Opowiadania rehab-e

Portret nieistnienia – Rozdział 6

noreply@blogger.com (rehab-e) — Tue, 06 Apr 2021 23:06:00 +0000

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze i cierpliwość! <3
Rozdział nie był betowany i jest wrzucany "na szybko", więc za wskazanie wszelkich błędów i usterek będę wdzięczna ;>
Pozdrawiam!

___________________________________________________________________________

Spotkanie z Patrickiem jeszcze wczoraj wydawało się rozsądnym i dobrym pomysłem, ale dziś Anthony nie był już tego taki pewny. Choć wysłał byłemu kochankowi informacje o miejscu i godzinie spotkania, to jednak wciąż wahał się, czy powinien się tam w ogóle pojawić. Pragnął zadzwonić do Dylana i usłyszeć od niego kolejne słowa wsparcia, bo od wczoraj miał wrażenie, że tylko ten chłopak naprawdę go rozumie, ale nie mógł tego zrobić. Dylan zaczynał dziś pracę i to na niej powinien być skoncentrowany. Nie chciał mu przeszkadzać. Wiedział, jak ważnym krokiem w życiu była dla niego ta praca.

Dzień był wyjątkowo przyjemny – słoneczny i ciepły, wyraźnie kontrastował z jego pochmurnym nastrojem. Z wczorajszej radości, którą odczuwał przy Dylanie, nic nie pozostało. Teraz czuł jedynie zdenerwowanie i stres jak przed ważnym egzaminem w szkole. To było irytujące.

Przez cały czas zastanawiał się, co powinien powiedzieć Patrickowi. Kusiło go, by zaproponować spotkanie w jego ulubionym parku i wybrać miejsce w pobliżu tablic, by jego były kochanek czuł się nieswojo, ale ostatecznie zrezygnował z tego pomysłu. Nie chciał się kłócić, nawet jeśli kotłowało się w nim tyle różnych emocji, że i tak obawiał się spektakularnego wybuchu w trakcie spotkania.

Gdyby rodzina Anthony’ego wiedziała, z kim ten zamierzał się spotkać, z pewnością wszyscy jej członkowie byliby zachwyceni. Każdy uwielbiał Patricka i traktował go jak pełnoprawnego członka rodziny. Anthony czasem odnosił wrażenie, że jego były kochanek czułby się lepiej w mieszkaniu jego rodziców, niż on sam przez ostatnie kilka miesięcy. To wywoływało w nim gorycz i złość. Chciał w życiu mieć coś, co nie wiązałoby się z Patrickiem i ich wspólną przeszłością; chciał mieć kogoś, kto będzie myślał tylko o nim. Na razie jedyną taką osobą zdawał się Dylan i Anthony był wdzięczny losowi, że mogli się spotkać i poznać. Może nie wierzył w przeznaczenie, ale po Thanosie więcej rzeczy kwestionował i nie wszystko uznawał za przypadek. Kto wie, może w kosmosie wydarzyło się coś, co sprawiło, że tamtego dnia spotkali się w świetlicy? Uśmiechnął się na tę myśl. Dawny Anthony wyśmiałby samego siebie, ale teraz podobne myśli wydawały się pokrzepiające.

Wybrał lokal niedaleko Fairmount Park, bo czuł się lepiej, znajdując się tak blisko tablic, które przypominały o jego zniknięciu. Było to najważniejsze wydarzenie w jego życiu i miało wpływ również na Patricka, więc ta lokalizacja wydawała mu się odpowiednia. Poza tym był ciekawy, czy jego były kochanek był w tym parku po postawieniu tablic, a jeśli tak, to czy przyszedł tam również po tym, jak rozpoczął nowy związek? A może szybciej zaczął się spotykać z tym facetem, którego imienia Anthony nie chciał i nie potrafił zapamiętać? Te myśli nie dawały mu spokoju od czasu powrotu. Czemu jego ukochany mężczyzna, który miał zostać jego mężem, tak szybko o nim zapomniał? Czy był aż tak łatwy do wymazania z pamięci?

Przyszedł pierwszy, co go nie zaskoczyło, nawet jeśli minęły już dwie minuty od umówionej godziny spotkania, a on dopiero zajmował stolik. Patrick zawsze należał do spóźnialskich i najwyraźniej nie zmieniło się to przez ostatnie pięć lat. Było to pocieszające.

Zajął miejsce przy oknie, z którego mógł obserwować drzwi, co czynił z przesadnym zaangażowaniem. Ze znacznie mniejszym zainteresowaniem rozejrzał się też na boki, oceniając wystrój lokalu. Wybrał go tylko dlatego, że znajdował się niedaleko parku i był otwarty. Jasne ściany z fantazyjnymi obrazami nie robiły na nim żadnego wrażenia, bo tego dnia prawdopodobnie mógłby siedzieć w piwnicy lub w pałacu i nie zmieniłoby to w żaden sposób jego obecnego stanu. Był zbyt roztrzęsiony, by docenić gust właścicieli.

Zamówił wodę z cytryną i czekał. Odczuwał coraz większe zniecierpliwienie i marzył o tym, by mieć to już za sobą. W końcu, po niespełna dziesięciu minutach dostrzegł byłego kochanka w drzwiach. Od czasu powrotu widział go tylko raz i był wtedy tak skołowany i zrozpaczony, że nie miał nawet okazji bliżej mu się przyjrzeć. Teraz gdy Patrick kroczył w jego kierunku, dostrzegł na jego twarzy zmarszczki, których wcześniej z pewnością tam nie było. Jak na kogoś, kto wiódł szczęśliwe życie z nowym partnerem, nie wyglądał na zadowolonego i wypoczętego. Postarzał się przez te pięć lat bardziej, niż Tony mógłby przypuszczać.

– Cześć. – Patrick zatrzymał się przy stoliku i uśmiechnął nerwowo. Wyglądał, jakby nie wiedział, czy powinien zająć wolne miejsce, co wydawało się absurdalne, skoro mieli rozmawiać.

– Cześć – odpowiedział spokojnie, ale nie wstał. Zamiast tego zmierzył mężczyznę wzrokiem i westchnął niecierpliwie. – Siadaj i nie stój tak nade mną.

– Och, tak, jasne. – Patrick wykonał jego polecenie bez wahania, a gdy już usiadł, zerknął na niego nerwowo, ale szybko odwrócił wzrok. To sprawiło, że Anthony poczuł się pewniej. Ostatecznie nie tylko on był zdenerwowany tym spotkaniem.

Odchylił się na krześle i splótł ręce na piersi. Nie zamierzał mu niczego ułatwiać.

– No więc mów.

– Słucham? – Patrick znów na niego spojrzał, ale tym razem nie odwrócił pospiesznie wzroku. Wyglądał na zaskoczonego.

– Chciałeś się ze mną skontaktować od miesięcy – zauważył z nutą kpiny. – Oto jesteśmy. Więc słucham.

– Ale…

Anthony mu tego nie ułatwiał, co nie powinno go dziwić. Jego były narzeczony nie miał najłatwiejszego charakteru, a po tym, co się wydarzyło, stał się on jeszcze trudniejszy. Wiedział o tym od jego rodziny, która – choć rzadko – dzieliła się z nim pewnymi informacjami.

– No dobra. – Wziął głęboki wdech. – Masz rację, od dawna chciałem się z tobą zobaczyć. – Zastukał palcami w kartę dań. – Chciałem… przeprosić i wyjaśnić. Zasługujesz na wyjaśnienia, Tony.

– To chyba jedyna rzecz, co do której się zgadzamy.

Serce Anthony’ego biło jak oszalałe. Może Patrick się postarzał i schudł, co zauważył dopiero po chwili, ale to wciąż był jego Patrick. Widział te same oczy, te same nerwowe gesty i tik w lewym oku. Trudno było to zignorować.

– Wyobrażałem sobie to spotkanie wielokrotnie, ale teraz… Mam pustkę w głowie. Zupełnie nie wiem, od czego zacząć.

Anthony nie wiedział, jak na to odpowiedzieć. Najbardziej interesowało go, dlaczego Patrick tak szybko o nim zapomniał i znalazł sobie kolejnego faceta, ale nie był głupi i zdawał sobie sprawę, że takie bezpośrednie pytanie od razu doprowadzi do kłótni.

– Zacznij od początku.

– Od początku… – Patrick uśmiechnął się krzywo, a jego wzrok stał się zamglony, jakby myślami był w zupełnie innym miejscu. – Początek był piekłem. Nie wiem, jak dużo mówili ci rodzice i Nora, ale… – Pokręcił głową. – Nikt nie wiedział, co się stało. W jednej chwili byłeś w mieszkaniu, a w drugiej już nie. Rozważaliśmy różne opcje, policja nic nie potrafiła zrobić… A potem, Chryste. – Ukrył twarz w dłoniach i zamilkł.

Anthony nie wiedział, co zrobić. Współczuł mu, oczywiście, bo nie potrafił inaczej. I chciał go pocieszyć. Ale jednocześnie słyszał z tyłu głowy cichy głos, który przypominał mu, że siedział przed nim mężczyzna, który w bardzo krótkim czasie o nim zapomniał i zastąpił go kimś nowym. To był ten sam mężczyzna, którego kochał i który złamał mu serce i przysporzył mnóstwo bólu. Dlatego w ciszy czekał, aż ten uspokoi się, by móc kontynuować.

– Potem Avengersi pojawili się w mediach i wyjaśnili, co się stało. To było nieprawdopodobne. Nie mieściło mi się w głowie, że w jednej chwili możesz sobie spokojnie żyć, a w drugiej przestajesz istnieć.

Przełknął ślinę i odwrócił wzrok. Jemu też trudno było się pogodzić z tą myślą. Wciąż miewał koszmary i obawiał się, że to znów się wydarzy. Miał wrażenie, że jego rodzina zupełnie tego nie rozumie, ale ze słów Patricka wynikało coś zupełnie odwrotnego.

– Na początku wierzyłem, że jakoś da się to odwrócić. Avengersi przecież robili już niesamowite rzeczy, więc byłem przekonany, że tym razem też się uda, ale mijały kolejne miesiące i nic się nie zmieniało. Świat, w którym żyliśmy, całkowicie się zmienił. Codziennie w telewizji widziałem twarze kolejnych zaginionych, obserwowaliśmy, jak światowy kryzys pochłania kolejne gospodarki, jak rynek pracy się załamuje… To było straszne, ale… ale ja potrafiłem myśleć tylko o tobie.

Nie spodziewał się, że te słowa aż tak w niego uderzą. Nie był na nie przygotowany. I nie miał pojęcia, jak zareagować na to wyznanie, ale na szczęście Patrick wydawał się tak pochłonięty opowieścią, że chyba nie oczekiwał żadnej reakcji.

– Pierwsze dwa lata były koszmarem. Fred i Alison bardzo mi pomogli. Tak samo Nora z Tomem. Gdyby nie oni, pewnie całkowicie pogrążyłbym się w depresji. – Jego oczy były pełne różnych emocji i Anthony nie potrafił wytrzymać tego intensywnego spojrzenia. Obawiał się własnej reakcji. – Ale wiesz, co było w tym wszystkim najgorsze, Tony? Żadne z nas nie doświadczyło nawet żałoby. Nie mogliśmy cię pochować, pożegnać się. Nie było żadnego ciała. Po prostu zniknąłeś i każde z nas wciąż miało nadzieję, że wrócisz. To było pieprzone piekło.

Sięgnął po szklankę i wziął duży łyk wody, żeby przełknąć gulę, która pojawiła się w jego gardle. Słowa Patricka były pełne bólu i trafiały prosto w jego serce. Trudno było pamiętać o nowym facecie mężczyzny, gdy widział i słyszał, jak bardzo mu na nim zależało; jak bardzo cierpiał po jego zniknięciu.

– Ale w końcu jakoś się pozbierałem. Wziąłem się do pracy, rozwinąłem firmę i… i poznałem Adama.

Anthony zupełnie inaczej wyobrażał sobie tę rozmowę. Sądził, że będzie czuł złość, że z trudem przyjdzie mu patrzeć na twarz mężczyzny, przez którego czuł się zdradzony i odrzucony. Ale teraz, słysząc to wszystko, wspomnienie Adama wywołało w nim jedynie smutek i żal.

– Chyba jednak dosyć szybko się pozbierałeś, co? – Nie mógł oprzeć się tej sarkastycznej uwadze, ale tak naprawdę odczuwał tylko smutek i ból. Wolałby być wściekły i bardzo chciałby nienawidzić byłego kochanka, ale nie potrafił. Teraz to do niego dotarło.

Patrick pokręcił przecząco głową i wziął głęboki wdech. Gdy się odezwał, jego głos wyraźnie drżał od emocji.

– Wiesz, że to nieprawda, Tony – wydusił. – Nigdy nie mógłbym o tobie zapomnieć. Byłeś ogromną częścią mojego życia.

Nie umknął mu użyty przez Patricka czas przeszły. Chociaż mógł się tego spodziewać, to jednak zabolało.

– Z tego, co widziałem i wciąż widzę, to jednak zapomniałeś – stwierdził gorzko.

Patrick znów pokręcił gorączkowo głową.

– Nie, Tony. – Wziął głęboki wdech. – Ja po prostu ruszyłem do przodu.

Po słowach Patricka zapadła niekomfortowa cisza. Anthony słyszał, jak mocno wali mu serce i zastanawiał się, czy drugi mężczyzna też to słyszy. Miał wrażenie, że ten dźwięk wypełnia całą salę i roznosi się na pobliską ulicę; że za chwilę wszyscy zaczną się na niego gapić.

Nienawidził stwierdzenia „ruszać do przodu”. Wszyscy mu to doradzali. Każdy chciał, by ruszył do przodu. Dylan też pragnął tego dla siebie. A on nie chciał tego robić. Zanim zniknął, miał wspaniałe życie i lepszego nie potrafił sobie nawet wyobrazić. Pragnął jedynie do niego wrócić. I teraz gdy patrzył na tę znajomą, acz inną twarz, czuł ciepło w piersi. Patrick mógł przez te pięć lat zmienić całe swoje życie, ale dla niego nic się nie zmieniło – wciąż go kochał. Czuł się zdradzony, porzucony i chciał go nienawidzić, ale nie potrafił, bo nigdy nie przestał go kochać. Nie wiedział, czy kiedykolwiek będzie w stanie przestać.

– Też chciałbym ruszyć do przodu – wyznał po chwili, patrząc mu prosto w oczy. Serce biło mu tak mocno, jakby miało zaraz wyskoczyć z piersi. – Z tobą.

***

Adam zdjął okulary i przetarł zmęczone oczy. Było już późno, a on wciąż siedział w swoim gabinecie na uczelni i sprawdzał eseje studentów. Wcześniej wrócił do domu, przygotował obiad i czekał na Patricka, ale czas mijał, a ten nie wracał do domu. Oczywiście domyślił się, że ten po pracy spotka się z Anthonym, ale po dwóch godzinach czekania miał dość i wrócił na uczelnię. Wolał przesiadywanie w niemalże pustym budynku niż niecierpliwe czekanie w pustym domu, gdzie każda kolejna godzina wiązałaby się z jego pogarszającym się nastrojem. Siedząc w swoim miejscu pracy, przynajmniej mógł udawać, że Patrick jest już w domu i wcale nie spędza całego wieczoru z byłym narzeczonym.

Westchnął i odchylił się na krześle. Był zdrętwiały i zmęczony od pochylania się nad biurkiem i siedzenia na niewygodnym meblu, ale przede wszystkim był wyczerpany psychicznie. Prawie nie rozmawiali z Patrickiem i nie był nawet pewien, czy ten powiedziałby mu o spotkaniu z Anthonym, gdyby nie przebudził się w nocy i po prostu nie domyślił się, z kim ten rozmawiał. Coraz bardziej niepokoiła i dręczyła go ta sytuacja. Mieli planować ślub, a zamiast tego wciąż się od siebie oddalali. Nie wiedział już, co z tym zrobić. Starał się walczyć o ten związek, bo kochał Patricka i nie wyobrażał sobie życia bez niego, ale jednocześnie czuł, że jego uczucia nie są odwzajemniane tak, jak kiedyś. Oczywiście nigdy nie oszukiwał się, że zastąpi mężczyźnie Anthony’ego. Nie miał na to szans. Ale przez te lata, które ze sobą spędzili, uwierzył, że Tony stał się przeszłością i nawet jeśli uczucia Patricka względem niego nigdy nie będą tak silne, jak względem utraconego kochanka, to teraz on stał się dla niego najważniejszą i najbliższą osobą. Po powrocie Anthony’ego coraz bardziej rozumiał, że się pomylił.

Westchnął i zebrał eseje, które następnie schował do teczki. Było na tyle późno, że chciał już po prostu wrócić do mieszkania i się położyć. A jeśli okaże się, że Patricka wciąż nie ma… Cóż, to będzie dla niego kolejny znak, że może nie warto dłużej walczyć i próbować, jeśli tej drugiej osobie nie zależy równie mocno. I może będzie to znak, by w końcu wypróbować kanapę w salonie, zamiast kolejną noc spędzać we wspólnym łóżku, które teraz wydawało się zbyt duże i niekomfortowe dla nich obu…

Portret nieistnienia – Rozdział 5

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sun, 14 Mar 2021 22:40:00 +0000

Wiem, że zajęło mi to długo, ale w końcu jestem z kolejnym rozdziałem i to dłuższym od poprzedniego :D

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze i za to, że wciąż tu jesteście i czekacie. Mam nadzieję, że jest na co.

Trzymajcie się!

___________________________________________________________________________

Nie powinien denerwować się przed spotkaniem z Norą. To była w końcu jego siostra, z którą się wychował i która zawsze go wspierała. Mimo to nie potrafił się w pełni uspokoić przed jej przybyciem, a kiedy w końcu zasiedli wspólnie do stołu po wymienieniu standardowych uprzejmości typowych dla nieznajomych, a nie rodziny, poczuł się jeszcze gorzej. Odniósł wrażenie, że nie umie już z nią rozmawiać. Te pięć lat jego nieobecności tkwiło między nimi jak ogromna przepaść, której nie dało się w żaden sposób obejść. A najgorsza była świadomość, że cała jego rodzina, która siedziała przy tym stole, wciąż miała kontakt z Patrickiem i świetnie się z nim dogadywała. Traktowali go jak członka rodziny. Zdążył się już tego domyślić. Czuł się przez to zdradzony przez nich wszystkich, nawet jeśli wiedział, że trochę przesadzał.

– Jak tam szukanie pracy, Tony?

Tom wyraźnie starał się wciągnąć go do rozmowy, która toczyła się gdzieś poza nim. Jego rodzice już dawno przestali wymuszać na nim konwersacje i nie próbowali wprowadzać go we wszystko, co przegapił. Zdążyli zauważyć, że tylko bardziej go to przygnębia.

– Nawet nie zacząłem. – Wzruszył ramionami. – Wciąż trudno mi to wszystko ogarnąć. Na razie chodzę na spotkania grupy wsparcia.

– Naprawdę? To świetnie!

Tom starał się udawać pozytywnie zaskoczonego, ale Anthony doskonale wiedział, że jego rodzice zdawali Norze szczegółowe raporty z jego postępów, a raczej ich braków. Nie było więc szans, by Tom nie był równie dobrze poinformowany. Kilka minut później Nora potwierdziła jego przypuszczenia, po raz pierwszy tego wieczora skupiając na nim pełnię swej uwagi.

– Mama wspominała, że poznałeś kogoś. Chodzicie razem na te spotkania?

Anthony skrzywił się i posłał matce jedno ze swoich spojrzeń.

– Jak miło, że tak sobie o mnie rozmawiacie za moimi plecami i dyskutujecie o moim życiu osobistym. – Zaakcentował ostatnie słowa, mało subtelnie dając im do zrozumienia, co myśli o takim zachowaniu.

– Anthony…

Matka zapewne była już gotowa do kolejnej przemowy, ale tym razem Nora ją uprzedziła.

– Daj spokój, Tony. – Wywróciła oczami. – Martwimy się. To chyba oczywiste. Minęło już kilka miesięcy, a ty wciąż zdajesz się tkwić w tym samym miejscu. Nic dziwnego, że mama ucieszyła się, gdy usłyszała, że się z kimś spotykasz.

Anthony wziął głęboki wdech. Ten obiad od początku nie był dobrym pomysłem, ale nie chciał pokazywać swojej niechęci. Dylan miał rację. W porównaniu do niego miał wielkie szczęście, że miał przy sobie bliskich, którzy się o niego troszczyli. A od powrotu zachowywał się bardzo egoistycznie i wciąż nie potrafił wyzbyć się swojej złości na całe zło tego świata, na Patricka i na rodzinę, która w jego przekonaniu go zdradziła. Ale przecież o tym Dylan nie mógł wiedzieć.

– Rozumiem, że się martwicie – powiedział powoli, starając się zachować spokój. – Ale to naprawdę nie jest wasza sprawa.

Nora nie należała jednak do osób, które łatwo można było zbyć. Jeśli postawiła sobie jakiś cel, to dążyła do jego realizacji bez względu na cenę. I teraz najwyraźniej przystąpiła do ataku, postanawiając wyciągnąć od niego wszystko o jego tajemniczym towarzyszu spotkań i nieudolnych próbach pokierowania swoim życiem. Spokojny początek obiadu miał zapewne tylko uśpić jego czujność. Przez te kilka miesięcy zdążył już zapomnieć, jak podstępna była jego siostra w relacjach międzyludzkich.

– No przecież możesz nam powiedzieć, gdzie się poznaliście i od jak dawna się widujecie. To chyba nie jest żadna tajemnica, co?

– Po prostu jesteśmy ciekawi, kochanie. – Jego matka postanowiła wesprzeć Norę i oczywiste było, że teraz obie uznały, że przesłuchają go przy milczącym wsparciu swoich mężów.

Wciąż odtwarzał w głowie opowieść Dylana. Współczuł mu i rozumiał, skąd brała się jego samotność. Tym bardziej czuł, że sam nie znajdował się wcale w najgorszym położeniu i powinien doceniać to, co miał. Chciał się postarać i tylko dlatego jeszcze nie wstał i nie zamknął się w swoim pokoju jak naburmuszony nastolatek. Nora z pewnością by go wyśmiała, gdyby tak się zachował.

– Poznaliśmy się na tych spotkaniach w świetlicy – powiedział po chwili zastanowienia. – Ale to tylko kolega. Spotykamy się w kawiarni i gadamy. Koniec opowieści.

Wzruszył ramionami i napił się wody. Nie zamierzał mówić im, że Dylan zaprosił go na kawę, bo był wyraźnie zainteresowany czymś więcej. Teraz i tak nie miało to znaczenia. Kumplowali się i od czasu jego odmowy młodszy mężczyzna już nie wspomniał o rozwinięciu tej znajomości w coś więcej niż ewentualna przyjaźń, więc nie było potrzeby, by brał taką możliwość pod uwagę.

Mina Nory wyraźnie powiedziała mu, że ta nie uwierzyła mu w opowieść o „tylko koledze”, ale to nie miało żadnego znaczenia. Mogła myśleć, co tylko chciała.

– To dobrze, że kogoś poznałeś – stwierdziła. – W końcu… minęło już trochę czasu.

Anthony wziął głęboki wdech. Właśnie podobnych słów obawiał się z jej strony. Miał wrażenie, że Nora nawet nie próbuje zrozumieć, z czym on się mierzy w tej sytuacji. A nawet jeśli próbowała, to chyba skończyła jej się cierpliwość.

– I? – Uniósł prowokacyjnie brew, a atmosfera w pomieszczeniu od razu zgęstniała. Patrzył siostrze prosto w oczy, w każdej chwili gotów do konfrontacji. Tym bardziej zdziwiło go, gdy ta w końcu odwróciła wzrok.

– I nic. – Wzruszyła ramionami. – Cieszę się, że jakoś sobie radzisz i ruszasz do przodu.

Ta odpowiedź tylko bardziej go zirytowała. Miał ochotę zapytać, czy podobnie cieszyła się, gdy Patrick „ruszał do przodu”, całkowicie o nim zapominając, ale ostatecznie zdołał się powstrzymać. Przez resztę posiłku miał jednak nieprzyjemne wrażenie, że znacznie lepszy efekt przyniosłaby ich kłótnia, niż sztuczna uprzejmość i nic nieznaczące słowa pocieszenia.

***

Dylan powoli przyzwyczajał się do myśli, że ma życiowego pecha, nawet jeśli kłóciło się to z jego dotychczasowym optymizmem, który został wystawiony na próbę przez Thanosa i jego działania. Dlatego bardzo się zdziwił, gdy w południe zadzwonił do niego właściciel stacji benzynowej i oznajmił, że od jutra może już zaczynać pracę. Aż trudno było mu uwierzyć w swoje szczęście, bo zostawił w tym miejscu CV zupełnie przypadkowo – po prostu przechodził obok i chciał kupić sobie wodę, a na drzwiach zauważył ogłoszenie o pracę.

W radosnym nastroju i z nieprawdopodobną ulgą, która zalała go po rozmowie z przyszłym szefem, siedział na kanapie w swoim mieszkaniu i zastanawiał się, jak powinien spędzić ostatni dzień bezrobocia. Chciał jakoś uczcić swój sukces, bo właśnie tak traktował zdobycie pracy. Jedyną osobą, z którą faktycznie mógł podzielić się swoim szczęściem, był Anthony i to właśnie jego numer w końcu zdecydował się wybrać.

– Hej, Tony! – przywitał się radośnie, gdy usłyszał w słuchawce mało przyjemne „halo”.

– Cześć.

Dylan zacmokał, słysząc ton mężczyzny. Anthony nie należał do osób entuzjastycznie nastawionych do życia i jego pesymizm bywał przytłaczający, ale miał też swój urok, szczególnie w oczach blondyna.

– Mógłbyś chociaż udawać, że cieszysz się, że mnie słyszysz – stwierdził ze śmiechem.

– Mógłbym. – Nawet nie musiał go widzieć, by wiedzieć, że Anthony właśnie wywrócił oczami. – Więc czemu zawdzięczam tę przyjemność?

Dawni przyjaciele Dylana w niczym nie przypominali sarkastycznego i ironicznego cynika, jakim był Tony, ale jakimś cudem naprawdę dobrze się dogadywali. Ich różne charaktery w starciu ze sobą się równoważyły i to bardzo mu się podobało.

– Mam wieści. – Nie chciał brzmieć zbyt dumnie, ale tak właśnie się czuł. Dla niego znalezienie pracy było dużym osiągnięciem. – Znalazłem pracę!

– Serio? – W głosie Anthony’ego pobrzmiewało zaskoczenie i nie było w tym nic dziwnego, bo jeszcze niedawno Dylan żalił mu się, że znów nie dostał żadnej odpowiedzi z miejsc, do których rekrutował. – To… świetnie. Gdzie?

Było w głosie mężczyzny coś, czego nie potrafił jednoznacznie zidentyfikować. Nie był pewien, czy Tony faktycznie mu kibicował. Stracił przez to nieco zapału.

– Na stacji benzynowej – wymamrotał już z mniejszym entuzjazmem. – Nic wielkiego, ale przy takiej ilości CV, jakie rozesłałem… No, cieszę się.

– I masz z czego. – Usłyszał po chwili ciszy. – Chcesz to jakoś uczcić?

– Właśnie po to dzwonię! – Szeroki uśmiech znów zagościł na jego twarzy, gdy przypomniał sobie, czemu w ogóle kontaktował się z szatynem. – Trzeba jakoś wykorzystać ostatnie godziny bezrobocia. – Zaśmiał się. – To, co? Tam, gdzie zwykle?

– Możemy. – Anthony nie brzmiał na przekonanego. – Ale co powiedziałbyś na jakiś bar i coś mocniejszego?

– Mocniejszego? – Parsknął. – Nowa praca i pierwszy dzień na kacu? Brzmi jak idealny przepis na sukces.

– Nie od razu na kacu. – Usłyszał prychnięcie po drugiej stronie słuchawki. – Ale jeśli jednym piwem potrafisz się upić…

– Oho! Nie myśl, że nie wiem, co próbujesz zrobić! – Zaśmiał się. – Poza tym miało być coś mocniejszego, a ty mi proponujesz piwo… Ale zgoda. Tylko w takim razie ty wybierasz lokal. W końcu to twój pomysł.

– Jasne. – Anthony prychnął. – Wyślę ci namiary. Do zobaczenia później.

Dylan nie zdążył się nawet pożegnać, ale nie był tym zaskoczony. Tony miał naprawdę specyficzny charakter, ale właśnie dzięki niemu był taki interesujący.

Odłożył telefon na stolik i uśmiechnął się szeroko. Zapowiadał się przyjemny wieczór w ciekawym towarzystwie, a on w końcu widział dla siebie jakieś światełko w tunelu. Miał nadzieję, że Anthony też wkrótce je dostrzeże.

***

– Zgaduję, że spotkanie z siostrą nie poszło zbyt dobrze.

Siedzieli w zatłoczonym irlandzkim pubie, zaledwie dwie przecznice od ich ulubionej kawiarni, i rozmawiali o trywialnych rzeczach. Dylan widział jednak po słabym uśmiechu Anthony’ego i jego spiętych mięśniach, że coś go trapiło.

– Co? – Szatyn zmarszczył brwi. – Skąd ten wniosek?

– Patrząc na to, jak szybko wypiłeś swoje piwo… – Wzruszył ramionami. – Zgadłem?

Starszy mężczyzna wziął głęboki wdech. Przez dłuższą chwilę nie odpowiadał, jakby nie potrafił zebrać słów. W końcu jednak się odezwał, ale nie to chciał usłyszeć Dylan.

– Pójdę po jeszcze jedno. I tobie też przyniosę.

Odprowadził wzrokiem Anthony’ego i pokręcił głową. Ten mężczyzna był bardzo trudny i niełatwo się z nim rozmawiało, ale kiedy się otworzył… Było warto znosić jego zmienne nastroje i sarkastyczne uwagi.

Rozejrzał się po pubie z umiarkowanym zainteresowaniem. Wnętrze było wyłożone ciemnym drewnem, bar ze stołkami obitymi zieloną tapicerką ciągnął się niemalże przez cały lokal, a niezliczone butelki alkoholu lśniły w ciepłym świetle rozchodzącym się z zawieszonych pod sufitem kloszy. Nigdy wcześniej nie był w tym miejscu i nie potrafił nawet powiedzieć, czy istniało przed jego zniknięciem, ale podobało mu się. Poza tym irlandzkie piwo było naprawdę smaczne, choć mocne. Może nie powinien pić drugiego, ale jednocześnie nie chciał, by Anthony czuł się dziwnie, pijąc samotnie. To nie sprzyjało zwierzeniom.

Gdy mężczyzna wrócił i postawił na blacie małego okrągłego stolika dwa pełne kufle, Dylan posłał mu ciepły uśmiech i w dwóch łykach dokończył pierwsze piwo. Przez to, że w lokalu było mnóstwo ludzi, a stoliki były niewielkie i ciasno ustawione, on i Tony musieli siedzieć bardzo blisko siebie, przez co trudniej było mu nie patrzeć na przystojną twarz mężczyzny i udawać, że nie czuje bijącego od jego ciała ciepła. A może tylko mu się wydawało przez alkohol i gorąco, jakie panowało w pubie.

– Masz rację. – Anthony objął dłońmi kufel i wbił wzrok w blat stolika. – Spotkanie nie poszło najlepiej. Było całkiem gównianie, jeśli mam być szczery.

– Nie było szans na zgodę?

– To nie… – Szatyn pokręcił głową. – Nie jesteśmy tak właściwie pokłóceni. Po prostu… nie umiemy ze sobą rozmawiać. Już nie.

Dylan posłał mu przyjazny i, w swoim przekonaniu, pokrzepiający uśmiech. Nie do końca rozumiał, czemu Tony nie potrafi porozumieć się z siostrą, ale nie chciał naciskać i dopytywać. Wszystko wskazywało na to, że tego wieczora nie musiał tego robić, bo irlandzkie piwo najwyraźniej działało cuda.

– Mówiłem ci, że Nora wzięła ślub, gdy mnie nie było. I… cóż, prawda jest taka, że trochę jej zazdroszczę.

Blondyn zmarszczył brwi. Niewiele z tego rozumiał.

– Zazdrościsz? – powtórzył i odchylił się na krześle, by móc z większej perspektywy spojrzeć na skuloną sylwetkę szatyna. Wydawał się on dziwnie pokonany, co zupełnie nie pasowało do jego silnego charakteru. – W sensie… Też marzysz o ślubie, czy jak?

Anthony parsknął i wziął spory łyk alkoholu, zanim odpowiedział.

– Przed zniknięciem byłem zaręczony – powiedział z wyraźną goryczą. – Wszystko mieliśmy ustalone. Został tydzień do ślubu i, cóż, zniknąłem.

Tego Dylan się nie spodziewał. Rozszerzył komicznie usta i patrzył na swojego towarzysza, jakby zobaczył ducha.

– O kurwa – wydusił. – Teraz ma to więcej sensu, przyznaję.

Nie miał pojęcia, jak czułby się na miejscu Anthony’ego. Trudno było mu się postawić w jego sytuacji, bo sam nigdy nawet nie był w poważnym związku, a co dopiero narzeczeństwo i wizja ślubu… Musiał przyznać, że Tony nie wydawał mu się mężczyzną, który marzyłby o małżeństwie, ale najwyraźniej pozory mogły mylić.

– A… No wiesz. Co się stało z… – Nie dokończył, bo właściwie nie był nawet pewien, jak powinien o to zapytać. Wiedział przecież, że Anthony był singlem.

– Po powrocie dowiedziałem się, że Patrick na nowego narzeczonego. – Na twarzy Anthony’ego zamajaczył gorzki uśmiech. – A moja rodzina zdaje się go lubić.

– A to skurwiel – skomentował i bez namysłu pochylił się do przodu, aż znaleźli się bardzo blisko siebie. – Ja wiem, że minęło pięć lat, ale żeby już zdążył się zaręczyć? Co za chuj.

Anthony zaśmiał się i pierwszy raz tego wieczora spojrzał na Dylana w tak ciepły i pełen wdzięczności sposób, że blondyn poczuł, jak dziwne ciepło rozlewa się w jego piersi. Było to zaskakujące uczucie.

– Jesteś chyba pierwszą osobą, która tak zareagowała, wiesz? Wszyscy w mojej rodzinie uwielbiają Patricka i tego… – Zacisnął na chwilę usta. – Dlatego trudno mi porozumieć się z Norą. Ona chyba chciałaby, żebym to wszystko zignorował, a ja po prostu… Po prostu nie mogę, wiesz? – Zaśmiał się głucho. – Oni teraz razem mieszkają w tym samym mieszkaniu, w którym żyłem wraz z Patrickiem.

– Żartujesz?!

Poczuł gniew na byłego partnera Anthony’ego, który w jego przekonaniu był strasznym dupkiem. Oczywiście sam nie wiedział, jak zachowałby się po pięciu latach od zaginięcia bliskiej osoby, ale mimo to takie szybkie wiązanie się z kimś innym nie mieściło mu się w głowie. A tym bardziej mieszkanie w tym samym miejscu z nowym kochankiem.

– Chciałbym. – Szatyn wziął kolejny łyk piwa i parsknął. – Wyobrażasz sobie, że wróciłem do swojego mieszkania, w którym wszystko wyglądało inaczej, a dookoła były ich wspólne zdjęcia? To był, kurwa, najgorszy dzień mojego życia.

Dylan nie potrafił sobie tego wyobrazić. Próbował, ale nie umiał. Ból, którego doświadczył Anthony, wywoływał w nim jedynie współczucie i złość na Patricka. Teraz trochę bardziej rozumiał ponurą naturę mężczyzny i wszechobecny pesymizm.

– A oni chcą, żebym z nim rozmawiał. – Szatyn, gdy już zaczął, chyba nie potrafił przerwać. Był roztrzęsiony i mówił bardziej do swojego kufla niż Dylana, ale wyglądało na to, że musiał w końcu wszystko z siebie wyrzucić. – On sam dzwoni do mnie kilka razy w tygodniu, chce porozmawiać. A ja… nie wiem.

– Nie rozmawialiście od czasu twojego powrotu?

– Nie. – Tony pokręcił głową. – To było dla mnie za dużo.

Dylan uśmiechnął się słabo i niepewnie położył swoją dłoń na dłoni szatyna w geście wsparcia.

– Myślę, że powinieneś się z nim spotkać – mruknął po chwili, gdy stało się dla niego jasne, że Anthony nie zamierza ociekać przed jego dotykiem, nawet jeśli wydaje się spięty. – Powinieneś mu wygarnąć i powiedzieć, jakim jest dupkiem.

– Myślisz?

Gdy ich spojrzenia się spotkały, w ciemnych oczach Anthony’ego krył się strach i nadzieja, tworząc mix, który robił z sercem Dylana bardzo dziwne rzeczy. Pierwszy raz widział tego mężczyznę tak odsłoniętego i czuł się tym naprawdę dotknięty. Cieszył się, że to właśnie przy nim szatyn się otworzył.

– Zdecydowanie. – Kiwnął głową. – Nie wiem, czy poczujesz się po tym lepiej, ale z doświadczenia wiem, że lepiej czasem zrzucić ten ciężar, nie? A już najlepiej wygarnąć osobie, która za niego odpowiada.

– Może masz rację. – Anthony przekręcił dłoń w taki sposób, że teraz jej wnętrze dotykało wnętrza dłoni Dylana. Ścisnął ją z wdzięcznością. – Dzięki. To naprawdę… Dzięki.

***

Patrick zamruczał pod nosem i przekręcił się na drugi bok z niezadowoleniem. Jak zza ściany docierał do niego dźwięk dzwoniącego telefonu, ale dopiero po chwili był w stanie zrozumieć, że to jego komórka. Otworzył oczy, ale w sypialni wciąż było ciemno, więc po omacku sięgnął po telefon i odebrał bez patrzenia na wyświetlacz.

– H-halo? – wymamrotał zaspanym głosem.

– Spotkajmy się.

W pierwszej chwili miał wrażenie, że się przesłyszał.

– Tony? – wydusił z niedowierzaniem i spojrzał szybko w bok, ale nic nie wskazywało na to, by Adam miał się obudzić. Pospiesznie wygrzebał się z kołdry i na palcach opuścił pokój.

– Spotkajmy się. – Usłyszał ponownie po drugiej stronie. W głosie Anthony’ego pobrzmiewało zniecierpliwienie, ale też coś jeszcze, czego Patrick nie potrafił nazwać. W ogóle miał wrażenie, że mężczyzna brzmi nieco dziwnie, ale zanim zdążył odpowiedzieć, usłyszał wycie, przez które musiał odsunąć telefon od ucha.

– Tony? Wszystko w porządku? Gdzie jesteś?

– Na zewnątrz. Zresztą, to nie twoja sprawa. – Teraz już na pewno brzmiał na zniecierpliwionego. – To chcesz się spotkać, czy nie?

– Tak, tak. Jasne, że chcę. Kiedy…

– Jutro – przerwał mu. – Napiszę ci gdzie i o której.

Zanim zdążył odpowiedzieć, usłyszał dźwięk kończący połączenie. Spojrzał z niedowierzaniem na telefon, wciąż nie będąc pewnym, czy to nie był sen. Dlaczego Anthony miałby do niego dzwonić i to o trzeciej w nocy? Przecież wielokrotnie próbował się z nim skontaktować i za każdym razem spotykał się z murem nie do przebicia. Skąd ta nagła zmiana?

Wrócił do sypialni, licząc na to, że kochanek śpi, ale okazało się to próżną nadzieją, bo gdy tylko wsunął się pod kołdrę, Adam obrócił się w jego stronę i zapytał:

– Kto dzwonił?

Ciemność wciąż spowijała wnętrze pomieszczenia, więc mężczyzna nie mógł dostrzec wyrazu jego twarzy, ale najwyraźniej nie było to konieczne, bo kochanek zbyt dobrze go znał.

– On?

– Adam…

– Dobranoc.

Adam odwrócił się do niego plecami, a Patrick westchnął i zrobił to samo. Nigdy wcześniej ich łóżko nie wydawało mu się tak duże i niewygodne jak tej nocy.

Świat według Carla – 8 – Jak w piątek trzynastego

noreply@blogger.com (rehab-e) — Tue, 23 Feb 2021 01:19:00 +0000

Żyję. Naprawdę. I mam nadzieję, że w końcu uda mi się wrócić do pisania, bo nie chciałabym robić więcej takich przerw i nie chciałabym rezygnować z czegoś, co chyba w jakiś sposób mi wychodzi. Wiem, że zawaliłam i przez moją nieregularność ten blog zaliczył w styczniu najniższe statystki od początku jego istnienia (brawa dla mnie). Mam nadzieję, że uda mi się to naprawić i jeszcze przywrócę mu jego lata świetności :P
Nie przedłużając – dziękuję za wszystkie komentarze i zapraszam na ostatni fragment o Carlu. Mam nadzieję, że nie wyszło najgorzej, bo pisanie niedepresyjnych rzeczy jest teraz dla mnie bardzo trudne. Pozdrawiam!

__________________________________________________________________________

Carl uważał się za osobę pewną siebie. Nie bał się nawiązywać nowych znajomości, nie miał problemu w kontaktach z klientami i rzadko stresowały go spotkania z innymi ludźmi. Swoje dotychczasowe relacje intymne nawiązywał zazwyczaj bardzo spontanicznie i bez odczucia, że coś może pójść nie tak. Te relacje były jednak krótkotrwałe i często kończyły się szybciej, niż tak naprawdę zaczynały. Może właśnie dlatego tak bardzo denerwował się przed spotkaniem z Davidem – nie chciał znów powtórzyć tak dobrze znanego sobie schematu. Naprawdę liczył na to, że tym razem faktycznie wyjdzie z tego coś więcej niż tylko krótka, przelotna znajomość.

– Boże, czemu ja nigdy nie mam się w co ubrać… – zajęczał kolejny już raz przed lustrem i odrzucił błękitne spodnie, które wylądowały na powiększającym się stosie na podłodze.

Panikował. Zostało mu niewiele czasu do wyjścia, bo jeszcze musiał dojechać na umówione miejsce, a nie chciał się spóźnić, żeby już na wstępie nie zniechęcić do siebie Davida. Tak naprawdę dla nich obu była to randka w ciemno – widywali się na klatce schodowej, ale nic o sobie nie wiedzieli. Co prawda Carl coś tam wiedział, bo wypytywał przyjaciółkę, gdy tylko miał okazję, ale z perspektywy czasu nie miało to większego znaczenia. Domyślał się, że podobnie było z jego dzisiejszym partnerem. Tym bardziej dziwiło go, że ten tak szybko zgodził się na spotkanie. Oczywiście wiedział, że był niesamowity, ale i tak musiał zrobić na nim naprawdę spore wrażenie, mijając go na klatce – cały zziajany i spocony od chodzenia po koszmarnych schodach – skoro ten tak ochoczo zareagował na jego propozycję.

– Szlag by to! – zaklął i wziął głęboki wdech. Musiał się uspokoić i zacząć myśleć, jeśli nie chciał stracić szansy na poznanie Davida. Od początku wiązał spore nadzieje z tą randką i nie chciał tego zepsuć, choć z każdą upływającą minutą miał coraz większe wątpliwości.

Przede wszystkim potrzebował czegoś wygodnego i miękkiego, w czym będzie czuł się bezpiecznie. Nie chciał przesadzać z warstwami ubrań, bo chciał wyglądać oszałamiająco, ale znaczna część ich randki wymuszała na nim warstwowość, która mogłaby zneutralizować prawdopodobne siniaki. Nic dziwnego, że przez ten dodatkowy problem zupełnie nie wiedział, w co się ubrać, by faktycznie podobać się Davidowi i nie wyjść przed nim na idiotę. Choć im dłużej o tym myślał, tym bardziej prawdopodobne mu się to wydawało. Mieli w końcu robić coś, co dla niego było niebezpieczne. Panikował przez to jeszcze bardziej.

Z perspektywy czasu nie wiedział, dlaczego zgodził się na randkę na lodowisku. Był tak podekscytowany rozmową z obiektem swoich westchnień, że zwyczajnie zaniemówił, gdy David zaproponował wspólną jazdę na łyżwach. A gdy w końcu odzyskał zdolność mowy to, zamiast szczerze przyznać, że sportowe randki nie są jego marzeniem, zareagował z entuzjazmem i oznajmił, że doskonale radzi sobie na lodzie. Nie była to prawda i każdy, kto choć trochę go znał, doskonale o tym wiedział. Ale David go przecież nie znał, a sam był typem sportowca, dlatego skończyło się na spotkaniu przy krytym lodowisku, na którym Carl nigdy wcześniej nie był.

Doświadczenie z jazdą na lodzie miał niewielkie, bo jego przygoda z łyżwiarstwem była krótka i traumatyczna. W przeszłości tylko raz wybrał się z przyjaciółmi na lodowisko i skończyło się to dla niego prawie złamaną nogą i zakrwawioną ręką. Po tym zdarzeniu nie dał się więcej namówić do ponownego włożenia łyżew, szczerze przekonany, że tego typu sporty są niebezpieczne, a jego pechowa natura nie pozwala mu radosną, pozbawioną kontuzji jazdę. Z podobnych względów nigdy nie zrobił prawa jazdy. Może nie znosił przesądów, które kojarzyły mu się z matką, ale w pecha wierzył z pełną mocą. W pecha i przeznaczenie.

Miał ochotę założyć skórzane spodnie, które doskonale podkreśliłyby mu pośladki, ale nie chciał ich zniszczyć swoimi prawdopodobnymi upadkami, więc ostatecznie zdecydował się na czarne, przylegające jeansy, ciemnozieloną koszulkę z wycięciem i miękką koszulę w kratę. Nie był to strój, który wybrałby na randkę, ale w tych okolicznościach i z tak pędzącym czasem, nie miał lepszych pomysłów. Poza tym domyślał się, że jego koszmarnie nudna stylówka szybko zostanie zapomniana, gdy David zorientuje się, że ma do czynienia ze sportową porażką. W tym przypadku strój prawdopodobnie i tak niczego by nie zmienił.

