ONLY eS

just photos

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Tue, 25 Feb 2020 09:27:00 +0000

Cześć, czołem w ten u mnie słoneczny wtorek!

Kilka tygodni temu odwiedziłam Polskę i oczywiście z niezastąpioną Connoisseur of Last Looks zrobiłyśmy kilka ujęć.

Jak zwykle jest to dla mnie mega dobra praca. Nic tylko czekać aż Aga odwiedzi mnie w Londynie.

Poniżej znajdźcie efekty naszej pracy:

shhh, ekhmmm // Sharm El Sheikh //

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Wed, 12 Feb 2020 10:47:00 +0000

Długo się zbierałam do napisania tego postu.
Nie bardzo wiedziałam jak zacząć. Szkic miałam już skończony na lotnisku w Egipcie. Jednak czekałam na kilka spraw, które musiały dobiec końca.
Z racji, iż był to nasz drugi raz w Egipcie, doszłam do wniosku, że najlepszym sposobem będzie post, w którym będę porównywała dwa miasta.
Skłoniło mnie do tego WIELE, wiele czynników.

Pierwszym wyborem była Hurghada. Byliśmy tam w zeszłym roku w marcu, na zaledwie kilka dni (5). Drugi wypad był do Sharm El Sheikh, tym razem chcieliśmy jechać na dłużej, więc wybraliśmy się na 8 dni w czasie świątecznym. Idealna ucieczka przed jesiennym Londynem w grudniu.

Zacznijmy porównanie.

Hurghada Minimark Resort& SPA(4*)
VS
Sharm El Sheikh Oriental Rivoli Hotel&SPA (5*)

1. STANDARD HOTELU

Hurghada

Mieliśmy pokój w głównym budynku. Standard był średni. Nic ciekawego. Łóżko słabe, z dwoma materacami. Średnio nam się to podobało. Łazienka niezbyt czysta, nie zachęcająca do korzystania.

Gdy przylecieliśmy obsługa od razu zaprowadziła nas do pokoju.

Pierwsze wrażenie: recepcja, windy, schody - to było super. Gorzej z pokojami.

Woda w basenach była zimna, ale nie lodowata. Fajny basen dla dzieci (jeżeli ktoś patrzy pod tym kątem). Prywatna plaża przy hotelu! Fajne leżaki. Plaża mała, z pomostem, dojściem do łódek.

Sharm El Sheikh

Gdy przylecieliśmy (około 3 nad ranem) musieliśmy wykupić pokój na jedną noc. Niestety nie pomyślałam, iż będziemy musieli aż tyle dopłacać (70$) jednak jak mus to mus. Było to moje niedopatrzenie. Doba hotelowa wygodnie zaczyna się od godziny 14. Zatem do tego czasu musieliśmy zostać w pokoju "zastępczym".

Pierwsze wrażenie hotelu? WOW. Przy porównaniu z wcześniejszym ten naprawdę był na wypasie. Sam hol główny już nam się podobał (no może oprócz tandetnej, PRLowskiej choinki).

Pokoje były naprawdę dobrego standardu.

Baseny w obiekcie z lodowatą wodą (żaden nie był podgrzewany jak było podane w opisie). Baseny ok, ale bez zachwytu. Kilka atrakcji (wodospad, fontanny) nie działały.

2. OPIS NA BOOKING.COM VS RZECZYWISTOŚĆ

Hurghada

To był nasz pierwszy wyjazd all inclusive i nie bardzo wiedzieliśmy czego się po nim spodziewać. Po sprawdzeniu opisu na booking.com nie spodziewaliśmy się cudów. Jednak miło się zaskoczyliśmy.
Wszystko tak jak w opisie. Standard strefy SPA bardzo miły dla oka. Nie narzekaliśmy na nic, oprócz alkoholi serwowanych z plastikowych butelek. Już teraz wiemy, że standard all inclusive w tych rejonach nie jest zbyt exclusive.
Jedzenie jest całkowicie nie w moim guście. Jednak nie było miarkowania. Mogło się chodzić nawet 1000000 razy po dokładkę (to ważne dla Łukasza) . Śniadania były fajne i dobre. Omlety ze świeżymi dodatkami.
Wszystko podawane w bardzo fajny sposób. Bardzo na plus. Jednak jeżeli chodzi o smak, to totalnie nie jest jedzenie dla mnie. Muszę zauważyć, iż to kwestia gustu, smaku. Ja lubię po prostu inną kuchnię.
Jeden z barów był otwarty 24h, inne do 22. W każdym przypadku all inclusive działało.

Sharm El Sheikh

Tutaj zatrzymam się na dłuższą chwilę. Z racji, że już mniej więcej wiedzieliśmy czego się spodziewać, wiedzieliśmy też na co zwrócić uwagę przy rezerwacji. Wyjeżdżając na tyle dni chcieliśmy mieć : siłownie, bar otwarty całą dobę, prywatną plażę, jedzenie bez ograniczeń.
Takimi wytycznymi kierowaliśmy się wyszukując hotelu. Takie też wytyczne tenże hotel spełniał (na stronie internetowej).
Siłowni w tym hotelu nie ma. Prywatna plaża? A i owszem, jednak trzeba zaznaczyć, że trzeba do niej dojechać busem bądź dojść na pieszo. Jeden z basenów miał mieć podgrzewaną wodę, niestety nie doszliśmy do tego który to, ponieważ woda w basenach była lodowata.
Najważniejsze, jeżeli chodzi o opcje all inclusive. Bar dla osób z opcją all inclusive był otwarty do godziny 23. Jeden z barów był otwarty 24h, jednak za trunki trzeba było płacić.
Jedzenie.
Śniadania bardzo ubogie, jedzenie monotonne, niesmaczne. Na tle hotelu z Hurghady wypadł bardzo źle. To jednak byłoby do przełknięcia. Porcje, które nam serwowano, były małe nawet dla mnie. Co dopiero dla dorosłego prawie dwumetrowego mężczyzny. O dokładkę mięsa próżno było prosić.

3. PRACOWNICY

Hurghada

Nie ma nic lepszego jak umilenie czasu dzięki dobrej obsłudze.

Pewnie się ze mną zgodzicie, że nawet jeżeli standard obiektu jest średni to obsługa może nadrobić.

Ludzie w Minimark byli wspaniali. Wszyscy uśmiechnięci, pomocni, nie oczekujący (aż tak) czegoś w zamian. OBSŁUGA HOTELU ROZMAWIAŁA PO ANGIELSKU! Może wydawać się to prozaiczne, jednak jakże ważne!

Ci ludzie naprawdę umilili nam pobyt. Aż chciało się wracać.

Sharm El Sheikh

Od samego początku mieliśmy problem z porozumieniem. Niestety obsługa hotelu ledwo składała zdania w języku angielskim, jeszcze gorzej było ze zrozumieniem.
Obsługa była niemiła. Widać było, że mają problem, iż wszystkie organizacyjne sprawy załatwiała kobieta. Patrzyli się na mnie w sposób, który starałam się ignorować, ponieważ czułam się nieswojo.
Naprawdę przez 8 dni pobytu, dałam im duży kredyt zaufania. Wiele szans, które zaprzepaścili.
Tak jak wspomniałam powyżej, obsługa może podnieść standard, w tym przypadku zdecydowanie go zaniżyła.
Animatorzy (niektórzy) byli mili i widać było, że próbowali zadowolić klienta. Jednak niestety dwie osoby , przy całym tuzinie innych nie zmieni mojego zdania.
Nawet przy wykupie wycieczki na Kanion obsługa była bardzo marna. Dzięki nim tą wycieczkę wspominam bardzo źle.

4. OPŁATY

Hurghada

Hurghada jest zdecydowanie droższa niż Sharm El Sheikh. Tam w przeciągu 5 dni wydaliśmy więcej niż w przeciągu 8 w Sharm.

Jeżeli chodzi o opłaty za hotel, wszystko było w umiarkowanej cenie. Wycieczkę wykupiliśmy na last minute, koszta normalne, jednak nie małe.

Za hotel z przelotem płaciłam przed przylotem. Nie było żadnych problemów po przylocie. Recepcja była zorganizowana i wiedziała kto przyjeżdża o której i gdzie ulokować ludzi.

Sharm El Sheikh

Samo miasto jest tanie. Problem był gdy musieliśmy się zameldować w naszym docelowym pokoju.

Przy braku komunikacji jest to dodatkowy kłopot.

Przed przylotem hotel pobrał 2 opłaty: 1. 62,04$ 2. 74,52$ .

Przy zameldowaniu okazuje się, że nie muszę dopłacić różnicy tylko wpłacić całość za pobyt. Podobno polityka firmy jest taka, iż tą zaliczkę zwracają do 10 dni po przylocie.

Był problem, ponieważ hotel pobrał 2 różne zaliczki z mojego konta. Recepcja próbowała mi wmówić, że zabookowałam 2 razy pobyt i ten 1 nie doszedł do skutku. Musiałam udowadniać swoją rację. Naprawdę nie wiem ile razy byłam zmuszona dopytywać o zwrot oraz potwierdzenia przelewu. Kierownik recepcji zapewnił mnie, iż przed opuszczeniem hotelu zwrot będzie na moim koncie. Niestety tak nie było. Kilka razy zmieniali swoją wersję, a przy braku zrozumienia nie było możliwością porozumienia się. Byłam już tym zmęczona.

Prz wymeldowaniu zapytałam raz jeszcze o moje pieniądze, po czym powiedziano mi, że zostaną one zwrócone do 48 godzin, gdy zapytałam się o potwierdzenie, zmienili wersje na 72 godziny.

