e a cativa xa ten dous meses e está no percentil 115.

Realizado por anllo, que apunta que non é enxeñeiro pero que con imaxinación, paciencia e Illustrator logo se monta un metro para cumplir cos traballos académicos.

E por se non chegar, en Webdesigner Depot pódese atopar unha boa recopilación de mapas de metro de todo o mundo realizada por Jon Szczur.

Mentres agardamos a que chegue ese día imos de visita pediátrica na que, logo dun mes, mediu 55 cm. e pesou 4,600 kg. …camiño a casa preguntábamonos se teriamos unha filla enorme.

Pero quen agora nos parece enorme é opedrinho, que debe andar nos 20 kg. e chega aos 1,22 m., que nos sorprendeu moi disposto a axudar en casa para atender á súa irmá exercendo de irmán maior, como tamén para ser o primeiro en comela a bicos, cousa que non nos estrañou.

Estase ben así, aínda me viro para onde chaman por senhor feliz.

Se daquela me acompañaban nesta aventura de escribir apenas un Palm Tungsten T saindo á rede a través da conexión GPRS dun Sony Ericsson Z600 e conectándose entre eles por bluetooth, nestes anos mudou moito o conto, e agora mesmo estou a escribir a través dun teclado bluetooth nun Nokia N800 que se conecta a internet a través da rede wifi creada cunha aplicación chamada Joikuspot para o Nokia E71 que o transforma nun punto de acceso wifi compartindo unha conexión 3G.

Pero é que tanto cambiou o conto, que esta aventura da vida xa a contei onde había que contala, en twitter, onde desde a miña conta fun largando tweets conforme podía, tiña gana e me petaba.
Só faltaba vir aquí para contarvos iso e mais vos dicir que sigo sendo o pai máis feliz do mundo, sobre todo ao ver a opedrinho a facerlle aloumiños á súa irmá recén nacida, Clara, de 3600gr. de peso e de 52cm. de longo

Por ti, Clara, e pola túa avoa, que nos deixou hai case un ano e que, sen coñecerte, agardaba que este día chegase algunha vez, unha nena na familia para encher de amor, na lebranza e no presente.

Se é que non das acertado con algunha das bandeiras, pódese continuar co xogo en Flavorwire, onde din coa nova, ou sair de dúbidas en Ads of the World.

E aproveitando que na ISS teñen conexión a internet, Soichi vai tirando e subindo fotos do noso planeta desde o lugar máis privilexiado que houber, estampas de cidades, desertos, ríos, illas, montañas, fervenzas, etc. a compartir con todos nós desde a súa conta en twitpic, de visita recomendada.

Hai unhas horas pasaba por riba das nosas cabezas e xogaba cos seus seguidores por ver que daba co nome da cidade fotografiada.

A Ría de Vigo, a maior tamaño, no twitpic de Astro_Soichi.

Se xa de por si os mapas de metro entran ben pola vista e dan en xoíñas visuais, se lle engadimos nomes comúns aínda paga máis a pena parase a botarlle un ollo a este mapa.

p.s. esquecía comentar que souben deste mapa a través do que comparte o ictioscopio polo google reader

E que vén sendo? Detrás de http://chatroulette.com hai unha web cun videochat. Na parte inferior esquerda a nosa webcam, e xusto enriba dela outra pantalla coa webcam da persoa coa que contactamos e, á dereita, o clásico chat a través de texto.

Pero con quen contactamos? Sinxelo e simple, Chatroulette é unha ruleta, un videochat ao chou. Ao entrar non hai rexistro, só indica que para usar o servizo debes ser maior de 16 anos e non emitir material obsceno, pornográfico,…, advertencia que non se respeta, e ao darlle ao Play nos pide permiso para acceder á nosa webcam e automaticamente nos conecta con outro usuario escollido de xeito aleatorio co que podemos interactuar ou, se non nos gusta o que vemos, darlle a Next para pasar ao seguinte usuario e así ata o infinito, asomándonos por fiestras tamén case que infinitas.

Xogando a baza da simplicidade de acceso e da propia curiosidade humana nunha rede como é internet, que anda contra os dous mil millóns de usuarios, está claro que atrás da outra webcam de chatroulette pódese atopar de todo e así o comprobei. Nunca sabes quen, ou que, vai aparecer logo de premer no rato, o lugar co que soñaron os exhibicionistas e voyeurs de todo o mundo, na súa maioría homes de todas as razas, moitos amosando as pirolas e a facerse peras, parellas fodendo, xente disfrazada, algún tocando algún instrumento ou bailando, grupos de xente nova saudando, familias enteiras, xente coas súas mascotas,… todos coa curiosidade de interactuar cun descoñecido.

