyordu ki verdikleri battineyeye sıkı sıkı sarındım, verdikleri leziz sayılabilecek şeyleri atıştırdım. Hayatımın en lüks otobüs yolculuğuydu. Teşekkürler Sombat Tua!!!

Dahası Chiang Mai da benim için tam bir ödül oldu. Hatta kutlu doğum günü haftam olduğu için hediye de sayılabilir. O da artık sonraki yazıya...

ANGKOR (SO?) WAT

2015-02-27T11:00:00.000+02:00

Kamboçya ziyaretimin asıl amacı, tabii ki dünyaca meşhur, aynı zamanda ülke bayrağına da sembol olan Angkor Wat'tı. Haliyle hemen bir seyahat acentasından tur aldım. Hemen belirteyim; tam günlük (13 dolar) ve yarım günlük (11 dolar) turlar var. Tam günlük turda 7-8 tapınak dolaşılıyor, yarım günlükte ise 3 büyük tapınak. Sihanoukville itibariyle dünya kadar tapınak gördüğümden ben yarım günlüğü seçtim. Sonuçta bir noktadan sonra "a temple is a temple is a temple".

Sabahın köründe (05.00) bir tuktuk gelip beni otelden aldı, çünkü Angkor Wat'ta gündoğumu paha biçilmez diyorlar. Tuktuk'ta benden başka Kanadalı 2 kızcağız daha vardı. Siem Reap'ın havası acayip. Gündüz bunaltıcı sıcak oluyor, ama akşam söker sökmez hava limonataya dönüşüyor, ama sabahın köründe (tekrar ediyorum 05.00) bayağı serin. Hele bir de her tarafı açık tuktukta her taraftan püfür püfür eserken neredeyse dondurucu. Neyse ki çantama ne olur ne olmaz diye peştemalimi atmıştım; sarına sarına yola çıktım.

Angkor Wat, 1993 yılında Fransızlar tarafından keşfedilmiş. Bu tarihten önceki 500 yıl kayıp. Zaten yapım tarihi en fazla 900 yıl öncesine dayanıyor. Siem Reap'ın çevresinde irili ufaklı yaklaşık 300 tapınak var. Hepsi de dönemin kralları tarafından yaptırılmış ve sonra gelen kralların inancına göre şekil değiştirmiş. Mesela Angkor Wat'ı yaptıran kral Hindu imiş, o yüzden ağırlıklı figür dans eden kadın formundaki Vişnu. Sonraki kral Budizme inanmış, tapınağı Buda figürleriyle süslemiş, fakat ondan sonra gelen kral yine Hindu olduğundan bütün Buda figürlerini sildirtmiş. Anlaşılan bu topraklarda Hinduizmden Budizme geçiş de o kadar kolay olmamış. Sonuçta Siem Reap'ın etrafını saran tapınak bölgesi bugün artık UNESCO koruması altında. İyi bir iş çıkardıklarını söyleyebilirim; gayet düzgün yollar, tertemiz bir ziyaret merkezi vs. Bunu Bangkok'a giden otobüste, çapraz yol arkadaşım Alman bir amcaya söylediğimde fena papara yedim. "Evet, UNESCO çok iyi iş yaptı. Hepsi bizim paramızla. 500 yıldır Kamboçyalılar buraları siktir etmiş. Ve şimdi her girişte 20$ alıyorlar," dediğinde sustum. Bu Almanlar da paralarının değerini pek biliyor canım.

Evet, tapınak bölgesine girmeden önce fotoğraflı pasonun bedeli 20$. Yani sadece tur bedeli yetmiyor; öncesinde de kimse bir şey söylemediğinden, hazırlıklı olmanızda fayda var :)

Angkor Wat'ın dört tarafı suyla çevrili. Tuktukla taş bir köprünün önüne geldiğimizde, saat henüz 05.30 bile olmadığından hava hala karanlık. Grubun geri kalanı minibüsle gelmişti. Rehberimizin zayıf fener ışığında suya düşmeyelim diye attığımız adımlara odaklanarak ilerledik. Ana girişe geldiğimizde rehberimiz bize yukarıda bahsettiğim tarihçeyi anlatmaya, güneş de bir taraftan doğudan hafifçe göğü aydınlatmaya başladı da giriş duvarlarını kaplayan enfes kabartmalardaki efsaneyi görebildik. Gerçekten oya gibi işlenmiş, etkileyici.

Sonrası dura geze tapınağın önündeki havuzun önüne kadar geldik. Çok kalabalık değildi, hatta havuzun dibine kadar rahatça girebildim. Herkesin derdi güneş doğarken tapınağı ve sudaki yansımasını çekebilmek.

Hava aydınlandıkça durum netleşti; gökyüzü bulutluydu ve bize de çektiğimiz fotoları efektlemek kaldı. Yine de hoş bir görüntü. Ya da en azından, bu kadar popüler bir yer olduğu için güzel geliyor.

Güneşi yakalayamayınca oracıkta yaptığım çeşitlemeler :)

Tapınağın duvarlarına işlenen ve hala taslak olduğuna dair kabataslak çizimlerin görülebildiği efsane görsel açıdan çok zengin ve etkileyici.

Bilemiyorum. Evet, Angkor Wat görkemli, çok etkileyici, 900 yıllık geçmişi var falan, ama ne bileyim, mesela 21 Aralık 2012'de sevgilimle dünyayı kurtarmak için Şirince'ye gittiğimizde gezdiğim Efes Harabeleri çok daha etkileyiciydi. Mesele eskilikse, henüz görmediğim ama görmek için can attığım Göbekli Tepe tam 12.000 yıllık; dünyanın bilinen en eski tapınağı orada bulundu ve dünyayı çıldırtmak için orada bekliyor.

Velhasılı kelam güneşi suya düşüremediğimiz (ve şahsıma özel bir durum olarak pek etkilenmediğim) için hepimiz çaktırmamaya çalıştığımız hayal kırıklığını fotoğraf makinelerimize hapsederek kahvaltıya yöneldik. İki kızarmış yumurta ve gerçekten boktan Kamboçya kahvesiyle kahvaltımı ettim. (Kamboçya'daki kahve neredeyse kakao tadında ve düzgün kahve bulmak neredeyse imkansız)

Sonraki durağımız Ta Phrom tapınağı oldu. Bugün bilinen adıyla Tomb Raider tapınağı. Film burada çekildiği için. Demiştim ya bu bölge 500 yıldır kayıp diye... Burada devasa ağaçlar yapıların üzerinde büyümüş. Özellikle gümüş renkli upuzun gövdeli ve kalın kökleriyle her yere yayılmış ağaçlar çok etkileyici. Rehberimiz 1 saat süre vermişti, ama yarım saatte diğer kapıdan çıkıp kendime bir hindistan cevizi ısmarladım.

Üçüncü ve son tapınak Bayon Tapınağı. Dört yüzlü kulelerden oluşuyor. Dört yüz derken, gerçekten de kulelerin dört yüzünde birer yüz bulunuyor. Yine Kamboçya'nın önemli sembollerinden biri. İnsanlar tıpkı Piza ya da Eyfel kuleleri gibi, bu yüzlerle kendi yüzlerini denk getirip çeşitli pozlar çekiniyorlar. Denemedim bile.

Anlayacağınız bol bol yürüyüş, bol bol yeşillik, bol bol taş, bol bol tarih, bol bol dinsel kalıntıyla bir yarım gün geçirdim. Ve itiraf edeyim ki yarım günlük tur aldığıma çok sevindim, çünkü günün diğer yarısını aşkım Siem Reap'ta geçirebildim.

Not: Bir sonraki yazım Siem Reap'tan otobüsle sınırı geçip Bangkok üzerinden Chiang Mai'a yine otobüsle macera yaşamak isteyenlere ışık tutacak ;)

SIEM REAP: SÜRPRİZLERLE DOLU BİR ŞEHİR

2015-02-23T13:36:00.002+02:00

Açıkçası şehre ilk girişten pek etkilenmedim. Hatta henüz gelmemişlik hissi otele yerleşip dışarı çıkana kadar devam etti. Evet, tuktukla şehrin ortasındaki nehrin yanından uzunca bir süre yolculuk ettim etmesine, ama içinden dere ya da nehir geçen o kadar çok şehir gördüm ki insan ilk bakışta etkilenmiyor.

Ve fakat şehri keşfe çıktığım anda anladım ki gizli bir cevherle karşı karşıyayım. Mesela kaldığım otel (Chompei Khmer) adeta bir sanayi sitesinin hemen başında, iki adımda nehir kenarına varıyorsun ve dünya birden değişiveriyor. Nehri iki yakadan gölgelendiren dev ağaçları fark ediyorsun önce, sonra gözden kaçacak kadar sade, ama bir o kadar da iddialı oteller, restoranlar, binalar çarpmaya başlıyor gözüne.

Sanat, İksir ve Metafor Dükkanı...
Resmi büyütüp kapıdaki yazıyı okuyun bence :)

Dahası nehir kenarıyla yetinmeyip ara sokaklara dalınca, yepyeni bir dünya keşfetmeye başlıyorsun. Caddeler geniş geniş, Fransız etkisi burada da var. Ama Phnom Penh'den farklı olarak, Fransız ruhu gizlenmiş aralara derelere. Gizlenmiş diyorum, çünkü Fransızların aksine gösterişsiz bir iddia, tatlı bir zarafet her köşe başında karşınıza çıkabiliyor.

Her asya kentinde Night Market vardır mesela; çapulcu pazarı gibidir, incik boncuk, turistik eşyadan tut elektronik ve el fenerine kadar birçok şey satılır. Oysa Siem Reap'taki yine sade bir şıklığa sahip. Gördüğüm en temiz, en rahat, en şık, tacizin en az olduğu gece pazarı olduğunu söyleyebilirim.

Mesela yine her asya kentinde karşınıza çıkacak bir Walking Street ya da Pub Street keşmekeşi vardır. Burada da var. Fakat daracık bir ara sokağa girdiğinizde, New Orleans'ta çekilmiş bir Hollywood filmi bar sahnesinden fırlamışçasına Miss Wong'la karşılaşıyorsunuz. Nefis kokteylleri, harika caz tarzı müziğiyle (bazen canlı, bazen banttan) yine hayranlıkla sürprizi bağrınıza basıyorsunuz. Üstelik menüde olmadığı halde benim için harika margaritalar hazırladılar. (Dipnot: Miss Wong, Vladimir Tretchikoff'un bir tablosunun adı. Tablodaki aslında Valerie Howe adında bir kadın. Asya-Fransız karışımı bir melez. Ressam annesine benzediği için bu resmi yapmak istemiş. Bar, adını bu tablodan alıyor işte.)

Ana caddenin ötesinde ne var diye merak etmeden duramıyorsun, devam ediyorsun. Ahşap ve neredeyse ilkel barakaların arasından nefis bir bambu oteli çıkıyor karşınıza. Ya da kıpkırmızı bir yolun iki yanına dizilmiş güzel evler. Ya da bir anda turistlerin yoğunlaştığı, çalışan kızların kıkır kıkır kahkahalar atarak servis yaptığı yerel bir restoran. Ya da müthiş şık bir böcek restoranı...

Bugs Cafe'yi böyle keşfettim. Kamboçya'ya gelmeden önce örümcek kızartması gibi yiyeceklerin yerel mutfakta olduğunu biliyordum, ama alenen göze çarpacak bir alışkanlık olduğunu söyleyemeyeceğim. Yine de bulursam yemeye karar vermiştim. Böylece keşfimin ertesi akşamı sofraya kuruldum. Restoranın sahibi genç bir kadın. Gelenleri önceden yüreklendirmeye alışmış, ben de oyunu bozmadım, yüreklendirmesine izin verdim. Menüyü bir önceki akşam kapı önünde incelediğimden bir Starters Plate ve şimdi adını hatırlayamadığım mavi renkli bir kokteyl sipariş ettim.

Numara yapmıyorum, evet, yedim :)

Her şeyden önce sanırım sunum bu kadar seksi olmasaydı, yemekte zorlanırdım. Örümcekler, akrepler, karafatmalar, ipek böceği lavraları, çekirgeler önümdeydi. Kırmızı karıncalar, çöreğin içinde saklıydı. Ama tabak o kadar renkli ve seksi görünüyordu ki böcekler arada kaynayıp gidiyordu.