Byłam przekonana, że zwrotu nie otrzymam, jednak nie chciałam tak tego zostawić.

Po wysłaniu 3 maili i zagrożeniu policją, pieniądze wróciły na moje konto (22.01).

5. MIASTO

Hurghada

Miasto jest moim zdaniem straszne. Bieda, ubóstwo. Jadąc tam na wakacje, dobrze jest zostać w hotelu i korzystać z wycieczek oferowanych przez hotel.

Sharm El Sheikh

Bardzo fajna zatoka, super linia brzegowa. Podobało nam się tam. Naama Bay wygląda naprawdę bardzo fajnie. Gdyby jeszcze ludzie porozumiewali się w języku angielskim, byłoby super.

Podsumowując. Czy wrócę? Na pewno na jakiś czas mamy dość Egiptu. Na pewno jest to tania opcja na ciepłe wakacje w te zimne dni. Damy szansę jeszcze innym kurortom, ale nie w najbliższym czasie.
W moim porównaniu wygrała Hurghada, tylko dzięki ludziom. To oni są motorem napędzającym turystykę.
Wydaje mi się, że Egipt jest dobry na wypoczynek i 5 dni całkowicie wystarczy.

Dalsze plany wycieczkowe? Ojjj w tym roku są dość obfite. Aż nie mogę się doczekać.

Tym którzy dotrwali do końca serdecznie dziękuję.
Jest to najdłuższy post na tym blogu :D

Second time in Rome

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Wed, 15 Jan 2020 01:30:00 +0000

To będzie krótki wpis.

Po raz pierwszy włoskie miasto mnie zawiodło. Może nie miasto, a pogoda w mieście.

Ileż pogoda może zepsuć z wycieczki? Prawie wszystko...

To był mój drugi raz w Rzymie, Jego pierwszy. Taki mały trip na Jego urodziny. Zawsze chciał tam jechać, zachwycony historią, zaciekawiony Koloseum. Czy jest tak jak w filmach :)

Wycieczka odbyła się w listopadzie. Teraz wiem, że to słaby termin na odwiedzenie tej części Włoch.

Akurat nam się tak (NIE)udało, że przez cały czas gdy tam byliśmy (5 dni) padało. Lało niesamowicie. Pogoda była straszna. Było zimno, mokro i nieprzyjemnie.

Pierwszy raz w Rzymie byłam 5 lat temu, w grudniu. Pogoda wtedy była cudowna. Słońce, temperatura około 20 stopni Celsjusza. Od wtedy wiedziałam, że chcę tam wrócić. Przecież wszystkie drogi prowadzą do Rzymu.

Za moim pierwszym razem zobaczyłam wszystko co trzeba, zatem tym razem był chill.

Nie musieliśmy chodzić z listą do odhaczania zabytków.

Wiecie w takich miejscach bez listy się nie obejdzie, nawet dla takich przeciwników biegu po zabytkach jak my.

Ale chciałam pokazać Jemu miasto. Piękne uliczki, najważniejsze miejsca. Nie wchodząc niepotrzebnie do wszystkich napotkanych "atrakcji".

Jak może i wiecie w Rzymie najwięcej do zobaczenia jest pod gołym niebem.

Gdy pogoda nie dopisuje, jest dość ciężko. Jednak gdy jest nieustanne zerwanie/oberwanie (jak zwał tak zwał) chmury jest to uciążliwe i nie daje ŻADNEJ satysfakcji.

Całe Forum Romanum było podtopione, nie dało się chodzić. Uliczki, te kamieniste były śliskie i niedostępne, a te ze szlaką były niczym bagno.

Jak pogoda może zepsuć wycieczkę? Najbardziej.

Ten wpis jest tylko po to aby pokazać, jak jesteśmy zależni od sił wyższych.

Co może się nie udać, a jest totalnie niezależne od nas.

Oczywiście nie skreślam Rzymu, tym bardziej Włoch! Jestem niezmienną fanką tego kraju.

Jednak muszę napisać, że to była najsłabsza z naszych wspólnych wycieczek. Dotychczas.

Czas pokaże co dalej, bo plany są ambitne jak na to co szykuje dla siebie na ten rok.

P.S: : na spokojnie, doczekacie się i wpisu z postanowieniami noworocznymi , czy też z postanowieniami na ten rok. Wszystko w swoim czasie.

A jak narazie łapcie kilka zdjeć z Rzymu

First session in London

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Wed, 04 Dec 2019 01:22:00 +0000

Dawno, dawno temu...
Generalnie mam te zdjęcia już jakiś czas, oczywiście nie miałam czasu na ich wstawienie (kolejna wymówka).
Sesja była robiona jakoś na koniec sierpnia. Ostatnie podrygi londyńskiego "lata".
Ujęcia wykonała wspaniała Aleksandra Królikowska
Podlinkowałam Wam fp tejże super kobietki.
Miejscówka mega oklepana, jednak co chwila dzieją się tam najróżniejsze rzeczy, dzięki którym tło nie jest nudne, nijakie i jednolite. Mowa tu oczywiście o okolicach Shoreditch, Hoxton, gdzie upust swoim talentom dają najróżniejsi grafficiarze, a forma reklamy billboardowej jest na równie wysokim poziomie artystycznym.

Możecie się zastanawiać czemu zdjęcia? Ani ona wysoka, ani szczupła, z urody to nie wiadomo.
Odpowiedź jest prosta, ja to najzwyczajniej lubię.
Nie marzą mi się wybiegi, okładki czy autobusy z moją twarzą. Lubię pozować, czuję się w tym pewnie i można powiedzieć, że spełniam się po części.
Nie lubię mieć nakładanych dużych filtrów, nie czuję potrzeby być przerabiana.
Mogę być taką Sarą, trochę wariatką co lubi się uśmiechać i jest zawsze gotowa do działania.

Co tu więcej pisać? Chyba nic, to ma się oglądać :)
Miłego!

mądre i mniej mądre decyzje

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Mon, 07 Oct 2019 08:05:00 +0000

Urlop zaczął się całkiem zacnie.

Kiedy to po dotarciu na lotnisko Gatwick podeszłam do bankomatu aby wypłacić Euro.

Bo przecież można i tam a Revolut podobno pobierze mniejsze opłaty.

Okazało się, że bankomat chce mnie skasować z jakieś 12 funa więc wciskam najspiesznej REZYGNUJE i bang... pieniędzy nie było fizycznie i ubyło na koncie.

Oszołomiona zdarzeniem poszłam o poradę do Pana pracującego przy tym kantorze, ponieważ bankomat należał do owej firmy. Przemiły Pan wytłumaczył mi że czasem tak się dzieje i nie mam się stresować,ponieważ do 7dni pieniądze zostaną mi zwrócone. Przecież to nic takiego ...

DO 7 DNI ??? JA SIĘ PYTAM?!

Cała w stresie ruszyłam w kierunku Whaterspoon gdzie mój niezastąpiony partner zna sposób na ukojenie moich nerwów, zamówił mi cydr.

Niestety, cydr nie był wystarczający, ale jak to stwierdził Łukasz: " pytałem o shoty, niestety nie mają koncesji".

No cóż, próbował.

Popijając raz po raz mój trunek, sprawdzałam co chwile aplikacje.

Całe szczęście przy 100200 odświeżeniu aplikacji operacja wypłaty gotówki została anulowana a ja tym samym ucieszona-moja pula na relax, chlanie i żarcie została przywrócona na konto.

Jednak moje przygody dopiero się zaczęły.

Otóż chcąc być piękna na wakacje postanowiłam udać się do kosmetyczki na LVL. Wiecie to takie podkręcanie i farbowanie rzęs, lifting. Nie wzięłam pod uwagę mojej alergii na chemiczne farby...

Stwierdziłam, że powinno być spoko.

No i było spoko... jak lubisz wampirzy look. Z takimi oczami spokojnie mogę dorównać Rozpruwaczowi z Monterey.

No cóż.

Muszę znaleźć w Londynie gdzieś naturalną henne w salonach!

Po dość długim i niezbyt udanym locie liniami Norwegian dotarliśmy w końcu na miejsce!

Moje oczy wyglądały coraz gorzej, swędziały strasznie, na dodatek zaczęłam mieć katar z nosa, ból gardła i kichać.

Peerfectoo!

Przybyliśmy na lotnisko o 4.40 rano. Niestety pierwszy bus do Kassioppi (miejsca, w którym się zatrzymaliśmy) odjeżdża w niedzielę o .......9! Zatem następne 4 godziny przesiedzieliśmy na stacji busów.

Ja sobie pospałam, próbowałam ratować oczy kroplami Ale średnio to wyszło.

Dotarliśmy na miejsce, super gorąco! Staramy się znaleźć nasza chatę.

Podobno mamy szukać Janusza. To jest coś prawda?

Byłam przekonana, że chodzi o jakiegoś Polaka po 50tce. Jednak nie, Janusz jest miłym, greckim staruszkiem. Opowiadał, że był kilkakrotnie w Polsce.

Bo kilku kurtuazjach, w końcu zostaliśmy sami.

Uff, padałam na twarz z wyczerpania, ale nie lubię tracić czasu i nawet przy złym samopoczuciu chcę wycisnąć jeszcze trochę sił witalnych.

Wzięłam szybki prysznic, przynajmniej tak myślałam, gdyż jak wróciłam do pokoju Łukasz spał. Wyszłam zatem sama w poszukiwaniu sklepu.

Gdy wróciłam obudziłam Starego i poszliśmy zapoznać się z okolicą.

Kassioppi to bardzo urokliwe miasteczko. Niegdyś wioska rybacka, przekształciła się w turystyczną oazę.

