Weer op weg naar Santiago de Compostela

Dag 32 VdlP

2011-10-30T19:41:00.002+01:00

Zondag 30/10/2011 Santiago de Compostela. Even terugblikken. 31 Wandeldagen, meer dan 32 kilometers gemiddeld per dag. Enkele dagen het echt moeilijk gehad door die blaar aan mijn linker klein teentje. Zo erg dat ook mijn nagel er de brui aan gaf. Dat waren een drietal dagen dat het iets minder aangenaam, zeg maar pijnlijk was. Maar het woordje 'doorbijten' staat bovenaan in mijn pelgrimswoordenboekje. Ook het warme weer maakte het soms iets minder aangenaam, niet zozeer de temperatuur, maar het extra gewicht van het water dat je moet meedragen. Maar dat extra gewicht ben je snel gewoon op je rug. En dan waren er nog de twee dagen in de stortregen. De eerste dag viel het nog wel mee, heel, heel veel regen maar de temperatuur was aangenaam. Maar de volgende dagen, als je met klamme kleren moet vertrekken en het is dan ook nog mistig en zeer koud dan kan/moet je dat eerste woordje in mijn pelgrimswoordenboekje weer eens gebruiken. Dit was mijn tweede camino in evenveel jaren. Was dit nu iets anders in vergelijking met de Camino Francés van verleden jaar? De Via de la Plata is ook een camino maar anders. Verleden jaar was het een heel andere ervaring. Meer mensen, kortere afstanden tussen albergues, en een echte pelgrimssfeer. De geschiedenis, het spirituele en het culturele is op de Via de la Plata veel minder aanwezig. Het is meer een sportieve uitdaging met prachtige natuur en zeer mooie steden op de route. Het is hier ook zeer belangrijk om je route steeds goed voor te bereiden in functie van slaapplaats, drank, en voedsel. Kortom beide camino's hebben veel gemeen maar zijn ook zo verschillend. Dit jaar was het soms even doorbijten een echte sportieve uitdaging, verleden jaar was het iets eenvoudiger meer een culturele wandeling, een echte pelgrimstocht. Dan is er nog het hoofdstuk 'Ismaele de toscaan', mijn volgeling, dat is het minste wat ik kan zeggen. Liep hem de tweede dag op een bergje voorbij en bleef me naar volgen. Sprak enkel Italiaans dus moeilijk mee te communiceren maar alles bij elkaar verstonden we elkaar vrij goed ondanks mijn beperkte Italiaanse woordenschat. En ik moet toegeven, soms was het niet slecht om samen met iemand te lopen, zeker op de lange en eenzame etappes, je weet nooit wat je overkomt. Moest aan hem denken toen ik gisteren aankwam, spijtig dat hij moest opgeven maar als hij me vertelde wat hij allemaal deed op zijn agri turismo, verwonderde het me niet dat dit moest gebeuren. Hard werken van 's morgens vroeg tot na middernacht, hij had al een paar camino's bij hem thuis gelopen dit jaar. Pelgrimeren, het blijft iets speciaals, en wat het mooie eraan is, is dat iedere camino anders is. Een uitdaging tot meer ??? Wie weet.... Terug naar de dagorde. Een extra uurtje nachtrust was welkom na mijn tochtje van meer dan 1000 kilometers. Maar echt uitslapen daar heb ik geen zin in. De gewoonte om vroeg actief te zijn zit nog in mijn lichaam. Ga om acht uur ontbijten en kuier wat rond in de stad, om het een en ander te bezoeken. Althans dat was de bedoeling. Maar er is hier vandaag een jogging en loopwedstrijd door de straten. Veel te druk voor mij, ik loop een paar kilometertje naar de rand van de stad om er de 'Cidade da Cultura de Galicia' te bezoeken. Een nieuwe futuristisch cultuurstad waar alles nogal groots is opgevat en het mag een paar euro's kosten. Dat Spanje torenhoge schulden heeft verwondert mij niets, als ik zie wat hier allemaal uit de grond wordt gestampt aan openbare infrastructuur en natuurlijk gesponsord met ons Europees geld. In de Europeese Gemeenschap (Daar ergens in Brussel) noemt men dit een inhaalmanoeuvre. Natuurlijk met geld van de rijke landen. Het in de jaren zeventig en tachtig zo verouderde Spanje heeft ons al lang ingehaald. Plots begrijp ik Angela Merkel een beetje. Wij palaveren jaren om een MAS-je ( ja, MAS-je als ik zie wat hier gebouwd wordt) te bouwen, maar hier gaat alles precies een beetje sneller. Ik denk dat wij straks een inhaalmanoeuvre moeten maken. Drie uur de maag gromt tijd voor iets lekkers. En ik had het al gezegd, Galicië heeft een lange kuststrook tijd om daar eens iets van te proeven. Mariscos en mejillóns a la plancha en het smaakt heerlijk. Buikje vol, tijd voor een zalige siësta. Deze avond heb ik afgesproken voor het laatste avondmaal met Hans de Nederlander. Morgenvroeg nemen we dezelfde vlucht richting Barcelona, daarna vlieg ik naar Brussel en hij met een andere vlucht naar Amsterdam. Ik heb ervan genoten en hoop dat jullie je een beetje hebben kunnen inleven in mijn niet altijd vlekkeloze verslagje, maar na een lange hete of natte wandeldag je nog moeten concerteren op spelling en woordenschat is soms niet eenvoudig. Bedankt voor de reacties en misschien tot een volgende uitdaging. Geert. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Rúa da Senra,Santiago de Compostella,Spanje

Botafumeira

2011-10-29T19:15:00.001+02:00

Klik op link om hem te zien vliegen. http://www.youtube.com/watch?v=gz5NI3ChZS4

Verstuurd vanaf mijn iPad

Dag 31 VdlP

2011-10-29T18:56:00.002+02:00

Zaterdag 29/10/2011 Outeiro - Santiago de Compostela 16,8 km (totaal 1004).

Ontbijt uit de automaat, vroeg op pad, een pittig tochtje van goed drie uur, en om 11 uur sta ik voor de kathedraal, haal Compostela op bij pelgrimsbureau, geef rugzak in bewaring. Twaalf uur pelgrimsmis in kathedraal met prachtig zicht op botafumeira (plaats later het filmpje). Fotoserie voor de kathedraal, wat eten, een bed zoeken, deftige kleren kopen, cerveza drinken, rugzak afhalen, aandenken kopen, wat op de blog plaatsen, half uurtje een tukje, douchen, nieuwe kleren aan, gaan eten en iets drinken met mede pelgrims en mijn bedje in. Een te drukke dag daarom eens een verslagje in telegramstijl. Druk, druk druk en ook morgen heb ik het druk. Dan moet ik uitslapen. Maandag vlieg ik terug naar huis. Schrijf morgen wel een eindverslagje over mijn Via de la Plata. Tot morgen. Geert

Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Rúa de Entremurallas,Santiago de Compostella,Spanje

Dag 30 VdlP

2011-10-29T06:44:00.001+02:00

Vrijdag 28/10/2011 A Laxe - Outeiro 32,9 km (totaal 987,2) Kort en bondig vandaag wegens tijdgebrek. Eindelijk is het weer hier terug normaal. Het was niet menselijk de afgelopen dagen al die regen, maar we hebben het overleefd. Vandaag een prachtige wandeldag met mooi en aangenaam weer. Heb eindelijk nog eens kunnen genieten van de wandeling. Ik zit wel met enkele technische problemen maar daar zoek wel een oplossing voor. Fototoestel heeft een druppeltje water teveel maar binnen gekregen, het doet heel raar. Zit hier vandaag in een afgelegen albergue en het restaurant was een heel stukje lopen. Dan maar al liftend naar de supermarkt hier 5 kilometers verder. Het lukt ons onmiddellijk om een lift te versieren en komen terug met een taxi. Geert is weer kok van dienst, vandaar dat ik weinig tijd heb om te bloggen. 'Spaghetti à la puta nesca' snel klaar en heel lekker, als ik zie hoeveel ik maak en wat er overschiet (niets) heeft het gesmaakt. Pakjessoep, dessert en voldoende wijn waren er natuurlijk ook. Moet nu afsluiten want na die natte dagen was het hoog tijd dat ik mijn kleren eens een wasbeurt gaf, ze kregen een heel apart geurtje . Deze zullen nu ongeveer droeg zijn en kan nu aan mijn strijk beginnen. Het leven van een pelgrim is niet simpel. Morgen is het afgelopen, met slechts 17 kilometers te lopen een gezondheidswandeling richting ons einddoel. Tot morgen ik ga strijken en slapen. Geert Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Carretera Santiago-Ourense,Vedra,Spanje

Dag 29 VdlP

2011-10-28T22:57:00.001+02:00

Donderdag 27/10/2011 Oseira - A Laxe 28,8 km (totaal 954,3)

Het eerste wat ik vandaag doe is mijn hoofd even maar buiten steken om te kijken of het regent. Er vallen geen druppels en dat was al een tijdje geleden, maar zie ook geen sterren aan de hemel, dat is een slecht teken. De voorspellingen geven nog regen voor vandaag maar gelukkig niet zoveel als gisteren. Blijven lachen Geert, er zijn ergere dingen in het leven dan... regen, natte schoenen, vochtige... kleren, broek, kousen. Hier iets droog krijgen in deze kille ruimte van het klooster, dat lukt niet zo best. Dus we trekken alles maar vochtig aan, 'k ben onmiddellijk wakker met die klamme, kille kleren !!! Ontbijt in de bar om halfacht, speciaal door ons gevraagd wat normaal ging de bar pas open om acht uur. Stevig ontbijt genuttigd vandaag wat de voorspellingen zien er somber uit, we zullen het nodig hebben. Acht uur we vertrekken en wie is er ook van de partij? De regen natuurlijk, mooi op tijd om ons de ganse dag te vergezellen. Mist is er ook vandaag, zeker als we onmiddellijk een pittige helling oplopen. En die hellingen zijn veelvuldig aanwezig, maar er is een voordeel aan vandaag, ze zorgen ervoor dat je het af en toe een beetje warm krijgt. Voor de rest is het met het hoofd in de grond lopen. Het blijft hier met bakken uit de hemel vallen. Daarom vandaag ook geen foto's, mijn fototoestel had gisterenavond rare kuren, waarschijnlijk door de regen van gisteren. Laat hem vandaag mooi in een plastic zakje in de rugzak. Vandaag weer weinig pelgrims in de albergue, slechts drie. Die twintig van een paar dagen geleden lopen allemaal wat minder snel. Zeker met het weer van de laatste dagen. Als ik deze avond in de bar de krant even inkijk hebben we na de warmte records weer enkele records mogen meemaken de afgelopen dagen. 173 Liter water is er hier de laatste dagen per vierkante meter gevallen. Ik kan u verzekeren dat het heel nat is geweest en weet nu perfect waarom Galicië zo groen is en er hier zoveel water aanwezig is. Gelukkig vanaf morgen droger weer om aan de voorlaatste etappe te beginnen. Tot later ik moet het een en ander proberen droog te krijgen. Grtz. Natte Geert

Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Dag 28 VdlP

2011-10-27T19:58:00.002+02:00

Woensdag 26/10/2011 Ourense - Cea - Oseira 31,3 km (totaal 925,5) Een dag die ik niet snel zal vergeten. Droog begonnen maar daar kwam al snel verandering in. Na enkele kilometers (8) voelde ik het water (zweet) over mijn rug lopen. Hiervoor, zorgde een helling buiten categorie voor en als ik boven op de top sta begint het te druppelen. Het is dan ongeveer tien uur wat we zijn zeer laat vertrokken deze morgen. Één druppel worden er twee en twee worden er vier... en we zijn vertrokken voor de rest van de dag. Ik vat het even samen: Druppelen, een plensbui, regenen, hard regenen, nog harder regenen, en van twee tot als we toekomen, om vijf uur in Oseira een zondvloed. En daar staan we voor het klooster in het grote niemandsland. We bellen aan en nog eens aanbellen maar geen pater die komt opendoen. Ze zullen waarschijnlijk bezig zijn met hun siësta maar wij staan hier wel door en door nat, zeg maar zeiknat, te verkleumen in de zondvloed en alsof dat het nog niet voldoende was, begint het nog te bliksemen en donderen. Omdat het zo'n rotweer is, maar wel een prachtige wandeling, blijf ik in de buurt van Hans, een Nederlander van goed in de zestig. Hij loop wel veel trager dan ik, maar met mijn nieuwe schoenen, is het verstandig om het wat rustiger aan te doen. Trouwens die nieuwe schoenen kunnen mijn voeten 25 kilometer droog houden, wat niet slecht is als ik een vergelijking maak met andere pelgrims. Maar we blijven lachen, ondanks het rotweer vind ik het nog steeds aangenaam, op het laatste lachen we wel een beetje groen, maar dat pas goed bij het groene Galicië. En waarom het hier zo groen is, weet ik met zekerheid sinds vandaag. Hans daarentegen lacht rood, hij valt twee maal. De eerste keer zonder erg maar de tweede keer met zijn gezicht tegen een stapelmuurtje en dat ziet er niet zo goed uit. Onmiddellijk een bebloed aangezicht, lekker vies en smerig maar gelukkig valt het allemaal een beetje mee als het bloeden stopt. Een kap in de neus en een geschaafd voorhoofd. het had erger kunnen zijn. En als er na veel aandringen en een telefoontje van Hans, toch een pater komt opendoen worden we al onmiddellijk aangemaand om snel te gaan douchen want de laatste rondleiding in het klooster begint over twintig minuten. We betalen vijf euro voor het slapen en drie voor de rondleiding. Het is hier wel een heel speciaal om te blijven slapen, zo liggen de douches in het klooster en de slaapzaal in een bijgebouw buiten het klooster. Met slechts vier pelgrims slapen we hier vandaag. In Ourense waren er meer dan twintig aanwezig in de albergue maar de meesten daarvan durfde het niet aan om hier in het klooster te blijven slapen. Deze slaapgelegenheid wordt in heel veel gidsen omschreven, als een slechte plaats om te verblijven. Ik vind dat het een verplichting moest zijn om hier te verblijven als pelgrim. Het is hier niet echt de beste plaats om te blijven slapen, maar wel tenminste eentje waar er een echte religieuze pelgrimssfeer heerst. Eten doen we met ons vieren in de bar en om negen uur licht uit en slapen. Het was dan ook een vermoeiende en een zeer speciale dag vandaag eentje die zeer hoog scoort in mijn hitlijst. Geniet van de foto's. Tot morgen. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Dag 27 VdlP

2011-10-26T04:30:00.001+02:00

Dinsdag 25/10/2011 Xunqueira de Ambía - Ourense 22,7 km (totaal 894,2)

Vandaag een korte etappe van slechts 22,7 kilometers en steeds geleidelijk bergaf, dat maak dat we al om één uur hier in Ourense waren. Een saaie tocht, volledig langs de carretera en alsof dat nog niet genoeg was, liep ik de ganse dag in de regen. We blijven lachen want geen problemen te melden buiten wat natte voeten.

Ik val in herhaling, ik weet het wel, maar dat is nu eenmaal de fout van de Romeinen dat ook hier een prachtige Romeinse brug over de Río (Río Miño) een van de pronkstukken van deze stad is. Alleen kom je de stad niet binnen, zoals in vorige steden, maar verlaten we Ourense morgen over deze brug. Het binnenlopen van deze stad, en zeker in de regen was vrij saai. Er valt hier wel wat te bekijken maar het weer (de regen) maak alles een beetje somber. Een open informatiekantoor is hier ook al niet te vinden. In de kathedraal is alles donker en de straten liggen er verlaten bij. Kortom een sombere herfstdag in Galicië.

Maar ik wil Ourense niet de grond inboren, als men even maar de details kijkt heeft deze stad wel wat te bieden, alleen ontbreekt de zon om er een aangename stad en dag van te maken. Maar ik maak er een aangename namiddag van door enkele Belgische biertjes (Trappisten) te drinken in een bar samen met Hans een Nederlander die al enkele dagen, dezelfde etappes aflegt als ik. Ik maak het kort vandaag die donkerbruine trappisten zitten wat in mijn hoofd. En morgen gaan we het klooster in met nieuwe schoenen aan wat men voorspeld hier voor woensdag en donderdag heel veel regen en durfde het niet aan om met mijn oude schoenen twee dagen in de regen te lopen langs paden die de laatste dagen al liters water te verwerken kregen. Nu maar hopen dat ik in mijn nieuwe schoenen geen blaren krijg want deze zullen pas ingelopen zijn als ik hopelijk vrijdag of zaterdag aankom in Santiago. Wordt vervolgd...

Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Rúa de Emilia Pardo Bazán,Comarca de Ourense,Spanje

Dag 26 VdlP

2011-10-24T19:36:00.003+02:00

Maandag 24/10/2011 Laza - Alberguería - Xunqueira de Ambía 32,7 km (totaal 871,5) Geen nieuws, goed nieuws. Alles met mij nog steeds in orde. Na een dagje in een Schots landschap te hebben gelopen, was het vandaag weer wandelen in het betoverende Galicië, zoals ik het ken van verleden jaar. Alleen was het vandaag echt, maar dan ook echt schots weer. Gisterenavond is het hier stevig beginnen regenen en deze morgen was het er nog steeds met emmers aan het uitvallen. Niets aan te doen, regencape aan, verstand op nul... we moeten erdoor, en....!! Geert loop niet langs de carretera zoals de meeste pelgrims, ik blijf de camino trouw. Gelukkig zijn de meeste paden goed begaanbaar en is er niet te veel modder. Na ruim twee uur en een stevige klim kom ik in het plaatsje met de voor een pelgrim prachtige naam Alberguería en want vind je daar? Een bar met de klikkende naam "Rincon de Peregrino", in het Nederlands vertaald, moet dat ongeveer, "schuilplaats voor de pelgrim" zijn en dat was het ook vandaag een echte schuilplaats. Even opwarmen en vooral opdrogen want het was tot zover een natte bedoening. Heel deze schuilplaats hangt vol met schelpen met erop de naam van de pelgrim en datum dat hij er geweest is. Sinds 2004 is de brave man ermee bezig en ik denk dat uit binnenkort zal moeten uitbreiden, want het hangt er aardig vol. Maar als we buiten komen zie ik enkele blauwe plekjes aan de horizon, het gaat de goede kan uit. Op de middag geniet ik van mijn picknick in het zonnetje gedurende welgeteld twee minuten en kan dan gaan schuilen onder een afdakje. Gelukkig wordt het beter in de namiddag en het is een prachtige wandeling door van die echte oude Galicische dorpjes die in Bokrijk een prachtige attractie zouden zijn. Wat ook nieuw is sinds de laatste twee dagen, zijn albergues met veel pelgrims. Blijkbaar ben ik in de staart van het peloton terechtgekomen. De laatste twee dagen steeds met tien en vandaag alle records verbroken! Er slapen hier vannacht 20 pelgrims. Morgen een korte etappe van 22 kilometers richting de grote stad, want dat zijn we in Orense of Ourense. Twee officiële talen hier, dus twee schrijfwijzen dat is wat ik er tenmiste van denk, ik zal het morgen even natrekken als ik er ben. En wat mij overmorgen te wachten staat is blijkbaar heel veel, maar dan ook heel veel regen volgens de mensen hier. Ik weet het u te vertellen als ik niet verdronken ben tenminste. Ik ga ergens eten zoeken. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Rúa de Asdrub Ferreiro,Xunqueira de Ambía,Spanje

Dag 25 VdlP

2011-10-23T19:44:00.001+02:00

Zondag 23/10/2011 La Gudiña - Campobecerros - Laza 34,4 km (totaal 838,8)

Gisterenavond in La Gudiña vier bars, maar ergens rustig eten dat was er niet bij. Overal maar het voetbal aan het kijken en het ging er heftig aan toe vooral omdat Real Madrid aan de lopende band scoorde en ze hier blijkbaar de Koninklijke (Real) in hun hart dragen. Dan maar eten en voetbal, kijken tegelijk. Weer veel te veel vlees, met zoals gewoonlijk frieten en geen groenten, en ik begin die groenten serieus te missen. In de albergeu was het ook al druk, 10 pelgrims een record want ze zijn allemaal te voet onderweg. De laatste dagen geen MTB-ers meer tegengekomen.

