Najpierw książka. Przeczytałem niedawno całkiem ciekawą książkę w której wizja świata, jak sie później przekonałem, w niektórych aspektach wcale nie jest taka nierealna. Ta książka to „Nakręcana dziewczyna” Paolo Baciagalupiego. Pozycja z gatunku science fiction zakrapiana bardzo mocno cyberpunkiem. Nie będę recenzował całej książki. To co mnie w niej najbardziej zaciekawiło to wątek gigantycznego ograniczenia liczby gatunków roślin i zwierząt żyjących na Ziemi a co za tym idzie problem z wyżywieniem ludzkości. Dalszą implikacją są zresztą eksperymenty genetyczne zmierzające do zróżnicowania gatunków i ratowania tych jeszcze istniejących, przed wymieraniem. Oczywiście ludzie sami doprowadzili do takiej sytuacji.

Czytając to opowiadanie nie przypuszczałem nawet, że ma to jakikolwiek związek z otaczającą nas rzeczywistością. Wymieranie ? Na taką skalę ? W pierwszym lepszym ogródku jest więcej zwierząt i roślin niż w tej książce. Nawet z ciekawości sprawdziłem kiedy autor napisał tą książkę bo pachniało mi latami 70/80 ubiegłego wieku i zimnowojennym katastroficznym czarnowidztwem. Okazuje się, że to jeszcze cieplutkie dzieło. Wydane po raz pierwszy w 2009 roku. Ma chłop wyobraźnię (świetnie to się zresztą czyta).

Kilka dni po skończeniu książki temat powrócił. Tym razem za sprawą National Geographic. W wydaniu z grudnia 2011. Tam znalazłem artykuł,  który dla pesymisty, zapowiada świat jaki odmalował Baciagalupi. Nie znalazłem artykułu w wersji elektronicznej więc zacytuję zajawkę z NG:

Co jemy? Najogólniej mówiąc – wszyscy prawie to samo. Choć człowiek przez wieki wypracował niebywałe bogactwo lokalnych odmian roślin uprawnych i zwierząt hodowlanych, przemysłowe rolnictwo opiera się na ledwie kilkudziesięciu. A te mogą paść ofiarą nowych chorób i szkodników.

 

Okazuje się, że z wyśmiewanymi kiedyś jako ciekawostka, normami Unii Europejskiej na temat kształtu, koloru i zakrzywienia banana należy ostro walczyć. Kiedyś może się okazać, że dzięki takim głupim pomysłom na Ziemi uprawia się tylko jeden gatunek bananów (tylko ten który spełni normy), i wystarczy, że zaatakuje go jakaś pleśń czy inne dziadostwo i zostaniemy bez bananów. Bo inne gatunki już wymrą wcześniej jako nieuprawiane. Historia banana Was nie przeraża ? To wyobraźcie sobie, że to samo dotyczy ziemniaków, zbóż, sałaty, marchewki a nawet krów czy kurczaków.

O w mordę ! Czas się dowiedzieć co jem. Im więcej zagłębiania się w temat tym gorzej. Jedna czarna wizja a za nią następna. Wymieranie tygrysa syberyjskiego to pikuś. Wymieranie różnych gatunków kur domowych to dopiero katastrofa. Przeczytajcie ten artykuł w NG. Trochę świadomości nie zaszkodzi. Od tego dnia inaczej patrzę już na karton z mlekiem. Wiem, że określenie (którego użył zresztą niedawno lekarz mojego dziecka) „barwiona woda” nie jest dalekie od prawdy. Wiem, że prawdopodobnie krowa, która to mleko dała należy do jedynego słusznego gatunku, który daje najwięcej mleka ale wypuszczony na łąkę żeby sobie poskubał trawkę zdechnie z głodu i chorób. Bo jest w stanie przeżyć tylko na specjalnych paszach, szprycowany antybiotykami i hormonami w ciepłej oborze. Żywa mleczarnia. Pozostałe gatunki wymrą bo są nieopłacalne. I kiedyś tą jedyną słuszną trafi jakaś choroba. I będzie tragedia.