Całe szczęście nie ma tam kolosów all inclusive. Jednak kilka fajnych, otwartych do późnej nocy barów, kilka bardzo dobrych restauracji, kawiarni, no i te widoki...

Ohh nawet teraz się rozmarzyłam wspominając.

Pierwszego dnia nie było dane nam się pluskać w morzu, moje samopoczucie bardzo się pogorszyło. Dostałam gorączki i światłowstrętu. Moja twarz prezentowała się gorzej niż niejednej Żulionetty.

Już kiedyś byłam w podobnej sytuacji, jak zwykle przez swoją głupotę. Robiłam okłady z rumianku, próbowałam zasnąć, ale..

Po 1 mieliśmy takich sąsiadów nad nami, którzy chyba przemeblowywali swój pokój co noc...

Po 2, te komary... nigdy nie byłam tak pokąsana jak wtedy.

Mamy z Łukaszem własny sposób zwiedzania, mianowicie pubowo-odkrywczy.

Oceniajcie, piszcie czy mówcie pod nosem co chcecie. My nie biegamy od jednej atrakcji do drugiej aby "zaliczyć" wszystko z listy. To mają być wakacje, a na wakacjach masz czuć się swobodnie i się relaksować.

Rozważaliśmy wypożyczenie skutera, ale Green Bus na Korfu funkcjonuje całkiem fajnie i plus jest taki, że jest całkiem tani.

Moje oczy po 3 dniach wróciły do normy, więc udało nam się zobaczyć całkiem sporo, z kilkoma niespodziankami po drodze, takimi jak jazda na stopa z niemieckimi robotnikami, wyproszenie z pubo-klubu, ponieważ obraziłam gust muzyczny "dj'a" czy też pomoc we wniesieniu około 200 kilowego, pijanego człowieka na 1 piętro.

Oczywiście picie co rano pysznej frappe, najlepsze owoce morza jakie jadłam do tej pory!

Przepyszne wina (oprócz tych na rozmarynie, hehe).

Godziny oglądania zachodów słońca i relaks przy basenie.

Muszę jednak stwierdzić, że na plaży nie potrafiłam się wychillować. Widoki zachwycają, jednak kamienista plaża nie daje ci odpoczynku. Oczywiście to moja subiektywna opinia.

To był nasz pierwszy raz w Grecji i zapewne nie ostatni.

Taki bardzo lajtowy tekst, jednak każdy z nas takich potrzebuje.

Wrzucam Wam kilka fotek, nie tkniętych przez żadne programy. Czyste, naturalne, prawdziwe...

P.S - jeżeli chcecie więcej widoków i zdjęć, zapraszam na swojego instagrama, gdzie mam osobny instastory z każdej wycieczki INSTAGRAM

just you

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Sun, 01 Sep 2019 11:49:00 +0000

Lubimy obwiniać wszystko, wszystkich o nieszczęścia, które nam się przydarzają. Wszelkie niepowodzenia, wszystkie potknięcia, całą odpowiedzialność za nie zrzucamy na innych.

Nie chcemy się przyznać, czy też przyjąć do świadomości, że za wszystkie porażki oraz sukcesy odpowiadamy my!

Los nas wynagradza albo karci. Podobno jesteśmy sumą naszych sukcesów i PORAŻEK.

Ileż jest prawdy w przysłowiu: "jak sobie pościelisz tak się wyśpisz".

To jak żyjemy, ile wkładamy wysiłku w TO życie i jak się w nim poruszamy, daje nam obiektywny obraz.

Wskaźnik naszego szczęścia jest w naszych rękach.

Zatem, jeżeli się obijasz, nie angażujesz, los nie da ci nic w zamian, tylko soczyste wpierdol. Od ciebie zależy czy się podniesiesz i z jakim skutkiem.

ty, ty, ty, ty, ty . . .

Jeżeli szukasz dróg na skróty, mogą ci się opłacać lecz tylko powierzchownie i na chwilę.

Boli...ale jak nie wynosisz z tego wniosków to kolejna porażka czyha tuż za rogiem.

Nie możesz obarczać ludzi za swoje niepowodzenia. To twoje czyny, to ty podejmujesz decyzje i to ty powinieneś wziąć za to odpowiedzialność.

A jeżeli...znowu w życiu ci nie wyszło... no cóż, spójrz w lustro i zacznij bić sobie BRAWOOOO.

Zacznijmy interesować się swoim życiem, a będzie ono łatwiejsze.

Oczywiście ile ludzi na świecie, tyle pragnień, a może i więcej.

Jedni chcą kariery, inni rodziny, każdy ma inne ambicje, bądź ich brak.

I chociaż sama staram się szanować (poniekąd) każdą waszą decyzje, to z ich zrozumieniem jest już trochę gorzej.

Co do sukcesów, z nimi problemów jakoś nie ma.

Co niektórzy potrafią ustawiać się po podpis pod nimi w kolejce. Niekoniecznie muszą być one twoje. Przecież każdy dodał swoje ziarenko.

Taka bzdura aż przyprawia mnie o drgawki. Z nerwicy rzecz jasna.

Uwielbiamy przypisywać sobie sukcesy innych.

Najlepiej robią to , tzw "liderzy". Zahaczam tu o ten typ człowieka, ponieważ na nim najlepiej widać wszystkie te cechy.

Na samym początku, chciałabym rozróżnić dwa typy LIDERA:

1. taki który próbuje udowodnić, że nim jest na wszelaki sposób

2. taki który nim jest.

Liderem człowiek musi się urodzić, to za nim powinny iść tłumy, jednak on te tłumy powinien odpowiednio wspierać. Karcić i nagradzać prawidłowo. Słuchać i doradzać. Być dobrym w swojej dziedzinie. Być dla ludzi.

Nie znam wielu liderów. Za to znam wielu ludzi, którzy sami o sobie tak twierdzą.

Przykre? No cóż, prawdziwe.

Rzecz jasna "liderzy" o których powyżej mowa nie są typami pracoholików. Bardziej odtwórczych jełopów, którzy nie wiedzą co ze sobą zrobić.

Jednak, chciałabym podkreślić, iż żadnym ekspertem nie jestem.

Moja opinia na ten temat, jak i wiele innych jest dość stronnicza.

Uważam, że tylko ludzie słabi szukają winnych oraz przypisują sobie nie swoje zasługi.

A my jako społeczeństwo jesteśmy niedojrzali i niewiarygodnie subiektywni, skąd bierze się ogrom niespójności.

Marzeniem byłoby abyśmy zaczęli się starać, próbować rozumieć innych.

działać.

Wyciągnąć wnioski ze swojego zachowania, przyznać się do błędu i PRÓBOWAĆ być lepszym.

Musimy pamiętać, że w tym wielkim aglomeracyjnym społeczeństwie, jesteśmy samotnymi jednostkami.

Każdy jest wyjątkowy, na swój sposób.

Jak zacząć dostrzegać siebie?

Wystarczy spojrzeć w lustro i zacząć myśleć.

było, było i się zmyło

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Fri, 21 Jun 2019 18:02:00 +0000

Coś się kończy, coś się zaczyna... Czas biegnie totalnym sprintem, a Ty nie potrafisz tego ogarnąć? Spokojnie! Nie jesteś sam.

Jeszcze niedawno zaczynałam magisterkę, pamiętasz Aga? Jeszcze przed chwilą trzeba było składać dokumenty na kierunek, a już za chwile kończyłam go i podchodziłam do obrony.

Dzięki Aga za moje magisterskie życie-bez Ciebie nie dałabym rady ❥ .

Coś się kończy, a coś zaczyna. Ów dnia mieszkasz w jednym miejscu, następnego w innym.

Jak chcesz możesz żyć gdzie CHCESZ, takie mamy udogodnienia w tych czasach.

Jednego dnia możesz być programistą w firmie informatycznej, drugiego artystą na scenie stand up.

W tym życiu możesz być kim zechcesz. To zależy tylko od nas samych, podobno.

Ostatnio przeczytałam horoskop dla osób urodzonych 13 czerwca, czyli tak jak ja. Śmieszne to takie, ale zgadzało się dużo rzeczy. Dobrze uogólnione wady i zalety, słabe i mocne strony. Lubię czasem poczytać takie rzeczy. Wiecie, najczęściej na kiblu w robocie.

Ten wspaniały horoskop zmusił mnie do refleksji (generalnie zmusić mnie do refleksji jest niezwykle łatwo, wystarczy źle postawiona pauza w rozmowie). Te moje refleksje były skierowane oczywiście na tory wadliwości produktu - ten produkt to ja, rzecz jasna. Tak sobie zaczęłam kminić, ok, to znam swoje wady, wiem, że nierzadko jestem takim leniuchem i wiem też, że jakoś nie robię nic żeby to poprawić. Wieem, wiem. Zaraz tutaj zaczną pomrukiwać pod nosem moi najbliżsi, że to nieprawda bla bla bla. Wiecie każdy ma swoje standardy. I dobrze, bo jak się w sobie coś nie podoba to jak już odkryjesz co, to już pierwszy krok do przełomu. Taka moja opinia.

Wracając do mojego lenistwa, dla mnie to takie omijanie niektórych punktów. Od diety po pisanie, od nauki po spanie. Tak to wygląda.

Oczywiście mogę to nazwać po prostu brakiem sił, po wyczerpującym dniu pełnym wrażeń, których mi przysparza moja nowa, wspaniała praca... ekhm.

Oczywiście mogę to zrzucić na niedoczynność tarczycy, Hashimoto, czy inne ciekawe dolegliwości, które czepiają się mnie jak rzep psiego ogona.