Vandaag weer een zware etappe voorgeschoteld gekregen. Steeds tussen de 1000 en 1200 hoogtemeters op en neer en de laatste 12 kilometers steeds naar beneden wat zeer belastend is voor voeten en dijspieren. En het weer was ook niet van de poes. Ongelofelijk veel wind maar daardoor wel droog gebleven. En het landschap waar ik vandaag in gelopen heb was totaal iets anders dan ik tot op heden van Galicië gewoon ben. Ik waande mij in Schotland echt prachtig alleen het weer zat niet mee vandaag maar mij hoor je niet klagen, het bleef droog tot dat ik in de albergue was. Het is hier nu flink aan het regenen en voor de komende dagen geeft men nog meer van dat nat spul. Maar de natuur kan het hier zeker en vast gebruiken er zijn hier heel wat hectaren bos en heide afgebrand dit jaar en blijkbaar de voorgaande jaren was het al niet beter. Morgen weer een zware etappe op het programma met een lange klim en een even lange afdaling. De spieren en gewrichten worden zwaar belast maar alles nog steeds dik in orde met mijn.

Dan nog een beetje droge materie over het autonome Spanje want niet alleen in België een ingewikkelde staatsstructuur ook hier in Spanje kennen ze er wat van. Vorig jaar tijdens mijn Camino Francés was het mij allemaal niet zo duidelijk al die verschillende grensborden zoals daar zijn Navarra, La Rioja, Castiië y León, Burgos, Palencia... kwam daar in Galicië nog bij dat vele opschriften in twee talen staan geschreven. Dat vroeg om wat verduidelijking, want ik begreep dat Spaanse gedoe allemaal niet zo goed. Na wat zoekwerk op het internet klaarde de Spaanse hemel (staatsstructuur) een beedje op voor mij. Na de dood in 1975 van Dictator Franco en de val van het dictatoriaal regime, werd in 1978 ter voorkoming van het separatisme en de instabiliteit, het land opgedeeld in autonome regio's en twee autonome overzeese steden (Exclave). De meeste van de 17 regio's zijn nog eens onderverdeeld in verschillende provincies en deze provincies in camarcas. Al deze entiteiten hebben een welbepaalde autonomie, maar 3 autonome regio's nl. Catalonië, Baskenland en Galicië hebben meer bevoegdheden, omdat deze een sterke eigen identiteit en taal hebben. Over taal gesproken! Ook nog een ingewikkelde materie in Spanje. Er zijn volgens de grondwet van 1978 vijf officiële talen. Het Spaans (Espanõl) of Castiliaans (Castellano) is de meest gesproken taal. Daarnaast zijn ook het Catalaans, het Baskisch, het Galicisch en het Aranees officiële talen. En of dat nog niet genoeg is, zijn er nog het Asturisch en het Aragonees twee niet officiële talen. En wij maar denken dat ons kleine landje ingewikkeld in elkaar zit. Mijn tocht dit jaar ging/gaat door vier autonome regio's nl. Andalusië (provincie Sevilla), Extremadura (provincies Badojaz en Cáceres), Castilië en León (provincies Salamanca en Zamora) en Galicië (provincie Orense, Pontevedra en La Coruña). Al die naamborden waren geen probleem meer voor mij, verleden jaar daarentegen was het een klein raadsel voor mij. Nu nog wat eten vinden hier in Laza, wat het is zondag en winkels zijn gesloten. Zelf iets koken nu er een fatsoenlijk keuken is, gaat weer niet. Dan maar naar de bar om waarschijnlijk weer een menu del día te eten. We zien wel wat het wordt.

Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Rúa de Outeiro,Laza,Spanje

Dag 24 VdlP

2011-10-22T20:18:00.001+02:00

Zaterdag 22/10/2011 Requejo de Sanabria - Lubían - La Gudiña 42,9 km (totaal 803). Gisterenavond, op aanraden van hospitalero, gaan eten in een wegrestaurant hier een halve kilometer verder. Ik was er nooit naar binnen durven gaan zonder zijn advies. Met zijn tweetjes waren we, ik en een jonge dame van goed in de zeventig schat ik. Heel alleen doorkruist ze in periodes van een paar weken, vier of vijf maal per jaar gans Europa. Nu is ze voor de vierde keer een stukje van de Via de la Plata aan het lopen en in de lente komt ze terug om het laatste stukje vanaf Orense te lopen. Een speciaal typetje maar een echte Europa-trotter zal ik ze maar noemen. En wat het eten betreft, vissoep, een grote karaf tafelwijn, stoofpotje van kalfsvlees frietjes en sla, rijstpapje, koffie met Spaanse cognac voor 880 eurocentjes. (om 8,80 euro iets royaler te laten lijken) Niet te geloven voor hoe weinig geld je hier soms kan eten. En ik durf het om aan de jonge dame te vragen hoe oud ze is. Ik weet niet hoe oud ik mij voel, maar op mijn paspoort staat dat ik tachtig ben. Fantastisch om op die leeftijd nog zulke tochten in haar eentje te ondernemen.

Ik heb er vandaag mijn koninginnewandeling van gemaakt. 42,9 kilometers met twee kolletjes buiten categorie. En we zijn in Galicië. Een beetje aankomen doen we vandaag, want ik ben in de laatste autonone regio van mijn tochtje. Zeggen dat we er bijna zijn is mezelf een rad voor de ogen draaien. We moeten nog 200 km richting SdC maar wel 200 km die men het gevoel zullen geven percies niet meer in Spanje te zijn, want die indruk herinner ik me nog goed van verleden jaar tijdens mijn Camino Francés.

Het worden nog fantastisch kilometers door het grillige, groene, natte en heuvelachtige Galicië, waar men een eigen erkent taaltje spreekt (Galicisch) en van tradities en mythen houdt. Hier gelden nog steeds oude Keltische gewoontes van zielsverhuizing tot het bestaan van hekserij. Galicische aarde is heilig, hier leven nog veel keuterboeren en de producten gewonnen in deze aarde, door hard labeur, staan zeer hoog in aanzien en het kan geen mens hoe arm hij ook is, ontnomen worden.

Hier geen sporen van Moren, maar in de plaats daarvan zijn het hier Keltische nederzettingen en wat Romeinse bruggen die het karakter van deze fantastische streek bepalen. Kleine akkers en weides, verwilderd struikgewas, donkere loof- en eucalyptusbossen, heuvel op heuvel af, dit wordt mijn decor voor de komende dagen.

Wat het culinaire betreft zitten we de komende dagen ook weer goed. Vlees, groente, fruit, zuivelproducten.. alles is hier te vinden en met een kustlijn van 1200 km. is het aanbod uit de zee overweldigend. Ik stop ermee voor vandaag zoek iets om te eten en laat de foto's voor zich spreken. Tot morgen.

Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Carretera Nacional 525,A Gudiña,Spanje

Dag 23 VdlP

2011-10-21T19:13:00.002+02:00

Vrijdag 21/10/2011 Asturianos - Puebla de Sanabria - Requejo de Sanabria 26,5km (totaal 760,1) Verschrikkelijk koud in de albergue van Asturianos. Deze bevindt zich achter de sporthal en ligt de ganse dag in de schaduw. Verwarming is er niet en dekens al evenmin. En je gaat het geloven of niet maar het was hier deze nacht aan het vriezen en heb het hier bijgevolg ongelofelijk koud gehad. Doorom wat later vertrokken dan normaal het ging allemaal wat stroever deze morgen. Overal een laagje ijzel op en in de bar na een drietal kilometers zijn wij een attractie voor de mannen aan de bar. Ze vinden het ongelofelijk dat wij daar staan in korte broek als het buiten -3 graden is. En ook op tv zijn de vriestemperaturen uitvoerig aan bod, maar alles is hier blijkbaar onmiddellijk groot nieuws. Na ons barbezoek neem ik afscheid van Ismaele. Hij loopt nog tot in het volgende plaatsje waar hij de bus richting Orense wil nemen om deze stad te bezoeken en vervolgens naar Santiago te gaan vanwaar hij naar huis zal vliegen. De pijn aan zijn enkel was niet meer te harden, zeker als je zoals hij geen medicatie wil nemen. Dan maar alleen verder, want die Franse pelgrim die bij ons in de albergue sliep loopt ook met een slakkengang. Zijn voeten staan vol met blaren en op zijn tempo duurt het nog een eeuwigheid om Santiago te bereiken. Ik loop dus alleen en ben ook de eerste die door het smalle en dichtbegroeid pad loop. Hier hebben de spinnen deze nacht hun best gedaan want de spinnendraden kriebelen ongelofelijk in mijn gezicht. Wat ook nieuw is sinds vandaag, is dat het eten hier maar voor het oprapen valt. Walnoten en kastanjes in overvloed : dat wordt smullen tijdens de wandeling en de fuentes (waterkraantjes) vind je hier ook in ieder dorp. De vorige 700 kilometers er amper een paar tegengekomen en nu water in overvloed. Op de middag bezoek ik het mooie middeleeuwse plaatsje Puebla de Sanabria. Prachtig gelegen op een heuvel, alleen spijtig dat er niets te bezoeken valt omdat alles gesloten is. Dat kom je wel meer tegen hier in Spanje zeker buiten de grote toeristische centra. Dan maar een broodje tortilla en verder richting Santiago. In Terroso een dorpje van nog geen tien huizen, word ik aangesproken door een van de bewoners. Hij vraagt of ik een stempel wil van de parochie in mijn stempelboekje. Plaats genoeg in mijn boekje, een stempel meer of minder, alles kan voor mij, en blij dat de man is en alles wordt genoteerd in zijn groot pelgrimsboek waarin ik zie dat ik vandaag de derde pelgrim ben die hier voorbijkom en stempel ontvang. In Requejo stop ik ermee voor vandaag met amper 26,5 kilometers op de teller. Als ik doorloop moet ik er 18 kilometers bijdoen om een volgende albergue tegen te komen en dat vind ik net iets te veel van het goede. Zeker als er in die 18 kilometers nog eens flink moet geklommen worden naar het hoogste punt van deze camino. Dat zal voor morgen zijn met waarschijnlijk goed weer, maar vanaf zondag, volgens de voorspellingen, zal het wandelen in de regen worden. Dat is eens iets anders om mee te maken. We zien wel wat het wordt. Ik ga op zoek naar iets om te eten. Krachten opdoen voor het klim- en daalwerk van morgen en ook een nieuwe en laatste autonome regio, maar daar vertel ik morgen iets meer over. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Requejo,Spanje