Na szczęście są ludzie, którzy to już dawno zauważyli. I starają się, żeby nasze dzieci nie doczekały czasów „Nakręcanej dziewczyny”. Na świecie powstają banki nasion i genów. Być może kiedyś będą dla nas ratunkiem.

Jednym z takich banków jest powstały niedawno na Spitsbergenie bank Svalbard Global Seed Vault. Wydrążony w wiecznej zmarzlinie ma być najbezpieczniejszy ze wszystkich istniejących obecnie na ziemi. Trzymam za niego kciuki. Oby przydał się jak najpóźniej.

I tak oto już wiem co jem. Niestety.

Żydzi z kolei mieli takie przekleństwo, rzucane komuś komu źle życzyli: „Obyś miał ciekawe życie”. W podtekście, pełne zmian. Bo chyba bardzo cenili sobie stabilizację i pewność jutra.

Jak widać wszystko zależy od punktu widzenia. Dla jednych zmiana to nic strasznego, dla innych to powód do zmartwień. Oczywiście wyłączam z tego wszystkie tragedie. One zawsze są niemile widziane.

Zadziwiające jak uświadomienie sobie tego, że w świecie nic nie jest stałe i wszystko ciągle się zmienia, może mieć wpływ na naszą postawę względem zachodzących w życiu zmian. Na co dzień jesteśmy chyba zbyt ufni w stałość tego co w życiu osiągnęliśmy, i stąd często, tak bardzo przeżywamy zmiany. Nawet wtedy, gdy dotyczą rzeczy błahych. Burzą nasz uporządkowany, „stały” świat.

Ważne, żeby w tych zmianach umieć dostrzec dalszą perspektywę. Często skupiamy się na danym momencie, chwili w której zmiana zaszła. „Mądrość ludowa” już dawno zauważyła tą zasadę: „nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło”. To duże uproszczenie (dlatego pewnie mądrość ludowa) ale wieje od tego przysłowia optymizmem. Brzmi jak banał, dopóki nie uświadomimy sobie, że w ten prosty sposób opisuje to nad czym filozofowie męczą swoje umysły od stuleci.

Widzę jeszcze jeden sposób na „obronę” przed zachodzącymi zmianami. Niektórzy starają się sami je kreować. Oczywiście nie wszystko jest możliwe ale pewnie daje im to poczucie kontroli nad swoim życiem. Do dyskusji można pozostawić na ile jest to iluzoryczne. Ważne, że stawiają czoła zmianom, biorą byka za rogi i zmuszają do posłuszeństwa.

W każdej zmianie trzeba szukać korzyści, dobrych stron. One zawsze są, dostrzegamy je często dopiero po pewnym czasie.

Dlaczego to wszystko przyszło mi do głowy ? Bo mam wrażenie, że kiedyś, ktoś, życzył mi też ciekawego życia.

I chwała mu za to.

Zbyt długo używałem już swojego starego telefonu i zapomniałem jak to jest gdy wszystko działa ta jak ja chcę. Właściwie to nie wiedziałem nawet, że tak to może działać. Od zawsze przecież walczyłem z różnymi niedogodnościami. Dziwne, jak bardzo postęp technologiczny wymusza zmiany sprzętu. Nie nadążasz, dołączasz do wykluczonych.

Więc postanowiłem odkryć swoją Amerykę. Wymieniłem telefon na Samsunga Galaxy S2. Przesiadka jak z malucha na mercedesa. No może z maluchem to przesadzam ale stary vw golf będzie jak najbardziej na miejscu.”Terra” nie była aż tak bardzo „incognita” ale i tak przeżyłem mały szok. Jakie to wszystko piękne, łatwe i urocze.

Co mnie tak zachwyciło ? O parametrach technicznych telefonu nie będę się rozpisywał. Pełno tego w internecie. Dość powiedzieć, że mam go od tygodnia i w tym czasie zaledwie 2 razy siedziałem przy komputerze. Wcześniej siedziałem codziennie. Teraz dużą cześć mojej aktywności komputerowej mogę załatwić na małym ekranie. Czytanie i pisanie maili, prasówka, RSS’y, Facebook, Google Plus, YouTube itd. Bajka.