Jednak... jednak ja nie lubię wymówek. Coś się zepsuło to znamy winnego. Tak to wygląda, jest problem i jest przyczyna. Proste jak 2x2.

Zatem jak możesz człowieczku robić wszystko, to przestań być leniwcem a zacznie to wszystko tobie wychodzić. To tyczy się każdego z nas.

Coś się kończy a coś zaczyna.

Jednego dnia masz 21 lat a za chwile 28. Czas spi****dala nieubłaganie.

Dobrze, że chociaż melanże co roku mam dobre!

Wypije za to i dziś!

Cheers!!!

small things

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Wed, 12 Jun 2019 16:04:00 +0000

Lubię małe rzeczy, małe niespodzianki, małe przyjemności.

Wolę być zaskoczona po stokroć małą, spersonalizowaną sprawą aniżeli czymś wysoce budżetowym.

Nie zrozumcie mnie źle, lubię trochę blichtru. Mam pewne zachcianki, ukierunkowane co do niektórych rzeczy :D

Jednak jeżeli chodzi o większość – preferuje te od serca i z przemyśleniem.

Nie od dziś wiadomo, że ubóstwiam planować! Więc dla mnie coś zaplanowanego, przemyślanego – to jest to!

Wycieczka rowerowa, zwiedzanie nowych kątów, piknik, śniadanie do łózka…

Jak chcesz mnie udobruchać – masz tu podstawy.

Już za chwilę moje 2 8 u r o d z i n y. Tak, tak. Dwa lata i złą sławą owiana trzydziestka.

Tak sobie pomyślałam czego bym sobie życzyła, co bym chciała zrobić w tym dniu.

Bo wiecie, rok w rok moje urodziny są celebrowane zacnie! Rok w rok była jakaś skąpana w alkoholu imprezka. Od zawsze spędzałam ten dzień z tymi, których chciałam wtedy widzieć obok siebie.

Ten rok będzie inny.
Nie ma ze mną moich przyjaciół, nie ma miejsc, które znałam. Jest nowe otoczenie, którego wciąż się uczę.
Kiedyś urodziny były dla mnie czymś wyjątkowym, czymś na co się czekało z niecierpliwością.
Z roku na rok coraz rzadziej mam stan podniesionej celebracji. Zapewne to pewien etap starzenia.
Nie jest to jednak coś złego. Staram się przeżyć każdy mój dzień jako wyjątkowy. Nauczyłam się brać z każdego dnia coraz więcej i więcej. Pomaga mi w tym moja osobowość. Jednak bardzo ważne jest wsparcie moich ludzi.
Takim MOIM człowiekiem w tym MOIM teraźniejszym świecie jest MÓJ facet, który znosi wszystkie chimery, zachcianki i upartość (żeby nie było z nim też nie jest łatwo) .
Fajnie jest mieć osobę, z którą każdy dzień staje się łatwiejszy bądź trudniejszy, bo nie ukrywajmy, że nie zawsze jest kolorowo. Lubię różnorodność, więc się nie nudzę.
I chyba właśnie tego sobie życzę. NIENUDY! KOLOROWEGO ŻYCIA! Tak będzie fajniej

podróże

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Tue, 02 Apr 2019 16:11:00 +0000

Podróże...

te małe i większe. Wszystkie pokazują Ci nowe oblicze Świata. Nie znam osoby, która by nie chciała podróżować.

Ja kiedyś tylko o nich marzyłam, teraz mam szanse zwiedzać nie tylko palcem po mapie.

Co do standardu tychże wycieczek. Jedni lubią na bogato, innym starcza taki typowy basic.

Ja to jestem tak jakby na środku.

Od zawsze stroniłam od wszystkich opcji all inclusive. Przerażały mnie tym, że mogą zatrzymać Cię w hotelu, a Ty zamiast korzystać z uroków okolicy byłbyś niewolnikiem podawanych o danej godzinie posiłków.

Jednak trochę dorosłam i przekonałam się, że to takie wszystko w cenie, w niektórych miejscach jest wskazane.

Jakiś czas temu wraz z moim partnerem wróciliśmy z Egiptu, a dokładniej z Hurghady.

Impulsem do wyjazdu była nasza trzecia rocznica.

Bilety i hotel kupiłam trzy dni przed wylotem - serio czasem się na maxa opłaca. Nie był to wyjazd z biura podróży. Osobno zakupiłam bilety lotnicze i opcję all inclusive w hotelu.

Wybraliśmy to miejsce ze względu na całoroczne lato i nie aż tak daleką odległość z Londynu.

Pogoda była cudowna, choć niestety przez własną głupotę spaliłam się na totalnego raczka. Do teraz schodzi mi skóra z nóg. Bynajmniej.

Nie chciałabym tu oceniać standardu hotelu, z tego względu, że był to mój pierwszy tego typu wyjazd i ciężko mi się odwołać. Jednak jedno jest pewne, jedzenie i alkohol w takim miejscu jest średnie.

Co do jedzenia, to kwestia przypraw i stylu potraw. Nie było tak źle. Byliśmy tylko ciągle nie najedzeni.

Najwidoczniej za mało wiedziałam na temat lokalnych smakołyków.

Najsmaczniejsze były śniadania. Mój faworyt.

Alkohol. Na samą myśl mnie wstrząsa. Nie będę tu owijała w bawełnę. Lubię sobie wypić. Teraz, jak jestem już trochę starsza mogę napisać, że pije tak aby smakowało a nie tak, żeby mieć bombę (słuszny określnik bycia wstawionym).

Jednak tam mogło smakować tylko piwo. Wszystkie inne napoje procentowe były z plastikowych butelek - co od razu daje -100 na wejście, do smaku. Koktajle, cóż tego nazywać się tak nie powinno.

Taki standard nie był tylko w hotelu. Byliśmy w kilku barach, w których polewano tak samo.

Zatem przez cały wyjazd raczyliśmy się piwem i szotami, aby zniwelować większe zło.

Ostatnie dwa dni postawiliśmy na ouzo, które było w sumie najlepszym wyborem.

Poznaliśmy tam jednak wiele fajnych osób. Kilka osób z Wielkiej Brytanii, kilkoro z Polski.

Cała obsługa hotelowa była profesjonalna i bardzo przyjazna. Znali nas z imion, co jest bardzo miłe.

Co do wyjazdu all inclusive. Nie było to to czego oczekiwałam. Jednak na pewno spróbuje jeszcze kilka razy. Tak jak wspominałam na początku, w niektóre miejsca można się wybrać w taki sposób. Tym bardziej, jeżeli zależy Ci na totalnym odpoczynku.

Tak podsumowując, wolę jednak planować wszystko na własną rękę. Wynająć sobie jakieś mieszkanko, kupować na pobliskich targach. To mnie bardziej kręci.

Jak tylko mogę wybieram taką opcję.

Zatem komu w drogę ...
Jutro po raz drugi będę podziwiać Neapol, w którym jestem totalnie zakochana

hm

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Mon, 04 Mar 2019 15:47:00 +0000

Zastanawiałeś się kiedyś co jest dla ciebie lepsze?
Wstać rano czy w południe?
Zjeść śniadanie czy wyjść bez?
Ubrać dodatkową bluzę gdy za oknem szaleje wiatr czy postawić na niezły outfit?
Całkowicie przypadkowe przykłady.
Ja, zastanawiam się nad wieloma sprawami. Tymi ważnymi i tymi mniej.
Nie oznacza to jednak, że moje życie składa sie z samych niewiadomych.
Jestem przekonana, że ludzie, którzy poddają wątpliwości pewne niezgodności mają o wiele bardziej skomplikowane życie,
Ileż bym dała aby czasem przesadnie nie analizować sytuacji.
Pomijając to.

Co byś wybrał: stabilizację czy korzystanie z życia?
Mając 27 lat chciałbyś mieć już rodzine? Własny dom? Kota? Psa? Ogródek?
Czy postawiłbyś na podróże, życie pełnią tej jednej z setek chwili?

Ja, nie jestem gotowa na stworzenie rodziny. Oczywiście byłabym głupia zarzekając się, że nigdy to się nie zmieni. Nauczyłam się, że nie wiadomo co przyniesie kolejny poranek czy też zmierzch.
I chociaż uwielbiam planować i dbam o to aby moje idee wchodziły w życie z należytym porządkiem, lubię sam efekt zaskoczenia.
Lubię inwestować w siebie. Chcę robić to co kocham. Rozwijać sie. Poznawać. Doświadczać.
Chciałabym mieć wszystko naraz. Taki typ człowieka w gorącej wodzie kąpany.
Uwielbiam robić wiele rzeczy jednocześnie.
U mnie dość ciężko z cierpliwością. Próbuje się jej uczyć. Jeszcze długa droga przede mną i sądzę, że nigdy do końca tego nie opanuje. Jednak chciałabym choć jej uszczknąć.
Taka to już kolej rzeczy, chcesz znaleźć balans w życiu a znajdujesz się na samym początku po raz kolejny.

Photo: AW

Basic

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Tue, 05 Feb 2019 12:02:00 +0000

Otwierasz oczy, budzisz się. Jeszcze noc, ale czas wstawać...
Nieraz zastanawiasz się czy na pewno, nieraz robisz to automatycznie.
Już się przyzwyczaiłaś do tej rutyny. Prawie...