Uśmiechnął się krzywo do swojego odbicia i poprawił fryzurę. Czuł się zupełnie jak w piątki trzynastego, a to nie zwiastowało niczego dobrego. Zwłaszcza że była sobota. Dwudziestego trzeciego.

***

Nie chciał się spóźnić i tym razem naprawdę się starał. Chciał zrobić dobre wrażenie chociaż na początku, zanim całkowicie się skompromituje. Niestety, los jak zwykle miał dla niego inne plany i popsuty autobus był jednym z ich. Zanim przesiadł się do tramwaju i dojechał na umówione miejsce, minęło kolejne pół godziny. I choć poinformował Davida o swoich problemach z przedostaniem się przez miasto, wcale by się nie zdziwił, gdyby jego towarzysz zrezygnował…

Jego pesymistyczne myśli były nietypowe i nieoczekiwane, ale znajdował dla nich – w jego mniemaniu – racjonalne wytłumaczenie. Po prostu jego pewność siebie pod wpływem zachwytu Davidem wzięła wolne i udała się na wakacje. A gdy tylko przywoływał w myślach obraz przystojnego szatyna, to nawet przestawały go dziwić jego własne reakcje.

Umówili się przed wejściem do budynku i gdy tylko Carl znalazł się w pobliżu, od razu zaczął szukać wzrokiem wysokiej, dobrze zbudowanej sylwetki. W pierwszej chwili naprawdę sądził, że David postanowił odpuścić sobie to spotkanie, ale wtedy go zauważył – siedział na murku ciągnącym się wzdłuż wejścia i przeglądał coś na telefonie. W tej pozycji jego sylwetka nie prezentowała się aż tak okazale, ale jego szerokie ramiona i tak były widoczne nawet z daleka. Carl czuł, jak miękną mu kolana. W tym momencie mógłby nawet upaść, ale jakoś zmusił swoje ciało do ruszenia w stronę dzisiejszego towarzysza. I tak wystarczająco się spóźnił.

– Cześć – przywitał się, gdy stanął tuż przed Davidem.

Od zawsze miał słabość do większych mężczyzn. Może nie był niski, ale budowa jego ciała była bardzo drobna. Nie miał żadnych mięśni, żebra mu wystawały i kiedy siadał na łóżku, potrafił zwinąć się w niewielką kulkę, zupełnie jak kot. Podobała mu się myśl, że w ramionach wyższego i silniejszego faceta mógłby się całkowicie ukryć. Zdarzały mu się takie romantyczne myśli, nie mógł zaprzeczyć.

– O, cześć. – David wyglądał na zaskoczonego, jakby nie spodziewał się go już zobaczyć.

– Przepraszam za to spóźnienie. Po prostu… Ugh. Zawsze tak mam, wiesz? Pecha, znaczy się. Normalnie ten autobus pewnie by się nie zepsuł, ale ja nim jechałem, więc musiał się zepsuć, bo tak już ze mną jest. A tym razem naprawdę chciałem być na czas, serio. Jenny mi powtarza, że ciągle się spóźniam i irytuję ludzi, dlatego teraz chciałem…

– Hej, hej! – David przerwał mu ze śmiechem i wstał. – Może złap oddech, co?

Zarumienił się i uciekł wzrokiem w bok, zmieszany. Dawno się tak przy nikim nie stresował.

– Sorry – bąknął. – Czasem dopada mnie słowotok, gdy się denerwuję.

– Nie dało się nie zauważyć. – David wciąż się uśmiechał, a w jego wzroku można było dostrzec zaciekawienie. – To nawet urocze.

– Myślisz?

Teraz gdy drugi chłopak już stał, Carl czuł się wręcz przytłoczony jego szerokimi barkami i mocno zbudowaną klatką piersiową. Poza tym ten był od niego trochę wyższy, więc całkowicie nad nim górował. Trudno mu było przez to zebrać myśli.

– No ale sorry jeszcze raz za to spóźnienie. Jestem raczej typem pechowca. – Zaśmiał się nerwowo. – Mam nadzieję, że się tu przeze mnie nie wynudziłeś.

David poklepał kieszeń, do której wcześniej włożył telefon.

– Zabiłem czas na insta, luz. – Wydawał się rozluźniony i pewny siebie, czego nie można było powiedzieć o Carlu. – W ogóle zaskoczyła mnie twoja dzisiejsza stylówka. Spodziewałem się czegoś bardziej… kolorowego.

Przechylił głowę i zmrużył podejrzliwie oczy. Jego strój faktycznie nie był pierwszym wyborem, ale nie bez powodu miał takie rzeczy w szafie. Czasem dobrze było założyć miękką koszulę i kurtkę imitującą skórę. Taki strój tym samym kontrastował z jego dzisiejszym nastrojem.

– Sugerujesz, że wyglądam lepiej w kolorach…?

– Nie, oczywiście, że nie! – David zrobił komiczną minę, wyraźnie zaskoczony tym pytaniem. – Wyglądasz świetnie. Po prostu wydawało mi się, że preferujesz bardziej ekstrawaganckie rzeczy. Przynajmniej tak wynikało z moich obserwacji. – Zaśmiał się nerwowo i poczochrał swoje ciemnobrązowe włosy. – Cholera, lepiej się zamknę, bo robię z siebie coraz większego idiotę.

Carl uśmiechnął się i pokręcił głową. Było trochę niezręcznie i chyba obaj próbowali udawać bardziej pewnych siebie, niż faktycznie byli. To sprawiło, że trochę się rozluźnił.

– Nie większego, niż ja wcześniej – obiecał. – Poza tym to miłe, że mi się przyglądałeś.

– Tak myślisz? – David również odpowiedział uśmiechem. – Nie wychodzę teraz na jakiegoś świra?

– Na razie nie – zapewnił. – Ale dam znać, gdy zaczniesz. Zapewne zacznę uciekać, czy coś. Na pewno ogarniesz.

David pokręcił głową ze śmiechem i w szarmanckim geście zaoferował mu swoje ramię.

– To zanim uciekniesz, może jednak włożymy łyżwy i trochę pojeździmy?

Carl kiwnął głową i przyjął oferowane ramię z delikatnym uśmiechem, choć w środku cały się spiął z nerwów. Jeśli na razie było miło i jego towarzysz wybaczył mu to spóźnienie, tak dalej mogło być już tylko gorzej.

***

Pierwszy upadek zaliczył zaraz po wejściu na lód. Wylądował na pośladkach i dłoniach, ale na szczęście założył wcześniej rękawiczki bez palców, więc obyło się bez bolesnych otarć.

– Długo nie jeździłem – mruknął, starając się udawać, że wszystko jest w porządku, gdy już niezgrabnie podniósł się przy wsparciu swojego towarzysza.

– W porządku. Zdarza się. – David wzruszył ramionami i objął go w pasie, żeby pomóc mu w zbliżeniu się do barierki. – Spróbuj na razie tak, co? Pewnie zaraz sobie wszystko przypomnisz, bo to jak z jazdą na rowerze.

Carl pokiwał bez przekonania głową i niepewnie zaczął sunąć do przodu. Nie było to łatwe zadanie, bo na lodowisku o tej porze było mnóstwo ludzi, w tym również dzieci, które uczyły się jeździć w podobny sposób, co on. Poza tym bardzo szybko okazało się, że David był doskonałym łyżwiarzem, choć grzecznie dotrzymywał mu tempa, zamiast samemu szaleć na lodzie. Gdy tak sunęli w ślimaczym tempie dookoła lodowiska, rozmawiali o miłości Carla do ubrań, a także o ulubionych zajęciach sportowych Davida, bo ten nie tylko regularnie chodził na siłownię, ale też grał w futbol ze znajomymi z dawnej szkoły. To było niesamowite, jak bardzo różnili się w podejściu do sportu. Carl jeszcze nie potrafił ocenić, czy mogła to być wielka przeszkoda w ich wspólnej, bajkowej przyszłości, którą sobie wyobrażał.

Drugi upadek przydarzył mu się, gdy poczuł się na tyle pewnie, że spróbował puścić barierkę i przejechać do przodu bez trzymanki. Znów wylądował na pośladkach i znów podniósł się z pomocą Davida, cały czerwony ze wstydu i złości.

– Wszystko w porządku?

– Ta. – Westchnął i otrzepał mokre spodnie. – Kilka siniaków, ale przeżyję. – Skrzywił się. – Sorry. Trochę niezdara ze mnie.

– Zauważyłem. – David zaśmiał się i pogładził dłonią jego bok. Carl dopiero teraz zauważył, jak blisko siebie stali. – Trochę podkoloryzowałeś to swoje doświadczenie na łyżwach, co?

Spuścił wzrok, zażenowany.

– Aż tak widać? – burknął.

– Nie sposób nie zauważyć. – David wydawał się rozbawiony jego niezdarnością, a on sam nie wiedział, czy powinien się o to obrazić, czy może jednak docenić dystans, z jakim do całej sprawy podchodził jego towarzysz. – Ale wiesz, że mogłeś powiedzieć, nie? Mogliśmy iść gdzieś indziej.

– Wiem. – Skrzywił się. – Po prostu… Wiem, że lubisz sportowe klimaty. Nie dało się nie zauważyć. – Przesunął wzrokiem po ciele Davida z wyraźną aprobatą. Wciąż miękły mu kolana na widok jego mięśni. – A ja… cóż. Daleko mi do typu sportowca. W ogóle nie przepadam za ćwiczeniami, grami zespołowymi i tym podobnymi…

Czuł się jak idiota. I trochę jak skarcone dziecko, bo właśnie tak patrzył teraz na niego David. Po jego wcześniejszym uśmiechu nie było nawet śladu.

– Pierwsza randka i już kłamstwo… To nie wróży dobrze, wiesz? – Pokręcił głową. – Jednakże… możemy zacząć od początku. Co na to powiesz?

– Serio? – Carl uniósł brwi, a jego twarz szybko rozjaśnił szeroki uśmiech. – Od teraz?

– Od teraz. – David kiwnął głową i złapał jego dłonie. – Chodź, nauczę cię jeździć.

– Nauczysz…? – Otworzył szerzej oczy. – Ale ja…

– A później zabiorę na obiad, odprowadzę do mieszkania i pocałuję. – Bezceremonialnie mu przerwał. – Jak to brzmi?

Carl może nie chciał dłużej jeździć i wątpił, by faktycznie mógł się nauczyć, ale plan Davida brzmiał wspaniale. Zwłaszcza ostatni punkt tego planu.

– Świetnie – wydusił, wpatrzony w niego jak w obrazek.

David wyszczerzył się i pociągnął go ostrożnie za sobą.

– No to świetnie.

__________________

I jak myślicie – Carl podbije serce Davida? :D

Portret nieistnienia – Rozdział 4

noreply@blogger.com (rehab-e) — Tue, 29 Dec 2020 20:22:00 +0000

Mam nadzieję, że święta minęły Wam w przyjemnej atmosferze i nie przejedliście się sernikiem! :D Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze i słowa wsparcia pod poprzednim rozdziałem tego opka. Wiele dla mnie znaczą ;>
Ostatecznie podzieliłam ten rozdział, bo robił się z niego tasiemiec, z którym nie mogłam sobie poradzić, przez co dziś będzie krócej niż zwykle xD Na spotkanie Anthony'ego z siostrą będziecie musieli więc jeszcze trochę poczekać :D
Trzymajcie się!

___________________________________________________________________________

Następnego dnia atmosfera w mieszkaniu była napięta i Patrick wiedział, że była to jego wina. Nie potrafił jednak wyznać Adamowi prawdy o swoich rozterkach i wątpliwościach. Nie wpłynęłoby to zbyt dobrze na ich związek, zwłaszcza że już teraz mieli problemy. Jego kochanek nie mylił się, podejrzewając, że chodziło o Anthony’ego. Od jego powrotu wszystko uległo zmianie. Stare rany ponownie się otworzyły, a on nie potrafił wyrzucić z głowy wyrazu twarzy Tony’ego, gdy ten dowiedział się, że wrócił do zupełnie innego świata. Miał wrażenie, że ich krótka konfrontacja – pierwsza i ostatnia od powrotu mężczyzny – będzie go prześladować do końca życia.

Wszystko wydarzyło się w zwyczajny dzień, który pewnie nie pozostawiłby w pamięci Patricka żadnego śladu, gdyby nie niespodziewana wygrana Avengersów z Thanosem. Wrócił wtedy z pracy, wziął prysznic i przygotował kanapki, bo nie chciało mu się gotować tylko dla siebie. Adam dzień wcześniej wyjechał na trzydniową konferencję naukową do innego miasta, więc czuł się nieco samotnie i to w sposób, który wywoływał u niego dużo niespokojnych myśli. Trochę krępowało go, że mając już trzydzieści siedem lat, wciąż nie potrafi spędzić w domu kilku samotnych dni. Po zniknięciu Anthony’ego nie mógł sam wytrzymać w ich mieszkaniu, co skończyło się spotkaniami z psychologiem i gruntownym przemeblowaniem całego wnętrza, które kojarzyło mu się z byłym narzeczonym. Właśnie dlatego, siedząc przy stole w kuchni, rozważał wybranie się na piwo z kumplem lub wizytę u Freda i Alison. Ta dwójka okazała się dla niego niesamowitym wsparciem i Patrick czuł się przy nich jak członek rodziny. Wizyta u nich to zawsze była przyjemna opcja spędzenia wieczoru i teraz poważnie ją rozważał.

Z rozmyślań wyrwał go dziwny hałas dochodzący z salonu. Zmarszczył brwi i odłożył kanapkę na talerz. Wiedział przecież, że w mieszkaniu nie ma nikogo poza nim, a jednak poczuł, jak serce zabiło mu mocniej. Był już za stary na strach przed duchami i innymi nadnaturalnymi istotami, nawet jeśli wiedział, że żyje w świecie, w którym namieszał przybysz z kosmosu. Ostatecznie może nawet by to zignorował, uspokoił szybciej bijące serce i wrócił do spożywania posiłku, ale gdy już miał wzruszyć ramionami i udać, że to sąsiedzi za ścianą odpowiadają za ten dziwny hałas, usłyszał głos, którego nie spodziewał się usłyszeć już nigdy więcej.

– Patrick!

Przebycie odcinka dzielącego kuchnię i salon zajęło mu kilka sekund. Gdy stanął na progu, przez chwilę miał wrażenie, że śni.

– Tony…

Stał tam, w tych samych ubraniach, w których zniknął – luźnych dresach i podkoszulku. Włosy miał krótkie, nieco poczochrane, a oczy rozszerzone ze zdumienia i strachu, gdy rozglądał się po ich salonie, którego musiał nie poznawać. Wszystko się zmieniło. Na miejscu ich dużej, miętowej komody w stylu secesyjnym został zamontowany kominek elektryczny, tak uwielbiany przez Adama. Tuż obok, po prawej stronie znalazły się wiszące półki, a po lewej niewielki, zapełniony po brzegi regał na książki. Kremowa kanapa też została zastąpiona granatową, nieco mniejszą odpowiedniczką. Patrick wymienił każdy mebel w tym mieszkaniu, żeby nic nie przypominało mu o utraconym kochanku. A teraz stał i patrzył z niedowierzaniem na mężczyznę, którego – jak sądził – bezpowrotnie stracił. Pięć lat po jego zniknięciu. W tym samym miejscu, z którego Anthony zniknął w trakcie swojej popołudniowej drzemki.

Widział, że mężczyzna jest skołowany, że nie rozumie, co się wydarzyło i dlaczego wszystko wygląda inaczej, ale i tak nie mógł się opanować. Zbliżył się do niego szybkim krokiem i objął go ramionami, wciągając go w mocny uścisk.

– Tony – powtórzył i załkał. – Tony…

– Tak, to ja. – Anthony zaśmiał się głucho i oparł czoło o jego ramię. – Patrick, to się… – Wydawał się zbyt skołowany, by chociaż poprawnie sformułować pytanie. – Co to za zdjęcia? Kim jest… kim jest ten mężczyzna?

Patrick przymknął oczy i się rozpłakał. Na półkach w salonie ustawili z Adamem różne zdjęcia – ze wspólnych kolacji, świąt, spotkań z rodziną. Było to coś, czego nigdy nie robili z Anthonym, gdyż ten nie znosił, gdy robiono mu zdjęcia. Na palcach jednej ręki dało się policzyć jego fotografie, w których posiadaniu był Patrick.

Odsunął się i otarł dłonią mokre policzki. Musiał zebrać się w sobie i zacząć działać. Nie mógł się teraz rozkleić.

– To skomplikowane – wydusił. – Ja… Wszystko ci wytłumaczymy. Tylko zadzwonię do twoich rodziców. – Pchnął go delikatnie w stronę kanapy. – Usiądź, proszę. Zadzwonię do twoich rodziców i, tak, wszystko się wyjaśni. Wszystko.

Następne kilka godzin było dla Patricka ciągiem bolesnych i traumatycznych zdarzeń, które zlały się w jedno i sprowadzały do wzroku Anthony’ego, gdy ten dowiedział się o Adamie, o jego nowym narzeczonym, z którym planował ślub. Nigdy wcześniej nie widział w tych brązowych oczach tyle bólu i nigdy wcześniej nie widział na jego twarzy takiego wyrazu – poczucia zdrady. Tony czuł, że został przez niego zdradzony, że został zastąpiony przez kogoś innego i miał prawo tak myśleć. Dla niego czas płynął inaczej. W jego mniemaniu nie minęło pięć lat, wciąż miał narzeczonego i to z nim Patrick powinien planować swoją przyszłość. Z perspektywy czasu był nawet pod wrażeniem tego, jak dobrze poradził sobie wtedy Anthony – wyglądał na skołowanego i zrozpaczonego, ale nie zemdlał, nie rozpłakał się i starał się nie okazywać słabości, co na pewno nie było łatwe. On na jego miejscu zapewne wpadłby w histerię. Sam potrzebował tabletki na uspokojenie, bo cały był roztrzęsiony.

Od tamtego pamiętnego dnia ani razu nie zobaczył Anthony’ego. Fred i Alison zabrali go do siebie, a jego próby skontaktowania się z byłym kochankiem pozostawały jedynie nieudolnymi próbami. Czuł się przez to koszmarnie. Wiedział, że mężczyzna obwinia go o wiele rzeczy i za zdradę uważa to, że na niego nie poczekał, że tak szybko wszedł w nowy, bardzo poważny związek. I choć z racjonalnego punktu widzenia miał do tego prawo, bo nie mógł wiedzieć, iż Avengersom powiodą się ich szalone plany przywrócenia wszystkich „wymazanych”, tak podświadomie czuł się winny. Skrzywdził Anthony’ego i nic nie mogło tego zmienić. Spojrzenie tych smutnych oczu i poczucie, że okazał się zdrajcą, prześladowały go we śnie. Nie mówił o tym Adamowi, w ogóle nie potrafił o tym rozmawiać, ale rozważał ponowny kontakt z psychologiem, by jakoś sobie z tym poradzić. Miał wrażenie, że tylko szczera rozmowa z Anthonym może go uwolnić od nieustannego poczucia winy. Doprowadzenie do spotkania z nim nie było jednak łatwym zadaniem.

Nie był ślepy i widział, że cała ta sytuacja odbija się na jego związku. Nie wiedział tylko, jak to zmienić. Każda myśl o zbliżeniu z Adamem wywoływała w nim kolejne poczucie winy, które całkowicie go blokowało i nie pozwalało odczuwać przyjemności. Poza tym nie wyobrażał sobie planowania ślubu, podczas gdy w innej części miasta jego były kochanek leczył złamane serce po ich niespodziewanym rozstaniu. Nie mógł tak po prostu tego zignorować.

Starał się udawać, że wszystko jest w porządku i nic się nie zmieniło, ale wiedział, że zawodził. Gdyby było inaczej, nie doszłoby do sprzeczki poprzedniego wieczora, w trakcie której kochanek dosyć wyraźnie dał mu do zrozumienia, że wie, skąd biorą się ich problemy. Patrick jednak obawiał się, że próby wytłumaczenia wszystkiego Adamowi mogą skończyć się tylko w jeden sposób – jeszcze większą wiarą drugiego mężczyzny w to, że wciąż kocha Anthony’ego. Bo choć jego narzeczony wydawał się spokojnym, pewnym siebie mężczyzną, to jednak on nie miał co do tego złudzeń i wiedział, że Adam postrzega siebie jako zastępstwo za Tony’ego. Była to oczywiście wina jego zachowania i tego, jak wyglądały początki ich związku, gdy wciąż nie czuł się najlepiej, choć udawał, że jest inaczej. Mógł wtedy kilka razy zasugerować, że Anthony był miłością jego życia, co Adam wziął sobie bardzo mocno do serca. I choć wielokrotnie zapewniał go o swoich uczuciach, tak wciąż dostrzegał w jego oczach strach – znacznie większy, od kiedy wszyscy „wymazani” niespodziewanie wrócili.

– Wciąż jesteś zły – zauważył, gdy wszedł do salonu i nie został powitany przez kochanka, jak to zwykle ten miał w zwyczaju. Adam siedział na kanapie i czytał gazetę, a na szklanym stoliku przed nim stała parująca herbata. Nawet na niego nie spojrzał.

– Nie jestem zły.

Patrick prychnął, odwrócił się i przeszedł do łazienki. Nie chciał znów się kłócić, a zbyt dobrze znał ten ton i wyraz twarzy u kochanka, by mu uwierzyć. Sam zresztą był bardzo impulsywną osobą i łatwo było go sprowokować. Nie chciał do tego dopuścić.

Gdy skorzystał z toalety i przebrał się, wszedł do kuchni i sprawdził stan lodówki. Zwykle dzielili się obowiązkiem przygotowywania obiadu w taki sposób, że zajmował się tym ten, który pierwszy wrócił do domu. Obaj nie mieli unormowanego czasu pracy, więc bywało z tym różnie. Patrick nie zdziwiłby się, gdyby w lodówce nie czekał na niego żaden posiłek, ale było inaczej. Adam zawsze o niego dbał, bez względu na to, jak bardzo był na niego zdenerwowany. Teraz było podobnie i przez to paradoksalnie poczuł się jeszcze gorzej. Może mężczyzna nie poczekał, by zjeść wraz z nim, jak to miał w zwyczaju, ale jednak przygotował obiad również dla niego. Nie zasłużył na to.

Wyciągnął telefon z kieszeni i sprawdził godzinę. Dziś było już za późno, ale jutro zamierzał zadzwonić i umówić wizytę u psychologa lub terapeuty. Musiał się ogarnąć nie tylko dla siebie, ale też dla Adama. Nie chciał zniszczyć tego związku. Bez względu na to, co myślał jego kochanek, był pewny swoich uczuć. Może powrót Anthony’ego faktycznie przywołał też te dobre wspomnienia i pewną tęsknotę, którą odczuwał po jego zniknięciu, ale to nie miało znaczenia. Nie chciał, by z tego powodu zepsuła się jego relacja z mężczyzną, którego naprawdę kochał. Gdyby jeszcze tylko potrafił okazać mu to bez poczucia winy…

Świat według Carla – 7 – Kontakty z naturą

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sun, 06 Dec 2020 23:12:00 +0000

Kochani, mam nadzieję, że Mikołajki minęły Wam w dobrej atmosferze i że dostaliście wspaniałe prezenty (pochwalcie się w komentarzach) :D

Chciałabym podziękować za wszystkie słowa wsparcia pod ostatnim rozdziałem "Portretu...". To wiele dla mnie znaczy. Liczę na to, że to opowiadanie doczeka się "dobrych czasów", bo wciąż wierzę w jego potencjał :P

Teraz natomiast przed Wami przedostatni fragment historii Carla. Do tego ostatniego fragmentu nie będzie już ankiety, ponieważ zrealizuję własny pomysł, o czym już wspominałam jakiś czas temu. Mam nadzieję, że przy dzisiejszej części będziecie bawić się równie dobrze, co przy poprzednich.

Pozdrawiam!

___________________________________________________________________________

Carla wyrwał ze snu dźwięk dzwoniącego telefonu. Poderwał się do siadu i rozejrzał nieprzytomnie, dopiero po chwili przypominając sobie, że jego komórka znajduje się tam, gdzie zwykle, czyli na szafce obok łóżka. Sięgnął więc po nią po omacku i nawet nie spojrzał na wyświetlacz, od razu odbierając.

– Czego? – wychrypiał w półśnie.

– Carl! – Głos Jenny rozbrzmiał w jego uszach tak głośno, że aż musiał odsunąć telefon na znaczną odległość. Skrzywił się przy tym i wolną dłonią potarł zaspane oczy.

– Jenny? – Ziewnął. – Czemu budzisz mnie o tej nieludzkiej porze?

– Jest szósta, Carl.

– No właśnie. – Opadł z westchnieniem na łóżko. Tak ciepło i przyjemnie było mu pod kołdrą, że w każdej chwili mógł ponownie zasnąć. – Więc jeszcze raz. Czemu dzwonisz do mnie o tak nieludzkiej porze?

– Ubieraj się! Pożyczyłam samochód od siostry. Jedziemy na wycieczkę!

– Co? – wyjęczał i ukrył twarz w poduszce. – Jaką wycieczkę? Daj mi spać…

– Za miasto. Na łono natury. Poruszałbyś się trochę, wziął za siebie…

– Mam się bardzo dobrze. – Przymknął oczy. – Nie chcę. Spadaj.

– No weź, Carl. – Teraz to on usłyszał przeciągły jęk. – Nie daj się prosić. Już pożyczyłam auto.

Był to jakiś argument i o szóstej rano trudno było Carlowi z tym dyskutować.

– A nie możemy pojechać później? – zapytał w końcu, gdy jego mózg już wszystko przetworzył. – O jakiejś normalnej godzinie? W południe na przykład?

– Nie! Wtedy przecież nie będzie już żadnych grzybów!

– Jakich grzybów? – Zmarszczył nos. Coraz mniej nadążał za tą rozmową.

– No grzybów. Borowiki, kurki, takie rzeczy. Jezu, Carl, weź ogarniaj.

Entuzjazm w głosie Jenny o takiej godzinie nie był normalny. Ba, według chłopaka powinien być wręcz zabroniony.

– Chcesz jechać na grzyby? – wydusił, czując się jak w jakimś surrealistycznym śnie. Uszczypnął się nawet, żeby mieć pewność, że nie śni. Niestety zabolało.

– Brawo, Carl. Załapałeś. – W wyobraźni widział, jak przyjaciółka wywraca oczami. – To będę za jakieś piętnaście minut. Góra dwadzieścia.

– Ale ja nigdzie nie jadę!

Chciał spać. Była sobota, dzień wolny. Mógł spać do południa, później zamówić pizzę, odpalić Netflixa i relaksować się przy głupich, gejowskich komediach. To miał być jego dzień, a nie dzień Jenny i jej grzybów.

Przez chwilę nic nie słyszał, aż w końcu dziewczyna powiedziała coś, przez co otworzył już od dawna przymknięte oczy.

– Dam ci numer mojego sąsiada.

– Serio?!

Sąsiad Jenny był mokrym snem Carla. Właściwie przychodził do niej tylko po to, by przypadkiem wpaść na Davida. Oczywiście szanse na to, że spotka go na klatce schodowej, były niewielkie, więc zwykle go nie widział, gdy odwiedzał przyjaciółkę, ale czasem miał szczęście i mijali się na schodach lub przed wejściem do klatki. Najgorsze było to, że David dobrze dogadywał się z Jenny, na dodatek był biseksualny i wolny, a mimo to dziewczyna odmawiała Carlowi zapoznania ich. Bo niby do siebie nie pasowali. Co za absurd. Oczywiście, że ten wysoki, umięśniony przystojniak do niego pasował!

– No serio, serio. To co, jedziemy?

– Daj mi dwadzieścia minut.

***

– Tu mamy chodzić?

– No… A gdzie indziej byś chciał? To miejsce dobre jak każde inne.

Zatrzymali się na zajeździe w lesie i Carl nieco sceptycznie spoglądał na otaczające ich drzewa. Nigdy nie czuł się blisko z naturą, preferował życie w mieście, tam też się urodził. Dlatego od początku nie był przekonany do tego pomysłu, bez względu na chorą porę, o której wybierali się na te grzyby. Ale w głowie wciąż myślał o numerze Davida. Musiał go zdobyć.

– A byłaś tu wcześniej?

– Nie. – Jenny wzruszyła ramionami i wyciągnęła z bagażnika dwa koszyki. Jemu podała ten mniejszy. – Trzymaj.

– Zaraz. – Ponownie spojrzał z obawą na ciągnący się przed nimi las. Nie był gęsty i bez problemu widział drzewa w oddali, ale i tak takie miejsca napawały go niepokojem. – Jak chcesz tutaj chodzić, jak nigdy wcześniej tu nie byłaś? Przypominam, że ja mam okropną orientację w terenie, gdybyś zapomniała. Zobaczysz, zgubimy się i pożrą nas jakieś lisy, wilki, czy inne dziki…

– Carl, ogarnij się. Nie będziemy wchodzić zbyt głęboko. Poza tym ja całkiem nieźle wszystko ogarniam. Trzymaj się mnie, to nie zginiesz. – Dała mu kuksańca w bok. – No już, rozchmurz się. Jesteśmy na wycieczce. Dookoła nas natura, świeże powietrze. Czy nie jest cudownie?

– Nie – odpowiedział od razu i spojrzał ze zmarszczonymi brwiami na swój koszyk. – Jest zimno, roi się tu od owadów i możemy spotkać jakieś niebezpieczne zwierzę. Jak chciałaś zabrać mnie na wycieczkę, to trzeba było wyciągnąć mnie do jakiegoś kompleksu spa za miastem.

Jenny wywróciła oczami. Ona była w doskonałym humorze. Wręcz promieniała, jakby grzybobranie było jakimś cudownym wydarzeniem. Carl nie potrafił tego zrozumieć.

– Dobra, trzymaj jeszcze to. – Podała mu scyzoryk, na który ten spojrzał z wyraźną rezerwą.

– To do samoobrony? – dopytał.

– Nie, łosiu. – Parsknęła. – Jak znajdziesz grzyba, to odcinasz go przy samej ziemi. Nigdy nie byłeś na grzybobraniu?

Carl ułożył dłoń na biodrze i posłał przyjaciółce spojrzenie mrożące krew w żyłach. Przynajmniej w jego przekonaniu tak właśnie to wyglądało.

– A kiedy miałem być? Gdzie i z kim? Jeszcze chwila i pomyślę, że kompletnie mnie nie znasz!

– Dobra, dobra. – Dziewczyna uniosła dłonie w geście poddania. – Nieważne. Po prostu chodźmy. Trzymajmy się stosunkowo blisko siebie, a jak znajdziesz jakiegoś grzyba, to… cóż, krzycz.

Łatwiej było powiedzieć, niż zrobić. Carl nie do końca wiedział, czego tak naprawdę szuka i jak ma to robić. Całe życie spędził w mieście i lasy bardziej go przerażały, niż cieszyły. Na grzybach też nie bardzo się znał. Posłusznie wszedł jednak między drzewa i idąc za przykładem przyjaciółki, począł wpatrywać się w ziemię, szukając… czegoś. Z irytacją dostrzegł, że jego białe buty szybko przestają być białe. Skąd miał jednak wiedzieć, że w lesie będzie tak mokro?

To była żmudny i nudny spacer. Miał ochotę wyciągnąć telefon, ale bał się, że zgubi go w tej mieszaninie liści, ziemi i mchu. Myślami był jednak zupełnie w innym miejscu, niż w lesie, po którym stąpał z przesadną ostrożnością, wypatrując robaków i pająków, które przypadkowo mogły zwisać z gałęzi i wplątać się w jego włosy. Dlatego zaskoczył się, gdy nagle przed jego oczami pojawiło się prawdziwe morze grzybów. Do tej pory jego koszyk pozostawał pusty, podczas gdy Jenny co rusz oznajmiała swoim absurdalnie radosnym tonem, że coś znalazła.

– Mam! – krzyknął i zaśmiał się, zaskoczony swoją niespodziewaną ekscytacją. – Mam i to mnóstwo! Jenny, chodź tutaj!

– Nie krzycz tak, idę przecież. Co tam takiego znalazłeś?

Czekał niecierpliwie, aż Jenny przedrze się przez krzaki, w które weszła, aż w końcu z dumą wyciągnął rękę i wskazał na cały dół usiany grzybami.

– Widzisz?! Teraz mam więcej od ciebie, ha!

Nie spodziewał się, że w odpowiedzi usłyszy parsknięcie, które szybko zamieni się w głośny śmiech.

– Carl, czy ty jesteś normalny? Przecież to są muchomory!

Pokręcił głową i raz jeszcze spojrzał na znalezione grzyby. Poczuł się jak idiota.

– Przecież nie są czerwone… – wydusił, choć pewność zdążyła zniknąć z jego głosu.

– A twoim zdaniem muchomory są tylko czerwone? – Jenny nie miała dla niego litości, śmiejąc się bez zahamowań. – Jaką ty szkołę skończyłeś, co?

– Hej! – Spojrzał na nią z oburzeniem. – Nie obrażaj mnie! – Założył ramiona na piersi. – Przypominam, że nie tylko skończyłem szkołę, ale też studiowałem.

– Ta, zaledwie semestr, zanim cię wywali. Nie liczy się.

– To i tak semestr więcej niż ty!

Wziął głęboki wdech. Nie chciał się kłócić. I tak czuł się maksymalnie zażenowany swoją pomyłką i wiedział, że na jego twarzy wykwitły dwie czerwone plamy. Plusem pobytu w lesie było to, że przynajmniej nikt inny poza Jenny nie mógł obserwować jego upokarzającej porażki.

– Dobra, nieważne – wymamrotał. – Zapomnijmy o tym i chodźmy dalej.

Widział w oczach przyjaciółki, że ta chętnie kontynuowałaby tę rozmowę i jeszcze się z niego pośmiała, ale chyba chęć zebrania większej ilości grzybów przeważyła, bo w zgodzie ruszyli dalej. Po drodze Jenny pokazała mi, jakich konkretnie grzybów powinien wypatrywać i po jakimś czasie faktycznie udało mu się znaleźć kilka sztuk. Nie spodziewał się, że może okazać się to tak ekscytujące, ale za każdym razem wręcz skakał z radości. I był dumny podwójnie – po pierwsze znalazł kolejnego grzyba w tym gąszczu liści, gałęzi i trawy, a po drugie nie pomylił go z muchomorem.

Kroczył między kolejnymi drzewami jak w transie i ostatecznie musiał przyznać, że nie było najgorzej. Powietrze było rześkie, przez konary drzew przebijały promienie słoneczne, które przyjemnie grzały go w plecy, a zapach lasu okazał się bardzo kojący. Nigdy wcześniej nie przypuszczał, że tak bliski kontakt z naturą może mu się podobać, ale oto był właśnie w lesie i naprawdę zaczynał odczuwać radość z tego powodu. Oczywiście nie mógł przyznać tego przed przyjaciółką, bo wtedy ta nie dałaby mu żyć, ale zaczynał być jej wdzięczny za to wyciągnięcie go z łóżka. Ostatecznie zawsze mógł sobie zorganizować popołudniową drzemkę.

– Stój!

Stanął jak wryty, zdumiony i nieco przestraszony wrzaskiem Jenny. Powoli obrócił się w jej stronę i zamrugał.

– Co?

– Czemu nie patrzysz pod nogi?!

– Patrzę przecież cały czas! – obruszył się. – O co ci znowu chodzi?

– Tak patrzysz, a nie widzisz, w co byś wdepnął.

Podążył wzrokiem za jej ręką i wzruszył ramionami.

– No co? Zwykły kopiec ziemi, igieł i trawy. Czemu znowu robisz aferę?

– Ja nie… – Jenny wzięła głęboki wdech, jakby nie miała już siły do niego, co Carla nawet nie do końca by zdziwiło, bo wiedział, że bywa trudny. – Przyjrzyj się, co to za „kopiec ziemi”.

Carl wytężył wzrok i po chwili odskoczył, wydając przy tym piskliwy dźwięk. Wpadł przez to na przyjaciółkę, która prawie wylądowała przez niego na ziemi.

– Chryste, Carl, uważaj!

– Co to… jest? – wydusił.

Kopiec okazał się ruchomy. Gdy tylko wytężył wzrok, od razu dostrzegł ciemne, ruszające się punkciki. I były ich miliony.

– To jest, mój drogi, mrowisko. Jeszcze dwa kroki i w kilka sekund by cię oblazły.

Znów pisnął i schował twarz w dłoniach jak przestraszone dziecko. Na samą myśl o tym robactwie aż go trzęsło. Oglądał kiedyś taki film, w którym facet został żywcem pochowany w robalach. I teraz nie mógł wyrzucić tego obrazu z głowy.

– Wracamy – oznajmił. Nie zamierzał spędzić w tym lesie ani chwili dłużej. Miał dość.

– Co? – Jenny zmarszczyła brwi. – Jest jeszcze wcześnie.

– Wracamy – powtórzył i odsłonił twarz, by spojrzeć na nią poważnie. – Nie zostanę tutaj. Żądam powrotu do domu. I nawet numer Davida już mnie nie przekona.

Dziewczyna spojrzała na ich koszyki i westchnęła.

– No dobra. Niech będzie. I tak sporo tego zebraliśmy… – Pokręciła głową. – Tak to jest zabrać cię do lasu. Szedłeś, nic nie widziałeś, po drodze mijałeś mnóstwo mrówek, pająków… I nagle cię oświeciło, że jesteś w lesie. Brawo ty.

Carl nie odpowiedział. Rozglądał się nerwowo na boki i szedł posłusznie za przyjaciółką, mając nadzieję, że ta szybko odnajdzie trasę do samochodu. W głowie wciąż miał obrazy z tamtego filmu i aż go od tego trzęsło. Nie chciał spędzić w tym miejscu ani chwili dłużej. Odechciało mu się kontaktów z naturą na najbliższy rok. Albo dziesięć lat. Jeszcze nie zdecydował.

Portret nieistnienia – Rozdział 3

noreply@blogger.com (rehab-e) — Mon, 30 Nov 2020 01:12:00 +0000

Na wstępie chciałabym Was przeprosić za zwlekanie z kolejnym rozdziałem o Carlu, ale najpierw mieliśmy remis w głosowaniu, a później... cóż, moje studia postanowiły mnie dopaść. Niby tylko dwa miesiące, a ja już mam ochotę rzucić tę magisterkę w cholerę, bo ciągle tylko zajmuję się rzeczami na różne zajęcia. Czasu na pisanie właściwie nie ma. Ale Carl w końcu się pojawi, to na pewno.

Zauważyłam też, że na razie nowe opowiadanie nie cieszy się dużym powodzeniem, co mnie trochę smuci. Nie wiem, czy jest to kwestia tego, że to ff z Marvela (co nie ma aż tak dużego znaczenia, naprawdę), czy może te dwa pierwsze rozdziały były tak słabe, ale jest to jednak trochę przykre. Jeśli jest słabo, to naprawdę wolałabym o tym wiedzieć :P

I standardowo chciałabym podziękować osobom, które podzieliły się ze mną swoimi przemyśleniami :D Ze szczególnym podziękowaniem dla Agnieszki, która przechyliła szalę w głosowaniu na kolejną historię o Carlu!

Trzymajcie się ciepło!

___________________________________________________________________________

Anthony poprawił kołnierzyk koszuli i ostatni raz przejrzał się w lustrze. Nie było potrzeby, by tak się stroił, ale jednak chciał wyglądać dobrze na kolejnym spotkaniu z Dylanem. Nie była to randka, oczywiście. Nie chadzał na randki i nawet o tym nie myślał. Ale to był trzeci raz, gdy umówił się z nim w tej dziwnej, ale przytulnej kawiarni z kotem w nazwie. W tej, do której trafili całkiem przypadkowo i w której zaskakująco dobrze im się rozmawiało.

On i Dylan bardzo się od siebie różnili. Byli trochę jak ogień i woda. Podczas gdy młodszy chłopak był bardzo żywiołowy, zawsze uśmiechnięty i starał się doszukiwać pozytywów nawet w najdrobniejszych rzeczach, on wciąż tkwił w swojej rzeczywistości, która przepełniona była burzowymi chmurami. Chociaż musiał przyznać, że te spotkania dużo mu dawały. Dobrze było porozmawiać z kimś innym, niż rodzicami, którzy ciągle chcieli przywoływać temat Patricka i nie potrafili zrozumieć, że on wcale nie chce o nim słyszeć. Nie był na to gotowy. Wciąż przepełniał go ból i żal, gdy myślał o byłym kochanku. Potrzebował czasu, by jakoś pogodzić się ze stratą.

Gdy opuścił pokój, niemal od razu natknął się na jedną z osób, o których właśnie myślał. Siwowłosa, nieco pulchna kobieta, która w oczach mężczyzny zawsze prezentowała się doskonale, przesunęła wzrokiem po jego stroju i uśmiechnęła się w taki sposób, jakby doskonale wiedziała, dokąd udaje się Anthony. A nie mogła wiedzieć, bo ani razu nie wspominał w tym mieszkaniu o Dylanie.

– Wychodzisz?

– Tak. I pewnie szybko nie wrócę. – Już miał ją wyminąć, ale ostatecznie się zawahał. – Coś się stało?

– Nie, nie. – Alison Collins potrząsnęła głową, nawet na chwilę nie przestając się uśmiechać. – Chciałam cię tylko prosić, żebyś był na jutrzejszym obiedzie, bo będziemy mieli gości.

Mięśnie Anthony’ego od razu się napięły. W głowie pojawił się obraz Patricka siedzącego przy stole w salonie, roześmianego, rozmawiającego z jego rodzicami. A zaraz obok byłego kochanka ten… Jak mu tam było? Alex? Adam? Nie pamiętał i chyba nawet nie chciał pamiętać.

– Kogo? – zapytał z pozornym spokojem.

– Nora z Tomem wpadną i chcieliby w końcu z tobą porozmawiać.

W oczach matki Anthony dostrzegał delikatny wyrzut i nawet on go nie dziwił. Nora była jego starszą o dwa lata siostrą, z którą od czasu powrotu rozmawiał tylko raz. Nie potrafił jednak znaleźć słów, by opisać swoje uczucia względem tego, co wydarzyło się w życiu kobiety podczas jego nieobecności. Nie mógł mieć jej za złe tego, że wzięła ślub z Tomem dwa lata po jego zniknięciu, ale jednak było mu przykro. To nie on był najważniejszą postacią w tym wydarzeniu, więc teoretycznie nie powinien się tym tak przejmować, a jednak było coś dołującego w myśli, że życie jego bliskich toczyło się dalej, jakby nic się nie wydarzyło, jakby on tak po prostu nie wyparował. Poza tym kryła się w tym wszystkim również zazdrość – to on miał stanąć pierwszy na ślubnym kobiercu, to jemu został tydzień do najważniejszego wydarzenia w jego życiu. Ale nic takiego się nie stało i to Nora dwa lata później wyszła za Toma, a on po powrocie nie miał już z kim brać wymarzonego ślubu.

– Tony. – Głos kobiety przebił się w końcu przez jego myśli. – Naprawdę powinieneś porozmawiać z sios…

– Będę – przerwał jej i choć było to niekulturalne, to nie miał ochoty słuchać kolejnego wykładu o tym, jak niszczył więzi rodzinne z siostrą, która za nim tęskniła i której też nie było łatwo. Jakby tego nie rozumiał. Ale nie mógł nic poradzić na swoje uczucia. – I porozmawiam z Norą. A teraz mogę już iść? Spóźnię się.

Czasem czuł się znów jak nastolatek, który musi prosić rodziców o pozwolenie na każde wyjście, na kupienie jakiejś rzeczy… To nieznośne uczucie zniknęłoby, gdyby tylko się wyprowadził. Kwestia finansowa wciąż jednak pozostawała problemem. Nie był zainteresowany mieszkaniem socjalnym, w jakim przebywał Dylan. Był w tym nieco snobistyczny i wiedział o tym, ale życie przyzwyczaiło go do określonego standardu i teraz chyba nie potrafiłby dostosować się do innych warunków. Wolał nawet nie próbować, tylko się domyślając, jak wielką katastrofą mogłoby się to skończyć. Na wynajem lepszego mieszkania nie było go jednak stać. Najpierw musiałby znaleźć pracę, a prawda była taka, że nawet nie bardzo próbował. Był zbyt zniechęcony – do potencjalnej pracy, do rodziny i do całego swojego życia.

– Idź, idź. – Alison uśmiechnęła się ciepło i puściła mu oczko. – I pozdrów swojego towarzysza.

Anthony nawet tego nie skomentował. Posłał tylko matce krzywe spojrzenie i wyminął ją, by w korytarzu włożyć kurtkę i buty. Jeśli jego rodzicielka chciała wierzyć, że udało mu się kogoś poznać, że znów chodzi na randki i zapomniał o Patricku, to nie zamierzał wyprowadzać jej z błędu. Przynajmniej jedno z nich mogło udawać, że wszystko jest w porządku.

***

– Jesteś dziś jakiś spięty. Bardziej niż zwykle. Coś się stało?

Anthony przeniósł wzrok ze swojego jabłecznika na siedzącego przed nim Dylana i zmarszczył brwi. Co prawda ciągle myślał o jutrzejszej wizycie Nory, ale wydawało mu się, że w żaden sposób nie okazuje swojego strapienia.

– Nie, dlaczego? Wszystko w porządku.

– Jasne. – Blondyn wywrócił oczami. – Przecież widzę. O co chodzi?

Westchnął i nabił na widelczyk kawałek ciasta, by dać sobie więcej czasu na odpowiedź. Mógł dalej brnąć w twierdzenie, że wszystko było w porządku, ale najwyraźniej nie miało to sensu, skoro Dylan tak łatwo go przejrzał. Było to, skądinąd, całkiem irytujące. Nie znali się przecież długo, a jednak młodszy chłopak okazał się zaskakująco dobrym obserwatorem. Patrick nigdy taki nie był.

