Opowiadania o miłości geja

Male body

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 04 Dec 2013 21:51:00 +0000

Nowy dzień, nowa nadzieja

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 30 Nov 2013 23:24:00 +0000

Zakładając tego bloga, sądziłem, że będę potrafił pogodzić się z tym co mnie w życiu spotkało. Jednak uświadomiłem sobie, iż doświadczenia z przeszłości, szczególnie te głębokie pozostają na zawsze w naszej pamięci. Tylko od nas zależy co z nimi zrobimy. To każdy z nas decyduje czy przeszłość będzie naszym bogactwem i wyciągniemy wnioski na przyszłość, czy też pozwolimy aby zamieniła nasze życie w koszmar.

Czas kiedy nie zaglądałem na blog był dla mnie bardzo trudny. Obudziły się wszystkie wspomnienia, a moją duszę opanował żal minionych dni. Długie miesiące użalałem się nad samym sobą, chciałem nawet wybrać się do psychologa, jednak zabrakło mi odwagi. Od śmierci Tomka już nigdy nie byłem tym samym człowiekiem i myślę, że to wydarzenie na zawsze odmieniło moje życie.

Uporałem się już z moimi problemami dlatego wróciłem do pisania. Przepraszam za długą przerwę. Proszę o zrozumienie tego co czuję, jeśli ktoś uważa, że zbyt mocno żyję przeszłością i jest to nie normalne, proszę aby śmiało wyraził swoją opinie. Będzie to na pewno dla mnie kolejny powód do tego aby zacząć żyć przyszłością i czekać na każdy nowy dzień jakby miał przynieść mi nową radość.

Pozdrawiam was drodzy, bo tylko dzięki wam ten blog istnieje.

Sexy men

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 05 May 2013 11:37:00 +0000

Podsumowanie

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 25 Apr 2013 20:25:00 +0000

Popularność bloga przekroczyła moje najśmielsze oczekiwania. Nigdy nie sądziłem, że tak wielu ludzi niemal z całego świata zainteresuje moja historia. Jestem wam bardzo wdzięczny moi mili za odwiedziny, komentarze i liczne maile. Moje życie dzięki wam zaczęło nabierać sensu, czuję się komuś potrzebny, a to co robię staje się sposobem na zabliźnienie rany. Nigdy nie sądziłem, że dzielenie się z kimś w ten sposób własnymi problemami może mieć tak pozytywne skutki. Będę starał się nie zaniedbywać bloga i umieszczać częściej nowe posty. Muszę przyznać że ostatnio nie miałem wiele czasu i dlatego ostatni post jest z przed miesiąca, ale mam jeszcze wiele do napisania.

Historia, która mnie uwiodła

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 28 Mar 2013 10:41:00 +0000

Przyjaciele mówili o nim: "mały człowiek o wielkim sercu", "łagodny duch", "najbardziej niesamowity uśmiech". Oddany swej rodzinie i przyjaciołom, wrażliwy, inteligentny, miłośnik teatru, zaangażowany w sprawy społeczne, działający na rzecz równości i akceptacji dla odmienności. Swoje życie zawodowe planował poświęcić działalności na rzecz praw człowieka. Do tej pracy przygotowywał się studiując politologię i języki obce na uniwersytecie w Laramie, w stanie Wyoming.Miał wtedy 21 lat.W nocy z 6 na 7 października 1998 roku Matthew Shepard spędzał samotnie wieczór w

barze. Podeszło tam do niego dwóch rówieśników udając, że chcą nawiązać znajomość. Zaprononowali mu podwiezienie do domu, ale nie to było ich celem. Aaron McKinney i Russel Henderson przywiązali go do płotu i bezbronnego bilikolbą pistoletu Magnum, nie zważając na prośby o darowanie życia. Ukradłszy swej ofierze buty (aby nie mógł wrócić do miasta) i kartę kredytową, związanego i tracącego krew, podczas gdy temperatura spadła do około zera stopni.Matthew Shepard został odnaleziony dopiero następnego wieczora - o godzinie 18:22. Żył jeszcze, ale był nieprzytomny. Rowerzysta który go przypadkiem odnalazł, w pierwszej chwili myślał, że to strach na wróble który spadł na ziemię. Policjantka która jako pierwsza przybyła na miejsce zbrodni, opowiadała później iż Matthew był tak zakrwawiony iż jedynym białym miejscem widocznym na jego twarzy były dwie strużki wypłukane przez łzy.Matthew nigdy nie odzyskał przytomności. Dwanaście ran na głowie, w tym pęknięcie czaszki biegnące od tyłu głowy aż przed prawe ucho, były zbyt beznadziejne by lekarze podjęli się ich operowania. Matthew zmarł pięć dni po pobiciu, 12 października o godzinie 00:53, z rodzicami i bratem u boku.