Ubierasz na siebie kolejno rzeczy, musisz się spieszyć, bo czas nagli. Te 5 minut dłużej w łóżku odbijają się czkawką.
Po 15 minutach jesteś prawie gotowa do wyjścia. Całe szczęście nie musisz nakładać na siebie tony makijażu. Wystarczy lekko podkreślić oko. Dziękujesz za to w duchu, bo o której byś musiała wstać, żeby zrobić sobie full make up??! Otrząsasz się z tej strasznej myśli i automatycznie ubierasz kurtke i buty.
Droga do pracy jest dość krótka. Jednen z wielu plusów mieszkania w tej dzielnicy.
W pracy ta sama rutyna. Coś do czego nie możesz się przyzwyczaić, chociaż... trochę ją lubisz?
Nie jest tak jak przedtem...
Obecna praca nie wymaga od ciebie dużego wysiłku. Jedyną różnorodnośćią są ludzie. Masz wrażenie, że pracujesz z jednostkami, którym nie potrzeba zbyt wiele do szczęścia.
To cię irytuje, próbujesz to zrozumieć, ale nie potrafisz. Jednak zastanawiasz się nad nimi, analizujesz ich spojrzenia.
Obserwujesz ich, niby każdy z nich jest inny.
Przecież w tak dużym mieście powinno być tyle osobowości. Nie potrafisz zostawić starych nawyków za sobą.
Twoja przeszłość cie nie ściga. Raczej ty ścigasz coś nowego.
Jesteś niecierpliwa. Chciałabyś mieć wszystko na już, na teraz.
Aktualnie uczysz się pokory i cierpliwości.
Z tym drugim wychodzi ci dość przeciętnie.
Zastanawiasz się czasem czy dobrze zrobiłaś zostawiając wszystko za sobą.
Zaczynając od nowa.
Jednak nie jest ci żal wcześniejszego życia. Irytuje cię fakt, że musisz zaczynać od początku. Z drugiej strony jednak jest to dla ciebie kolejne wyzwanie, które intryguje...

część pierwsza.
Wasza eS.

Stary rok, Nowy rok, Jedno życie

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Mon, 31 Dec 2018 12:30:00 +0000

Każdy to robi. Jedni oficjalnie, inni po kryjomu, niektórzy nienaumyślnie.
Każdy z nas robi sobie rachunek sumienia na koniec roku.
To jest jak z rozliczeniem podakowym - serio.
Zaczynasz się zasanawiać ILE i co udało Ci się zrobić.
LICZYSZ ile postanowień noworocznych zrealizowałeś/łaś?
Myślisz nad tym jakie chwile były dobre, mniej dobre czy najzwyczajniej w świecie chujowe.

Całe szczęście mamy Instagram, kóry nam w tym niezmiernie pomaga.

Wszystko nagrywamy, więc teraz możesz przejrzeć swoje całe życie w sieci. Za niektóre obrazki się wstydzimy, z innych jesteśmy dumni, Takie życie.

Ja sama dokumentuje prakycznie wszystko (czasem niestety) na intagramie. Taki nałóg...
I dziś również sobie go przejrzałam. Jak to było w zeszłym roku. Fajnie, śmiesznie, z przyjaciółmi. Jak zwykle z dużą dawka napojów wysokoprocentowych.

Dziś nie czuje się zbyt dobrze. Pisze do Was z łóżka, z bolacą głową i zastanawiam sie tak naprawdę co napisać, bo moje myśli krążą tylko przy jednym.
Zmiana.
Ten rok, na pozór niewinny był dla mnie jedną wielką zmianą, do której długo dorastałam.
Czasem musimy coś stracić, żeby zobaczyć nowy horyzont. U mnie tak było. Zaczęłam nowy rozdział i ciężko pracuje, bo wiem co chcę osiągnąć.
Zmiany...
Zmiany w życiu są dla tych, kórzy tego chcą i coś w tym kierunku zrobią. Coś może je zapoczątkować, ale jeżeli ich nie chcemy to nic się dalej nie rozwinie, Oczywiście zmiany nie zawsze wychodzą nam na dobre.
Czasem musimy sie bardzo starać aby w ogóle wyszły. Puste gadanie, planowanie i wielkie nic nam w tym w ogóle nie pomoże. Bo nic nie spada z nieba.

Mój początek zmian był bolesny. Tęsknie bardzo do dziś.

Nie daje sobie postanowień noworocznych, stawiam sobie cele.
Za każdym razem gdy zdobędę kolejny szczyt, będziecie o tym wiedzieć.

Udanego Sylwestra!
Wasza eS

First Christmas

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Fri, 21 Dec 2018 12:09:00 +0000

Pierwsze święta w Londynie. Pierwsze swieta w nowym domu. Pierwsze święta we wspólnym domu...

Ostatnio w pracy rozmawiałam z koleżanką nad wyborem nowego laptopa. Zaczęłam wymieniać kolejno jaki to on powinien być... kolor, rozmiar, waga (bo przecież to dla kobiet najważniejsze) dalej procesor, pamięć to na co za każdym razem zwraca mi uwagę mój przyjaciel Mikołaj (pozdrawiam i Paule🧡) . Moja znajoma patrząc na mnie z rozbawieniem stwierdziła, że mam takie wymogi co do sprzętu ciekawe jak z facetami... A o to już martwić się nie muszę . Tak się złożyło, że ten co próbuje dotrzymać mi kroku w dniu codziennym musi być porządnym facetem. A tak na poważnie. To czy nie najsłodsza rzeczą jaką może zrobić dla ciebie twój partner to spełniać te malutkie, te większe marzenia? A razem zdobywać te największe? Dla mnie owszem.
W tym roku to pierwsze święta bez mojej rodziny (mamy,taty,rodzeństwa, Divy...)
Może ja nie jestem bardzo pro rodzinną osoba, ale lubiłam ten rytuał.
Nie czułam q tym roku tam zwanego ducha świąt. Co zatem zrobił mój partner? Przygotował mi świąteczną niespodziankę.

Jak to się zwykło mówić: Wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego roku!!
Życzę JA Wasza eS 🧡

P.S- przepraszam za formę tekstu Ale pisze to na szybko jadąc busem do Bath . Pozdrowki

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Mon, 12 Nov 2018 16:36:00 +0000

Napisałam dla Was post. Jednak stwierdziłam, że ten poniedziałek nie jest odpowiedni na jego publikację.

Zatem macie tylko zdjęcia, jeszcze z powiewiem ciepła (robione w połowie października) .

A post opublikuje, muszę tylko jeszcze chwile nad nim popracować.

Wasza eS 💖

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Thu, 04 Oct 2018 12:30:00 +0000

Mówią, że życie pisze różne scenariusze,,,

Tak zapewne bywa, Ja zawsze byłam osobą, która miała zaplanowane dosłownie wszystko!

Lubię mieć kontrole. Nie analizowałam nigdy czemu. Po prostu tak jest i tyle.

Może dlatego, że kontrola daje mi złudzenie bezpieczeńswa? Zapewne moja praca, którą wykonywałam dotychczas wprowadziła w moje życie pewne standardy. Muszę się przyznać, że wszelka organizacja nie była nigdy dla mnie rzeczą trudną, wręcz przeciwnie.

Jednak z takim spaczeniem na umyśle trzeba się jednak urodzić 😊 .

Kilka dni temu leżałam w łóżku w swojej ówczesnej sypialni w Bydgoszczy i naskrobałam Wam kilka zdań, których zdecydowałam jednak nie publikować (emocje wzięły wówczas górę).

Co wtedy czułam? Nie trudno jest powrócić do tamtej chwili. Byłam spokojna, nader opanowana, nie czułam żadnego smutku czy nostalgii. Sama się zastanawiałam kiedy w końcu wybuchne i dostanę ataku paniki. Bo przecież nie co dziennie człowiek zmienia swoje miejsce zamieszkania, tym bardziej na takie poza granicami znanego kraju. Czułam sie w pewnym sensie wyswobodzona. Odciełam wagoniki, które mi ciążyły. Przecięcie ich było najlepszą decyzją, którą mogłam podjąć. Zerwanie pewnych relacji jest czymś zdrowym (nadal się tego ucze). Bynajmniej.

Ten kto mnie tak prawdziwie zna, wie, że biorę na swoje barki zawsze dużą odpowiedzialność. Jestem osobą, która nadstawia drugi policzek, a i tak dostaje soczystego kopa w dupe. Takie życie, nadal uczę się nie przejmować tym aż tak bardzo, a Przejęcie to moje drugie imie.

Trochę to wszystko we mnie siedzi. A w środku eksploduje za każdym większym zirytowaniem. Uwierzcie, irytować się mogę bardzo mocno. Z moim charakterkiem nie jest łatwo w życiu. Jednak jak to się zwykło mówić, człowiek uczy się na błędach, zatem i ja również będę się uczyć.

Spędzając osatnią noc z moimi przyjaciółmi nie mogłam sie doczekać poranka i lotu do nowego domu. Nie dlatego, że źle mi z nimi było. Tylko dlatego, że nic mnie już tam nie trzymało. Okazuje się, że Bydgoszcz nie miała już nic dla mnie do zaoferowania.

Zapytano mnie jaki mam plan, w którą stronę będę szła. Pytania tak oczywiste, że każdy kto mnie zna powinien myśleć, że przecież mam już to wszystko ułożone. Całą ścieżkę kariery, co chcę robić, jak, na jakim etacie. Otóż zaskoczyłam odpowiedzią nie tylko ich, ale i samą siebie.

Nie wiem jeszcze, w którą strone pójde. Jednak jest pewne na milion procent, rozwój jest dla mnie najważniejszy, a to w którym kierunku (może będzie ich wiele) pozostawiam narazie nieroztrzygnięte.