Sonuçta hepsini yedim. Hatta kadın tabağımı görünce şaşırdı, "Aaa hepsini yemişsin," dedi. Annemin beni iyi yetiştirdiğini, bu yüzden tabakta yemek bırakmadığımı söyleyerek durumu kurtarmaya çalıştım. Hem kokteyl de çok sertti, biraz yemekle yumuşatmam gerekmişti. İtiraf etti; tarifinde alkol olmayan tek içecek Sprite'tan sadece birkaç damla varmış. Değerlendirmem gerekirse (ki sigaradan dolayı damak tadı konusunda pek iyi değilim) böceklerin kendilerine has bir tadı olduğunu söyleyemem. Restoranın sahibi, özellikle akrebin güçlü bir tadı olduğunu iddia etse de sanırım asıl önemli olan soslar, sunum ve tabii ki yanında içeceğiniz güçlü bir kokteyl.

Siem Reap'ta şöyle bir şey daha var: insanız, her gün aynı hissetmiyoruz, gün geliyor nemrut kalkıyoruz yataktan, kimi gün ateş parçasına dönüşüyoruz. Siem Reap, sanki ruh halinize eşlik ediyor. Hüzünlendiğinizde hüzünleniyor, güldüğünüzde sizinle birlikte gülüyor. Şimdi yazarken bile, bunu keşfettiğim anda olduğu gibi tüylerim diken diken oluyor. Anlatılmaz yaşanır.

Özetle ayrılma vakti yaklaştıkça Siem Reap'ı içime almak istedim. O kadar sevdim yani. Yalnız da gidilir, çok iyi vakit geçireceğinizden emin olduğunuz birkaç arkadaşınızla da. Süper lüks spa otellerde de kalabilirsiniz, salaş otellerde de. Sokak kenarındaki yerel lokantalarda yemek yiyebilir, bir sonraki yemeğinizi şık bir böcek restoranında alabilirsiniz. İster Pub Street'te Angkor birası tüketir, ister sessiz sakin bir caz barında takılabilirsiniz. Sonuç değişmiyor; Siem Reap'ta sürprizler hiç bitmiyor.

Bu sefer kalbimi Siem Reap'ta bıraktım anlayacağınız.

Not: Bu yazıyı yazarken, bu kadar ballandıra ballandıra anlatmalı mıyım diye çok düşündüm. Şehrin bakirliği ve güzelliği o kadar çarpıcı ki bir sonraki gidişimde, bozulduğunu görmeyi hiç istemem. Çünkü yine gideceğim. Siz de giderseniz, lütfen masumiyetini bozacak bir şey yapmayın da o güzel ruh korunsun. Ciddiyim.

BONUS: PHNOM PENH NIGHT POOLING

2015-02-21T08:19:00.001+02:00

Phnom Penh'de ilk iki gün kaldığım Queenwood'un en güzel yanı terasta havuzu olmasıydı. Küçük müçük ama iyi vakit geçirdim. İşte kanıtı :)

HER AŞKIN BİR SONU VAR YA DA LETHE

2015-02-21T08:01:00.000+02:00

MEKONG BOTUYLA SIEM REAP'A GİTMEK İSTEYENLERİN BİLMESİ GEREKEN 10 ŞEY

Phnom Penh, gerçekten kalbini bırakabileceğin türden bir yer. Şehir hayatını kavradıkça daha çok seviyor insan. Ama her aşkın bir döngüsü olduğu gibi benim de bu aşkı bitirip, Phnom Penh'den Siem Reap'a doğru yola çıkma zamanım geldi. Uçak pahalı olacağı için iki seçenek var: otobüs ya da Mekong nehri üzerinden 7 saatlik bot yolculuğu. Tabii ki ikincisini seçtim. Başlayalım.

1. ABV REKLAMCILIK

Cadde üstündeki acentaya girip bilgi aldığımda nehir yolculuğunun 35 dolar olduğunu öğrendim. Otobüs 10 dolar falan. Kadın broşürleri gösterdi, rahat mı diye sordum, "35 dolar ödüyorsun, tabii ki rahat" fırçası yedim, neyse ney deyip kararımı verdim. Her sabah 7.30'da kordonun sonundaki iskeleden kalkıyor. 7'de orada olmak gerektiğinden gece margaritamdan feragat edip erkenden yattım. 6'da uyanıp kahvaltı edecek yer bulamamak fena koydu, ama sonunda sokaktaki tezgahtan iki kızarmış yumurta alıp o işi hallettim. Ne var ki iskeleye gelip o dik yokuşu indiğimde karşılaştığım botun, reklamcılık marifeti o broşürdekilerle ilgisi alakası yoktu. Bir tüp düşünün, içerisi sıkış tepiş. Benim koltuk numaram 55, ama bir Çinli oturuyor, sonra anlaşılıyor ki onun koltuk nosu 54, hemen benimkinin yanı, ama oradaki koltuk uçmuş gitmiş :) Neyse, mutlaka öncesinden gidip botu görün. Tabii sabahın köründe kalkabilirseniz.

2. BOT ÜSTÜ YOLCULUK

Tabii biz mızıl mızıl turistler yandaki ufak pencereden botun çatısına çıktık. Allah'tan hava kapalıydı, güneşli olsaydı ne yapardım bilmiyorum. Bot kararı verirseniz, yanınıza bol bol güneş kremi, şapka, uzun kollu ince kıyafetler, su, yiyecek, mümkünse küçük bir yastık almayı unutmayın. Ha tabii bir de kamera. Çünkü nefis bir macera sizi bekliyor.

3. MEKONG

Yola çıktığımızda aklıma Lethe nehri geldi: Unutuşun Nehri. Belki anayurdumda yaralanan psikolojime bu nehir yolculuğu iyi gelecekti. Ama biz Mekong Nehri üzerindeyiz. Kamboçya'da dört büyük kol ve zilyon dere vs. ile ilerliyor. Bir ucu Vietnam, diğer ucu Kamboçya'nın güneyi. Yol boyunca fark edeceğiniz üzere çamurlu bir nehir. Kum sarısı akıyor her yerde. Kıyıda bir sürü köy var. Hepsi barakadan ibaret. Kimi sandalıyla balık tutuyor, kimi kıyıda bizim geçmemizi beklermişçesine el sallıyor. Çocuklara, kadınlara, gülümseyerek bazen iki kolunu birden havaya kaldırarak bizi selamlayanlara mutlulukla el sallıyoruz.

4. SU SU HER YER SU

İlk çevirdiğim roman Geoff Dyer'dan İçimdeki Yağmur. Yazar, bir bölümde bu yolculuğu anlatıyordu ve bir yerinde ünlü "Su, su, her yer su / Yok içmeye bir tek damla su" dizesini alıntılamıştı. Bir ara sıkış tepiş bot tepesinde fetüs pozisyonuna girip uyuyakalmışım. Uyandığımda yazarı çok iyi anladım. Dört bir yanınızın uçsuz bucaksız kum sarısı sularla kaplı olduğunu düşünün. Ne bir tekne var, ne bir yaşam belirtisi. İnanılmaz bir görüntü.

5. SONUNDA SIEM REAP?

Siem Reap'a yaklaştığımızda kılavuz teknelerden birine bağlanıyoruz, çünkü sığ ve daha dar bir koldan gidiliyor. Yanımızdan artık onlarca tekne geçiyor. Çünkü hemen nehrin girişindeki yüzen köyü görmeye gidiyorlar. Suyun üzerine kurulmuş onlarca baraka. Nefis bir görüntü. Teknedekiler el sallıyor, biz de el sallıyoruz. Yaşasın "Happy Cambodia" :)

6. SIEM REAP LİMANI DEĞİL, İSKELESİ DEĞİL... KIYISI DEMEK LAZIM SANIRIM

Şehirden 10 dakika uzaklıktayız. Bot kıyıya yaklaşıyor. Kıyı dediğim, çamurlu bir yokuş. Tepede tuktuklar dizilmiş. Çantaları yüklenip incecik bir kalas üzerinden akrobatlar gibi kıyıya inmek zorundasınız. İndiğinizde küçük oğlan çocukları alkış tutuyor.

7. TUKTUK MESELESİ

Uzakdoğuda başka bir kafa yaşanıyor. Bota binmeden önce biletçi, indiğimde tuktuk isteyip istemediğimi sordu. Kaç para olduğunda 8 dolar dedi. Ben de nasıl olsa inince daha ucuzunu bulurum diye (Türk kafası) reddettim. Siem Reap'a indiğimizde öğrendim ki şehre tuktuk 10 dolar. Hay bin khmer. Bir süre isyan çıkardım, fiyata isyan eden Rus direnişçilere katıldım, hatta bir kısmını tuktuktan inmeye yüreklendirdim ve bazıları gerçekten de indiler. Ama sonuçta tuktukla 10 dakika süren yol, sırtında yükle bitmek bilmez mantığından yola çıkarak yelkenlerimi indirdim. Sonra bir baktım, daha tekneden ilk indiğimde öneride bulunan tuktukçu gülerek bana doğru geliyor. Araçta tek bir yer kalmış, bir Çinli çift ve bir Budist rahibi diğer yerlere oturmuş. İnadım inat, 10 dolar için yine mırın kırın ettiğimde neyse ki 8 dolara anlaştık ve tuktukçu mutlu, ben mutlu, bütün Kamboçya mutlu yola koyulduk. Yanisi bota binmeden önce tuktuk önerirlerse kabul edin, benim gibi gereksiz maceralara atılmayın :)

8. SIEM REAP NEREDE?

Tabii bir de otel derdi var, ama tuktukla geçtiğimiz yerler öylesine ilkel ki otel hak getire. Sonra şehrin ortasından geçen derelerden büyük olanının yanı sıra yol alırken, bütün aplikasyonlardan otel bakmaya başladım. Gelmeden önce araştırmadım, çünkü nasılsa merkeze gittiğimde bir şey bulurum diye düşünmüştüm. Ama tuktukçu şehir merkezinde olduğumuza yeminler ediyordu. Sağolsun Budist rahip beni yanına alıkoymak istedi. Neyse ki onların kalacağı otelde kredi kartı sorunu olduğundan kendimi tuktukçunun insafına bıraktım. Birkaç denemeden sonra sanayi mahallesi gibi bir yerde 20 dolara otel bulunca artık kaderime boyun eğdim. Chompei Khmer oteli, Siem Reap üssüm olacaktı.

9. SÜRPRİZLERE HAZIR OLUN

Odamı gördüğümdeki şaşkınlığım şehirdeki sürprizlerin ilki oldu. Tertemiz çarşaflar, geniş bir oda, yine geniş bir banyo, klima... Oh be dedim. Ama sonradan anlaşıldı ki Siem Reap, nefis sürprizlerle dolu bir şehir. O yüzden ilk geldiğinizde benim gibi burun kıvırmanıza gerek yok. Phnom Penh aşkım anında Siem Reap aşkına dönüştü. Eh, belki unutuşun nehri Lethe gibi Mekong'dur eski aşkımı unutturan. Kim bilir?

10. DERENİN İKİ YAKASI

Büyük olan derenin bir tarafı daha geleneksel, bir tarafı daha modern. Zaten şehir bu derenin iki yanında gelişmiş gibi görünüyor. Ama her iki tarafta da gelenekselle modern iç içe geçmiş. Zaten işin sürprizi burada; yerel berberlerin olduğu bir sokakta bir bakıyorsunuz iki berberin arasında nefis dekore edilmiş bir fransız restoranı var. Ya da bildik uzakdoğu çarşısında bir anda karşınıza belki New York'ta falan görebileceğiniz harika bir Japon restoranı. Ya da ara bir sokakta, evlerin arasında, son derece şık bir böcek restoranı. Cafeler, dükkanlar... Özellikle de Spa Oteller; aplikasyonlardan otel ararken 3bin dolarları görünce şaşırmıştım, meğer bir sebebi varmış. Demem o ki hemen iki yanı devasa ağaçlarla dolu yemyeşil dere kenarında bir yürüyüş yapın, Siem Reap'ı keşfe çıkın.