Zupełnie przez przypadek natrafiłem na historię Matthew Shepard'a. Postanowiłem umieścić ją na blogu, ponieważ chciałbym aby trafiła do jak największego grona internautów, Więcej informacji na temat życia i śmierci tego nietuzinkowego chłopaka można przeczytać na stronie http://www.matthewshepard.pl/

Miłość ah to ty

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 24 Mar 2013 18:12:00 +0000

Miłość uwiła gniazdo w mym sercu. Znowu się zakochałem i byłem szczęśliwy przez co zapomniałem o bólu, cierpieniu i o najważniejszym: o rocznicy śmierci mego ukochanego Tomeczka. Jak mogłem? Niepostrzeżenie umknęła mi data, która przez ostatnie lata była dla mnie największą świętością. Może to i dobrze może to znak, że pora zacząć żyć od nowa, pora otrząsnąć się z tego koszmaru, który pętał mnie przez lat wiele i nie pozwalał zacząć żyć na nowo. Dla niego zawsze będzie miejsce w moim sercu, ale w końcu dotarło do mnie: ja żyję… on nie… niby cała filozofia zamyka się w tym stwierdzeniu, jednak nie jest łatwo wprowadzić je w życie, sprawić by serce wybijało inny rytm, niż ten w

którym ciągle słyszę „kocham cię”. Teraz te dwa słowa nabrały innego znaczenia, przestały boleć, a zaczęły sprawiać radość. Dwa krótkie słowa, które mogą tak wiele, od cierpienia aż po sam szczyt radości i wesela.

Jesień zaczęła rządzić światem i pojawiły się kolorowe liście na drzewach, które choć zachwycały swymi barwami, z każdym dniem co raz mocniej przypominały o nadchodzącej zimie. Nie obawiałem się chłodu, śnieżycy ani mrozu, bo przy moim boku ciągle trwał ktoś, kto wnosił wiosnę w moje życie. Tomek nie pozwalał abym na chwilę w jego obecności poczuł smutek i żal minionych dni. Teraz stał się kimś więcej niż przyjaciel, kochanek czy nawet partner, on był moją ostoją, mym światem. Już nie widziałem życia w którym jego niema. Moim jedynym pragnieniem było być z nim na zawsze, jednak ciągle nocami śniłem, że on mnie opuścił. Szedłem wtedy długą ulicą w bezwiedną, czarną noc a ze mną nie było nikogo kto mógłby odegnać zjawy mroku, kto mógłby chwycić mnie za rękę bym poczuł się pewnie i bezpiecznie. Czułem się bardzo samotny, przelękniony i niekochany. Zdałem sobie sprawę, że jestem sam, że nikt mnie nie kocha, a to co najcenniejsze w moim życiu zostało porwane przez bezduszne upiory ciemności żywiące się ludzkim szczęściem i miłością. Jednak za każdym razem kiedy spocony budziłem się z koszmaru, czułem ciepłe i mocne ramiona Tomka, które obejmowały całe moje ciało chroniąc mnie przed wszystkim co mnie lęka.

Po jakimś czasie postanowiłem zamieszkać u Tomka. Wydawało się to bardzo racjonalnym. Nie chciałem być ciężarem dla siostry, która mieszkała w dwupokojowym mieszkaniu z mężem i dwójką dzieci podczas gdy Tomek mieszkał sam i szukał współlokatora. Oczywiście potrzebowałem wielu próśb, zapewnień, wyrzutów i oznak miłości zanim zdecydowałem się na ten poważny krok, nie mniej jednak, widząc wiele zalet tej decyzji, postanowiłem zamieszkać z Tomkiem…

Zapomnieć i pokochać na nowo

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 19 Mar 2013 18:23:00 +0000

Był to środek lata, ale dla mnie początek wiosny zwiastującej nowe życie. Wszystko we mnie na nowo budziło się do życia, niczym obumarła przyroda po ciężkiej zimie – śmierci powstawała by znowu żyć. Miłość potrafi odmienić człowieka, wyrwać go z głębokiego snu i sprawić by na nowo uwierzył w jutro, by uwierzył w sens swojego życia i zaakceptował każdą złą chwilę, która otworzyła mu drzwi do innego życia. Doświadczony przez los, odrzucony przez ludzi, porzucony przez ukochanego nie widziałem już dla siebie światełka nadziei, widziałem za to mrok i drogę usłaną kolcami, aż ktoś staną na tej drodze, wypalił ciernie i usłał różami. Bałem się nawet pomyśleć, że to dla mnie, że ktoś mógł mnie pokochać i czarno-biały świat pokazać w kolorach.

Tomasz nie dał za wygraną po tym jednym spotkaniu. Z jego inicjatywy widywaliśmy się codziennie i co raz bardziej zbliżaliśmy się do siebie. Za każdym razem zaskakiwał mnie swoją oryginalnością i błyskotliwością. Sprawił, że tego lata na nowo poczułem się kochany i ważny dla kogoś. Mimo moich oporów Tomasz nie rezygnował, wymyślał nowe preteksty aby się spotkać następnego dnia, z nim zwiedziłem cały Gdańsk i okolice.

Mimo iż wakacje studenta są dłuższe to i tak żałowałem, że dobiegają końca. Nadszedł ostatni tydzień tego błogiego okresu, Tomasz chcąc podsumować całe wakacje zaprosił mnie na trzydniową wycieczkę na Mazury, oczywiście mimo mojego skromnego budżetu zgodziłem się i pojechaliśmy. Nie musze oczywiście pisać, że czas tam spędzony był jednym z najlepszych w moim życiu. Jednak wydarzyło się tam także coś niespodziewanego…- a może spodziewanego???