Mówią, że życie pisze różne scenariusze. Ja w życiu nie pomyślałabym, że wyjadę poza granice kraju. A co dalej życie przyniesie?

Czas pokaże.

Gran Canaria

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Sun, 30 Sep 2018 10:59:00 +0000

Pisać za wiele nie trzeba. Wakacje i po wakacjach.
A dla Was kilka chwil zatrzymanych na obrazkach.

new

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Mon, 27 Aug 2018 11:14:00 +0000

Jakiś czas temu bliska mi osoba powiedziała: kiedy ty zaczniesz myśleć o sobie. Jakoś nigdy się nad tym nie zastanawiałam.

Czas pokazuje wiele niedociągnięć, które są w naszym życiu. Czas weryfikuje wszystko. Nie ma lepszej wyroczni.
Ja sobie wyjaśniłam pewne rzeczy z moją wyrocznią. Nadszedł czas postawić wszystko na jedną kartę i zmienić swoje dotychczasowe życie. Oczywiście nie przyszło mi to z dnia na dzień. Wynikneły pewne sytuacje, dzięki którym spojrzałam inaczej na swój świat.
Jednak, od jakiegoś czasu ZACZĘŁAM MYŚLEĆ O SOBIE 😏

Jestem osobą, która w to co robi wkłada całe swoje serce. Ciężko mi mieć neutralne podejście. Zaczęłam się tego uczyć.
Staram się dystansować, nie mieć do wszystkiego tak emocjonalnego podejścia. Staram się to odpowiednie słowo, ponieważ przede mną dłuuuuga droga. Z moją ekspresywnością i usposobieniem choleryka jest to dość trudne.

Przewracam dotychczasowe życie do góry nogami i wyprowadzam się do Londynu, aby tam żyć, kochać i rozwijać się.

Do zobaczenia wkrótce!

zdj.: Connoisseur of Last Look

Lubię ten Londyn ...

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Tue, 05 Jun 2018 14:35:00 +0000

Tak Wam szczerzę napiszę, że naprawdę go lubię.
Do Londynu jeżdżę teraz średnio co 1,5 miesiąca. Z każdym przyjazdem coraz bardziej się utwierdzam w tym, że mogłabym tam mieszkać.
Nazwałam go moim trzecim domem. Wiadomo – pierwszym jest Polska- zawsze będzie, drugim bez dwóch zdań są zachwycające Włochy. Nie tak od razu angielska stolica stała się tym trzecim.
Domem nazywam miejsce gdzie nie tylko czuję się dobrze i swobodnie, ale także ludzie mnie otaczający są mega ok. Ludzie otwarci, różni, ale bez większych uprzedzeń. Fajne to takie. Całkowicie coś innego niż to co możemy spotkać podczas spaceru na polskich chodnikach. Oczywiście uogólniam, ponieważ wszędzie zdarzają się wyjątki NIE potwierdzające reguły 😉
Wiecie jakie to super uczucie kiedy jesteś w danym miejscu już tam drugi czy trzeci raz i ogarniasz gdzie się znajdujesz? Zaznaczam, że jestem osobą, totalnie bez jakiejkolwiek orientacji w terenie. Więc jak już zaczęłam wiedzieć w którą stronę trzeba pójść aby dotrzeć tam gdzie się chce, jakim metrem trzeba dojechać, byłam z siebie dumna.
Fascynują mnie te wszystkie uliczki, niskie domy, kolorowe drzwi. Urzekły mnie te wszystkie staromodne bary, do których wchodzisz i czujesz specyficzny tylko dla nich zapach, i widzisz w południe samych emerytów, a każdy z nich z pintem piwa. Miejsce jest super jeżeli masz fajny punkt wypadowy. Ja akurat taki posiadam.
Lubię ten gwar, mnóstwo ludzi, zapełnione ulice. Miasto żyje o każdej porze dnia i nocy, i to jest wspaniałe.
Mi się podoba kwestia metropolii, wszechstronności i poczucia bezpieczeństwa. Wbrew pozorom nie czuję się tam zagrożona 😊
Perspektywy rozwoju też wydają się większe. Całkowicie inny rynek, osobiście mam wrażenie , że bezrobotnym w tym mieście są tylko ci co chcą nimi być. Jednak jak to zwykłam mawiać, różni ludzie różne potrzeby mają.

Rozwój, rozwój, rozwój. Niby najważniejszy a człowiek boi się podjąć pewne ryzyko. Ostatnio usłyszałam coś co wdarło się bardzo w moją świadomość: Kto nie idzie do przodu, ten się cofa.
Więc jak jest? Podobno wszystko zależy od nas. Dla niektórych ludzi miejsce zamieszkania jest najmniej istotne, ponieważ właśnie oni szukają non stop czegoś nowego.
Londyn kojarzy mi się z rozwojem. Bydgoszcz z ustatkowaniem.
Ciekawe.

Do ciekawych wniosków tutaj dochodzę.

Neapol

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Wed, 16 May 2018 12:30:00 +0000

Kocham Włochy! Jest to miejsce niezwykle mi bliskie. W żadnym innym miejscu nie czuję się tak wspaniale. Na tą chwilę ulubione miejsce na ziemi – jednak mam jeszcze wiele do zobaczenia.

Ostatnio wybrałam się do Neapolu. Piękne miasto – miłość od pierwszego wejrzenia. Małe, ciasne uliczki. Świeżo palona kawa, która z rana pobudza miasto do życia, wszędobylskie kawiarnie, gelato, pizzerie. Ten klimat, który wciąga bez opamiętania. Ludzie, którzy są przemili, ciepło bijące od nich przywołuje od razu uśmiech na twarz.

Zacznijmy od początku.
Wylot był z Londynu samiutkiego rana, bo po godzinie 6. Szybko byliśmy na miejscu. Celem wyjazdu było zwiedzanie na luzie. Przylecieliśmy w poniedziałek, wylot mieliśmy w czwartek.
Taxi dojechaliśmy gdzieś w okolice naszego miejsca zatrzymania. Przejażdżka autem po Neapolu jest jak jazda na kolejce górskiej – bez trzymanki. Zastanawiam się czy obowiązują tam jakiekolwiek zasady ruchu drogowego. Serio. Jazda pod prąd, na zielonym, na czerwonym, postój gdziekolwiek się żywnie podoba. Totalna masakra! Jednak chylę czoła w kierunku kierowców, ja bym tego nie ogarnęła.
Gdy już odnaleźliśmy miejsce noclegowe, zostawiliśmy bagaże, ponieważ nasz gospodarz musiał jeszcze ogarnąć mieszkanie. Matteo – bo tak ma na imię, zaprowadził nas do rodzinnej Trattorii, gdzie ugoszczono nas wspaniale. Zamówiliśmy pasty, bakłażana, ryby plus oczywiście domowe wino. Świetna sprawa! Rachunek zwalił nas z nóg! Tak tanio jeszcze nie było w żadnym miejscu, które odwiedziłam J
Obżarci poszliśmy się przebrać, rozpakować i od razu wyruszyliśmy w miasto.
Przyznam szczerze, że moje zwiedzanie jest dość niekonwencjonalne. Oczywiście mam na swojej mapie miejsca, które muszę zobaczyć , jednak ja uwielbiam „zgubić się” w mieście.
Idziesz uliczkami, które nie są aż tak przeludnione, podziwiasz sztukę architektury. Lubię nacieszyć oko takimi typowymi dla danego miejsca kadrami. Ważnym dla mnie punktem każdej wycieczki jest spędzanie czasu wśród tubylców. Także gdy dostałam listę miejsc od Matteo, które MUSZĘ zobaczyć ucieszyłam się niezmiernie. Matteo wiedział na czym najbardziej mi zależy, stąd też zaznaczył, że są pewne puby, do których chadzają tylko mieszkańcy. Nie będę ukrywać, że są to zawsze moje ulubione punkty zwiedzania J .
Podsumowując (bo wpis nie miał na celu opisywania poradnikowego)
– Italia jest piękna! Uwielbiam spędzać tam czas. Neapol polecam z całego serca. Tanio, super miejsca wypadowe. Wszystko co nam potrzeba.

Zobaczyłam co chciałam, oddychałam pełną piersią neapolitańskim powietrzem. Żałuję tylko, że tak krótko.

Na pewno tam wrócę!

Na rozstaju dróg

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Sun, 15 Apr 2018 10:29:00 +0000

Na rozstaju dróg…. Każdy kiedyś tak się czuł, tak jakby nie wiedział, w którą stronę się kierować. Co człowiek ma zrobić ze swoim życiem. Uczucie pomiędzy marazmem a zadumą, coś czego nie potraficie opisać słowami – wielu z nas tak miało, prawda? Sprecyzujmy. Osoba, która od lat miała ułożoną swoją ścieżkę zawodową w głowie, ba zawodowo zajmuje się doradztwem w tej kwestii innym. Osoba, która była pewna swoich przekonań co do strefy zawodowej, ukierunkowana na sukces, z przerostem ambicji. Nagle tej osobie staje świat na głowie i czuje się zagubiona. O taki typ mi chodzi. Oczywiście zburzenie koncepcji wcześniejszego świata ma swój powód. Kryzys, załamanie, zerwanie więzi, nagła zmiana otoczenia czy też może utrata kogoś bliskiego. Powody mogą być wielorakie.

