In Europa word arbeid toenemend deur mense van Moslemlande en die Ooste verrig. Die Afrikaner het sy vermoë om sy eie lot te beheer juis weens die verslawing aan goedkoop nie-Afrikanerarbeid verloor. Saam met die Afrikaner se verlies aan selfbeskikking het Suid-Afrika se toenemende Afrikanisering en dus uitskuif van Westerse beginsels en lewenstyle gekom.

Arbeidsbehoeftes bring vandag in die Westerse wêreld groot demografiese veranderinge mee. Demografiese veranderinge het ‘n groot invloed op die stand van die Westerse beskawing omdat bekostigbare arbeid gewoonlik uit die Derde Wêreld afkomstig is. Teen 2050 sal minder as 50% van die VSA se bevolking wit wees. Die nuwe mengsel van inwoners van Afrika-, Oosterse-, Midde-Oosterse- en Suid-Amerikaanse afkoms skep stelselmatig ‘n nuwe soort beskawing wat sterk in kontras met die moderne Westerse beskawing staan. Die Amerikaanse skrywer Pat Buchanan het bereken dat ‘n meerderheid van Amerikaanse burgers teen 2050 van Derde Wêreldse afkoms sal wees. Reeds teen 2020 sal sterfes van Amerikaners van Europese afkoms geboortes verbysteek en sal die land se wit bevolking begin krimp. Vermenging met ander rasse word nie eens hierby ingereken nie. Tans is een uit elke tien huwelike in die VSA tussen persone van verskillende rasse.

In Europa, die wieg van die Westerse beskawing, is daar reeds ‘n afname in die wit bevolking te bespeur. Die geboortekoers in Wes-Europa het ook oor die afgelope paar jaar skerp afgeneem, met slegs immigrante uit die Derde Wêreld wat ‘n geboortekoers van bo die vervangingskoers handhaaf. Die Moslembevolking in Wes-Europa het die afgelope 10 jaar verdubbel en sal van nou tot 2015 weer verdubbel. In Brussels in België is die ses babaname wat tans die gewildste is Mohamed, Adam, Rayan, Ayoub, Mehdi, Amine en Hamza. Dieselfde gebeur dus in Europa as in die VSA: Die wit bevolking krimp weens lae geboortekoerse en vermenging met ander rasse, terwyl die getalle van burgers van Derde Wêreldlande skerp toeneem weens ‘n konstante invloei, asook hoë geboortekoerse.

Wat in Europa en die VSA gebeur, gebeur ook in die ou kolonies soos Australië, Nieu-Seeland, Kanada en natuurlik ook Suid-Afrika. Dit is egter nie net immigrasie en die geboortekoers wat die Westerse beskawing bedreig nie, maar ook Westerlinge se totale onvermoë om ons literatuur, filosofiese denkrigtings, kuns, argitektuur, geskiedenis, geloof en politieke raamwerke aan ‘n volgende geslag oor te dra. ‘n Studie onder Britse hoërskoolleerlinge het getoon dat skaars 30% van die leerlinge weet waar die Boere-oorlog plaasgevind het en slegs 16% weet wie was in bevel van die Britse troepe by Waterloo. Plaaslike studies onder Afrikanerleerlinge het ookal hul totale onkunde oor ons eie Afrikanergeskiedenis, literatuur en algemene denke, tradisies en gewoontes uitgewys.

Ek onthou goed die kommentaar van twee kinders wat saam met hul ouers in die ry agter ons gesit het tydens ‘n vertoning van die Ons vir Jou-musiekblyspel ‘n paar jaar gelede. Die kinders wou die heeltyd by hul ouers weet hoekom die ouers nog nooit vir hulle van die Boere-oorlog vertel het nie. Wat ‘n skande!

Die realiteit waarmee Orania vandag werk, is ‘n vervallende Westerse beskawing wat slegs gestuit kan word deur die gebruik van eie arbeid, ‘n hoër geboortekoers en die konstante gefokusde oordrag van ons kultuur aan ‘n volgende generasie. Orania is binne die Westerse beskawing uitstekend hiervoor gerat omdat ons reeds deur ons eie instellings, eie kultuurgeleenthede en vakansiedae ‘n platform vir die behoud van ons Westerse identiteit begin skep het.

Die huidige verval van die Westerse beskawing is nie iets nuut nie. In die sesde eeu tydens die vroeë Middeleeue was daar ook ‘n groot verval van die Westerse beskawing. Een van die redes vir dié verval was juis ook migrasie uit Oos-Europa en die sogenaamde ‘barbaarse invalle’. Tog is die Westerse kultuur in kloosters en ander plekke in stand gehou en kon dit later weer groei en tot hernude ontwikkeling van Wes-Europa aanleiding gee.