Dag 22 VdlP

2011-10-20T22:08:00.003+02:00

Donderdag 20/10/2011 Calzadilla de Tera - Mombuey - Asturianos. 41,7 km (totaal 733,6). Om te beginnen even iets recht zetten. Gisteren zijn er in de albergue dan toch nog twee pelgrims binnengevallen, een Amerikaans koppel dat drie weken heeft om van Sevilla naar Santiago te lopen. Zij nemen regelmatig de bus anders lukt het geen mens om deze tocht in die periode te lopen. Vandaag nog even met een Franse pelgrim gelopen en hij had er al heel wat camino 's opzitten, maar de Via de la Plata was de zwaarste van allemaal, zei hij! Gisterenavond lekker gegeten in de bar die net ietsje verder was dan men ons had verteld. Alleen de wijn was van een bedenkelijke kwaliteit, het bewijs hiervan was dat er meer dan een halve fles over bleef. Tijdens de wandeling terug naar de albergue werden we even vergezeld door een slanke, sierlijk en lieve dame. (zie foto) Deze morgen al vroeg wakker want het Amerikaans koppel ging vroeg vertrekken. Als wij om zeven uur de deur uitgingen waren zij nog lang niet klaar. Het was wel even schrikken toen we buiten kwamen, bitter koud en mist. Alles aangetrokken wat mogelijk was en nog had ik het koud. Dan maar mijn regencape aangetrokken, goed om het een beetje warm te krijgen en mij droog te houden want de mist was nadrukkelijk aanwezig. Bij zonsopgang zijn we aan de stuwdam van het Embalse de Agavanzal. Echt prachtig wat we er te zien krijgen, mist, zon, water... even genieten en verder stappen anders komen we er niet. Een paar kilometers verder in Villar De Farfón, een god verlaten dorpje waar ook geen bar is om te ontbijten, steek ik bij de laatste hoeve van het dorp mijn hoofd even binnen aan het openstaande poortje. Natuurlijk zoals overal in Spanje een blaffende hond en erachter een engels sprekende man. Het is een Zuid-Afrikaan die hier een vervallen boerderijtje aan het opknappen is en er een privé albergue van aan het maken is. Wij mogen ons een 'lekkere' nestcafé maken met enkel koekje en deponeren een donativo in het bakje. Ik bekijk even de albergue en moet zeggen het heeft iets, hier had ik wel willen verblijven een speciaal plaatsje dat ik alleen maar kan aanraden. Het is wel koud maar we lopen in een ander landschap dan de afgelopen dagen. Het monotone is blijkbaar achter de rug, we lopen door een aangename omgeving met regelmatig een dorpje waar niet veel te beleven valt maar dat wel voor afwisseling zorgt. Het gaat plots veel beter, het zal vooral tussen de oren zijn dat het beter gaat, te danken aan de afwisseling. Ik spreek nu wel voor hetgeen er tussen mijn oren aan het gebeuren is want achter mijn loop er iemand waarmee het helemaal niet zo goed gaat. Met Ismaele zijn enkel gaat het niet zo goed, integendeel hij heeft steeds meer pijn en volgt de camino niet meer. Hij loopt langs de carretera om zijn enkel te sparen, maar waarschijnlijk moet hij morgen de strijd staken en vertrekt morgen richting Toscanië. (wordt vervolgd) Ik loop dus meestal alleen want, zoals al eerder gezegd, ik blijf de camino trouw, geen carretera voor mij. En als je door Spanje loopt kom je wel ergens infrastructuur werken tegen. Ook vandaag, weer allerlei aanduidingen langs de camino waar ik geen jota van versta. Loop de waarschuwingen voorbij maar zoek toch maar even op in mijn woordenboek wat dat allemaal betekent. Als ik zie waar ik sta en de vertaling lees begin ik plots wat sneller te stappen en mijn esfínter (zoek dat maar op) staat strak gespannen. Ik bevind mij in een zone waar men met explosieven werkt voor het aanleggen van een nieuwe spoorlijn ! ! En dan na meer dan 35 kilometers stappen denk je dat je er bent. Maar niets is minder waar. Wel een albergue maar geen bar, geen winkel en bijgevolg niets om te eten deze avond. Dan maar een vijftal kilometers verderop naar het volgende dorp waar wel een bar is en waar er iets te eten valt. Dus vandaag een paar kilometers meer op de teller dan voorzien. Maar het komt goed uit, het zijn waarschijnlijk kilometers die ik minder in de regen zal moeten lopen als het de weersvoorspellingen hier op tv bekijk. Of het gaat regenen weet ik u morgen te vertellen. Adiós. Geert. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Calle Castro Alto,Asturianos,Spanje

Dag 22 VdlP

2011-10-20T01:00:00.000+02:00

Donderdag 20/10/2011 Calzadilla de Tera - Mombuey - Asturianos. 41,7 km (totaal 733,6).

Om te beginnen even iets recht zetten. Gisteren zijn er in de albergue dan toch nog twee pelgrims binnengevallen, een Amerikaans koppel dan drie weken heeft om van Sevilla naar Santiago te lopen. Zijn nemen regelmatig de bus anders lukt het geen mens om deze tocht in die periode te lopen. Vandaag nog even met een Franse pelgrim gelopen en hij had er al heel wat camino 's opzitten, maar de Via de la Plata was de zwaarste van allemaal, zij hij!

Gisterenavond lekker gegeten in de bar die net ietsje verder was dan men ons had verteld. Alleen de wijn was van een bedenkelijke kwaliteit, het bewijs hiervan was dat er meer dan een halve fles over bleef. Tijdens de wandeling terug naar de albergue werden we even vergezelt door een slanke, sierlijk en lieve dame. (zie foto) Deze morgen al vroeg wakker want het Amerikaans koppel ging vroeg vertrekken. Als wij om zeven uur de deur uitgingen waren zij nog lang niet klaar. Het was wel even schrikken toen we buiten kwamen, bitter koud en mist. Alles aan wat mogelijk was en nog had ik het koud. Dan maar mijn regencape aangetrokken, goed om het een beetje warm te krijgen en mijn droog te houden want de mist was nadrukkelijk aanwezig.

Bij zonsopgang zijn we aan de stuwdam van het Embalse de Agavanzal echt prachtig wat we er te zien krijgen, mist, zon, water... even genieten en verder stappen anders komen we er niet. Een paar kilometers verder in Villar De Farfón, een god verlaten dorpje waar ook geen bar is om te ontbijten, steek ik bij de laatste hoeve van het dorp mijn hoofd even binnen aan het openstaande poortje. Natuurlijk zoals overal in Spanje een blaffende hond en erachter een engels sprekende man. Het is een Zuid-Afrikaan die hier een vervallen boerderijtje aan het opknappen is en er een privé albergue van aan het maken is. Wij mogen ons een 'lekkere' nestcafé maken met enkel koekje en deponeren een donativo in het bakje. Ik bekijk even de albergue en moet zeggen het heeft iets, hier had ik wel willen verblijven een speciaal plaatsje dat ik alleen maar kan aanraden.

Het is wel koud maar we lopen in een ander landschap dan de afgelopen dagen. Het monotone is blijkbaar achter de rug, we lopen door een aangename omgeving met regelmatig een dorpje waar niet veel te beleven valt maar dat wel voor afwisseling zorgt. Het gaat plots veel beter, het zal vooral tussen de oren zijn dat het beter gaat, te danken aan de afwisseling. Ik spreek nu wel voor hetgeen er tussen mijn oren aan het gebeuren is want achter mijn loop er iemand waarmee het helemaal niet zo goed gaat. Met Ismaele zijn enkel gaat het niet zo goed, integendeel hij heeft steeds meer pijn en volgt de camino niet meer hij loop langs de carretera om zijn enkel te sparen, maar waarschijnlijk moet hij morgen de strijd staken en vertrek morgen richting Toscanië. (wordt vervolgt) Ik loop dus meestal alleen want zoals al eerder gezegd, ik blijf de camino trouw, geen carretera voor mij. En als je door Spanje loopt kom je wel ergens infrastructuur werken tegen. Ook vandaag, weer allerlei aanduidingen langs de camino waar ik geen jota van versta. Loop de waarschuwingen voorbij maar zoek toch maar even op in mijn woordenboek wat dat allemaal betekend. Als ik zie waar ik sta en de vertaling lees begin ik plots wat sneller te stappen en mijn esfínter (zoek dat maar op) staat strak gespannen. Ik bevind mijn in een zone waar men met explosieven werkt voor het aanleggen van een nieuwe spoorlijn.

En dan na meer dan 35 kilometers stappen denk je dat je er bent. Maar niets is minder waar. Wel een albergue maar geen bar, geen winkel en bijgevolg niets om te eten deze avond. Dan maar een vijftal kilometers verderop naar het volgende dorp waar wel een bar is en waar er iets te eten valt. Dus vandaag een paar kilometers meer op de teller dan voorzien. Maar het komt goed uit, het zijn waarschijnlijk kilometers die ik minder in de regen zal moeten lopen als het de weersvoorspellingen hier op tv bekijk.