Codzienna zaduma nad bytem, jednak nie w kierunku filozoficznym, pozostawmy to Platonowi. Realizm i rzeczywistość – te pojęcia owijają kwestie życiowe. Pojęcia tak względne a jednak tak bardzo precyzyjne. Ludzie, którzy zastanawiają się nad tym zgubili gdzieś ten zachwyt codziennością, otaczającym światem. Być może otaczający świat jest niewystarczający, a może on przygniata, rozgniata, przytłacza? Jest też możliwość, iż obie opcje są prawdziwe. Taki człowiek stara się nadal cieszyć ze swojej pracy, włożonego wysiłku, nakłada na siebie coraz więcej obowiązków - zapętla się w swojej konwencjonalności. Poranna apatia, wieczorna drętwota. Codzienna frustracja. Dzień jak co dzień. Borykanie się z tego typu bezwolnością zapewne jest bardzo wyczerpujące.
Pewnie są jakieś złote środki na takie zachowania. Może jakaś terapia? Czasem warto rozmawiać z obcą osobą, czasem obca osoba może nas zrozumieć. Nie wydaje mi się, że musi to być osoba wykształcona w tym kierunku, która kosi za takie wspaniałe rozkminy grube $$$.
Poznawanie nowych ludzi zawsze wychodzi nam na dobre. Te osoby nie muszą być znaczące dla naszego istnienia, nie muszą nawet w nie nic wnosić, przynajmniej nic dobrego czy złego. Dobrze jest otaczać się ludźmi, przecież jesteśmy zwierzęciem stadnym. Mogłoby to pomóc osobom, które mają problemy egzystencjonalne. Bynajmniej nie znam się, gdybam tak tylko. Co jednak wtedy gdy człowiek odpycha od siebie innych? Tych, którzy chcą się zbliżyć? Tak jakby w tej osobie była pewna zasuwka, która się zatrzasnęła i nie chciała wypuścić Osoby na zewnątrz ani wpuścić nikogo do środka.
Wtedy ta osoba zapętla się w swojej bezsilności jeszcze bardziej.
Nasz umysł musi pozostać otwarty. Musimy radzić sobie w kryzysowych sytuacjach. Musimy umieć odczuwać ból, smutek, musimy też wiedzieć jak go odprawić. To właśnie jest siła ludzka. Nie chodzi tu o odcinanie się. Tylko o przejście ze stanu A do stanu B. Przeżycie tego co potrzebne i pójście dalej. Są sytuację, które wymagają włożenia w ten proces większego wysiłku. Oczywiście jest to bardzo indywidualna sprawa. Są sytuacje, które na tyle zmieniają nasz system wartości, sposób myślenia, że chcemy iść w inną stronę niż poprzednio, bądź zmienić coś w swoim dotychczasowym życiu. Niech tak będzie. Niech taka osoba zastanowi się nad tym czego chce, niech przeanalizuje, niech porozmawia na ten temat z całkowicie obcą osobą.

Jest to proces powolny. Nie musimy się śpieszyć.

---------------------------------------------------------------------------------

Nie było mnie tu… dość długo. Oprócz mojego lenistwa nie mam żadnej wymówki.

(zdj. https://www.facebook.com/ConnoisseurofLastLooks/)

(zdj.https://www.facebook.com/ConnoisseurofLastLooks/)

(zdj. https://www.facebook.com/ConnoisseurofLastLooks/)

#bestfriend #onelove

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Fri, 20 Oct 2017 10:43:00 +0000

Pies.

Kim jest dla Ciebie? Może czym? Zwierzęciem? Rzeczą, którą możesz odłożyć, porzucić? Dla mnie jest największą miłością, przyjacielem i kompanem życia.
Przedstawiam Wam Divę - mojego kaukaza.

Diva jest psiakiem porzuconym, została znaleziona przywiązana do płotu jednej z działek. Jadąc po nią sądziłam, że to pies - samiec no i że jest troszkę mniejsza. Okazało się, że to suczka i to duża jak na swój wiek (4 miesiące) jednak gdy skoczyła mnie witając wiedziałam, że będzie moja!

Przywiozłam ją do domu, rodzice dość zszokowani wielkością mojego podopiecznego nie byli zbyt przychylni jej obecności w naszym domu. Bojaźń minęła po kilku godzinach, ponieważ mały kaukaz zdobył serca dosłownie wszystkich. Byłam wtedy nastolatką i oczywiście chciałam mieć psa, który ze mną spał, był jednak problem z wychodzeniem na spacery. Zaangażowani w to byli prawie wszyscy, w szczególności moja mama i siostra Patrycja.
Po jakimś czasie wyjechałam na studia i niestety nie mogłam zabrać jej ze sobą. Przyjeżdżałam odwiedzać rodzinę i zawsze ze smutkiem żegnałam się z moim psem.
Po kilku latach Diva przyjechała do mnie i tak już została. Mieszkamy we dwie w Bydgoszczy, mamy mały ogródek i cieszymy się swoim towarzystwem.

Osiem lat żywota minęły dość szybko. Diva nie odnajduje się wśród innych psów, z racji gabarytów również nie jest przez wszystkich akceptowana. Jest typowym jedynakiem. Jak każdy inny pies uwielbia spacery, jednak jej żądza przygód ustępuje stronie kanapowca po dobrych 2 kilometrach. Kocha się tulić, trzeba ją głaskać po brzuszku, za uszkiem, pod "paszką". Totalny pieścioch! Musi być w centrum uwagi. Jest dość dużym piesełem i chce dominować w swoim stadzie, które liczy naszą dwójkę. Oczywiście pokonała mnie w tej walce - jedno spojrzenie na tzw. "kota ze Shreka" i jestem rozczulona.
Jest moim kompanem na co dzień, małym obrońcą. Bije od niej tak przeogromna fala miłości, która czasem aż irytuje.

Jestem jedną z tych osób, które są wyczulone na nieszczęścia, które spotykają zwierzęta. Nie jestem w stanie zrozumieć ludzkiego okrucieństwa i obojętności, które prowadzi do tych wszystkich dramatów.
Jesteśmy przyzwyczajeni do wygody, jesteśmy egoistami, w wielu aspektach, a każdy z nas choćby w jednym.

Co roku zachęcam do składania 1% podatku na konkretne instytucje, są to wymiennie fundacje na rzecz bezdomnych zwierząt i chorych ludzi. I choć jeszcze za wcześnie na zwroty podatków, to zawsze możemy wspomóc choćby wolontariatem jedną z poniższych instytucji.

Schronisko w Grudziądzu:

http://schronisko-grudziadz.pl/

Schronisko w Bydgoszczy:

http://www.schronisko.org.pl/

Pamiętajcie :

#adoptujniekupuj

lato w mieście

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Thu, 13 Jul 2017 12:04:00 +0000

Pamiętacie w dzieciństwie zapach lata? Każdorazowe upały, krótkie spodenki, nogi poparzone od pokrzyw. Pamiętacie? Ja pamiętam... Całe dzieciństwo spędziłam na wsi. Na takiej prawdziwej wsi, nie tej takiej nowoczesnej.

Wspomnienia są bezcenne, myśląc o tamtych czasach się rozpływam. Czytanie książek w sadzie pod czereśnią albo gruszą. Wszechogarniająca zieleń, wysokie trawy, mnóstwo zwierząt - które kocham ponad wszystko. Cisza, aż słychać własne myśli. W upale lekki szum zbóż, odgłosy lasu, który był nieopodal. Temperatury przekraczające 30 stopni Celsjusza. Wtedy wstawało się skoro świt, nie było innej opcji - budziły cię ptaki, które rozśpiewywały swoje symfonie. Szło się w stronę kuchni, ponieważ babcia już zapewne od 4 rano pracowała w polu. Zawsze zostawiała liścik, gdybyśmy nie wiedzieli gdzie jest, a dokładniej, w której części pola. Przy liściku zawsze świeże mleko, chleb, którym jeszcze pachniała kuchnia i na nim marmolada albo kiełbasa, którą zawsze wciskał we mnie dziadek (nauczyłam się ją jeść z musztardą, inaczej nie przechodziła przez gardło). Jedliśmy śniadanie i biegliśmy do babci. Lato przeważnie spędzałam z licznym kuzynostwem, choć to ja byłam najczęściej u babci na wsi. Kochałam to miejsce.

Po drodze do babci, zahaczaliśmy o pole z truskawkami, za mną zawsze biegła chmara psów, z którymi sie bawiłam. Po odwiedzinach babci nastał czas zabaw. Miejsce było nieziemskie: do najbliższego sąsiada kilometr, do lasu 300 metrów, od głównej drogi około 500 metrów.
Cisza, spokój, full natura.

Duży sad dawał schronienie przed żarem z nieba. Czytałam w nim książki, słuchałam muzyki, marzyłam. Wyobrażałam sobie swoje życie, które miało być usłane samymi osiągnięciami i generalnie miało iść w inną stronę niż teraz jest. Dziecięce marzenia...
W sadzie mieliśmy bujaczkę, którą zrobiliśmy ze starej opony, zabawa była przednia już przy samym montażu. Umieściliśmy ją na jednej z gałęzi starej jabłoni. Pod tą jabłonią pięły się wysokie krzaki pokrzyw. Pewnego dnia lina już nie wytrzymała i bujając się wpadłam w te pokrzywy. Cała poparzona pobiegłam do babci, która ze stoickim spokojem powiedziała do mnie, że chociaż nie będę miała reumatyzmu. To było coś, chwilę popłakałam, ale nie było czasu na rozczulanie się nad sobą, po chwili już byłam w innej części posiadłości. Z drugiej strony domu, była obora, szopa i kilka domków "gospodarczych". Za nimi mieściło się bagno, a w nim mnóstwo ryb i pijawek. Oczywiście kąpaliśmy się w nim, muł na dnie był ogromny, ale jakoś nam to nie przeszkadzało. Wszędzie rozpościerał się las. Przed linią lasu były dookoła pola, po których raz po raz dziadek przejeżdżał traktorem. Jeździłam razem z nim, nawet kilka razy dał mi pokierować. Wycieczki po lesie, który zawsze mnie fascynował. Bałam się go, na spacery zawsze chodziłam z babcią albo z psami, które nie odstępowały mnie na krok. Gorącz, która spływała z nieba definiowała każdy dzień naszych wakacji. Tak bardzo kochałam to miejsce, szkoda, że nie mogę już tam wrócić...