Die Weste is nie gedoem nie, maar die Westerse beskawing word wel ernstig bedreig. Orania se voorbeeld van die gebruik van eie arbeid en die skep van eie instellings is ‘n goeie begin. Ons sal egter nog baie meer moet doen om werklik ‘n noemenswaardige rol in die behoud van die Westerse identiteit te speel.

Deel/Stuur

Alhoewel Suid-Tirool nie een van die 3 klassieke stamlande van die Afrikaners (Nederland, Frankryk en Duitsland) is nie, is dit ‘n streek met wie daar al ou bande bestaan. Wat Suid-Tirool anders maak as lande soos Frankryk, Nederland en Duitsland, wat al geslagte lank hul eie nasionale state het en hulle nie in die posisie van die Afrikaners as minderheid kan indink nie, is dat die klein volkie van sowat 600 000 mense ook in ‘n vryheidstryd gewikkel is en vergelykbare situasies as die Afrikaner moes deurmaak, maar wel intussen ‘n hoë vlak van selfbestuur bereik het.

Suid-Tirool is, soos die naam aandui, die suidelike deel van die streek Tirole. Tirole self, met die hoofstad Innsbruck, is in Oostenryk geleë, en Suid-Tirool is weens strategiese oorwegings en oorlog, sedert 1918 deel van Italië. Histories en kultureel is Tirole egter ‘n eenheid en bestaan daar ‘n strewe van bykans 100 jaar om alle Tirolers in een staat, of ten minste een outonome streek, te verenig.

Die historiese oorsprong van Tirole is juis in huidige Suid-Tirool geleë, in die dorp Tirol met die kasteel van die Tiroolse vorstegeslag. Verskeie hertoë het in die Middeleeue oor die gebied Tirole regeer, maar nadat die laaste hertogin Margarethe na ‘n ongelukkige huwelik met die Oostenrykse prins geen manlike nakomelinge gehad het nie, het die Oostenrykers oftewel die Habsburg Ryk, beheer oor Tirole in 1363 oorgeneem.

‘n Besonderse gebeurtenis in die geskiedenis van Tirole was toe in 1805 en daarna die vryheidsliewende Tiroolse boere onder leiding van Andreas Hofer met hulle beperkte middele weerstand teen Napoleon se verowering gebied het. Die episode kan goed vergelyk word met die Anglo-Boereoorlog amper 100 jaar later en Andreas Hofer as persoonlikheid was nie wesenlik anders as genls Koos de La Rey of Christiaan de Wet nie: sonder formele militêre opleiding het hy en sy boeretroepe ‘n wêreldmoondheid uitgedaag en merkwaardige suksesse behaal. Andreas Hofer is tot vandag toe ‘n volksheld wat oral in Tirole vereer word.

Die herinnering aan hulle eie heldagtige vryheidstryd het gemaak dat in die Anglo-Boereoorlog van 1899 tot 1902 aansienlike getalle Suid-Tirolers as vrywilligers aan die kant van die Boere geveg het. Trouens, dit was persentasiegewys die grootste kontingent van enige Duitssprekende streek.

Die Eerste Wêreldoorlog van 1914 tot 1918 was besonder negatief vir die Suid-Tirolers, want Oostenryk oftewel die Habsburgse Ryk waarvan Tirole deel was, het die oorlog saam met Duitsland verloor en Italië, wat die fronte gewissel het om deel van die oorwinnaars te wees, het Suid-Tirool as oorlogsbuit geëis, ongeag Italië se weglaatbare bydrae tot die oorwinning. Die rede was suiwer strategies van aard, omdat die Brenner-pas, belangrike toegang deur die Alpe van Middel-Europa na Italië, en sedert antieke tye ‘n roete van veroweraars, se beheer vir Italië van groot belang was. Daardeur is egter ‘n volk wat vir eeue lank saam in een streek was, middeldeur gesny.

Vanaf 1922, na die Fascistiese magsoorname deur Benito Mussolini, het die Suid-Tirolers besonder swaar gekry. Die Italiaanse maghebbers het alles gedoen om die beheer oor die nuut verworwe land permanent te maak. Die metodes laat baie dink aan die huidige pogings van verswelging, vervreemding en emigrasiedruk wat Afrikaners bedreig. Ten eerste is Duitse dorp- en straatname veritaliaans, byvoorbeeld het die hoofstad Bozen voortaan Bolzano geheet en Brixen het Bressanone geword.

Selfs die name van die Duitssprekende inwoners is veritaliaans, Franz het Francesco geword, Luis Luigi, ens. Ook skole, koerante en die administrasie was uitsluitlik Italiaans. Die Suid-Tirolers was vreemdelinge in hulle eie land, maar het hulle verset teen die veritaliaansing, byvoorbeeld deur ondergrondse skole in Duits.