Of het gaat regenen weet ik u morgen te vertellen. Adiós. Geert. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Calle Castro Alto,Asturianos,Spanje

Dag 21 VdlP

2011-10-19T19:19:00.002+02:00

Woensdag 19/10/2011 Tábara - Santa Croya de Tera - Calzadilla de Tera. 34,2 km (totaal 691,9). Geen doel vandaag bij het vertrek, we zien wel waar we uitkomen. Vooral de enkel van Imaele zal bepalen waar we stoppen. Ik moet wel zeggen dat er in mijn hoofd een planning zit voor de rest van de etappes en die graag wil halen, vooral om mijn terugreis te kunnen plannen want ik heb er nog geen geboekt. Gisteren in de bar tijdens het doorbladeren van de krant een artikeltje tegengekomen waarvan ik een kopietje (foto) moest hebben voor in mijn album. Het gaat over de recordtemperaturen in 10 Spaanse steden tijdens de maand oktober. De barman vertelde ook dat het de laatste vijf maanden, hier geen druppel meer heeft geregend. Ik heb toch altijd pech, eergisteren heb ik nochtans 30 druppels op mijn hoofd gevoeld. Ik ga het vrij kort houden vandaag, ik wil een beetje rusten want het ging een beetje stroef vandaag en het moeilijkste gedeelte moet nog beginnen. Na 34 kilometers kilometers zijn we in een dorpje toegekomen waar er geen levende ziel te bespeuren valt. Sleutel van de albergue moesten we gaan afhalen bij de burgemeester, alhoewel het precies mevrouw was die de sjerp droeg. Hij zei niets, zij zweeg geen seconde. Zes bedden in een grote zaal, in andere albergues zouden hier wel 30 bedden staan. Ruimte zat hier in de vrij nieuwe gemeentelijke slaapplaats van Calzadilla de Tera. Geen andere pelgrims tegengekomen vandaag, het blijf hier rustig en het weer blijf heerlijk om te wandelen. Om te eten deze avond moeten we ongeveer een kilometertje lopen naar het dorpje aan de andere kant van de rivier. En het is zelfs een rivier met water erin. Ik begin aan dat kilometertje want heb verschrikkelijk veel honger. Tot morgen Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Calle del Grande,Vega de Tera,Spanje

Dag 20 VdlP

2011-10-18T19:47:00.002+02:00

Dinsdag 18/10/2011 Granja de Moreruela - Faramontanos de Tábara - Tábara 26,0 km (totaal 657,7). Gisterenavond in de albergue van Granja de Moreruela lekker gegeten in tegenstelling tot hetgeen men mij gisteren in de bar van Riego del Camino (het dorp ervoor) had willen wijsmaken. Daar waarschuwde men mij dat er in het volgende dorp geen gelegenheid was om te eten. Maar ik heb mijn lesje geleerd in San Pedro de Rozados. Daar vertelde men toen ook dat in het volgende dorp niets te krijgen en te beleven was. Als je er dat de volgende dag voorbijloop is er alles te krijgen en is het er veel aangenamer dat in het dorp waar je hebt verbleven. Dus deze keer goed geprobeerd, met alle Chinezen maar niet met deze pelgrim. Trouwens het ontbijt en de albergue waren ook dik in orde. Vandaag ons langzaam aan de gang getrokken, de veertig kilometers van gisteren zaten nog wat in de benen en voeten. Het is hier trouwens lekker fris als je 's morgens vertrekt. Fleece, windstopper, buff op het hoofd en handschoenen aan. Alleen mijn lange broek die blijft in de rugzak. Ismaele is vandaag weer van de partij, omdat zijn enkel nog zeer pijnlijk aanvoelt doet hij het zeer langzaam aan en hij kan vandag een heel stuk afsnijden door langs de carretera te lopen. Ik blijf de camino plichtsbewust volgen en geniet daardoor van een prachtig panorama van het uitgesleten rivierdal van de Río Elsa. Het koste mij wel wat klim en klauterwerk maar het was zeker de moeite waard. Het zouden vandaag slechts 26 kilometers worden maar twee maal moeten omlopen voor werken. De eerste keer geen problemen, goed aangegeven en slechts één kilometertje omlopen. Net voor Tábara was de bewegwijzering in eerste instantie zeer goed, maar volgens mij zijn er toch een paar pijltjes verdwenen of hebben wij er een paar gemist waardoor we maar verkiezen om langs de carretera naar Tábara te lopen. Kost ons waarschijnlijk een tweetal kilometers, maar een kilometertje meer of minder daar word ik niet pissig van. Mijn Italiaanse compagnon kon er iets minder om lachen met zijn zere enkel. We lopen dus sinds vandaag langs de 'Camino Mozarabe Sanabrés' zo staat hij hier aangegeven en stilaan begint het landschap ook te veranderen. Morgen nog een vrij vlakke etappe maar de volgende dagen wordt het klimmen en dalen tot een stuk boven de 1300 meter. Er staan nog heel wat zware etappes te wachten, trouwens in mijn gids krijgen alle resterende wandelingen de quotering 'zeer zwaar'. Dus nog even wachten om af te tellen (Roger, The good one) want het venijn van deze camino zit duidelijk in de staat. We verkopen het vel van de beer niet voor hij geschoten is. Dringend tijd om te stoppen, wat te rusten en me te verzorgen als ik zie wat me nog te wachten staat. Tot morgen. Geert. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Calle de los Escribanos,Tábara,Spanje

Dag 19 VdlP

2011-10-18T07:56:00.002+02:00

Maandag 17/10/2011 Zamora - Montamarta - Granja de Moreruela 40,6 km (totaal 631,7). We zijn laat, we zijn zeer laat vandaag. De hospitalero ging ons allemaal wekken om kwart voor zeven maar het was ruim een half uur later. Ik denk dat de paar glazen wijn van gisterenavond hem een uitstekende nachtrust hebben bezorgd en waardoor hij wat later op gang is gekomen. Hij zorgde ook voor een eenvoudig ontbijt, wat al zeer uitzonderlijk is in een albergue die slechts een donativo vraagt. Ik vind de albergue van Zamora een van de beste waar ik al verbleven ben. Ruim kwart over acht als we vertrekken en Imaele zegt onmiddellijk dat het niet meer gaat. Hij heeft sinds gisteren een ontsteking aan de enkel. en kan de pijn niet verdragen. Hij neemt de bus richting Granja de Moreuela om zijn enkel een dag te laten rusten. Ik trek er dan maar alleen op uit vandaag want tijdens de ganse etappe slechts door 2 MTB-ers voorbijgereden en geen enkele wandelaar tegengekomen. Het blijft hier onwaarschijnlijk rustig. En wat ik vandaag gevoeld heb was al heel lang geleden dat ik dat nog eens gevoeld had. Regen, ja je leest het goed regen. Deze morgen één zwarte wolk boven Zamora en deze volgde mij richting het noorden en er vielen zowaar enkele druppel uit maar lang duurde het gelukkig niet wat even later was de zon er weer. Vandaag aangename temperatuur, ik denk rond de 25 graden en een zacht briesje, meer moet dat niet zijn. Met iets meer dan veertig kilometers op de teller, vandaag de tweede langste etappe tot nu toe. Een vrij vlakke etappe maar wel eentje met ongelofelijk veel keien op de weg voordoor de enkels en voetzolen zwaar belast werden. Door het late vertrek en het afhaken van Ismaele pas om iets over vijf uur hier toegekomen in Granja de Moreruela. En dit plaatsje is eigenlijk een beetje een aankomst voor mij. Hier moet je een keuze maken. Ofwel loop je verder langs de Via de la Plata naar Astroga of je neemt vanaf hier de camino Sanabrés richting Santiago. Ik beëindig zoals de meeste pelgrims de Via de la Plata en begin morgen aan de camino Sanabrés, want als ik doorloop naar Astroga loop je vanaf daar naar Santiago langs de Camino Frances en die heb ik al verleden jaar reeds gelopen. Dus vanaf morgen lopen we langs een andere camino, hoewel de meeste pelgrims blijven het de "Via de la Plata" noemen. Genoeg voor vandaag ik ga mijn voeten en enkels wat masseren want deze hebben het hard te verduren gekregen vandaag. Morgen een korte etappe van slecht 26 kilometers, althans dat is de planning. Tot morgen. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Carretera de la Ruta de la Plata,Granja de Moreruela,Spanje

Dag 18 VdlP

2011-10-17T01:02:00.002+02:00

Zondag 16/10/2011 El Cubo de la Tierra del Vino - Zamora 33,0 km (totaal 591,1). Eerst even terug naar gisteren. 'El Cubo de la Tierra del Vino' noemde het plaatsje waar we verbleven en hierin komt het het fantastische woordje vino voor. Gisteren tijdens onze wandeling hadden de twee Spanjaarden ons al iets proberen uit te leggen, van het dorpje met de bodega's. Ik snapte er toen niets van, hier wijnkelders? Ik ben de laatste 200 kilometers geen wijngaard meer tegengekomen. Om zeven uur ziten we in de bar te wachten om te eten. De twee Spanjaarden komen binnen en zeggen dat we mee moeten om de bodega's te bezoeken. Wij volgen als brave hondjes, en aan de rand van het dorp 90 bodega's !!! Kleine in de kalksteen uitgehouwde wijnkeldertjes waarin men nu, in enkele nog steeds wijn maakt voor eigen gebruik. We worden ontvangen door de bezitter van zo een bodega, niet met wijn maar met cyder en een stuk salami. Het was een aangenaame verrassing. Wat we ook voorbijliepen net voor de bodega's was het oude vervallen station van dit dorpje. Het was een stopplaats op de teloorgegane Via de la Plata spoorlijn die ging van Sevilla naar Gijon. En het avondeten in de bar was zoals altijd, gewoon een simpel menu del dia. Terug naar vandaag, met een aangename wandeling door de velden, zoals het hoort voor een pelgrimstocht en niet zoals gisteren langs een carretera en autostrade. We genieten van een prachtige zonsopgang en worden aangevallen de twee schattige perro's (honden) en voor we het goed beseffen staan we in Zamora waar de twee Spanjaarden ons verlaten. Zij nemen de bus naar huis en gaan morgen werken. Zijn lopen de Via de la Plata in stukjes van telkens een week. Meer verlof kunnen ze niet krijgen. En wij, wij staan in Zamora. Bij de Spanjaarden staat Zamora bekend als, een saaie stad daar ergens bij de grens van Portugal. Als er één zaak positief is aan Zamora voor de bewoners van het Iberisch schiereiland dan is dat de queso zamorano, een populaire pittige schapenkaas. Maar onmiddellijk bij het binnenlopen van Zamora krijg ik het gevoel in weer een gezellige provinciestad toe te komen, die wel wat meer te bieden heeft dan alleen wat schapenkaas. Samora telt 70.000 inwoners en is hoofdplaats van de gelijknamige provincie. Het is een stad die je als pelgrim moet opdelen in twee gedeeltes. Het eerste deel situeert zich rond de kathedraal en het tweede rond de Plaza major. Het stille dorpse gedeelte rond de kathedraal is prachtig gelegen op een heuvel langs de Duero rivier aan de rand van de stad. Dit gedeelte van de stad is erg aangenaam om wat in te toeven. Je kan genieten van een herfstzonnetje in het park, wat kuieren langs de resten van het Castillo en oude vestingsmuren of even afkoelen in een van de vele Romaanse kerken. Maar het is de kathedraal die in dit gedeelte van de stad het meeste aandacht naar zich toetrekt. De van oorsprong romaanse kerk uit de twaalfde eeuw is door de het veelvuldig bijbouwen eigenlijk en allegaartje van bouwstijlen. Langs de buitenkant springen onmiddellijk twee zaken in het oog, de lompe vierkante toren en de Cimborrio waaraan je onmiddellijk kan zien dat de Aya Sofia in het toenmalige Costantinopel model heeft gestaan voor deze koepel. Als we van het dorpse Zamora richting Plaza Mayor lopen komen we heel wat Romaanse kerkjes voorbij, die net als op andere plaatsen in Spanje, ook hier mooi gerestaureerd zijn, maar niet gesloten. Eten heb ik vandaag zelf gemaakt in de prachtige albegue, met alles wat er hier in de koelkast te vinden was van vorige pelgrims. Een pastasaus met sardienen, tonijn, tomaten, kapertjes, tomatensalsa, uien, en look en het bijzonderste van alles is dat Ismaele de italiaanse restauranthouder het lekker vindt. En ook de hospitalero vindt het lekker want hij eet mee, net als zes andere pelgrims die hun neus zijn gevolgd. Het voorgerecht waren empenada's aangeboden door de hospitalero en als toemaatje een lekkere mixt-salad. Een rare volgorde van gerechten maar met een mix van nationaliteiten was dit de beste mix. En wijn was er na een bezoek aan de nachtwinkel ook voldoende aanwezig, gevolg: een gezellige avond. Nu maar naar bed met een record aantal in een kamer, 8 fietsers en 2 stappers. Tot morgen, Geert. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Plaza de San Cipriano,Zamora,Spanje