Zaklął w myślach i napił się herbaty. Nie pierwszy raz zdarzyło mu się porównać Dylana do Patricka. Czemu to robił? Przecież to było absurdalne.

– Mam jutro pewne spotkanie rodzinne – powiedział w końcu, siląc się na jak najmniej szczegółową odpowiedź. – Wyskoczyło niespodziewanie i nie czuję się na nie przygotowany. Trochę mnie to… denerwuje.

Zaskoczył go szeroki uśmiech, jaki otrzymał w odpowiedzi. Choć może nie powinien go zaskakiwać. Wydawało się, że twarz Dylana była przyzwyczajona tylko do tego pięknego uśmiechu. Jakoś trudno było mu sobie wyobrazić na niej grymas niezadowolenia lub niechęci.

– Wiesz, że przy mnie możesz wyluzować, nie? Nie musisz powoli dobierać słów, jakbyś gadał z jakimś dyplomatą. – Blondyn pochylił się nad stolikiem i wbił w niego wyczekujące spojrzenie. – To, co z tą rodziną? Opowiedz coś o niej. Mieszkasz z rodzicami, nie? Nigdy o nich nie wspominasz.

Anthony nie pierwszy raz poczuł się przytłoczony ilością pytań, jakie zadawał mu Dylan. Wydawał się on bardzo mocno zainteresowany jego życiem, pragnieniami, planami na przyszłość. Było to przyjemne i irytujące jednocześnie. Aż sam się sobie dziwił, że w jednym momencie potrafił odczuwać dwie tak skrajne emocje. Kiedyś tak nie było.

– Tak, z rodzicami – potwierdził. – A jutro jemy obiad z moją siostrą i jej mężem.

– Pokłóciłeś się z nią? Czy po prostu nie lubisz jej męża?

– A w którym momencie to twoja sprawa, Dylan?

Tak naprawdę pytania blondyna nie były jakoś bardzo nie na miejscu. To nie było wścibstwo, a raczej ciekawość podszyta sympatią. I podświadomie Anthony o tym wiedział, a jednak zareagował bardzo nerwowo, co szybko poskutkowało zmianą na twarzy młodszego chłopaka, który uniósł dłonie w geście obrony.

– Sorry. Jak nie chcesz, to nie mów. – Jego uśmiech też zbladł i mężczyznę, paradoksalnie, jeszcze bardziej to zdenerwowało.

Czemu czuł się winny, widząc zmianę w nastroju Dylana? Przecież nie musiał odpowiadać na osobiste pytania. I nie musiał przez to czuć się winny.

– Po prostu nigdy nie mówisz o rodzinie i zastanawiałem się, dlaczego…

– Ty też nigdy o niej nie mówisz – zauważył, używając do tego znacznie ostrzejszego tonu, niż powinien. Szybko też tego pożałował.

Blondyn westchnął i zabrał dłonie ze stolika, a Anthony zaczął zastanawiać się, czy chłopak zaraz nie wyjdzie. Może właśnie udało mu się popsuć jedyną znajomość, jaką zawarł po powrocie. Mógł sobie tylko mentalnie pogratulować.

– Nigdy o niej nie mówiłem, bo nie było o kim. – Dylan wyglądał na spokojnego, choć iskierki w jego dużych, niebieskich oczach zdążyły zniknąć, a słaby uśmiech wydał się mężczyźnie nienaturalny. – Wychowałem się tylko z mamą. Nie miałem rodzeństwa, nie znałem żadnych wujków, ani dziadków. Tylko ja i mama. – Głos chłopaka nieco się załamał na ostatnim słowie. – Po powrocie dowiedziałem się, że zmarła. Zostałem sam.

– Och.

Wbił wzrok w swoje ciasto, czując się wyjątkowo głupio w tym momencie. Co mu odbiło, żeby tak reagować? Czemu nie potrafił normalnie się zachować? Kiedyś przecież taki nie był.

– Przykro mi – wydusił. – Ja… przepraszam. Nie powinienem tak ostro reagować.

– Spoko. Nic się nie stało. – Dylan wzruszył ramionami. – Jak nie chcesz o czymś mówić, to po prostu nie mówisz. Nie będę niczego wyciągał od ciebie siłą.

Po tych słowach blondyna zapadła między nimi cisza. I nie była to cisza z rodzaju tych komfortowych. Anthony czuł na swojej skórze, że powietrze wokół nich stało się nieprzyjemnie ciężkie. Obawiał się, że Dylan w końcu zrezygnuje z tej znajomości, jeśli dalej będzie tak nieprzystępny i oszczędny w opowieściach o sobie. Dlatego odchrząknął i zaczął mówić.

– Nora jest dwa lata starsza ode mnie. Zawsze mieliśmy dobre relacje. Z jej narzeczonym też się nieźle dogadywałem. – Nie dodał, że jeszcze lepiej dogadywał się z nim Patrick. – Dwa lata po moim zniknięciu wzięli ślub. A po powrocie… Cóż, rozmawiałem z nią tylko raz i nie była to szczególnie przyjemna rozmowa.

– Pokłóciliście się?

– Można tak powiedzieć. – Skrzywił się. Nie chciał tłumaczyć, że kieruje nim zazdrość o szybszy ślub Nory. Nawet w jego głowie brzmiało to idiotycznie, szczególnie po wyznaniu Dylana. Poza tym nie chciał wspominać o Patricku, bo na rozmowę o nim z pewnością nie był jeszcze gotowy. – Od tego czasu matka suszy mi głowę, że powinienem z nią pogadać. I pewnie to ona zaplanowała ten obiad, żeby w końcu zmusić nas do rozmowy.

– Brzmi jak dobry plan. – Blondyn uśmiechnął się szerzej, a uśmiech ten od razu rozświetlił całą jego twarz. Wydawał się w jednej chwili zapomnieć o wcześniejszym napięciu. – Gdybym miał siostrę, nie kłóciłbym się z nią o jakieś głupstwa. Szczególnie teraz, gdy żyjemy w tak pokręconych czasach.

– Może masz rację… – przyznał niechętnie. – Ale koniec mówienia o Norze. Lepiej mi powiedz, czy zacząłeś już oglądać Stranger Things.

Dalsza część ich spotkania minęła im w przyjemnej atmosferze, bez żadnych zakłóceń, rodzinnych dramatów i niespodziewanych ataków irytacji. Po opuszczeniu kawiarni Anthony był z siebie bardzo zadowolony.

***

Adam nie chciał niczego na Patricku wymuszać i nie zamierzał tego robić. Przyjmował jednak zasadę, że zawsze warto próbować. I tego wieczora było podobnie. Gdy młodszy mężczyzna dołączył do niego, kładąc się na swojej połowie łóżka, odczekał chwilę, zanim przysunął się do niego i objął go od tyłu.

– Zmęczony? – zapytał cicho.

– Nawet bardzo. Mamy sporo zamówień i jest dużo pracy. Marzę już tylko o tym, żeby zasnąć.

Adama to jednak nie zraziło. Podobne słowa słyszał przynajmniej cztery razy w tygodniu. Zmęczenie pracą było najpopularniejszą wymówką Patricka, w którą on ani trochę nie wierzył. Znał swojego kochanka i potrafił powiedzieć, kiedy ten był naprawdę zmęczony, a kiedy tylko udawał, żeby wykręcić się od zbliżenia. Tym razem też była to kolejna próba wykręcenia się, mężczyzna był o tym przekonany. Właśnie dlatego przesunął dłonią po jego boku, aż wsunął ją pod materiał koszulki, w której sypiał Patrick. Przysunął się też jeszcze bliżej, by móc całować jego odsłoniętą szyję.

– Co ty…

Czuł, jak ciało kochanka się napina, ale nie przerwał swoich zabiegów. Sama bliskość tego mężczyzny działa na niego niezwykle mocno, szczególnie po tak długim poście.

– Mogę pomóc zrelaksować ci się przed snem – wymruczał w jego skórę niskim tonem.

Jeszcze kilka miesięcy temu jego zabiegi odniosłyby zamierzony skutek. Teraz jednak minęła chwila zaskoczenia i Patrick już uciekał od jego dłoni i spragnionych pocałunków. Kilka sekund później leżeli już twarzą w twarz, a on mógł obserwować, jak na twarzy kochanka pojawia się wyraz irytacji.

– Co ty wyprawiasz?! – Wyrzut w jego głosie był oczywisty. – Przecież powiedziałem, że jestem zmęczony.

– Ta. – Westchnął. – Ostatnio ciągle bywasz zmęczony.

– Bo mam dużo klientów! Czy tak trudno to zrozumieć?!

Prychnął. Starał się być wyrozumiały, ale z tygodnia na tydzień frustracja brała nad nim górę. Nie chodziło tylko o seks, ale o samą bliskość, której Patrick też mu odmawiał. Już nie przytulali się tak często, o dłuższych pocałunkach prawie nie było mowy. A kwestia ślubu nagle stała się tak odległa, jak nigdy wcześniej.

– Ta, a twój najważniejszy klient ma na imię Anthony – zakpił.

– Co to miało znaczyć?!

Patrick aż się uniósł i patrzył teraz na niego z góry, ale on się tym nie przejął. Zawsze był bardziej opanowany w tym związku i gwałtowne zachowania kochanka nie robiły już na nim wrażenia.

– Nie jestem głupi – odpowiedział, choć spokój w jego głosie był tylko pozorny. – Odkąd Anthony powrócił, odmawiasz mi jakiejkolwiek bliskości. Aż dziwne, że jeszcze śpimy na tym samym łóżku.

Wspomnienie o byłym narzeczonym musiało zrobić na Patricku duże wrażenie, bo ten milczał przez dłuższą chwilę, jakby próbował znaleźć odpowiednie słowa, by mu odpowiedzieć. Nie było to typowe dla niego zachowanie. Zwykle działał bardzo emocjonalnie, unosił się i Adam spodziewał się bardziej krzyku, niż irytującej ciszy. Zanim jednak zdążył pociągnąć temat, usłyszał ponownie głos kochanka.

– Nie zamierzam się teraz z tobą kłócić, Adam. Pracowałem do późna, jestem zmęczony i chcę spać. Dobranoc.

Zaśmiał się gorzko w duchu i przekręcił na plecy. Kolejna próba zbliżenia się do Patricka nie przyniosła niczego dobrego. Anthony tkwił między nimi jak jakiś mur nie do przebicia, a on zaczynał powoli tracić nadzieję, że tę relację da się jeszcze odbudować.

Portret nieistnienia – Rozdział 2

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sun, 15 Nov 2020 01:08:00 +0000

Kochani, bardzo chciałam Wam podziękować za wszystkie komentarze! Zachęcam też do dzielenia się opiniami na temat nowego opowiadania :D

Rozdziału o Carlu wciąż nie ma, gdyż mamy remis i potrzebuję jeszcze jednego głosu, który przeważy szalę zwycięstwa. Dlatego wciąż czekam i liczę, że wkrótce ktoś jeszcze odważy się skomentować ostatni fragment ;)

Trzymajcie się ciepło i uważajcie na siebie!

__________________________________________________________________________

Trzasnęły frontowe drzwi i z korytarza zaczęły docierać dźwięki krzątania. Adam Wilson mógł usłyszeć w kuchni, jak jego narzeczony zdejmuje buty, wiesza klucze na haczyku przy drzwiach i zapewne rzuca niedbale swoją kurtkę na szafkę od butów, chociaż powieszenie jej nie zajęłoby mu wiele czasu. To była jedna z przywar Patricka, która drażniła Adama, ale jednocześnie pasowała do niego. Na samą myśl o tym uśmiechnął się i zamieszał w garnku. Obiad był gotowy.

Ściągnął z ramienia ścierkę, otarł dłonie i przeszedł do łazienki, gdzie – jak doskonale wiedział – znajdzie swojego kochanka. Drzwi od pomieszczenia nie były domknięte, a gdy je pchnął, dostrzegł Patricka, który właśnie mył ręce.

– Cześć – przywitał się i choć jego twarz pozostawała niewzruszona, w środku czuł nieznośne ciepło, które pojawiało się za każdym razem, gdy widywał narzeczonego. Byli ze sobą prawie trzy lata, od pół roku byli zaręczeni, a on wciąż czuł się przy nim jak zakochany nastolatek. Głupio mu było z tego powodu i czasem obawiał się, że tylko on się tak czuje w tym związku.

– Cześć. – Patrick uśmiechnął się i otarł dłonie. – Zapach wyczuwam aż tutaj. Gotowałeś?

– Mhm. Przyjechałeś w samą porę, właśnie miałem do ciebie pisać. – Adam oparł się o framugę i wsunął dłonie w kieszenie swoich eleganckich spodni. – Właściwie myślałem, że będziesz w domu trochę wcześniej.

– Taak, miałem być, ale wpadłem na chwilę do Freda i Alison. – Patrick przeszedł obok kochanka i udał się do sypialni, aby przebrać się w dresy. – Zasiedziałem się. Mogłem dać znać, sorry.

– Och. – Adam przełknął ślinę i wziął głęboki wdech. Starał się nie okazywać, jak wpłynęła na niego ta informacja. Na szczęście Patrick był zajęty przebieraniem się, więc nie mógł zauważyć emocji, które niespodziewanie pojawiły się na jego twarzy. – Rozmawiałeś z nim?

Fred i Alison byli rodzicami Anthony’ego i Adam wiedział, że po jego zniknięciu Patrick utrzymywał z nimi kontakt. Byli oparciem dla siebie nawzajem, rodziną. Nigdy mu to nie przeszkadzało. Znał ich, dobrze czuł się w ich towarzystwie i miał wrażenie, że zaakceptowali go jako przyszłego męża ich niedoszłego zięcia. Ale po przywróceniu wszystkich „wymazanych” sytuacja się zmieniła. Anthony zamieszkał z rodzicami i potencjalne spotkania z Fredem i Alison stały się dla Adama niekomfortową wizją.

Odepchnął się od futryny i przeszedł do sypialni akurat w momencie, w którym Patrick zakładał starą wyblakłą koszulkę jednego z zespołów, których słuchał. Adam podążył wzrokiem za znikającym ciałem i wypuścił powietrze z płuc. Od trzech miesięcy wymieniali jedynie pocałunki i krótkie uściski. Odkąd wrócił Anthony.

– Chciałem, ale nie było go. A nawet, gdyby był, pewnie ukryłby się w swoim pokoju. Wciąż nie chce ze mną porozmawiać.

Patrick mówił o potencjalnym spotkaniu ze swoim byłym, jakby nie było to nic zaskakującego, jakby Adam musiał przywyknąć do myśli, że jego narzeczony w końcu doprowadzi do rozmowy z Anthonym. Dążył do tego od początku, ciągle powtarzając, że musi mu wyjaśnić całą sytuację. Ale tak naprawdę żaden z nich nie mógł przewidzieć, jak ta rozmowa się potoczy i jakie będzie miała dla wszystkich konsekwencje.

Nie chciał czuć zazdrości, a tym bardziej nie chciał jej okazywać. Dla wszystkich ta sytuacja była trudna i nawet współczuł Collinsowi tego, przez co przechodził. Ale w głębi serca obawiał się, że Anthony w końcu odbierze mu Patricka. Od początku wiedział przecież, że to tamten mężczyzna był wielką miłością jego narzeczonego. On wypełnił po nim pustkę i może nawet zrobił to skutecznie, ale to wszystko działo się przed odwróceniem działań Thanosa. Teraz wszystko mogło ulec zmianie.

Nie chciał rozpoczynać kłótni. Starał się być wyrozumiały, wspierać kochanka i nie naciskać, gdy ten odsuwał się i wymawiał od jego bliskości. Był cierpliwym człowiekiem i mógł zaczekać, aż Patrick zacznie ponownie traktować ich związek jako ważny element swojego życia. Miał jednak nadzieję, że w trakcie tego czekania bezpowrotnie go nie utraci.

Odchrząknął i zmienił temat.

– Napijesz się wina do obiadu?

Młodszy mężczyzna uśmiechnął się szeroko, aż w jego policzkach pojawiły się dołeczki.

– Mhm, chętnie. A co dobrego przygotowałeś?

Adam wymusił uśmiech, zbliżył się do kochanka i delikatnie go pocałował.

– Chodź do kuchni, to sam zobaczysz.

***

Mężczyzna, który dał mu kosza, nie pojawił się na kolejnym spotkaniu w świetlicy i Dylan spostrzegł to niemal od razu. Rozglądał się po sali z nadzieją, że gdzieś w kącie wypatrzy tę przystojną twarz, ale niestety – Anthony się nie pokazał. Chłopak miał tylko nadzieję, że nie była to jego wina. Nie chciał go przestraszyć, nie chciał wydać się zbyt natarczywy. Choć im dłużej o tym myślał, tym bardziej absurdalny wydawał mu się jego strach. Wątpił, by mężczyzna nie zjawił się z jego powodu. Na pewno coś mu wypadło.

Przez następny tydzień nie potrafił przestać o nim myśleć. Przyłapywał się na tym, że jego myśli uciekały w stronę przystojnego szatyna, gdy akurat miał wolną chwilę i nie zastanawiał się nad przyszłością. Tęsknił za bliskością z drugim człowiekiem, a nigdy nie był dobry w jednorazowych przygodach. Zbyt szybko się angażował i to było jego przekleństwo.

Może właśnie z powodu tej tęsknoty przywoływał w głowie obraz mężczyzny. Anthony był bardzo atrakcyjny i od razu mu się spodobał. Żałował nawet, że już na pierwszym spotkaniu postanowił do niego zagadać i skompromitował się w jego oczach. Im dłużej nad tym rozmyślał, tym bardziej dochodził do wniosku, że wystarczyłyby mu krótkie rozmowy po lub przed spotkaniami. Nie był aż tak naiwny, by liczyć na seks. Chciał po prostu zyskać kogoś, z kim mógłby chociaż trochę porozmawiać, a że Anthony świetnie przy tym wyglądał, to był to jedynie miły dodatek…

Nie potrafił powstrzymać szerokiego uśmiechu, gdy minęły dwa tygodnie od jego głupiego pytania o kawę, a przystojny szatyn pojawił się w świetlicy i zasiadł z tyłu sali. Dylan odwrócił się przez ramię i zapatrzył na niego, a gdy ich oczy się spotkały, kiwnął uprzejmie głową. Anthony w odpowiedzi uczynił to samo. W ten sposób chłopak chciał zakończyć ich interakcję tego dnia, nawet jeśli trudno mu było powstrzymać się przed zerkaniem na tył sali, by chociaż przez chwilę popatrzeć na tego mężczyznę. Taki pociąg do drugiej osoby wydał mu się nagle czymś niezwykle normalnym w jego pokręconym, niepewnym życiu. Wszystko tak szybko się zmieniało. Dobrze było chwycić się czegoś, co mimo Thanosa pozostało takie samo, nawet jeśli była to jedynie słabość do atrakcyjnych mężczyzn.

Ostatnie, czego się spodziewał tego dnia, to rozmowy z Anthonym. Zamierzał trzymać się od niego z daleka i dać mu przestrzeń, żeby ten przypadkiem nie myślał o nim, jak o jakimś namolnym świrze lub stalkerze. Prawda była taka, że od czasu powrotu jego kontakty z ludźmi ograniczały się jedynie do kolejnych rozmów kwalifikacyjnych i przez to, mimo swojego pozytywnego usposobienia, czuł, że nie potrafi już rozmawiać z ludźmi. Może właśnie dlatego był zaskoczony, gdy po zakończonym spotkania podszedł do niego nie kto inny, jak właśnie Anthony.

– I jak dzisiejsze ciastka? – Usłyszał z boku i choć w pierwszej chwili nie skojarzył głosu, tak wystarczyło, by się obrócił, aby stanąć twarzą w twarz z przystojnym szatynem.

– Nie lepsze niż ostatnio – przyznał szczerze, starając się nie okazywać zaskoczenia. – A twoja kawa?

– Gorsza. – Mężczyzna wydawał się trochę spięty, ale w jego oczach kryło się coś, co Dylan mógł nazwać determinacją. – Dlatego… dlatego chciałem zapytać, czy twoja propozycja jest jeszcze aktualna. Z tą kawą.

Blondynowi tym razem nie udało się ukryć zaskoczenia i w pierwszej chwili nawet nie odpowiedział.

– Um… tak – wydusił w końcu. – Jasne! Bardzo chętnie.

– A pasuje ci teraz?

– Teraz? Tak, jak najbardziej! – Starał się nie okazywać zbyt wiele entuzjazmu, żeby Anthony nie wziął go za jakiegoś świra. – Znasz jakiś fajny lokal w pobliżu?

Szatyn skrzywił się i pokręcił głową.

– Ok, dobra. Może po prostu przejdziemy się ulicą i wybierzemy lokal, który najlepiej prezentuje się z zewnątrz? – Zaproponował z szerokim uśmiechem. – Wątpię, by mieli gorsze rzeczy niż tutaj.

– W porządku.

Anthony sam nie wiedział, co tak naprawdę wyprawiał. Podejście do Dylana było spontaniczną decyzją, na którą duży wpływ miała świadomość, że Patrick znów był w jego rodzinnym domu i chciał z nim rozmawiać. Na szczęście był wtedy w parku, więc nie musiał zamykać się w pokoju i pokazywać byłemu kochankowi, jak wielkim był tchórzem. Ale teraz szedł obok młodszego mężczyzny i nie wiedział, o czym z nim rozmawiać. Nigdy nie był szczególnie otwartą osobą, a od czasu powrotu zamknął się w sobie jeszcze bardziej. Rozmawianie z obcymi było dla niego dużym wyzwaniem. A gdy ten obcy okazywał się blondynem o anielskiej twarzy…

– Mnóstwo lokali zniknęło – zauważył Anthony, gdy mijali kolejny, zabity deskami sklep. Tym samym przerwał ciszę, która coraz bardziej mu ciążyła. – Dlatego trudno coś wymyślić na poczekaniu. – Westchnął ciężko. – Nawet moja ulubiona restauracja zbankrutowała.

Dylan spojrzał na szatyna z zainteresowaniem. Czuł na sobie dziwną presję i miał wrażenie, że to on powinien sugerować tematy, które pozwoliłyby im nie spacerować w nieznośnej ciszy, ale z jakiegoś powodu nie potrafił zmusić się do wydania jakiegoś dźwięku. Dlatego był wdzięczny Anthony’emu za rozpoczęcie rozmowy.

– Pewnie nazwa niewiele mi powie – stwierdził z delikatnym uśmiechem. – Jako student raczej nie jadałem w restauracjach. Chyba że liczyć KFC. – Zaśmiał się. – Ale możesz mi powiedzieć, jaką kuchnię serwowali.

– Włoską. Przygotowywali najlepsze makarony na świecie. – Na wspomnienie tego lokalu Anthony’emu robiło się przykro. Trudno mu było uwierzyć, że minęły już cztery lata, od kiedy ta restauracja upadła. W jego świecie jeszcze pół roku temu jadł tam kolację z Patrickiem.

– Ach, włoska. Też lubię, choć zdecydowanie bardziej od makaronów przemawia do mnie pizza. – Trudno było mu odczytać twarz starszego mężczyzny, ale domyślał się, że musiało mu być przykro, gdy dowiedział się, że z gastronomicznej mapy miasta zniknął jego ulubiony lokal. – Przykro mi. Prawda jest taka, że miasto wygląda teraz zupełnie inaczej. Mnóstwo firm upadło i dlatego teraz tak trudno znaleźć jakąkolwiek pracę.

– Wciąż nic nie znalazłeś?

– Niestety nie. – Dylan pokręcił głową. – Oczywiście udaje mi się znaleźć jakieś dorywcze zajęcia, jak rozdawanie ulotek czy rozkładanie towaru w supermarkecie, ale potrzebuję etatu.

– To jak udaje ci się utrzymać? – Anthony nie krył ciekawości w głosie. Prawda była taka, że on zawdzięczał wszystko rodzicom. Było to trochę żenujące w jego wieku, ale żeby zacząć szukać pracy, musiał najpierw poradzić sobie z nową rzeczywistością, co okazało się dla niego sporym wyzwaniem. – Jeśli nie chcesz, to nie musisz odpowiadać, oczywiście.

– Nie, spoko. – Blondyn wzruszył ramionami. – Mam mieszkanie socjalne przyznane przez miasto i mogę w nim zostać, dopóki nie stanę na nogi. Trochę to trwa, niestety. No i pobieram ten nasz zasiłek.

– Ach, tak. – Anthony uśmiechnął się krzywo. – Zasiłek dla „wymazanych”. Jak mogłem zapomnieć.

– Ty go nie pobierasz? – Dylan spojrzał na mężczyznę z zaskoczeniem i zatrzymał się pod kawiarnią z szyldem z czarnym kotem. – Może tutaj? Wygląda na nowe miejsce.

Mieli przejść tylko kawałek, ale od początku za bardzo się nie rozglądali, najpierw pochłonięci własnymi myślami, a później próbami podtrzymania rozmowy. Dlatego blondyn w końcu zatrzymał się pod pierwszym lokalem, jaki dostrzegł. Wieczorami robiło się coraz chłodniej, a jego cienka, powycierana kurtka, którą zakupił za grosze, nie bardzo chroniła go przed zimnem. Coraz bardziej to odczuwał, dlatego był gotowy usiąść gdziekolwiek.

– W porządku, możemy go sprawdzić. – Anthony otworzył drzwi i wszedł pierwszy do środka. – Odpowiadając na twoje wcześniejsze pytanie: pobieram. Ale to nie znaczy, że sam ten zasiłek mi się podoba.

Dylan zmarszczył brwi i wskazał stolik pod oknem, z którego mogli obserwować spacerowiczów. Nie bardzo rozumiał, czemu szatynowi nie podoba się zasiłek, który sam pobiera. W ogóle zdążył już zauważyć, że Anthony nie był łatwą w obyciu osobą. Chociaż gdy tylko o tym myślał, od razu zaczynał czuć się winny. Nie miał przecież prawa, by tak szybko go oceniać.

Lokal okazał się niewielki, ale przytulny. W środku dominowały ciemne barwy oraz stoliki z ciemnobrązowego drewna, na którym poustawiano lampy, które rzucały ciepłe światło i tworzyły intymną atmosferę. Choć aranżacja wnętrza przypadła im do gustu, to jednak w środku mogli przebierać w wolnych stolikach. Dylan niemal od razu pomyślał, że jeśli zazwyczaj mają taki ruch, to szybko zbankrutują. Ale wiadomo – nie oni pierwsi i nie ostatni, bo to był trend utrzymujący się od dawna na całym świecie. Wiele biznesów upadało i mało kto potrafił podnieść się z tego wielkiego kryzysu, jaki opanował wszystkie gospodarki. Ale niektórzy, tak jak właściciele tej kawiarni, wciąż próbowali.

– Czemu ci się nie podoba? – Blondyn nawiązał do poruszanego wcześniej tematu i otworzył kartę. Właściwie nie było go za bardzo stać na takie wyjścia, ale nie potrafił sobie odmówić. – Sam przecież mówiłeś, że go pobierasz.

– Tak, ale uważam, że takie zasiłki to tylko kropla w morzu potrzeb. I powinny być lepiej przydzielane, bo niektórych rozleniwiają. – Anthony nawet nie uniósł głowy znad karty, a jego głos pobrzmiewał znużeniem, jakby była to sprawa, którą wielokrotnie tłumaczył. – Zresztą to nie problem tylko tego zasiłku. To problem powszechny od lat. Jeszcze przed naszym zniknięciem.

Dylan uniósł lekko brwi. Może szatyn miał trochę racji, ale sam nie odważyłby się formułować takich wniosków jako beneficjent jednego z takich zasiłków. Szczególnie, gdy dzięki niemu mógł w ogóle żyć.

– Może i tak, nie wiem. Nie znam się na tym. – Wzruszył ramionami. – Ale wiem, że bez tego zasiłku miałbym problem ze zdobyciem jedzenia, więc…

Anthony spiął się nieco i dopiero teraz spojrzał na delikatną twarz blondyna. Znów trochę się zapomniał i nie pomyślał, zanim podzielił się swoim poglądem. Patrick wielokrotnie zarzucał mu krótkowzroczność i to, że nie potrafi postawić się w sytuacji osób bardziej potrzebujących. I najwyraźniej miał rację, bo znów to zrobił i choć widział uśmiech na twarzy Dylana, to jednak czuł, że jest na dobrej drodze, by go do siebie zrazić.

– Przepraszam – wydusił i znów ukrył twarz w karcie. – Czasem nie pomyślę, zanim coś powiem.

– Nic się nie stało. – Uśmiechnął się łagodnie do Anthony’ego, bo miał wrażenie, że ten jeszcze bardziej się spiął, a nie tak miało wyglądać ich spotkanie. – Wiesz już, co zamawiasz?

– Ciasto czekoladowe wygląda obiecująco. I herbata jaśminowa. A ty?

– Herbata pomarańczowa.

– Tylko tyle?

Dylan pokiwał głową z uśmiechem. Herbata nie obciążała aż tak jego portfela.

– Nie jestem głodny – zapewnił.

Chwilę później podszedł do nich kelner, a gdy złożyli zamówienie, znów zapanowała między nimi mało komfortowa cisza.

– A ty pracujesz? – zagadnął w końcu Anthony’ego.

– Nie. – Szatyn pokręcił głową. – Na razie staram się… przyzwyczaić do nowej rzeczywistości. – Skrzywił się. – Nie mam siły na myślenie o pracy.

Dylan to rozumiał, oczywiście. Przystosowanie się do tego nowego świata i odnalezienie w nim dla siebie miejsca, było trudne. On też nie bardzo sobie z tym radził, ale jednocześnie nie miał zbyt wiele czasu, by o tym myśleć. Może właśnie to był również problem Anthony’ego. Może miał za dużo czasu, by wszystko przeżywać i rozkładać na czynniki pierwsze.

– Nie chcę być wścibski, czy coś – wymamrotał i uśmiechnął się nieśmiało. – Ale jak sobie radzisz bez pracy? Miałeś jakieś odłożone pieniądze, które w cudowny sposób ocalały po twoim zniknięciu?

– Na razie mieszkam u rodziców – wyjaśnił i trochę się tym zawstydził, bo młodszy chłopak wydawał się od niego zaradniejszy. – A oszczędności przepadły, oczywiście.

– Moje też – przyznał blondyn. – Twoje trafiły do kasy miasta, czy ktoś z rodziny je zgarnął?

– Ktoś z rodziny. – Anthony od razu skrzywił się i uciekł wzrokiem w bok. – Ale nie chcę o tym rozmawiać.

– Spoko. – Dylan znów uśmiechnął się szeroko. Nie mógł napatrzeć się na przystojną twarz szatyna. Ten mężczyzna robił na nim ogromne wrażenie. – Cieszę się, że w ogóle chciałeś skoczyć na tę kawę. Ostatnim razem… cóż, nie wydawałeś się zainteresowany.

– Powiedzmy, że ktoś zmienił moje myślenie.

– W takim razie jestem mu bardzo wdzięczny… – Przygryzł dolną wargę i spuścił wzrok i zapatrzył się na blat stołu. Tak dawno z nikim nie rozmawiał, a dodatkowo Anthony bardzo go onieśmielał swoją urodą, trochę wycofaną postawą i brakiem emocji na twarzy. – To może opowiedz mi, czym zajmowałeś się przed zniknięciem. Powspominajmy trochę razem, co?

– Żeby przypomnieć sobie, co straciliśmy? – Anthony uniósł brew i uśmiechnął się krzywo.

– No… nie. – Dylan od razu poczuł się przygaszony, ale nie zamierzał tak łatwo się poddawać. – Ale za wiele nie mamy do wyboru, nie? Możemy pogadać o przyszłości, ale ta nie wygląda zbyt obiecująco. Możemy pomówić o teraźniejszości, ale dla mnie jest ona do dupy i przypuszczam, że dla ciebie podobnie. Więc zostaje nam przeszłość. Chyba że wolisz sobie posiedzieć i pomilczeć, no to spoko, ale równie dobrze mogliśmy zrobić to w moim mieszkaniu. Za darmo.

Anthony od razu spojrzał na blondyna z większym zainteresowaniem. Wyglądał, jakby przebudził się z głębokiego snu.

– Lubię bezpośredniość – wyznał i uśmiechnął się kątem ust. – Dobrze, porozmawiajmy o przeszłości. Najlepiej o czymś neutralnym. – Założył ramiona na piersi i odchylił się na krześle. – Dużo czytałeś przed zniknięciem?

Portret nieistnienia – Rozdział 1

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sat, 31 Oct 2020 23:42:00 +0000

Oficjalnie rozpoczynamy nowe opowiadanie, które tym razem będzie fanfikiem osadzonym w świecie Marvela. Jak już wcześniej wspominałam, będą spoilery, więc jeśli ktoś nie chce sobie psuć przyjemności z poznawania IV fazy MCU, to powinien przeczytać ten tekst dopiero po obejrzeniu wszystkiego, co do tej pory dała nam ta franczyza.

Opowiadanie nie jest skończone, więc nie mam pojęcia, ile mi wyjdzie rozdziałów, ale mam nadzieję, że będzie ich mniej niż przy Pęknięciach ;) Nowy rozdział będzie pojawiał się co dwa tygodnie (przynajmniej w założeniu). Gdzieś pomiędzy wcisnę ostatnie fragmenty o Carlu ;>

Ach, i bardzo dziękuję za wszystkie komentarze pod ostatnim tekstem. To najlepszy motywator!

Pozdrawiam!

___________________________________________________________________________

Dotarcie do Fairmount Park – największego parku w Filadelfii – nie było trudne, ale mogło okazać się czasochłonne, jeśli próbowało się dotrzeć do niego z końca miasta. Anthony Collins dziennie poświęcał ponad czterdzieści minut na podróż komunikacją miejską i spacer. W godzinach szczytu ten czas znacznie się wydłużał. Ostatecznie prawie każdego dnia marnował półtorej godziny na przejazd w dwie strony. Dla kogoś innego mogłoby to okazać się zniechęcające, ale on uparcie pokonywał znaną już na pamięć trasę, by dotrzeć do parku i przysiąść na ulubionej ławce. Była to obecnie jedyna stała w jego życiu i zawzięcie się tego trzymał.

Każdy dzień wydawał mu się monotonny i pozbawiony sensu. Minęły trzy miesiące, od kiedy Avengersi pokonali Thanosa i przywrócili wszechświatowi istoty, które ten wcześniej stracił przez psychopatycznego przybysza z kosmosu. Trzy miesiące, od kiedy świat Anthony’ego i wszystkich przywróconych powinien wrócić do normy. Ale jak miało się to wydarzyć, gdy rzeczywistość, do której powrócili, tak bardzo się zmieniła?

Godzinami potrafił przesiadywać we Fairmount Park i przyglądać się kamiennym płytom, na których wyryto nazwiska wszystkich „wymazanych” przez Thanosa. Wykonano je na wzór kamieni pamięci z Central Parku, które upamiętniały mieszkańców miasta, i choć nie były tak widowiskowe, ani estetyczne, Anthony nie umiał przestać się w nie wpatrywać. Przychodził prawie każdego dnia, siadał na swoim stałym miejscu i patrzył. Czasem spacerował przed nimi i przyglądał się nazwiskom, aż przystawał przy płycie, na której znajdowały się jego dane. Wielokrotnie wpatrywał się w nie, myśląc o tym, że nie jest już Anthonym Collinsem z kamiennej płyty. Tamten mężczyzna miał zaplanowaną przyszłość, pracę i narzeczonego gotowego poślubić go w każdej chwili. Anthony, który powrócił, nie miał już niczego. Pozostawało mu przesiadywanie w parku i rozpamiętywanie tego, co już nigdy nie wróci.

Zniknięcie, tak jak dla wszystkich, było dla niego szokiem. W swoim trzydziestoletnim życiu zdarzało mu się myśleć o śmierci. Obawiał się nieuleczalnych, wyniszczających chorób i niespodziewanych wypadków. Nigdy jednak nie przeszło mu przez myśl, że los może tak bardzo z niego zakpić i doprowadzić do tego, by po prostu przestał istnieć. Pstryknięcie palców jednego obcego z kosmosu doprowadziło do zniknięcia miliardów istot z całej galaktyki. Anthony miał tego pecha, by być jednym z nich. Działania Thanosa doprowadziły do tego, że mężczyzna po prostu wyparował. Teraz, trzy miesiące po powrocie, wciąż czuł się tak, jakby nie istniał. Świat, w którym przyszło mu ponownie żyć, był zupełnie inny od tego, z którego zniknął. Nie potrafił się w nim odnaleźć, nie potrafił się przystosować. I choć lubił myśleć, że jest wyjątkowy i jedyny w swym osamotnieniu, zdawał sobie sprawę z tego, że to nieprawda. Wszyscy, którzy powrócili, przeżywali to samo. Świadomość tego nie pomagała mu jednak poczuć się lepiej.

Bywały dni, gdy trudno było mu podnieść się z łóżka, opuścić pokój i stawić czoła temu, co znajdowało się poza nim, czyli rodzicom. To właśnie u nich pomieszkiwał już trzeci miesiąc i choć wiedział, że powinien się w końcu wyprowadzić, bo był przecież dorosłym człowiekiem, to jednak nie czuł się na siłach, by mieszkać samotnie. Nawet jeśli rozmowy z rodzicami były trudne, męczące i czasem naznaczone dużą dozą niezręczności, która nie powinna pojawiać się w relacjach rodzic-dziecko, to jednak cenił sobie ich obecność, nawet tę milczącą, zza ściany. Dobrze było czuć, że nie wraca się do pustego mieszkania.

Długo zastanawiał się nad terapeutą. Choć każdego dnia przyglądał się kamiennym płytą z długimi listami nazwisk, to jednak nie znał żadnego z nich. Nikt z jego rodziny, przyjaciół, czy nawet znajomych z dawnej pracy nie doświadczył tego, co on. Nie miał nikogo, z kim mógłby podzielić się swoim bólem i obawami przed przyszłością. Wiedział, że jego rodzina próbuje zrozumieć, przez co przechodzi, ale nie mogli mu pomóc. Oni już przepracowali swoją stratę, przyzwyczaili się do życia bez niego i nie mogli pojąć, jak czuł się, gdy wrócił i okazało się, że w jego dawnym życiu nie ma już dla niego miejsca. Potrzebował kogoś, kto go wysłucha i pomoże wszystko przepracować. Terapeuta był jedną z kilku opcji, ale Anthony nie był w pełni przekonany. Aż w końcu miesiąc temu wracał z parku, gdy na jednym z budynków dostrzegł plakat skierowany do „wymazanych”. Zapewne nie zwróciłby na niego uwagi, gdyby nie ogromne zdjęcie Spider-Mana, który zachęcał do przyjścia na grupową terapię. Myśl o tym, że miałby opowiadać o swoim życiu nie jednej, ale kilkunastu obcym osobom, była paraliżująca. Z drugiej strony byli to ludzie, którzy mieli podobne problemy i przeżywali to samo, co on. Ostatecznie postanowił dać temu szansę.

Na dwóch pierwszych spotkaniach niewiele mówił. Przedstawił się, w skrócie opowiedział o tym, w jakim momencie zniknął i jak wyglądał jego powrót, ale nie zagłębiał się w szczegóły. Potrzebował czasu, by otworzyć się przed innymi. Zamiast tego po prostu siedział i słuchał. Każda z historii była inna i jednocześnie bardzo podobna. Niektórzy stracili pięć lat z życia swoich dzieci. Inni – jak on – utracili wieloletnich partnerów. Nikt nie potrafił znaleźć pracy i wszyscy żyli dzięki specjalnym zasiłkom. Może nie było to zbyt pochlebne, ale Anthony czuł się nieco lepiej, gdy słyszał, że nie tylko on nie potrafi się pozbierać i ruszyć do przodu. Choć podświadomie wiedział o tym, to jednak dobrze było to usłyszeć. Nie był w tym osamotniony. Ktoś mógł go zrozumieć.

Na trzecim spotkaniu pojawił się lekko spóźniony. Wślizgnął się do sali i po cichu zajął jedno z pustych krzeseł w ostatnim rzędzie. Cieszył się, że nie zmuszano ich do siedzenia w kole, by każdy mógł obserwować każdego, jak to często pokazują w filmach. Łatwiej było patrzeć na jedną osobę, która akurat wstała, by podzielić się swoją historią. W ten sposób unikano wielu niezręczności.

Anthony nie miał pojęcia, co właściwie działo się na początku spotkania. Próbował wsłuchać się w opowieść kobiety, która przemawiała w chwili, w której się pojawił, ale jakoś nie potrafił. Widział jej zrozpaczoną minę i łzy w oczach, ale nie miał pojęcia, co je wywołało. Ostatecznie doszedł do wniosku, że nawet go to nie interesowało. To był dla niego jeden z tych cięższych dni, gdy miał problem, by w ogóle wyjść z sypialni. Sam był zaskoczony, że udało mu się zmotywować do przyjścia na spotkanie.

Zanim się zorientował, upłynęła połowa czasu. Może tkwiłby w tym zawieszeniu jeszcze dłużej, gdyby jego uwagi nie przyciągnął młody, jasnowłosy chłopak z trzeciego rzędu, który właśnie wstał i uśmiechał się nerwowo do obecnych. Anthony wcześniej go nie widział, ale bardzo szybko zrozumiał dlaczego.

– Cześć. Jestem Dylan i jestem tu nowy.

Anthony uśmiechnął się pod nosem na widok zestresowanego chłopaka. Wyglądał bardzo młodo i prawdopodobnie był najmłodszy z ich grupy. To była kolejna rzecz – poza nienaturalnie jasnymi włosami – która odróżniała go od reszty.

– Um, właściwie to nie wiem, od czego zacząć. Przyszedłem, bo myślałem, że spotkanie będzie prowadził Spider-Man.

Kilka osób zaśmiało się, co wyraźnie rozluźniło chłopaka, który teraz uśmiechał się bardziej szczerze.

– Wybacz to rozczarowanie. – Prowadzący spotkanie również wyglądał na rozbawionego i chyba wdzięcznego za tę chwilę wesołości. Trudno było przełamać ciężką atmosferę, jaka panowała w starej świetlicy. Nikomu nie było w niej do śmiechu. – Po pierwsze chciałbym powiedzieć, że cieszę się, że do nas dołączyłeś. A po drugie… Nie musisz mówić o wszystkim. Możesz zacząć od tych najprostszych, najbardziej powszednich problemów.

Dylan pokiwał energicznie głową i przez chwilę wyglądał, jakby się zastanawiał, od czego zacząć. Anthony go rozumiał. On też nie wiedział, co powiedzieć, gdy już wstał i czuł te wszystkie obce oczy wpatrzone w jego sylwetkę. To było deprymujące.

– Powszednie problemy… no dobra. To może zacznę od tego, że mam dwadzieścia lat. To znaczy miałem, przed zniknięciem. Teraz, już oficjalnie, mam dwadzieścia pięć. Wciąż trudno mi się z tym pogodzić, szczególnie gdy patrzę w lustro. – Znów się zaśmiał, ale tym razem słychać było, że to wymuszony śmiech. – Ale do sedna. Przed zniknięciem studiowałem biologię, byłem na ostatnim roku. Później zamierzałem wybrać się do szkoły weterynaryjnej. Po powrocie okazało się, że… – odchrząknął – nie mogę wrócić na studia, bo zostałem skreślony z listy studentów i władze uczelni nie mogą zachować się tak, jakby ostatnie pięć lat się nie wydarzyło. Dwa lata nauki przepadły, musiałbym zaczynać od nowa, oficjalnie jestem o pięć lat starszy i zupełnie mnie na to nie stać.

Dylan opadł z westchnieniem na swoje krzesło, a Anthony znów poczuł, że powietrze staje się ciężkie i duszne od przygnębiającego wyznania. Nie była to najgorsza historia, jaką tutaj słyszał, ale i tak miała wpływ na wszystkich obecnych. Po wcześniejszym śmiechu nie zostało już nic.

Spotkanie skończyło się piętnaście minut później. Niektórzy przy wyjściu wyglądali tak, jakby chcieli uciec jak najszybciej ze świetlicy i nigdy do niej nie wracać. Inni pozostali, by w niewielkich grupkach porozmawiać przez chwilę przy kawie i ciastkach. Anthony był jednym z nich, ale tylko dlatego, że został zatrzymany przez siedzącą przed nim kobietę, która najwyraźniej chciała się komuś wygadać, a nie miała śmiałości, by zabrać głos przed całą grupą. Mężczyzna przytakiwał i uśmiechał się współczująco, ale tak naprawdę nawet jej nie słuchał. Dopiero gdy ta postanowiła w końcu się pożegnać, uśmiechnął się szerzej i nawet poklepał ją niezdarnie po ramieniu, jakby to miało w czymś pomóc.

– Męcząca rozmowa?

Uniósł głowę znad plastikowego kubka z kawą i jego wzrok napotkał duże, niebieskie oczy. Dylan uśmiechał się do niego delikatnie, z sympatią. Miał wyraźne kości policzkowe i naprawdę ładne rysy twarzy.

– Poniekąd – odpowiedział zdawkowo, bo choć uroda chłopaka robiła na nim wrażenie, to jednak nie szukał w tym miejscu bliższych znajomości.

Blondyn pokiwał krótko głową, jakby naprawdę rozumiał sytuację, w jakiej wcześniej znalazł się Anthony, a następnie wskazał dłonią na kubek kawy.

– Dobra?

– Koszmarna. – Prychnął. – Oszczędzają na wszystkim, na czym się da. Ale ludzie i tak piją to z nerwów.

– Też jesteś zdenerwowany?

– Raczej znudzony.

Dylan uśmiechnął się, jakby wcale nie poczuł się urażony słowami Anthony’ego. Może faktycznie jego cierpki ton nie na wszystkich działał. Może był zbyt subtelny.