Die Italiaanse Fasciste het dit egter nie daar gelaat nie en het groot getalle arm Italianers uit die suide in Suid-Tirool hervestig deur industrialisasie wat ongeskoolde werkers benodig het. Slegs Italianers is in die nuwe fabrieke aangestel. Toe ook dit nie ten volle suksesvol was nie en die Duitssprekendes veral in die plattelandse gebiede die getalsoorwig behou het (die stede, veral Bozen, het wel grotendeels Italiaans geword), het Mussolini en Hitler selfs ‘n plan bedink om alle Suid-Tirolers na Duitsland te verplaas. Die Suid-Tirolers het die keuse tussen twee euwels gehad: om of hulle heimat te verlaat en in een van die verowerde gebiede in Oos-Europa Duitse koloniste vir Hitler se besettingskemas te word of om as Italianers in Suid-Tirool aan te bly, met geen Duitse skole, kultuur ens. nie (en die moontlikheid van gedwonge hervestiging in Suid-Italië en daarmee saam verstrooiing). Die meerderheid het toe gekies om eerder Suid-Tirolers in die Duitse Ryk te wees as om in hulle stamland Italianers te moes word. Dit herinner aan die huidige toestand van Afrikaners, met uitsprake van sekere ministers dat Afrikaners die nuwe orde moet aanvaar en daarby aanpas en hulle mond moet hou, of andersins moet emigreer. Dit is beide slegte keuses en die enigste regte keuse, selfbeskikking, word nie eers genoem nie.

Gelukkig het na die Duits-Italiaanse neerlaag in die Tweede Wêreldoorlog die plan nie gerealiseer nie. Die eertydse Boeregeneraal Jan Smuts het die bydrae van die Suid-Tirolers tydens die Tweede Vryheidsoorlog onthou en het sy invloed as internasionaal erkende staatsman gebruik om vir die Suid-Tirolers kulturele outonomie binne Italië vas te skryf (verdrag van Parys) en om so te keer dat hulle heeltemal verswelg sou word. Die Italiaanse regering het die ooreenkoms egter geïgnoreer en die Suid-Tirolers moes hulle tot verskeie vorme van verset en politieke aksies wend om aandag op hulle probleem te vestig. Hulle politieke mag is verder bemoeilik omdat die huidige Suid-Tirool, waar die Duitssprekendes ‘n meerderheid gehad het, saamgegooi is met die grotendeels Italiaanssprekende provinsie Trient sodat die Duitssprekendes polities weer oorheers was.

‘n Vryheidstryd wat veral in die 1960’s gewelddadig geword het, met sabotasie deur die Duitssprekendes en hardhandige reaksie deur die Italianers, het gevolg. Die gewelddadige verset was egter nie al nie, die Duitssprekendes was polities verenig in een party, die Suid-Tiroolse Volksparty (SVP) onder leiding van Silvius Magnano (ten spyte van sy van geen Italianer nie). Een van die eise was dat die provinsie Trient en Suid-Tirool geskei moet word sodat die Duitssprekendes wel ‘n meerderheid in een provinsie sou wees. Op daardie stadium was hulle weens Italiaanse instroming slegs n rapsie bo 50% in Suid-Tirool, maar mettertyd, veral nadat die Duitse posisie beveilig was, het die instroming gestop en is die Duitssprekendes weens groter natuurlike aanwas intussen weer sowat 70% in Suid-Tirool.
Die toestand van geweld in die 1960s was onhoudbaar en Italië het besef dat hulle ‘n politieke oplossing moes soek. Onder bemiddeling van Oostenryk, wat opgekom het vir sy volksgenote in Suid-Tirool, is ‘n volledige outonomieooreenkoms onderhandel wat stapsgewys van 1972 tot 1992 geïmplementeer is. Dit het onder meer die skepping van die outonome provinsie Suid-Tirool met ‘n eie parlement in die hoofstad Bozen behels, asook taalgelykheid en absolute tweetaligheid in alles en besetting van alle staatsposte volgens die bevolkingsamestelling tussen Duits- en Italiaanssprekendes op grondvlak (dus in elke dorp anders, wat meebring dat die Italiaanse minderheid ook gebiede soos die hoofstad Bozen het waar hulle regeer).

Die SVP met die lang regerende Landeshauptmann (vergelykbaar met ‘n premier) Luis Durnwalder beheer al vir dekades die politieke toneel en mnr Durnwalder, wat ons afvaardiging ontmoet het, beskou die huidige outonomiemodel as die ideale toedrag van sake en verwys op ekonomiese voorspoed en goeie verhoudinge tussen die taalgroepe in sy provinsie.