Otóż po całym dniu spędzonym na różnorakich atrakcjach jakie proponują Mazury, siedzieliśmy na werandzie wynajmowanego domku kempingowego pijąc kolejne piwo. Na owej werandzie była ławeczka, którą teraz zajmowaliśmy ja i Tomasz. Noc była gwieździsta, księżyc rozpędzał mrok ale było dość chłodno więc poprosiłem przyjaciela aby przyniósł koc. Siedząc tak razem pod kocem i pijąc piwo zabrało się nam na sentymenty, każdy powiedział coś ze swojego życie, a na pocieszenie obdarowaliśmy się pocałunkiem, potem drugim i trzecim, aż wylądowaliśmy w łóżku. Uderzający do głowy alkohol i wzajemna miłoś potęgowały nasze pożądanie. Tomasz najpierw delikatnie swymi pocałunkami pieścił moje ciało, potem ja robiłem to samo , choć trwało to długo przyjemność jaką mi sprawiał powodowała, że wydawało się trwać jedną chwilę. Tomasz robił to powoli, za każdym razem sprawdzają moją reakcję, dałem mu się posiąść i pozwoliłem aby robił wszystko co jemu sprawia przyjemność, przez co doznałem rozkoszy, jakiej już nie pamiętałem. W tę noc kochaliśmy się do świtu, nasze ciała były rozpalone do granic możliwości i chociaż było zimno czułem żar naszych ciał. Chciałem aby ta chwila trwała wiecznie, aby Tomasz obejmujący mnie swymi ramionami zawsze był przy mnie i nie pozwolił mi cierpieć jak cierpiałem kiedyś. Bałem się tego, bałem się, że jak wszystko się kończy tak i to się skończy, ale wtedy kiedy tak usilnie przyzywałem w swej pamięci mą przeszłość, usłyszałem:

-kocham cie i zawsze tak już będzie

-ja ciebie też (odpowiedziałem)

Przez krótką chwilę miałem wrażenie, ze Tomasz słyszy moje myśli, że chce abym zapomniał o tym co było i zaczął żyć tym co jest. Ja też tego chciałem, pragnąłem z całego serca i ze wszystkich sił, ale to nie było proste, nie wystarczyło powiedzieć sobie koniec, Tomek był częścią mojego życia i nie łatwo tę część tak po prostu wyrzucić. Jednak miałem nadzieję, że Tomasz i moja miłość do niego, a jego do mnie pozwoli mi na odzyskanie własnego życia

Galeria III

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 16 Mar 2013 14:36:00 +0000

Galeria II

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 12 Mar 2013 18:49:00 +0000

Telefon, który odmienił moje życie.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 11 Mar 2013 18:23:00 +0000

Pociągiem do szczęścia

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 10 Mar 2013 15:07:00 +0000

Męskie ciało (galeria I)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 08 Mar 2013 19:08:00 +0000

5UVHZK4MCN8

Miłość po grób i jeszcze dalej ... cz. II

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 07 Mar 2013 17:37:00 +0000

…Nieobecny siedziałem na korytarzu szpitalnego oddziału i obserwowałem biegających ludzi, którzy ratowali życie nieznanym mi osobom. Ale ciągle w głowie miałem to pytanie: dlaczego Tomek? Pochłonięty w walce z Bogiem niczym Kordian w improwizacji, nie zauważyłem kiedy zjawili się rodzice Tomka, z głębokiego zadumania wyrwał mnie głos jego ojca. Nagle przed moimi oczami stali ludzie, którzy jak sobie uświadomiłem jedyni prócz mnie kochają Tomka nad życie. Wstałem, ale nie mogłem wydusić ani jednego słowa, patrzyłem w oczy jego matce i mimowolnie uroniłem łzę, o nic już nie pytali tylko w pośpiechu poszli na sale. Ja ciągle tkwiłem w tym miejscu mając nadzieje, że ktoś wybiegnie i powie, iż Tomek się obudził. Nikt nie wyszedł… przez długie godziny czekałem, ale nikt nie wyszedł i tego nie powiedział. Niechciałem widzieć matki Tomasza dlatego wyszedłem ze szpitala, błąkałem się po ulicy niczym bezpański pies szukający odrobinę ciepła i miłości.

Trzy dni to wszystko trwało, trzy długie dni i nieprzespane noce, których potem było więcej. Niemal całe dnie spędzałem w szpitalu, kiedy nikt nie patrzył tuliłem
Tomka do siebie, całowałem jego usta, twarz i dłonie, które teraz były tylko otoczką tego którego kochałem, bo jego już tam w środku nie było, nie było życia, radości, nawet nie czułem oddechu – maszyna za niego oddychała. Życie ze mnie ulatywało, kiedy patrzyłem na ukochanego, trzymałem go za rękę i przez chwilę miałem wrażenie, że zacisną nadgarstek jednak do dziś tego nie jestem pewien. Po chwili w całym szpitalu rozległ się długi, przerażający dźwięk, który przez tyle już lat towarzyszy mi w koszmarach – ten dźwięk to aparaty sygnalizujące zatrzymanie akcji serca. Natychmiast przyszli lekarze, mnie wyproszono, więc o fakcie poszedłem poinformować rodziców Tomka, którzy byli w szpitalnym bufecie, po czym wyszedłem całkiem ze szpitala szukając miejsca gdzie mógłbym pobyć sam na sam ze sobą. Poszedłem na miejsce naszego pierwszego spotkania, szedłem tam jak niegdyś z nadzieją, że on tam będzie. Mój umysł nie zaakceptował tego co się wydarzyło. Siedziałem tam nad rzeką niczym dziecko przez nikogo niekochane i błagałem Stwórcę by nie zabierał mi jedynego człowieka, który mnie kocha. Spędziłem tam wiele godzin, było już zupełnie ciemno, gdy wracałem do domu, po drodze mijałem dom Tomka, światło się paliło więc zapukałem do drzwi. Otworzyła matka, blada jak śmierć tylko oczy od łez czerwone niczym wampir lub narkoman, cichym i ochrypłym od płaczu głosem wyjąkała

- to już koniec

O nic więcej nie pytałem odwróciłem się na pięcie i niczym gromem trafiony pobiegłem do domu, mając nadzieję, ze to tylko zły sen. Całą, bezlitośnie długą noc leżałem na łóżku nie mogąc zasnąć. Różne myśli przychodziły mi do głowy. Nie płakałem, starałem się znaleźć sposób jak połączyć się z moim ukochanym, aby już na zawsze być tylko jego. Życie straciło dla mnie sens, byłem jak bezduszna istota niepotrafiąca uronić ani jednej łzy po utracie ukochanego. Było mi wszystko jedno co się ze mną stanie, leżąc na łóżku długimi dniami i nocami, owładnięty przez niemoc, która wypływała gdzieś z głębokiego wnętrza mojego jestestwa i paraliżowała całe moje ciało, co raz bardziej odrywałem się od świata ludzi żywych.