– Ale przynajmniej mają też ciastka. – Młodszy mężczyzna sięgnął po kruche ciastko i ugryzł. – No dobra, trochę suche, ale chociaż darmowe.

– Nie wiem, czy połamane zęby są tego warte. – Upił trochę kawy, skrzywił się i odstawił kubek na stół. Ten płyn kawopodobny był nawet gorszy, niż opisał to Dylanowi. – Będę się zbierał. Miło było poznać.

– Hej, nie wiem nawet, jak masz na imię!

Anthony zmieszał się i spojrzał na chłopaka z roztargnieniem. Było mu głupio, że nawet się nie przedstawił. Mógł być trudny w obyciu, ale jednak starał się trzymać określonych zasad i zachowywać w sposób kulturalny.

– Mój błąd, wybacz. – Wyciągnął dłoń. – Anthony Collins.

– Dylan Carter. Miło cię poznać, Anthony. – Czy mu się wydawało, czy ten chłopak przytrzymał jego dłoń dłużej, niżby wypadało? – Um… skoro kawa jest taka straszna, to może dasz się namówić na coś lepszego? W jakiejś kawiarni?

Obserwował, jak na policzkach blondyna pojawiają się różowe plamy i w pierwszej chwili nie wiedział, jak zareagować. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz ktoś go gdzieś zapraszał. A jeśli dobrze odczytywał sygnały, to mogło to być coś w rodzaju randki, a na takowej ostatni raz był naprawdę dawno temu.

Odchrząknął i odpowiedział nerwowym uśmiechem.

– Może za tydzień.

Opuścił świetlicę, czując na swoich plecach wzrok atrakcyjnego blondyna. Przeczuwał, że na następne spotkanie nie uda mu się dotrzeć.

***

Dylan przekręcił klucz w zamku i ze znaczną siłą pchnął drzwi wejściowe, które ustąpiły pod jego naporem. Ściągnął w przedpokoju buty, nie martwiąc się ich rozwiązywaniem, zrzucił granatową kurtkę i przeszedł do łazienki, żeby umyć ręce. W głowie wciąż odtwarzał swoje zachowanie w trakcie spotkania w świetlicy i robiło mu się gorąco na myśl o tym, jak bardzo zbłaźnił się na końcu. Wcale nie zamierzał zapraszać tego faceta – Anthony’ego – na kawę, ale jego język zadziałał bez udziału mózgu. Mężczyzna od początku nie wydawał się nim zainteresowany, jasno dawał mu do zrozumienia, że ich rozmowa jest zwykłą grzecznością z jego strony, a on i tak brnął, aż się wygłupił.

– Dureń – burknął do swojego odbicia w niewielkim lustrze nad umywalką i zwiesił głowę. Kosz od nieznajomego mężczyzny nie powinien być wielkim wydarzeniem w jego życiu, nie w obecnej sytuacji. Na pewno nie był to jego największy problem. A jednak kolejna porażka, tym razem w sferze uczuciowej, była dołująca.

Z westchnieniem otarł dłonie i przeszedł do głównego pomieszczenia, w którym znajdowała się kanapa, na której spał, a także niewielka część kuchenna z małą lodówką, starą kuchenką i jednokomorowym zlewozmywakiem. Rozpakował zakupy, włożył mrożoną pizzę do piekarnika i nastawił wodę na herbatę. Nie mógł powiedzieć, że spotkanie w świetlicy było nieudane. Wybranie się tam było spontanicznym pomysłem, decyzją podjętą pod wpływem chwili i choć jeszcze nie potrafił stwierdzić, czy takie mówienie o swoim życiu obcym ludziom było faktycznie pomocne, tak jednak czuł się nieco lepiej w grupie, mając świadomość, że nie tylko on znalazł się w tragicznej sytuacji. Tego dnia usłyszał kilka historii i każda z nich była straszna na swój sposób. Zastanawiał się, jaka historia kryła się za wycofanym, smutnym spojrzeniem mężczyzny, który dosyć subtelnie mu odmówił. Może, tak jak on, też stracił kogoś bliskiego?

Powrót do życia po pięciu latach nieobecności był trudny. Dylan przekonał się o tym na własnej skórze. Nie tylko stracił studia, pracę, szansę na wymarzony zawód i mieszkanie rodzinne, ale przede wszystkim stracił też matkę. Dla osoby „wymazanej”, której perspektywa nie uległa zmianie, wiadomość o śmierci rodzicielki była potężnym ciosem. Czasem sam sobie się dziwił, że udało mu się pozbierać. Gdy wracał do swojego tymczasowego mieszkania socjalnego, które otrzymał od miasta, gdy chodził po różnych knajpach i sklepach w poszukiwaniu miejsca pracy, starał się nie myśleć o swojej stracie. Wszystkie czarne myśli od razu wypierał z głowy, bo wiedział, że donikąd go to nie zaprowadzi. Gdyby naprawdę zaczął rozmyślać o tym, jak nagle stracił jedyną bliską osobę i całe swoje dotychczasowe życie, prawdopodobnie mógłby załamać się tak bardzo, że już by się z tego nie dźwignął. Dlatego nie myślał. Jadł, spał i uparcie starał się przetrwać w tym nowym, chaotycznym świecie, który niczego mu nie ułatwiał. Nie widział dla siebie żadnych perspektyw i każdy dzień zdawał się trudniejszy od poprzedniego. Ile jeszcze podań o pracę mógł złożyć, zanim skończą mu się wszystkie opcje w mieście?

Opadł na kanapę z talerzem pizzy i uruchomił starego laptopa, którego udało mu się odkupić za grosze w komisie z częściami elektronicznymi. Włączył serial z nielegalnego źródła, bo nie stać go było na Netflixa, i zapatrzył się w ekran, choć tak naprawdę niewiele widział. Przeżuwał powoli pizzę i myślał o miejscach, do których powinien się jutro udać. Często zastanawiał się nad tym, kiedy skończy się pomoc miasta, a on zostanie pozostawiony sam sobie. Gdyby nie specjalny zasiłek dla osób jak on, nawet nie miałby za co kupić jedzenia. I pewnie wciąż pomieszkiwałby w noclegowniach dla bezdomnych, jak mu się zdarzało na początku, zanim otrzymał kawalerkę, w której teraz mieszkał. Jego sytuacja materialna była bardzo trudna, a on z każdym dniem stawał się coraz bardziej zdesperowany. Domyślał się jednak, że nie tylko on znalazł się w takiej sytuacji. Z tego, co słyszał na spotkaniu w świetlicy, inni też mieli spore problemy. W jakiś okropny sposób było to pocieszające.

Im dłużej myślał o wieczorze z grupową terapią, tym bardziej przekonywał się do tego pomysłu. Potrzebował kontaktu z ludźmi i nie chodziło tylko o wymianę swoich problemów. Z bliskich mu osób miał tylko matkę, a gdy ta umarła… Zawsze był bardzo towarzyski, ale nigdy nie potrafił nawiązywać bliższych relacji, które mogłyby przerodzić się w przyjaźnie. Dawni znajomi ze studiów pewnie już o nim nie pamiętali. Nie miał nikogo, z kim mógłby porozmawiać o prozaicznych sprawach, zamienić chociaż kilka zdań na temat pogody. Czasem czuł się tak samotnie, że trudno było mu się zmobilizować do wstania z łóżka i ruszenia na miasto w poszukiwaniu pracy. A kolejne porażki nie pomagały. Może faktycznie miał szczęście, że dostrzegł ten plakat ze Spider-Manem. Może grupa równie zrozpaczonych, złamanych przez Thanosa ludzi odmieni w jakiś sposób jego życie. Może w końcu przydarzy mu się coś dobrego.

Świat według Carla – 6 – Współczesne narzędzie tortur

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sun, 18 Oct 2020 11:37:00 +0000

Kochani, na początku chciałabym podziękować wszystkim, którzy zdecydowali się zakupić "Pęknięcia". To naprawdę wiele dla mnie znaczy. Ciepło mi się na serduszku zrobiło, gdy zobaczyłam, jak duże zainteresowanie znów wzbudza ten tekst. Tak że jeszcze raz bardzo dziękuję!

Dziękuję też za wszystkie komentarze pod ostatnim fragmentem historii Carla. Zerkam na datę i wychodzi mi, że zostały jeszcze ze dwa rozdziały i to będzie koniec zabawy z Carlem. Oczywiście to nie jest linearne opowiadanie, nie ma swojego początku i końca, więc może trwać i trwać, dopóki nie skończą nam się pomysły. Na horyzoncie widać jednak opowiadanie Marvela, więc Carl musi zrobić sobie przerwę. Wydaje mi się jednak, że spodobała Wam się ta zabawa, wiec możemy do niej jeszcze powrócić :D

Dalsze informacje pod rozdziałem, a teraz zapraszam na kolejny fragment o Carlu.

Bądźcie zdrowi!

__________________________________________________________________________

– Ja nie chcę.

– Carl…

– Proszę, wracajmy. Pojedziemy do mnie, zjemy śniadanko, włączymy Netflixa i znajdziemy jakiś filmy z Hugh Grantem, żebyśmy mogli wzdychać do niego całe popołudnie. Brzmi jak plan, racja?

– Carl!

– Ale ja nie chcę, no. Zresztą, daj spokój. Co jest ważniejsze: Hugh Grant czy to?

– Oczywiście, że Hugh Grant jest ważniejszy, nie bądź idiotą! – Jenny prychnęła, najwyraźniej już zniecierpliwiona jego zachowaniem, co Carl nawet rozumiał, choć nigdy nie przyznałby tego głośno. Nie dałby jej tej satysfakcji. – Ale skoro już tu jesteśmy, to nie wyjdziemy. To był twój pomysł, pamiętasz?

– Ale już się rozmyśliłem i możemy wracać.

– Nie, nie możemy. Nie pamiętasz, jaka jest twoja najważniejsza zasada?

Carl wywrócił oczami. Oczywiście, że pamiętał swoje zasady. Sam je w końcu wymyślił.

– Najpierw badania, później ciasteczka.

– No właśnie. Więc jeśli chcesz wybrać się do klubu w najbliższym czasie i zapolować na jakiegoś przystojniaka, to grzecznie poczekasz w kolejce i później bez problemu pozwolisz im, żeby…

– Przestań! – Carl pokręcił nerwowo głową. – Nie chcę o tym słyszeć, myśleć i niepotrzebnie sobie wyobrażać. Już mi słabo.

– Och, już przestań. Takie badania nie wymagają aż takiego dramatu. Zacząłbyś się w końcu zachowywać jak mężczyzna. Pięciolatki mają więcej odwagi.

– Przypomnieć ci twoją pierwszą wizytę u ginekologa?

Jenny zarumieniła się, a on wiedział, że był to cios poniżej pasa. Nie mógł się jednak powstrzymać, z czego w niedalekiej przyszłości zapewne nie będzie dumny.

– Absurdalne porównanie – stwierdziła ostatecznie po przedłużającej się ciszy i spojrzała na zegarek. – Mogliby się pospieszyć.

Przyjaciółka nie dała się tak łatwo podpuścić i nie wdała się z nim w utarczkę słowną, która mogłaby się skończyć opuszczeniem przychodni. Za dobrze go znała, niestety.

– Wolałbym wizytę u ginekologa – wypalił, nie poddając się tak łatwo. Chciał ją sprowokować. Wszystko, byleby wrócić do bezpiecznego domu.

– Oczywiście, że byś wolał. – Dziewczyna prychnęła, zupełnie niezaskoczona jego wyznaniem. – Przecież już ustaliliśmy, że chętniej z naszej dwójki rozkładasz nogi, nie?

Carl spojrzał na przyjaciółkę z irytacją, na ten jej denerwujący uśmieszek i miał wielką ochotę na nią krzyknąć i powiedzieć jej, co myśli o tego typu komentarzach, ale tego nie zrobił. Potrzebował jej teraz u swojego boku bardziej niż kiedykolwiek. A przynajmniej tak samo, jak przy każdym wcześniejszym badaniu. Ktoś musiał trzymać go za rękę i powtarzać, że wszystko będzie dobrze. Może nie należał do najodważniejszych osób na świecie, ale każdy miewał jakieś fobie i swoje dziwactwa. Prawda?

– Patrz, teraz my!

Jenny szarpnęła go za ramię i jak przestraszonego pięciolatka zaciągnęła do gabinetu, gdzie czekała już na nich kobieta w białym fartuchu i rękawiczkach.

– Pani niech poczeka na zewnątrz.

Starsza pielęgniarka nie wyglądała groźnie, ale nie uśmiechała się, co Carl od razu wziął za zły znak. W jego głowie natychmiast pojawiło się wyobrażenie tej kobiety, która w jego przekonaniu zapewne nienawidziła swojej pracy, równie mocno nienawidziła pacjentów i nie znosiła, gdy ktoś przychodził z bliską osobą dla wsparcia. Wszystkie te myśli przewinęły się przez umysł chłopaka dosłownie w kilka sekund. Był przerażony, a gdy jego wzrok przesunął się po gabinecie i natrafił na przedmiot tortur…

– Nie! – Ni to pisk, ni jęk wyrwał się z jego gardła, gdy chwycił się ramienia przyjaciółki jak ostatniej deski ratunku. – Nie wychodź.

Jenny pokiwała głową i poklepała go po plecach z wyrozumiałym uśmiechem, choć ponad jego ramieniem wymieniła z pielęgniarką porozumiewawcze spojrzenia.

– Kolega się trochę boi – oznajmiła, co było chyba niedopowiedzeniem roku. – Wolałabym z nim zostać, sama pani rozumie.

Starsza kobieta wydała z siebie znużone westchnienie. Ostatecznie to nie był jej pierwszy przerażony pacjent.

– Niech będzie – mruknęła i wskazała fotel. – Pan siada. Lewa ręka na podłokietnik i podwijamy rękaw.

Carl spełnił polecenie bez słowa, ale cały aż się trząsł. Z drugiej strony fotela kucnęła Jenny i ściskała jego prawą dłoń, żeby dodać mu otuchy. Niewiele mu to pomagało.

Zacisnął powieki i cały się napiął, gdy poczuł dotyk na swoim przedramieniu.

– Boli! – jęknął.

– Jeszcze nawet nie dotknęła cię igła… – Jenny brzmiała tak, jakby była rozbawiona, co dodatkowo zdenerwowało Carla. Jak ona mogła się śmiać z jego nieszczęścia? Co z niej za przyjaciółka?

– Nie wypowiadaj tego słowa! – ostrzegł i musiał przyznać, że Jenny tak go rozproszyła, iż dopiero po chwili poczuł ból w lewej ręce. Natychmiast otworzył oczy i akurat dostrzegł moment, w którym pielęgniarka odsuwała strzykawkę napełniona jego krwią, by następnie przyłożyć do rany nasączony wacik. Ale to wystarczyło – krótki widok czerwonej cieczy i Carlowi pociemniało przed oczami. Nie zdążył wydusić nawet słowa, zanim osunął się na fotelu, nieprzytomny.

– No nie, znowu. – Jenny spojrzała bezradnie na przyjaciela, a następnie przeniosła zrezygnowany wzrok na zaskoczoną pielęgniarkę. – To już trzeci raz w tym roku. Uwierzy pani?

___________________

Pytaliście o możliwość powtórzenia propozycji, więc pomyślałam, że możemy "powtórzyć" głosowanie. Już nie dodaję własnej propozycji, żeby nie mnożyć tych opcji. Dlatego następny fragment:

a) Carl na wycieczce

b) Carl i napad

Świat według Carla – 5 – Książę z bajki

noreply@blogger.com (rehab-e) — Tue, 29 Sep 2020 01:32:00 +0000

Chciałabym podziękować za wszystkie komentarze i Waszą cierpliwość! Wracam po dłuższej przerwie, więc mam nadzieję, że jakoś bardzo nie wypadłam z tego carlowego świata... A ff z Marvela się pisze :D

Pozdrawiam!

________________________________________________________________________

Siedzenie w pracy potrafiło być bardzo nużące. Carl wielokrotnie się o tym przekonał w swojej niespełna rocznej karierze sprzedawcy. Był jednak już na tyle doświadczonym pracownikiem, że potrafił dokładnie określić, w jakie dni spodziewano się największego utargu, które promocje zawsze przyciągały klientów i w jakich godzinach pojawiały się największe tłumy. Poranki zdecydowanie nie należały do obleganych i pracownicy butiku zwykle kręcili się bez celu, ciągle poprawiając wywieszone ubrania, przebierając manekiny i pijąc duże ilości kawy, które pozwalały im nie zasnąć za kontuarem. Podobnie było w piątkowy, deszczowy poranek, który nikogo nie nastrajał do entuzjastycznego podjęcia pracy. Carl ze znużeniem przeglądał posty na Instagramie, podczas gdy jasnowłosa Suzie poprawiała ubrania na wieszakach. Ich kierowniczka natomiast siedziała na zapleczu i, jak przypuszczali, wymieniała wiadomości ze swoim kochankiem. To właśnie w ten ponury, zupełnie zwyczajny dzień Carl ujrzał – jak później o tym opowiadał – mężczyznę ze swoich marzeń.

Klient wszedł do butiku jak wszyscy inni klienci. Nie towarzyszyły temu żadne niezwykłe wydarzenia, anielski chór, błyskawice, czy latające amorki, jak wyobrażał to sobie Carl. Pierwszym, co przykuło uwagę sprzedawców, była jego samotna sylwetka. Profil butiku był dosyć jednoznaczny, gdyż sprzedawano w nim drogie ubrania dla zamożnych kobiet. Mężczyźni zwykle towarzyszyli swoim wybrankom, ale sami nie mieli czego szukać w tego typu sklepie. Samotny facet w takim miejscu to był rzadki widok. Może właśnie dlatego Suzie się nim zainteresowała, ale zanim zdążyła zrobić więcej niż dwa kroki w stronę klienta, Carl już był przy niej i chwytał ją za ramię.

– Ja się nim zajmę! – pisnął, osiągając wyjątkową nawet jak na siebie skalę głosu. Aż odchrząknął i spojrzał trochę spokojniej na koleżankę. – To znaczy… ja go… um, obsłużę.

Nie czekał na reakcję dziewczyny. Wziął głęboki wdech i ruszył w stronę wyraźnie zagubionego mężczyzny, który przeglądał spódnice wiszące blisko wejścia. Gdyby Carl mógł, zapewne jeszcze przejrzałby się w lustrze i poprawił włosy, ale nie miał na to czasu, więc z nerwowym uśmiechem na ustach zbliżył się do klienta i wydukał:

– D-dzień dobry. W czym mogę pomóc?

Nie potrafił przestać się na niego gapić. Idealnie skrojony garnitur nie robił na nim wrażenia, ale ciało kryjące się pod nim już tak. W wyobraźni Carl widział dokładnie, jak ściąga z niego tę marynarkę, rozpina koszulę i spogląda na zapewne idealnie wyrzeźbiony brzuch. Prawie się oblizał na tę myśl, ale do porządku przywołał go głos mężczyzny.

– Potrzebuję sukienki dla żony. Coś szykownego, niespotykanego. Jak pan widzi – kompletnie się na tym nie znam. – Zaśmiał się. – Dlatego każda pomoc się przyda.

Carl uśmiechnął się z roztargnieniem i przeszedł w stronę wieszaków z sukniami. Nieznajomy wydawał się całkiem wyluzowany i nie patrzył na niego ze słabo skrywaną niechęcią, jak to się często zdarzało w przypadku innych klientów odwiedzających butik. To była przyjemna odmiana.

– Jakaś konkretna okazja?

Twarz mężczyzny była dla Carla aż nieprawdopodobnie atrakcyjna, jak nie z tego świata. Ciemne, lekko potargane włosy opadały miękko na skronie i czoło mężczyzny, nienaturalnie niebieskie oczy patrzyły uważnie, ale otwarcie, bez zachowawczości typowej dla klientów tego sklepu. A jego kości policzkowe… Prawdopodobnie mógłby napisać o nich poemat. Białe światło z lamp zawieszonych w lokalu tylko je uwydatniało, a niewielki, zapewne dwudniowy zarost, dodatkowo je podkreślał. Był nim oczarowany tak bardzo, że obawiał się, iż w każdej chwili może zacząć się ślinić.

– Bez okazji.

Zamrugał, wyrwany ze swoich marzeń. Trudno było skupić się na pracy, gdy obok stał facet jak z mokrego snu. Carl już zaczął się zastanawiać, jak wielkie były szanse, by mógł spotkać go w gejowskim klubie. W pamięci wciąż miał jedną z klientek i jej narzeczonego, który okazał się zdradziecką, ukrytą w szafie świnią. Ale czy w tym przypadku też chciałby tego samego?

– To może łatwiej byłoby przyjść z żoną? Bez znajomości jej gustu trudno będzie nam coś wybrać…

– To ma być niespodzianka. – Mężczyzna oślepił go swoim śnieżnobiałym uśmiechem jak z reklamy pasty do zębów, aż znów musiał zamrugać. Jeszcze chwila i ten pomyśli, że ma problem z oczami. – Podarunek bez szczególnej okazji. Żeby sprawić jej przyjemność.

– To miłe – skomentował, a w środku aż się cały rozpływał. Facet nie tylko idealny na zewnątrz, ale też w środku! On też chciałby dostawać prezenty bez okazji… – W takim razie musi mi pan powiedzieć coś więcej, żebyśmy wybrali idealną suknię. Rozmiar, ulubione kolory, włosy, oczy…?

Mężczyzna rozpoczął opowieść o żonie, a on przeglądał kolejne stroje, myślami będąc w swoim świecie. W jego umyśle rozgrywały się przeróżne sceny i żadna z nich nie uwzględniała żony klienta. Widział siebie w nowoczesnej willi z przeszklonym patio i dużym ogrodem, gdy z książką w dłoni wyczekuje swojego księcia w garniturze Armaniego. Ten patrzy na niego, jakby był najpiękniejszym stworzeniem na świecie i rozpieszcza go na milion sposobów, których wymyślenie przerastało nawet tak bogatą wyobraźnię, jak ta posiadana przez Carla.

– Moja żona nie lubi różu.

– S-słucham? – Carl spojrzał z niezrozumieniem na klienta, a następnie przeniósł wzrok na trzymaną przez siebie sukienkę, którą nieświadomie zdjął z wieszaka. – Och, przepraszam. Po prostu… trochę kręci mi się w głowie.

– Źle się pan czuje?

– Tak, ja… Ojej.

Zachwiał się i byłby upadł, gdyby nie silne ramię mężczyzny, które chwyciło go w pasie. Asekuracyjnie oparł się dłonią o jego bark i jeśli przy okazji przesunął palcami po jego szyi, to był to jedynie przypadek.

– Przepraszam – wydusił, wciąż opierając się o klienta.

– Nic się nie stało. – Mężczyzna brzmiał na szczerze zaniepokojonego. – Pomogę panu dojść do kanapy. Może wystarczy chwila odpoczynku i poczuje się pan lepiej…

– Wystarczy Carl. – Uśmiechnął się słabo i dał się poprowadzić do wspomnianego mebla, który znajdował się przed ścianą z butami. Opadł na nią bezwładnie, z żalem żegnając to silne, gorące ciało, które przed chwilą z taką siłą go podtrzymywało. Aż mu się duszno od tego zrobiło.

– W porządku, Carl. – Klient wyglądał na nieco skrępowanego, ale kucnął przy kanapie i spojrzał na niego uważnie. – Potrzebujesz czegoś?

Na to pytanie chłopak znalazł wiele odpowiedzi i części z nich daleko było do przyzwoitości, ale zanim zdążył odpowiedzieć, pojawiła się przy nich Suzie, przynosząc szklankę wody. Carl już zdążył zapomnieć, że nie był sam na zmianie. Aż miał ochotę jęknąć z żalu, gdy na widok dziewczyny klient wstał i odsunął się od kanapy.

– Carl, wszystko dobrze? – Brzmiała na naprawdę przestraszoną, co tylko go zirytowało.

Zazgrzytał zębami i przyjął szklankę z wodą. Napił się i znów spojrzał na swojego księcia, który wyglądał, jakby nie wiedział, co ze sobą zrobić.

– Tylko zakręciło mi się w głowie – mruknął i uśmiechnął się wdzięcznie do mężczyzny. – Gdyby nie pan, zapewne nabawiłbym się kilku siniaków. Dziękuję.

– To nic takiego. – Klient odchrząknął i wsunął dłonie w kieszenie spodni. – Widzę, że jesteś już w dobrych rękach, więc po prostu wybiorę coś innym razem…

– Ależ nie, proszę zaczekać! – Aż się wyprostował. – Pewnie zaraz mi przejdzie i od razu z przyjemnością panu pomogę…

– Ja panu pomogę. – Jego nerwową paplaninę niespodziewanie przerwał głos Becky. – W końcu nie możemy pozwolić, żeby nasz ulubiony pracownik znowu zasłabł. – Kobieta spojrzała na niego z uniesioną brwią, a następnie zwróciła się do drugiej pracownicy. – Suzie, zajmij się nim. A pana zapraszam za mną. Czego pan tak dokładnie…

Carl ze skrywaną złością obserwował, jak Becky oprowadza mężczyznę po sklepie i pomaga mu nie tylko w zakupie sukienki, ale też w skompletowaniu całego stroju. Mógł tylko bezradnym, szczenięcym wzrokiem obserwować ich interakcje i żałować, że to nie on jest na jej miejscu. Gdyby tylko pozwoliła mu zająć się tym klientem…

Pół godziny później przystojny mężczyzna zniknął za drzwiami butiku, odprowadzony tęsknym spojrzeniem Carla, a Becky podeszła do kanapy i spojrzała na niego wyczekująco.

– No co? – burknął w końcu, bo właściwie nie wiedział, czego od niego chciała. Wolałby jeszcze przez chwilę samotnie posiedzieć i pomarzyć o niezwykłym kliencie.

– Mdleć ci się zachciało, co? – prychnęła. – Pewnie z wrażenia?

Carl poruszył się nerwowo na kanapie i odchrząknął.

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Może on to łyknął, ale ja na pewno nie. Weź się lepiej do roboty, bo ostatnio za bardzo testujesz moją cierpliwość.

– Ale… – jęknął. – On był jak książę…

Becky ostentacyjnie popukała się palcem w czoło.

– Ten twój książę przez prawie godzinę wciskał mi kit, że kupuje prezent żonie, a na palcu nawet nie miał obrączki. Pewnie od razu po wyjściu pojechał do kochanki, a żona myśli, że jest w pracy.

Carl wywrócił oczami. I że to niby on miał bujną wyobraźnię?

– Nie wszyscy są tacy źli, jak ci się wydaje – burknął. – Brak obrączki można inaczej wyjaśnić, ale oczywiście ty zawsze zakładasz najgorsze.

– A ty zawsze grasz naiwniaka. Zamiast czekać na księcia z bajki, lepiej weź się do pracy, księżniczko. Czynsz sam się nie zapłaci.

Carl opadł całym ciałem na kanapę i jęknął. A mogło być tak pięknie…

___________________

Następny post:

a) Carl na wycieczce

b) Carl i pobieranie krwi

c) Carl i napad

"Pęknięcia" na Bucketbook

noreply@blogger.com (rehab-e) — Tue, 01 Sep 2020 18:58:00 +0000

Kochani,

dziś szybkie info. Bardzo cieszę się, że mogę Was oficjalnie poinformować, iż mój tekst pojawił się w sklepie Bucketbook. "Pęknięcia" przeszły dokładną korektę językową i merytoryczną, a do tego pojawił się bonusowy tekst, w którym opisałam swoje wyobrażenie przyszłości Blake'a i Jacques'a. Oczywiście nie ma on wpływu na otwarte zakończenie tego opowiadania, ale gdybyście chcieli poczytać o tym, co jeszcze dla nich wymyśliłam, to zapraszam tutaj: Pęknięcia. Dodatkowa informacja: bonus nigdy nie pojawi się na blogu i znajdziecie go tylko w komplecie z całym opowiadaniem na Bucketbook :D

Żeby nie było żadnych wątpliwości - "Pęknięcia" nie znikną z tego bloga. Nie chcę nikomu odbierać możliwości przeczytania go. Zakup mojego opowiadania przez Was to tylko przejaw Waszej dobrej woli i niewielka pomoc finansowa dla mnie.

Mam nadzieję, że to nie będzie jedyny tekst mojego autorstwa, który pojawi się na Bucketbook :D

A gdybyście chcieli dodać "Pęknięcia" do swojej biblioteczki na LC, to tutaj: LC

Pozdrawiam!

Świat według Carla – 4 – Zostawmy to historykom

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sat, 15 Aug 2020 19:58:00 +0000

Dziękuję za komentarze i wszystkie propozycje! Jedna z nich zainspirowała mnie do tego, by na chwilę odwrócić naszą rzeczywistość ;)
Nie chciałabym też, by inne się zmarnowały, więc będziecie mogli między nimi wybrać przyszłe tematy :D
Trzymajcie się!
__________________________________________________________________________

Carl nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, jak to się wydarzyło. Gdy próbował sięgać w głąb swojej pamięci, by przypomnieć sobie, co robił chwilę wcześniej, dostrzegał jedynie pustkę. Była to przerażająca myśl, której wolał nie zgłębiać, bo najpierw musiał poradzić sobie z teraźniejszością, a ta była co najmniej dziwaczna. Z jakiegoś powodu stał w bardzo długiej kolejce do supermarketu, przed sobą miał pusty wózek, a na jego twarzy znajdowała się bawełniana maseczka, chociaż do tej pory nie wiedział nawet, że takową posiada.

Ludzie przed nim wyglądali na zniecierpliwionych, ale nikt nie opuścił kolejki. Wszyscy zdawali się zdeterminowani, by dostać się do wnętrza marketu i zdobyć to, po co przyszli. A to najwyraźniej nie było takie łatwe, bo z tego, co Carl widział ze swojego miejsca, przy głównym wejściu stał ochroniarz i wpuszczał ludzi do środka w tylko sobie znanym schemacie.

Nie chciał panikować, oczywiście. Widział już takie sceny w telewizji, gdy zbliżał się jakiś wielki huragan i ludzie szykowali się jak na wojnę. A może to faktycznie była wojna? Może Korea w końcu nie wytrzymała i postanowiła wykorzystać swój potencjał atomowy? Albo Trump za bardzo wkurzył Irańczyków? Cokolwiek to było – czuł się coraz bardziej zaniepokojony. A jeszcze bardziej niepokoiło go to, że nie pamiętał, jak w tej kolejce się znalazł.

– …zamkną… i zabraknie...

Zmarszczył nos i przesunął się bardziej w bok, by lepiej usłyszeć rozmowę dwóch kobiet z przodu, które wyglądały na zdenerwowane.

– W telewizji mówili, że jak tych zarażonych przybędzie, to zaczną zamykać całe stany…

– Stany to jeszcze! Ale jak zaczną zamykać miasta?! Wszędzie takie kolejki, że nic nie można dostać.

– Niby mówią, że niczego nie zabraknie i żeby nie kupować na zapas, ale jak tu tego nie robić, gdy w sklepach już nie ma połowy produktów?

– No właśnie! Nie chcesz tu stać, ale musisz! Co za czasy, co za czasy… Tylko patrzeć, aż wszyscy pracę potracimy! Mój zakład już zamknęli.

Carl wziął głęboki wdech i pokręcił głową. Jacy zarażeni? Jakie zamykanie stanów i miast? Co się działo? I czemu niczego nie pamiętał?

– Przepraszam… – Odchrząknął i obrócił się, by spojrzeć na mężczyznę w średnim wieku, który stał za nim. – Czemu my tutaj stoimy?

Nieznajomy spojrzał na niego, jakby wyrosła mu druga głowa.

– Czemu my tutaj stoimy? – powtórzył. – Nie wiesz pan, po co się chodzi do sklepu?

Carl czuł pod maseczką, że jego policzki nabrały kolorów, ale na szczęście nie było to widoczne. Było mu wstyd, że zadał tak idiotyczne pytanie, ale przecież musiał jakoś dowiedzieć się, co tak naprawdę robi w tej kolejce.

– Wiem – wydusił. – Ale czemu są takie kolejki?

– Pandemia jest, a pan się głupio pytasz…

– Pandemia… – powtórzył słabo i szybko obrócił się, bo wydawało mu się, że całkowicie wyczerpał cierpliwość mężczyzny.

To nie mogła być prawda. Przecież jeszcze wczoraj normalnie był w pracy, nie nosił głupiej maseczki i nigdzie nie słyszał o żadnej pandemii. Może nie śledził codziennie informacji o tym, co dzieje się na świecie, ale jednak miał internet i różne konta społecznościowe. Jeśli telewizja nie powiedziałaby mu o rzekomej pandemii, to na pewno Facebook by to zrobił.

– Nie, to nie ma sensu… – wymamrotał sam do siebie i na oczach zaskoczonych oczekujących opuścił kolejkę. Wózek zostawił w odpowiednim miejscu i ruszył w stronę przystanka autobusowego. Na pewno nie było potrzeby, by stać w kilometrowej kolejce do supermarketu. Musiało istnieć jakieś logiczne wytłumaczenie. Przecież pandemia nie mogła pojawić się z dnia na dzień. A on pamiętałby, gdyby coś takiego miało miejsce.

Wciąż myślał, co powiedziała jednak z kobiet, które podsłuchał. Jeśli zamknęli jej pracę, to najprostszym sposobem na otrzymanie odpowiedzi było wybranie się pod sklep, w którym pracował. Jakoś nie przeszło mu przez myśl, że mógłby po prostu wejść w internet i poczytać o tym, co się dzieje. Był zbyt zszokowany i rozkojarzony, by racjonalnie myśleć.

Autobusy też nie wyglądały tak, jak pamiętał. Część pojazdu od strony kierowcy była wydzielona, a część miejsc oznakowana jako zajęte. Wszyscy też – tak jak on – mieli maseczki, a co kilka przystanków słychać było komunikat dotyczący epidemii. Carl czuł się jak bohater jakiegoś filmu katastroficznego. Przecież to nie mogło być jego życie. Może urodził się w wieku XX, ale był już 2020 rok i z pewnością nie był to czas na epidemie jak w średniowieczu.

Gdy opuścił autobus i ruszył w dół ulicy, przy której znajdował się jego sklep, czuł coraz większy niepokój. Wszystkie butiki i zakłady fryzjerskie, które mijał, wydawały się zamknięte. Cisza, która go otaczała, była przerażająca. Carl przyzwyczaił się do tłumów i wrzawy na tej ulicy. Wielokrotnie narzekał na brak spokoju. A teraz… nic.

Zaledwie pięć minut zajęło mu dotarcie pod butik, w którym pracował. Od razu powitały go zgaszone światła, zatrzaśnięte drzwi i informacja, że z powodu epidemii sklep pozostaje zamknięty do odwołania. To nie mogła być prawda.

Carl rozejrzał się po opuszczonej ulicy i ogarnęła go rozpacz. Jak mógł zapomnieć o tak istotnych wydarzeniach? Złapał się za głowę i potrząsnął nią gwałtownie.

– Nie. To nie może być prawda… Nieeee!

Obudził się z krzykiem, cały zlany potem. Automatycznie sięgnął do twarzy, jakby szukał na niej bawełnianej maseczki, a kiedy jej nie znalazł, zaśmiał się histerycznie. To był tylko sen. To musiał być tylko sen.

Pospiesznie wygrzebał się z plątaniny koców i odnalazł telefon na szafce. Szybkie sprawdzenie wujka Google i żadnej informacji o pandemii. To mu jednak nie wystarczyło. Musiał się upewnić. Wszedł w listę kontaktów i wybrał numer Becky. Odczekał dłuższą chwilę, zanim odebrała.

– Carl? – Usłyszał w słuchawce jej zaspany głos. – Co się… – Odchrząknęła. – Czego chcesz?

– Idę jutro do pracy, tak? – zapytał gorączkowo, zupełnie nie zwróciwszy uwagi na stan kobiety.

– Co… Oczywiście, że idzie… Carl, czy ciebie pojebało?! – Aż podskoczył, gdy dotarł do niego jej wrzask. – Jest trzecia w nocy! – Mógł usłyszeć, jak bierze głęboki, uspokajający wdech. – Schlałeś się, tak? Schlałeś się i myślisz, że jutro nie przyjdziesz do pracy…

– Nie, oczywiście, że nie! – Pokręcił głową, jakby Becky mogła go zobaczyć. – Po prostu chciałem się upewnić, że butik jest jutro otwarty.

– A dlaczego miałby… Zresztą, nieważne. Nie dzwoń już do mnie, Carl. I przestań ćpać!

Carl zamrugał i powoli odłożył komórkę, w której wciąż widniała informacja o rozłączonym połączeniu. A potem na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Pandemia, maseczki, puste ulice, kilometrowe kolejki do sklepów – to był tylko koszmar. Mógł odetchnąć z ulgą, położyć się, zasnąć z poczuciem, że wszystko jest w jak najlepszym porządku, a epidemie zostawić historykom.

____________________________________
Następny fragment:
a) Carl na basenie
b) Carl i przystojny biznesmen

Świat według Carla – 3 – Dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane...

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sat, 01 Aug 2020 15:42:00 +0000

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze!
_____________________________________________________________________

To nie był pomysł Carla. On nigdy z własnej woli nie zapisałby się na zajęcia, które wymagały od niego sportowego ubrania i zwiastowały zmęczenie oraz nieprzyjemnie spocone ciało. I chociaż w rezultacie nauka samoobrony mogła okazać się przydatna (szczególnie gdy wracał nocami do domu), to i tak sam nie wybrałby tego zajęcia jako sposobu na spędzenie wolnego czasu. Dał się jednak namówić przyjaciółce, która od miesiąca nieustannie opowiadała o tym, jak bardzo chciałaby się nauczyć kilku chwytów i jak bardzo nie chce robić tego sama. Carl w końcu się nad nią zlitował (trochę dla swojego świętego spokoju) i zapisał się z nią na zajęcia. Nie wiedział jednak, jak wielką katastrofą się to okaże.

Jenny nie przyszła. Umówili się pod siłownią, w której miały odbywać się zajęcia i choć to Carl był tym, który zawsze się spóźnia, to jednak tym razem pojawił się pierwszy. Czekał i czekał, a ludzie mijający go w drodze do siłowni, patrzyli na niego, jakby nie potrafili zrozumieć, czego on może szukać w tej okolicy. Tylko wiadomość od Jenny powstrzymała go przed pokazaniem języka łysemu osiłkowi, który zezował na niego nieprzyjemnie. Ale nawet potencjalna kłótnia z homofobicznym użytkownikiem siłowni wydawała się Carlowi lepsza od tego, co wyczytał w wiadomości. Jego przyjaciółka, dla której tak bardzo się poświęcił, utknęła w korku w środku miasta, bo ktoś wpadł pod tramwaj. A on miał przez to cierpieć w samotności.

Nie musiał tam iść, oczywiście. Nikt go do tego nie zmuszał. Ale Carl był człowiekiem, który korzystał z tego, za co zapłacił. Nie lubił marnować pieniędzy. Dlatego kilka razy przeklął w myślach przyjaciółkę i niespodziewany korek, a następnie zadarł wysoko głowę i wkroczył do paszczy lwa.

Zajęcia odbywały się na drugim piętrze i zanim tam dotarł, już zrobiło mu się gorąco. Musiał jeszcze przebrać się w dresy, co zajęło mu chwilę, więc kiedy wszedł na odpowiednią salę, zajęcia już trwały.

– Przepraszam za spóźnienie – wymamrotał i przystanął z tyłu. Od razu spostrzegł, że był jedynym chłopakiem w grupie. Zajęcia też prowadziła kobieta, choć to akurat na początku Carl uznał za coś dobrego.

– I pojawił się nasz rodzynek! Właśnie jesteśmy w trakcie rozgrzewki, zapraszamy! Mam na imię Cynthia i mam nadzieję, że nauczę cię kilku przydatnych chwytów.

Uśmiechnął się trochę nerwowo i kiwnął głową. Kobieta miała na sobie krótkie spodenki i sportowy top, który uwydatniał jej mięśnie brzucha. Ramiona też miała wyrzeźbione i wyglądała całkiem… groźnie. Robiła wrażenie.

Rozgrzewka nie okazała się traumatycznym doświadczeniem, nawet jeśli niektóre pozycje były dla Carla nieosiągalne, a niektóre mięśnie czuł zdecydowanie bardziej, niż powinien. Znacznie gorzej zaczęło robić się w chwili, w której mieli przejść do pierwszego chwytu. Okazało się, że jego płeć i różowe spodnie dresowe z błyszczącymi wstawkami przykuwają uwagę. I choć zwykle mu to nie przeszkadzało, tak teraz najchętniej przebrałby się w coś szarego albo pożyczył pelerynę niewidkę od Pottera.

– Zaczniemy od prostego przerzutu. Potrzebuję ochotniczkę lub… ochotnika. – Gdy wzrok trenerki zatrzymał się na nim, aż nie wiedział, jak zareagować.

– Nie zgłaszałem się. – Pokręcił głową. – Śmiało, możecie się zgłaszać. – Uśmiechnął się nerwowo. – Ktokolwiek? Proszę…

– Spóźnialscy sami się zgłaszają. – Wzruszyła ramionami. – Nie ma się czego bać. Obiecuję, że nie gryzę.

Nie było sensu robić niepotrzebnego zamieszania. I tak niektóre uczestniczki zerkały na niego, jakby nie rozumiały, co robi na tych zajęciach. Nie były w tym osamotnione, bo on też już nie potrafił sobie przypomnieć, dlaczego się na to zgodził i czemu przyszedł bez Jenny.

Z niechęcią przeszedł na przód sali. Czuł się dosyć idiotycznie, bo zupełnie nie wiedział, czego Cynthia będzie od niego wymagała. Podejrzewał jednak, że może go to zaboleć, a reszta grupy będzie się temu przyglądać.

– Zaczniemy od prostego przerzutu. Najpierw chwytamy w ten sposób – Carl poczuł dłoń na swoim przedramieniu – a nogą tworzymy blokadę w ten sposób i przerzucamy napastnika przez biodro. Chwyt pod odpowiednim kontem sprawi, że nasz kręgosłup nawet tego nie odczuje. O tak.

Nie zdążył nawet pisnąć, zanim wylądował tyłkiem na materacu.

– Cholera – jęknął.

– No już, szybko, wstawaj. Jeszcze raz.

– C-co? – wymamrotał i z trudem się podniósł. Miał bardzo niski próg bólu, więc mimo materaca, i tak boleśnie odczuł upadek. Od myśli o tym, że ma to powtórzyć, robiło mu się słabo.

Ostatecznie na tyłku wylądował jeszcze kilka razy, aż w końcu Cynthia uznała, że wystarczy demonstracji i teraz mogą przejść do ćwiczeń. Carl nie miał już ochoty na żadne ćwiczenia i najchętniej wróciłby do domu, gdzie obłożyłby obolałe pośladki mrożonym groszkiem. Wszystko wskazywało jednak na to, że to nie miał być koniec jego cierpień. Prowadząca zajęcia najwyraźniej wytypowała go na swoją ofiarę, a on nie potrafił się temu przeciwstawić.

– Ty będziesz ćwiczył ze mną. – Usłyszał i spojrzał na prowadzącą zajęcia z wyraźnym cierpieniem w oczach. Czemu ta kobieta nie mogła się nad nim zlitować? – Teraz spróbuj złapać mnie w ten sposób i przerzucić. No dalej, złotko. Chyba nie boisz się dotknąć kobiety, co?

Carl skrzywił się, jakby zjadł cytrynę, ale postanowił spróbować. Może mógł trafić na gorszego prowadzącego, ale ta kobieta też nie należała do najprzyjemniejszych. I nie miała litości. Oczywiście szybko okazało się, że nie ma talentu do wykonywania prezentowanych chwytów. Nie potrafił odpowiednio jej złapać, a kiedy w końcu udało mu się rzucić ją na materac, usłyszał, jak coś strzeliło mu w plecach. Mocno.

– No dobrze, a teraz przejdziemy do symulowanego ataku! Jedna osoba markuje atak, a druga wykorzystuje wyuczony chwyt do obrony. O tak. – Spojrzała na Carla wyczekująco, jakby spodziewała się po nim jakiejś reakcji. – No już, zaatakuj mnie.

Carl zamrugał, jakby się przesłyszał.

– Co?

– Zaatakuj mnie.

– Ale… Jak? Mam cię… uderzyć?

Gdy Cynthia kiwnęła głową, Carl wziął głęboki wdech i machnął nieporadnie ręką, jakby próbował uderzyć kobietę. Nie czuł się jednak dobrze z myślą o „biciu kobiet”, nawet jeśli było to udawane, więc ostatecznie jego zamach był słaby i nie przypominał prawdziwego ataku. Po minie prowadzącej uznał, że nie spisał się zbyt dobrze, a śmiech z tyłu sali tylko potwierdził jego przypuszczenia.

– To było żenujące. – Cynthia westchnęła i pokręciła głową. – Zrobimy to inaczej. Ja zamarkuje atak, a ty spróbujesz się obronić. – Przeniosła wzrok na grupę kobiet. – A później wszystkie powtórzycie to ze swoimi partnerkami!

Carl nie był przekonany do tego pomysłu, ale ostatecznie mógł spróbować. I tak bardzo szybko stał się obiektem żartów całej grupy, więc co jeszcze mogło pójść nie tak?

Gdy później o tym myślał, nie potrafił powiedzieć, jak to się wydarzyło. Cynthia faktycznie zamarkowała atak, a on zadziałał odruchowo, ale zupełnie nie w taki sposób, w jaki powinien. Nie wykonał wcześniejszego chwytu, a odpowiedział podobnym atakiem i w jakiś sposób jego łokieć spotkał się z twarzą kobiety. Usłyszał jedynie, jak ta gwałtownie wciąga powietrze, a któraś z uczestniczek krzyczy.