Visto o visto non teño idea de canto tempo vai permanecer aberto este servizo nin en que vai derivar, pero concordo con Willy cando comenta que mola dunha forma enfermiza e é que dubido que na historia da humanidade houbese nunca posibilidade coma esta de contactar cun estraño ao chou, un humano coma nós, e quizais por iso mesmo a experiencia podería ser ben surrealista.

Pero todo comezou a cambiar o día que a Internet móbil se fixo máis accesible aos orzamentos de todos os petos para o seu uso esporádico, coa popularización dos modems 3G calquera podía conectarse á rede en mobilidade; primeiro sairon en formato PCMCIA, máis tarde sairían para Express Card, e logo se popularizaron en formato USB e foron estilizándose ata os tamaños actuais, pouco maiores que as memorias USB.

Porén, malia ir evolucionando, o de ir pinchando cousas nos portos USB do noso equipo portátil cando actúa como portátil é sempre un atraso, sobresaen da carcasa do noso equipo e corren o risco de engancharse con algo ou con alguén, ademais de ser preciso pasar por un proceso de instalación de software e drivers que non sempre é fácil. Pero a maior limitación destes modems USB 3G é que a conexión está restrinxida a un só equipo, aínda que haberá quen diga crear unha rede adhoc desde un portátil.

Pero hai cousa dun ano, o panorama cambiou desde o momento que Novatel presentou o MiFi, un pequeno aparello que anda nos 100 gramos de peso e que vén sendo un modem 3G coa súa ranura para a SIM á vez que un router wifi. Úsase como un router convencional onde o que se comparte a través da wifi é a conexión 3G a internet. O modelo para as redes GSM, as que se usan en Europa, é o MiFi 2352 e parte da idea de que a conexión vai connosco, converténdose no router de viaxe perfecto que dá saida á rede a todos os nosos aparellos wifi pagando unha única tarifa de datos.

Vai xa para dous meses que veño utilizando un router MiFi e a experiencia non podería ser máis satisfactoria. Pódese utilizar coa batería incluída que dá, dependendo do uso da rede que fagamos, para entre 4 e 5 horas de conexión; tamén inclúe un enchufe á rede eléctrica así como cabo para conectalo ao chisqueiro do coche e, no caso de quedar sen batería, tamén pode cargarse a través dun porto USB, cabo tamén incluido, pero neste caso o fabricante desactivou a funcionalidade wifi e pasa a actuar coma un modem USB convencional, previa instalación de drivers e software. Pero se queremos utilizar o MiFi como router mentres se carga a través do porto USB dun ordenador hai solución, só hai que modificar no arquivo de configuración o valor de routeroverusb de 0 a 1 e subilo de novo ao MiFi.

A súa única limitación é que o número de aparellos conectados á wifi do MiFi non poden ser máis de cinco, unha cifra que podería parecer pequena pero que para un router de viaxe non debería supoñer maior problema; fóra diso, a experiencia de conexión cando estamos nunha zona con boa cobertura 3G é moi parecida á que temos cunha ADSL de velocidade similar, nótanse aí os seus 900MHz de procesador, así como a presencia de características como as que posúen routers de sobremesa: firewall, VPN, redireccionador de portos, acceso a redes VPN, soporta ata o protocolo HSUPA ou estandar G en wifi, protocolos de seguridade WEP, WPA e WPA2,… e todo configurable a través dun servidor web .

Tamén hai que mencionar que o MiFi dispón dunha ranura MicroSD que permite compartir o contido da tarxeta MicroSD, soporta ata 16 Gb, con todos os dispositivos conectados á rede local, aínda que só a a través do interface web

En definitiva, o MiFi é un aparello pequeno, versátil, cómodo de utilizar e estable, e dá unha nova dimensión á nosa conectividade 3G, e é que cada día é máis habitual que levemos nos petos, ou na mochila, ou no bolso, algún trebello que podería tirar proveito dunha conexión de datos, xa sexan ordenadores, teléfonos, videoconsolas, cámaras fotográficas, reproductores multimedia,… trebellos aos que o MiFi lle ofrece a solución ideal para conectalos á rede sen agardar a chegar a casa ou ao choio nin ter que andar á busca dunha wifi amiga.

Hai seis anos e uns días nacía este blog, noutros seis anos estamos en 2016. Vértixe!

Obrigadísimo!