Hier bestaan ook parallelle met die geskiedenis van die Afrikaner: die SVP het, soos die NP van ouds, feitlik alle Afrikaners verenig en hulle belange behartig en druk sy stempel op die land af. Die NP se ideaal was Afrikaner-beheer met inagname van die Engelssprekendes, wat tot die tweetalige Suid-Afrika en betrekking van die Engelssprekendes by die administrasie gelei het.

Soos ook onder Afrikaners destyds, is daar meer uitgesproke partye van die Duitssprekendes soos die Suid-Tiroolse Vryheid en die Vryheidsparty, wat ons ook ontmoet het, en wat outonomie nie as die einddoel beskou nie, maar na meer selfbeskikking strewe, wat ook die opsie van onafhanklikheid of aansluiting by Oostenryk bevat. Hulle verwys na die konsep van groeiende selfbeskikking en na strewe van ander minderheidsvolke soos Skotte en Katalane na volledige onafhanklikheid binne die Europese Unie. Daarom beywer hulle hulleself vir ‘n referendum waar die bevolking self die toekoms moet bepaal. Hulle wil egter die Italiaanse minderheid akkommodeer en wys daarop dat meer en meer Italiaanssprekendes hulle eerder met Suid-Tirool as met Italië vereenselwig, ook weens Suid-Tirool se ekonomiese voorspoed en politieke stabiliteit (heel anders as in Italië).

As ‘n mens die Suid-Tiroolse geskiedenis bestudeer is die parallelle met die Afrikaners ooglopend en gee dit ons hoop. Die Suid-Tirolers was al in hulle geskiedenis moedeloos en teen die grond, maar is nou voorspoedig en beskik oor ‘n eie gebied. Hulle het deur ‘n evolusionêre proses, met behulp van interne en eksterne politieke druk, betogings en verset, kulturele handhawing en onderhandeling hulle doel grootliks bereik en die pad vorentoe lyk nog meer belowend.

Die Afrikaners mag tans voel dat alles verby is, maar in die tydperk tussen die twee Wêreldoorloë het dit vir Suid-Tirolers ook so gevoel. Hulle wil om te oorleef was egter sterker. Mag dit vir ons ‘n inspirasie wees.

Deel/Stuur

Die waarheid daarvan het die afgelope maand baie duidelik na vore getree. Selde is daar voorheen so baie gedink en geskryf oor die wyse waarop ‘n volk of etniese groep tot selfverwesenliking kan oorgaan as juis nou nie.

Aan die een kant van die spektrum is daar die Bruin Belangebeweging wat besef dat hulle die getalle- en ’n groot deel van die ekonomiese krag van die Wes-Kaap verteenwoordig, maar baie min waarde vir ondersteuning  van die sentrale ANC (en les bes die DA wat poog om die meerderheid swart kiesers van die ANC af te rokkel) ontvang.

Aan die anderkant is daar die poging van die media om opslae te maak deur Kleinfontein onder die skerpste soeklig moontlik te plaas.

Konsensus dat die gesentraliseerde liberale demokrasie nie aan die drome en aspirasies van Suid-Afrika se verskeidenheid van gemeenskappe uiting kan gee nie, kring nou baie wyer uit as die groepie idealiste wat die Orania-ideaal meer as drie dekades gelede begin bedink het. Al bestaan daar nie eenstemmigheid oor die pad vorentoe nie, kan ons nie meer as net blote randfigure afgemaak word nie.

Dit is egter belangrik om terug te gaan na die gedagtes wat ons ideaal onderlê; om vas te stel of dit oor universele waarheid beskik wat die toets van tyd kan deurstaan. Tewens, wat sterker kan word namate dit van huis tot huis gefluister word.

Sonder eie arbeid is ’n volk nie volhoubaar nie

Dit is altyd lekker om jou brood aan beide kante gebotter te hê. Om soos ’n feodale  heerser deur jou landerye te stap, inskiklik die hoof te knik waar goeie werk gedoen word en soos ’n getroue vader die roede in te lê waar dinge nie na wense gebeur nie. Om hierdie posisie nie te moet verdien deur jouself vanaf die onderste sport op die leer op te werk nie, maar om dit as ’n geboortereg te ontvang.

Lekker mag dit wees, maar volhoubaar was dit nog nêrens volgens die geskiedenis nie. Die dinastieë wat toegekyk het hoe die piramides van Gisa opgerig is, is nie meer met ons nie. Aleksander die Grote se Masedoniërs kon nie sy ryk vir enkele jare aanmekaar hou nie. Die Romeine se taal is dood. Die Franse adel se koppe het letterlik gerol. Die Britse Empaaier buite Brittanje het gekrimp tot ’n paar eilandjies wat nie op hulself aangewese kan wees nie.