Siem Reap aşkımı, bir sonraki yazımda anlatırım. Yarın sabah otobüsle sınırdan Bangkok'a, umarım yeni aşklara geçeceğim. Anlarsınız ya unutmak için bana mitolojik nehirler falan gerekmiyor. Güzel olan her şeye aşık olabiliyorum ve belki de hayattaki en büyük sorunum bu. Yine de bu yanımı seviyorum. En büyük sorunum bu olsun ;)

Sus-dey, yani iyi günler ;)

PHNOM PENH: AYLAKLIĞA ÖVGÜ

2015-02-18T09:31:00.001+02:00

Önce biraz tarih bilgisi: Khmerlerin kökü Angkor Krallığına ve 600 yıl bu topraklarda hüküm süren Khmer İmparatorluğuna kadar gidiyor. 1860larda Fransız egemenliği başlıyor; mimaride koloni etkilerini görmek mümkün. İkinci dünya savaşında ise Japonlar geliyor. Ama Kamboçya en çok Ölüm Tarlalarıyla anılıyor. 1975'te yönetime gelen Pol Pot'un kutsal bir davası var; ülkeyi komünizmle yönetip tarıma dayalı bir köylü toplumu kurmak. Çin'in de desteğiyle herkes pirinç tarlalarında çalışmaya zorlanıyor. Muhalefet edenler ve okumuş görmüş herkes kıyıma uğruyor. Öyle ki bir noktadan sonra gözlük takanlar bile entelektüel sanıldığından katlediliyor. Sonuç: 3 milyon ölüm. Kutsal dava uğruna. Çok hazin.

Yüreğim yetmeyeceği için Ölüm Tarlalarına gitmemeye karar verdim. 2 gündür şehirde aylaklık ediyorum. Çünkü nehir kenarında kurulu başkent, geniş meydanları, yayvan yerleşimi ve tatlı uyuşukluğuyla adeta aylaklığa bir övgü gibi.

Dün bir tapınağı gezerken telefonumun kamerası kitlendi. Ve beni bir korku sardı. Yeniden başlatmam gerekiyordu ve ben Kamboçya sim kartımın pinini bilmiyordum. Cellcard'ın ofisi şehrin bir ucundaymış. Yürüdüm. Yürüdüm. O kadar çok yeni şey gördüm ki aylaklık kararım için kendi kendimi kutladım. Meğer sim kartın şifresi yokmuş bu arada 😀 Aylaklık felsefeme cuk oturdu bu boş iş...

Nehir kenarı İzmir kordon gibi. Yürürken en çok tuktukçular taciz ediyor. Ama eski Bodrum tacizi gibi değil. Biraz yüz bulanı ot ve kadın da öneriyor, ama bu sefer fısıltıyla.

Ulusal Müzeyi gezdim sonra akşamüstü. Evet görülesi, ama bir noktadan sonra bütün Budhalar aynı. Yine de özellikle ejderi andıran kartal sembolü tam dövmelik.

Buralara gelirseniz mutlaka yerel special olan Amok'u deneyin. Gerçi gece çarpıntı yaptı ama leziz ötesi bir şey. Çarpıntıyı margaritalar da yapmış olabilir, günah almayayım durduk yerde.

Bugün Kraliyet Sarayını gezeceğim. Yarın sabah da nehirden tekneyle Siem Reap'a doğru yola çıkacağım. Bu da demek oluyor ki bir gün daha aylaklık yapabilirim.

Akşama margaritalardan birini aylaklığa ve şerefinize içerim, söz 😉

Not: Gezinin diğer ayrıntıları twitter (@mehterr), 4sqr, instagram ve youtube'da...

posted from Bloggeroid

SIHANOUKVILLE: NEREYE GİDERSEN GİT, KENDİNLE GİDİYORSUN

2015-02-16T15:25:00.000+02:00

Bir itiraf: Bu kış hayatımın en zor kışını yaşadım. Kardan, soğuktan bahsetmiyorum; aksine kışı, kışın soğuğa karşı korunabilmeyi, o ısınma hissini seviyorum. Burada daha çok bir buhrandan bahsediyorum. Gerçekten hayatım boyunca hiç bu kadar köşeye sıkışmış, bir o kadar da kurtulmaya isteksiz hissetmemiştim. Bu geziye, üstümdeki o korkunç stresi, Türkiye'nin geneline yayılan o meşum mutsuzluğu, her gün ayrı kalp çırpıntılarını, her gün ayrı kalp kırıklıklarını atmak için çıktım.

Hadi kendime haksızlık etmeyeyim, daha geleli 3 gün oldu, diyerek kendimi ikna etmeye çalışıyorum, gel gör ki dünyanın öbür ucundaki Kamboçya'ya, şimdi ta uzaklar diye tarif edilebilecek Türkiye'den kendimi de getirmeyi ihmal etmemişim.

Sihanoukville, Kamboçya'nın en güneyindeki bir liman şehri. Hala bakir bir turizm projesi. Arkadaşlarımın çalıştığı Queenco Hotel'in önünden müthiş denize girmek, akşam zengin Rus işadamının kiraladığı ada üzerinden kıpkırmızı batan güneşi seyretmek, ilerleyen saatlerde eğlence merkezi Serendipity'de bir şeyler atıştırıp kumsaldaki barlarda müzik eşliğinde biralarımızı, margaritalarımızı yudumlamak, birkaç nefes de uyuşmak tatlı bir hayat gibi görünüyor. Ama Sihanoukville öylesine dağınık ve yayvan bir yerleşim birimi ki tuktuk ya da motosiklet olmadan bir yere gitmek mümkün değil.

Serendipity'de bir sürü Türk'le tanıştım (yoksa artık Türkiyeli mi diyoruz?). Tatil için değil, çalışmak için gelmişler. Kimi restoran açmış, kimi küçük büfelerde atıştırmalık satıyor, kiminin barı kiminin adalar arası sefer yapan teknesi var. Çoğu da yeni bir hayat umuduyla gelmiş buralara. Hikayelerini dinleyecek kadar kalmadım ama gördüğüm kadarıyla onlar da travmalarını yanlarında getirmişler ve buralarda tutunmaya çalışıyorlar.

Mesela arkadaşlardan biri de emekli olup Türkiye'nin mutsuzluğundan kaçarak buraya gelmiş. Henüz kendini ikna turlarından. Sonuçta Kamboçya'da hayat gayet ucuz. Derdin biraz ot, biraz bira, biraz takılmaksa bütün imkanlara sahipsin. Bir akşam Serendipity'den dönerken, turistlerin khmerlere çok aşağılık davrandığından şikayet etti. Bu yörelerdeki turizmin özünde, gördüğü sefaletle kendi refahını onaylama yattığını anlatmaya çalıştım. Bizim sefalet diye gördüğümüz şeyin onların standardı olduğunu söylerken bir açıdan hak vermem gerekiyordu, ama sisteme toptan bir karşı koyuş ne kadar mümkün kestiremiyorum. Bir noktadan sonra o yerli halka ezik muamelesi çekiliyor diye saydırırken, kafa sallamakla yetindim. Sonuçta buraya gelip yerleşme fikri için kendine bir sebep yaratıyordu. Türkiye'de de ezilen halkların yanında olmakla övündüğünü görünce, onun da kendini yanında getirdiği anlaşıldı.

Velhasılı kelam, twitter vs. sosyal mecralara baktığımda, Türkiye'nin mutsuzluğu buralara kadar geliyor arkadaşlar. Bakmadan edemiyorum ve her seferinde güzel bir şeyler paylaşıldığını görmek istiyorum. Ama sanki her anımız yeni patlamalara gebe. Bu mutsuzluk hali bana buralarda bile iyi gelmiyor.

Az önce 4 saatlik bir minivan yolculuğuyla (10 dolar) Phnom Penh'e geldim. Mekong kordonunu kesen sokaklardan birinde otellere fiyat sorarken Queenwood oda kahvaltıyı 30 dolara kadar indirdi (normali 35), bir de terasta havuz olduğunu söyleyince kalmaya karar verdim. Birazdan çıkıp nehir kenarını dolaşacağım.

Kendimi de odada bırakmaya çalışacağım.

RUS MAFYASI HESAPLAŞMASININ ORTASINDA KALIVERMEYEYİM Mİ?

2015-02-14T13:20:00.001+02:00

Uzuuun bir yolculuğun ardından (ki 2 gün sürdü ve Malezya'nın da ucunu görmüş oldum) Phnom Penh havalimanına inince, bir de üstüne üstlük daha hemen çıkışta internet paketi (Cellnet 7,5 GB 10 dolar; nefis!) satan kioskları görüp, dahası Sihanoukville yolculuğu için daha ilk taksiciyle 60 dolara anlaşınca rahat bir nefes aldım.

3 saat yol yapacağım ama en azından Lexus marka klimalı nefis bir arabada olduğumdan fazla sorun etmiyorum. En büyük eğlencem de şoförün her on dakikada bir birileriyle telefonda konuşup Kemal Sunal gibi gülmesi. Şöyle ki: Cam Caaaam akun punpun hıhıhıhı... Gişelerden geçtiğimizde otoyola çıktığımızı sanıyorum, ama yine iki şeritli yolda ilerliyoruz. Tek eğlencem şoförün kıkırdaması, çünkü öylesine dümdüz ve uçsuz bucaksız bir toprak parçasında ilerliyoruz ki neredeyse dünyanın düz olduğuna ikna olacağım. Beyaz toprak üzerinde geniş aralıklarla upuzun palmiyeler düşünün; sanki sonsuzluğa uzanıyorlar. Neyse ki arada bir yol kenarına kurulmuş köyümsü yerleşim birimleri görüyorum da camı açıp Gopro çekimleri yapıyorum. Yol iki şerit olduğundan ve sürü halinde kamyonla dolu olduğundan yol iyice uzuyor.

3 saat sonunda otelin kapısına varıyorum. Ve arkadaşlarımla buluşuyorum. Queenco, buranın en büyük kumarhanelerinden biri. Ama öyle beş yıldız falan değil. İyi niyetli bir 3 yıldız, diyebiliriz. Yine de sahili çok güzel. Karşıdaki adaya bağlanan koca köprüyü sorunca ilginç de bir hikaye dinliyorum: çok zengin bir Rus adayı kiralamış ve köprüyü de kendisi yapmış. En az iki kilometrelik bir boğaz köprüsünden bahsediyorum. Haftaya da adada 1.000 kişilik bir parti düzenlenecekmiş. Oh yeah...

Gün batımını twitterda kayıt altına aldıktan sonra son margaritamı içiyordum ki birden muhteşem gün batımı, muhteşem deniz, sessiz sakin, huzurlu dünya gitti, yerine patlayan silahlar geldi. Şaka yapmıyorum; oturduğum yerin diğer ucunda oturan bir grup, kamuflaj kıyafetli 3 tip tarafından tabancayla saldırıya uğradı. Tam ortada başka bir ailenin çoluk çocuk dans ettiğini falan düşünün. Havai fişeği mi patlatıyorlar diye bile düşünmeye fırsat kalmadı. Çünkü saldırıya uğrayanlardan bir tanesi kaptığı bir sandalyeyle kendini koruyarak bana doğru koşarken, kamuflaj kıyafetli, ucu fenerli tabancalı bir Rus da haliyle üzerime üzerime geliyordu. İtiraf ediyorum: aslında acar bir blogger olsaydım, derhal kameraya sarılmam gerekirdi, ama insan resmen donakalıyor. Altına etsen fark etmezsin, o kadar yani. Baktım etrafımdaki herkes kaçışıyor, ben de kendimi spa salonunun camlı kapılarından içeri attım. Adam silahı doğrultmuş bir şekilde, azimli adımlarla önümden geçip gitti. Ardında da diğer ikisi.

Saldırı tam karşı uçta oldu

Sonrası daha da keşmekeş. Otelin etrafında birbirlerini kovalıyorlar, herkes çil yavrusu gibi oradan oraya kaçışıyor, ortada dans ederken korkuyla kumsaldaki gölgelere saklanmak zorunda kalan ailenin büyükannesi sanırım yaralanmış, saldırıya uğrayanlardan birinin karnında yumruk büyüklüğünde kanlı bir leke var... Kafayı yersiniz. Bu arada saldırıya uğrayanlardan biri dev gibi bir adam. Öfkeden öylesine köpürüyor ki dev adımlarla ve görmeyen gözlerle insanların üzerine yürüyor, ağzından köpükler saçarak bağırıp çağırıyor, tabii ki yoluna çıkan bizler de yine çil yavruları gibi kaçışıyoruz.

Artık komiğime gittiğinden eğlenmeye başladığımda dev adam da rahatlamış olmalı ki barda duran bir bardak birayı alıp kafaya dikti. Sonrasında öğrendiğim kadarıyla (çok az İngilizce konuşsa da derdini anlattı) dev adamın adı Konstantin ve kendisini Tanrı olarak ilan ediyor. Öyle bir şey işte. Polisler gelip olay yerini şeritlerle çevirdiler, sonra daha çok polis neredeyse kamyonla gelip otelin etrafını uç bucak kontrol etti.

