e quizais un documento cunha significación histórica que a máis de un lle custa comprender.

e o 25 de outubro dese mesmo ano, un amigo tirou a foto final.

Unha historia contada por mental floss que recuperaron e nos lembraron desde boing boing.

e a cativa xa ten dous meses e está no percentil 115.

Realizado por anllo, que apunta que non é enxeñeiro pero que con imaxinación, paciencia e Illustrator logo se monta un metro para cumplir cos traballos académicos.

E por se non chegar, en Webdesigner Depot pódese atopar unha boa recopilación de mapas de metro de todo o mundo realizada por Jon Szczur.

Mentres agardamos a que chegue ese día imos de visita pediátrica na que, logo dun mes, mediu 55 cm. e pesou 4,600 kg. …camiño a casa preguntábamonos se teriamos unha filla enorme.

Pero quen agora nos parece enorme é opedrinho, que debe andar nos 20 kg. e chega aos 1,22 m., que nos sorprendeu moi disposto a axudar en casa para atender á súa irmá exercendo de irmán maior, como tamén para ser o primeiro en comela a bicos, cousa que non nos estrañou.

Estase ben así, aínda me viro para onde chaman por senhor feliz.

Se daquela me acompañaban nesta aventura de escribir apenas un Palm Tungsten T saindo á rede a través da conexión GPRS dun Sony Ericsson Z600 e conectándose entre eles por bluetooth, nestes anos mudou moito o conto, e agora mesmo estou a escribir a través dun teclado bluetooth nun Nokia N800 que se conecta a internet a través da rede wifi creada cunha aplicación chamada Joikuspot para o Nokia E71 que o transforma nun punto de acceso wifi compartindo unha conexión 3G.

Pero é que tanto cambiou o conto, que esta aventura da vida xa a contei onde había que contala, en twitter, onde desde a miña conta fun largando tweets conforme podía, tiña gana e me petaba.
Só faltaba vir aquí para contarvos iso e mais vos dicir que sigo sendo o pai máis feliz do mundo, sobre todo ao ver a opedrinho a facerlle aloumiños á súa irmá recén nacida, Clara, de 3600gr. de peso e de 52cm. de longo

Por ti, Clara, e pola túa avoa, que nos deixou hai case un ano e que, sen coñecerte, agardaba que este día chegase algunha vez, unha nena na familia para encher de amor, na lebranza e no presente.

Se é que non das acertado con algunha das bandeiras, pódese continuar co xogo en Flavorwire, onde din coa nova, ou sair de dúbidas en Ads of the World.

E aproveitando que na ISS teñen conexión a internet, Soichi vai tirando e subindo fotos do noso planeta desde o lugar máis privilexiado que houber, estampas de cidades, desertos, ríos, illas, montañas, fervenzas, etc. a compartir con todos nós desde a súa conta en twitpic, de visita recomendada.

Hai unhas horas pasaba por riba das nosas cabezas e xogaba cos seus seguidores por ver que daba co nome da cidade fotografiada.

A Ría de Vigo, a maior tamaño, no twitpic de Astro_Soichi.

Se xa de por si os mapas de metro entran ben pola vista e dan en xoíñas visuais, se lle engadimos nomes comúns aínda paga máis a pena parase a botarlle un ollo a este mapa.

p.s. esquecía comentar que souben deste mapa a través do que comparte o ictioscopio polo google reader

E que vén sendo? Detrás de http://chatroulette.com hai unha web cun videochat. Na parte inferior esquerda a nosa webcam, e xusto enriba dela outra pantalla coa webcam da persoa coa que contactamos e, á dereita, o clásico chat a través de texto.

Pero con quen contactamos? Sinxelo e simple, Chatroulette é unha ruleta, un videochat ao chou. Ao entrar non hai rexistro, só indica que para usar o servizo debes ser maior de 16 anos e non emitir material obsceno, pornográfico,…, advertencia que non se respeta, e ao darlle ao Play nos pide permiso para acceder á nosa webcam e automaticamente nos conecta con outro usuario escollido de xeito aleatorio co que podemos interactuar ou, se non nos gusta o que vemos, darlle a Next para pasar ao seguinte usuario e así ata o infinito, asomándonos por fiestras tamén case que infinitas.

Xogando a baza da simplicidade de acceso e da propia curiosidade humana nunha rede como é internet, que anda contra os dous mil millóns de usuarios, está claro que atrás da outra webcam de chatroulette pódese atopar de todo e así o comprobei. Nunca sabes quen, ou que, vai aparecer logo de premer no rato, o lugar co que soñaron os exhibicionistas e voyeurs de todo o mundo, na súa maioría homes de todas as razas, moitos amosando as pirolas e a facerse peras, parellas fodendo, xente disfrazada, algún tocando algún instrumento ou bailando, grupos de xente nova saudando, familias enteiras, xente coas súas mascotas,… todos coa curiosidade de interactuar cun descoñecido.

Visto o visto non teño idea de canto tempo vai permanecer aberto este servizo nin en que vai derivar, pero concordo con Willy cando comenta que mola dunha forma enfermiza e é que dubido que na historia da humanidade houbese nunca posibilidade coma esta de contactar cun estraño ao chou, un humano coma nós, e quizais por iso mesmo a experiencia podería ser ben surrealista.