Die Afrikanerdom, wat eens tot aan die Kunene gestrek het, het gekrimp tot ’n klompie erwe wat, buite Orania, belasting aan ’n vreemde owerste verskuldig is.

Daar is diegene wat dink dat dinge anders vir ons sou uitgewerk het as die Franse die Kaapkolonie oorgeneem het in plaas van die Britte. Of as die Boererepublieke die Engelse oorlog kon wen of indien die Konfederale state van die VSA hulle burgeroorlog teen die Unie gewen het, of selfs as die Duitsers een van hulle twee oorloë in Europa gewen het.

Tog sou geeneen van hierdie gebeure, indien hulle anders sou verloop het, ons lot op die Suidpunt van Afrika kon omkeer nie, want aan die einde van die dag is dit altyd die meerderheidsbewoners van streke wat oor die eksklusiewe reg  beskik om die aard, karakter en instellings van daardie streke oor die langtermyn te bepaal.

Die Duitsers kon twee vernietigende oorloë sleg verloor, maar steeds het Duitsland Duits gebly. Want hulle was die meerderheid in hulle gebied. Afrikaners het hul bosoorlog en townshipoorlog gewen, maar omdat ons ’n minderheid op ons grond was, kon Suid-Afrika nie Afrikaans bly nie. Die stryd kon dalk tot nadeel van almal aangestry word, maar die uiteinde sou altyd dieselfde wees; meerderheidsregering oor die meerderheid van Suid-Afrika.

Ons tragedie was nie wat ander aan ons gedoen het nie, maar wat ons aan onsself gedoen het toe ons sekere take as benede onsself gesien het, terwyl ons ander op rassistiese wyse uitgebuit het om die take vir ons te doen. Dit was die groot sonde van Apartheid.

Ons kan egter onsself nog deur ons arbeid van die kettings van die foute van ons verlede verlos en vir ons volk, vir ons kinders, ‘n toekoms loswerk indien ons ook aan die volgende twee vereistes voldoen.

Sonder eie grond is ’n volk nie volhoubaar nie

Sonder die aarde is die mensdom niks. Ons mag dalk al op die maan geloop het en luisterapparaat tot in die uithoeke van sonnestelsel gestuur het, maar as die aarde môre vergaan, is ons almal daarmee heen.

Net so is die rykdom van die Weste onlosmaaklik deel van die konsep van private eiendomsreg. Op en deur sy stukkie grond kan die individu homself beveilig en verryk. Daar kan gerus word en gewerk word. Geboer word, gemyn word, handel gedryf word, rekenaarbedieners gehuisves word,  voorraadverspreiding vanaf gedoen word.

Wat vir die mensdom as geheel en vir die enkeling op sy eie geld, kan nie anders om ook vir die volk te geld nie. Sonder grond het ’n volk nie skole, tegniese kolleges, universiteite, navorsingsentra, hospitale, polisiestasies, parke, raadsale, pleine, kunsgalerye, begraafplase en al die ander plekke waarin ’n volk tot uitdrukking kom nie.

Ook die geskiedenis bevestig hierdie waarheid. Wat het van die Bisantyne geword? Of die Vandale? Wat van die Fenisiërs? Hoewel elk getel is as ʼn sterk en ryk volk, het hul as volke gedisintegreer nadat hul, hul grond kwyt geraak het.

’n Volk word deur sy instellings geken

Jy kan, soos die Bruin volk van die Kaap, die meerderheid van ‘n gebied vorm en die krag agter die arbeid wees, maar sonder instellings kan jy nie kollektief beding en jou regverdige aanspraak op die uitsette van die grond maak nie.

Dit is alleen deur sy instellings waardeur ’n volk geken kan word. Kultuur vind uitdrukking in argitektuur, kookkuns, musiek, literatuur, drama, politiek en waardes. Elk van hierdie word deur instellings gevestig, in stand gehou en uitgebou.

Sonder instellings is ’n volk sonder sintuig of vorm.

Die toekoms wink

Hierdie beginsels geld nie alleen vir Afrikaners nie. Baie volke het al ondergegaan of nie hul potensiaal kon bereik nie, omdat hulle nie aan die vereistes van eie arbeid, eie grond en eie instellings kon voldoen nie.

Dit is egter nie te laat nie.

Vir so lank as wat daar lewe is, stu ons voort. ’n Boer maak ’n plan en ons het uit ons foute geleer. Orania gee die toon aan. Elke dag word ons uitkoms nader gewerk. Die tyd is, vir die eerste keer in die geskiedenis, aan ons kant.