Biz de akşama Serendipity denen merkezde geçirmek üzere devam ettik. Serendipity, bildiğiniz Gümbet'in uzakdoğu hali. Sahil de aynı şekilde plaj ve barlarla dolu. Ateşli çubuklarla poi dansı yapan çocuklar, kendini içkiye (ve dahi bilimum rahatlatıcılara) boğan gençler, müzik vesaire.

Bir margaritaya margarita eklediğim sırada kulağımın dibinde yine bir şeyler patlamasın mı? Nasıl sıçradığımı bilmiyorum. Güzelim margaritamın birkaç damlasını yerlere saçmış olabilirim. Neyse ki bu sefer ki kıyıdan pervasızca atılan havai fişekleriydi. Gece uyumak için Margaritanın yeterli olmayacağına kanaat getirip, gün boyunca önerilen ottan iki nefes çektim ve kendimi yarıda kalan düşünceler deryasına saldım. Sonrasını hatırlamıyorum.

Gazeteden okuduğumuz kadarıyla çatışma iki Rus grubu arasındaki uzatmalı çekişmeden kaynaklanıyormuş. Sanırım ada sahibi Rus'la bir alakası var. Patlayan silahlar plastik mermiliymiş, karnı kanayan adam da sanırım kırık bir cam parçasıyla yaralanmış.

Burada fazla kalacağımı sanmıyorum, belki yarın adaya geçeceğim. Sonrasında yavaş yavaş yola çıkarım. Çünkü Mekong nehrinde küçük bir yolculuk fikri beni fena heyecanlandırıyor. Üstelik Phnom Penh düşündüğümden de güzel bir şehirmiş. Bakalım artık...

Zoraki Kuala Lumpur

2015-02-12T17:56:00.001+02:00

Şairin dediği gibi haritanın yırtılan yerlerine gideyim diye yola çıktım. Ve fakat bu harita, umduğumdan da yırtık çıktı. Atatürk Havalimanından öğlen 3'te havalanacak uçağın dört kez kalkmaya çalışıp kalkamamasını, havaalanında gereksiz bir altı saat geçirişimi, haliyle Phnom Penh bağlantı uçuşumu kaçırışımı, madem geceyi Kuala Lumpurda geçireceğim, o zaman sırt çantamı isterim diye KL havalimanında geçirdiğim saatleri, sonunda otele gelip etraftaki bilumum masaj, karaoke, boş binalarda durmaksızın cıvıldayan, daha doğrusu ciyaklayan kuşların sesine gark oluşumu anlatmama gerek yok sanırım.

Malezya (gördüğüm kadarıyla) tipik uzak doğu ülkesi. Ekşimsi tatlımsı baharat kokuları restoranların yerini bulmayı kolaylaştırıyor. Ama en önemlisi kadınların yoğun bir şekilde iş hayatında olması. Neredeyse bütün kadınlar başörtülü. Yine bir uzak doğu geleneği olarak hayır diyemedikleri için bir şey istediğinizde van minut çekip sizi duymazdan, hatta görmezden gelmeyi tercih ediyorlar. En azından bilet ve bagaj sorunlarıyla uğraşırken tanıştığım Steve öyle düşünüyor. Steve Hong Kong'da İngilizce öğretip gününü gün ediyor. Çünkü yabancı olduğu için "avuç dolusu" para kazanıyormuş. O da kazandığını harcayabilmek için ora senin bura benim dolaşıyormuş.

Erkekler ise kendi halinde. İngilizce konuşamıyorlar ya da onlar da kolayını bulmuş, bilmiyormuş gibi yapıyorlar.

Güneş battıktan sonra ucunu gördüğüm şehre dair fazla da bir şey yazamayacağım galiba.

Sonuç olarak bütün yaşattıklarına ve Kuala Lumpurda zoraki misafirperverliğine rağmen bizio düşürmeden, daha da beteri kaybetmeden uçurduğu için (ki yolun yarısı Thy) Malasian Airlines'a teşekkürlerimi borç bilirim.

Yarın Phnom Penh üzerinden Sihanoukville... Hayırlısıyla.

Kamboçya

2015-02-11T10:52:00.001+02:00

Yolcusu kalmasın :)

KOS'TA Bİ' BUÇUK GÜN...

2014-08-14T14:59:00.000+03:00

Baktım en son Elle Weekend yazımın üzerinden 2 yıl geçmiş, dahası bu sıralar bir blog pompalaması var her yerden, eh ben de hoş bir Kos gezisi yapmışım, internet alemine kayıt düşmeyeyim de ne yapayım? Neyse, 2 yıl sonra bir ilk yazı...

KOS (İSTANKÖY)

Bu sene iki haftalık bodrum tatiline Kos ekleyeyim dedim. Aslında planım sabah 9.30 feribotuyla Kos'a geçmek, aynı gün akşam 19.30 feribotuyla Santorini'ye akmaktı, ama tatil arkadaşım "İstersen oradan da Malta'ya kadar git," diye dalga geçince Kos'la sınırlı kaldım.

Bodrum açıktan böyle görünüyor.

Feribot, Bodrum mendirekten sabahları kalkıyor. Gümrük işlemleri hızlı akıyor ve kendimizi feribotun tepesinde buluyoruz. Tecrübeli olanlar sabah güneşinden mümkün olduğunca faydalanmak, belki de amele yanığı olmamak için üstlerini çıkarmış beyaz plastik sandalyelere kurulmuşlar. Malum, çok hızlı olmasa da denizin ortasında rüzgar püfür püfür eserken kapkara olmak işten bile değil.

Her neyse, yolculuk bitmek bilmeyince feribotun çeşitli yerlerini dolaşıyorum, gölgede sigara içiyorum (ki sigara içilmesine şaşırmadım dersem yalan olur), arada yine yukarı çıkıp selfie yapıyorum falan. Sonunda Kos limanına yanaşıyoruz.

Kos'ta bizi tıpkı Bodrum'daki gibi bir kale karşılıyor. Bizimki kadar heybetli ve korunmuş değil, duvarları apartman merdiveni gibi yarıya kadar badanalanmamış, öyle sıradan bir kale işte.

Adaya adımımızı atar atmaz, enteresan bir şey oluyor. Gördüklerimizi ister istemez, daha bir saat önce ayrıldığımız Bodrum'la karşılaştırıyoruz ve kaçınılmaz bir Avrupa hissine kapılıyoruz. Öyle clean cut bir düzenden, güzellikten bahsetmiyorum. Ama bir standart var. Mesela Bodrum'da limandaki cılız ağaçların dibine bakın, çöp doludur, toprağın etrafı çevrilmemiştir, kırık dökük görünür. Oysa Kos'ta bisiklet yollarıyla, yeşilliğiyle insanın gözünü okşayan, ama asla bir Paris kadar sıkıcı olmayan, tatlı bir düzen var.

Kos'un rengi türkuaz. Sahiplenmiş olmaları güzel. Bodrum deyince Lacivert olmalı mesela, ama standartlara karşı bir gıcığız bizler...

Gözümüze çarpan ilk yere oturuyoruz: Sugar Cafe. Limandan çıkınca, caddenin hemen karşısında. Kahve içiyoruz. Ve günü planlıyoruz. Sonuçta kalacak yer bakmadık. Meşhur çıplaklar kampı Tıgaki plajına gideceğiz, öncesinde de bir şehir turu yapmak farz. Ama her şeyden önce kalacak yer bulmak lazım.

HOTEL MARIE

Önümüze çıkan otellere oda soruyoruz, fakat nedense hepsinde sadece süit oda kalmış. 150 avrodan kapı açıyorlar. Kayak, booking.com aplikasyonlarına bakarken Hotel Marie'nin uygun fiyatlı bir yer olduğunu görünce limanın sağ tarafına yöneliyoruz. (Bu arada akşam gezmesinde anladık ki limanın sol tarafı biraz daha elegan otellerin ve restoranların yer aldığı bir bölge, bi şıklık bi pıklık, tatlı yani).

Sabah alarmım başımın ucundaki bu kilise çanı oldu. Yataktan nasıl fırladığımı şaşırdım.

Hotel Marie'ye girdiğimizde, lobide bir aile bekliyordu. Resepsiyondaki adama yanaşıp oda sordum. İngilizce soruma Türkçe cevap verdiğinde şaşırmadım. Çünkü o arada lobide bekleyen ailenin babası gelip resepsiyondaki adama Türkçe konuşmaya başladı. Sıra bize geldiğinde yine süit meselesi açıldı. Aslında süiti Türk aileye vermeye çalışıyordu, ama özellikle kadın çekingen davranıyordu. Neyse aile sonunda otelin arka tarafındaki kabinlerden birine razı olduğunda, resepsiyondaki adama "Nedense bütün otellerde sadece süit oda kalmış, ben o zaman Tıgaki'ye giderim doğrudan," diye ayak diredim. Yunan aksanıyla "Abi, dur halledecem," dedi. Adı Halil. Biraz daha bekledik. Biraz sonra "Abi süit hazır, 100 Avro," dedi. Okeyleşip otelin en üst katına çıktık. Çelik kasa kapı karşımıza çıkınca afallamadım değil. Dahası kapıyı açıp neredeyse bir gelin dairesiyle karşılaşınca iyice ambale oldum. Her yerde danteller, fiyonklu yastıklar, vitrinlerde en az 8 takım kristal kadeh, duş kabinini saran tüller, kabinin içine yerleştirilmiş yapay nilüferler, kurdeleler, biblolar, çerçeveler... Meğer otel sahiplerinin evini kiralamamış mıyız? İnsan ilk başta çekiniyor, hiçbir şeye dokunamıyor, ama aşağı indiğimizde Bayan Marie'ye "Ablacım, evin gelin dairesi gibi," dediğimde, "Aman, biz orada yatıp kalkmıyoruz zaten," deyince rahatladım. (Akşamüstü otele geri döndüğümüzde Bayan Marie, yastığı, çarşafı, pikesi ve penye geceliğiyle restoran-lobideki kanepede dinleniyordu. Çok tatlı bir manzaraydı).

Kristallere ek olarak mutfak dolaplarında en az 10 porselen kahve takımı saydım.

Kral yatağım :)

Giderseniz size de "gelin dairesi" kıyağı geçerler mi bilmem, ama denize bakan kocaman balkonu, ev duygusu, Türkçe rahatlığı ve güler yüzlülüğüyle Hotel Marie sahipleri gönlümde ayrı bir yer edindi.

TURİSTİK KOS

Eski Kos o kadar büyük bir yer değil. Limanın sol tarafı (arkanı denize verirsen) kale. Karşıya geçince kordon boyunca sıra sıra restoranlar var. Sol tarafta Osmanlılardan kalma eski bir cami var; Kos'ta gördüğüm en bakımsız yapıydı, ama dışarıdan da olsa arkeoloji müzesi bakımda olduğundan ondan aşağı kalır yanı yoktu. Caminin arkasından dolaşınca Nevizade'yi andıran, begonvillerin ve zakkum ağaçlarının gölgelendirdiği başka bir dünyaya çıkılıyor; hemen yanı başında antik harabeler. Buradaki büyük taş kapıdan çıkınca, büyük meydanla karşılaşıyorsunuz. Öyle çoook büyük bir meydan değil, ama 1. ve 2. Dünya Savaşları arasında İtalya ve ardından Almanya yönetimine geçtiğinden oryantalist bir faşizm etkisi İtalyan Pazarında ve diğer yapılarda kendini gösteriyor. (1947 yılında Yunanistan devralmış). Pazarın sağ tarafında türkuaz-beyaz renkleriyle harika bir kilise göze çarpıyor.

Pazarın içinden geçip arkaya geçildiğinde devasa bir ağacın altındaki Agora Restoranı buluyoruz. Daha önceden tavsiye edilmişti. Hemen oturup birer Mythos bira söylüyoruz. Tabii yemek de yemek lazım. Yine tavsiye üzerine, ne olduğunu bilmesek de Saganaki yiyeceğiz. Anladığım kadarıyla Saganaki aslında bir tür kızarmış peynir, ama midyesi de var, başka çeşitleri de. Tabii hepsinden söylüyoruz. Öyle ki Mythos'u başıma dikmemi de hesaba katarsak, yemeğin sonunda oracıkta neredeyse gözlerim kapanacak gibi oluyor. Ama hareket etme zamanı. Sonuçta 1,5 günümüz var.