Dag 17 VdlP

2011-10-15T18:53:00.002+02:00

Zaterdag 15/10/2011 Salamanca - El Cubo de la Tierra del Vino 35,4 km (totaal 558,1). Van dat klokvaste waar ik gisteren over had, zal ik vandaag maar niets zeggen. Deze morgen lekker door mijn wekker heen geslapen, hij staat nu wel heel stil, maar toch. Zeven voor zeven als ik de klok even bekijk, ik was onmiddellijk wakker. Inpakken, toilet maken en ontbijtje in de bar van het hotel en om half acht verlaten we het prachtige Salamanca. De Plaza Mayor ligt er nog vredig bij, dat was gisterenavond heel iets anders. Na vijftig minuten stappen, lopen we alweer in de eindeloos lijkende velden. Hier in Spanje geen lintbebouwing zoals in België. Alles mooi binnen het cirkeltje van de stad. Ook de dorpen zijn echte vlekken in het landschap. Alleen doet men hier in de dorpen aan labyrintbebouwing. Geen straat in een dorp die 10 meters recht is. Hier je weg terug vinden is soms geen sinecure. Wat de etappe van vandaag betreft kan ik weer eens kort zijn. Om snel te vergeten. Bewegwijzering ongelofelijk slecht, zeker het stuk tussen Aldeasrca de Armuña en Castellanos de Villiquera. Vooral geen pijlen of pijlen naar twee richtingen, alles kom je hier tegen. Even na dit dorpje lopen we de Spanjaarden tegen het lijf waarmee we twee dagen geleden samen avondeten hebben gegeten. Ook zij zien het niet meer zitten. Dan maar de route volgen die in mijn gps steekt. Hier heeft men pas de veldwegen opgefrist en ernaast de grachten gereinigd waardoor volgens mij heel wat markeringen zijn verdwenen. Er is hier werk aan de winkel om gele pijlen terug in orde te krijgen. In Castellanos de Villiquera raden ze ons ook aan om niet de camino te volgen maar gewoon de carretera N630 te volgen omdat die niet zo druk is en de camino vlak naast de autosnelweg ligt en er zeer slecht bijligt. Wij volgen de wijze raad en het loopt inderdaad een stuk gemakkelijker op een asfaltweg. Een zaak is er wel opgelost geraakt vandaag en dat is iets wat ik mij al gans mijn camino afvroeg. Waarom er voor de deuren van veel huizen flessen water staan. De Spanjaarden geven mij het antwoord. Niet om de pelgrims te voorzien van water, maar wel om te beletten dat de honden tegen de hoek van de voordeur of gevel komen plassen. Hier was ik in geen honderd jaar zelf achter gekomen. Zo zie je maar, je leert iedere dag wat bij. Voor de rest niet veel nieuws te melden. En het is zoals het spreekwoord zegt : geen nieuws goed nieuws. We proberen het zo te houden. Ik ga op zoek naar wat eten. Tot morgen Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Calle Mayor,El Cubo de Tierra del Vino,Spanje

Dag 16 VdlP

2011-10-14T19:57:00.002+02:00

Vrijdag 14/10/2011 San Pedro de Rozados - Salamanca 24,8 km (totaal 522,7). Ook vandaag weer klokvast vertrokken om zeven uur. Dat klokvaste zit er beroepshalve wat ingebakken, alleen is er daar aan dat klokvaste soms een verbrand randje. Alhoewel er slechts 24,8 km op het programma staan zullen er op het einde van de dag heel wat meer kilometers bijgekomen zijn. We zijn vandaag na een vrij eenvoudige tochtje in Salamanca aangekomen. Al bij het binnenlopen van deze stad heb ik het gevoel, dat dit een aangename en karaktervolle stad is. De Puente Romano over de Rivier Tormes zorgt voor een prachtige aanloop naar deze stad, waarvan het stadscentrum sinds 1988 behoort tot het Werelderfgoed van de UNESCO. En mijn eerste gevoel wordt alleen maar bevestigd als we in het historisch centrum toekomen. Deze stad straalt echt iets uit en zeker bij dit aangename weertje. Maar ik kan het niet laten, het eerste wat ik wil bezoeken is de overdekte mercado central de abastos. Een van die prachtige overdekte markten zoals je ze alleen in Zuid-Europa vindt. Het culinaire zit er nu eenmaal diep ingebakken en meestal zonder zwart randje, alhoewel die gratin met gorgonzola was een beetje aangebrand. (om dit te snappen moet je ook de reactie gelezen hebben.) Salamanca, met 160.000 inwoners is deze hoofdstad van de gelijknamige provincie, een welgekomen verademing na enkele dagen te hebben gelopen door een eindeloos doch prachtig niemandsland, waar geen einde leek aan te komen. Salamanca was oorspronkelijk een Keltisch nederzetting, maar achtereenvolgens zwaaide Hannibal, Romeinen, Alanen, Visigoten en Moren hier de plak waardoor deze stad heel wat tegenspoed kende. Pas rond het jaar 1000 was er weer sprake van een opleving. In de 11e eeuw wordt Salamanca een bisdom en komt definitief bij Castilië y Leon. De stad heeft de oudste universiteit van Spanje, gesticht in 1218 door koning Alfonso IX. Deze academische instelling werd al vlug als een van de "vier toortsen van de wetenschap ter wereld" beschouwd, samen met de universiteiten van Oxford, Bologna en Parijs. De voorgevel van de Universiteit, is zeker een bezoek waard. Als pelgrim op weg naar Jacobus Graf is een bezoekje aan het Casa de las Conchas, zeker een verplichting. De gevels van dit paleis zijn versierd met schelpen die de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela symboliseren. Salamanca is de trotse bezitter van twee kathedralen nl. Catedral Vieja met een prachtig retabel en de drieschepige Catedral Nueva met veel kapellen en een grote koepel. We lopen ook even voorbij het Convento de San Esteban een zestiende eeuws klooster gebouwd in de plateresco-stijl en in de vorm van een Latijns kruis. En dan is er ook nog, pal in het centrum de Plaza Mayor. Vanwege de omvang en de bouwstijl wordt het Plaza Mayor als het belangrijkste plein van Spanje beschouwd. Het geheel is omgeven door een zuilengang van arcaden. Het werd gebouwd tussen 1729 en 1755 en aan de westkant bevindt zich het Koninklijk paviljoen. Het is een van de mooiste en gezelligste barokke pleinen van Spanje en lijkt me daarom de ideale plaats om op een terrasje de dag af te sluiten. Ik heb ervan genoten, morgen zal het iets minder genieten zijn, er staat weer een echte wandeling op het programma. Eentje van meer dan dertig kilometers. En overmorgen de volgende stad op ons programma, dan verslinden we Zamora, dat is althans de bedoeling. Eerst nog een restaurantje vinden om de reserves aan te vullen voor morgen. Grtz Geert Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Calle de Quintana,Salamanca,Spanje