Die uitdaging vir die korttermyn sal soos met Kleinfontein, die opregtheid van ons volk se strewe vir vrye verwesenliking wees, want as dit bloot ’n strewe om rassistiese afsondering of bevoordeling is, sal die stryd verlore wees nog voordat dit werklik begin het.

Deel/Stuur

“Die Orania Beweging ontvang die afgelope paar jaar finansiële ondersteuning vir maatskaplike projekte van organisasies in Nederland, België en Italië. Die afgelope vyf jaar kon openbare behuisingsprojekte wat tans 8% van Orania se inwoners huisves, deur middel van hierdie ondersteuning ontwikkel word. Hierdie organisasies het tydens vanjaar se besoek bevestig dat hulle steeds by projekte soos behuising, onderwys en maatskaplike dienste in Orania betrokke sal wees. Europeërs met wie ons oor steun vir ons maatskaplike projekte vergader het, het aangedui dat hulle hou van die Orania-model om Afrikaner-armoede te takel. Dit is veral Orania se fokus op selfstandigheid eerder as afhanklikheid wat hulle geprikkel het.”

Die groep Oraniërs het tydens vanjaar se toer ook op ekonomiese ontwikkeling gefokus. “Ons ontvang toenemend navrae van Europeërs wat graag in die Orania-ekonomie betrokke wil raak. In Nederland het ons met parlementslede gesels oor die moontlike werf van beleggers in Nederland. Ons ambassadeur in Duitsland, mnr Aaron Kahland, het die groep Oraniërs ook aan moontlike beleggers bekendgestel. In Suid-Tirool in Italië het ons met dié semi-outonome provinsie se Kamer van Koophandel oor moontlike handelsbande en potensiële projekte om hernubare energiebronne in Orania te ontwikkel, gesels. ‘n Kenner van sonenergie in Suid-Tirool beplan om binnekort ‘n verslag saam te stel oor die ontwikkeling van ‘n klein sonenergieprojek in Orania. Ook in Suid-Tirool is daar met die grootste landbou-organisasie oor die opleiding van Orania se kleinboere gesels. Daar word beoog om ‘n aantal kleinboere uit Orania na Suid-Tirool vir opleiding te stuur. Ons het ook met die premier van Suid-Tirool ontmoet en groter samewerking tussen Orania en die regering van Suid-Tirool word nou in die vooruitsig gestel.”

Openbare geleenthede is in België, Italië en Switserland toegespreek en mense het sover as 300 kilometer gery om na die sprekers uit Orania te kom luister. “‘n Bekende sakeman van Switserland en uitvoerende hoof van ‘n maatskappy met meer as 3000 werknemers, dr Daniel Model, het ons by sy Modelhof-instituut ontvang. Mense van regoor Switserland en die suide van Duitsland het die byeenkoms bygewoon en daar is ernstig oor ekonomiese samewerking gesels. Ons ervaring was dat daar toenemend in Europa steun is vir gemeenskappe wat deur selfstandige ontwikkeling hul taal, kultuur en tradisies wil behou. Talle organisasies, politieke partye en invloedryke persone met wie gesprekke gevoer is, het aangedui dat hulle bekommerd is oor die druk wat demografiese veranderinge op minderhede plaas. Orania se model van groeiende selfbeskikking in ‘n ylbevolkte deel van Suid-Afrika is positief ontvang. Orania se verwerping van geweld, rassisme, isolasie en ander soortgelyke eienskappe, wat soms gemeenskappe wat na selfbeskikking strewe kenmerk, is ook verwelkom.”

Deel/Stuur

Afrikaners het geen invloed meer op wetgewing wat in Suid-Afrika aangeneem word en ons ten nouste raak nie (soos vergestalt in die muilbandwetgewing wat die ANC besig is om deur te voer) of die wyse waarop ons belastinggeld uitgegee word nie. Daarbenewens is Afrikaners deur regeringsbeleid verban uit poste in die staatsdiens en is ons teenwoordigheid in bestuursposte in die private sektor en in die regbank onder groot druk.

Die van ons jonger geslag wat nie self in die buiteland werk nie, het nabye familie of vriende wat reeds uitgewyk het in ‘n poging om geleenthede te vind wat nie in Suid-Afrika vir ons beskikbaar is nie.

Diegene wat ‘n positiewe prentjie probeer skets, verwys na die groei in die gebruik van Afrikaans volgens die 2011 sensus en die goeie bywoning van kultuurfeeste. Tog is die persentasie groei van Afrikaans binne die statistiese foutkoers van die sensus en is die kultuurfeeste nie volksfeeste nie. Tewens, daar word baie moeite gedoen om die Afrikaner uit die kollig van die kultuurfeeste te definieer.

Tog weet ons dat harde werk, deursettingsvermoë, liefde vir ons kultuur en ons medemens en geloof in ons Skepper ‘n onstuitbare krag ten goede is.