Wiem że docenić to może tylko ktoś kto z tych wszystkich rzeczy korzysta i to nałogowo. Samsung jest dla mnie jak piersiówka dla miłośnika mocnych trunków. Zawsze pod ręką, w każdej chwili można z niego co nieco pociągnąć.

Nie byłbym sobą gdybym nie pogrzebał w nim trochę. Już pierwszego dnia został zrootowany i wypróbowałem na nim 4 różne wersje Androida. Jakoś ta firmowa wersja Samsunga nie przypadła mi do gustu. A tak naprawdę to zawsze muszę mieć najnowszą wersję a ta załadowana w telefonie była o dwa numerki za mała. Teraz mam system, który mi pasuje. Ładny, przejrzysty, szybki. Pewnie za kilka tygodni mi się znudzi i znów coś zmienię. Taka natura. Fajnie, że jest taka możliwość.
Załadowałem go też przydatnymi aplikacjami. Android Market to świetna piaskownica dla takich jak ja. Mogę wypróbować aplikacje o których dotychczas tylko czytałem. Np. takie Google Goggles.

Jest jeszcze druga strona medalu podjęcia decyzji o wymianie telefonu. Za chwilę wejdą na rynek nowe, fajniejsze modele, jak choćby Samsung Galaxy Note albo Nexus. Przypuszczam, że niedługo będę żałował, że nie poczekałem. Zawsze tak mam. Pozostaje zbierać kasę i na razie umilać sobie oczekiwanie grając w Angry Birds.

Piękna ta Ameryka.

Edit: dla tych co chieliby zrootować swojego Galaxy S2 polecam kilka linków:

• forum.android.com.pl – szczegółowe tutoriale i dużo osób chętnych do pomocy :)
• strona używanego przeze mnie romu – checkrom.com
• wszystko o Samsungu Galaxy S2 na forach XDA – custom romy i wszelkie modyfikacje
• wątek romu który używam na XDA – w wątku filmiki wyjaśniające krok po kroku co i jak zrobić

Przy okazji kolejnej wymiany postanowiłem jednak, że teraz to będzie coś z górnej półki. Mam na myśli markę, nie cenę oczywiście.

Wybór padł na Dell’a. Zwabiła mnie jego renoma. Wygrał zresztą w starciu z Samsungiem z tej samej półki cenowej. Ale jak powiedział sprzedawca z Komputronika – jak ktoś robi odkurzacze i komputery to na pewno nie robi ich tak dobrze jak Dell. Niestety, jak to dziś oceniam, sprzedawca najwyraźniej nie znał się na swojej robocie.

Na początku były „achy i ochy”, szczególnie po zmianie z leciwego Lenovo. Mój zachwyt zaczął się jednak kruszyć w miarę używania komputera.

Zaczęło się od zdarzających się kilka razy sytuacji w których komputer nie rozpoznawał, że podłączone jest zasilanie sieciowe. Jakoś to przeżyłem bo zdarzyło się zaledwie kilka razy.

Niedługo później, zupełnie przypadkiem przy jakimś standardowym teście, odkryłem, że stan mojego dysku twardego wskazuje na nadchodzące buuum. Wszystko na razie działało więc zrobiłem test narzędziami dołączonymi przez producenta czyli Dell’a. Myślę, może to jakiś fałszywy alarm. Niestety dell’owskie narzędzie potwierdziło nadchodzącą katastrofę. na szczęście wymianę dysku można było przeprowadzić bez wysyłania komputera do serwisu. Przysłali po prostu nowy dysk. Za to im chwała.

Co z tego jak kilka tygodni później padła ładowarka sieciowa. 48h i przysłali nową. Znów serwis OK.

Pomyślałem, że to koniec dizasterów. Klika tygodni był spokój. Niestety dupa. Był ciąg dalszy.

Komputer zaczął się przegrzewać stojąc po prostu włączony na biurku. Sygnalizował to piskiem i krzakami na monitorze. Pomagało tylko wyłączenie. Kupiłem podstawkę chłodzącą i jakoś sobie z tym daję radę.

Kolejna sprawa, która pojawiła się w tym samym czasie to dziwne działanie baterii. Mimo, że wskazuje połowę pojemności, komputer nagle bez ostrzeżenia się wyłącza. Już nie chce mi się tego diagnozować. Nauczyłem się z tym żyć.