Nadszedł dzień pogrzebu, matka nalegała abym poszedł

– przecież byliście przyjaciółmi (powiedziała).

Tak miała rację powinienem pójść, ale jak skoro on dla mnie ciągle żył, tylko na jakiś czas wyjechał za granicę, ale wróci…

Z każdym dniem stawałem się jak materia pozbawiona życia, nie czułem nic prócz tego olbrzymiego ciężaru, który nie pozwalał mi drgnąć, nie czułem głodu, pragnienia, nie czułem zupełnie nic, totalna pustka w głowie.

Ten nonsensowny stan trwał przez osiem dni. Ósmego dnia wieczorem jakaś nieznana dla mnie siła podniosła mnie z mojej mogiły i wyprowadziła nad rzekę, tam gdzie wtedy po raz pierwszy ujrzałem mojego anioła. Stałem nad brzegiem, woda w tym miejscu była dość głęboka aby stała się miejscem spotkania – pomyślałem. Były chwile wahania, ale żal i cierpienie, które teraz były moimi kochankami, nie pozwalały mi na racjonalne myślenie, które dla mnie wówczas było zupełnie obce. Rozpacz nie pozwalał mi na dłuższe pozostawanie w tym nędznym łez padole, który bez Tomka był siedliskiem gadów krwiożerczych żywiących się ludzkim cierpieniem i niedolą. Stałem tak nad dość sporym brzegiem i pragnąłem chodź przez chwilę oczami wyobraźni ujrzeć mojego ukochanego, raz jeszcze spojrzeć w jego oczy i poczuć ciepło jego ciała. Na nic wszystko się zdało, wyobraźnia zawiodła, wciąż przed oczami miałem Tomka leżącego w kałuży krwi ciemnej jak smoła i jego spojrzenie utkwione gdzieś w dal, jakby szukające ratunku dla umierającego ciała. Potem widziałem go w szpitalu, leżącego w białej pościeli, a wokół aparatura podtrzymująca życie i ten niesamowity dźwięk, który utkwił w mojej pamięci i ciągle tak realny wzbudzał drżenie na moim ciele. Przyszło zdecydowanie, już napiąłem mięśnie przygotowując się do skoku, kiedy przyszło inne wspomnienie, różne od tych jakie miewałem przez ostatnie dni: Leżymy przytuleni do siebie na łące, zapach świeżo skoszonej trawy, wokół słychać śpiewy ptaków, a nasze dusze rozmawiają ze sobą.

- Wiesz (nagle odezwał się Tomasz z zamyśleniem w głosie)

- czuję że jesteśmy jedną duszą uwięzioną w dwóch ciałach… (po chwili milczenia dodał)

- jesteś mi droższy niż własne życie, bo wiem, że jeśli nawet umrę będę żył w tobie, w twojej pamięci i w twoim sercu…

W tym momencie coś we mnie pękło, poczułem jak eksploduje od środka i rozrywa moją zewnętrzną skorupę, która oddzielała mnie od rzeczywistości zamykając w świecie ułudy. Usiadłem na trawie zacząłem płakać, po raz pierwszy od śmierci Tomka płakałem jak dziecko, ale czułem jak ten płacz przynosi ulgę, kruszy moje serce i rozrywa kajdany. Stawałem się wolny – wolny od mych urojeń i mrzonek, powróciłem do realnego świata, który choć był okrutny, to był prawdziwy. Nareszcie poczułem się wolny, miałem wrażenie jakby ktoś trzymał rękę na mym ramieniu, ale wokół nikogo nie było. To dodawało mi siły, by iść dalej przez życie i aby żyć za siebie i za Tomka, który już na zawsze ma miejsce w moim sercu.

Nazajutrz poszedłem do rodziców Tomka aby przeprosić ich za to, że nie było mnie na pogrzebie. Okazało się, że spotkałem się ze zrozumieniem, wtedy odniosłem wrażenie jakby oni wiedzieli o tym, że ja i Tomek byliśmy kochankami. Tomek na pewno by nie powiedział rodzicom o tym, więc musieli nas nakryć. Postanowiłem nie poruszać tego tematu, oni też jeszcze nie otrząsnęli się z ostatnich wydarzeń, chciałem tylko wiedzieć czy mają mi złe, że to właśnie w mojej obecności to wszystko się stało. Jednak oni tak nie myśleli, to spowodowało wielką ulgę, która przez wiele trudnych dla mnie lat dodawała mi siły zawsze wtedy, kiedy tego najbardziej potrzebowałem. Mimo, iż teraz czułem się nieco lepiej to co się stało wywarło na mnie piętno, które towarzyszy mi do dziś. Przez osiem długich lat, walczyłem z tym bólem, ale ciągle czuję pustkę w sercu, czuję jakbym stracił część siebie, która była tą najważniejszą częścią. Czy będę potrafił tak żyć?