Onder hierdie omstandighede het die Orania Beweging en inwoners van Orania ‘n trotse tradisie om nie in konflik met mede Afrikaners te tree oor wat beskou behoort word as die beste strategie vir die verskansing van ons voorbestaan as volk, om op eie voorwaardes te leef, groei en gedy nie.

Ons as ondersteuners van Orania glo dat die boom geken sal word aan die vrugte wat hy dra; dat ons op grond van dit wat ons bereik beoordeel sal word, eerder as op dit wat ander van ons sê of skryf.

In hierdie opsig het ons vaste vertroue dat Orania se strategie nie lukraak uit die lug gegryp is of op enkele jare se akademiese studie van die internasionale reg rus nie. Die aanloop tot die vestiging van Orania is deurgrond met navorsing wat deur SABRA (Die Suid-Afrikaanse Buro vir Rasse-aangeleenthede) gedoen is sedert die 1950’s, eers onder leiding van Dr Gerrit Viljoen en later deur Dr. Chris Jooste.

Dit sluit in die praktiese lesse wat geleer is uit die mislukking van die beleid van afsonderlike ontwikkeling (waarby SABRA ten nouste betrokke was) en die pogings om ‘n Afrikaner heimat te skep in die Transvaalse Hoëveld met die projek van die Oranjewerkers in Morgenson aan die spits gedurende die 1980’s.

Daar kan met groot vrug verwys word na die publikasies van SABRA tot en met die beëindiging van die werksaamhede van die Volkstaatraad. Hierdie materiaal word in Orania se argief bewaar. Sedertdien word SABRA se werk voortgesit onder die vaandel van EPOG.

Tog word daar stellings gemaak op publieke webwerwe en op Facebook wat slegs ten doel het om twyfel te saai oor die deurdagtheid van Orania se strategie. As ondersteuner van Orania wat vir bykans 14 jaar betrokke is by die wel en weë van Orania wil ek graag in persoonlike hoedanigheid op enkele van hierdie stellings reageer.

Afrikaners het geen historiese aanspraak op grond in die Noord-Kaap nie

Die stelling word gemaak dat Afrikaners in die verlede nie selfbeskikking in die Noord-Kaap geniet het nie, en daarom nie in die toekoms op selfbeskikking in die Noord-Kaap aanspraak kan maak nie.

Dit is waar dat ons as Afrikaners nie in die verlede afsonderlike selfbeskikking in die Noord-Kaap geniet het nie (ons het wel tussen 1910 en 1994 die gebied regeer). Ons beskou dit egter nie as ‘n struikelblok vir ons strewe om selfbeskikking in hierdie gebied nie.

Erkende selfbeskikking in die verlede is nie die enigste vorm van aanspraak op grond nie. Afrikaners beskik vir bykans twee eeue eiendomsreg van groot gedeeltes van die Noord-Kaap, soos bewys deur rotstekeninge op Orania en inskrywings in die aktekantoor in Kaapstad. Slagvelde van die Tweede Vryheidsoorlog en die grafte van ons vroue en kinders in konsentrasiekampe naby aan Orania bevestig dat ons aanspraak op grond in die Noord-Kaap meer as net ‘n vlugtige ingewing van die oomblik is en dat ons vir baie lank reeds ‘n permanente teenwoordigheid in hierdie gebied handhaaf.

Daarby het minister Valli Moosa (minister van Grondwetlike Ontwikkeling) reeds in 1998 in antwoord op ‘n vraag deur die Vryheidsfront in die Parlement onomwonde die volgende gestel: “Die strewe deur die VF en ander Afrikaners na die ontwikkeling van ‘n spesifieke deel van die Noord-Kaap as ‘n `tuiste’ vir Afrikaner-taal en -kultuur binne die raamwerk van die Grondwet en die Handves van Menseregte, is na die mening van die regering  inderdaad ‘n legitieme strewe”. Verwys gerus na Hansard in hierdie verband.

Ons strategie se plooibaarheid word bewys deur die feit dat ons onsself nie slegs op eksterne selfbeskikking hoef te beroep nie. Ons kan deur die beoefening van ons regte as gewone burgers van Suid-Afrika reeds ‘n groot mate van outonomie (interne selfbeskikking) bereik deur ons reg op vrye beweging en op assosiasie uit te oefen en in die Noord-Kaap te gaan woon. Dit is fisies moontlik vir Afrikaners om die meerderheid kiesers in die Noord-Kaap se munisipaliteite en selfs die provinsiale wetgewer te vorm omdat die totale bevolking van die Noord-Kaap getallegewys minder is as die Afrikanervolk. Dit kan gedoen word sonder dat enige bestaande grense verskuif of veranderings aan bestaande wetgewing aangebring hoef te word. Ons het daarom nie nodig om onsself in die eerste instansie tot die internasionale reg te wend vir bereddering van ons situasie nie.