Hesabı ödeyip yürümeye başladığımızda, kordonun arkasındaki dar sokakların çarşı olduğunu öğreniyoruz. Her şey var. Takıdan kıyafete, zeytinyağlı bakım ürünlerinden, fallus şeklinde açacaklara kadar birçok yerli malı ürün satan küçücük küçücük dükkanlar. Çakma marka neredeyse yok, hatta marka bile yok, hepsi küçük küçük yerel markalar ve özenle tasarlanmışlar. En ilginci bu dükkanlarda daha çok kadın çalışan ya da patron görmek. Bayan Marie'yle konuşurken bahsedince, "Eee, eskisi gibi değil artık," diyor. Gerçekten de herkes dört elle işe sarılmış, sezondan kazanabileceğini kazanmaya çalışıyor, ama asla askıntılık ya da yılışıklık yapmıyorlar. Bu yanıyla güzel. (Bir araştırmaya göre kadınlar hayatın içinde daha fazla yer aldığında, ABD'de bile %5 büyüme sağlanabiliyor; Mısır ve gelişmekte olan ülkelerdeyse bu oran %34'lere kadar çıkıyor.)

TIGAKİ PLAJI

Aslında derdimiz, çıplaklar kampına gitmek ve bunun için Kos Town'dan 10 km uzaklıktaki Tıgaki köyüne otobüsle gitmemiz, oradan da yaklaşık 20 dakika Marmari plajına doğru yürümemiz gerekiyor. Eh, insan kafaya koymaya görsün. Tıgaki bildiğiniz küçük bir sayfiye yeri. Siz deyin bir Akyarlar, ben diyeyim bir Yahşi. Yoldaki bir marketten suyumuzu ve Bacardi Breezer Lime'ımı alıp güneşin alnında tuz gölüne doğru yürüyoruz. Bir noktada kumsala geçip yürüyoruz ve - ta taaa - tam da ıssızlaşmaya başlayan bir noktada sere serpe kumlara yayılmış bir çıplak görüyoruz. Bahsettiğim yer tuz gölünün önünde yer alan kum tepeciklerinin olduğu bölge. O kadar uzun ve geniş bir sahil ki anadan üryan sere serpe kumsalın ortasına uzansanız bile gelip geçen olmadıkça kimse sizi göremiyor. Yani çok rahat bir ortam. Bazıları kum tepeciklerindeki sazlıkların arasında oyuklar bulup oralara yerleşmiş, kitabını okuyor, güneşleniyor, sıkılınca denize giriyor.

Hamama giren terler ;)

İyi ki gitmişim. Çünkü denizi muhteşemdi. Beyaz kumlar, dalgalar, tatlı mı tatlı sıcaklıkta su... Gerçekten denizden çıkmak istemedim. Ama bir noktadan sonra Breezer bitti, su bitti, müzik yok, etrafta neredeyse kimse yok falan derken, geri dönüş otobüsünü de yakalamak için kalkıp Tıgaki'ye geri döndük. Yine de mutlaka ama mutlaka gidilip görülesi, yüzülesi, müthiş tatlı bir plaj olarak not alındı.

NICK THE FISHERMAN

Kredi Kartı Kabul Etmiyoruz geyiği eskidenmiş, şimdi her şeyi kabul ediyorlar.

Kos'a gelmişiz, akşam yemeğini de en iyisinde yemek gerek. 4sqr'de en çok övgüyü Nikolas'ın Yeri almış. Üstelik otelimizin hemen dibi. Tıgaki sonrası duşumuzu alıp, kıl fıranga giyinip mekana gidiyoruz. Bütün masalar dolu, ama bir 5 dakika beklersek bizi alacaklarını söylüyorlar. Ve gerçekten de 5 dakika sonra masamıza kuruluyoruz. Garsonumuz az buçuk Türkçe biliyor, masayı dolmalar, salatalar, kalamarlarla donatıyoruz, garsonumuz bonus olarak uskumru füme öneriyor, ona da hayhay diyoruz, ben Mini söylüyorum ve masa öyle bir doluyor ki daha en başında gözüm doyuyor. Evet, bahsedildiği kadar var, porsiyonlar gerçekten ödediğiniz bedelin hakkını veriyor. Dahası yediğim içtiğim benim olsun, bira, rakı ve 5 çeşit meze-yemeğe iki kişi sadece 70 Avro ödüyoruz.

Türkiye'de bir kafede su bile içsek eğlence vergisi verdiğimizin farkındayım, ama yine de kendi memleketimizde standartların biraz üzerindeki şeylere bir sürü para bayılıp kazıklandığımız hissinden de silkinemiyorum.

Velhasılı kelam yemekler gerçekten nefisti, mekan çok nezihti, çalışanlar hızlı, saygılı ve güler yüzlüydü (gerçi ertesi gün arkadaşım öğle yemeğinde, önceki gece tadamadığı bir şeyi tatmak için gittiğinde ilgisizlikten dolayı bir şey yemeden kalkmak zorunda kalmış). Övülen bir diğer mekan da Barbouni, ama artık orası başka bir sefere.

KOS'TA GECE

Kos, daha çok Flaman ve Avustralyalı gençlerle dolu. Yani elbette, aileler falan da var, ama gece olunca kordonun arka tarafındaki kafeler bara dönüşüyorlar. Adeta bir Asmalı. Ama özellikle Flamanlar çok çığırtkan. Daha içmeden sloganlar falan atmaya başlıyorlar.

Onun dışında XL diye büyük bir kulübü var. Dışarıdaki lounge gözümüze tenha geldiğinden girmeyi denemedik bile. Restoranlar ve kafelerde sohbet daha yeğ tutuluyor anladığım kadarıyla. Kısa sözün özü, öyle gümbür gümbür, sabahlara kadar dansların olduğu bir gece hayatı hissetmedim. Belki de iyi olmuştur, çünkü güneş insanın enerjisini emiveriyor ve akşamına huzur daha bir tatlılaşıyor.

JACKSON'S

Otelimizin bir ön caddesi, Gümbet'tekiler gibi sıra sıra plajlardan oluşuyor. Kahvaltıdan sonra, aldığım açık bileti dönüş için onaylatmak üzere limana geri döndüm, ama ilgili kişi yoktu, o yüzden limanda biraz yürüdüm. Bilet için tekrar döndüğümde bu sefer 2 pasaportu da görmek istedikleri anlaşıldı, bunun üzerine Jackson's adlı restoran-bar-beach karışımı mekanda şezlonga çoktan kurulmuş arkadaşımın yanına gittim. İlk başta bahsettiğim o Avrupai düzen burada da kendini derhal hissettirdi. Bir kere Gümbet'teki gibi "şezlongu 20 liraya satayım, isterse gün boyunca otursun, 1 pet şişe su içsin" şapşallığı yerine şezlong bedava, üstüne 2 saatlik internet bağlantısı bedava. Eh böyle olunca, insan en azından utanıp para harcama ihtiyacı duyuyor. Ben de limanda görüp kendimi içeri girmekten alıkoyduğum Goody's hamburgercisinden intikam almak için Smirnoff Ice ve hamburger siparişi verdim.

Müzikler güzel, şezlonglar rahat, çalışanlar şemsiyeyi dilediğin yere çekiyor, hepsinde mesafeli bir güler yüz, deniz tatlı, insanlar güzel... Feribota kadar zaman geçirmek için ideal. Biz de öyle yaptık.

BİTERKEN

Kos'u gerçekten çok beğendim. İlk Yunan adam olduğu için olabilir, gidenler, bilenler diğer adaların çok daha güzel olduğunu söylüyor, ama hemen dibimizdeki Kos'un medeni ve insani halleri beni gerçekten etkiledi. Öyle ayılıp bayılacağınız bir ada değil belki, ama dediğim gibi feribotla 1 saat mesafedeki Bodrum'la, Gümbet'le, aldığımız hizmet ve bayıldığımız paralarla karşılaştırınca, Türkiye'de daha alacak çok yolumuz olduğunu düşünerek üzülmemek mümkün değil.

Bundan sonraki hedefim, önümüzdeki yıl sadece sırt çantamla adaları turlamak. Belki Malta'ya kadar uzanır, oradan da açık denizlere açılırım. Kim bilir? :)

NOT: Hakkını yemeyeyim, Bodrum'la ilgili de yazacaklarım var. Nasılsa başladık. Bir sonraki yazı artık :)

ELLE WEEKEND: DEDİKODULAR, TRENDLER, ŞAŞIRTICI ANLAR

2012-05-22T15:22:00.000+03:00

Geçen hafta salı günü arkadaşımın telefonuyla uyandım. Cuma sabahı hazır ol, Antalya'ya gidiyoruz dedi. Olur dedim. Sonra öğrendim ki ELLE Weekend okazyonuymuş. Duymuşluğum vardı her yıl böyle bir hafta sonu düzenlediklerini, ama göbeğine cup diye düşeceğim aklıma gelmezdi. Müthiş organizasyon ELLE dergisi ev sahipliğinde Axess Wings, Hillside Su, Kia, Smirnoff, L'oreal ve Perwoll sponsorluğunda gerçekleşti.

- Daha Sabiha Gökçen Wings Lounge'da (sabahın köründe) güne şampanyayla başladık ve 3 gün boyunca Smirnoff'un kurduğu istasyonlar sayesinde durmaksızın nefis kokteyller içtik. Şahsen votkayı yıllardır içmiyordum, çünkü söylemesi ayıp fena kusturur beni. Ama akçaağaç, okaliptüs, lime vs. çeşitlemeleriyle nefis ferahlatıcı votka kokteyller tam benlikti. Çakır keyif oldum, ferahladım, hiç kusmadım.

- Bu arada Sabiha Gökçen'e Taksim'den Havataş'la gittim. Sabah 7.30 servisiyle yaklaşık 1 saat sonra havaalanındaydım. Aklınızda bulunsun.

- Hillside Su, daha dışarıdan "beni özel tasarladılar" diyor. Lobiye girince de bambaşka bir dünyaya giriyorsunuz. Her yer beyaz, kırmızı, siyah. Neyse biraz boya badana zamanı gelmiş de beyazlık gözümüzü kamaştırmadı. Aslında doğanın hafif rötuşları, beyazın sterilliğinden de kurtarmış oteli. Odalar rahat, keyifli. Havuz ve plaj her şeyiyle mükemmel. Restoranda (kırmızı), servis ve yemekler harika. Yalnız ortalıkta bir şey unutmayın, yoksa uçuyor. Ben güneş gözlüklerimi havuz başında, arkadaşım marka kazağını restoranda unuttu. Aradık, ettik ama maalesef kimse bir şey görmemişti. Üstüne üstlük dönüş uçağında çevirisini yaptığım kitabı da odada unuttuğumu fark etmeyeyim mi? Neyse kitap, kitap olduğundan olsa gerek kaybolmamıştı. Kargoyla gönderdiler sağ olsunlar.

- Bu yaz her yerde kot şort göreceğiz arkadaşlar. Eski kotlarınızı makul yerinden kesin, ceplerinizi hafifçe alttan sarkık bırakın, biraz salaş görünmesine de dikkat edin. Kadın erkek, herkes kot şort giyiyordu. Aklınızda bulunsun.

- Ayakkabıda ise süet timberlandler ve espadriller öne çıkıyor. Özellikle erkeklerde... Bu arada erkeklerde slip mayoya geri dönüş olsa da artık o şalvar gibi sörfçü şortları yerine mümkün olduğunca kısa ve dar şortlar var. Mümkün olduğunca parlak renkler seçin: turuncu, cam göbeği, çimen yeşili, yanarlı dönerli eflatun...

- Restoranda Jülide Ateş'le karşılaştık. Nezaketen "Afiyet olsun," dediğimde, ünlülere has tatlı bir gülümsemeyle ya da küçük bir baş selamıyla karşılık vermesini beklerken gözlerini kaçırıp "Selaaam" dedi. Bunu hiç beklemiyordum. Saniyenin binde biri kadar afallatan küçük bir duraksamanın ardından yoluma devam ettim. Ama güzel kadın, neme lazım...

- Wings'in sponsor olduğu gala partisinde gecenin en ilginç olayı, anneliğin kitabını yazan taze anneciğimiz Tuba Ünsal ile Kelebek'in güçlü kalemi Sibel Arna arasında 2 yıl öncesine dair bir hesaplaşmaydı. Magazin takip etmediğimden (NG seyrediyorum genelde) ne olduğunu bilmiyorum. Neyse ki sonunda tatlıya bağlandı da sarmaş dolaş dans ettiler. Umarım bu yazıyı görüp benimle de tatlıya bağlamaya çalışmazlar.

- Oben Budak müthiş bir DJ... Şaka şaka heheh...