– O cholera! – Odsunął się pospiesznie i z przerażeniem spojrzał na twarz prowadzącej. – Jezu, przepraszam! Naprawdę nie chciałem! Czasem jestem taką sierotą, że nie potrafię skoordynować własnych ruch… O Boże, ty krwawisz!

Tylko on mógł znokautować prowadzącą kurs samoobrony. I to na pierwszych zajęciach.

Zrobiło się zamieszanie, któraś z kobiet pobiegła do łazienki po ręczniki papierowe, inna pomogła Cynthii usiąść. A on stał tam i nie wiedział, jak się zachować. Aż poczerwieniał na twarzy ze wstydu.

Gdy Cynthia doszła do siebie, spojrzała na niego z taką złością w oczach, że aż się przestraszył.

– Nie chcę cię tu więcej widzieć, jasne?! – wycedziła, a jej spojrzenie wiele mówiło o tym, czego Carl może doświadczyć, jeśli jednak postanowi ponownie pojawić się na tych zajęciach. – Ani na moich lekcjach, ani w tej siłowni. Już dawno nie widziałam kogoś tak nierozgarniętego, nieuważnego i niebezpiecznego…! Jeśli…

– Dobra, dobra, załapałem – przerwał jej i uniósł dłonie w geście poddania. – Nigdy więcej. Certyfikat z obrony nie jest mi pisany, w porządku.

Zawstydzony i obolały odwrócił się i szybkim krokiem opuścił salę. Ostatecznie nikt nie mógł mu zarzucić, że nie potrafi się bronić. I nie potrzebował do tego żadnych wymyślnych chwytów ani specjalnych certyfikatów. Był gotowy na wszystko.

_________________________
Tym razem czekam na Wasze pomysły i propozycje. Gdzie lub z kim widzielibyście Carla? W jakiej sytuacji? Wybiorę jeden z Waszych pomysłów i spróbuję stworzyć do niego historię. Wszystko w Waszych rękach! :D

Świat według Carla – 2 – Nieszczęścia chodzą parami

noreply@blogger.com (rehab-e) — Thu, 23 Jul 2020 15:28:00 +0000

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze i cieszę się, że zabawa przypadła Wam do gustu. Wygrała opcja "a", więc zapraszam do czytania o spotkaniu Carla z czarnym kotem :D A jeśli nie chcecie stracić tygodnia na bezsensowny, ale przezabawny serial, to nie oglądajcie "Dynastii" xD
Pozdrawiam!
_________________________________________________________________________

Nocne powroty z klubu nie należały do ulubionych momentów w życiu Carla, ale oszczędność na taksówkach zawsze popłacała. Szczególnie gdy jego mieszkanie znajdowało się tylko trzy przecznice od miejsca, w którym akurat bawił się ze znajomymi. Dlatego, gdy szedł ciemną uliczką, gdzie słyszał jedynie swój przyspieszony oddech, powtarzał sobie w myślach, że za kilka minut będzie w domu. Nie uważał się za osobę odważną i choć niespecjalnie przerażały go horrory, to jednak ciemność pobudzała wyobraźnię. Nie obwiał się potworów, które nagle mogłyby wyskoczyć zza rogu jakiegoś budynku, ale nie mógł przestać myśleć o filmach z mordercami w roli głównej. Za dużo obejrzał ich w swoim życiu, by tak łatwo o nich zapomnieć. Schemat za każdym razem był taki sam – wracał nocą do domu i mijany budynek, bezdomny pies lub nieznajomy z ulicy przypominał mu scenę z jakiegoś filmu. I wtedy jego wyobraźnia zaczynała wariować.

Wcisnął ręce w kieszenie kurtki i przyspieszył. Miał dziwne wrażenie, że ktoś go obserwuje, choć kiedy rozejrzał się, nikogo nie dostrzegł. Domyślał się, że to jego wyobraźnia znów płata mu figle. Po raz kolejny obiecał sobie, że przestanie oglądać filmy o seryjnych mordercach i stalkerach. Było to tańsze od jeżdżenia taksówkami, ale też znacznie trudniejsze do zrealizowania. Carl był jednak człowiekiem słabej woli i nawet jeśli coś sobie obiecywał, to rzadko udawało mu się to egzekwować. Ale oczywiście tym razem miało być inaczej.

Prawie podskoczył, gdy usłyszał dziwny dźwięk z prawej strony – jakby ktoś przesuwał widelcem po talerzu. Zamiast jeszcze bardziej przyspieszyć kroku, zatrzymał się w miejscu i zerknął w ciemną wnękę między blokiem a śmietnikami. To mógł być tylko jakiś bezdomny pies, ale tych Carl obawiał się równie mocno co seryjnych morderców. Dlatego aż się zaśmiał z ulgi, gdy z ciemności wymaszerował duży czarny kot z ogromnymi, jasnymi oczami.

– Nieźle mnie wystraszyłeś – mruknął i kucnął, żeby zrównać się ze zwierzakiem i móc go pogłaskać. – Duży z ciebie sierściuch, wiesz? Nie zgubiłeś się?

Jego oczy przyzwyczaiły się do ciemności na tyle, że kot przed nim stał się czymś więcej niż tylko konturem z niepokojąco świecącymi ślepiami. Przyjrzał się jego szyi i nie dostrzegł żadnej obroży. Ten zwierzak nie wyglądał jednak na bezdomnego – nie był wychudzony i wyglądał bardzo godnie, jakby był przyzwyczajony do życia w domu.

Gdy wyciągnął dłoń, by pogłaskać kociaka, ten odskoczył, najeżył się i syknął ostrzegawczo, jakby spodziewał się ataku. Carl uśmiechnął się, pokręcił głową i wstał. Nie miał czasu na oswajanie obcego zwierzaka.

Ponownie ruszył w stronę mieszkania, ale nie minęło nawet trzydzieści sekund, gdy zauważył, że kot podąża tuż obok, jakby chciał mu towarzyszyć.

– Nie masz domu? – mruknął, choć uśmiechał się przy tym, bo dobrze było mieć towarzysza. Dzięki niemu na chwilę zapomniał o seryjnych mordercach czających się w ciemności.

Zapewne z uśmiechem na ustach dotarłby w końcu do domu, gdyby nie zachowanie jego kociego towarzysza. Ten nie tylko go wyprzedził, ale też przebiegł na drugą stronę niewielkiej uliczki, tym samym przecinając drogę Carlowi. I choć ten nie uważał się za przesądną osobę, to jednak zamarł w miejscu, jakby nie wiedział, co dalej zrobić.

– Chyba sobie żartujesz! – jęknął i spojrzał na kota, który jakby nigdy nic usiadł na chodniku po drugiej stronie ulicy i zaczął lizać jedną łapkę. – Wracaj tutaj! No, kici kici…

Carl nie był przesądny. Nie wierzył w przechodzenie pod drabiną, rozsypaną sól i horoskopy. To jego matka zawsze powtarzała tego typu brednie. A jednak nie mógł się pozbyć myśli o siedmiu latach nieszczęścia, gdy rozbił lustro w dwudziestym roku życia. Ostatecznie następne lata faktycznie nie były jakaś wspaniałe… Podobnie było z czarnymi kotami. Nie wierzył, że przynoszą nieszczęście, ale jakoś nie potrafił ruszyć się z miejsca i przekonać się do przejścia chodnikiem, przez który przebiegł zwierzak. Nie był przesądny, ale… Zawsze było jakieś „ale”.

– Cholera!

Rozejrzał się z desperacją, ale wokół nie było nikogo, kto mógłby przejść przed nim. Nikt nie mógł mu pomóc. Spojrzał więc na czarnego kota, ale okazało się, że ten nie znajduje się już po drugiej stronie ulicy. Carl w ogóle nie mógł go nigdzie dostrzec. Westchnął z rezygnacją i usiadł pod ścianą pobliskiego budynku. Z jednej strony chciał iść już do domu, jakby nic się nie wydarzyło, ale z drugiej… Nie, nie potrafił. Bo co, jeśli czarny kot faktycznie przyniesie mu nieszczęście? I w następnej ulicy zostanie zaatakowany przez seryjnego mordercę? To byłoby wielkie nieszczęście!

Minuty mijały, a on nie dostrzegał nikogo, kto mógłby go wybawić z tej patowej sytuacji. Jego wyobraźnia znów jednak zaczęła działać i czuł coraz większe zdenerwowanie z powodu otaczającej go ciemności. Chciał już znaleźć się w domu. W końcu z rezygnacją wyciągnął telefon z kieszeni w spodniach i zadzwonił po taksówkę. Ten jeden raz mógł zmarnować pieniądze. Czarny kot go pokonał.

Jego wytyczne były bardzo precyzyjne – taksówka miała przyjechać od strony, w którą podążał, aby przeciąć trasę wytyczoną przez kota. Wtedy nieszczęście spadnie na taksówkarza, a nie na Carla. Co prawda było to ryzykowne przedsięwzięcie, bo co się stanie, jeśli będą mieli wypadek przez tego kota? Mężczyzna był już jednak tak zmęczony i zdenerwowany, że nie rozważył wszystkich scenariuszy przed zamówieniem taksówki. Teraz było już za późno.

Gdy zatrzymał się przed nim czarny samochód, Carl odetchnął z ulgą i usiadł na tylnym siedzeniu.

– Dobry wieczór – przywitał się, a następnie podał swój adres i zastrzegł, by jechać naokoło. Wiedział, że przez to przepłaci, ale nie miał już sił, by się tym przejmować. Taksówkarz też nie skomentował jego wyboru, chociaż zapewne pomyślał sobie, że trafił na jakiegoś nierozgarniętego naiwniaka.

Carl już trochę przysypiał na tylnym siedzeniu, gdy gwałtowne hamowanie wyrwało go ze snu.

– Jezu, co się stało?!

– Przepraszam pana, ale kot przebiegł przez ulicę i musiałem hamować…

– Kot? – Aż poczuł ukłucie zdenerwowania. – Czy on…

– Nie, nie, spokojnie. Nic mu się nie stało. Uciekł.

– Nie, nie o to mi… – Pokręcił głową. – Jakiego był koloru?

– Koloru?

– No tak. – Uśmiechnął się nerwowo. – Jaki kolor miała jego sierść?

Było już tak późno, że okolica, w której przebywali, była całkowicie pusta. Nikt nie jechał z żadnej strony, więc stanie na środku drogi nie było w tym momencie wielkim przestępstwem. Zresztą, to był teraz ostatni z jego problemów.

– No… Czarny.

– Niech pan zawróci!

– Słucham?

– Jedźmy z innej strony – poprosił i wziął głęboki wdech. Co za koszmarna noc.

– Eee… no dobrze. Jak pan chce. – Taksówkach wrzucił wsteczny bieg i wykręcił. – Jesteśmy trochę przesądni, co?

Carl skrzywił się i nie odpowiedział. Nie był przesądny. Nie był swoją matką. Ale… ale przecież czarne koty nie pojawiały się w horrorach bez powodu, prawda? A on nie potrzebował kolejnych nieszczęść w swoim życiu. Wystarczyło mu rozbite lusterko sprzed lat.

______________________
Następny fragment:
a) Carl i lekcja samoobrony
b) Carl i dostawca pizzy

Świat według Carla – 1 – Przykazanie pierwsze: grzeczność to podstawa!

noreply@blogger.com (rehab-e) — Mon, 13 Jul 2020 22:47:00 +0000

Wiem, że to miała być niedziela, ale możecie tylko domyślać się, jaki był mój nastrój po godzinie 21...

O co chodzi w nowym tekście? Ano pomyślałam sobie, że moglibyśmy wspólnie coś stworzyć. Raz w tygodniu pojawiałby się tekst na 1-2 strony w Wordzie o przygodach Carla, a to, co znalazłoby się w treści tego tekstu, byłoby już Waszym wyborem. Pod każdym fragmentem tej historii będę miała dla Was dwie opcje do wyboru, a Wy będziecie mogli napisać w komentarzach, o czym chcecie poczytać. Oczywiście jestem też otwarta na dodatkowe sugestie! Co o tym myślicie? Chciałabym, by było to coś luźnego, nieco absurdalnego, żebyśmy wszyscy mogli odpocząć od ciężkich tematów, jakie królują na tym blogu. A jako przystawkę mam dla Was pierwszy fragment i dwie propozycje poniżej. Ale oczywiście kontynuacja tego projektu będzie zależna tylko od Was - od tego, czy Wam się to spodoba i czy będziecie chcieli w tym uczestniczyć.

Tyle ode mnie. Trzymajcie się!

_________________________________________________________________

Carl poprawił ramiączko sukienki i wygładził materiał na biodrach manekina. Klientki często dotykały ubrań znajdujących się na wystawie i później trzeba było je poprawiać, aby wszystko prezentowało się nienagannie. Nie narzekał jednak na swoją pracę i obowiązki wykonywał z uśmiechem na ustach. Praca w popularnym butiku była znacznie lepsza od tej w barze lub gejowskim klubie. Sprawdzał i wiedział, co mówi.

– Carl, mogę cię prosić?!

– Już idę!

Poprawił ustawienie manekina i ruszył w głąb sklepu, gdzie znajdowała się niewielka lada z dwoma stanowiskami. Tam czekała na niego kierowniczka, już z papierosem w ręku i niecierpliwym wyrazem twarzy.

– Idę na lunch. Pilnuj wszystkiego i tym razem nie daj się jakiejś smarkuli, dobrze?

Wywrócił oczami i pokiwał głową. To zdarzyło mu się tylko raz. Nastolatka tak go zagadała, że jej koleżance udało się w tym czasie wynieść ze sklepu sukienkę wartą tysiąc dolarów. Wciąż potrącano mu za to z wypłaty. Dostał nauczkę i teraz uważniej przyglądał się klientom.

– Oczy i uszy szeroko otwarte. Pamiętam, Becky. Miłej zabawy.

Jego kierowniczka codziennie wychodziła na lunch o tej samej porze i Carl doskonale wiedział, że nie chodziło tylko o jedzenie, ale przede wszystkim o spotkanie z przystojniakiem z banku, który znajdował się po drugiej stronie ulicy. Pewnie by jej zazdrościł, gdyby nie wiedział, jakim chamem był jej wybranek.

Pora lunchu zawsze była bardzo spokojna i Carl cieszył się, że ma te chwile dla siebie. Mógł przejrzeć media społecznościowe, napić się kawy i nie przejmować się nieprzyjemnym wzrokiem Becky, która cały czas go obserwowała, jakby obawiała się, że coś zepsuję. A przecież pracował w tym butiku już prawie rok!

Tym razem nie zaczęło się jednak od kawy. Zanim zdążył przejść na zaplecze, by wstawić wodę, usłyszał dźwięk otwieranych drzwi. Uniósł wzrok i dostrzegł niską blondynkę, która z wyraźnym roztargnieniem zaczęła przechadzać się przed najbliższymi wieszakami. Carl westchnął, przykleił do twarzy uśmiech i ruszył w jej kierunku. Grzeczność to podstawa!

– Dzień dobry. Mogę w czymś pomóc?

Blondynka spojrzała na niego z wyraźnym zaskoczeniem, a konsternacja na jej twarzy tylko się powiększyła, gdy powoli przesunęła wzrokiem po jego ciele. Zaraz jednak uśmiechnęła się i entuzjastycznie pokiwała głową.

– Szukam sukienki na ślub. Brat mojego narzeczonego się żeni i zupełnie nie wiem, w co się ubrać. A wie pan, to moje pierwsze spotkanie z jego rodziną i nie chciałabym, by źle mnie odebrali…

– Żaden pan! – Machnął dłonią. – Jestem Carl. Zaraz coś dla ciebie znajdziemy, złotko.

Lubił swoją pracę nie tylko dlatego, że była najprzyjemniejszą ze wszystkich, jakie do tej pory wykonywał, ale również dlatego, że naprawdę interesował się modą. Lubił eksperymentować i ubierać się w nietypowy sposób, który często przyciągał uwagę nieznajomych. Dlatego z zapałem zabrał się za szukanie odpowiedniej sukienki dla klientki.

Dziesięć strojów później, szklankę wody i prawie złamany obcas Carl stanął obok kobiety i pokiwał z aprobatą głową.

– To jest to!

– Nie jest zbyt… no wiesz.

Uśmiechnął się, spoglądając na rozcięcie na plecach i dekolt. Długa sukienka w kolorze jasnego różu, z niewielkimi diamentami na ramionach i przy dekolcie prezentowała się naprawdę niesamowicie. Zwiewny materiał sprawiał, że blondynka wyglądała, jakby unosiła się nad ziemią.

– Nie jest. – Rozejrzał się z zastanowieniem i klasnął w dłonie, gdy dostrzegł buty, których szukał. – Jeszcze te jasne szpilki i wszystko będzie idealnie.

– Akurat mój narzeczony oceni. – Kobieta uniosła głowę znad telefonu, założyła szpilki i spojrzała w lustro. Ich wzrok skrzyżował się w odbiciu. – Już tu jest.

– Doskonale. – Carl uśmiechnął się szeroko i poprawił swój błyszczący, jasnoróżowy szal. – Pasowałby ci. – Wskazał na materiał, który trzymał w dłoniach.

Zanim blondynka zdążyła odpowiedzieć, drzwi butiku otworzyły się i do środka wszedł barczysty mężczyzna w garniturze.

– Kochanie, tutaj! Zobacz, jak wyglądam? Podoba ci się?

Carl powstrzymał się przed wywróceniem oczami i z zainteresowaniem przyglądał się gawędzącej parze. Odnosił wrażenie, że skądś znał tego faceta. Tylko jakoś nie potrafił przyporządkować jego twarzy do odpowiedniego miejsca.

– Przepraszam, czy my się skądś znamy? – Przerwał im, cały czas z zaciekawieniem przyglądając się twarzy mężczyzny. Zapewne dla wielu takie wpatrywanie się w nieznajomą osobę było bardzo nietaktowne, ale Carl zupełnie o tym nie myślał. Wiedział, że jeśli sobie nie przypomni, skąd się znają, to będzie go to męczyć cały dzień. Tak już miał.

– My? – Narzeczony klientki przesunął wzrokiem po jego ubraniu i uśmiechnął się pogardliwie. – Nie sądzę.

– Ale ja jestem przekonany, że gdzieś już pana widziałem…

Carl miał tego dnia na sobie długą, mlecznobiałą tunikę, szerokie spodnie w kolorze purpury, buty na wysokiej podeszwie i jasnoróżowy, delikatny szal. Dla kogoś takiego, jak ten facet w garniturze, z pewnością był dziwadłem. Ale jego to zupełnie nie obchodziło.

– Na pewno się nie znamy. – Tym razem mężczyzna dokładnie zaakcentował ostatnie dwa słowa i przeniósł wzrok na narzeczoną. – Lucy, przebieraj się i płać. Poczekam w samochodzie.

– Boże, już wiem! – Carl spektakularnie uderzył dłonią o czoło i spojrzał na klientów z szerokim uśmiechem. – Dwa dni temu, w klubie. Dałem ci się zaciągnąć na tył. Trochę wypiłem, więc na początku nie skojarzyłem tej bródki, ale teraz… Wszystko jasne!

– Co?!

Przeniósł wzrok na kobietę. Trochę jej współczuł. Na pewno nie było przyjemnie dowiedzieć się, że twój narzeczony strzela też do drugiej bramki. Carl coś o tym wiedział.

– Twój facet w nocy jest znacznie milszy. – Wzruszył niedbale ramionami. – Ale w dzień wychodzi z niego zdradziecka świnia. Stać cię na coś lepszego. – Przeszedł pospiesznie za ladę w lekkiej obawie, że narzeczony klientki w końcu się na niego rzuci. Dalej jednak uśmiechał się szeroko, jakby zupełnie nie przejął się zaistniałą sytuacją. Grzeczność to była przecież podstawa w tej pracy. – To jak, zapakować?

_____________________________________

Następny fragment:

a) Carl i konfrontacja z czarnym kotem

b) Carl i konfrontacja ze złodziejem

Co dalej?

noreply@blogger.com (rehab-e) — Thu, 09 Jul 2020 13:31:00 +0000

Kochani,

doskonale wiecie, jak to u mnie bywa z terminami, punktualnością i nieprzewidzianymi przerwami. Tym razem przerwa będzie jednak przewidziana. Mam kilka pomysłów, a przede wszystkim plan na kolejne opowiadanie. Potrzebuję jednak czasu, aby móc przy nim przysiąść, poskładać wszystko do kupy i napisać jak najwięcej, zanim zacznę publikować, by znów nie trwało to wieki jak przy "Pęknięciach". Nie wiem, ile potrwa ta przerwa. Trudno więc powiedzieć, jak długo będziecie musieli czekać na kolejne opowiadanie. Ale żeby nie okazało się, że zostawiam Was z niczym, to krąży mi po głowie pomysł na pewną zabawę, którą chciałabym zacząć realizować już w tę niedzielę (może w ten sposób trochę spadnie z nas napięcie związane z wyborami). A jaka to będzie zabawa i dlaczego będzie wymagała Waszego zaangażowania - o tym w niedzielę ;)

A teraz konkrety związane z przyszłym opowiadaniem, które na dłużej zagości na blogu. Będzie to historia umieszczona w Marvel Cinematic Universe, czyli w świecie wykreowanym przez kogoś innego. Nie będzie to ff z Kapitanem Ameryką, Iron Manem, czy jakimś innym superbohaterem. Uważam jednak, że wydarzenia z III i IV części Avengersów dają ogromne możliwości do stworzenia czegoś interesującego o zwykłych ludziach żyjących w świecie superbohaterów. Ten pomysł chodzi ze mną już od tak dawna, że nie mogę się doczekać realizacji. Opis pojawi się znacznie później, ale już teraz zapowiadam, żebyście się do tego przygotowali :P To opowiadanie nie będzie wymagało od Was znajomości historii Marvela, ale znajdą się w nim spoilery do tych dwóch konkretnych części Avengersów. Są one na tyle istotne dla całego uniwersum, że jeśli macie w planach zapoznanie się z całym Marvelem, to na pewno należy to zrobić przed przeczytaniem tego opowiadania. Mam nadzieję, że Was tym nie zniechęciłam xD

No dobra, koniec tych wywodów. Następny wpis w niedzielę.

Trzymajcie się!

Powtórzyć życie – Epilog

noreply@blogger.com (rehab-e) — Mon, 06 Jul 2020 11:08:00 +0000

Wiem, że długo kazałam Wam czekać, ale w końcu jestem :D
Dziękuję wszystkim, którzy komentowali "Powtórzyć życie". Wiem, że temu opowiadaniu daleko do ideału, ale ta historia siedziała we mnie tak długo, że musiałam ją dokończyć. Jeśli ten tekst choć trochę przypadł Wam do gustu, tym bardziej się cieszę.
O planach na przyszłość napiszę w osobnym poście.
Pozdrawiam!
_______________________________________________________________________

Peter pchnął furtkę, która ze skrzypieniem ustąpiła pod jego palcami, i ruszył aleją w stronę starego dębu. Gdy szedł pośród drzew, delikatny wiatr kołysał kolorowymi liśćmi, tworząc nad jego głową feerię barw. W środku jesieni, w słoneczny, ciepły dzień było to wyjątkowo urokliwe miejsce i może nawet potrafiłby to docenić, gdyby nie okoliczności.

Trasę znał na pamięć. Przy drugim skrzyżowaniu ścieżek skręcił w prawo, a następnie podążył w górę, na niewielkie wzniesienie. Dotarłby do tego potężnego drzewa z zamkniętymi oczami. Przychodził tu tak często, że z pewnością mógłby już zostać przewodnikiem, gdyby taki kiedykolwiek był potrzebny.

Gdy stanął pod dębem, wziął głęboki wdech i w końcu schylił się, by ułożyć przy płycie nagrobnej bukiet fioletowych tulipanów – ulubionych kwiatów Nicka.

– I jak się dzisiaj miewasz? – zapytał cicho i przysiadł na prowizorycznej ławce, którą zbudował jakiś czas temu. – Ładnie tu dziś. Spodobałoby ci się.

Nick otrzymał cztery lata życia. Jego przypadek okazał się tak wyjątkowy, że budził zdumienie u wielu lekarzy Był jednym na milion. Rak trzustki zabijał natychmiastowo, szczególnie w rozwiniętej fazie choroby i wiedzieli o tym wszyscy, nawet tacy laicy jak Peter. A jednak w jakiś niezwykły sposób organizm chłopaka zaczął reagować na leczenie i zanim się obejrzeli, już byli poza murami szpitala. Jeśli kiedykolwiek któryś z nich uwierzył w cuda, to stało się to właśnie w tamtym momencie.

To były cztery lata pełne szczęścia, wolności, ale też regularnych badań. Nic nie wskazywało na to, by doszło do nawrotu, choć obaj się go spodziewali. Nie rozmawiali o tym zbyt często, ale nie wierzyli we wspólną starość. Cuda może i się zdarzały, ale nie bywały permanentne, szczególnie w medycynie.

Peter wiedział, że nigdy nie zapomni tego dnia. Umówił się na rozmowę z redaktorem wydawnictwa, które chciało zatrudnić go do tłumaczenia cyklu powieści. Była to korzystna oferta, która miała mu zagwarantować sporą sumę pieniędzy. On i Nick radzili sobie całkiem nieźle, ale planował dla nich coś szczególnego i potrzebował gotówki. Właśnie dlatego cierpliwie czekał na spotkanie, chociaż redaktor spóźniał się już pół godziny, a on nie znosił podobnych sytuacji. Nie miał nawet możliwości, by powiadomić kochanka, że prawdopodobnie spóźni się na obiad, bo bateria w telefonie padła, a on z pośpiechu przed spotkaniem zapomniał zabrać jej ze stołu w kuchni. Wiedział, że czeka go później reprymenda od Nicka, który nie lubił, gdy w kuchni znajdowały się różnego rodzaju kable i urządzenia elektroniczne, których miejsce było w gabinecie Petera. Czasem potrafił być naprawdę irytujący.

O wszystkim dowiedział się dopiero po powrocie do domu, gdy nie zastał w nim kochanka. Nierozpakowane zakupy od razu go zaniepokoiły, a gdy tylko podłączył telefon do ładowarki, liczba nieodebranych połączeń i wiadomości głosowych tylko utwierdziła go w przekonaniu, że stało się coś złego.

Nick był tego dnia bardzo osłabiony, o czym poinformował później lekarzy. Po powrocie do domu nie miał nawet siły, by przejść z kuchni do sypialni, gdzie mógłby się położyć i odpocząć. W głowie kręciło mu się tak bardzo, że postanowił zadzwonić na pogotowie. Zanim przyjechali, udało mu się dotrzeć do łazienki, gdzie zwymiotował. Dwie godziny później już nie żył. Nie mieli szansy na żadne pożegnanie.

Peter wiedział, że Nick wielokrotnie próbował się z nim skontaktować. Wciąż nie potrafił wybaczyć sobie, że przez głupi błąd zabrakło go przy łóżku ukochanego, gdy ten odchodził. To nie było sprawiedliwe. Otrzymali cztery lata – więcej, niż się spodziewali – ale to i tak było za mało. Miał plany, których nie udało mu się zrealizować nawet w połowie. Nie zdążył zakupić obrączek, które miały być świątecznym prezentem. Nie zdążył powiedzieć kochankowi, jak bardzo ten odmienił jego życie.

Po opuszczeniu szpitala Nick potrzebował czasu, by przyzwyczaić się do codzienności. Wciąż był osłabiony i potrzebował pomocy w prozaicznych czynnościach. Peter zawsze był jednak obok, przygarnął go do swojego mieszkania i wspierał, jak tylko potrafił. Chłopak był jednak zdeterminowany, by jak najszybciej się usamodzielnić, dlatego nieprzerwanie szukał pracy, aż w końcu znalazł ją w warsztacie samochodowym. Nie tylko udało mu się połączyć swoje zainteresowania z pracą, ale też całkiem nieźle zarabiał jak na niewielkie doświadczenie, jakie posiadał. Dwa lata później wybrał się na studia techniczne związane z konstruowaniem maszyn. Nie udało mu się ich skończyć. Nawrót choroby pojawił się tak niespodziewanie, jak jej zanik. Nic nie dało się zrobić. Lekarze od początku byli bezradni.

Peter wrócił myślami do cmentarza i ponownie spojrzał na prostą, szarą płytę, przy której ułożył kwiaty. Nie zdecydował się na żadne ozdobniki i kamienne posążki, które z założenia miałyby „strzec” tego miejsca. Wystarczyła ławka, na której zawsze mógł przysiąść, by porozmawiać z kochankiem. A robił to naprawdę często.

– Jack i Alice znów się kłócą. Mój kochany braciszek już planuje przeprowadzkę do naszego mieszkania. – Wywrócił oczami. – Wiesz, jak to z nimi jest. Na pewno się pogodzą, ale zanim to nastąpi, ja pewnie przez nich osiwieję.

Ślub jego brata i Alice – pielęgniarki, którą ten poznał, gdy złamał nogę – był zaskoczeniem dla nich wszystkich. Jack nie był osobą, którą tak łatwo można było zaciągnąć przed ołtarz. Peter podejrzewał nawet ciążę, ale szybko został wyprowadzony z błędu przez Nicka, który w tej dwójce dostrzegał coś wyjątkowego. Razem wybrali się na ślub i huczne wesele. Jego relacje z rodziną nie uległy zmianie po tym, jak przedstawił im swojego partnera. Może na początku było trochę niezręcznie, ale z czasem jego matka i Jack nie tylko zaakceptowali Nicka, ale również uznali go za pełnoprawnego członka rodziny. To wiele dla nich znaczyło.

– Mówił ci już ktoś, jak seksownie wyglądasz w tym garniturze? – zamruczał do ucha kochanka, gdy wspólnie kołysali się w rytm powolnego utworu. Byli jedyną homoseksualną parą na weselu, ale nie miało to dla nich żadnego znaczenia. Nikt nie odważyłby się powiedzieć złego słowa drużbie i zarazem bratu pana młodego.

– Jeśli mam być szczery, to już to dzisiaj słyszałem… – Nick uśmiechnął się, udając zawstydzenie, i przylgnął do niego bardziej.

– Tak? – Udał zaskoczenie. – Od kogo? Znam go?

– Zazdrosny?

Peter zaśmiał się i przesunął dłonią po ciemnych lokach chłopaka. Gdy pierwszy raz je zobaczył, był naprawdę zauroczony. Z takimi włosami i delikatną buźką Nick przypominał mu anioła.

– Może trochę…

Nie zawsze im się układało. Obaj mieli silne charaktery, które w starciu ze sobą często prowadziły do wybuchów przeróżnych konfliktów. Raz prawie się rozstali, gdy Nick wmówił sobie, że on spotyka się z kimś na boku. A jednak przetrwali to, tak jak przetrwali pobyt chłopaka w szpitalu. Gdyby los dał im więcej czasu, Peter z pewnością by się oświadczył. Tak jak planował, w święta. A potem zorganizowaliby skromną uroczystość, zupełnie różną od tego, co mieli Jack i Alice. W wyobraźni mężczyzny wszystko wyglądało idealnie.

– Trzy dni temu byłem na randce – szepnął i odwrócił wzrok, jakby nie mógł patrzeć na imię i nazwisko ukochanego wyryte na płycie. Wiedział, że nie było to zdrowe, ale czuł się poniekąd jak zdrajca. Nie powinien słuchać Jacka i próbować umawiać się z kimkolwiek. Wciąż było za wcześnie. – To była katastrofa, wiesz? Facet miał loki jak ty. – Zaśmiał się, choć w jego śmiechu nie kryło się nic wesołego. – Nie wiem, dlaczego stwierdziłem, że to dobry pomysł. Przez cały wieczór was ze sobą porównywałem, a gdy wróciłem do domu, upiłem się do nieprzytomności. Aż dziwne, że wciąż nie mam kaca.

Trudno było ruszyć do przodu. Dopóki nie spotkał Nicka, nie do końca wierzył w związki i miłość. Ale ten niepozorny chłopak tak wiele zmienił w jego życiu, że teraz bez jego obecności życie wydawało się udręką. Jego rodzina próbowała go wspierać, ale nic nie mogło mu pomóc. Potrzebował czasu, a nie – jak twierdził Jack – kogoś, kto zapełni dziurę po Nicku. To nie było możliwe. Nikt nie mógł go zastąpić.

– Gdybyś tu był, zapewne powiedziałbyś mi, jak żałośnie się zachowuje. Nie można użalać się nad sobą. Wiem o tym. – Westchnął. – Ale ty byłeś zawsze silniejszy ode mnie, prawda? Od dawna byłeś na to przygotowany. Ja… Tylko mi się wydawało, że jestem gotowy.

Przymknął oczy i wziął głęboki wdech. Czuł na twarzy promienie słońca i delikatne podmuchy wiatru. Pogoda była naprawdę urzekająca. Peter pamiętał, że w dniu śmierci Nicka padało i przez cały dzień zbierało się na burze. Wątpił, by kiedykolwiek było mu dane zapomnieć o tym, co się wtedy wydarzyło. Oferty pracy, która została mu wtedy złożona, ostatecznie nie przyjął. Nie chciał wiązać się na kilka lat z czymś, co przypominałoby mu o śmierci ukochanego.

Zerknął na zegarek i pokręcił głową. Kolejny raz się zasiedział. Matka znów się zirytuje, gdy się spóźni.

– Muszę iść – szepnął i wstał. – Ale wkrótce wrócę. Wiesz, że zawsze do ciebie wracam, Nick. Żadna randka tego nie zmieni.

Spojrzał ostatni raz na płytę nagrobną, a następnie obrócił się i ruszył utartą ścieżką w stronę bramy. Za każdym razem, gdy opuszczał to miejsce, czuł się tak, jakby zostawiał w nim cząstkę siebie. Nie zdziwiłby się, gdyby kiedyś przy wyjściu poczuł, że nie pozostało w nim już nic, co mógłby stracić.

Opuścił plac cmentarny i wsiadł do samochodu. Gdy spojrzał w lusterko, na twarzy miał już sztuczny uśmiech, który nie obejmował jego oczu. Rodzina na niego czekała.

Powtórzyć życie – 9 – Strach

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sun, 24 May 2020 14:59:00 +0000

Został już tylko epilog.
Dziękuję za wszystkie komentarze.
_______________________________________________________________________

Rozmowa z Amy i czas spędzony z Nickiem sprawiły, że Peter zaczął poważnie rozważać swój dotychczasowy strach przed coming outem. Zawsze był blisko z matką i bratem, więc ukrywanie swojej prawdziwej orientacji wydawało się absurdalne. Zdawał sobie z tego sprawę, oczywiście, ale do tej pory nie potrafił przezwyciężyć tego irracjonalnego strachu, który nim kierował. Okazało się, że Nick zmienił w jego życiu znacznie więcej, niż zapewne sam mógłby przypuszczać.

Nie było sensu dłużej tego ukrywać. Po raz pierwszy Peter poczuł, że naprawdę chce podzielić się tą częścią swojego życia z najbliższymi. Utrzymywanie Nicka w tajemnicy, jakby ten był jakimś brudnym sekretem, było dla niego krzywdzące i nie wpływało dobrze na jego stan. Nie chciał dokładać mu zmartwień.

Jeszcze dwa tygodnie temu nie przeszłoby mu przez myśl, by wspomnieć o chorym chłopaku. Nie miałoby to dla niego żadnego znaczenia. Teraz jednak, gdy przed oczami widział uśmiech nastolatka, a jego uczucia z dnia na dzień narastały, wszystkie jego dotychczasowe priorytety uległy zmianie. Co prawda wciąż nie wiedział, jak zachowa się, jeśli mama lub Jack negatywnie zareagują na jego orientację i śmiertelnie chorego partnera. Miał nadzieję, że jego tchórzliwa natura nie obróci się przeciwko Nickowi. Nie mógł jednak być niczego pewnym i może właśnie z tego powodu najbardziej było mu wstyd.

Po godzinach rozmyślań zadzwonił do brata i poprosił go o spotkanie w rodzinnym domu. Wiedział, że tym ruchem wywoła ciekawość u rodziny, ale był zbyt zdenerwowany, by czekać do ich cotygodniowego obiadu. Chciał to mieć już za sobą.

– Cześć. – Uśmiechnął się dość niemrawo do matki i pocałował ją w policzek. – Jack już jest?

– Tak, przyjechał dziesięć minut temu taksówką. Co się stało?

Jego matka nigdy nie traciła czasu. Zresztą, wyglądała na tak przejętą, jakby spodziewała się najgorszego. Aż poczuł się źle, że tak ją zdenerwował swoim telefon.

– Nic złego, obiecuję. – Odwrócił wzrok, bo przecież nie mógł być w stu procentach pewny, jak kobieta zareaguje na jego wiadomości. To mogło okazać się dla niej wystarczająco złe, by nie chciała go więcej oglądać. Jak to się stało, że przez tyle lat swojego życia nie dowiedział się, jaki jest jej pogląd na inne orientacje seksualne? – Wejdziemy do środka, czy będziemy stać w wejściu?

Kobieta nie wydawała się spokojniejsza, ale kiwnęła głową i pozwoliła mu wejść. Zdążył zrobić jedynie kilka kroków, gdy na drodze stanął mu brat – wsparty o kule wyglądał bardzo nieporadnie, jakby jego ciało wciąż nie przyzwyczaiło się do tego, że potrzebuje oparcia.

– Stało się coś? Jesteś chory? Zadłużony?

Peter mimowolnie wywrócił oczami.

– Serio? Myślisz, że chcę z wami porozmawiać, bo mam długi?

– Gdybyś się zadłużył na jakieś miliony…

– I niby na co miałbym wydać te miliony? – Uniósł brwi, po raz kolejny zaskoczony absurdalnym myśleniem brata. Znał go całe życie, a jednak wciąż nie potrafił pojąć niektórych rzeczy.

Jack wzruszył ramionami, ale zanim zdążył odpowiedzieć, za plecami Petera znów pojawiła się matka.

– Długo zamierzacie tak stać? Jack, przecież widzę, że ledwo sobie radzisz z tymi kulami. Chodźcie do salonu, przygotowałam herbatę.

Młodszy z braci wymamrotał coś pod nosem, ale posłusznie ruszył za kobietą, a Peter chwilę jeszcze odczekał, zanim za nimi podążył. Wiedział, że lepiej było nie dyskutować z matką, gdy ta była zdenerwowana. Zresztą, jej pojawienie się przynajmniej przerwało tę idiotyczną rozmowę z Jackiem. Powinien przewidzieć, że jego brat zaraz wymyśli jakiś absurdalny scenariusz. Był w tym doskonały.

W salonie zasiadł w fotelu i spojrzał ciężkim wzrokiem na swoją rodzinę. Nie dało się ukryć, że był zdenerwowany. Wcześniej obmyślił przynajmniej kilka wstępów do tej rozmowy, ale teraz o każdym zapomniał. Na nic zdały się przygotowania i rozkładanie hipotetycznej rozmowy na czynniki pierwsze. Ostatecznie i tak musiał improwizować.

– Chciałem się z wami spotkać… – zaczął i westchnął ciężko, jakby już był zmęczony tą sytuacją – żeby powiedzieć wam, że z kimś się spotykam.

Jack ziewnął ostentacyjnie.

– Mało to zaskakujące, braciszku. Mama mówiła mi o twoim spotkaniu z Amy. Nawet widziałem ją ostatnio przez okno. Szybki jesteś.

Nie zdążył nawet zaprzeczyć, gdy tym razem odezwała się matka.

– Może Jack nie ujął tego zbyt subtelnie, ale cieszymy się, że wam się udało. Zawsze wiedziałam, że w końcu będziecie razem. Tworzycie piękną parę, kochanie.

Peter wziął głęboki wdech, przez chwilę nie wiedząc, jak zaprzeczyć. To było trudne. Spodziewał się, że jego matka może dojść do mylnych wniosków, ale widok radości na jej twarzy był poruszający. Nie chciał niszczyć jej szczęścia, nawet jeśli spowodowane było iluzją, która powstała w jej głowie. Przyszedł jednak w określonym celu i nie było już odwrotu. Nie, gdy przed oczami ciągle pojawiała mu się uśmiechnięta twarz Nicka.

– Myślę… – Odchrząknął. – Myślę, że źle wszystko zinterpretowaliście. Tak, dobrze rozmawiało mi się z Amy i tak, spotkałem się z nią ostatnio, ale… ale wszystko zaczęło się jeszcze przed jej przyjazdem, bo to nie z nią się umawiam. – Pokręcił głową i uniósł dłoń, by powstrzymać ich komentarze. – Poznałem kogoś w szpitalu. Nie sądziłem, że tak to się rozwinie, ale się rozwinęło i teraz nic na to nie poradzę.

– W szpitalu? – Jego matka wyglądała na wstrząśniętą. – Przecież ty nienawidzisz szpitali! To ta kobieta, o której mówił Jack, tak? Ta, którą tam odwiedzałeś?

– Chwila, chwila, stop. Coś tu się nie zgadza. – Jack aż się wyprostował, a jego twarz przybrała poważny, zupełnie niepasujący do niej wyraz. – Przecież wiem, że odwiedzałeś kogoś na onkologii. Spotykasz się z kimś, kto może w każdej chwili umrzeć? W coś ty się wpakował, Peter?

Peter przełknął nadmiar śliny i odwrócił wzrok. Starał się nie myśleć o śmierci i chorobie Nicka. Było to jednak trudne, gdy Jack ujmował to w ten sposób.

– Brzmisz tak, jakbyś cokolwiek wiedział – wydusił w końcu i spojrzał z irytacją na brata. – A nie wiesz nic, więc po prostu się zamknij i daj mi powiedzieć.

Może to wyraz jego twarzy, a może groźne nuty w jego głosie sprawiły, że jego rodzicielka nie powiedziała nawet słowa. Jack też zamilkł, chociaż jego twarz wydawała się mocno napięta, jakby wszystkimi siłami powstrzymywał się przed kolejnym komentarzem lub pytaniem.

– Masz rację, mamo. Nie znoszę szpitali i to się nie zmieniło, ale… ale ktoś sprawił, że moja opinia o niektórych pacjentach uległa zmianie. – Zacisnął dłonie w pięści. Trudno było mu mówić, gdy czuł na sobie ich zaskoczone i pełne zmartwienia spojrzenia. Nie chciał, by sądzili, że to, co mu się przydarzyło, jest czymś złym. Już nawet nie ze względu na płeć Nicka, ale jego chorobę. – Nie chciałem tego przed wami ukrywać, ale mówienie o tym nie jest łatwe. Nigdy nie wiedziałem i wciąż nie wiem, jak zareagujecie. – Wziął głęboki wdech. – Ale chciałbym, żebyście go poznali. Bardzo.

– Go?

Trudno było mu nazwać emocje widoczne na twarzy matki. Z jednej strony widział, że była zszokowana. Nie spodziewał się niczego innego. Ale z drugiej…

– Wiedziałem!

Jack natomiast wyglądał na rozluźnionego i zupełnie niezaskoczonego. On w końcu spotkał już Nicka. Nie był idiotą i potrafił dodać dwa do dwóch.

– To ten dzieciak, z którym cię widziałem, co?

– Dzieciak?!

– Daj spokój mamo, nie aż taki dzieciak! – Jack zaśmiał się i spojrzał na kobietę z uśmiechem, jakby naprawdę nie dostrzegał przejęcia na jej twarzy. – Może naleję ci wina, zamiast tej herbaty, co? Chyba potrzebujesz.

Peter w ciszy obserwował, jak jego brat otwiera wino i podaje matce kieliszek. Wciąż czekał na jej reakcję, o ile tempo, w jakim wypiła trunek, nie było odpowiedzią na wszystko.

– Zaskoczyłeś mnie, Pet. – To było pierwsze, co usłyszał od swojej rodzicielki, gdy ta w końcu odchrząknęła i zebrała słowa. – Miałeś już przecież dziewczyny i wydawało mi się…

– Lubię kobiety, mamo – przerwał jej z lekkim zawstydzeniem. – Ale mężczyzn też.

– Więc jesteś…

– Biseksualny, tak – dokończył, widząc, że jego matka nie umie lub nie może wypowiedzieć tego słowa. Wyczuwał zresztą, że atmosfera w pomieszczeniu stała się wyjątkowo napięta, nawet jeśli Jack starał się pokazywać, jak bardzo jest rozluźniony. – Przeszkadza ci to?

Niełatwo było siedzieć tam i obserwować zmiany na twarzy matki. Peter od początku nie czuł się zbyt pewnie, a teraz było jeszcze gorzej. Przychodząc tutaj, wiedział, że może spodziewać się każdej reakcji, ale podświadomie chyba wierzył, że kobieta go zaakceptuje. Teraz jednak nie mógł być tego taki pewny. Wszystko jednak zmieniło się, gdy jego matka niespodziewanie wstała i podeszła do niego, zmuszając go tym samym do uczynienia tego samego.

– Nie, Peter, nie przeszkadza – powiedziała i uśmiechnęła się, choć w jej oczach można było dostrzec łzy. – Zaskoczyłeś mnie i to bardzo, ale… ale to niczego nie zmienia. Jeśli w jakikolwiek sposób sprawiłam, że tak pomyślałeś, to przepraszam.

Nie potrafił znaleźć słów, by odpowiedzieć, więc po prostu ją przytulił. Trudno było wyrazić, jak wielki ciężar zniknął z jego klatki piersiowej – zupełnie, jakby znów mógł zacząć oddychać pełną piersią.

– No, i właśnie na to czekałem! – Nie wiedzieć kiedy, Jack również się do niego zbliżył i teraz objął ich ramionami, choć Peter odczuł to bardziej jako dodatkowy ciężar, gdy ten się o niego oparł. – Rodzinka w komplecie.

Peter wywrócił oczami, ale uśmiechnął się pod nosem. On też na to czekał. Teraz mogło być już tylko lepiej, prawda?

Dziesięć minut później sączył powoli herbatę i czekał na pytania, które – jak dobrze wiedział – wkrótce nadejdą. Jego rodzina najwyraźniej mogła zaakceptować jego orientację, ale partner ze śmiertelną chorobą… To pewnie wymagało dodatkowej opowieści.