Czas mijał, rana się nie zasklepiała, z wielkim trudem usiłowałem nadążać za pędzącym światem, w którym nie ma miejsca na łzy i zadumę. Udawałem, że wszystko jest dobrze, że się już pogodziłem, ale tak nie było ciągle czułem żal i rozpacz.

Nadeszła pierwsza rocznica śmierci Tomasza, wtedy po raz pierwszy poszedłem na jego grób, nagrobek był nowy bardzo ładny ale kiedy spojrzałem na fotografię ogarnął mnie smutek, wszystko wróciło, gojąca się rana znowu się otworzyła i wylała swą gorycz, ale już nie jak w tedy, teraz mogłem opłakiwać ukochanego co przynosiło ulgę, ale nie prowadziło do konsensusu.

Musiałem żyć choć było ciężko, niosłem to jarzmo jakie Tomek mi zostawił, często myślałem, że mogło mnie już tu nie być, mogłem zaznać spokoju i ukojenia dla uciemiężonej duszy, ale żyłem i od tamtego razu już nigdy nie pomyślałem o samobójstwie. Do końca liceum byłem samotny, nie szukałem nikogo mimo iż wiedziałem, że druga osoba pomoże mi zapomnieć, ale ja nie chciałem zapomnieć, pragnąłem pamiętać przez co ciągle pogłębiałem ranę w mojej psychice i duszy.

To jest poniekąd zamknięcie rozdziału mojego życia, w którym bohaterem był Tomasz. Idąc na studia otworzyłem nowy rozdział swojego życia, w którym ciągle Tomasz jest obecny choć w nieco inny, aniżeli dotąd sposób.

Wielkie pustki uczyniłeś w sercu moim...

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 06 Mar 2013 17:40:00 +0000

Łzy cisnące się na policzki, niechęć i żal do tamtych minionych dni, stają oporem przeciwko mojemu dalszemu pisaniu. Z każdą przypominaną chwilą wraca ten ból tak realny i aktualny jakby to wszystko wydarzyło się wczoraj, jakbym jeszcze kilka dni temu leżał w ramionach ukochanego Tomka i czuł tę sferę bezpieczeństwa, która wówczas mnie otaczała.

Historia ta jest prawdziwa, minęło już 9 lat od pierwszego spotkania z Tomkiem. Nigdy jeszcze nie opowiadałem nikomu o tym, nigdy nie odważyłem się powiedzieć sobie, że to naprawdę się wydarzyło, że to było prawdziwe. Teraz jest ten moment kiedy zrozumiałem, iż w ten sposób uczczę pamięć Tomka i dam sobie szansę na zabliźnienie rany, która sprawiła wiele upośledzeń w mojej psychice i duszy.

Dziękuję za odwiedziny, mam nadzieję, że chociaż 20% odwiedzających przeczytało pierwszą część mojej historii, już niebawem ciąg dalszy… tylko się pozbieram…

Miłość po grób i jeszcze dalej...

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 06 Mar 2013 08:56:00 +0000

... Bezlitosna noc zdawała się trwać wieki, a ja zanurzony w marzeniach nie zdawałem sobie sprawy z tego jak bardzo najbliższe wydarzenia odmienią moje życie, jak wiele doznam radości, by potem resztę życia spędzić w bólu i cierpieniu, które niczym obślizgłe płazy nieznające litości niszczą wszystko co piękne i życiodajne, wszystko co cieszy i daje sens naszemu życiu, wszystko co sprawia, że nie jesteśmy jak zombie, które nie zna nic więcej prócz bezmózgiej żądzy mordu i pragnienia krwi...

Choć to były dopiero pierwsze dni marca, za oknem była fantastyczna pogoda na przechadzkę brzegiem rzeki. Siedziałem w szkole i nie mogąc doczekać się ostatniego już w tym dniu dzwonka, patrzyłem jak za oknem promienie słońca śmiało migoczą na bezlistnych jeszcze gałęziach drzew kusząc by ruszyć na łono natury. Uwielbiałem spędzać czas na wędrówkach daleko od miasta, tam gdzie niedosięgał zgiełk ludzi pędzących gdzieś, niewiadomo gdzie. Dlatego serce pałało nieprzeniknioną radością kiedy widziałem jak z dnia na dzień zima ustępuje wiośnie, by w końcu mogło nadejść upragnione lato.

Tego dnia zaplanowałem, że prosto po lekcjach udam się nad rzekę, miałem tam swoje miejsca, w których mogłem pobyć sam na sam ze sobą. Z charakteru jestem samotnikiem, w szkole nie mam zbyt wielu przyjaciół, wcale mi nie zależy, aby być popularnym i lubianym przez wszystkich, być może dlatego uwielbiam samotnie spędzać czas na łonie natury. Jest też inny powód, który zaczął mnie ostatnio niepokoić, zauważyłem, że podczas gdy koledzy zalecają się do dziewczyn, moją uwagę przyciągają chłopcy. Na początku myślałem, że to hormony - dorastam i stąd to wszystko, ale tej wiosny zrozumiałem, że jestem gejem.

Szedłem brzegiem rzeki, wsłuchując się w śpiew zachwyconych wiosenną aurą ptaków. Obserwowałem budzącą się do życia przyrodę, która zdawałoby się lada dzień wystrzeli niczym wulkan ostygły przez wiele stuleci, by już nigdy nie pozwolić by zapanowała zima. Wraz z nią ja budziłem się do życia, jednak nigdy bym nie przypuszczał, że ten dzień odmieni moje życie.