- Bu arada Pınar Altuğ da ailecek oradaydı. Şunu gözlemledim: çok iyi bir anne, çok cana yakın bir insan ve dahi çok dikkatli biri. Etrafında olan biten her şeyin çok fena farkındaydı, öte yandan ilginç bir şekilde kendi halinde olmayı çok iyi becerdi. Kızıyla (çok tatlııııı!!!) ilgilendi, kocasıyla (çok tatlııııı!!!) ilgilendi...

- Tuba Ünsal'ın bebeği mi? Hmmm, ben yanında bir şey görmedim. Bu arada Tuba Ünsal hala kuğu gibi güzel...

- Hafta sonunun en tatlı ekibi Kia marka ekibiydi. Hem sponsorluk işlerini sıkı tuttular, hem de hep birlikte çok eğlendik. Ama daha da önemlisi kurdukları kiosklar ve mobil barkod uygulaması sayesinde her anımızı sosyal medyada kayıt altına almamızı sağladılar. Havuzun içinde bile fotoğraf çektirip anında tweetleyebildik. Ucunda sürprizler de olunca hafta sonuna renk kattılar.

- E tabii Doğan Burda'dan arkadaşları da unutmamak lazım. Hepsi bıcır bıcır, hepsi dünya tatlısı. Müthiş eğlendik. Onlar olmasaydı n'apardık bilmiyorum. O kadar o kadar eğlendik yani...

- Perwoll en olmadık yerlerde karşıma çıkıyor ya ona şaşırıyorum ben... Daha önce de Hatice Gökçe IF defilesinde dantelli bir kese içinde oturacağım yerde bir şişe Perwoll duruyordu. Bu sefer de ELLE Weekend sponsoru olarak karşıma çıktı.Hem ilk gece partinin sponsoruydu, hem de odalarımıza bıraktığı şaşırtıcı tasarım "şeyiyle" hepimizin eğlenmesini sağladı. Arkadaşım ilk bakışta çamaşır makinesi örtüsü sansa da sonradan anladık ki bu "tasarım" markanın Gül Ağış'a özel olarak tasarlattığı mini bir pelerinmiş. Tabii renk seçimiyle Antalya'nın rüzgarı birleşince, birçok hanım plajda, havuz başında bu eserden faydalandı. Bense hala ne yapacağımı düşünüyorum :) İsteyen?

- Pazar günü bahçedeki brunch sırasında ELLE Weekend Ödülleri dağıtıldı. Konuşulanlara bakılırsa Acun ve Beyaz'la bağlantılı olduğundan şüphelendiğim Tanem kilosunca (48) Perwoll kazandı. Oben Budak ve ekibi, en hareketli parti insanları olarak dinlendirilmek üzere Spa ödülü aldı. Pınar Altuğ ve Jülide Ateş son zamanların göbek dansıyla karışık trend aerobiği Zumba'da gösterdikleri başarı nedeniyle Hillside Su'da bir hafta sonu tatiline layık görüldü. Birileri daha bir şeyler kazandı, hatta zorla ödül alanlar oldu, ama halk ödülü olmadığı için biz havamızı aldık. Olsun. Olsun.

Velhasılı kelam (benim için) sürpriz hafta sonu başarılı geçti. İstanbul'dan uzak kalmak, kış ve hatta bahar boyunca yüklediğim negatif enerjilerden arınmak adına iyi geldi. Böyle hafta sonları her eve lazım...

Haftaya Bodrum'dayım, bakalım oralar nasılmış... Haber ederim ;)

NOT: Olayda geçen markalar ve şahıslara dair gözlemlerim tamamen şahsidir. Benden başka kimseyi bağlamaz :)

NOT: Hafta sonuna dair fotolar için - instagram / mehter

NOIR FANTASTIQUE: HAFİYENİN EL KİTABI

2012-04-30T23:43:00.000+03:00

Film Noir ile Matrix tadında bir bilim kurgu-polisiye düşünün. İçine tesadüfen dedektif olan kahramanımız Unwin'i, ekose mantolu, gri şapkalı, şemsiyeli gizemli bir kadını, ortadan kaybolan usta dedektifi, ortadan kaybolan çalar saatleri, uyurgezerlerin caz dinlediği özel kulübü ve ezeli düşmanın panayırını katın, üstüne bir de rüyaları ekleyin... İşte Hafiyenin El Kitabı!

Jedediah Berry'nin kaleminden çıkan ilk kitap olan ve Siren tarafından yayınlanan kitabı okurken, uykulardan ve rüyalardan bahsettiği için zor bitirdiğimi itiraf etmeliyim. Çünkü kitabımı yatakta okurum ve çoğunlukla bir iki sayfa okuduktan sonra uyuya kaldım.

"Uygulayan kişinin, uyandığında gördüğü şeyin gerçek mi yoksa sadece kendi hayallerinin ürünü mü olduğundan kuşkuya düşmesi, işbu teknikle - teknik diye tabir edilirse - ilintili tehlikelerden biridir. El Kitabının yazarı, bu sayfalarda tarif edilen tekniğin varlığını kesinkes iddia edememektedir."

"Uyanık olduğunuzdan nasıl emin olabilirsiniz?" sorusu kafanızı kurcalıyorsa, okumanızı tavsiye ederim :)

REDD YENİ ALBÜM: HAYAT KAÇIK BİR UYKUDUR

2012-04-27T15:03:00.001+03:00

Geçen akşam The Office'te gerçekleştirilen Redd'in yeni albüm tanıtımındaydık. Şahsen Redd'i geçen sene "Nefes Bile Almadan" şarkısıyla tanımıştım. Sonra Çağan Irmak'ın filmini, grubun "Prensesin Uykusuyum" şarkısından esinlendiğini öğrendim. Arkası geldi. Sadece müzikleri değil, sözleriyle de insanın zihnini çalıştırıyordu Redd. Çok sevdim.

Aslında bu bir ön tanıtımdı. Öğrendiğime göre tanıtım konseri 5 Mayıs'ta Santral'de gerçekleşecek. Ama bu arada gruba bu kadar yaklaşmışken detayları öğrenmek farz oldu tabii.

Sadece en soldaki kardeş değil. Ortadaki Doğan ile solundaki Güneş ikiz.
En sağdakiler de ikiz gibi görünüyor ama değiller :)

Grup 4 kardeş + davulcudan oluşuyor. Doğan ve Güneş ikiz. Gerçekten çok sıcak, müziği dert etmiş insanlar. Ama aralarında en sıcak görünen Güneş'ti, o yüzden bir ara yan yana düştüğümüzde hemen sohbete koyuldum. Güneş aynı zamanda arkeologmuş. Muhtemelen kelimeleri deşerek en nadide olanlarını bulmakta müthiş bir katkısı vardır.

En önemli soruyu sordum: Türkiye'de müzik yapmak nasıl bir şey? Güneş en çok ana akım medyanın (müzik medyası dahil) popülistliğinden ve ilgisizliğinden rahatsız. Türlü oyunlarla çeşitli grupların özellikle ana akım medya ve sosyal mecralarda pazarlandığını, çeşitli taktiklerle bazı şarkıcı ya da grupların anketlerde 1 numaraya çıkarıldığını, bu gruplardan birinin olay fark edilince önemli bir müzik kanalı tarafından ambargo yediğini anlattı. Tahmin ediyordum, yine de bu kadar aleni olmasına şaşırdım.

Bugüne kadar birçok anadolu şehrinde kalabalık konserler vermişler, ama henüz karadenize gitmemişler. Güneş bunun sebebini şarkılarının radyolarda çalınmamasına bağlıyor. Hemen sordum: Prensesin Uykusu filmi yardımcı olmadı mı? Tanınırlığa, bilinirliğe tabii ki katkısı olmuş, ama hype yarattığına inanmıyor Güneş. Onun asıl hedefi, gönlünü gerçekten müziğe vermiş müzikseverler. Bu yüzden ünlü bir müzik kanalımıza red çekmişler. Sebep: TRT gibi gelen videoları kurula sokmaları. Hak verdim. Bu çağda, videoların hayranlar tarafından tek bir kare resim üzerine kaydedilmiş şarkılar olarak sosyal medyada yayıldığı şu ortamda bu tür TRTsel kurulların neye hizmet ettiğini, bu kurulların gelen şarkıları neye göre değerlendirdiklerini bilmek isterdim.

Peki grup olarak müzik yapmak nasıl bir şeydi? Sonuçta kardeş bile olsalar, tek bir kahraman yerine beşi bir yerde kararlar alıyorlardı. Hani tek bir star olsa istediğini yaptırır, ama burada notalara, sözlere, düzenlemeye karar veren beş kişi var. Hır çıkmaz mı? Kolay değil tabii, dedi Güneş. Hepsi ortak paydada buluşmuş olsa da kişilik ve beğeni farkları nedeniyle arada sırada sorunlar yaşanıyormuş. Yine de bütün gece boyunca izlerken gayet uyumlu olduklarını düşündüm.

Güneş daha birçok şey anlattı, ama ben artık üçüncü viskiye gelmiştim, o yüzden son olarak marka olmayı konuştuğumuzu hatırlıyorum. Grubun diğer üyeleri de onunla aynı fikirdeyse doğru yoldalar. Konuşulmaktansa bir marka olarak hissedilmeleri gerekiyor ve benim gibi daha şarkılarını ilk duyduklarında hayran olanlardan oluşan gerçek ve kalıcı bir dinleyici kitleleri var. Marka olmak zaman alıyor, ama sağlam adımlar atmak gerekiyor.

Tanıtım gecesinden ziyade bohem bir toplantıyı andıran ortamda çok fazla dinleyemesem de yaptıkları yeni albüm attıkları sağlam adımlardan biri. Yine insanın zihnini harekete geçiren sözler, biraz daha sert bir Redd tınısı kulağıma ilk çarpanlar.

Albümde (Hayat kaçık bir uykudur) kayıtları henüz bitmiş sürpriz bir düet de var. Kim olduğunu söylemememi rica ettiler. Ama sıkı bir isimle düet bu. Sürprizlerden biri de albüm kapağı. Yarı kaçık bir uykuda nasıl rüyalar görüldüğünü öğreneceğiz bu sürprizde. Daha fazla ayrıntıya girmeyeceğim.

Sonuç olarak Redd, şarkılarıyla, müziğiyle, sözleriyle, duruşuyla, adanmışlığıyla gerçekten sıkı bir grup. 5 Mayıs Santral konserini sabırsızlıkla bekliyorum.

Şimdilik en sevdiğim şarkıyla kapatalım. Nefes bile almadan sevebilmeyi becerenlere gelsin...

AŞK

2012-04-07T02:22:00.000+03:00

Bahardır aşk... tazelenirsin, çocuk olursun, genç olursun... heyecan olursun, yeşil olursun... Sevişmektir aşk... kapı eşiğinde, pencere pervazında sevişirsin... gözlerinle, parmaklarınla, teninle sevişirsin... Dokunmaktır aşk... ten ten olmaktan çıkar, elektriğe dönüşür... çarpılırsın... Keşfetmektir aşk... daha önce hiç bilmediğin titremelerdir, uyuşmalardır, kasılmalardır... Kapı eşiğidir aşk... daha ilk bakışta oradadır... içeri girmekle dışarı çıkmak arasındadır... Çünkü... Belirsizdir aşk... içeri girdiğinde olacaklardan korkarsın, dışarı çıktığında olacaklardan da... Surettir aşk... bir zamanlar gördüğün rüyadır... hayal ettiğin evdir... fal tuttuğun şarkılardır... Vazgeçmektir aşk... yanında yatarken vazgeçebilmektir... umutlu bir vazgeçiştir aşk... Muhtemelen tam da bu yüzden... Buruktur aşk... son gecelerdir hep... son öpüşlerdir, son koklamalardır... Adaktır aşk... mumlar yakarsın zihninde... yine gelsin diye... Yine de... Güzeldir aşk... adının aşk olduğunu itiraf edemese bile... kapı eşiğinde sevişse bile... Hissetmektir aşk... baharı, elektriği, kapı pervazını, sevişmeyi, duvarı, omzu, boynu, titremeyi, sigarayı, birayı, falları, vazgeçmeyi, dokunmayı, korkmayı, koklamayı, keşfetmeyi. heyecanı, şarkıları, öpüşleri, aklına geldiği anda yüzüne yerleşen sırıtışı, aynı anda yüreğini sıkıştıran burukluğu hissetmektir aşk...

Yine bekleriz ey Aşk. Hangi surette gelirsen gel, yine bekleriz.
Biliriz, özlemektir aşk...