– Więc… to ten chłopak, tak? Ten, u którego cię znalazłem?

Na szczęście plotkarska natura Jacka nie kazała mu długo czekać. Ten zawsze musiał wszystko wiedzieć, zawsze musiał wtrącać się w sprawy, które bezpośrednio go nie dotyczyły. Taki był już jego urok.

– Tak, to Nick. – Uśmiechnął się na wspomnienie chłopaka. Widział go raptem wczoraj, a już za nim tęsknił. Miał wrażenie, że zbyt późno do niego dotarło, że powinien poświęcać mu każdą wolną chwilę i czerpać z tej relacji jak najwięcej. – Poznaliśmy się, gdy miałeś wypadek. Zupełnie przypadkowo wpadłem na niego na korytarzu.

– To chyba jeszcze dzieciak, co?

– Jest młodszy, fakt. – Uśmiechnął się krzywo. – Ale życie wystarczająco mocno go już doświadczyło. Jest bardzo dojrzały. – Może nie była to do końca prawda, szczególnie gdy przypominał sobie o ich utarczkach słownych, ale on sam nie był wcale dojrzalszy, chociaż starał się udawać, że jest inaczej.

– Czyli ten chłopiec… – Jego matka wciąż wyglądała na mocno poruszoną i chyba nie wiedziała, jak powinna wypowiadać się o Nicku. – On jest chory, tak?

– Rak trzustki.

Cisza była bolesna. Peter doskonale wiedział, jak to zabrzmiało. To był wyrok.

– Peter…

– Wiem. – Uśmiechnął się sztucznie. – Wiem, jak to brzmi. Ale on jest… – Pokręcił z niedowierzaniem głową nad własnymi uczuciami. – Chcę, żebyście go poznali.

– Kochanie… – Matka spojrzała na niego z takim współczuciem, że aż odwrócił wzrok i wbił go w okno. – Chyba nie zdajesz sobie sprawy… nie wiesz…

– Wiem, mamo. – Zacisnął wolną dłoń w pięść. W drugiej wciąż trzymał swój kubek z Kaczorem Donaldem. – Ale nie mogę go zostawić, nie chcę go zostawić. Obiecałem, że przejdziemy przez to razem. A on naprawdę by się ucieszył, gdyby mógł was poznać.

– Ja mogę z tobą pojechać. Chętnie go poznam.

Peter uśmiechnął się z wdzięcznością do Jacka. Widział po minie matki, że to było dla niej trochę za dużo; że ją przytłoczył swoimi wyznaniami i nieoczekiwaną prośbą. Nie zamierzał jednak przepraszać. Robił to dla Nicka.

– Dzięki, ale nie dziś. – Uśmiechnął się szerzej na myśl o planszówce, która znajdowała się w jego samochodzie. – Mamy już plany.

***

Dzień był deszczowy i wietrzny, ale Peter czuł się tak dobrze po rozmowie z rodziną, że gdy jechał do szpitala, ledwo zwracał uwagę na burzowe chmury nad miastem. Może rozmowa z matką i bratem nie poszła tak, jak sobie zaplanował, ale był po niej przepełniony nadzieją. Nie tylko czuł się zaakceptowany, ale wierzył też, że jego rodzicielka przełamie się i będzie chciała poznać Nicka, zanim całkowicie utraci taką możliwość. Był też wdzięczny Jackowi za jego reakcje i chęci. Może nie zawsze się rozumieli, ale zawsze mogli na siebie liczyć. Doceniał to.

Po szpitalnych schodach wchodził niemal tanecznym krokiem. Z planszówką pod pachą przeszedł obok recepcji, ukłonem witając się ze znajomą recepcjonistką, a następnie podszedł do windy i wybrał odpowiedni guzik. Czuł się podekscytowany i nie mógł już doczekać się chwili, w której zobaczy nastolatka i opowie mu o dzisiejszych wydarzeniach. Chciał już zobaczyć uśmiech na twarzy chłopaka, gdy powie mu, że jego brat go akceptuje i chce go poznać; gdy udowodni mu, że się go nie wstydzi.

Korytarz przemierzył z lekkim sercem i nietypowym dla siebie, radosnym uśmiechem, który nie chciał zniknąć z jego twarzy. Przed wejściem do sali wziął głęboki wdech i otworzył drzwi. Gdy dostrzegł puste, pościelone łóżko w pierwszej chwili nie zareagował, tylko gapił się na nie z niezrozumieniem. Dopiero po chwili zamrugał, a pudełko z planszówką wypadło mu z rąk i z łoskotem uderzyło o posadzkę. Niewielkie elementy gry rozsypały się po podłodze, ale Peter nie zwrócił na to uwagi, zbyt skupiony na tym opuszczonym łóżku, które przecież nie powinno takie być.

– Niemożliwe… – wydusił i zamrugał, by odgonić napływające łzy.

Najczarniejsze myśli zalały jego umysł, gdy zaczął myśleć, że znów się spóźnił, że nic już nie zrobi i wszystko przepadło. A jednak rzeczy Nicka wciąż się tu znajdowały, wciąż widział je na szafce, obok łóżka. Przełknął więc gulę w gardle i pospiesznie opuścił salę, by odnaleźć lekarza. Najpierw jednak trafił na pielęgniarkę, która szybkim krokiem podążała w stronę windy.

– Przepraszam! – zawołał i zbliżył się do niej. – Szukam pacjenta z sali 203. Młody chłopak, rak trzustki.

– Szuka pan Nicka?

Peter kiwnął głową, nie wiedząc, jak powinien interpretować dziwny błysk w oku pielęgniarki.

– Właśnie rozmawia z lekarzem. Niedługo powinien zostać przewieziony do sali.

– D-dziękuję…

Gdy kobieta zniknęła w windzie, Peter oparł się o ścianę i ukrył twarz w roztrzęsionych dłoniach. Nie potrafił się uspokoić. Ulga, jaką odczuł, była niewyobrażalna, a jednak jego serce wciąż biło niespokojnie. Nie sądził, że będzie to takie trudne. Już zawsze będzie tak reagował na puste łóżko? A co, jeśli za którymś razem to nie będzie konsultacja z lekarzem?

– Peter?!

Odwrócił się i na drugim końcu dostrzegł Nicka na wózku, którego słaby głos dotarł do jego uszu. Wózek pchała młoda, uśmiechnięta pielęgniarka. Wszystko musiało być w porządku.

Prawie przebiegł dzielący ich odcinek i zatrzymał się przed wózkiem.

– Ja go zawiozę, dziękuję.

Był już na tyle znany na tym oddziale, że kobieta nie oponowała i pozwoliła mu zająć się Nickiem. Gdy tylko zniknęła za rogiem, Peter opadł na kolana przed wózkiem i przytulił zaskoczonego chłopaka.

– Nie strasz mnie tak więcej – poprosił cicho.

– Och, Peter. – Nastolatek pogładził go karku. – Myślałeś, że to koniec?

– Nie mów tak. – Odchrząknął i odsunął się. – Po prostu tak nie mów. Zabiorę cię do sali. Musisz odpoczywać.

Radość, którą dostrzegł na twarzy Nicka, odebrał jako reakcję na jego pojawienie się. Ten chłopak zawsze tak bardzo cieszył się na jego widok. Peter nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczył.

Gdy wjechali do pomieszczenia, widok rozrzuconych części gry od razu sprawił, że mężczyźnie zrobiło się głupio.

– Wybacz – wymamrotał i zaczął manewrować wózkiem w taki sposób, by nie najechać na któryś z elementów. – Zaraz to posprzątam.

Nick obrócił się i spojrzał na niego z radością w oczach.

– Naprawdę się przestraszyłeś.

Peter tego nie skomentował. Pomógł chłopakowi wstać z łóżka, pocałował czubek jego głowy, a następnie powoli ułożył go na łóżku. Dopytał jeszcze, czy mu wygodnie, a gdy ten potwierdził, zabrał się za sprzątanie.

– Muszę ci coś powiedzieć.

– Ja tobie też.

– To… może ty pierwszy.

Zerknął na Nicka, którego głos zadrżał, jakby obawiał się tego, co mężczyzna może mu powiedzieć; jakby obawiał się, że Peter może go zostawić.

– Rozmawiałem z rodziną. Powiedziałem im o tobie.

– Naprawdę?! – Nick wyglądał na zszokowanego. – I… I jak zareagowali?

– Jack chce cię poznać. Chciał przyjechać już dziś, ale powiedziałem mu, że mamy plany. – Wskazał na część gry w pudełku. – A przynajmniej mieliśmy. Mam nadzieję, że nic się nie zgubiło, bo tylko wypożyczyłem.

– Oczywiście, że wypożyczyłeś. – Nastolatek zaśmiał się, a jego twarz rozpromieniła się tak bardzo, że Peter nie potrafił odwrócić od niego wzroku. – Nie mogę uwierzyć, że im powiedziałeś. Wydawało mi się… – Pokręcił głową. – Też z chęcią poznam twojego brata.

Kiwnął głową i wrócił do sprzątania. Gdy gra znalazła się w pudełko, odsunął wózek od łóżka i przysiadł na swoim zwyczajowym miejscu.

– A ty co chciałeś mi powiedzieć?

Widział na twarzy Nicka, że ten jest podekscytowany. Oczy błyszczały mu wręcz nienaturalnie, jakby miał gorączkę.

– Będą mnie operować.

Peter zmarszczył brwi i w pierwszej chwili nawet nie zareagował. Wydawało mu się, że się przesłyszał.

– Operować? – powtórzył. – Jak to? Przecież leżysz tu już tyle czasu, chemioterapia podobno niewiele dawała… Nie rozumiem.

– Nie cieszysz się?

– Oczywiście, że się cieszę! – Od razu złapał jego dłoń i ścisnął ją delikatnie. – Ale nie rozumiem. Jak to możliwe?

– Lekarze też są zaskoczenie. – Nick uśmiechnął się radośnie, a jego policzki pokryły się czerwienią, co nienaturalnie kontrastowało z jego bladą skórą. – To… to bardzo rzadkie, ale wygląda na to, że chemioterapia jednak przyniosła jakieś skutki. Na tyle, że jednak mogą mnie operować.

– Po tylu miesiącach… – Peterowi nie mieściło się to w głowie. Szukał informacji o tym raku w internecie i to, co wyczytał, nie nastrajało pozytywnie. Nie był jednak lekarzem. – To niesamowite, kotku. – Uśmiechnął się do niego szeroko i wychylił się, by ucałować delikatnie jego usta.

– Wiesz, że to nic pewnego i nie wiadomo, jak będzie po operacji, ale… Ale jest szansa, Pet. Po raz pierwszy naprawdę jest.

Peter zaśmiał się, wciąż nie mogąc uwierzyć w to, co usłyszał. To było tak nieprawdopodobne. Jeszcze chwilę temu obawiał się, że Nick może już nie żyć, a teraz słyszał, że ten może mieć jeszcze szanse… Życie przy tym chłopaku było jak rollercoaster.

Odchrząknął i wycisnął jeszcze pocałunek na dłoni chłopaka, zanim się odsunął. Wiedział, że jego oczy są zaszklone i Nick może to zobaczyć. Ten dzień przyniósł mu za dużo emocji, by spokojnie mógł sobie z nimi poradzić.

– To co… – wskazał palcem na planszówkę. – Zagramy?

Powtórzyć życie – 8 – Romantyk

noreply@blogger.com (rehab-e) — Tue, 17 Mar 2020 16:59:00 +0000

Kochani, do końca opowiadania został rozdział (może dwa) + epilog, a później czeka nas najprawdopodobniej bardzo długa przerwa. Więcej informacji wkrótce.
Chciałabym też zaprosić Was na swój fanpage, gdzie dwa dni temu pojawił się ważny dla mnie post.
I oczywiście bardzo dziękuję za wszystkie komentarze!
Pozdrawiam.
__________________________________________________________________________

Ostatnie dni były dla Nicka niczym sen. Pozornie niewiele zmieniło się w jego sytuacji – choroba wciąż zabierała mu sporo sił, a Peter nie szczędził ironicznych komentarzy, ale mimo to nastolatek już dawno nie był tak szczęśliwy. I widział to w swoim odbiciu za każdym razem, gdy znajdował się w toalecie i spoglądał w lustro.

– Wyglądasz znacznie radośniej i zdrowiej. Prawie promieniejesz.

– Naprawdę? – Uniósł wzrok i spojrzał na pielęgniarkę, która pobierała mu krew. Był tak przyzwyczajony do podobnych czynności, że przestał już zwracać na nie uwagę.

– Tak. – Kobieta uśmiechnęła się do niego serdecznie. – Miłość ci służy.

Nick spuścił wzrok na okryte kołdrą ciało i poczuł, jak gorąco wstępuje mu na policzki. Rumieńce nie wyglądały zbyt atrakcyjnie na chorobliwie bladej twarzy, nawet jeśli były oznaką życia, dlatego szczerze nie znosił, gdy Peter je u niego wywoływał. Teraz też nic nie mógł poradzić na to, że słowa pielęgniarki go zawstydziły.

– Dziękuję – wymamrotał.

Gdyby nie subtelne, pełne czułości gesty i nieliczne pocałunki, relacja jego i Petera wciąż wyglądałaby jak zwyczajna przyjaźń. Ale to właśnie te momenty, gdy mężczyzna pozwalał sobie na więcej, gdy dotykał jego twarzy lub uśmiechał się w ten szczególny sposób, sprawiały, że Nickowi robiło się gorąco. Teraz już nic nie było w stanie powstrzymać go od maślanego spojrzenia, z którego Peter często sobie kpił, choć widać było, że sprawiało mu to równie wielką przyjemność co chłopakowi. Dla nich obu ta sytuacja była zupełnie nowa i na początku nie wiedzieli, jak sobie z nią poradzić, ale szybko zrozumieli, że ostatecznie niewiele zmienia się w ich relacji. Stali się sobie bliżsi, tak zwyczajnie, po prostu.

Jeszcze kilka miesięcy temu Nickowi nawet przez myśl nie przeszłoby, że może jeszcze poczuć coś tak silnego w swoim życiu; że ktoś może się nim zainteresować. Nie mógł przecież chodzić na randki, nie mógł pozwolić sobie na intymny kontakt i na pewno nie był dla nikogo wymarzonym partnerem, a jednak Peter z jakichś względów to właśnie na niego zwrócił uwagę. I choć nastolatek wciąż pozostawał pełen obaw, to jednak odsuwał je od siebie, by chociaż przez chwilę cieszyć się tym, co miał. Nie warto było przecież marnować czas i siły na myślenie o prawdopodobnych problemach i przeciwnościach, gdy pozostawało ci tak niewiele czasu. Długo dochodził do podobnych wniosków, ale w końcu się udało i teraz nie zamierzał marnować już ani chwili. Chciał tylko cieszyć się swoim szczęściem.

***

Kawiarnia była niewielka – zaledwie pięć ciasno ustawionych stolików, które widoczne były już od wejścia, i jeden w głębi, przy którym ustawiono małą sofę. Peter dostrzegł tylko tyle, zanim jego wzrok skoncentrował się na Amy i wystrój wnętrza przestał mieć dla niego jakiekolwiek znaczenie.

Uśmiechnął się szeroko do kobiety i przecisnął się między dwoma stolikami, by usiąść pod ścianą naprzeciwko dawnej przyjaciółki.

– Cześć – przywitał się i nie wiedząc, co zrobić, po prostu usiadł.

– Cześć.

Nie czuł się w pełni komfortowo, gorzej nawet, niż przy ich ostatnim spotkaniu, gdy jego matka postanowiła zabawić się w swatkę. I choć ostatecznie rozmawiało się im dobrze, a przywoływanie wspomnień z dzieciństwa okazało się zabawne, to jednak teraz nie potrafił zmusić się do rozpoczęcia rozmowy.

– Wybrałeś coś?

Peter wymruczał coś niewyraźnie i przerzucił stronę menu, poświęcając mu znacznie więcej uwagi, niż by wypadało. Nie potrafił jednak udawać, że nie dostrzegł, jak prezentowała się tego dnia Amy. W niebieskiej sukience, z kaskadą lśniących włosów i idealnym makijażem wyglądała doskonale. Robiła na nim wrażenie, które wywoływało w nim jedynie poczucie winy, nawet jeśli za docenieniem urody kobiety nie kryły się żadne grzeszne myśli.

– Sernik z czekoladą i wiśniami – wymamrotał w końcu. – I sok pomarańczowy. A ty?

– Deser lodowy z białą czekoladą brzmi świetnie.

Amy uśmiechnęła się do niego szeroko, a gdy złożyli zamówienie, rozejrzała się po wnętrzu z ciekawością. Na białych ścianach znajdowały się duże lustra w srebrnych ramach, a sufit ozdobiono lśniącym, srebrnym materiałem, który mężczyźnie kojarzył się z bufiastymi rękawami starych sukienek matki. Wydawało się, że nie tylko on nie czuje się niekomfortowo i nie wie, jak rozpocząć rozmowę.

– Nigdy wcześniej tu nie byłam – przyznała. – Ale ostatnio przechodziłam obok i nazwa zapadła mi w pamięci. Mam nadzieję, że mają dobre jedzenie.

Peter odpowiedział krzywym uśmiechem i pokiwał głową.

– Mhm, oby. Zresztą, nawet gdybyś poprosiła mnie o sugestię jakiegoś lokalu, to nie wiedziałbym, co odpowiedzieć. Prawie w ogóle nie chodzę do kawiarni. Znacznie częściej do barów i restauracji.

– To może następnym razem powinniśmy umówić się na kolację.

Mężczyzna otworzył szerzej oczy i przełknął głośno ślinę. Nie spodziewał się tak bezpośredniej sugestii.

– Albo lunch – dodała szybko, jakby z łatwością zinterpretowała jego reakcję. – Skoro masz sprawdzone lokale, to mógłbyś mi je pokazać. Sam wiesz, że dawno mnie tu nie było, a Nowy Jork jest dynamiczny, szybko się zmienia. Ostatnio odkryłam, że nie ma tego baru z bilardem, do którego chodziliśmy jako nastolatkowie. Pamiętasz go?

– Ach, ten u Brada? – Od razu uśmiechnął się na wspomnienie tamtych lat. – Został zamknięty jakieś trzy lata temu. Zbankrutował. – Zaśmiał się. – Żarcie tam było ohydne.

– O boże, tak. Ten okropny sos barbecue! I rozmiękłe frytki… – Zawtórowała mu śmiechem. – Ale gdy do niego chodziliśmy, sprzedawali nam alkohol, więc… I bilard był zawsze wolny.

– Bo prawie nikt tam nie chodził – parsknął. – Aż dziwne, że przez tyle lat udało mu się utrzymać…

Rozmowa z Amy, mimo wcześniejszych niezręczności, potoczyła się zaskakująco łatwo. Peter był naprawdę zdumiony, gdy dostrzegł, że minęły trzy godziny, a on miał wrażenie, jakby dopiero wszedł do kawiarni. Miło było znów wrócić do wspomnień z lat nastoletnich, a poza tym towarzystwo kobiety było po prostu przyjemne. Słuchała go, była szczerze zainteresowana jego niezbyt ciekawą pracą, a poza tym przywiozła z Francji świetne anegdoty, które opowiadała z prawdziwym zapałem. Przypomniał sobie, jak bardzo za nią tęsknił, gdy wyjechała.

– W ogóle pomyślałam sobie… – zaczęła, gdy czekali na rachunek. – Dopiero zaczęłam odnawiać stare znajomości, a że ciebie znam najlepiej, to… Może wybrałbyś się ze mną do kina w piątek? Nigdy nie lubiłam samotnych seansów.

Peter spuścił wzrok na blat stolika i zawahał się. Nie wiedział, co odpowiedzieć. Nie chciał jej urazić, a poza tym uważał, że wyjście do kina z Amy mogłoby być bardzo zabawne, szczególnie jeśli wybraliby horror lub jakąś głupią komedię romantyczną. Tylko że nie mógł tak po prostu się zgodzić, bo co miałby powiedzieć Nickowi? Zresztą, nie mógł dawać nadziei kobiecie, z którą chciał się tylko przyjaźnić.

– A na co? – zapytał, gdy przedłużająca się cisza zrobiła się nieco niezręczna.

– Na drugą część To. Może być zabawnie. – Uśmiechnęła się nieśmiało. – Ale oczywiście, jeśli nie masz czasu, to rozumiem…

– To nie o to chodzi. – Pokręcił głową, skrępowany. – Z chęcią się z tobą wybiorę, ale… ale chciałbym, żeby było jasne, iż to będzie przyjacielskie spotkanie. Tak jak dziś.

Amy wydawała się zaskoczona i trochę zawstydzona. Uciekła wzrokiem w bok.

– Oczywiście – wydusiła. – Nie sugerowałam niczego innego.

Peter starał się udawać, że w to wierzy. Naprawdę potrzebował przyjaciela, a Amy zawsze była najlepszą kandydatką na to stanowisko. Chciał, żeby sytuacja między nimi była klarowna.

– To dobrze. – Uśmiechnął się. – Dam ci jeszcze znać co do tej soboty, dobrze? Od niedawna się z kimś spotykam i sama wiesz, jak to jest…

– Masz kogoś? – Amy wyglądała na zszokowaną i chwilę zajęło jej powrócenie do neutralnego wyrazu twarzy. – Ostatnio nic nie wspominałeś.

– Bo gdy widzieliśmy się ostatnio, jeszcze nie byliśmy razem – zaśmiał się z zakłopotaniem. – To świeża sprawa.

– Och. Teraz rozumiem skąd ta zmiana.

– Jaka zmiana? – Zmarszczył brwi.

– Jesteś mniej sarkastyczny i bardziej… przystępny, z braku lepszego słowa. – Uśmiechnęła się do niego, choć nie był to tak szeroki uśmiech, jak jeszcze kilkanaście minut temu. – Myślałam, że po prostu dojrzałeś, ale teraz podejrzewam, że może kryć się za tym pewna osoba…

– Hej! – Skrzywił się. – Dla twojej wiadomości – jestem bardzo dojrzałym i poważnym mężczyzną. A przy Nicku jestem bardzo sarkastyczny. On to uwielbia.

– Przy Nicku?

Peter zmieszał się i po chwili niepewnie przytaknął. Nie wiedział, dlaczego użył imienia chłopaka. Przecież nie musiał w żaden sposób wskazywać na płeć, w ogóle nie musiał o tym wspominać. A jednak zupełnie o tym nie pomyślał. Wydało mu się to po prostu naturalne.

Odchrząknął. Widział ciekawość w oczach Amy, ale nie wiedział, czy jest w stanie o tym rozmawiać. Szczególnie po tym dość niezręcznym zaproszeniu do kina.

– To chyba rozmowa na dodatkową kawę i przynajmniej godzinę… – wymamrotał.

– Jeśli nigdzie się nie spieszysz… – Kobieta pochyliła się do przodu, a wyraz jej twarzy znów powrócił do pogodnego i zrelaksowanego, który utrzymywał się na niej, zanim dowiedziała się o jego nowym związku. – To ja mam czas.

Nie potrafił jej odmówić.

***

Dotarł do szpitala dopiero wieczorem i choć obiecał Nickowi, że będzie wcześniej, to jednak nie miał wyrzutów sumienia. Wiedział, że chłopak zrozumie, gdy tylko opowie mu o swojej rozmowie z Amy. Bo ta bardzo mu pomogła. To była pierwsza osoba z jego dawnego, niemalże rodzinnego otoczenia, której wyznał prawdę o swojej orientacji. Zresztą, powiedział jej nie tylko o swoim biseksualizmie, ale również o Nicku i sytuacji, w jakiej obaj się znaleźli. Ulga, którą odczuł, była niesamowita. Dobrze było w końcu komuś się zwierzyć i podzielić z kimś obawami, które ukrywał przed partnerem.

W sali pojawił się z szerokim uśmiechem na ustach i niewielką różą w dłoni, którą spontanicznie zakupił u przydrożnej kwiaciarki. Jego dobry nastrój szybko jednak zamienił się miejscem z niepokojem i narastającym strachem, gdy dostrzegł zapłakaną twarz chłopaka.

– Nick! – W dwóch krokach znalazł się przy nim, odrzucił kwiat na szafkę i objął ramieniem wątłe ciało. – Co się stało?

Nigdy nie widział nastolatka w podobnym stanie. Cała jego twarz była czerwona i mokra od łez, a ramiona trzęsły się niekontrolowanie. Był całkowicie rozstrojony.

– Nick – powtórzył i przysunął się jeszcze bliżej, siadając na brzegu łóżka. – Mów do mnie. Co się stało?

Chłopak uniósł głowę i spojrzał na niego szeroko rozwartymi oczami. Nie prezentował się najlepiej z czerwoną, napuchniętą twarzą i łysą czaszką. Prawie za każdym razem, gdy się spotykali, Nick miał na głowie chustę. Bardzo starał się o tym nie zapominać, jakby obawiał się, że przypominanie mężczyźnie o chorobie może go odstraszyć. Teraz jednak w ogóle o tym nie myślał.

– P-pan Henry… – zaczął i znów załkał. – On…

Pan Henry był sąsiadem Nicka. Tym sąsiadem, który prawie nigdy się nie odzywał i przez większość czasu spał. Petera nigdy nie krył swojej irytacji, gdy tylko dostrzegał ruch na drugim łóżku.

– Co z nim? – zapytał, choć domyślał się już odpowiedzi.

– N-nie żyje.

– Nick… – Westchnął i przycisnął wargi do jego gorącego czoła. – Nie wiedziałem, że w ogóle rozmawialiście…

– Nie o to chodzi. – Chłopak pokręcił głową i wysunął się z jego objęć, by ich spojrzenia mogły się spotkać. – Ja będę następny, Pet. Czuję to.

Nic nie pozostało z radości i spokoju, które odczuwał, gdy pojawił się w szpitalu. Ciężar choroby Nicka i strach znów spadły na niego z pełną mocą. Przez chwilę nie wiedział nawet, jak zareagować. Nie potrafił wykrztusić słowa. W końcu jednak przełamał się i znów przyciągnął chłopaka do swojej klatki piersiowej i oparł policzek o jego głowę.

– Nie mów tak – wychrypiał. – Nie możesz tak myśleć. Żaden z nas nie może.

Przez długi czas siedzieli w ciszy, a Nick powoli się uspokajał. Atmosfera była ciężka i Peter nie wiedział, czy może cokolwiek zrobić, by pomóc teraz chłopakowi. Nie mógł przecież udawać, że sytuacja nie jest poważna. Wszystkie słowa, jakie przychodziły mu na myśl, nawet w jego głowie brzmiały banalnie. Nigdy nie był dobry w odnajdywaniu się w trudnych chwilach.

– Przyniosłem ci coś – powiedział w końcu, by odciągnąć myśli Nicka od śmierci.

– Co? – Chłopak uniósł głowę, otarł mokre policzki i spojrzał na niego ze śladowym zainteresowaniem. Zaraz jednak na jego twarzy odbiło się zdziwienie, gdy Peter wręczył mu kwiat. – Przyniosłeś mi czerwoną różę?!

– A co w tym dziwnego? – zapytał defensywnym tonem. – Lepiej uważaj na kolce.

Nick pokręcił głową i uśmiechnął się nieśmiało. To był pierwszy uśmiech, jaki tego dnia otrzymał od niego Peter.

– Nic. To… – Parsknął. – Zawsze wiedziałem, że jesteś romantykiem.

Mężczyzna uniósł brwi, ale na jego ustach zaigrał uśmieszek. Cieszył się, że udało mu się wywołać uśmiech na twarzy chłopaka.

– Tak sobie wmawiaj – burknął i splótł palce ich dłoni. – Jeszcze jedno słowo i więcej podobnych prezentów nie dostaniesz.

Nick uniósł brwi i prychnął.

– Nawet nie lubię czerwonych, wiesz? Więc możesz sobie…

Peter nie zamierzał tego słuchać i po prostu przycisnął usta do drżących warg chłopaka, by go uciszyć. Potem uśmiechnął się, zadowolony. Jednak potrafił go rozproszyć.

– Nie ma za co, mały niewdzięczniku.

Powtórzyć życie – 7 – Spotkanie

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sun, 23 Feb 2020 20:00:00 +0000

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze!
_____________________________________________________________________

Peter wszedł do sali i pierwszym, co zauważył, by Nick spacerujący z pielęgniarką pod ramię. Był tak zaskoczony tym widokiem, że dopiero po chwili był w stanie odpowiedzieć na powitanie chłopaka.

– Hej. – Uśmiechnął się czule i przeniósł wzrok na kobietę. – On tak może…?

– Nie tylko może, a wręcz powinien. Ciągłe leżenie nie jest korzystne dla jego mięśni. Chce pan…?

– Co? A, tak, jasne. – Szybko się zreflektował i rzucił torbę pod ścianę, by następnie podejść do Nicka i objąć go z drugiej strony. Wkrótce to na nim wsparł się chłopak i razem przemierzali niewielką salę. – Czujesz się dziś lepiej?

– Zdecydowanie. – Nick uśmiechnął się szeroko, choć na jego twarzy pozostawał wyraz całkowitego skupienia, jakby musiał koncentrować się na każdym kroku. – Sam widzisz, że jestem silniejszy…

Peter nawet nie zauważył, gdy pielęgniarka wyszła. Całą uwagę skupił na tym drobnym ciele, które pod jego palcami było tak kruche, że bał się je dotykać, by nie zrobić mu krzywdy.

– Ostatnio chodzę coraz częściej, wiesz? I coraz dłużej.

– Poprawia ci się. – Uśmiechnął się szerzej i przesunął palcami po boku nastolatka, wywołując u niego chichot. – Ktoś tu ma łaskotki.

– O Boże, Peter przestań, hahahaha, Jezu… – Nick śmiał się tak długo, że wkrótce jego śmiech zamienił się w silny kaszel. W rezultacie potknął się i upadłby, gdyby nie ramiona mężczyzny. – Przepraszam.

– Hej, nic się nie stało. – Uśmiech mężczyzny bardzo szybko zniknął, gdy spostrzegł, jak słaby był Nick. – Wracamy do łóżka. Musisz odpocząć.

Złapał go pod kolanami i bez trudu podniósł, by następnie ułożyć na materacu i przykryć kołdrą. Wolał nie pytać o wagę. Ciało chłopaka to była sama skóra i kości.

– Przynajmniej odkryłem twój słaby punkt… – Spróbował zażartować, ale nawet dla niego zabrzmiało to bardzo sztucznie, więc ostatecznie zamilkł i przystanął przy łóżku Nicka, nie wiedząc, co teraz zrobić. Widział po minie chłopaka, że ten był zawiedziony reakcją swojego organizmu. – Przynieść wodę? Albo iść po pielęgniarkę?

– Woda będzie w porządku, dzięki.

Gdy wrócił ze szklanką i podał ją Nickowi, przysiadł na swoim zwyczajowym miejscu i westchnął. Atmosfera zrobiła się ciężka i nie wiedział nawet, jak rozpocząć rozmowę, by rozchmurzyć nastolatka.

– A może wybrałbyś się ze mną na przejażdżkę? – zapytał w końcu, gdy cisza stała się nieznośna.

– Na przejażdżkę? – Nick zmarszczył brwi i westchnął. – Przecież wiesz, że nie mogę stąd wyjść…

Peter wywrócił oczami i prychnął.

– Przecież nie musimy stąd wychodzić, dzieciaku. Mogę wypożyczyć wózek i przejedziemy się po korytarzach, gdy już odzyskasz siły. Co ty na to?

– Ale wiesz, że nie mogę odwiedzać niektórych oddziałów, bo moja odporność jest bardzo słaba po leczeniu i…

Peter przyłożył palec do ust i pokręcił głową.

– Nie musisz mi tego tłumaczyć, dzieciaku. Zaraz pójdę i zapytam lekarza, gdzie mogę cię zabrać. Nie obiecuję, że zmienisz jakoś bardzo otoczenie, bo wszystko tu wygląda podobnie, ale trochę się ruszysz. – Znów wyciągnął dłoń, jakby chciał poczochrać go po włosach, ale zreflektował się i jego dłoń wylądowała na chłodnym policzku. Pogładził go z czułością i chwilę później już go nie było.

***

To był naprawdę dobry pomysł. Nie licząc badań, Nick nie pamiętał, kiedy ostatni raz opuszczał salę. Chyba wtedy, gdy pierwszy raz spotkał Petera, a to było naprawdę dawno temu. Dobrze było chociaż na chwilę zmienić otoczenie, nawet jeśli korytarze nieszczególnie różniły się wystrojem od jego sali. A sama przejażdżka wózkiem okazała się szybka, ekscytująca i niekoniecznie bezpieczna. Kilka razy prawie nie spadł z wózka, ale nawet gdyby znalazł się na podłodze, to zapewne uznałby, że było warto. Bo to była świetna zabawa, a on od miesięcy się tak nie bawił.

Peter najpierw przewiózł go po korytarzu na oddziale onkologii. Zaczęli od wolnego tempa, rozmawiając przy tym krótko na błahe tematy. Później skorzystali z windy i przenieśli się na niższe piętro. Tam mężczyzna nie hamował się już tak bardzo i pchał wózek z taką energią, że Nick w pierwszej chwili krzyknął i zacisnął dłonie na podłokietnikach, aż pobielały mu kostki.

Może nie była to jazda sportowym samochodem, o której marzył, gdy jeszcze był dzieciakiem, ale i tak przyniosła mu mnóstwo radości. Tak dobrze nie bawił się już od miesięcy, o ile nie od lat. Było dużo śmiechu, adrenaliny, skonfundowanych i zirytowanych twarzy mijanych przez nich pacjentów oraz krzyczących pielęgniarek. A sam Peter, który do tej pory nie kojarzył mu się ze szczególnie spontanicznym i rozrywkowym typem człowieka, bardzo pozytywnie go zaskoczył. Sam zachowywał się tak, jakby nie bawił się gorzej od niego. Aż znów miał ochotę go pocałować.

Wrócili na salę po niecałej godzinie, ale Nick czuł się tak, jakby spędzili poza nią co najmniej kilka godzin. Był wykończony i oczy mu się zamykały, ale pierwszy raz odkąd się pojawił w tym miejscu, było to pozytywne zmęczenie. Czuł się zrelaksowany, szczęśliwy i zakochany. Po raz kolejny nie potrafił oderwać wzroku od mężczyzny, który ostrożnie przeniósł go z wózka na łóżko, troskliwie poprawił mu poduszkę i uśmiechał się przy tym z taką czułością, że Nickowi brakowało tchu. Peter w jego oczach jeszcze nigdy nie wyglądał przystojniej, niż w tamtej chwili, gdy pochylał się nad nim, by zadbać o jego komfort. Gdyby nastolatek nie był tak zmęczony, z pewnością uniósłby się na przedramionach i zrobił coś głupiego, jak pocałowanie mężczyzny.

– Dziękuję – szepnął i przymknął oczy. Nie poczuł już dotyku na policzku i nie usłyszał, jak Peter opuszcza salę, by zwrócić wózek. Zasnął.

***

Gdy wrócił do sali, spostrzegł, że Nick zasnął. Spał na plecach, z głową lekko przekręconą w lewą stronę. Oddech miał równomierny i spokojny i delikatne rumieńce wciąż nie opuściły jego zmizerniałej twarzy, nadając jej bardziej żywy wygląd. Mężczyzna zawahał się, ale ostatecznie przysiadł na swoim miejscu, by jeszcze przez chwilę popatrzeć na śpiącego chłopaka. I wtedy uderzyło to w niego z pełną mocą – zakochał się. Nie mógł dłużej przed tym uciekać, nie mógł się oszukiwać. To nie było jedynie zauroczenie, które miało zniknąć tak szybko, jak się pojawiło. Nie, jego uczucia do Nicka były znacznie głębsze, poważne i przerażające.

– Szlag.

Ukrył twarz w dłoniach i przez chwilę tkwił tak, niezdolny nawet do tego, by się poruszyć. Świadomość własnych uczuć była przytłaczająca, ale niezaskakująca. Od dawna wiedział, jak ważny stał się dla niego nastolatek. Tylko co powinien teraz zrobić? Jak poradzić sobie z uczuciem do dzieciaka, który w każdej chwili może umrzeć? Nie potrafił znaleźć odpowiedzi na te pytania. Nie czuł się gotowy na coś tak poważnego.

Opuścił w końcu ręce i uniósł głowę, by raz jeszcze spojrzeć na spokojną twarz Nicka. Poprawił mu kołdrę, uśmiechnął się na widok lekko zmarszczonego nosa chłopaka i westchnąwszy, opuścił salę. Był pewny, że następnego dnia znów do niej wróci. Teraz wiedział tylko tyle, że musi wykorzystać każdą wolną chwilę na spotkania z nastolatkiem. Nie mógł przecież przewidzieć, które z nich może okazać się tym ostatnim.

***

Tydzień później pojawił się na rodzinnym obiedzie z postanowieniem, że powie o wszystkim matce. A raczej prawie o wszystkim. Nie chciał na razie wspominać o Nicku i swoich uczuciach wobec niego. To była skomplikowana sytuacja. Nie byli w związku, oficjalnie byli tylko przyjaciółmi i trudno było przewidzieć, czy ich przyjaźń w ogóle ma szansę rozwinąć się w coś więcej. Stan chłopaka też nie poprawiał sytuacji i Peter wolał już bardziej tego nie komplikować, dodając do obrazka swoją nieco histeryczną matkę i ciekawskiego brata. Wolał zacząć od mniej poruszającej wieści, czyli informacji o swoim biseksualizmie.

Jack znów miał być nieobecny, co na początku ucieszyło mężczyznę, który wolał zacząć od matki. Wiedział, że gdyby wyznał prawdę obojgu w trakcie posiłku, brat mógłby obrócić całą sytuację w nieśmieszny żart. Wolał tego uniknąć, bo w pewnych kwestiach Jack wciąż był bardzo niedojrzały i nie można było mu ufać. Dlatego Peter entuzjastycznie zareagował na wiadomość, że brat znów nie pojawi się na ich tradycyjnym obiedzie. Teraz jednak, gdy wchodził do rodzinnego domu, był znacznie bardziej zdenerwowany i mniej przekonany do swojego pomysłu. Obecność Jacka mogła jednak pozytywnie wpłynąć na rozładowanie atmosfery przy stole. Sam już nie wiedział, czy więcej widział plusów, czy minusów w swoim planie.

– Wszystko w porządku? – To było pierwsze, co usłyszał od matki, przez co poczuł się jeszcze gorzej. Nie sądził, że jest aż tak oczywisty. Nie miał pojęcia, jak przetrwa ten obiad.

W odpowiedzi pokiwał niemrawo głową i podążył za rodzicielką do kuchni.

– Pomóc ci w czymś?

– Nie, prawie wszystko gotowe. Możesz zanieść sok i szklanki.

– Mhm – mruknął i trzęsącymi się dłońmi wyciągnął szkło z szafki. – Ładnie pachnie.

Gdy przeszedł do jadalni, wziął głęboki wdech i ustawił wszystko na stole. Był tak rozkojarzony, że dopiero po chwili zauważył trzecie nakrycie.

– Jack jednak się pojawi?! – krzyknął w stronę kuchni, a cień nadziei w jego głosie zaskoczył nawet jego. Sam już nie wiedział, czego chciał.

– Nie, będziemy mieli gościa!

Peter zmarszczył brwi i wrócił do kuchni.

– Gościa? – powtórzył, jakby się przesłyszał. – Kogo?

– Córka naszej sąsiadki wróciła z Francji i zaprosiłam ją na obiad.

– Amy wróciła?

– Tak. Uznałam, że ucieszysz się ze spotkania po latach.

Peter przełknął ślinę i kiwnął głową. Amy. Ostatni raz widział ją jakieś cztery lata temu, gdy wróciła w trakcie studiów na krótkie wakacje. Była młodsza od niego, ale w dzieciństwie byli dobrymi sąsiadami. Zawsze ją lubił i przez pewien czas nawet mu się podobała. Dziwnie czuł się z myślą, że znów ją zobaczy.

To spotkanie wszystko zmieniało. Nie mógł teraz powiedzieć matce o swojej orientacji. Znów musiał poczekać i wiedział, że przez to wcale nie będzie mu łatwiej. Ponowne przeżywanie podobnego stresu mogło go wykończyć. Gdy dowiedział się już, jak okropny jest strach przed wyznaniem prawdy, przypuszczał, że szybko znów się nie odważy na ten krok.

– Cieszę się, mamo. – Uśmiechnął się wymuszenie. – Oczywiście, że się cieszę.

***

Amy pojawiła się na progu ich domu dziesięć minut później i wszystko wyglądało tak, jakby ostatnich czterech lat nie było. Zjedli razem posiłek, rozmawiając przy tym o wszystkim, co wydarzyło się w ich życiu i była to najbardziej naturalna rozmowa na świecie. Nawet przez chwilę mężczyzna nie czuł się skrępowany obecnością sąsiadki. Wręcz przeciwnie, bardzo zrelaksował się w jej towarzystwie i mógł nawet przyznać, że dobrze się bawił. Wszystkie wcześniejsze wątpliwości i strach odepchnął na razie w najdalszy kąt swojego umysłu.

– Może zabierzesz Amy na spacer? – Ton głosu jego matki i blask w jej oczach sprawiły, że zamarł ze szklanką soku w dłoni.

– Um, jasne – wydusił w końcu i spojrzał na jasnowłosą kobietę. – Jeśli chcesz, oczywiście.

Amy entuzjastycznie zareagowała na ten pomysł i pięć minut później już wychodzili z domu. Peter był jednak myślami przy swojej matce, która bardzo sprytnie zaaranżowała to spotkanie. Aż do końca nie przeszło mu przez myśl, że rodzicielka chce go zeswatać. I to akurat w tym momencie, gdy on odkrył w sobie uczucia do Nicka!

– Wszystko w porządku?

Amy patrzyła na niego z troską, gdy powoli szkli w dół ulicy, więc mężczyzna był zmuszony przytaknąć.

– Ta, zamyśliłem się. Wybacz. – Uśmiechnął się krzywo. – Nie spodziewałem się twojego powrotu. Myślałem, że już na zawsze utknęłaś w Marsylii.

– Dostałam dobrą propozycję pracy w Nowym Jorku, więc uznałam, że to najwyższy czas, by wrócić.

– I żaden przystojny Francuz nie próbował cię zatrzymać? – zapytał z ciekawości.

– Jakoś tak się złożyło, że nie. – Uśmiechnęła się do niego, a jej uśmiech powiedział Peterowi, że nie był to najlepszy wybór tematu. – A ty dałeś się usidlić jakiejś kobiecie?

Wzruszył ramionami i pokręcił głową.

– Nie. Żadna nie została przy mnie na dłużej. Najwyraźniej trudno ze mną wytrzymać.

Nie było to kłamstwo. Nie był w związku z żadną kobietą i do żadnej nie pałał uczuciem. A jednak poczuł się winny, przemilczając Nicka i ich relację. Nie byli parą, ale jednak…

– To dobrze. Może ktoś inny bardziej doceni twoje towarzystwo.

Widząc sugestywny uśmiech na twarzy Amy, poczuł się jeszcze gorzej. Jego koleżanka była atrakcyjna, nie dało się tego ukryć. Z kaskadą jasnych włosów, jasną cerą i dobrze podkreślonymi krągłościami prezentowała się naprawdę doskonale. Podobała mu się i nie zmieniło się to przez lata jej nieobecności. Ale w szpitalu czekał na niego jego wychudzony, niknący w oczach Nick. Znów spłynęła na niego kolejna fala poczucia winy.

– Hej, pamiętasz tę górkę, z której zjeżdżaliśmy na sankach? – zapytała, gdy w żaden sposób nie skomentował jej wcześniejszego stwierdzenia. – Chodźmy tam.

– Ee… No dobra. Jeśli chcesz.

– Powspominamy stare, dobre czasy. – Znów się do niego uśmiechnęła i złapała go za rękę. – To dobry początek. – Zaśmiała się. – By odbudować naszą znajomość.

Peter nie był przekonany, czy faktycznie tylko to miała na myśli.

***

Ostatnim razem poczucie winy zżerało go, gdy wybrał się do klubu i całował z nieznajomym chłopakiem, podczas gdy Nick wyczekiwał jego wizyty. Teraz rozmawiał tylko z koleżanką z dzieciństwa, a jednak czuł się tak, jakby znów zdradził. Choć było to przecież absurdalne uczucie, skoro on i nastolatek nawet nie byli parą. Dlatego, gdy wszedł do sali i zastał chłopaka czytającego książkę, wcale nie był w dobrym nastroju.

– Hej.

– O, cześć. – Nick uśmiechnął się szeroko i przymknął książkę. – Nie sądziłem, że pojawisz się tak wcześnie.

Wzruszył ramionami i przysiadł na stołku.

– Nie miałem ochoty zabierać się za pracę, więc pomyślałem, że wpadnę.

– Ktoś tu dzisiaj nie jest w najlepszym nastroju, co?

Peter zmarszczył brwi i skrzyżował ramiona na piersi.

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Przecież widzę, Peter. – Nick westchnął i odłożył książkę na szafkę. Tego dnia wyglądał świeżo i radośnie. Nawet jego skóra nie była tak trupioblada, jak zwykle. – Co się stało?

– Chciałem powiedzieć matce o swojej orientacji – wyrzucił z siebie po chwili ciszy.

– Och. – Wyraz twarzy nastolatka od razu uległ zmianie. Teraz wyglądał na zmartwionego. – Nie przyjęła tego dobrze?

– W ogóle tego nie przyjęła, bo jej nie powiedziałem – wymamrotał, patrząc na swoje stopy. – Zaprosiła do nas moją dawną koleżankę z dzieciństwa. Amy wyjechała lata temu na studia do Francji i teraz wróciła. Więc nie miałem okazji, by się wyoutować.