Słońce chyliło się już ku zachodowi, kiedy w blasku jego tarczy dostrzegłem jakąś postać. Na początku wyglądała jak cień, widziałem tylko kontury, po których mogłem poznać, że to mężczyzna. Kiedy podszedłem bliżej, słońce przysłonił obłok, dostrzegłem, że to młody mężczyzna, właściwie chłopiec w moim wieku, może nieco starszy. Miałem zamiar przejść obok niego i udać się do domu, gdyż nagle przypomniałem sobie, że rodzice mogą się martwić. Zbliżyłem się nieco i wtedy dojrzałem piękną twarz tego chłopca, miał niebieskie oczy, które od razu przyciągnęły moją uwagę, nasze spojrzenia spotkały się na chwilę, po czym w onieśmieleniu poszedłem dalej. Trwało to kilka sekund a miałem wrażenie, że bardzo długo patrzymy sobie w oczy, wydawało mi się nawet, iż ów nieznajomy delikatnie się uśmiechnął. Niechciałem tak odchodzić, ale byłem zbyt nieśmiały, aby zawrócić i upewnić się czy to aby nie anioł. Poszedłem do domu, rodzice oczywiście zdenerwowani, mnóstwo pytań i pretensji. Poszedłem prosto do swojego pokoju, nie odczuwałem nawet głodu, bez przerwy w pamięci miałem to spotkanie i te oczy. Położyłem się na łóżku i oddałem się utopijnym marzeniom, nawet nie wiem kiedy trafiłem w objęcia morfeusza. Spałem do rana, po porannej toalecie i śniadaniu, które pod przymusem mamy skubnąłem, udałem się do szkoły. Ciągle myślałem o nieznajomym, myślami byłem daleko od tego co się wokół mnie działo, pragnąłem jak najszybciej wybiec ze szkoły by udać się na miejsce spotkania. W końcu nadeszła ta chwila, ostatni dzwonek przed weekendem, udałem się nad rzekę, modląc się całą drogę aby go tam spotkać. Pogoda była równie piękna jak dnia poprzedniego, szedłem w pośpiechu coraz bardziej wątpiąc w to, że on tam będzie, że on w ogóle tam był, że to niebyło złudzenie. Kiedy dotarłem na miejsce poczułem wielkie rozczarowanie, niebyło nikogo, żal nieprzenikniony ogarną moje serce, duszę i całego mnie. Nie wiem czego się spodziewałem, szedłem zapatrzony w ziemię, a myśli kłębiły się niczym potężne tumany dymu. Nagle usłyszałem głos dobiegający z zza pleców:

- cześć (nie miałem odwagi spojrzeć za siebie ale zatrzymałem się i modliłem aby to był on)

-cześć jestem Tomek (powtórzył)

Odwróciłem się i dostrzegłem chłopca, którego widziałem poprzedniego dnia . Mnóstwo pytań przychodziło mi do głowy: czy to przypadek? Czy przyszedł licząc na spotkanie ze mną? Czy poczuł to samo co ja?

- cześć (odpowiedziałem i odwzajemniłem uśmiech, który posłał w moją stronę)

-Jestem Kamil (dodałem po chwili).

Widząc uśmiech na jego twarzy, zapomniałem o nieśmiałości, patrzyłem w jego piękne niebieskie oczy. Twarz miał gładką, poza kilkoma śladami po trądziku, cera jasna, usta bardzo wyraziste i jasne krótko przycięte włosy. Zacząłem rozmowę, która trwała jakieś dwie godziny, dowiedziałem się że ma 16 lat czyli jest o rok starszy ode mnie. Niestety chcąc uniknąć kolejnej awantury musiałem iść do domu, choć serce pragnęło zostać z Tomkiem, już zawsze chciałem być przy nim, patrzeć w jego oczy, wsłuchiwać się w jego głos, czuć jego bliskość. Ucieszyłem się kiedy mówiąc mu, że muszę już iść, zaproponował ponowne spotkanie. Umówiliśmy się na następny dzień. Mieszkał niedaleko mnie, aż dziwne było, że nigdy wcześniej go nie widziałem. Wracałem do domu z sercem przepełnionym radością, jednak z drugiej strony odczuwałem lęk, gdyż nie byłem pewny czy on to samo czuję co ja, czy podobnie jak ja woli chłopców. To była miłość od pierwszego wejrzenia, zauroczył mnie sobą. Wcześniej nigdy czegoś podobnego nie doświadczyłem, nigdy nie byłem zakochany. Oczywiście kolejna noc minęła na rozmyślaniach o Tomku, teraz już znałem jego imię, dobrze się mu przyjrzałem i jeszcze mocniej zakochałem. Bezlitosna noc zdawała się trwać wieki, a ja zanurzony w marzeniach nie zdawałem sobie sprawy z tego jak bardzo najbliższe wydarzenia odmienią moje życie, jak wiele doznam radości, by potem resztę życia spędzić w bólu i cierpieniu, które niczym obślizgłe płazy nieznające litości niszczą wszystko co piękne i życiodajne, wszystko co cieszy i daje sens naszemu życiu, wszystko co sprawia, że nie jesteśmy jak zombie, które nie zna nic więcej prócz bezmózgiej żądzy mordu i pragnienia krwi.

Rano obudziły mnie promienie słońca nieśmiało spoglądające przez moje okno. Pierwszy raz od dwóch dni miałem taki apetyt, co nieco zdziwiło moją mamę, która swym przenikliwym spojżeniem dostrzegła blask w moim oku. Szybko wyjaśniłem, że sobota, fantastyczna pogoda i… reszty nie musiałem tłumaczyć, gdyż mama doskonale znała moje zamiłowania i wiedziała, że jak tylko nieco się ociepli rzadko będę w domu.