AMERİKAN TÜRKÇESİ: PATLAK SOKAKLAR GERZOMAT

2012-03-17T14:41:00.000+02:00

D. ile çevirdiğimiz kitaplardan geyik döndürürken genelde tanıştığımız insanları tam da o kitaplardaki tarzda anlatmaya girişiyoruz: Dimdik duruşu, insanı büyüleyen gözleri ve akşamüstü güneşinin tatlı bir pembelik kattığı sarı saçları görenleri afallatıyor, dokunma arzusu yaratan kadifemsi bronzluktaki teni dillerin tutulmasına neden oluyordu... falan gibi :)

İşte Batesmotelpro biraderlerin onca YouTube ve Facebook girişiminden sonra kotardığı uzun metrajlı Patlak Sokaklar: Gerzomat da Hollywood dilinin Türkçe çevirilerinin başrolde olduğu komik bir polisiye. Ana hikaye de bildiğimiz Hollywood polisiyelerinin bir parodisi; zaten karakterlerin adları da o filmlerden. Ama ana hikayeden çok "skeç" bölümler kahkahaları hak ediyor.

Twitter'dan tek bir RT ile kaptığım gala davetiyesi sayesinde A. ile birlikte (gala sonrası için Armani Ristorante'de Johnny Walker partisine de onun davetiyesi vardı) City's Life'ta galaya katıldık.

Yıllardır kısa videolarını sosyal medyadan izlediğimiz Batesmotelpro biraderleri canlı görmek enteresandı: tam da göründükleri gibiydiler... :) Filme fazla bir şey katmayan Doğa Rutkay ise filmlerde ve televizyonda göründüğünden çok daha güzel görünüyordu.

Filmin en yıldızlarına gelince rolünün hakkını yılların oyuncusuymuş gibi veren Tansu Tunçel (John Lemmon) başı çekiyor. Volkan Öge (Black Jack), yakışıklı adam, sanırım ben de o kadar yakışıklı olsam kasılırdım adamım. Ömür Cedimağar (Billy Billy) ise içli komiser yardımcısında fena halde başarılı. Selin Demiratar, eski güzellerimizdenmiş, dizilerde de oynamış, ama ben fazla tanımıyordum; filmin en büyük sürprizlerinden biri de o. Kesinlikle rolüne çok yakışmış. Özellikle Bill'in gelini gibi göründüğü sahneler yakıyor. Yine başka bir sürpriz komiser rolündeki Kubilay Tunçer (Peter); meğer film boyunca yanımda oturuyormuş, ışıklar yandıktan sonra ayağa kalktığında görüp oyunculuğunu şahsen tebrik ettim.

Ama en büyük sürpriz Seda Sayan'ın programına motorla girip yere yapışan (ki bu espri film boyunca tekrar etse de komikliğinden bir şey kaybetmemiş) türkücü Bülent Serttaş; rolüne acayip yakışmış. Ayı ise bence filmin en underground karakteri ve filmin afişinde sadece o kullanılsaydı filmi kült mertebesine bile yükseltebilirdi. Ayrıca filmde oynadığını sürpriz bir şekilde öğrendiğim arkadaşım Onur Büyüktopçu'nun oynadığı kondom satın alma sahnesi gerçekten çok eğlenceli.

Başta da dediğim gibi filmin başrolünde film ve dizilerin bol adamımlı Türkçeleştirilmiş dili. Patlak Sokaklar Facebook üzerinde bir web dizisi olarak başlamıştı, skeçlerde eğlenceliydi, ama film boyunca biraz yoruyor. Filmin tamamı seslendirme olduğu için özellikle dublaj hatası sahnesinde çok kıkırdadım.

Gala gecesi olduğu için bazı sahnelerde gülecek bir şey bulamasam da salonda yüksek sesli kahkahalar atıldı; sanırım oyuncuların arkadaşlarından geliyordu. Onlar da filmin yabancılaştırma etkisine katkıda bulundular. Neyse ki siz galada değil, sinemada gerçek kahkahalara eşlik etme şansına sahipsiniz. :)

Bu lanet olasıca filmi kaçıramazsın adamım... Kahretsin, lanet olasıca çeneni kapa ve seyret işte!

Rumeli Hisarı'nda Büyüleyen Fantastik Gösteri!

2012-02-27T11:10:00.000+02:00

Daha önce Galata Kulesi'nde yaptığı project mapping ile dikkatleri üzerine çeken 8x4, yeni ürünleri olan Beauty ve Beast için bu sefer de Rumeli Hisarı'nda görkemli bir project mapping uygulaması yapmış. Fantastik gösteriye, hepimizin yakından bildiği Güzel ve Çirkin masalı ilham vermiş. Birbirine kavuşamayan iki aşığın kötü niyetli ejderhaya karşı olan savaşı konu edilmiş. Ejderha masalın sonunda 8x4'ün yeni kokularına yenik düşüyor ve aşıklar kavuşuyor.

Bu arada söylemeden edemeyeceğim; 8x4 gerçekten de hoş ve güçlü kokulara sahip... Deodorant özelliğinin yanında bir parfüm gibi de rahatlıkla kullanılabilir. Gösteriyi Rumeli Hisarı'nda seyredemeyenler için aşağıda paylaşıyorum.

8x4 dünyasını Facebook'tan takip etmek isteyenler; http://www.facebook.com/8x4Turkiye

Bir bumads advertorial içeriğidir.

42 - PEKİŞTİRİLMİŞ PARTİ YAZISI

2012-02-17T12:47:00.004+02:00

Geçen yılki partiyi başka bir siteye (yazarbunlar) yazmıştım. Eh, yenisi gelirken fikir edinin diye, yazıyı pekiştirerek tekrar yayınlayayım dedim. Hem de bu yıl parti tam da doğum günüme denk geliyormuş, iyi mi? ;)

D. 3 gün başımın etini yedikten sonra cuma akşamı hadi bana gel diyorum. Bir şeyler yer içer, biraz da görüşmediğimiz ayların acısını çıkarır, hatta günah çıkarır, ardından if! Gökkuşağı Partisi’ne gideriz diye düşünüyorum. İlk partilere gidip fena halde sıkıldığım olmuştu; o yüzden D. ısrar ettikçe bakarız, bakarız diye sallıyorum.

Gerçekten de bir şeyler yiyoruz, biralarımızı içiyoruz, görüşmediğimiz ayların günahlarını çıkarıyoruz, birbirimizi hatırlıyoruz, geçmiş günleri yad ediyoruz, söylenmemiş sözleri, anlatılmamış dedikoduları paylaşıyoruz. Tayland tatilinden yeni dönmüşüm, fotoğrafları gösteriyorum, ama yarısına gelince bana da bay geliyor, bilgisayara da... fişe takılı olmadığı için tak diye kapanıyor alet.

Hala pek istekli değilim parti için, ama bir kere olur dedik artık. O yüzden uzatmadan yola çıkıyoruz. Yoldayken D. tansiyonumu soruyor; iyiyim diyorum, hatta Tayland’da hiç sorun olmadı, gerçi ilaçlarımı da aldım düzenli, diyorum. Hayatını uzatıyorsun ilacını alarak, biliyor musun? diyor D. Hayatımı uzatma fikri hoşuma gidiyor, çünkü yaş aldıkça sona dair daha fazla düşünmeye başlıyor insan.

Parti Babylon’da. Kulübün önü kalabalık, herkes sigara içiyor, içeridekiler dışarıdakiler kadar mı acaba diye düşünüyorum. D. biletini önceden almış, ben de Biletix kabininden bilet alıyorum; daha ucuza geliyor, D. ile dalga geçiyorum, içeriye geçiyoruz.

İçerisi ana baba günü. Şaşırıyorum. Sanki IFW partisine gelmiş gibiyiz, herkes özenle giyinmiş, tarz yapmış, stayla yapmış, bakımlı, güzel; hatta birisi kürk yelekle gelmiş, yeleğin bir omzunu düşürmüş, acayip tarz görünüyor. O kadar da tarz olmayan fıstık yeşili pofuduk montumu vestiyere bırakıyorum, ikisi birlikte mi? diye soruyor vestiyerdeki çocuk D.’yi kast ederek, hayır diyorum, her an birbirimizi satabiliriz.

Müzik müthiş. Bence kadınlardan daha iyi DJ oluyor; müthiş şarkı seçimleri, acayip cover’lar, nefis bir tempo… Phuket Patong Beach partilerinde de dört beş DJ dönüşümlü çalıyorlardı, orada da fark etmiştim, aralarındaki tek kadın çok daha iyi ve değişik şeyler çalıyordu. Biz de tempoya ayak uyduruyoruz, ellerimizde içkiler, sallanıp yuvarlanmaya başlıyoruz. Bir ara etrafımı saran kızlar, lez-night-out hissi yaratıyor, ama rahatsız olmuyorum. Gerçi D. biraz rahatsız. Aslında fazla rahatsız sayılmaz, peşinde dolanan kız sürekli iltifat ediyor, hoşlanılmayacak bir şey değil, D. ise sürekli kıza “senin repütasyonun kötü” diyor, kız da “repütasyon ne demek?” diye soruyor. Kıkırdıyoruz.

Babylon giderek kalabalıklaşıyor, içki su gibi akıyor, bir ara Y.K. arkamdan sarılıp benimle birlikte sallanıyor, dans ediyor, omzumun üzerinden bakıyorum, onun da arkasında biri var, hep birlikte sallanıp, dans ediyoruz, Y. yine sandviç malzemesi olmayı başarmış, sinsi sinsi gülüyorum. Sonra elindeki bardağı havada sallayarak uzaklaşıyor arkasındakiyle birlikte.

Yurt dışındaydım, İF filmlerine gitmedim. Yıllardır da gitmedim. L.A. Zombie filminin sonunda birkaç kişinin ayağa kalkıp alkış tuttuğu geldi kulağıma; neyi alkışladıklarını merak ettim, ucu kancalı penisi olan zombileri mi, Bruce LaBruce’un dehasını mı diye... Demek hala “filmi anladığını kanıtlamak istercesine” festival filmi seyredenler var. Zaten özentilik, öykünmecilik hali şu sosyal medya çağında daha da pek bir pekişmiş durumda. Sigara içmeye çıktığımda iki genç konuşuyorlar; biri ne iş yaptığını söylüyor: Afiş tasarımcılığı. Tabelacı olmasından şüpheleniyorum. Bu kadar septik olduğum için kendime kızıyorum sonra. Sonra oracıkta bir klip çekiyorum.

Sıkıntı basıyor, Babylon’un içinden Nublu’ya geçiyorum, oralar daha tenha, bir yerde 80’lerden çalıyor, bir yerde güncel çalıyor, bakıyorum buralarda da DJ’ler kadın. Güzel çalıyorlar.

Sabaha karşı ayıların köşesine geçiyorum. B. ve Ö. ayıların en sevdiğim tavrıyla, hiç kimseyi umursamadan dans ediyorlar. Etrafa, gelen geçene bakınıp aramızda kikirdiyoruz, eğleniyoruz. D. gitti mi gitmedi mi farkında değilim. Gitti galiba, hatta gittiğini haber vermiş de olabilir, kokusu hala burnumda. Ortam hala nezih, insanlar hala güzel, hala şık; kim demiş gaylerle lezbiyenler bir arada eğlenemez diye, gayet de güzel eğleniyoruz işte. Oysa yıllardır ayrı yerlerde eğlenmeye çalışılır. Belki okazyona özel bir durumdur, diye düşünüyorum, ama olasılıkları da düşünmeden edemiyorum.

Bir J. çıkıyor ortaya; Porto Riko melezi muhtemelen, müthiş güzel, müthiş yapılı, Bali’de yaşıyorum diyor, sonra anlıyoruz ki tatile gitmiş, aslında Amerikalıymış, San Fransiskoluymuş, Bali de sörf yapmaya gidince oralı olmuş saymış kendisini, mesele evrensel diye geçiriyorum içimden. O da öykünüyor bir şeylere. Helal olsun ama, yakıştırıyor.

Dans ediyoruz. if! partilerine ön yargım kırılıyor.

***

Evimin önünde bir raket var. Rango diye bir filmin posterini asmışlar. Dikkat çekmek varken neden araziye uyasın? diyor afişte. Filmin kahramanı kimlik bunalımı yaşayan bir bukalemun. Listeme alıyorum. Punch line acayip hoşuma gidiyor.

***

Otostopçunun Galaksi Rehberi, absürt ötesi kült bir romandır. Filmi de yapıldı. Filmde mutlak sorunun cevabı aranır. En gelişmiş bilgisayara “hayatın, evrenin ve her şeyin” anlamı sorulur, bilgisayar uzuuuunca bir zaman düşündükten sonra cevabı vermeye hazırdır: 42.