– Och. Ale to nic, Peter. – Nick sięgnął po dłoń mężczyzny i ścisnął ją delikatnie. – Będziesz miał jeszcze niejedną okazję, by wyznać jej prawdę. A… a ta twoja koleżanka… Dobrze się bawiłeś?

Pytanie było bardzo niewinne, ale mężczyzna i tak dostrzegł cień, który przemknął przez twarz nastolatka. Gdyby na niego nie spojrzał, nie poświęciłby większej uwagi temu pytaniu.

– Tak – odpowiedział powoli i oblizał dolną wargę. – Nie musisz być zazdrosny.

– Zazdrosny? – Nick zaśmiał się nerwowo i cofnął swoją dłoń. – O co miałbym być zazdrosny? Jesteśmy p-przyjaciółmi i…

Peter pokręcił głową i pochylił się nad chłopakiem, przytłaczając go swoim ciałem.

– Przestań – szepnął. – Po prostu…

Już to kiedyś zrobił. To nie był pierwszy raz, gdy przycisnął swoje wargi do ust nastolatka, ale tym razem trwało to znacznie dłużej. Ułożył jedną z dłoni na policzku Nicka i pocałował go mocniej, aż w końcu doczekał się nieznacznej odpowiedzi. Uśmiechnął się wtedy w usta chłopaka i odsunął na tyle, by móc coś powiedzieć.

– Nie musisz być zazdrosny. Dobrze?

Nick patrzył na niego szeroko rozwartymi oczami, jakby nie wiedział, jak powinien się zachować. Był zszokowany.

– Tak, d-dobrze. – Zaśmiał się nerwowo, ale w jego oczach zalśniła radość. – Dobrze.

Powtórzyć życie – 6 – Wstyd

noreply@blogger.com (rehab-e) — Wed, 01 Jan 2020 23:22:00 +0000

Nowy Rok, nowy rozdział! Chciałabym z tej okazji życzyć Wam szczęścia, miłości i oby ten rok okazał się dla Was rokiem udanym, pełnym sukcesów i lepszym od poprzedniego. To w końcu nowa dekada. Musi w tym coś być :D

Jak zawsze dziękuję za komentarze i nie obrażę się, jeśli będziecie dzielić się ze mną swoimi opiniami :D

Pozdrawiam!

______________________________________________________________________

Nick był skołowany. W trakcie kolejnych odwiedzin Petera nie był pewny, jak powinien się zachowywać, więc w rezultacie był w nietypowy dla siebie sposób cichy i wycofany. Po nieoczekiwanym pocałunku nie rozmawiali o nim, a mężczyzna zachowywał się tak, jakby nic się nie wydarzyło, więc chłopak również nie poruszał tego tematu. Nie mógł jednak przestać zastanawiać się nad ich relacją. Czy coś się zmieniło? Czy mógł teraz chwycić Petera za dłoń lub pocałować go, gdy ten znajdzie się wystarczająco blisko? Kim teraz dla siebie byli?

Bał się pytać, więc w rezultacie tkwił w zawieszeniu, nie wiedząc, co robić. Jego los był niepewny i w każdej chwili mógł stracić ostatnią szansę na jakąkolwiek bliższą relację, ale jednocześnie obawiał się, że znów wystraszy Petera. Przecież ten pocałunek mógł być jedynie nieprzemyślanym działaniem spowodowanym historią z dzieciństwa, zwykłym zachowaniem pod wpływem chwili. Możliwości było tak wiele, a czasu tak mało. To dodatkowo stresowało Nicka i pogarszało jego stan.

A jednak nie mógł przestać o tym myśleć, bo tak naprawdę nie mógł przestać myśleć o Peterze od ich pierwszego spotkania, gdy mężczyzna nawet nie był dla niego miły. A jednak było w nim coś, co sprawiło, że Nick nie potrafił wyrzucić go z pamięci. I każde kolejne spotkanie utwierdzało go w przekonaniu, że to coś, co dostrzegł w mężczyźnie, go nie zmyliło. Był on wart bliższego poznania i wielokrotnie to udowodnił. Jego opowieści były poruszające, zainteresowania naprawdę ciekawe i Nick mógł go słuchać godzinami. Nie było też nic lepszego od przekomarzania się z nim i oglądania jego zirytowanej miny. Uwielbiał go drażnić.

Zauroczenie Peterem pojawiło się od razu, już pierwszego dnia, mimo przykrych słów, które od niego usłyszał i było związane z tym, że mężczyzna był dla Nicka atrakcyjny fizycznie. Po bliższym poznaniu zakochanie wydawało się naturalnym krokiem, który chłopak oczywiście bezmyślnie wykonał, bo nie było niczego, co mogłoby go przed nim uchronić. I tkwił tak w swoim uczuciu, pewien jedynie tego, że zaskarbił sobie przyjaźń mężczyzny. Bo przecież gdyby tak nie było, to ten nie miałby powodów, by ciągle wracać do miejsca, którego nie znosił…

Historia z dzieciństwa, którą Nick od niego usłyszał, zrobiła na nim spore wrażenie. Mógł tylko wyobrażać sobie, jak wielką traumą musiało być dla dziecka spotkanie ze śmiercią (bo jak inaczej mógł nazwać wizyty u chorej na raka osoby), gdy jego ojciec niczego mu nie tłumaczył i tylko na niego wrzeszczał. Teraz już znacznie lepiej rozumiał niechęć Petera do szpitali i te spojrzenia, którymi obdarowywał go na początku ich znajomości. Zapewne myślał, że chłopak ich nie dostrzega, ale on widział wszystko bardzo wyraźnie. Zdawał sobie sprawę z tego, jak wygląda jego ciało, łyska czaszka i niezdrowo blada skóra. Nie był głupi. Sam nie potrafił patrzeć na swoje odbicie, więc i wzrok mężczyzny jakoś specjalnie go nie dziwił.

Im bardziej podejście Petera się zmieniało i im cieplej na niego patrzył, tym Nick bardziej się w nim zakochiwał. I wydawało mu się, że jest w tym uczuciu oczywisty. Czasem nie potrafił powstrzymać maślanego wzroku, gdy mężczyzna wyciągał ze swojej torby kolejne rzeczy, które specjalnie dla niego przyniósł; albo gdy wstępował do niego tylko na dziesięć minut, mimo oczywistego braku czasu, byleby chłopak nie czuł się rozczarowany. Oczywiście czasem, z niezrozumiałych dla Nicka powodów, w ogóle nie przychodził, mimo wcześniej obiecanej wizyty, a wtedy nastolatek zastanawiał się, co zrobił źle. Ale mimo to, wolał pamiętać te szczęśliwsze chwile, które i tak przeważały.

Po nieoczekiwanym pocałunku, jakim uraczył go Peter, przemknęło mu przez myśl, że mężczyzna dostrzegł jego zauroczenie i chciał mu zrobić przyjemność, wiedząc, że i tak nie musi się z niczym deklarować, bo Nick wkrótce umrze. Była to nieznośna myśl, która ciągle do niego wracała i nie pozwalała spać. To był kolejny powód, przez który wstrzymywał się przed rozpoczęciem poważnej rozmowy. Bał się, że mężczyzna przyzna się do swojej litości lub – co gorsza – spróbuje kłamać, a on to zauważy. To byłoby znacznie gorsze niż nieodwzajemnione uczucie. Ostatecznie Nick potrafił zadowolić się tylko przyjaźnią Petera. To było i tak więcej niż dostał przez całe życie.

***

Peter pojawił się u Nicka z laptopem i bardzo poważnym wyrazem twarzy.

– Dziś będziemy nadrabiać Marvela – oznajmił, zamiast zwyczajowego powitania.

Chłopak leżący na łóżku zrobił zdziwioną minę i przeniósł wzrok z twarzy mężczyzny na trzymany przez niego pokrowiec.

– Co?

– Mówiłeś, że zatrzymałeś się na pierwszej części o Kapitanie Ameryce, a od tego czasu naprawdę sporo się wydarzyło. – Powaga na jego twarzy była tak wielka, jakby właśnie był w trakcie misji mającej na celu uratowanie całego świata. – I musisz to nadrobić. To naprawdę wstyd nie znać Marvela, dzieciaku.

Peter był tak skoncentrowany na zdejmowaniu różnych rzeczy z szafki znajdującej się obok łóżka chłopaka, że nie zauważył dziwnego skurczu na jego twarzy.

– No dobra… – Nick odchrząknął, po czym uśmiechnął się kpiąco. – To naprawdę miłe, że pozwalasz mi decydować o tym, co będziemy robić.

Mężczyzna prychnął cicho i złapał szafkę po bokach, aby ją przesunąć.

– Decyzje powinien podejmować mądrzejszy – stwierdził i stęknął. – Co za cholerstwo…

– A za pracę fizyczną powinien brać się ktoś, kto ma do tego jakiekolwiek predyspozycje… – Nick zakpił, przyglądając się próbom przesunięcia szafki. Wiedział, że ta nie należała do najlżejszych, ale i tak nie mógł pozwolić sobie na pozostawienie kondycji fizycznej przyjaciela bez komentarza. – A ty… No cóż. Ćwiczyłeś coś kiedykolwiek?

Peter posłał nastolatkowi zirytowane spojrzenie i jeszcze przez chwilę ustawiał szafkę tak, by obaj mogli oglądać film na znajdującym się na niej laptopie.

– Śmiej się, śmiej – prychnął. – Sam byś sobie lepiej nie poradził, ale kpić ze staruszków to potrafisz.

Coś w twarzy Nicka sprawiło, że przystanął i spojrzał na niego uważniej.

– Co się dzieje?

Przemknęło mu przez myśl, że może chłopak znów gorzej się czuje i swoimi kpiącymi komentarzami chciał mu dać do zrozumienia, że nie ma siły na oglądanie czegokolwiek. Peter by to zrozumiał, oczywiście. Wciąż nieświadomie ignorował jego stan, wciąż nie zauważał drobnych sygnałów, jakie czasem nastolatek mu wysyłał, ale to nie znaczy, że się nie przejmował. Mogli sobie żartować, mogli się wzajemnie obrażać, ale Peter naprawdę interesował się Nickiem i jego zdaniem. Nie chciał, by ten myślał inaczej.

I jakby na potwierdzenie swoich słów, chłopak uciekł wzrokiem w bok, a na jego twarzy pojawił się… wstyd. Tak, inaczej nie dało się tego określić. A minę tę robił za każdym razem, gdy czuł się słabo, a nie potrafił tego wyrazić, bo za krępował go jego stan.

– Nie musimy oglądać, jeśli nie chcesz… – zaczął powoli i zamiast zabrać się za włączanie laptopa, przysiadł na stołku obok łóżka. – Możemy po prostu porozmawiać albo mogę dać ci spokój, jeśli nie masz siły.

– Nie. – Nick odchrząknął i pokręcił głową. – Nie o to chodzi. Po prostu… – Wyraźnie się zawahał. – Chciałem porozmawiać.

– W porządku. – Peter wzruszył ramionami i ściągnął ze swojego ramienia czarną nitkę, którą właśnie dostrzegł. Ubrany był w brązową koszulę w kratę i zwykłe, ciemne jeansy. Widać było, że preferował raczej prosty styl. – Innym razem obejrzymy, luz.

– Nie. To znaczy… Chciałem poważnie porozmawiać.

Mężczyzna spiął się, a na jego twarzy pojawił się nerwowy uśmiech.

– Mhm, ty to zawsze wiesz, jak zachęcić człowieka do rozmowy.

Nie był gotowy na mówienie o chorobie chłopaka. Nie chciał rozmawiać o jego złych wynikach badań, o pogarszającym się stanie, o pogrzebie. Wolał cieszyć się tym, co teraz mieli.

Zanim Nick zdążył odpowiedzieć, obaj usłyszeli głośne chrapanie dochodzące z łóżka obok. W tym samym momencie spojrzeli w tamtym kierunku, dostrzegając zaledwie głowę starszego mężczyzny wystającą spod grubej kołdry i koca. Dźwięk chrapania powtórzył się – jeszcze głośniejszy i jeszcze bardziej irytujący.

– Dziwne, że nie obudził się, gdy szurałeś po podłodze tą szafką…

Peter prychnął i odwrócił wzrok od drugiego pacjenta. Od kiedy pojawił się na sali Nicka, ignorował jego obecność i zdawał się nawet go nie zauważać. Gdyby nie dźwięki, jakie ten czasem z siebie wydawał, zupełnie zapomniałby o jego obecności. Szczególnie że gdy odwiedzał przyjaciela, staruszek prawie zawsze spał.

– Powinni wam tu zamontować jakąś zasłonę – stwierdził i zerknął na sufit, jakby spodziewał się tak cokolwiek znaleźć. – Zapewnić trochę prywatności.

– Zasłona nie sprawi, że przestanę słyszeć, jak chrapie. – Nick uśmiechnął się z rozbawieniem. – Gdybyś słyszał, jak on w nocy czasem potrafi… – Pokręcił głową. – Nieważne. Wracając do tego, co chciałem…

– Peter?

Tym razem obaj spojrzeli w stronę drzwi, gdzie w progu na wózku siedział młody mężczyzna i patrzył na nich z ewidentnym zaskoczeniem wymalowanym na twarzy. Żaden z nich nie usłyszał otwierających się drzwi.

– Jack? – Peter otworzył szerzej oczy i przez chwilę nie wiedział, co powiedzieć. Zerknął krótko na twarz przyjaciela, a zrozumienie, jakie pojawiło się na jego twarzy, upewniło go w tym, że Nick domyślił się, kim był mężczyzna siedzący na wózku. – Co ty tutaj robisz? I dlaczego jesteś na wózku? Stało się coś?

– Chciałem poznać twoją uroczą dziewczynę. – Jack uśmiechnął się, a jego wzrok skierowany na bladego, skulonego na łóżku Nicka był bardziej niż wymowny. – Hannah pożyczyła mi wózek.

Peter zmrużył oczy i zacisnął usta w wąską kreskę. Nie podobało mu się zagranie brata. I nie podobało mu się, że ten zobaczył, kogo odwiedza w szpitalu. Nie chciał łączyć nastolatka ze swoją rodziną.

Obrócił się w stronę zaskoczonego chłopaka i wymusił uśmiech.

– Będziemy musieli przełożyć tę rozmowę – wymamrotał i sięgnął po laptopa leżącego na nogach Nicka, by ponownie zapakować go w pokrowiec. – Postaram się wrócić i przesunąć z powrotem tę szafkę, żebyś mógł do niej sięgnąć, w porządku?

– Jasne. – Chłopak uśmiechnął się słabo i podciągnął kołdrę bardziej pod brodę, jakby chciał skryć się przed oceniającym wzrokiem Jacka. – Nigdzie mi się nie spieszy.

Mężczyzna wywrócił oczami i przerzucił torbę przez ramię.

– Do zobaczenia później.

***

Był wściekły na brata. Jemu nigdy nie przyszłoby do głowy, by zachować się w podobny sposób. Wymyślanie intrygi, by wtrącać się w jego życie? Nie spodziewał się czegoś tak żenującego nawet po Jacku.

– Odbiło ci?! – warknął, gdy tylko opuścili salę Nicka. – Szpiegujesz mnie?

– Hej, wyluzuj! – Jack od razu uniósł dłonie w obronnym geście i spojrzał na niego z dołu z miną szczeniaczka. – Mówiłem już, że chciałem tylko poznać twoją pannę. Byłem ciekawy. – Wzruszył ramionami, jakby to było nic takiego. – Przyjechałem taksówką, bo Hannah kończyła zmianę i miała zabrać mnie do siebie, a wtedy powiedziała mi, że widziała przez okno, jak wchodzisz do budynku, no i…

– No i?! – syknął. – Pomyślałeś, że to świetny pomysł, żeby wtrącać się w nie swoje sprawy?! I jeszcze ten wózek! – Wskazał ręką z niedowierzaniem na wózek, na którym siedział jego brat. – Ty nawet nie jesteś pacjentem.

– Ale musiałem jakoś się tutaj dostać, nie? A przecież wiesz, że nie mogę jeszcze chodzić…

– Wiem – prychnął. – I dlatego tym bardziej nie spodziewałem się, że odjebiesz coś takiego.

Nie powinni kłócić się na korytarzu, a już na pewno nie pod salą Nicka, który mógłby ich usłyszeć. Dlatego Peter ruszył szybkim krokiem w stronę windy, nie zwracając przy tym większej uwagi na brata, który próbował go dogonić.

– Nie sądziłem, że tak się wściekniesz – wymamrotał Jack, gdy zatrzymali się pod windą.

– To moje życie, do cholery! – Uderzył palcem w swoją klatkę piersiową. – Moje, rozumiesz? I gdybym chciał powiedzieć, kogo odwiedzam w tym szpitalu, to bym powiedział. – Prychnął. – Zresztą, mogłeś zapytać swojej dziewczyny. Na pewno wiedziała, że na tej sali nie leży żadna kobieta.

Gdy wsiedli do windy, Peter oparł się z westchnieniem o ścianę i wcisnął guzik odpowiadający parterowi.

– Ale nadal nie rozumiem, czemu się tak wściekasz. – Jack zmarszczył brwi. – Spoko, nie odwiedzasz laski, tylko kumpla. Wielka tajemnica, naprawdę. – Zakpił, po czym zmrużył oczy i spojrzał na niego uważniej. – A może to nie tylko kumpel…?

Głowa Petera poruszyła się tak szybko, że coś nieprzyjemnie strzeliło mu przy tym w karku. Wbił wzrok w brata, a prawy kącik jego ust zadrgał niekontrolowanie.

– Co ty gadasz? Odbiło ci?

– No wiesz, skoro do tej pory nie poznaliśmy z matką żadnej z twoich dziewczyn…

Dźwięk zatrzymującej się windy przerwał ich wymianę spojrzeń. Peter wysiadł pierwszy, spięty do granic możliwości. Nagły strach, który się w nim pojawił, całkowicie go sparaliżował. Sugestia Jacka zszokowała go i sprawiła, że na chwilę zaniemówił. Tyle lat nie mówił rodzinie o swoich preferencjach, że wizja wyznania prawdy wydała mu się teraz przerażająca.

– To nie znaczy, że spotykam się z facetami, idioto – wykrztusił w końcu i nawet w jego uszach nie zabrzmiało to przekonująco. – Oddaj lepiej ten wózek. I zostaw Nicka w spokoju.

– Więc ma na imię Nick?

– Pierdol się, Jack. – Z tymi słowami zostawił za sobą wyszczerzonego brata i przemaszerował przez parter, kierując się do wyjścia. Musiał się uspokoić.

***

Szafka, którą Peter miał odstawić na wcześniejsze miejsce, znalazła się na nim, dopiero gdy dwie godziny później przyszła do niego pielęgniarka z lekami. Tak jak Nick przypuszczał, Peter już nie wrócił. Wyraz jego twarzy, gdy zorientował się, że w drzwiach pojawił się jego brat… Chłopak przypuszczał, że nigdy go nie zapomni. To było coś więcej niż zaskoczenie. I więcej niż złość.

Nick go nie obwiniał. Wiedział, jak wyglądał i sam był tym zażenowany, więc dlaczego miał obwiniać Petera za to, że ten się go wstydził? Nie, oczywiście nie mógł tego zrobić. A jednak było to bolesne i nawet jeśli próbował sobie wmówić, że nie zrobiło to na nim większego wrażenia, to jednak nie potrafił. Wizja rozmowy, którą mieli zacząć, wydawała mu się po tym wszystkim szczególnie zabawna. Aż nie mógł uwierzyć, że był tak głupi, by rozważać wyznanie swoich uczuć. Tego dnia otrzymał jednoznacznie potwierdzenie na to, że nie może liczyć na coś więcej niż przyjaźń. Bo gdyby mógł, Peter by się go nie wstydził. Może Nick był tylko nastolatkiem bez żadnego doświadczenia w związkach, ale wiedział, jak to jest coś czuć. I wierzył, że tak silne uczucia nie pozwalają na wstyd. Nie wobec osoby, którą kochasz.

Powtórzyć życie – 5 – Matka

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sun, 15 Dec 2019 15:52:00 +0000

Czy przez to, jak rzadko teraz publikuję, ta historia jest jeszcze spójna? Sami oceńcie, bo naprawdę chciałabym poznać odpowiedź na to pytanie.
________________________________________________________________________

Domowe obiady przygotowywane przez matkę nie były czymś, co jedynie pomagało zachować Peterowi przyzwoitą dietę. Nie były to też tylko ulubione smaki z dzieciństwa. Domowe obiady, na które był zapraszany do rodzinnego domu, były tradycją. Za każdym razem, gdy zasiadał przy stole wraz z matką i bratem, cofał się w czasie i wracał do lat dziecięcych lub swojej nastoletniej wersji. Znów miał piętnaście lat i szukał dorywczej pracy, by wspomóc ich skromny, rodzinny budżet. Choć nigdy nie mogli narzekać na nadmiar pieniędzy i należeli do biedniejszych rodzin, to jednak doskonale pamiętał, że nigdy nie brakowało im jedzenia. Matka ze swoim naturalnym talentem do gotowania, którego jemu poskąpiono w genach, zawsze potrafiła wyczarować coś pysznego z najprostszych i najtańszych składników. Wciąż uważał, że był to najlepszy okres w jego życiu.

Tym razem przy stole zasiadł jedynie z matką. Jack wybrał się na kolejną randkę z pielęgniarką poznaną w szpitalu, przekładając tym samym spotkanie z nią nad tradycyjny obiad z rodziną. Różnił się w tej kwestii od starszego bratu, który na miejscu mężczyzny pewnie nie zdecydowałby się na taki ruch. Wielokrotnie podkreślał przy różnych okazjach, że rodzina jest dla niego najważniejsza i jeszcze nic w jego życiu nie sprawiło, by musiał to zakwestionować. Może nie było to najzdrowsze podejście, a łatka „maminsynka” przyległa do niego lata temu i wciąż dobrze się trzymała, ale nie przeszkadzało mu to. Więź, którą czuł z najbliższymi, była warta krytycznych komentarzy znajomych i przelotnych partnerów.

– Jack wspominał, że spotykasz się z jakąś kobietą.

Peter przełknął kawałek faszerowanego kurczaka i spojrzał na matkę bez większych emocji. Nie wydawał się zaskoczony. Mógł się tego spodziewać po młodszym bracie.

– Nic mi o tym nie wiadomo.

– Podobno często bywasz w szpitalu – kontynuowała, jakby go nie usłyszała. – Na onkologii.

Westchnął. Czasem widywał nową dziewczynę Jacka, gdy odwiedzał Nicka, więc domyślał się, że ta w końcu wspomni jego młodszemu bratu o częstych wizytach w szpitalu. Nie sądził jednak, że ten najpierw powie o tym matce, zamiast z nim porozmawiać. Nie miał gotowych odpowiedzi, a zaniepokojony, pytający wzrok rodzicielki sprawił, że nagle zapragnął zakończyć tę wizytę i uciec.

– Bywam. – Zdecydował się w końcu na oszczędną odpowiedź i jak wywnioskował po minie matki, niezbyt ją zadowalającą.

– Przecież ty nienawidzisz szpitali.

Wzruszył ramionami i skupił uwagę na talerzu, byleby nie patrzeć kobiecie w oczy.

– Ostatnio zmieniłem zdanie.

– Zmieniłeś zdanie? Wybacz, ale jakoś trudno mi w to uwierzyć.

Po raz kolejny wzruszył ramionami i niechętnie nadział na widelec pieczoną marchewkę. Zaczynał tracić apetyt, nawet jeśli jedzenie na jego talerzu wyglądało bardzo smakowicie.

– Co mam ci powiedzieć? – Westchnął. – Po prostu doszedłem do wniosku, że nie wszyscy pacjenci są tak przerażający, jak na początku mi się wydawało. Mam już chyba wystarczająco lat, by w końcu pokonać w sobie ten dziecinny strach, prawda?

Po raz pierwszy od dawna nazwał swą niechęć do szpitali i chorych osób strachem. I nie poczuł się przez to źle. Wiedział, że wszystko zawdzięczał Nickowi, który pokazał mu, że jego uprzedzenia są absolutnie bezzasadne. Szczególnie względem tego jednego, konkretnego pacjenta, którego nie potrafił przestać odwiedzać.

– Oczywiście. Bardzo mnie cieszy, że stawiłeś temu czoła. – Kobieta uśmiechnęła się do niego, ale nie wyglądała wcale na przekonaną. – Ale…

– Ale co? – Zirytował się, chociaż rzadko okazywał takie emocje przy swojej matce. – Co w tym złego?

– Nic, skarbie. Po prostu… Czy ta kobieta, którą poznałeś… Ona jest chora, tak? Bardzo chora?

Peter przełknął nagły nadmiar śliny i ponownie wbił wzrok w talerz. Nick był chory. Śmiertelnie chory. Rzadko o tym myślał, bo łatwiej było nie myśleć, jak wiele czasu im zostało. Nauczył się już ignorować stan chłopaka i jego wygląd, który nigdy nie napawał optymizmem. Teraz jednak nie potrafił pozbyć się myśli, że ich znajomość niedługo się zakończy. Kto wie, może pewnego dnia przyjdzie do szpitala, a Nicka już tam nie będzie? To bolało bardziej, niż się spodziewał.

– Nie poznałem żadnej kobiety, mamo – wychrypiał przez ściśnięte od emocji gardło. – Daj spokój.

Teraz był już pewien, że bezpowrotnie stracił apetyt.

***

Następnego dnia przekroczenie progu szpitalnej sali okazało się dla Petera znacznie trudniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. Nie potrafił zapomnieć o rozmowie z matką, która uświadomiła mu, jak niewiele czasu zostało jemu i Nickowi. Myślenie o tym było bolesne i wprawiało go w dziwne poczucie winy. Miał wrażenie, że rozmowami o codzienności, bzdurnych serialach i filmikach w internecie marnuje czas, który mógłby poświęcić na inne tematy. Chciałby dowiedzieć się więcej o nastolatku i chciałby powiedzieć mu więcej o swoim życiu. Nigdy wcześniej nie czuł tak silnej potrzeby dzielenia się swoimi uczuciami i przemyśleniami z inną osobą. Było to przerażające doświadczenie.

Gdy tylko wszedł do sali, od razu dostrzegł nieobecność sąsiada Nicka. Zlustrował puste, zasłane łóżko i podszedł do chłopaka, który uśmiechnął się szeroko na jego widok, choć wyglądał przy tym na zmęczonego. Wcześniej Peter nie poświęciłby temu tyle uwagi, ale po rozmowie z matką wciąż myślał o fatalnym stanie nastolatka.

– Umarł? – zapytał z umiarkowanym zainteresowaniem, jakby pytał o pogodę, i wskazał na puste łóżko, które zajmował starszy mężczyzna.

Nick uniósł z niedowierzaniem brwi i parsknął cicho.

– Serio? – Pokręcił głową. – Nie, nie umarł. Zabrali go na badania.

– Aha.

– Trochę więcej empatii by nie zaszkodziło, wiesz?

Peter usiadł przy łóżku chłopaka i spojrzał na niego, jakby się przesłyszał.

– Empatii? – powtórzył i zabrzmiał tak, jakby nigdy wcześniej nie słyszał tego słowa.

– Tak, empatii. O mnie też byś zapytał w taki sposób?

Mężczyzna zacisnął usta i przez chwilę nie odpowiadał. Samo myślenie o tym, że kiedyś może wejść do tej sali, a Nicka w niej nie będzie…

– Oczywiście, że nie. To co innego. Jego nie znam. – Skrzywił się. – Musimy się teraz kłócić? Dopiero przyszedłem.

– Nie kłócimy się. – Chłopak wywrócił oczami, wyraźnie zniecierpliwiony. – Po prostu… Zresztą, nieważne. Coś się stało? Jesteś jakiś dziwny.

– Nie, wszystko w porządku. – Zmarszczył brwi. – Czemu „dziwny”?

– Jesteś tu od pięciu minut i jeszcze mnie nie obraziłeś. Zaczynam myśleć, że się rozchorowałeś.

Peter uśmiechnął się i nie pierwszy już raz zdusił w sobie chęć wyciągnięcia dłoni i poczochrania nią włosów Nicka. Czasami zapominał, że nie było czego czochrać. I od rozmowy z matką podejrzewał, że był to swego rodzaju mechanizm obronny przed tym, co było nieuniknione. Specjalnie nie dostrzegał stanu fizycznego Nicka, wmawiając sobie, że ten wcale nie jest śmiertelnie chory. Dopiero teraz zaczynał to dostrzegać. Matka nieoczekiwanie wiele mu uświadomiła, nawet jeśli ich rozmowa była krótka i niczego w niej nie ujawnił.

– Gdy byłem mały, zanim ojciec odszedł… – zaczął niepewnie, nie patrząc przy tym na Nicka, więc nie dostrzegł jego zaskoczonego wzroku. – Jack był za mały, ale ja według niego już nie. Więc… matka ojca była chora, odkąd pamiętam. Zawsze leżała w szpitalu. Nie przypominam sobie, żebym widział ją w jakimś innym miejscu.

Wiedział, że mówił nieskładnie, ale na wspomnienie babki od razu w jego głowie pojawiały się obrazy z dzieciństwa. Po tylu latach nie mógł być nawet pewny, że były prawdziwe, a jednak nawet teraz miał wrażenie, że może przypomnieć sobie zapach środków czystości i okropny smród starości, z jakim zawsze kojarzyła mu się matka ojca.

– Ojciec często ją odwiedzał i prawie zawsze zabierał mnie ze sobą. Mówił, że babka chce pobyć chociaż z jednym ze swoich wnuków przed śmiercią. Niewiele wtedy z tego rozumiałem, a przebywanie w szpitalu, w tej zatłoczonej sali pełnej umierających ludzi…

– Ile miałeś wtedy lat?

– Pięć, sześć. Nie pamiętam dokładnie. – Uśmiechnął się krzywo, wyraźnie zakłopotany. – Wiem, jak to brzmi, Nick. To idiotyczne. Ale samo wspomnienie tych wizyt… – Potrząsnął głową. – Naprawdę jej nienawidziłem, wiesz? Może nie potrafiłem wtedy tego nazwać, ale chciałem, żeby w końcu umarła.

Gdy poczuł drobne palce zaciskające się na jego dłoni, uniósł głowę i spojrzał w końcu na przyjaciela. Był zawstydzony swoją opowieścią i wiedział, że tak naprawdę nie tłumaczyła ona w pełni jego niechęci do szpitali i chorych osób. Komuś, kto nie miał takich doświadczeń, z pewnością trudno było sobie wyobrazić, co tak naprawdę czuł. Ale po minie Nicka widział, że ten wcale go nie oceniał, jak podświadomie się tego spodziewał. Wyglądał na przejętego.

– To nie jest idiotyczne, Peter. Dzieci nie muszą wszystkiego rozumieć, szczególnie w tym wieku, a miejsca takie jak te… – Machnął dłonią w kierunku drugiego łóżka. – Sam nie chciałbym, żeby jakieś dziecko widziało mnie w takim stanie.

– Ta, ojciec niewiele tłumaczył – przyznał, wracając myślami do wspomnień z tamtego okresu. – Raczej wściekał się, gdy nie chciałem z nim jechać. – Westchnął. – A najgorsze jest to, że teraz nie potrafię już nawet określić, co jest prawdą, a co jedynie moim wymysłem. Pozostała tylko niechęć, z którą ostatnio radzę sobie trochę lepiej. – Uśmiechnął się i oddał uścisk dłoni. – Dzięki tobie.

Nick uśmiechnął się szeroko, jakby usłyszał właśnie największy komplement w życiu.

– Cieszę się, że mam na ciebie taki wpływ. – Wyszczerzył się. – Ale zastanawiam się… Myślałeś może o rozmowie z jakimś specjalistą? No wiesz, z kimś, kto pomógłby ci się z tym uporać…

Peter pokręcił głową, niezbyt przekonany do tego pomysłu. Rozmowy z psychologiem lub z psychoterapeutą nie były czymś, co wyobrażałby sobie jako jedną z możliwości radzenia sobie z przeszłością. Z trudem otworzył się przed Nickiem, więc jak miałby to zrobić przed kimś obcym?

– Zastanów się nad tym, co? Nic się nie stanie, jeśli tylko spróbujesz, nie?

– Zaczynasz traktować mnie jak małe dziecko, wiesz? – prychnął, ale nie potrafił powstrzymać czułego spojrzenia, jakim obdarzył chłopaka. Miał wrażenie, że trochę mu ulżyło po tym, jak podzielił się z nim historią z dzieciństwa. Nie lubił do tego wracać i nie chciał o tym myśleć, ale pragnął, by Nick go zrozumiał. Chyba nie chciał być stuprocentowym dupkiem w jego oczach.

Wyraz jego twarzy szybko uległ zmianie, gdy przyjaciel zaczął kasłać i nie mógł się uspokoić. Mężczyzna pospiesznie sięgnął po opakowanie chusteczek i podał kilka Nickowi, w pamięci wciąż mając zakrwawione chusteczki, jakie zawsze u niego widział, gdy ten zaczynał się dusić. Po raz kolejny poczuł bolesny ucisk w żołądku. Miał przed sobą kolejny dowód na to, jak niewiele dzieliło ich od pożegnania.

Nie czekał, aż Nick się uspokoi. Zabrał z szafki szklankę i przeszedł do niewielkiej łazienki, gdzie napełnił ją wodą z kranu. Westchnął przy tym, nagle przytłoczony sytuacją. Nie mógł przestać myśleć o tym, ile czasu im pozostało.

Gdy wrócił do sali, na jego twarzy nie było już śladu wcześniejszych rozterek, choć w jego oczach można było dostrzec niepokój.

– Znów krew? – zapytał, bezskutecznie szukając wzrokiem chusteczek, gdy podawał przyjacielowi szklankę. – Ostrożnie.

– Poradzę sobie. – Nick uśmiechnął się słabo i trzęsącymi się dłońmi odebrał od niego szklankę, tym samym pokazując, że wciąż może być samodzielny. Napił się, zanim ponownie się odezwał. – Nie, tym razem obyło się bez krwi.

– To dobrze. – Peter uśmiechnął się słabo, ale nie wyglądał na przekonanego. Wolałby zobaczyć chusteczki, zanim te wylądowały w koszu. Nie był pewien, czy chłopak był z nim szczery. – Czujesz się gorzej? Chcesz się przespać?

– Nie, jest w porządku, dzięki. – Nick oddał mu szklankę i ułożył się wygodniej na łóżku. – Ostatnio dostałem nowe wyniki.

– I jak? – Cień nadziei pojawił się w jego oczach, ale gdy tylko dostrzegł minę chłopaka, od razu zniknął. – To nic. Poradzimy sobie z tym.

– My?

Peter uśmiechnął się słabo i zacisnął dłoń na drobnych palcach przyjaciela.

– A widzisz tu kogoś innego?

Nie rozumiał w pełni swoich uczuć, nie potrafił wyjaśnić, dlaczego właśnie pyskaty, chory nastolatek tak bardzo przyciągnął jego uwagę, ale kiedy obserwował jego pobladłą, wychudzoną twarz, miał wrażenie, że w końcu znajdował się we właściwym miejscu. I może właśnie dlatego nawet się nie zastanawiał, gdy wychylił się i przycisnął swoje usta do wąskich, chłodnych warg Nicka. W tamtym momencie wydawało się to równie właściwe, co spędzanie czasu z najbliższą rodziną.

Próchno

noreply@blogger.com (rehab-e) — Mon, 25 Nov 2019 21:32:00 +0000

Kochani, muszę szczerze przyznać, że od pewnego czasu pisanie (a także czytanie) nie sprawia mi już takiej przyjemności, jak kiedyś. Oczywiście chcę dla Was pisać, ale chciałabym też pisać dla siebie. A ostatnio nijak mi to nie wychodzi. Dlatego dziś nie ma kolejnego rozdziału o historii szpitalnej, a jest krótki tekst, który pisało mi się całkiem znośnie (jak na mój ostatni czas, jest to niezłe osiągnięcie). Klimat Halloween już dawno za nami, ale coś mnie wzięło na taką historię, więc jeśli nie lubicie mroczniejszych klimatów, to "Próchno" może nie być dla Was.
Rozdział też pewnie niedługo się pojawi, ale ile włożę w niego serca i ile przyjemności sprawi mi pisanie go - tego jeszcze nie wiem.
Oczywiście dziękuję też wszystkim za komentarze <3
Bądźcie cierpliwi. Pozdrawiam!
__________________________________________________________________________

Dom z zewnątrz był tak odpychający, że mieszkańcy miasteczka nie zbliżali się nawet do tej części ulicy, przy której w znacznym oddaleniu od sąsiadów znajdował się ten opuszczony budynek. Dzieci były straszone przez rodziców karami odbywanymi w upiornym domu, jak nazywali go uczniowie jedynej szkoły w mieście, i nikt od lat nie postawił nawet nogi za zniszczonym ogrodzeniem, które oddzielało dom od ulicy. Przynajmniej nikt, o kim słyszeliby mieszkańcy.

Alice nie udawała, że nie czuje strachu, stojąc przed zardzewiałą furtką, bo czuła. W tym miejscu chyba nikt nie potrafiłby wyrzucić z głowy chociażby jednego horroru, który oglądał w dzieciństwie, a którego akcja rozgrywałaby się w opuszczonym budynku. Jednakże mimo odczuwanego lęku, nie zamierzała uciekać. Musiała udowodnić sobie i chłopakom z drużyny piłkarskiej, że bycie kobietą nie czyni z niej słabszej, czy mniej odważnej. Wręcz przeciwnie, doskonale wiedziała, że z całej drużyny tylko ona tak naprawdę odważyła się na ten krok i postanowiła sprawdzić to opuszczone miejsce.

Wyciągnęła podręczną kamerę, włączyła nagrywanie i pchnęła zardzewiałą furtkę. Ta niemal od razu ustąpiła pod jej dotykiem, wydając przy tym tak przeraźliwie skrzypiący dźwięk, że Alice poczuła ciarki na całym ciele. Otrząsnęła się z tego uczucia, wzięła głęboki wdech i weszła na teren posiadłości.

Nie było tak źle. Wokół panowała dojmująca cisza, ale dziewczyna i tak wolała ten stan od upiornych, skrzypiących dźwięków, które negatywnie wpływały na jej wyobraźnię. Nic jej nie zaatakowało, co też uznała za sukces, dlatego powoli, z kamerą w dłoniach, ruszyła przed siebie. Podwórko z przodu było niewielkie, porośnięte wysoką trawą, którą poruszała się od nagłych podmuchów wiatru. Dojście do werandy nie powinno zająć jej długo, ale i tak miała wrażenie, że zajmuje jej to więcej czasu, niż powinno. Czuła się tak, jakby stary budynek odpychał ją od siebie i choć wiedziała, że było to absurdalne wrażenie, to jednak nie mogła się go pozbyć. Była tak zamyślona, że gdy poczuła coś na swojej stopie, podskoczyła z krzykiem i położyła dłoń na klatce piersiowej. Serce biło jej tak szybko, jakby miało zaraz wyskoczyć.

– To tylko mysz… – szepnęła, próbując uspokoić samą siebie. – Tylko mała, nieszkodliwa myszka…

Miała szczęście, że nie upuściła z nerwów kamery, bo wtedy całe to przedsięwzięcie nie miałoby żadnego sensu. Poza tym wizja szukania urządzenia w tych zaroślach, które sięgały jej niemal po kolana, wcale nie była przyjemna. Przyspieszone bicie serca i wzbierający w niej strach sprawiły, że miała ochotę obrócić się i czym prędzej pognać do domu, ale duma nie pozwoliła jej na takie zachowanie. Nie zamierzała poddawać się z powodu nieszkodliwego gryzonia. Była odważna i musiała to udowodnić.

Spróchniałe drewno ugięło się pod jej ciężarem, gdy postawiła stopę na werandzie i Alice przemknęło przez myśl, czy cała konstrukcja nie zawali się po dwóch krokach, ale nic takiego się nie wydarzyło. Choć słyszała okropne stęknięcia starego drewna, to jednak udało jej się dojść bez żadnych przygód do miejsca, w którym znajdowały się kiedyś drzwi wejściowe. Teraz widniała tam czarna dziura, bo choć na zewnątrz dopiero zmierzchało, to w środku nie można było niczego dostrzec mimo szpar między deskami, którymi zabito okna. Była na to przygotowana – z torby przewieszonej przez ramię wyciągnęła latarkę i wkrótce przy jej pomocy rozświetliła wnętrze, do którego weszła.

To nie był piękna, zabytkowa posiadłość. Ząb czasu nadgryzł drewnianą powierzchnię, a po starych meblach rozrzuconych w dużym pomieszczeniu, które znajdowało się po prawej stronie od wejścia, można było uznać, że nawet w czasach świetności dom wcale nie prezentował się okazale. Przynajmniej taki wniosek wyciągnęła Alice, gdy ujrzała pozostałości po dawnych właścicielach budynku.

Uniosła kamerę i obróciła się z nią, by nakręcić wnętrze słabo oświetlonego pomieszczenia. Wciąż odczuwała strach, ale w tym momencie czuła również dumę z powodu wykonanego zadania. Miała tylko wejść do środka, a następnie przynieść na spotkanie z drużyną dowód na to, że przetrwała w mrocznej posiadłości. Teraz gdy wszystko się udało i mogła wrócić do swojego domu, była już znacznie spokojniejsza.

Gdy wyłączyła urządzenie i schowała je do torby, skierowała światło latarki na wyjście prowadzące na korytarz. Ruszyła w tamtym kierunku, ale szybko przystanęła, bo wydawało jej się, że usłyszała jakiś dźwięk dochodzący zza jej pleców. Obróciła się na pięcie, ale nikogo nie zobaczyła. Wzięła głęboki wdech i pokręciła głową. To mógł być kolejny dźwięk wywołany silnym wiatrem, który uderzał w ściany starego budynku. Wszystko przecież w tym miejscu skrzypiało i jęczało, przez lata doprowadzone do koszmarnego stanu. Alice poczuła się jak idiotka, gdy zrozumiała swój błąd. Ponownie ruszyła w stronę wyjścia, a gdy znalazła się na korytarzu, od razu skierowała swe kroki w stronę werandy. Zaraz jednak stanęła jak wryta, gdy okazało się, że wyjście zniknęło, a na jego miejscu pojawiła się brudna, śmierdząca moczem ściana z odpadającym tynkiem.

– Musiałam źle skręcić – wymamrotała i obróciła się, by ujrzeć za sobą stare, w połowie zapadnięte schody, które prowadziły na piętro. – Nie, to niemożliwe…

Chaotycznym ruchem skierowała światło latarki na przeciwległą ścianę, a następnie okręciła się wokół własnej osi, szukając wzrokiem dziury, dzięki której mogłaby wyjść na werandę. Nic takiego jednak nie znalazła. Z trzech stron otaczały ją brudne, zniszczone ściany. Mogła wrócić do dużego pokoju, którego wnętrze nagrała kamerą lub ruszyć w głąb domu. Nie było innej drogi. Nie było powrotu.

Na kilka przedłużających się sekund obezwładnił ją strach – nie była w stanie zrobić nawet kroku w którąkolwiek ze stron. Nie potrafiła racjonalnie wytłumaczyć tego, co właśnie się wydarzyło, i to ją przerażało. Od najmłodszych lat słyszała różne historie o tym starym domu i teraz nie potrafiła wyrzucić ich z głowy, a to nie pomagało jej w uspokojeniu się. Wyobraźnia działała na najwyższych obrotach, przywołując obrazy z najgorszych horrorów. Potrzebowała czasu, żeby znów zacząć myśleć racjonalnie.

Nie wiedziała, ile czasu minęło, zanim w końcu ruszyła w głąb domu, by sprawdzić inne pomieszczenia. Gdzieś musiało znajdować się wyjście – jeśli nie główne, to może jakieś prowadzące do ogrodu. A jeśli i tego by nie znalazła, mogła też wyjść oknem – w tym momencie nie była zbyt wybredna. Chciała już tylko wydostać się z tego upiornego budynku, by nigdy więcej do niego nie wracać.

Zatrzymała się przy schodach, niezdecydowana. Wejście na piętro nie miało sensu, bo nie chciała zwiedzać domu, więc pozostał jej parter. Po prawej stronie dostrzegła stare, wyrwane z zawiasów drzwi i dziurę w ścianie, która prowadziła do kolejnego pokoju. Już miała skierować swe kroki w jego kierunku, gdy usłyszała głośny łoskot dobiegający z góry. Gwałtownie uniosła głowę, jakby spodziewała się, że zauważy coś na suficie, ale poza ogromną ilością pajęczyn, wszystko było w porządku. Mogłaby się oszukiwać, że to jej przerażony umysł wytwarza takie dźwięki, ale po chwili znów usłyszała ten dudniący odgłos – jakby czyjeś ciało uderzyło z łoskotem o podłogę.

– Halo! Jest tam ktoś?! – Skierowała światło latarki na schody, ale – ku uldze – niczego nie dostrzegła. Logika podpowiadała, by wejść na piętro i rozwiązać zagadkę pochodzenia tego dziwnego dźwięku, ale Alice obejrzała zbyt wiele horrorów w swoim życiu, by popełnić ten błąd. Nie zamierzała zbliżać się do niczego, co było podejrzane. Zamiast tego skierowała swe kroki do najbliższego pomieszczenia, czujnie rozglądając się przy tym na boki. Niczego nie mogła być już pewna.

Na początku wydawało jej się, że pokój jest zupełnie pusty. Światło latarki przesuwało się po gołych ścianach, bezskutecznie szukając okna, którym Alice mogłaby się wydostać. Dopiero w chwili, w której miała już obrócić się na pięcie i przejść do następnego pomieszczenia, coś w kącie przykuło jej uwagę. Zmrużyła oczy i właśnie wtedy to poczuła – włoski na jej karku stanęły dęba, gdy dotarło do niej, że ktoś ją obserwuje. Jakimś cudem udało jej się powstrzymać krzyk, ale serce omal nie stanęło jej w gardle, gdy zrozumiała, że nie tylko ona postanowiła tego dnia odwiedzić to upiorne miejsce. Powoli, jakby poruszała się w zwolnionym tempie, obróciła się i dostrzegła za sobą jedynie mroczną pustkę. Wytężyła wzrok, ale w żółtym świetle niczego nie dostrzegła – wciąż była sama.