Ostatnia sprawa, która przeważyła o napisaniu tego tekstu to śmierć wbudowanej kamery. Nie jest to sprawa softwarowa bo nie działa ani pod Windowsem 7, ani pod Linuxem. Nic nie jest w stanie jej uruchomić.

I to wszystko w komputerze, który ma rok z kawałeczkiem. Ponieważ pracuję na komputerze codziennie i ciągle go potrzebuję, nie chce mi się wysyłać go do serwisu. Tym razem nie byłoby to pewnie 48h. Póki działają najistotniejsze funkcje, będę doczepiał do niego różne protezy, żeby nadal działał.

Aha zapomniałem dodać co to za model – chodzi o Inspiron 1764. Gwarancje mam jeszcze do maja 2012. Chyba warto poczekać do ostatniej chwili i przesłać jak już nałapie kolejne usterki.

I tak sobie teraz myślę, że następny komputer kupię nie sugerując się na pewno marką. Na 100% nie będzie to Dell. Choćby był najładniejszy i najtańszy. Zraziłem się.

Trzeba było brać od producenta odkurzaczy. Jeszcze żaden produkt Samsunga mnie nie zawiódł.

Strach pomyśleć co by było jakby Dell zaczął odkurzacze robić.

Ja po lekturze rozdziału wiem już dlaczego chętnie przeczytam tą książkę. I nie dlatego, że Steve Jobs wielkim wizjonerem był. Bardzo zaciekawiło mnie jak człowiek z tak otwartym umysłem, tak twórczy i umiejący podejmować ryzyko, stworzył tak bardzo „zamknięte” produkty.

Taka jest historia wszystkich produktów Appla. Systemy operacyjne działające tylko na komputerach Appla, iPhone który pozwala użytkownikowi tylko na tyle na ile przewidział to producent. Jest jak gra o linearnym scenariuszu, nie można zboczyć z wytyczonej ścieżki. Dodatkowo uzależnienie od iTunes. Podobnie iPod i iPad. Produkty maksymalnie uproszczone, niesamowicie funkcjonalne i „zamknięte”. Prawdziwy „świat Appla”. Jak się okazało ludziom bardzo spodobało się takie podejście.

Zawsze myślałem, że ktoś tak innowacyjny i podejmujący ryzyko będzie miał inne spojrzenie na rzeczywistość.

To mnie w tej książce chyba najbardziej interesuje. Czekam z niecierpliwością.

Czasu brakuje mi na wszystko pozostałe. Na takie różne drobiazgi jak czytanie książek, czasopism, pielęgnowanie zainteresowań, naukę, nawet na zwykłe oglądanie filmów.

Stąd własnie ta zmiana na OnTheGo. Nie będzie to już blog w starej postaci. Niestety, z przyjemności stał się obowiązkiem, na który nie starczyło czasu. Cenniejsze są dla mnie inne strony i blogi, które prowadzę. W nowym OnTheGo będzie mniej formalnie, bardziej może będę filozofował na różne tematy, bez pośpiechu i poczucia niespełnionego obowiązku, który na siebie wziąłem.

Mam zamiar trochę pokomentować otaczającą mnie bliższą i dalszą rzeczywistość, i tą materialną i tą bardziej ulotną. Nie nakładam na siebie żadnego obowiązku regularności. Po co mi to. Nie chcę żeby blog stał się kulą u nogi. Raczej niech będzie wentylem bezpieczeństwa. Może kiedy wpisy będą wynikały z emocji to będzie się je lepiej czytało i ciekawiej ? Na innym, tajnym blogu już to testowałem. Wena musi mieć swoją silną inspirację, kopa na zapęd, który daje zapał i rozgrzewa palce na klawiaturze. I nie chodzi o piękny styl, interpunkcję i inne takie. Chodzi o emocje, żeby można je wyczytać.

Zapraszam do zaglądania i komentowania. Wszystko co konstruktywne mile widziane.

PS. Adres onthego.pl będzie przypisany do starego bloga tylko przez kilka najbliższych tygodni (może nawet dni). Niedługo podepnę go tutaj.
PS2. Już podpięty. Stary blog dostępny tutaj