To było moje lato, moje wakacje.

A teraz? Obowiązki, praca, praca, praca, praca. I co z tego mam? Żyje by pracować, nie odwrotnie. Brak czasu albo pieniędzy na zwiedzanie świata. Smutne, prawda?
Teraz nawet lato nie jest latem... Mamy połowę lipca, a temperatury są ledwo wiosenne. Deszcz spływa z chmur jak z wodospadu. Żaru z nieba nie spodziewajmy się w ogóle... Nawet w Londynie mają letnią pogodę i wyższe temperatury.
Co to będzie zimą? Na pewno o tym napisze...

(zdjęcie z google maps. Dom, w którym się wychowałam)

-----
zdjęcia: https://www.facebook.com/ConnoisseurofLastLooks/?ref=br_rs

Open'er 2017

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Tue, 04 Jul 2017 12:07:00 +0000

Tyle wyczekiwania i nagle już po...
4 dni minęły jak chwila, a jednak nadal nie ogarniam, że to już koniec.
Najlepszy koncert? Byłby nim G-eazy, gdyby nie tłum debili pchających się i wyzywających.
Dlatego stawiam na Solange. Zakochałam się w jej głosie i prezencji.

Podsumowując całą atmosferę, chciałabym tylko napisać, że ilość chamstwa i nietolerancji przekroczył wszelkie granice. Jednak polaczki to chyba dobre sformułowanie dla takich osób, ja posunę się jeszcze do stwierdzenia: buractwo. Jak właśnie tak wyglądają polskie festiwale, to ja podziękuję.
Nadrobiło się towarzystwem i dużą ilością alkoholu, bo bez tego pewnie zwracałabym na innych większą uwagę.
Znajomi, procenty, Silent Disco i Casa Musica przekonały do powrotu na festiwal
Podsyłam Wam zdjęcia!
Wam jak się podobało?

L.O.V.E.

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Mon, 15 May 2017 15:12:00 +0000

MIŁOŚĆ... czym ona jest? Jak się objawia? Jak się czuje zakochany człowiek? Jakie emocje nami targają gdy do kogoś jesteśmy przywiązani emocjonalnie?
Nie mogłabym tu nie przytoczyć słów Jana Nowickiego w utworze "Podróż do źródeł czasu" Proceente:

"Smutne w miłości jest to, że nie tylko nie trwa ona wiecznie,

ale że rozczarowania jakie przynosi, też mijają szybko..."

Jak się do tego odniesiesz? Interpretację zostawiam tobie, ja mam własną, skrupulatną analizę tych słów.

Miłość jest różna i to chyba najbardziej trafne określenie tego zjawiska. Kochamy ludzi, zwierzęta, przedmioty. To ostatnie jest chyba najsmutniejsze, jednak w dobie konsumpcjonizmu nie powinno nas to dziwić. Kochamy mocno, namiętnie, przeciętnie bądź zachowawczo. Kochamy mniej lub bardziej. Nigdy nie spotkałam się z szaleńczą miłością. Widziałam za to wielkie zaangażowanie, przywiązanie i oddanie, które nie gasło latami.
Moje wyobrażenie miłości było zawsze stricte hollywoodzkie. Nie w kwestii księcia z bajki na białym koniu, tylko osoby, która idealnie pasuje - tak jak puzzel. Rzeczywistość oczywiście okazuje się inna. Ludzie są inni, każdy z nas różny. Lubię obserwować zachowania ludzi. Jest to o tyle ciekawsze, że na co dzień jestem otoczona mnóstwem nowych twarzy, setkami poglądów, którymi człowiek kocha się dzielić.
Obserwując pary, które mają już jakiś staż swojego związku zauważyłam wiele typów "miłości". Dość często przewija się swego rodzaju toksyczność. Podobno bardzo łatwo w nią popaść. Toksyczne może być również to jak postrzegamy swojego wybranka. Jeżeli nie jesteśmy szczerzy sami ze sobą, nie potrafimy być szczerzy wobec kogokolwiek innego. Dusimy wtedy wszystko w sobie i potrafimy latami pielęgnować w nas odrazę do drugiej osoby, która później okazuje się wstrętem do samego siebie.

Zawsze byłam jednego pewna: nieważne jak bardzo chcesz spędzać czas ze swoją połówką, nie ważne jak bardzo jesteś tym kimś zauroczony, nigdy nie możesz zaniedbywać tych, którzy są z tobą od zawsze. Oni będą na zawsze, ta druga połówka, niekoniecznie. Stąd pewien odrzut gdy widzę pary, które sobie misiują, pysiują, cmokają i ciumciają all the time. Szanuję i ślę szczere pozdrowienia dla wszystkich ciumciających, jednak to nie dla mnie. Czasem nawet zastanawiam się czemu mnie to tak irytuje. Stwierdzam, że po prostu już taka jestem. Nie mam nic przeciwko okazywaniu sobie uczuć publicznie, ale każdy ma swoje granice 😉

Osobiście ciężko mnie zaszufladkować, jestem dość trudnym przypadkiem. Wredna Zosia Samosia, która za chwilę potrzebuje uwagi i pomocy. Ratuje mnie obiektywizm, jednak nie wszyscy go rozumieją.

Miłość jest różna, jak masz swoją to ją uszczęśliwiaj. Ciesz się z niej, uśmiechaj każdego dnia, zdobywaj swoje cele, a będziesz najszczęśliwszym człowiekiem na swojej ziemi.

--------------------------------------------------------------------------------------

Lekki wstępniak ode mnie, kiedyś się rozpiszę na ten temat.

tak inni, a jednak tacy sami

noreply@blogger.com (me.onlyes) — Fri, 21 Apr 2017 17:30:00 +0000

Irracjonalne dążenie do wyznaczonych sobie ideałów, męczy człowieka maksymalnie. Wyciąga z niego wszystkie soki witalne, aż na sam koniec (około 65 roku życia, gdy czas już na emeryturę) staje się obojętnym na świat..Czy to wyimaginowany obraz piękna, ideału i niedoścignionego luksusu nas tak toksycznie przyciąga?
Brak balansu, dystansu, obiektywizmu.

Świat jest wylęgarnią chorób społecznych, o których niegdyś nikt nigdy nie słyszał.
Zbyt dużo rozczulamy się nad sobą przez co staliśmy się społecznymi narcyzami i wielu z nas nie jest nawet świadoma tego zjawiska. Samoświadomość, samopoznanie, zaakceptowanie swoich wad - nie sądzę, że są zbyt wielu osobom znane.
Wychodzę z założenia, że jeżeli człowiek spojrzy w lustro i jest w stanie przyznać - tak szczerze przed samym sobą co jest w nim ok, co wymaga poprawy a co jest fajne - to jest się naprawdę szczęśliwym. Ludzie, których poznaje inspirują mnie do wielu rzeczy. Niektórzy potrafią mnie zirytować, aż pragnę ich uciszyć krzykiem bądź rękoczynem. Inni sprawiają, że uśmiech sam ciśnie się na usta, czuję się natchniona. Niektórzy potrafią wprawić mnie w wielkie kompleksy, podłamać mnie. Jednak od każdego z nich potrafię coś wynieść i to jest moim zdaniem- wspaniałe.

Od zawsze uwielbiałam otaczać się różnymi osobowościami. Moi najbliżsi to wcale nie rodzina, tylko Ci, którzy we mnie wierzą i pomogą kiedy jestem w potrzebie.
To są Ci, którzy czytają moje wypociny nawet zanim wrzucę je tutaj. Ci którzy nieraz znosili moje chimery, zachwiania nastrojów. Ci, którzy potrafią wypić ze mną hektolitry alkoholu potem śmiać się przez łzy bądź bawić do upadłego. To są Ci, którzy mówią o czym myślą, nie boją się wyrazić swojej opinii.
Ci, dzięki którym staje się lepszym człowiekiem.

Nie zostałam nauczona bliskości, uczę się jej teraz. To pewien rodzaj niepełnosprawności.

Emocjonalna niepełnosprawność to jedna z chorób współczesnego świata. Człowiek nie jest jej świadomy. Nie potrafimy sobie z nią poradzić. Często brak empatii potęguje tę dysfunkcję. Nie jesteśmy społeczeństwem otwartym, gotowym na zmiany. Hermetyczne zamknięcie powoduje, że nie potrafimy dopasować się do grup społecznych, które są nam obce. Nie patrzymy na innych, jak na ludzi, z którymi może nas coś łączyć, tylko na takich, którzy są od nas tak bardzo różni. Nie potrafimy uświadomić sobie faktu, iż z każdym nas coś łączy, choćby jeden szczegół, minimalna część życiowej drogi, przeżycia. Bezpieczniej jest dla nas z daleka oceniać, słownie linczować i wytykać błędy. Strata czasu i niepotrzebne stresy 😉 i choć ubóstwiamy żyć życiem innych dajmy na luz i żyjmy swoim!

Życie mamy jedno i to dość krótkie, więc łapmy je za nogi i hola przygodo! Spełniaj się, zdobywaj swoje szczyty i żyj tak jak chcesz. Bo przecież "chcieć to móc". 💗