Umówiliśmy się na dziesiątą, nic konkretnego nie planowaliśmy, zresztą znaliśmy się kilka godzin zaledwie i nie wiedzieliśmy jakie mamy zainteresowania. Mi było wszystko jedno co będziemy robić byle być blisko Tomka. Poszliśmy najpierw do parku, potem kilka kilometrów przeszliśmy nad rzeką. Dużo rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, były chwile milczenia wtedy kontem oka spoglądałem na Tomka mając nadzieję, że nasze spojrzenia się spotkają. Wydawał mi się bardzo naturalny przy czym normalny, nie zniewieściały ale wręcz bardzo męski, wątpiłem w to, że jest gejem. Ten dzień spędziliśmy bardzo przyjemnie, w perspektywie tego, że nigdy nie będzie moim chłopakiem, cieszyła mnie myśl, że zostaniemy przyjaciółmi. Przy Tomku zapominałem o całym świecie, o zmartwieniach, o wszystkim co do tej pory wywoływało u mnie negatywne uczucia. Bardzo często spotykaliśmy się, cały marzec, kwiecień i jeszcze trochę maja widywaliśmy się niemal codziennie. Tomek często odwiedzał mnie w domu, rodzice nawet się cieszyli, bo do tej pory nie miałem przyjaciół. Każdego wieczoru wyobrażałem sobie że jestem w ramionach Tomka, a on mnie obejmuje, marzyłem by poczuć jego pocałunek na swoich ustach, ale tak bardzo bałem się stracić jego przyjaźni, że nie miałem odwagi mu tego powiedzieć, aż do dnia w którym zaprosił mnie na weekend do swoich dziadków na wsi. Byli to fantastyczni staruszkowie, mieszkali na małej wiosce i myślę, ze chyba polubili mnie tak samo jak ja ich. Tomek zabrał mnie w swoje ulubione miejsca, dobrze znał tę piękną okolicę. Była świetna pogoda, wtedy po raz pierwszy ujrzałem nagi tors Tomka, był umięśniony, na jego brzuchu bardzo wyraźnie rysowały się fałdy mięśni, a ramiona miał duże i silne co przyprawiło mnie o zachwyt. Próbowałem nie wlepiać spojrzenia w jego piękne, nagie ciało z obawy przed przejrzeniem mnie. Przez cały ten czas mimo, iż byliśmy ze sobą blisko nigdy nie dał mi poznać, że jest gejem i mnie kocha tak samo jak ja jego.

Całą sobotę spędziliśmy na łonie natury, co dla mnie było czymś w rodzaju ponownych narodzin, podekscytowani całodniowymi podbojami w końcu wyczerpani usiedliśmy pod gwieździstym niebem na świeżo skoszonej trawie. Długo rozmawialiśmy, a kiedy wyczerpały się tematy, po chwili milczenia odwróciłem głowę w kierunku Tomka, on spojrzał w moją i zanim się zorientowałem jego usta były przy moich – pocałował mnie tak mocno, jak nigdy nawet nie marzyłem, po chwili odsuną się nieco, w jego oczach ujrzałem zakłopotanie, ale zanim zdążył coś powiedzieć pocałowałem go jeszcze mocniej i dłużej niż on mnie. Poczułem bliskość jakiej nigdy dotąd nie czułem, ciepło jakiego nie doświadczyłem i miłość jakiej nigdy nie miałem. Radość przenikała moją dusze, czułem jak krew buzuje w moich żyłach, nie mogłem – nie chciałem nic mówić, bo teraz nasze dusze rozmawiały ze sobą, rozumieliśmy się jak gdybyśmy byli jedno. Chwycił mnie za rękę i tak leżeliśmy w milczeniu kilka długich chwil, położyłem swoją głowę na jego piersi wsłuchując się w bicie serca, obserwowałem jak jego klatka piersiowa unosi się i opada. Chciałem zapytać dlaczego tak długo zwlekał, dlaczego dopiero teraz, ale nie miałem odwagi przerywać tej ciszy, w której nie liczyło się nic więcej jak tylko jego obecność. Tomek objął mnie swoimi silnymi ramionami, o czym marzyłem i znowu pocałował i jeszcze raz i jeszcze... potem pomału włożył rękę pod koszulkę i delikatnie przeciągając nią po moich plecach, szepną pytając czy chcę tego. Bez namysłu odpowiedziałem, że tak i wtedy pierwszy raz kochaliśmy się. Czułem, że to jest cudowne uczucie, coś o czym marzyłem od dawna. Pragnąłem by ta chwila trwał wiecznie, abym już zawsze był w ramionach Tomka, pragnąłem czuć jego bliskość, oddech na mych ustach, dotyk jego dłoni, słyszeć delikatne szeptanie do ucha, o tym, że już zawsze będziemy razem…

Niestety weekend szybko się skończył i wróciliśmy do codzienności, która już niebyła taka sama, była cudowna. Pragnąłem powiedzieć całemu światu o naszej miłości, jednak byliśmy w Polsce, gdzie jest to niemożliwe. Trudno jest pojąć, że miłość może być zakazana, że człowiek nie może być szczęśliwy tylko dlatego, że inni go nie rozumieją. Może to nie jest niezrozumienie, a raczej zazdrość, może to nie jest kwestia inności ale ludzkiej infantylności. Wiele razy zastanawiałem się nad tym, uciekałem nad brzeg rzeki i zatapiając się we własnej niedoli niczym Kordian pragnąłem aby ta lampa przy oknie tliła się w nieskończoność.