Dag 15 VdlP

2011-10-13T16:40:00.002+02:00

Donderdag 13/10/2011 Fuenterroble de Salvatierra - San Pedro de Rozados 29,6 km (totaal 497,9). Ik zal vandaag beginnen waarmee ik gisteren ben geëindigd, op zoek naar een picknick. Kan geen probleem zijn, er is hier in het dorp immers een 'tienda alimentatíon' waar alles te koop is. Alleen het was gisteren twaalf oktober, nationale feestdag van Spanje en winkeltje was dicht. Stond nochtans genoteerd in mijn agenda maar wie bekijkt er nu een agenda tijdens een camino. Dan maar naar de bar, eens kijken of er daar niets te versieren valt. Ik krijg het uitgelegd om broodje te laten maken en ze te laten inpakken in aluminiumfolie nog een grote fles water en we hebben toch iets om de bijna dertig kilometers, door het grote niemandsland te lopen. Om te eten was het nog te vroeg en vooral te druk in de bar. Wachten tot iedereen naar huis is om te eten, dan kan ik voor jullie iets klaarmaken zei de eigenaar van de bar, die zijn zaak gans alleen moest draaiende houden. Een paar oude mannen volgen aandachtig de corrida van Sarragossa. Wij moeten minstens nog een uur wachten voor we iets te eten krijgen en volgen dan ook naar het stierengewecht op tv. Ik vind het maar niets om deze prachtige dieren zo te moeten zien afslachten, maar corrida's, dat is nu eenmaal in de Spaanse cultuur ingebakken. Wat later heeft de brave man tijd om voor ons iets klaar te maken. Een kaart heeft hij niet, hij zegt gewoon wat er te krijgen is. Soep of slaatje, steak of kip, fruit of yoghurt. Het wordt soep, steak en fruit. Veel en lekker was het niet maar we hadden tenminste iets gegeten. Het fruit, een appel en twee mandarijntjes, gaan mee voor morgen in de picknick en worden vervangen door een magnum ijsje met witte chocolade want alle andere soorten waren op en die brave mens verontschuldigde hem daar nadrukkelijk voor. Iets anders hadden wij niet verwacht van een min vijf sterrenrestaurant. Toen we gingen slapen vertelde de hospitalera ons dat er een selfservice ontbijt ging klaarstaan. We konden dus op pad met gevulde maag en een picknick, meer moet dat niet zijn. En het was dan nog een rijkelijk ontbijt ook, met zelfs salami en gedroogde vruchten. Wat de wandeling van vandaag betreft hetzelfde scenario als de vorige dagen : vroeg vertrekken en vroeg klaar. Om drie uur was het barbezoek, het douchke, ikzelf geschoren, en de kleren gewassen en voetje verzorgd, al allemaal achter de rug. Zo snel zijn we nog nooit klaar geweest. Dan maar een siësta plegen om morgen uitgerust te kunnen beginnen aan 25 kilometers naar het grote Salamanca. We hopen daar rond de middag aan te komen om dan in de namiddag de stad te bezoeken. Dringend tijd om af te sluiten en om aan mijn siësta te beginnen. Tot in Salamanca. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Calle del Rincón,San Pedro de Rozados,Spanje

Dag 14 VdlP

2011-10-12T18:19:00.001+02:00

Woensdag 12/10/2011 Baños de Montemayor - Valverde de Vadelacasa - Fuenterroble de Salvatierra 32,8 km (totaal 468,3). Baños de Montemayor, gisteravond nog even dit plaatsje gaan bezoeken en de woordje Baños in de plaatsnaam vertelt ons reeds veel, hier heel want kuurhotelletjes en vooral heel veel bejaarden die hier met de bus naartoe gebracht worden voor een daguitstapje. En van kuren gesproken, mijn maag had ook haar kuren. De menu del día van gisterenmiddag bleef maar op mijn maag liggen. Een fris pintje zorgde niet voor beterschap, een cola al evenmin. Dan maar een pilletje tegen de misselijkheid en mijn bed in om acht uur, zonder avondeten. Gisteren in de vorige albergue ook een Spanjaard gezien met dezelfde symptomen. Denk dat ik een Spaans buikgriepje te pakken heb. Deze morgen met slappe benen weer klokvast vertrokken om zeven uur, het is een gewoonte aan het worden. En we waren niet de eerste die vertrokken, er waren er al vroeger weg dan ons. Ja, de laatste dagen wordt het ietsjes drukken langs de camino. Even over zeven lopen we een nieuwe autonome regio binnen, Castilla y León wordt onze nieuwe thuishaven voor enkele dagen, weken....

Catilla y León. Geografisch is dit de grootste autonome regio in Spanje met als hoofdstad Valladolid. Niet voor niets staat er een burcht in het wapenschild van deze dunbevolkte regio, want als men hier de ogen sluit hoor je nog het steeds wapengekletter en briesende paarden waarop mooi uitgedoste ridders zitten. Verleden jaar kon ik daarvan al genieten tijdens mijn doortocht in Burgos waar er toen middeleeuwse optochten, markten en nog veel meer aan de gang waren. Deze regio kent zijn oorsprong in 1230 toe de koninkrijken Castilië en León gezamenlijk de strijd aanbonden tegen de moren. Een strijd die lang, heel lang duurde en het was de beroemdste vrouw in de Spaanse geschiedenis Isabel van Castilië die door deze wederverovering de basis legde van de Spaanse wereldmacht.

Onze tocht van vandaag is ondanks mijn slappe bennen vrij goed verlopen. Alleen in het eerste plaatsje, Calzada de Bejar na 12 kilometers niets te krijgen, een god verlaten dorpje waar de tijd al lang geleden is blijven stil staan. Dan maar een paar müsli-repen eten om mijn lege maag te vullen. Het was van gisterenmiddag geleden dat ik nog iets gegeten had. Negen kilometers verderop in Valverde de Vadelacasa eindelijk iets gevonden wat op een bar lijkt. Maar we worden er in de watten gelegd door de plaatselijke schone. Een reuze broodje tortilla, twee cola's een flesje water enkele tapa's voor 4,50 euro, we kunnen er weer even tegen. Na nog een elftal kilometers zit onze dagtaak er om halfdrie al op. Dat ging vlot vandaag ondank het heuvelachtige parcours. We verblijven in de plaatselijke albergue waar 70 plaatsen zijn maar slechts zeven pelgrims net als gisteren. Nu alleen nog wat eten vinden voor een picknick want morgen staan er 29,6 kilometers op het programma door het grote niemandsland en gaan we voor het eerst boven de 1000 hoogtemeters.

Kort samengevat, het gaat behoorlijk voor het ogenblik maar ik vind het wel veel zwaarder dan verleden jaar. Het is dan ook een andere camino niet waar. Tot morgen. Geert.

Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Calle Larga,Fuenterroble de Salvatierra,Spanje

Dag 13 VdlP

2011-10-11T20:01:00.002+02:00

Dinsdag 11/10/2011 Oliva de Plasencia Arco de Cáparra - Baños de Montemayor 34,8 km ( totaal 435,5). Goed geslapen, slecht ontbijt in albergue en 25 kilometers niemandsland voor de boeg. Gisteren, gelukkig voldoende water meegebracht van de bar en inplaats het in de koelkast te steken had Ismaele het per vergissing in de diepvriezer gestoken. Dat was dan goed bevroren en zodoende hadden we op onze ganse tocht lekker fris water. Trouwens ik drink bijna nooit water van de kraan want het is precies of je uit een zwembad drinkt, veel te veel chloor in het water hier. Klokslag zeven uur vertrokken vandaag onder een bijna volle maan. Was prachtig wandelen door de dehesa's met een gefilterd maanlicht door de bomen heen en aan de andere kant de opkomende zon. In het donker vertrekken kan soms heel aangenaam verrassen, zeker vandaag was het echt speciaal. Na meer dan een anderhalf uur lopen (en een stuk verkeerd lopen) komen we aan een wat bijzonder plaats. We zijn aan de vierbogige triomfboog (Tetrapylon) van Cáparra de enige van dit soort op het Iberisch schiereiland. Negen meter hoog en de Via de la Plata liep er onderdoor. Hier zijn ook enkele overblijfsels van het Romeins stadje dat een belangrijke rustplaats was op deze weg. Verder een aangename wandeling niettegenstaande het soms weer goed opletten was, de bewegwijzering is ook hier aan een opfrissing toe. Om iets voor één uur reeds aan ons middagmaal begonnen in Aldeanueva del Camino. Menu del dia, 3 gangen, fles water, fles wijn en een koffie voor negen euro. Een goede picknick kost bijna evenveel. Maar het is niet voor herhaling vatbaar bleef op mijn maag liggen. Te veel eten 's middags is niet verstandig zeker bij deze temperaturen. In het vervolg gewoon een broodje en een Magnum. Met slappe benen door de wijn richting Baños de Montemayor. Tien kilometers langs een smal strookje van drukke N630 en het was heel warm, geen zuchtje wind en flink bergop. Een lastig stukje om de dag af te sluiten. Wat we morgen ook afsluiten is het hoofdstuk Extremadura, we lopen morgenvroeg een volgende autonome regio binnen. Het grote Castilla y León moeten we dan zien te verteren. Wat ook nieuw is, zijn de heuvels.De komende dagen gaat het flink op en neer, zelfs boven de duizend meter. Zal maar afsluiten en wat rusten, het zal nodig zijn met al dat klimwerk de komende dagen. Tot in Castilla y León. Geert. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Calle Mayor,Baños de Montemayor,Spanje

Dag 12 VdlP

2011-10-10T21:03:00.001+02:00

Maandag 10/10/2011. Galisteo - Carcaboso - Oliva de Plasencia 29,0 km ( totaal 400,7).

Desayuno completo klaargemaakt door onze Fries om met een volle maag te kunnen vertrekken om kwart over acht wat naar onze normen laat is. Er staan slechts 29 kilometers op het programma wat niet slecht is, om het na de zware tocht van gisteren wat rustiger aan te doen. ook vandaag gaat de windstopper (dun jasje) tot boven dicht want we lopen in een dal, langs een rivier en in de schaduw, het is heel fris vandaag. Het gaat ook snel vooruit wat we lopen op een geasfalteerde weg gedurende 11 kilometer tot Carcaboso waar naast de kerk enkele gerestaureerde milliario staan te pronken. Zal even uitleggen wat dat zijn.

We lopen op een oude Romeinse weg en langs deze wegen plaatsten de Romeinen milliaria. Wat simpel uitgelegd kan men zeggen dat het palen waren die mille passuum (Romeinse mijl = 1478 meter) van elkaar verwijderd waren. Deze mijlpalen werden geplaatst om de keizer te eren onder wiens gezag de weg was aangelegd of opgeknapt en was in zekere zin een vorm van propaganda.

De belangrijkste milliaria, is de verdwenen 'Milliaria Aureum' (de Gouden Mijlpaal) die op Forum Romanum in Rome stond, en gaf het punt aan waar alle Romeinse wegen begonnen maar was vooral een politiek machtssymbool om aan te geven dat daar centrum van de wereld was en nergens anders. Misschien iets om een andere keer naar toe te gaan en zodoende Romer worden. Ik verduidelijk me even: Een Pelgrim gaat naar Santiago de Compostela en Pelgrim (Peregrinos) wil zeggen, hij die door de velden trekt, een romer trekt naar Rome en een palmieri gaat naar Jeruzalem. Genoeg droge materie, terug naar de dagorde.

Na de eerst gemakkelijke kilometers volgde er 12 rustige op goed begaanbare paden door jawel, dehesa's. Hierna volgde weer 6 kilometer op een drukke geasfalteerde weg richting Oliva de Plasencia wat wel een stuk van de via de la Plata afligt maar de enige slaapplaats is in de omgeving. We konden ook doorlopen naar het volgend stadje maar dat waren dan vandaag weer meer dan veertig kilometers en teveel is teveel. Af en toe eens een rustige dag mag ook.