Ben de İF! Gökkuşağı Partisi arifesinde 42 yaşıma girdim. Benim de cevabım 42.

***

Bakalım bu yılki parti nasıl olacak... Ama benim cevabım hala 42 ;)

Bekleme Yapma, Yeni Bir Hayatı Yakala!

2012-02-07T15:41:00.000+02:00

Yenibiris.com’un, iş hayatında yükselmek ve beklentilerine kavuşmak isteyenleri harekete geçirecek yeni reklam kampanyasının çıkış noktası mutsuz iş yaşamlarını değiştirmek için girişimde bulunmak yerine atıl kalan, oyalanan, oturdukları yerde mucize bekleyen kişiler.

''Bekleme Yapma!'' reklam filmi, iş hayatında, kariyerinde bir türlü istediği yere gelememiş, en verimli yıllarını bir umutla bekleyerek ya da sadece şikayet veya oyalanma ile vakit kaybederek geçirenleri, harekete geçmeden şartların değişmeyeceği gerçeği ile yüzleştirirken, etkin bir harekete geçme yolu olarak da Yenibiris.com’a girmelerini tavsiye ediyor. Bekleme yapmak yerine Yenibiris.com’un portföyündeki binlerce şirketin yüzbine yakın iş imkanı içinde, beklentilerini karşılayacak yeni bir iş fırsatına sahip olmayı öneriyor. Mutsuz ortamlarda sıkışıp kalmak ya da iş bulamamaktan yakınıp durmaktansa, Yenibiris.com’da özgeçmiş hazırlayıp, ilanlara başvuru yaparak yeni bir hayatı yakalamanın mümkün olabileceği vurgulanıyor.

Bekleme yapmaktansa iş hayatındaki fırsatları yakalamak için www.yenibiris.com'a tıklayabilirsiniz.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

YÜKSEKLİK KORKUSU VE PAUL AUSTER

2012-02-02T23:59:00.000+02:00

Paul Auster, sevgili başbakanımızın esip gürlemesiyle anlı şanlı milletimizin zihninde en azından bir yer edinebildi. Malum başbakanımız tarafından eziklenmiş olsa bile, bu zihinsel jimnastik Türk okuru açısından en azından merak uyandıracak talihli bir olaydı. Hemen Ömür Gedik'in basketbol şampiyonasında protestolar yükselmeye başladığında "Ayyyy, elaleme rezil oluyoruz," paniğine kapılmayınız lütfen. Zaten halihazırda, güzel ve yalnız ülkemde olup bitenlerle elaleme fena halde rezil olmuş durumdayız.

Velhasılı kelam ucuz politikayı bırakıp (yukarıda yazdıklarımla ucuz politikanın alakası yoktur) Paul Auster'ın en sevdiğim romanından bahsetmek istiyorum. Mr. Vertigo (Yükseklik Korkusu) yazarın 1994 yılında yayınlanan kitabı. St. Louisli bir yetim oğlanın (Walt), Yehudi Usta olarak bilinen tuhaf bir adamla çıktığı yolculuğu anlatır. Yolda bir parça kırsal Amerika'nın bir tablosu oluşmaya başlarken, biz okurlar belli bir disiplin (hatta bazen acımasızcasına duygusal tehditlerle) insanın suyun üzerinde, hatta havada yürüyebileceğini okuyarak şoklar yaşarız. Hatta bir süre sonra bizim de uçabileceğimizi düşünmeye başlarız. Ara sıra denemediğim şey değil.

Bu tuhaf kitapta en yalın gerçeklikle en masalsı hayaller en tuhaf kurguyla birleşir; ortaya insanın ufkunu açan bir metin çıkar. Kitaptan küçük bir alıntı:

"Kendin olmaktan vazgeçmeyi öğrenmelisin. İşte dönüm noktası budur ve sonrası çorap söküğü gibi gelir. Bedeninin buharlaşmasına izin vermelisin."

Zaten Auster'ın kahramanları kitabın başında hep başka bir şeydir, sonra adım adım başka bir şeye dönüşür ve bu ne iyi ne de kötü bir şeydir, sadece farklı bir durumdur, o kadar. Yükseklik Korkusu'nda da ailesi Klu Klu Klax tehdidi altında olan yetim Walt, yukarıdaki tavsiyelere uyarak sadece havada yürümekle kalmaz, aynı zamanda bütün ülkede büyük şöhret kazanır. Aslında Yehudi Usta'nın da tek ihtiyacı, gösterisine bir "yetenek" eklemektir.

Paul Auster'ı merak ediyorsanız ve okumakta zorlanıyorum diyorsanız, onu bu kitaptan başlayarak okuyun derim. Modern zamanın - zamanın ruhunun - en iyi gözlemcilerinden biri olan bu usta yazarı seveceğinizden eminim. Tavsiye ;)

ZENNE THE MOVIE

2012-01-18T15:09:00.000+02:00

Ahmet Yıldız'ı uzaktan tanırdım. Eşcinsel olduğunu açıkladığı için annesinin nefretini kazanıp babasının kurşunlarıyla gencecik yaşında yaşama gözlerini yuman Ahmet Yıldız... Güzel bir adamdı, biraz hiperaktifti, ama bir odaya girdiğinde bütün gözleri üzerine çekecek kadar ışıltılı, hatta görkemli biriydi. Yaşasaydı ne olurdu bilmiyorum; tek bildiğim onu etrafına yaydığı hayatla hatırlayacağım. Tıpkı bir yıldız gibi. Kayan bir yıldız belki.

Zenne filminin tanıtımları yaklaşık 2 ay önce dönmeye başladı. Açıkçası medya da ilgisini eksik etmedi. Hatta Ahmet Yıldız cinayetine bile belki bu kadar ilgi gösterilmemişti. Tanıtımlarla ilgili tepkiler daha çok Ahmet Yıldız isminin kullanılmasına (sömürülmesine) yönelikti. Oysa ben böyle bir konunun sinemada işlenmesinin, dramatik etkisi sayesinde daha büyük kitlelere ulaşacağına inananlardanım. Filmi festivalde gördüklerini, sinemasal açıdan hiçbir değeri olmadığını söyleyenler de vardı. Kendi gözümle görmeden karar verme gibi bir yanım olmadığından, bu eleştirilere de kulaklarımı kapattım. Hatta baş kahramanlardan "Can'la Ahmet, nasıl oluyor da bir anda canciğer kuzu sarması oluyor?" eleştirisi vardı ki camiayı bilen herkes bunun cevabını hakkıyla verebilir sanırım.

Ve dün akşam Zenne'yi seyretmeye gittim.

Filmi, ben yönetmen olsaydım... gözüyle seyretmeden edemedim. Çünkü...

Devamlılık hataları çok amatörceydi, daha filmin en başından öyle bariz devamsızlıklar vardı ki sonrasındaki hataları yakalamaya programlanıyor insan. Örneğin bir sahnede Can'ın kopçası açık, sonra kapalı, sonra yine açık gibi...

Tilbe Saran (Can'ın annesi), Jale Arıkan (Can'ın teyzesi), Tolga Tekin (Can'ın ağabeyi), Rüçhan Çalışkur (Ahmet'in annesi) gibi oyuncular, müthiş anlar yaratmışlar, Ahmet'i oynayan Erkan Avcı ve Can'ı oynayan Kerem Can sanki filmin ortalarından sonra daha bir açılıyorlar, ama casting konusunda daha iyi bir seçim olabilirdi ya da yönetim biraz zayıf kalmış olabilir. Ama dediğim gibi... Örneğin Can'ın ağabeyi Cihan'ın askerlik sonrası travmalarının patlaması sayılabilecek balkon sahnesi, yarattığı gerilimle içimin titremesine neden oldu.

Araya serpiştirilen hayal sahneleri (genellikle Can'ın dans ettiği hayal dünyası) hem sanat yönetimi açısından zayıftı (bunda Kerem Can'ın kötü dansı da etkili) hem de hikayeye anlamlı bir katkı sağlamıyordu.

Amma velakin...

Birbirini tanımayan üç insanın hikayelerinin birleşip, sıkı olmasa da samimi bir dostluğa giden yolda başlarına gelenleri üst üste inşa eden hikaye örgüsüne bayıldım. Ahmet Yıldız cinayetini bilen herkes hikayenin nasıl biteceğini biliyor sonuçta. Yine de sinema izleyicisinin çok kolay anlayabileceği neden sonuç ilişkileriyle gerilim o ana kadar taş üstüne taş konarak artırılıyor, hayatın birçok anına temas ediyor.

Ahmet'in "ataerkil" annesi Kezban'ın "iktidarsız" kocasına duyduğu nefret, oğlunda hissettiği şeyin gerçek olması korkusuyla başka tür bir nefrete dönüşüyor.

Can'ın şehit asker eşi olan annesi, büyük oğlunun askerlik sonrası yaşadığı travmalar da eklenince küçük oğlunun askerlikten kaçmasını, dolayısıyla eşcinselliğini destekliyor. Dolayısıyla zaten romantik biri olsa da bir parça çatlak olması kaçınılmaz bir "mıntıka" yaratıyor.

Danny, geçmişindeki talihsiz olayın suçluluğunu içinden atamazken, Ahmet'in yaşadığı ikilemi önce anlamasa da onun hayatını kurtarmayı, dolayısıyla geçmişinden getirdiği acıyı bir nebze olsun hafifletmeyi amaç ediniyor.

Can, tam da Armistead Maupin'in Kent Masalları (arşiv) serisinin 2. kitabında kimliğinin aslında hayata bir engel olmadığını anlamasıyla "aydınlanan" eşcinsel karakteri gibi, her ne kadar açıkça ortaya koyup savunsa da cinsel kimliğinin ezikliğiyle hayata tutunmaya çalışıyor.

Buna benzer daha birçok anlar bütünü var filmde. Askerlik karşıtı duruş da filmin en belirgin parçalarından biri. (Ve evet, Alman Spiegel dergisinin yazdığı gibi, TSK'nın elinde dünyanın en büyük eşcinsel porno arşivi var.) Belki filmi eleştirenlerin hissedip dile getiremediği de bu karmaşık gibi görünen ilişkiler ağı. Belki araya girip (hayal sahneleri gibi) izlerken konuya "yabancılaşma" duygusu veren sahneler olmasa (ya da bunlar anlamlı bir şekilde kullanılsa) çok daha akan bir olay örgüsü yakalanabilirdi.

Gelin görün ki özellikle filmin 2. yarısından itibaren hem rahatlayan oyunculuklar hem de artan duygusal gerilimle, gözlerimin yaşarmasına, sonlara doğru yanaklarımın ıslanmasına ben şahsen kendim engel olamadım. Engel olmaya çalıştığım da söylenemez zaten. Denesem bile elimden bir şey gelmezdi.

Özetle, muhtemelen daha büyük imkanları olsaydı teknik açıdan çok daha özenli bir film ortaya çıkabilirdi. Yine de bütün eleştirilere (ve dahi eleştirilerime) rağmen, Ahmet Yıldız cinayeti üzerinden toplumdaki homofobinin çok daha geniş kitlelere gösterilmesi, üstelik dizi izleyerek modernleşen güzel ve yalnız Türkiyemin dramatik etki sayesinde böylesi bir nefret üzerine biraz olsun düşünmesi açısından bu filmin sinemada yeni eşcinsellik hikayelerine yol açacağına inanıyorum. Her ne kadar eleştirilse de filmin tanıtımı bu kadar yoğun yapılmasaydı, daha önceki birçok iyi niyetli yapım gibi bu filmin de güme gitme tehlikesiyle karşı karşıya olduğu unutulmamalı.

Dediğim gibi bütün falsolarına rağmen hikayenin kurgusu, can yakan sahneleri ve homofobinin bir annenin kendi oğlunu öldürtmeye kadar varan bir nefrete nasıl dönüşebildiğini görmek için bu filmi mutlaka izleyin. Daha iyilerinin yapılması ve Türkiye'de hasır altı edilmeye teşne böylesi konuların daha geniş kitlelere yayılması umuduyla izleyin.

Ve gencecik yaşında en parlağından bir yıldız gibi bu hayattan gelip geçen Ahmet Yıldız'ı (ve daha nicelerini) düşünün... Pırıl pırıl hayatların sönmesine değer mi? diye düşünün... Her tür ayrımcılığa karşı durabilmek için kendinize bir gerekçe daha edinin.