Przyszło lato i wakacje, pragnąłem wyjechać gdzieś z Tomkiem, gdzieś daleko i nie wrócić, gdzieś gdzie będziemy sami, tylko ja on i nasza miłość. Nasi rodzice wiedzieli, że się przyjaźnimy, jednak nigdy nie pozwoliliby na wakacje tylko we dwójkę. Oni o niczym nie wiedzieli i postanowiliśmy z Tomkiem, że raczej prędko się nie dowiedzą. Często nocowałem u Tomka, wtedy spaliśmy razem, u mnie nie byłoby takiej możliwości, ponieważ dzielę sypialnię z młodszym bratem.

Pewnego lipcowego dnia Tomek przyniósł mi świetną wiadomość, otóż jego rodzice postanowili w tym roku wyjechać sami na wakacje, a jako że Tomek ma już 16 lat zostanie sam. To była tym bardziej świetna wiadomość, bo za kilka dni były moje 15 urodziny. Razem nie mogliśmy się doczekać kiedy będziemy sami, odliczaliśmy dni do wyjazdu rodziców Tomka. Jeszcze wtedy nie wiedziałem, że moje pragnienie bycia z Tomkiem okaże się zgubą dla nas obu.

Nadszedł ten dzień kiedy rodzice ukochanego wyjechali, zostaliśmy sami. To było lepsze niż wyjazd na najlepsze wakacje, już nic dla mnie się nie liczyło tylko on – miłość mojego życia, moje szczęście i życie. Już nie wyobrażałem sobie, że może go kiedyś zabraknąć, nigdy w ten sposób nie myślałem.

Rodzice zgodzili się abym nocował u Tomka, to miał być wspaniały wieczór. Najpierw wspólna kąpiel, moc pocałunków i pieszczoty, potem poszliśmy do łóżka było cudownie, ale wpadłem na fatalny pomysł aby wyjść i pospacerować w świetle gwiazd. Tomek się oczywiście zgodził i wyszliśmy w noc usłaną gwiazdami, spowitą mgiełką dziwnej animozji. Było ciemno zdawało nam się, że jesteśmy sami, więc Tomek chwycił mnie za rękę i tak szliśmy trwając w naszej eudajmonii. Jednak niedługo trwało nasze szczęście, poczułem uderzenie w tył głowy i upadłem na ziemię, kiedy się ocknąłem już nikogo nie było. Z trudem ujrzałem ukochanego leżącego nieopodal, szybko podbiegłem i zobaczyłem go w kałuży krwi czarnej niczym smoła, zamarłem na chwilę ale szybko wróciłem do siebie, zacząłem krzyczeć o pomoc, próbowałem ocucić Tomka ale wszystko na nic. Leżał bezwładnie jak jakiś frak rzucony na podłogę, tętno ledwie wyczuwalne, oddech znikomy, krzyczałem głośno, tak głośno, że umarłego bym zbudził, ale nikt nie przyszedł. Zobaczyłem budkę telefoniczną pobiegłem szybko, wykręciłem numer na pogotowie. To trwało wiecznie, sygnał, jeden, drugi, trzeci… nareszcie ktoś odebrał, mnóstwo pytań na które w amoku z trudem odpowiedziałem. Zgłoszenie przyjęte, pobiegłem do Tomka, ciągle wołałem o pomoc, przyszła pani jedna, druga nawet kilku mężczyzn ale nikt nie pomógł, patrzyli tylko niczym hieny czekające kiedy tylko ukochany wyzionie ducha. W końcu sygnał karetki, ktoś pobiegł na ulicę, są nareszcie przyjechali, niech teraz pomogą ukochanemu, niech coś zrobią. Zabrali nas do szpitala, Tomek na OIOM, ja na obserwację. Chciałem go zobaczyć, być przy nim, chwycić za rękę i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze, ale nie pozwolili…

Mi pozwolili wrócić do domu, zadzwoniłem po rodziców, ale jak powiem rodzicom Tomka? Co im powiem? Jak wytłumaczę? Jak spojrzę w oczy?

Przyjechali rodzice, ale policja też, zadawali mnóstwo pytań, a ja nic nie wiedziałem, nic kompletnie nic…

Kiedy tylko wróciłem do domu, powiadomiłem rodziców Tomka, powiedziałem tylko, że jest w szpitalu w ciężkim stanie i nic więcej nie wiem. Obiecali przylecieć najbliższym samolotem. Skoro świt wstałem i udałem się do szpitala, lekarze nie mogą nic mówić, bo nie jestem z rodziny, ale pozwolili mi wejść do niego. Był w śpiączce. Wszedłem na salę i stanąłem w progu, bałem się, tak bardzo się bałem, że go stracę. Podszedłem i zobaczyłem jak leży bezwładny niemający już nic z życiem wspólnego. Jego bladą twarz, tylko rozcięta rana biegnąca od skroni aż do szczytu brody, pąsowieje. Chwyciłem go za rękę, była bezwładna, ta sama ręka, która nie tak dawno obejmowała mnie i pieściła moje ciało teraz była bezwładna. Zbliżyłem swoje usta do jego ust, ale nie czułem już tego ciepła co kiedyś, łza spłynęła mi z policzka na jego twarz… wyszedłem modląc się do Boga, Którego nie znam o życie dla Tomka, albo o śmierć dla mnie i dla niego…