Hier in Oliva de Plasencia is weinig te beleven. Winkeltje is enkel in de ochtend een uurtje of twee open in bar kan je soms iets eten naargelang het humeur van de uitbaters maar gelukkig is er Mónica de hospitalera die voor ons gaat koken zodat we deze avond tenminste iets te eten hebben. Deze namiddag in de bar enkel een paar kleine tapa's kunnen eten want een broodje dat ging niet meer. Het humeur zat in de verkeerde windrichting of nee, het was tijd om zelf te eten en dat zag er lekkerder uit dan onze tapa's met veel te weinig brood. En dan is nog de Farmacia waar ik mij nieuwe inlegzolen ben gaan kopen, "plantillas desodorantes doble acción" vooral die laatste twee woorden baren mij een beetje zorgen. Ik hoop dat het niet gaat zijn "doble ampollas" (blaren) wat dat loop niet zo makkelijk en ik kan het weten. tijd om af te sluiten, het is bijna half acht en ik verwacht Mónica met eten, tenminste dat hoop ik en vooral Ismaele Hoe het avondeten was zie foto's.

Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Plaza General Franco,Oliva de Plasencia,Spanje

Dag 11 VdlP

2011-10-10T06:20:00.000+02:00

Zondag 09/10/2011. Embalse de Alcántara - Cañaveral - Grimaldo - Galisteo 40,2 km ( totaal 371,7).

Zeven uur, selfservice ontbijt in albergue. Wij zijn de eerste om er aan te beginnen. De andere vijf liggen nog te knorren. Hier overnachtte 7 pelgrims, het was dus "druk". Koffie opwarmen in de micro-oven, want stond klaar van 's avonds. Industrieel gebakken cakeje, croissant, en toastbrood en niet te vergeten een sinaasappelsap, we zijn al slechter de dag begonnen. Gisterenavond was het wel even schrikken toen we iets voor acht uur een slaatje, lasagne, water, wijn, en brood bestelde aan de bar van de albergue. We hadden nog net de tijd om alles van de toog te halen of de rolluiken van de bar gingen naar beneden. Hospitalera had gedaan met werken en ging naar huis. Gelukkig niet wat langer gewacht met betellen of het was op de kin kloppen geweest gisterenavond. Dus als je de Via de la Plata plant en hier gaat verblijven, niet wachten tot de Spanjaarden gaan eten want dan is het de nacht met de lege maag. Wat mijn tenen betreft kan ik goed nieuws brengen, het gaat iets beter. Wandelen zonder zolen in mijn schoenen, ik kan het moeilijk geloven maar het werkt tot op heden. Ik smeer 's morgens van die vettige zinkzalf op mij gehavende tenen, daar kont door de dag automatisch wat tenenkaas bij en in de namiddag doet het zonnetje zijn werk om mijn voeten op de juiste temperatuur te brengen. Deze combinatie zorgt ervoor dat op het einde van de wandeling de perfecte gratin rond mijn gehavende tenen ontstaat. Ique Aproveche!!!

Weer, zoals het een gewoonte wordt, vertrokken in het donker, voor een lange tocht richting Galisteo. Net voor Cañaveral een heel stuk moeten omlopen voor infrastructuurweken zoals je die in spanje wel vaker tegen komt en de meeste zijn dan nog gesponsord door de Europese Unie. In Grimaldo langs het dorp gelopen wat niet nodig was als je er niet van plan bent om te verblijven in de albergue. Hierdoor lopen we ongeveer twee kilometers om, maar in de bar maak de waardin ons een lekker vers broodje omelet, en het smaakte heerlijk.

Vandaag was het regelmatig de gps bovenhalen want op, sommige plaatsen is de bewegwijzering aan de zwakke kant en ik heb zo een donkerbruin vermoeden hoe dat komt. We lopen weer door dehesa's met kurkeiken die pas ontdaan zijn van hun schors (lees kurk) en waar waarschijnlijk, op regelmatige afstand een gele peil was op geschilder. Vandaar mijn donkerbruin vermoeden. Dus voor diegene die kurk willen leggen en ergens een lotje op de kop kunnen tikken, opgepast !!! wat er kan dan misschien hier of daar een stukje kurk tussen zitten men een gele pijl op. ik heb je gewaarschuwd.

Ondank het niet geplande broodje omelet, toch maar om iets over twee een picknick ingelast anders hadden we dat eten de ganse dag voor niets meegezeuld. En dan zoals iedere dag zien je al vroeg je geplande doel liggen, vandaag het volledig ommuurde Grimaldo. En het is een kei mooie muur (zie foto). Maar zoals iedere dag is de weg nog lang en met de nodige hindernissen. Zeker vandaag al er plots geen pijlen meer te vinden zijn en een boer waarschijnlijk de weg meer heeft onder geakkerd, wordt het eventjes heel moeilijk zeker als op dat ogenblik je doel niet meer ziet liggen. Maar wat lopen over akkers, door bosjes en weides brengt ons terug op het goede pad. Enkele kilometers hiervoor is het ook gebeurt dat een landbouwer alles afsloot en de pijlen weghaalde zodat je niet meer oven zijn land kon lopen, maar daar was de bewegwijzering reeds aangepast. Hier net voor Grimaldo zouden er ook al voorlopige pijlen geschilderd zijn (maar in het wit, gele verf was op) vanaf het vervallen huis met albergue op. Voor zij die hen binnenkort gaan lopen, je bent verwittigd !!!

Meer dan veertig prachtige kilometers verslonden vandaag ze nu nog verteren want het waren er veertig zware. Dat geld ook voor het eten, heel lekker menu voor 8,60 euro maar alles klaargemaakt met veel olijfolie, dus dat moeten we ook zien te verteren. Wat heel grappig was, is dat de Barman zei, dat hij wat Nederlands kon spreken. Ik denk toch dat het eerder Fries was dan Nederlands, wat ik verstond er niets de ballen van en antwoordde maar met si,si zoals ik gewoonlijk doe, als ik het niet versta. Tot morgen ik, ga verteren. Geert.

Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Calle Ejido,Galisteo,Spanje

Dag 10 VdlP

2011-10-08T18:48:00.001+02:00

Zaterdag 08/10/2011 Cáceres - Casar De Cáseres - Embalse de Alcántara 33,1 km ( totaal 333,2). Een derde afgelegd in 10 dagen we zitten nog op schema maar het is zwaar heel zwaar... Een ongelofelijk slechte nacht achter de rug. Ik was er nochthans voeg aan begonnen (21.30u) en in eerste instantie lukte het aardig, maar het duurde niet zo lang want om een uur lag ik klaar wakker. Hier in de albergue logeren heel wat studenten en die kwamen druppelsgewijs binnen gevallen na een avondje stappen. De een al met want neer kabaal dan de anders. Op straat was het al niet veel beter met het rumoer en dan was er Fritsel de Oostenrijker ook nog. Twee meter en iets groot, 130 kg schat ik en maar blazen dat die kerel deed met de nodige decibellen als gevolg. Heb dan maar wat verslagjes met foto's aangevuld want wifi was hier ook aanwezig.

Vandaag weer een uur in het donker gelopen. En het was langs een drukke weg op een smal strookje. Gelukkig bewezen mijn led-lichtjes weer hun dienst. Waarom zo vroeg vertrekken zal u, zich afvragen? Gewoon om tijdig binnen te zijn voor de hitte. Ook vandaag weer om en bij de dertig graden en dat blijft ook zo de komende dagen, onvoorstelbaar warm voor de tijd van het jaar. 's Morgen is het wel lekker fris en staat en een stevig briesje. Vandaag de windstopper tot een uur of tien tot boven dicht, daarna begint het zonnetje zijn werk te doen.

Wat ons ook opvalt is dat die Spanjaarden heel traag op gang komen en zeker vandaag een zaterdag. Om iets voor negen uur zaten onze eerste tien kilometers er al op. En ik kan u garanderen het was hier in Casar de Cáceres precies een spookstad, geen levende ziel te bespeuren. Gelukkig toch een kleine bar gevonden waar we een koffie en cakeje konden krijgen. De vriendelijkheid is hier soms ver te zoeken hoe men je hier kan aanstaren is soms angstaanjagend. Wat verder toch nog een winkeltje gevonden om wat mondvoorraad mee te nemen wat de volgende 30 kilometers, nul, nada, rien te krijgen op de camino. Wat onze tocht betreft mooi maar mijn voeten doen onvoorstelbaar pijn. Ik koop mijn schoenen altijd een maatje te groot omdat ik weet dat na lange wandelingen voeten opzwellen. Maar nu is het zo erg dat ik zelfs mijn zolen eruit heb gehaald. Nog nooit meegemaakt. Misschien had ik in Cáceres beter andere schoenen gaan kopen ipv mijn cultuur niveau wat op te krikken.

We zitten hier nu in het grote niemandsland, in een mooie, moderne albergue, gelegen aan het Embalse de Alcántara (stuwmeer) waar je wel wat eten en drinken kan kopen. Voor het avondeten wordt het een microgolf gerecht wat iets vers staat hier niet op het menu. Ik begin wel verse groenten te missen, buiten een slaatje kennen ze hier maar weinig groenten.

Wat de dag van morgen brengen gaat, weet ik nu al. Zere voeten en je heb twee mogelijkheden, je loop 12 kilometers en stopt ermee, maar dat kom je niet vooruit of je loop verder naar de volgende slaapgelegenheid en dat moet je er veertig doen. We zie het wel, ik kan ook nog ergens mijn matje opblazen en onder een boom slapen, dan heb ik mijn slaapmatje eindelijk eens kunnen gebruiken. Een zaak is zeker het wordt een lange dag en weet het u te vertellen, wanneer? Dat weet ik nog niet... Ik probeer eens lekker te slapen vannacht. Geert. Posted using BlogPress from my iPad. Lukt het niet een reactie te plaatsen via de blog, stuur dan gewoon een mailtje naar: geertopweg@scarlet.be

Location:Carretera de la Ruta de la Plata,Garrovillas de Alconétar,Spanje