Odetchnęła z ulgą i wróciła wzrokiem do kąta, który wcześniej zwrócił jej uwagę, i głos uwiązł jej w gardle. Nie była w stanie powiedzieć, jak wcześniej mogła tego nie zauważyć. Czy naprawdę była aż tak przerażona? W kącie pomieszczenia znajdowało się drewniane krzesło, a na nim siedziała skrępowana dziewczyna. Ręce miała związane za plecami, a nogi przykute do łańcucha, który wystawał z podłogi. Głowa opadła jej na pierś, a kaskada włosów przykryła twarz tak, że Alice nie mogła jej dostrzec. Była jednak przekonana, że ma przed sobą wciąż żywą, zakrwawioną dziewczynę, która jak najszybciej potrzebowała pomocy.

– Chryste… – wydusiła, gdy przez myśl przemknęło jej, że porywacz nieznajomej wciąż mógł znajdować się w domu. Może to właśnie on poruszał się na piętrze i to właśnie jego słyszała. Było całkiem prawdopodobne, że właśnie znalazła się w niebezpieczeństwie i choć instynkt nakazywał jej uciekać (na chwilę zapomniała, że wciąż nie znalazła wyjścia), to jednak nie mogła zostawić tej dziewczyny na rychłą śmierć, a prawdopodobnie właśnie to czekało ją w tym upiornym domu.

W dwóch krokach znalazła się przy siedzącej na krześle postaci i położyła dłoń na jej ramieniu. Wciąż przy tym oglądała się za siebie, jakby wierząc, że w otaczających je ciemnościach będzie w stanie dostrzec zbliżające się niebezpieczeństwo.

– Hej. – Potrząsnęła ramieniem dziewczyny. – Hej, dasz radę biec, gdy cię rozwiążę?

Nie wiedziała, jak powinna zachować się w takiej sytuacji, ale czuła, że musi działać szybko. Odłożyła torbę na podłogę i z latarką wciśniętą pod pachę pochyliła się, by zacząć rozwiązywać nadgarstki dziewczyny. Ta w pierwszej chwili zdawała się w ogóle nie reagować na jej obecność – Alice przypuszczała, że była nieprzyjemna. Dopiero gdy szarpnęła mocniej za węzeł, poczuła lodowaty oddech blisko swojego policzka. Wtedy też przybrała na twarz sztuczny uśmiech i obróciła głowę, by uspokoić dziewczynę, ale to, co zobaczyła…

Krzyk wydarł się z jej gardła, gdy potknęła się i upadła na podłogę, nabijając sobie przy tym potężnego siniaka. Latarka wypadła jej z dłoni i potoczyła się na drugi koniec pomieszczenia, więc Alice niewiele teraz widziała, ale to, co dostrzegała w otaczającej ją ciemności, wystarczyło. Jasne oczy nieznajomej świeciły upiornie w mroku, a jej nienaturalnie rozciągnięte usta rozszerzyły się jeszcze bardziej w przerażającym uśmiechu. Alice nigdy wcześniej czegoś podobnego nie widziała. To nie była ofiara, która potrzebowała pomocy. To był potwór.

Próbowała się poruszyć, ale nagle poczuła się tak, jakby całe jej ciało zostało przyklejone do podłogi. Nie była w stanie wykonać żadnego ruchu. Mogła tylko biernie przyglądać się postaci siedzącej na krześle, gdy ta nagle zerwała łańcuch i wstała, a przy tym nawet na chwilę nie spuściła z niej wzroku. Włosy miała długie i gęste, a twarz można by uznać za nastoletnią, gdyby nie iskrzące się oczy wielkości małych guzików i usta, których kąciki ciągnęły się aż po skronie. Gdy stwór wyszczerzył się, Alice dostrzegła rzędy długich, spiczastych zębów, spomiędzy których wystawał zakrwawiony kawałek mięsa.

Chciała krzyczeć, uciekać, zrobić cokolwiek, by nie zostać złapanym przez tę upiorną postać, ale jej ciało zupełnie odmówiło posłuszeństwa. Stwór zaczął się do niej zbliżać, a ona obserwowała go z przerażeniem, bezskutecznie próbując uwolnić się z niewidzialnych więzów. Nagle usłyszała trzask – jeden, drugi, trzeci. Z każdym kolejnym krokiem potwora, trzaski stawały się coraz częstsze i głośniejsze. Wszystko wyglądało tak, jakby dom trząsł się w posadach. Nie wiedziała, czy szybciej zawali się ta stara, niepewna konstrukcja, czy dopadnie ją długowłosy stwór. W tej sytuacji wydawało się, że nie ma to już większego znaczenia. W jednej chwili dotarło do niej, że nie ucieknie. Legendy o tym miejscu nie były jedynie wymysłem przestraszonych nastolatków. Wiedziała, że już z niego nie wyjdzie.

Gdy stwór złapał ją za gardło i podniósł, deski pod nimi zaczęły kruszyć się i łamać. W kilka sekund podłoga całkowicie się zapadła i razem runęli w dół. Upadku Alice już nie zapamiętała. Zemdlała.

***

Obudziła się z wrzaskiem. Policzki miała mokre od łez, a powieki spuchnięte od płaczu. Chciała unieść ręce i zbadać swoje ciało w poszukiwaniu ugryzień, ale nie mogła nimi ruszyć. Grube pasy owinięte były wokół jej nadgarstków, kostek i tułowia. W pierwszej chwili nie rozpoznała tego widoku. Jak dzikie zwierzę zaczęła przesuwać wzrokiem po białych ścianach wąskiego, prostokątnego pokoju. Poza niewielką szafką i krzesłem nie dostrzegła niczego, co choć trochę przypominałoby dom.

Jęknęła i zaczęła bezskutecznie szarpać się z pasami. Powoli przypominała sobie, gdzie się znajduje, choć świadomość swojego położenia wcale nie napawała jej entuzjazmem. Wolałaby wrócić do rozpadającego się domu i dziewczyny z twarzą potwora, niż kolejny dzień spędzić w tym białym, sterylnie czystym pokoju. Nienawidziła go.

– Pomocy!

Drzwi otworzyły się gwałtownie, a do środka wbiegła pielęgniarka. Strzykawka w jej dłoni nie zwiastowała niczego dobrego, więc Alice znów zaczęła wrzeszczeć, tak samo przerażona, jak w chwili, gdy znajdowała się w upiornym domu. Czuła się w tym szpitalu dokładnie tak samo.

– To tylko kolejny napad. – Pielęgniarka uśmiechnęła się do niej życzliwie, ale ona widziała przed sobą już tylko szerokie usta i spiczaste zęby. – Niedługo poczujesz się lepiej.

Nie mogła uciec. Igła wbiła się w jej pulsującą żyłę, a ona poczuła, jak w ciągu kilkudziesięciu sekund podłoga znów zaczęła się załamywać. Po raz kolejny pochłonęła ją ciemność.

Powtórzyć życie – 4 – Wina

noreply@blogger.com (rehab-e) — Sun, 27 Oct 2019 23:52:00 +0000

Hej! Trochę to potrwało, ale w końcu jest. Ostrzegam - znów niebetowany.
Kochani, chciałam też prosić o odzew (już dawno o to nie prosiłam i kurczę, chyba wyszłam z wprawy). Jeśli ta krótka historia Wam się nie podoba, to też ważna informacja! Każdy komentarz, nawet bardzo krytyczny, jest dla mnie istotny.
Pozdrawiam!
______________________________________________________________________

– Naprawdę jesteś w tym beznadziejny.

– Beznadziejny? Ja ci po prostu daję fory, dzieciaku.

Nick wywrócił oczami, choć nie potrafił powstrzymać głupkowatego uśmiechu, który ostatnio bardzo często gościł na jego twarzy. Nic nie mógł poradzić na to, jak wielką przyjemność czerpał z obecności Petera. Od kiedy mężczyzna przyniósł mu czasopisma o motoryzacji, minęły trzy tygodnie, w ciągu których pojawił się u niego jakieś dziesięć razy. Chłopak za każdym razem, gdy widział go stojącego na progu sali, nie mógł uwierzyć w swoje szczęście.

– Nie potrzebuję żadnych forów, bo kompletnie nie ogarniasz tej gry.

Peter potrafił zająć mu czas. Dużo rozmawiali, wspólnie czytali o samochodach lub tak jak dziś, grali w grę karcianą. Wszystko przychodziło im naturalnie i nawet negatywne nastawienie mężczyzny do ludzi chorych wydawało się znikać, gdy ten przebywał w jego pobliżu. Nick wciąż nie wiedział, co kryło się za tą niechęcią, ale cieszył się, że to właśnie przy nim Peter się zmienia. Był nim coraz bardziej oczarowany.

– Następnym razem przyniosę Scrabble i wtedy przekonasz się, kto tutaj jest prawdziwym mistrzem.

– To, że jesteś tłumaczem, nie oznacza od razu, że jesteś mistrzem w grze słownej – odpowiedział i uśmiechnął się kpiąco. – Z nas dwóch to zwykle ty nie wiesz, co powiedzieć.

– Tylko dlatego, że komentowanie niektórych twoich wypowiedzi jest poniżej mojej godności. Bez urazy.

– Jasne, tak sobie tłumacz. – Nick zaśmiał się i spojrzał na swoje karty. – Ha, znowu wygrałem!

– Zwykły przypadek. – Peter wzruszył ramionami i wstał. – Będę się zbierał.

– Już? – Nastolatek nie wyglądał na pocieszonego. – Szybko.

– Jack ma dzisiaj rehabilitację. Obiecałem, że go zawiozę. – Skrzywił się, bo wizja nieustannego wożenia brata do rehabilitanta wcale nie była przyjemna. – A potem czeka mnie obiad z matką, więc…

Nick pokiwał głową, bo rozumiał, że Peter miał swoje obowiązki względem rodziny, ale to nie znaczyło, że czuł się przez to lepiej. Sam przed samym sobą już przyznawał, że zrobił się bardzo zaborczy względem mężczyzny i chciał go mieć jak najdłużej tylko dla siebie. Sam nie wiedział, czy wiązało się to z jego stanem i wizją krótkiego życia, czy po prostu dawała o sobie znać jego zachłanna natura.

– Wpadniesz jutro?

– Um, nie wiem. Niczego nie obiecuję. – Peter uśmiechnął się oszczędnie. – Uważaj na siebie, tak?

– Spokojnie. Nie zamierzam umierać, dopóki nie wygram z tobą w Scrabble.

– Mhm, bardzo zabawne. – Twarz mężczyzny pozostała nieczytelna, gdy zbierał swoje rzeczy. – Na razie.

***

– Nie musisz na mnie czekać. Alice mnie odbierze.

Peter zmarszczył brwi i spojrzał w lusterko wsteczne, by ujrzeć odbicie brata, który rozłożył się na tylnym siedzeniu samochodu.

– Kto?

– Pamiętasz tę pielęgniarkę ze szpitala, która nie chciała dawać mi leków przeciwbólowych?

– Tę blondynę, którą nękałeś?

– Nikogo nie nękałem – obruszył się Jack, wydymając dolną wargę. – Mówiłem ci, że w końcu się z nią umówię. No i udało się.

– Taa. – Peter pokręcił głową. – A jak znowu ją wkurzysz i zostawi cię gdzieś po drodze?

– Nie, aż tak niemiła nie mogłaby być… – Młodszy z braci zmarszczył brwi, chyba głęboko zastanawiając się nad taką możliwością. – Myślisz?

– Nie wiem. – Zaśmiał się i skręcił na parking pod ośrodkiem rehabilitacyjnym. – Nie znam jej.

Gdy zaparkował, nie wyszedł od razu, by pomóc Jackowi, a najpierw odwrócił się i spojrzał na niego z miną, która sugerowała powagę.

– Lubisz ją?

– Gdybym jej nie lubił, to nie umówiłbym się z nią dzisiaj, nie?

– Nie, mam na myśli… – Peter westchnął z irytacją. – Czy ją lubisz? Krótko się znacie i w ogóle… – Westchnął, widząc minę Jacka, który patrzył na niego jak na idiotę. – Dobra, nieważne. Rusz się.

Nie wiedział, czemu postanowił pytać o podobne sprawy brata, który prawdopodobnie był ostatnią osobą, którą powinien o to zapytać. Ich doświadczenie związkowe było bardzo podobne, nawet jeśli lubił powtarzać, że nie ma tak luźnego podejścia do relacji, jak Jack. Wiedział jednak, że nie była to w pełni prawda. Obaj nigdy nie byli z nikim na poważnie i chyba nigdy też o kimś nie myśleli w ten sposób. A teraz… teraz Peter był tak zagubiony we własnych uczuciach, że sam już nie był pewny, o co tak naprawdę mu chodzi.

***

Dźwięki dobiegające z klubu Peter słyszał już w taksówce, gdy skręcali w ulicę, przy której znajdował się lokal. Miejsce było głośne, kolorowe, a tęczowa flaga wywieszona na fasadzie budynku nie pozostawiała żadnych wątpliwości co do orientacji seksualnej większości gości. Taksówkarz z wyraźnym grymasem przyjął od niego należność, ale nie skomentował w żaden sposób adresu, pod którym się zatrzymał, więc przynajmniej oszczędził Peterowi awanturę, w którą ten zapewne by się wdał, gdyby kierowca powiedział chociaż słowo.

Przed wejściem głównym umówił się z kolegą, którego jasne, niemalże białe włosy dostrzegł już z wnętrza taksówki.

– Bryan. – Uśmiechnął się szeroko i objął go ramionami, zgarniając w niedźwiedzi uścisk. – Dobrze cię widzieć, stary.

– To nie ja zniknąłem na ponad miesiąc. – Niższy mężczyzna spojrzał na niego znacząco, ale wydawał się zadowolony z ich spotkania. – Zabawimy się dzisiaj, co?

– Jak zawsze. – Wskazał dłonią na wejście do klubu, przy którym tłoczyło się kilkanaścioro osób. Część z nich zupełnie się nie wyróżniała, a część była ubrana w krzykliwe kolory i skórzane dodatki, które przyciągały wzrok. – Prowadź.

Godzinę później Peter był już wystarczająco podchmielony i rozbawiony historiami z pracy Bryana, by wybrać się na parkiet. Nie był dobrym tancerzem i zwykle potrzebował alkoholu, by zacząć tańczyć pośród ludzi. Na szczęście obecność znajomej twarzy bardzo pomagała i to właśnie z Bryanem na początku poruszał się w rytm muzyki, w końcu czując, że choć na chwilę może oderwać myśli od wszystkich problemów i trosk.

W piątkowy wieczór parkiet był przepełniony ludźmi, nawet jeśli sam klub nie był wcale najpopularniejszym tego typu lokalem w mieście. Na szczęście w środku były aż dwa parkiety, więc Peter nie czuł się jak sardynka w puszce, choć i tak było mu bardzo gorąco i czuł się trochę przytłoczony ilością otaczających go osób. Właśnie miał powiedzieć Bryanowi, że idzie się czegoś napić, gdy ten złapał go za ramię i przysunął się do niego tak blisko, że stało się to niekomfortowe.

– Ta ślicznotka z lewej chyba jest tobą zainteresowana.

Zmarszczył brwi, bo nie miał pojęcia, czy Bryan mówi teraz o mężczyźnie, czy kobiecie. To czasem było trudne do zrozumienia, gdyż jego kolega nazywał tak wszystkich, którzy wpisywali się w jego kanon piękna.

– Po mojej lewej, idioto. – Usłyszał, gdy zerknął w lewo i nie dostrzegł nikogo, kto by na nich spoglądał. Gdy jednak obrócił się w drugą stronę, faktycznie dostrzegł bardzo ładnego i bardzo młodego chłopaka, który wciąż na niego zerkał.

Uśmiechnął się pod nosem i wrócił wzrokiem do swojego jasnowłosego towarzysza.

– Myślisz, że powinienem…

Bryan wywrócił oczami, jakby nie mógł uwierzyć, że ten jeszcze pyta.

– Idź i nie zawstydzaj mnie więcej swoim żenującym brakiem pewności siebie.

Peter prychnął, ale nic na to nie odpowiedział. Nie brakowało mu pewności siebie. Znał swoją wartość. Wiedział też, po co przyszedł do tego klubu. Nic nie mógł jednak poradzić na to dziwne uczucie w jego wnętrzu, które ciągle narastało od czasu spotkania się z Bryanem tego wieczora.

Henry, bo tak miał na imię chłopak, który na niego zerkał, okazał się uroczym nastolatkiem, który również doskonale wiedział, po co przyszedł tego wieczora do klubu. Przez jakiś czas bujali się razem na parkiecie, ale gdy tylko okazało się, że Peter jest dziesięć razy gorszym tancerzem, niż jego ciemnowłosy towarzysz, zrezygnowali z tańczenia i stanęli pod jedną ze ścian, by choć trochę ze sobą porozmawiać. Rozmowa jednak szybko przerodziła się w coś więcej, bo obaj byli bardzo zniecierpliwieni i wyraźnie szukali ujścia dla zgromadzonych w nich emocji.

Pocałunki były przyjemne, ale Peter nie potrafił w pełni się na nich skoncentrować, bo nieznośne uczucie w brzuchu wciąż narastało, odciągając jego uwagę od chętnego i podekscytowanego nastolatka. Nawet gorące wargi na jego szyi i silne ugryzienie, które w pewnej chwili odczuł, nie były w stanie sprawić, by w pełni skupił się na dotykaniu Henry’ego.

– Możesz sobie wyobrażać, że jestem nim… – Usłyszał po chwili cichy głos chłopaka i poczuł dotyk jego ust na swoim uchu. – To bez znaczenia. Mogę być, kim chcesz…

W pierwszej chwili nie wiedział nawet, jak na to zareagować. Zastygł, zupełnie nieprzygotowany na taką propozycję. Miał ochotę wyprzeć się tego, co Henry właśnie mu zasugerował, ale wiedział, że nie miało to sensu. Nie musiał się przed nim tłumaczyć, a poza tym skłamałby przed samym sobą, gdyby nie przyznał, że rozpoznaje to dziwne uczucie w swoim brzuchu jako poczucie winy.

– Przepraszam, nie mogę…

– Hej, w porządku. – Henry objął go za szyję i znów pocałował. – Po prostu myśl, że to on.

Jak mógł tak myśleć? Wyobrażenie sobie Nicka w takiej sytuacji było dla niego zbyt abstrakcyjne. Przyjaciel leżący w szpitalu i czekający z niecierpliwością na każdą jego wizytę kojarzył mu się jedynie z drobnym, bezsilnym ciałem, zapadniętymi policzkami i roześmianymi oczami. Był tak niewinny i zupełnie niepasujący do tego, co działo się w tym klubie… Nie potrafił nawet wyobrazić go sobie w intymnej sytuacji.

Odsunął się od Henry’ego i spojrzał na niego z wyraźnym zakłopotaniem.

– Nie mogę. Sorry.

Odwrócił się i zniknął wśród tłumu, zanim nastolatek zdążył go zatrzymać lub przekląć za to, że bez żadnych wyjaśnień zostawił go samotnego i podnieconego obok innych, zajętych sobą par.

***

Kilkupiętrowy budynek z trzema skrzydłami stał się dla Petera miejscem, w którym ten bywał równie często, co w swoim mieszkaniu. Wiedział, że za kilka miesięcy ten szpital będzie pojawiał się w jego najgorszych koszmarach, ale na razie był jednym miejscem, w którym mężczyzna mógł spotkać się ze swoim nastoletnim przyjacielem.

W poniedziałkowe południe, gdy wchodził na znajomy oddział, wciąż czuł się dziwnie po piątkowej nocy w klubie i sam nie wiedział, jak się zachowa, gdy ponownie zobaczy Nicka. Myślenie o tym, że nie potrafił przelecieć poznanego w klubie chłopaka ze względu na chorego przyjaciela, trochę po paraliżowało. Ich relacja nie trwała przecież na tyle długo, by gnębiło go poczucie winy tak wielkie, jakby co najmniej zdradzał swojego partnera, a nie chciał się z kimś zabawić jako singiel. Poza tym to, co łączyło go z Nickiem, miało wymiar czysto platoniczny i przyjacielski. Dlaczego więc czuł się jak zdrajca?

Gdy wszedł do sali, pierwszym, co rzuciło mu się w oczy, nie był wcale chłopak czytający książkę, a starszy mężczyzna śpiący na drugim, do tej pory pustym łóżku.

– Co tu się dzieje? – zapytał wystarczająco głośno, by przestraszyć skupionego na czytanym tekście Nicka, ale nie na tyle, by drugi chory chociażby drgnął. Trudno było powiedzieć, czy w ogóle żyje.

– Peter! – Nastolatek spojrzał na niego ze złością i wskazał głową na drugiego pacjenta. – Ciszej, obudzisz go.

– Co on tutaj robi? – zapytał, zbliżając się do łóżka przyjaciela.

– Nie mieli innego miejsca. – Nick wzruszył ramionami. – To nie tak, że jestem kimś specjalnym tutaj, wiesz? Mam długi staż i dlatego tak długo byłem tu sam, ale to nie mogło trwać wiecznie.

Peter nie musiał nawet mówić, że mu się to nie podoba, bo było to widać po jego minie i całej postawie jego ciała. Usiadł sztywno na stołku i wciąż zerkał na śpiącego mężczyznę, jakby obawiał się, że ten w każdej chwili może go zaatakować. Przebywanie w pobliżu innej chorej osoby wcale mu się nie podobało. Nick był wyjątkiem.

– Daj spokój, Pet. – Chłopak wywrócił oczami. – Po prostu nie zwracaj na to uwagi.

– Gdyby to było takie proste… – Westchnął. Wciąż nie opowiedział chłopakowi, skąd wzięła się jego niechęć do szpitali i chorych ludzi.

– Nie przyszedłeś w piątek – wypomniał mu Nick, najwyraźniej próbując skierować jego uwagę na inny temat.

– Mówiłem, że nie wiem, czy przyjdę. – Uniósł brew. – Chyba się nie obraziłeś, co?

– Nie. – Chłopak wzruszył ramionami. – Masz dziś coś dla mnie?

– Oho. Teraz już wiem, dlaczego tak mnie oczekiwałeś w piątek. – Prychnął. – Zrobiliśmy się trochę roszczeniowi, co?

Uśmiechał się pod nosem, gdy sięgał do wnętrza torby, którą rzucił po nogi. Wyciągnął z niej dwie książki i reklamówkę z owocami.

– No co? – zapytał, dostrzegając dziwny wyraz twarzy chłopaka. – Oczekiwałeś czegoś więcej?

Nick wskazał palcem w okolice jego szyi. Uśmiechał się przy tym, choć w oczach Petera był to uśmiech całkowicie wymuszony i sztuczny.

– Nie wspominałeś, że masz kogoś.

– Bo nie mam.

– Aha.

Poczucie winy znów się pojawiło, chociaż mężczyzna nie rozumiał, dlaczego je odczuwa.

– To tylko impreza w klubie – wymamrotał, jakby właśnie tłumaczył się przed rozczarowaną jego zachowaniem rodzicielką.

– Racja.

Cisza, jaka między nimi zapadła, była na tyle niekomfortowa, że mężczyzna nie potrafił jej znieść. Odchrząknął i wstał.

– Przyniosę sobie kawę, ok?

– W porządku.

Peter westchnął, odwrócił się i opuścił salę.

***

Nick był tak zamyślony, że nawet nie dostrzegł lekarza, który pojawił się w sali. Nie potrafił wyrzucić z głowy obrazu malinki, którą dostrzegł tego dnia na szyi Petera. Oczywiście nie powinien być zaskoczony, ale jednak był. Może tylko wydawało mu się, że jest między nimi pewnego rodzaju chemia, która wykracza poza przyjacielskie rejony. I prawdopodobnie tak właśnie było. Nie znali się przecież długo. Nie wiedział nawet, czy faktycznie jest dla mężczyzny przyjacielem, a nie tylko kolegą. A już na pewno nie był nikim więcej.

– Nie jesteśmy dziś w nastroju, chłopcze?

– Och, dzień dobry. – Uśmiechnął się ze zmieszaniem do siwowłosego doktora, wyrwany z nieprzyjemnych myśli.

– Myślałem, że miałeś dzisiaj gościa.

– Miałem – przyznał, choć bez zwyczajowego entuzjazmu.

– Ach, rozumiem. – Mężczyzna uśmiechnął się pokrzepiająco. – No cóż, mam twoje najnowsze wyniki.

Nick westchnął i odwrócił wzrok. Ostatnie, czego teraz potrzebował, to dowiedzieć się, że jest z nim jeszcze gorzej niż kilka dni temu…

Powtórzyć życie – 3 – Dotyk

noreply@blogger.com (rehab-e) — Wed, 09 Oct 2019 21:02:00 +0000

Za wszystkie komentarze bardzo dziękuję! I od razu przepraszam za ewentualne błędy, ale rozdział nie był betowany. Trzymajcie się!
___________________________________________________________________

Nie pukał. Wszedł do sali i od razu zatrzymał się tuż za progiem, gdy zauważył, że nie jest sam.

– Dzień dobry – przywitał się z doktorem, a następnie przeniósł wzrok na szpitalne łóżko, na którym spokojnie spał nastolatek. Jego oddech był równy i głęboki, ale twarz... Wyglądał gorzej niż ostatnio. – Może powinienem przyjść innym razem...

– Dobry, dobry. – Starszy mężczyzna uśmiechnął się do niego przyjaźnie. – Niech pan zostanie. Myślę, że Nick będzie szczęśliwy, gdy się obudzi i zastanie pana przy swoim łóżku.

Peter spuścił wzrok i kiwnął głową.

– Mhm – mruknął niewyraźnie i zbliżył się do niewygodnego stołka. – Co mu jest? Pogorszyło mu się? Nie wygląda... najlepiej.

– Cóż... nie powinienem o tym mówić. Nie jest pan rodziną Nicka.

– Rozumiem. – Skrzywił się, przyglądając się niezdrowo bladej twarzy chłopaka. Wyglądało na to, że mu się pogarszało. Nie przesadzał, gdy mówił, że zostało mu kilka tygodni.

– Ale z drugiej strony... – Lekarz wyraźnie się wahał. – Jest pan jedynym odwiedzającym, więc... Nie jest najlepiej. Wyniki są coraz gorsze i tak naprawdę... – zacisnął na chwilę usta – nie dajemy mu większych szans. Myślę, że niedługo będzie pan musiał się z nim pożegnać.

– Och. – Słowa doktora były jak pędzący pociąg, który uderzył w niego z katastrofalną siłą. Niby wiedział, że odwiedza chłopaka na onkologii, a stąd zwykle nie wychodzi się żywym, ale słowa lekarza sprawiły, że stało się to bardziej prawdziwe. Nick był przecież tak młody. Nie zasłużył na taki koniec.

Podziękował cicho mężczyźnie, gdy ten opuszczał salę, a następnie całą swą uwagę skupił na śpiącym chłopaku. Jedna z jego dłoni leżała luźno na kołdrze, przerażając swą kruchością i delikatnością. Przez chwilę miał ochotę złapać ją i sprawdzić, jaka w dotyku jest jego skóra. Gdy dotarło do niego, o czym myśli, aż otworzył szerzej oczy ze zdumienia. Nie mógł uwierzyć, że w jego głowie zrodził się tak absurdalny pomysł. Co się z nim działo?

– P-peter?

Głos był słaby, nawet bardzo słaby. Dotarł jednak do uszu mężczyzny, wyrywając go z otępienia, w które popadł. Drgnął i spojrzał na nastolatka, wymuszając słaby uśmiech.

– Jakże się cieszę, że mnie poznałeś – mruknął trochę kpiąco, choć jego głos był ciepły i przyjazny. – Obudziłem cię?

Chłopak uśmiechnął się blado i spróbował podciągnąć się do siadu, ale nie trzeba było być Sherlockiem Holmesem, żeby zauważyć, jak wiele go to kosztowało.

– N-nie – wydusił. – Nie sądziłem, że jeszcze przyjdziesz. Zaskoczyłeś mnie. Znowu.

– Zawsze mogę stąd iść – prychnął, choć po jego uniesionych kącikach widać było, że tylko się droczy.

– Nie! – Nick wydał z siebie dźwięk będący czymś pomiędzy krzykiem a piskiem, co wywołało lekkie skrzywienie na twarzy mężczyzny. Pokręcił głową, patrząc na dzieciaka z czymś w rodzaju zaciekawienia. Szczeniak tak bardzo pragnął jego towarzystwa?

– Skoro tak ładnie prosisz... – Uśmiechnął się szerzej. Już nawet nie przeszkadzał mu brak chusty na niemal łysej czaszce chłopaka. Zaskakująco szybko przyzwyczaił się do tego widoku.

– Palant. – Dzieciak prychnął i pokazał mu język.

– Szczeniak. – Peter wygiął usta w krzywym uśmiechu, wreszcie rozluźniając się i swobodnie siadając na niewygodnym stołku. Oparł jedną dłoń na kolanie, a drugą położył na materacu. Zrobił to bez zastanowienia, nie myśląc nawet o tym, że było to szpitalne łóżko, na którym leżał chory.

Przez chwilę zastanawiał się, jak rozpocząć rozmowę. Nie wiedział o co zapytać, żeby nie urazić chłopaka lub nie wyjść na ignoranta.

– Mówiłeś mi już, czym się zajmujesz?

Zamrugał i odetchnął głęboko, ciesząc się, że dzieciak zaczął temat. Chyba wolał odpowiadać, niż zadawać pytania. Nie miał pojęcia, o co może zapytać osobę, która spędziła tyle miesięcy przykuta do łóżka. Oczywiście był ciekawski i interesowały go różne kwestie, ale nie chciał zadawać intymnych pytań. I tak nie czuł się w pełni komfortowo przy Nicku, nawet jeśli nie potrafił zerwać tej znajomości.

– Nie, nie przypominam sobie... – odpowiedział po chwili zastanowienia. – Jestem tłumaczem.

– Serio? Nie wyglądasz!

– Nie wyglądam? – Uniósł jedną brew, jednocześnie pozwalając sobie na delikatny, kpiący uśmieszek. – A na kogo w takim razie wyglądam?

– Hm, no nie wiem... – Chłopak speszył się nieco i uciekł wzrokiem w bok. – Ale na pewno nie na tłumacza. Bo książki tłumaczysz, tak?

– Ciekawe. – Zaśmiał się, ale pokiwał głową. Dzieciak potrafił być rozbrajający. – Jak twoim zdaniem wygląda tłumacz? – zapytał konspiracyjnym szeptem.

– Jak kujon – palnął w odpowiedzi Nick. – Czyli nie jak ty.

– A jak ja wyglądam? – Zmrużył swoje brązowe oczy, aż wychylając się bardziej w stronę chłopaka. Był ciekaw, co ten o nim myśli.

– Noo... – Nastolatek zacisnął palce na kołdrze, widocznie zażenowany. Nie czuł się w tym momencie komfortowo. – Dobrze. Znaczy, nie nosisz okularów i jesteś raczej... dobrze zbudowany.

Aż zamrugał, zaskoczony tymi słowami. Zlustrował go wzrokiem, myśląc nad czymś intensywnie, ale szybko odrzucił niepokojącą myśl, klasyfikując ją jako jedną z tych naprawdę absurdalnych.

– Taak? – zamruczał. – Jak miło, że tak myślisz... – Przez krótką chwilę miał ochotę wyciągnąć dłoń i poczochrać jego włosy. Lubił to i zawsze tak robił, gdy był z kimś wystarczająco blisko. Tym razem jednak zamarł, gdy dotarło do niego, że nie może tego zrobić, bo dzieciak nie miał włosów. A poza tym... kogo on niby chciał czochrać? Przecież dopiero się poznali i niewiele o sobie wiedzieli. Nie było nawet mowy o jakiejś bliższej relacji.

Mimo to, jeszcze przez chwilę myślał o tym, jakie włosy mógł mieć ten dzieciak. Proste? A może kręcone? Miękkie w dotyku, czy może raczej szorstkie? Niestety, po tej naprawdę niewielkiej kępce, którą widział ostatnio, a której już nie było, mógł jedynie wywnioskować, że były czarne.

– Peter?

– Hmm...? – Aż się poderwał, zaskoczony głosem chłopaka.

– Odpłynąłeś.

– Ta. Wybacz. – Podrapał się po głowie. – Właściwie to wpadłem tylko na chwilę. No wiesz, sprawdzić, jak się czujesz. – Uśmiechnął się z zawstydzeniem. – Brat na mnie czeka. – Jak na potwierdzenie swoich słów, właśnie w tym momencie Jack przysłał mu wiadomość. Pomachał więc telefonem, pokazując go Nickowi. – Już się niecierpliwi. Nigdy nie był dobry w czekaniu na cokolwiek.

– Brat? – Nick spojrzał na niego z zainteresowaniem. – To jego tu odwiedzasz? Coś poważnego?

– Nieszczególnie. – Wzruszył ramionami. – Miał wypadek i złamał nogę. Słabo, że nie mogli włożyć tego w gips, tylko musieli przeprowadzić operację i teraz Jack potrzebuje długiej i żmudnej rehabilitacji...

– Och. Brzmi kiepsko. Pewnie musisz wszystko załatwić, co?

– Ta. Właśnie dlatego powinienem już iść... – Drgnął, czując nagle jego kruchą, wątłą dłoń na swojej – większej i silniejszej. Zamrugał, całkowicie zdumiony zachowaniem chłopaka.

– Nie idź jeszcze. Proszę. – Nick nie zabrał dłoni, ale nie poruszył też nią. Jego prośba była zaledwie szeptem, choć dało się usłyszeć w niej nutę desperacji. Wyglądał na onieśmielonego, ale również zdecydowanego. Na coś, czymkolwiek by to nie było. Mężczyzna wolał się nad tym nie zastanawiać.

Nie wyszarpnął dłoni z tego słabego uścisku. Przez chwilę nie robił nic, przyzwyczajając się do uczucia cienkiej jak papier skóry, drobnych kostek i delikatnego ciała. W końcu wypuścił z siebie drżący oddech i niepewnie rozluźnił dłoń, chwytając między dwa palce przegub chłopaka. Przejechał po nim opuszkami, badając fakturę jego skóry. Nie myślał przy tym, dziwnie zafascynowany tym nowym odczuciem. Nie sądził, że dotykanie Nicka może być tak przyjemne.

– Może... – Przełknął ślinę. – Może zostanę jeszcze chwilę...

***

– Pisałem do ciebie. Gdzieś ty polazł? Przecież godzinę temu dzwoniłeś, że już wjeżdżasz na parking. Halo. Ziemia do Petera!

Peter zamrugał, jakby dopiero wybudził się z głębokiego snu, i spojrzał z niezrozumieniem na brata.

– Co?

– Słuchasz mnie w ogóle? Co się z tobą dzieje?

– Ze mną? – Wzruszył ramionami. – Nic.

Był skołowany – zachowaniem Nicka, swoimi reakcjami i tą dziwną atmosferą, która nagle powstała między nim a nastolatkiem. Czuł się tak, jakby stracił kontrolę nad własnym ciałem. Do tej pory na samą myśl o przebywaniu wśród chorych dostawał dreszczy, a teraz nie tylko odwiedzał jednego z nich, ale również go dotykał.

Coś dziwnego się z nim działo. Musiał to przerwać.

Pokręcił głową i skupił się na bracie. On był teraz najważniejszy.

– To mówiłeś, że jak się czujesz?

***

Gdy Peter zniknął za drzwiami, Nick powoli uniósł dłoń, przyglądając się jej z takim zainteresowaniem, jakby widział ją po raz pierwszy. Złote oczy błyszczały radośnie, gdy palcami drugiej ręki dotykał wspomnianej dłoni, starając się przypomnieć sobie dotyk innej, zdrowej skóry. Tak bardzo blisko i przyjemnie...

Uśmiechnął się, po raz pierwszy od bardzo dawna naprawdę szczęśliwy. Czuł, że wreszcie znalazł przyjaciela. I nawet jeśli ta znajomość miała trwać jedynie kilka tygodni, bo Nick nie oszukiwał się, wiedząc, że niedługo umrze, to pragnął jej z całego serca. Rozmawiał z Peterem tylko kilka razy, ale... było mu tak przyjemnie w środku, gdy go widział. Czuł wtedy ciepło i radość, a jego oczy syciły się widokiem zdrowego, dobrze wyglądającego ciała. Mężczyzna prezentował się naprawdę dobrze. Był całkiem przystojny, miał uroczo skołtunione włosy i wyjątkowo piękne, brązowe oczy. Nick myślał ze smutkiem, że może miałby u niego szanse, gdyby był zdrowy. Gdyby tylko był zdrowy...

Przymknął oczy, czując w ustach słodko-gorzki smak rozczarowania. Ale przecież nie mógł mieć wszystkiego, prawda? Los dał mu już przyjaciela i powinien się z tego cieszyć, a nie wymagać jeszcze więcej. Nie chciał być zachłanny.

***

Peter nie wrócił.

Na początku Nickowi wydawało się, że mężczyzna jest zajęty pracą i nie ma czasu. Poza tym domyślał się, że ten poświęca więcej uwagi swojemu poszkodowanemu bratu niż chłopakowi, którego dopiero poznał. Ale gdy minął tydzień i Peter wciąż się nie pojawił, nastolatek przestał się oszukiwać. Wiedział, że mężczyzna już nie wróci.

Przestał liczyć, ile razy robił z siebie idiotę, gdy z nadzieją spoglądał w kierunku otwieranych drzwi, a widząc lekarza lub pielęgniarkę, spuszczał głowę i ze zrezygnowaniem patrzył na swoje chude dłonie. Domyślał się, że go przestraszył. Chciał tylko przez chwilę poczuć ciepłą, zdrową skórę i nie pomyślał, jak mogło to zostać odebrane. Był przecież chory i wiedział, że Peter, pomimo całej swej życzliwości, miał uprzedzenia do takich osób jak on. Po co więc to zrobił?

Był rozczarowany własnym zachowaniem i tym, że zaprzepaścił szansę, by porozmawiać z kimś, kto nie jest pracownikiem szpitala. Wiedział, że jego czas się kończy i więcej szans na zawieranie nowych znajomości już nie dostanie. Dlatego nie potrafił zapomnieć o Peterze i o tym, jak wszystko zepsuł.

Pesymistyczne myśli i coraz większa niechęć do własnego ciała, które wydawało mu się teraz bardziej odpychające niż zwykle, sprawiały, że jego stan się pogarszał. Nie było już mowy o swobodnych spacerach po korytarzu. Teraz nawet wycieczka do toalety sprawiała mu problem. Słabł i sam coraz mniej się tym przejmował.

***

Próbował nie myśleć o Nicku, ale nie było to łatwe zadanie. Przed oczami ciągle widział jego pełen nadziei wzrok, a wyrzuty sumienia coraz bardziej go przytłaczały. Wiedział, że nie był w żaden sposób zobowiązany do odwiedzania chłopaka, ale mimo to wciąż musiał zwalczać w sobie chęć powrotu na oddział onkologiczny i przeproszenia go za swoje zachowanie. Był rozdarty i gubił się w swoich pragnieniach. Raz chciał zapomnieć o chorym nastolatku, a innym razem myślał o tym, że przez jedną dziwną sytuację nie powinien zrywać kontaktu z osobą, której pozostało tylko kilka tygodni życia.

Ostatni tydzień nie był więc dla niego łatwy i jego bliscy szybko to dostrzegli. Co prawda Peter nie podzielił się swoimi wątpliwościami z rodziną i przyjaciółmi, ale Jack od razu doszedł do wniosku, że jego kłopot wziął się z problemów miłosnych. Oczywiście nie dał bratu żadnych powodów do takiego myślenia i miał wrażenie, że jego brat z nudów tworzy niedorzeczne fantazje, byleby jakoś zająć sobie dzień. A próby wsparcia go i uratowania jego nieistniejącego romansu zajmowały go bardziej niż jakikolwiek serial, czy przyniesione przez Petera książki.

– Po co ci te gazety?

Zerknął na swoją torbę, którą wskazywał Jack i wzruszył ramionami. W środku miał kilka numerów czasopism motoryzacyjnych, które mogłyby zainteresować Nicka, gdyby tylko postanowił go odwiedzić. Nie był jednak przekonany, czy powinien to robić.

– Czy to gazety o samochodach? – Jack przechylił głowę i wychylił się, jakby chciał bliżej przyjrzeć się zawartości torby, ale jego ruchy przez unieruchomioną nogę wciąż były ograniczone. – Jakieś nowe zainteresowania?

– Po prostu przyniosłem je dla kogoś. – Wywrócił oczami, trochę już zmęczony tą wizytą. Przez pół godziny próbował przekonać brata, że wcale nie jest nieszczęśliwie zakochany, a jego życie seksualne ma się dobrze i nie potrzebuje w niczym pomocy. Miał dość. – Możesz po prostu przestać? Nie możemy porozmawiać o czymś, co nie jest bezpośrednio związane z moim życiem?

– Przyniosłeś? – Jack zignorował jego słowa, jakby w ogóle go nie usłyszał. – Więc to tutaj poznałeś tę laskę, do której tak wzdychasz? W szpitalu?

– Jack…

– To jakaś pielęgniarka? – Młodszy mężczyzna zmarszczył brwi. – Kobiecie przyniosłeś gazetki o samochodach? Chryste, jest z tobą gorzej, niż myślałem.

Peter uniósł brwi, a następnie wykonał taki ruch, jakby chciał uderzyć dłonią w czoło.

– Jestem przekonany, że co trzecia kobieta w tym szpitalu ma większe pojęcie o samochodach, niż ty miałeś kiedykolwiek. Przypomnieć ci, dlaczego tu leżysz? – Podniósł torbę i wstał. – Mam dość. Powiem mamie, żeby do ciebie zajrzała, ale nie wiem, czy ktokolwiek jest teraz w stanie z tobą wytrzymać. Obyś szybko stąd wyszedł, bo wkrótce nikt tu nie przyjdzie.

Jack prychnął, wyraźnie oburzony jego słowami, ale Peter się tym nie przejął. Nie miał teraz siły na słowne utarczki z bratem. Musiał zająć się czymś innym.

***

– Peter? – Chłopak musiał być zszokowany jego wizytą, bo tak szeroko otworzył oczy na jego widok, że wyglądało to komicznie. – Nie spodziewałem się... Długo cię nie było i nie sądziłem…

– Wybacz. Musiałem… coś ogarnąć. – Podszedł bliżej i usiadł na stołku. – Jak się czujesz?

Nick nie wyglądał najlepiej. Jeśli mężczyzna miał być ze sobą szczery, to dzieciak wyglądał znacznie gorzej niż ostatnim razem, gdy go widział. Wszystko wskazywało na to, że teraz nawet niewielki ruch sprawia mu trudność. Niełatwo było na to patrzeć.

– Jest w porządku. – Nick uśmiechnął się, wciąż przyglądając mu się tak, jakby nie potrafił wyjść ze zdumienia, że znów go widzi. Dla Petera było to o tyle niekomfortowe, że nie wiedział, jak na to zareagować. A przy tym poczucie winy znów zaczęło wzrastać.

– Przyniosłem ci kilka gazet – oznajmił i otworzył torbę, by wyciągnąć kilka periodyków o tematyce motoryzacyjnej. – Pomyślałem, że mogą cię zainteresować.

– Och. – Nick wydawał się jeszcze bardziej zaskoczony, choć uśmiech, który rozjaśnił jego twarz, był potwierdzeniem na to, że mężczyzna trafił w dziesiątkę ze swoim pomysłem. – To naprawdę miłe. Dzięki.

– To nic wielkiego. – Wzruszył ramionami i ułożył gazety na szafce. – Może chcesz, żebym przyniósł ci coś jeszcze? Masz jakieś życzenia?

– Czyli… – Nick głośno przełknął ślinę i odwrócił wzrok. – Czyli jeszcze tu wrócisz?

Peter poruszył się nerwowo i wymusił sztuczny uśmiech. Widział, jak pełen nadziei był wzrok nastolatka i wcale mu się nie dziwił. Przez osiem miesięcy prawie nikt go nie odwiedzał, a gdy on się pojawił, stał się jedyną osobą spoza personelu szpitala, z którą ten miał kontakt. Nic dziwnego, że tak bardzo zależało mu na jego odwiedzinach. A on bez żadnego konkretnego powodu przestał przychodzić. Był okropny.

– Oczywiście, że wrócę. – Widząc zaszklony wzrok chłopaka, zdobył się na bardziej szczery uśmiech i nawet wyciągnął rękę, by chwycić pomiędzy palce chudą dłoń dzieciaka. – Zastanów się, jakie masz życzenia, co?

Nick pokiwał głową. Cała jego twarz – chorowicie blada i zapadnięta – promieniała teraz radością. Niewiele było mu trzeba, by poczuć szczęście.

– Poczytamy razem? – Chłopak zerknął krótko na gazety, a następnie przeniósł wzrok na mężczyznę. W jego oczach wciąż widoczna była nadzieja. – Proszę.

Peter wzruszył ramionami i sięgnął po jeden z periodyków, choć coś boleśnie ścisnęło go przy tym w klatce piersiowej. Tak niewiele musiał zrobić, by wywołać radość na twarzy Nicka… To nie był ten sam dzieciak, którego widział ostatnim razem. Teraz chłopak wydawał się bardziej potulny i niemal nieśmiały. Mężczyzna wiedział już, jakie będzie jego zadanie na przyszłe dni – musiał przywrócić Nickowi pewność siebie, by ten znów zaczął rzucać w jego kierunku sarkastyczne uwagi. Bo to właśnie ten inteligentny, pewny siebie chłopak wzbudził w nim sympatię i Peter chciał go odzyskać.