Die selfbeskikking wat inwoners van Kosowo onlangs verwerf het, dien egter as onteenseglike bewys dat die permanente, vrywillige skuiwing van mense aanvaar word. Kosowo word vandag deur ‘n meerderheid etniese Albaniërs bewoon, maar dit was nie altyd so nie. In die verlede het etniese Serwiërs Kosowo bewoon en die uitdrukking van hul kultuur daar reeds eeue gelede is oral te sien. Tog is die werklikheid gevestig dat Kosowo vandag deur ‘n meerderheid etniese Albaniers bewoon word en het die Internasional Geregshof in Den Haag bevind dat daardie “nuwe” inwoners van Kosowo ook op die reg op selfbeskking aanspraak kan maak volgens die reëls van die internasionale reg. Serwiese aansprake tot die teendeel en besware ten spyt.

Etniese Albaniërs het nooit in die verlede oor selfbeskikking in Kosowo beskik nie, maar tog is hul reg op selfbeskikking aldaar deur die Internasionale geregshof bevestig. Afrikaners kan dieselfde in die Noord-Kaap bereik.

Orania se strategie is strydig met die regte van die Noord-Kaap se inheemse bevolking

Die internasionale gemeenskap, by monde van die Verenigde Nasies, erken en beskerm die regte van die “eerste bewoners” of inheemse volke van lande. Onder hulle word getel die Aborigenes van Australië, die Maori’s van Nieu-Seeland, die Indiane in Amerika, die Suomi in Noord-Europa en les bes die San en Khoe van Suid-Afrika. Vervolgens mag inheemse bevolkings nie verdryf word, van hul grond onteien word, gedwing word om te verskuif of van hul reg op selfbeskikking ontneem word nie.

Daar word deur sommige gestel dat Orania se strategie (te wete meerderheidsbesetting deur Afrikaners in ‘n deel van die Noord-Kaap) neerkom op ‘n skending van die beskermde regte van die Noord-Kaap se “eerste burgers”.

Dit is egter niks anders as ‘n kwaadwillige valse voorstelling nie. Alle grond wat deur Oraniërs bewoon en bewerk word, is op wettige wyse verkry op grond van die beginsel van vrywillige koper en vrywillige verkoper. Geen wettige bewoners van grond is ooit of sal ooit teen hul wil verskuif hoef te word om Orania se strategie tot volle uitvoering te bring nie. Daarby sal alle inwoners van die Orania-gebied se reg op private eiendom en op selfbeskikking erken en gerespekteer word. Ook elkeen se reg om hul unieke kulture te bevorder en aan hul kinders oor te dra op die wyse wat hulle goeddink.

Dit is juis omdat dit vir Afrikaners moontlik is om ‘n meerderheid in die Noord-Kaap te vorm sonder dat enige iemand wat reeds daar woon of werk hoef pad te gee, dat die Noord-Kaap uitgesonder is as haalbare gebied vir  Afrikanerselfbeskikking deur die navorsing van SABRA.

Orania het lank reeds ‘n gevestigde tradisie van samewerking met alle burgers van die Noord-Kaap, insluitend die nasate van die San en die Khoe, waarvan die meerderheid ‘n taal met ons deel. Ons sien uit na die voortsetting van hierdie goeie bande. Tewens, ons weet dat ‘n Oraniabedeling groter steun vir die regte van die San en die Khoe sal bied as die bedeling van die ANC, soos bewys deur Solidariteit se hofsaak teen die Departement van Korrektiewe Dienste se diskriminasie teen die Bruin bevoling van die Wes-Kaap (insluitend die San en Khoe).

Daar bestaan reeds ‘n gebied waarin Afrikaners die meerderheid van die bevolking vorm

Die stelling word gemaak dat daar reeds ‘n gebied bestaan waar Afrikaners die meerderheid vorm; ’n gebied wat groot genoeg is om as selfstandige en selfonderhoudende staat te funksioneer. Daar word geargumenteer dat die bestaan van sodanige gebied dit onnodig maak vir Afrikaners om na die Noord-Kaap te trek om ‘n meerderheid in ‘n selfregerende gebied te vorm.

Dat daar geen enkele munisipaliteit binne die sg. aangewese gebied bestaan met ‘n Afrikaner as burgemeester nie, dien volgens my as voldoende bewys dat sodanige Afrikanermeerderheid slegs ‘n mite is.

Neem byvoorbeeld die munisipaliteit van Mafube in die Oos-Vrystaat. Dit is reg in die middel van die mitiese Afrikanermeerderheidsgebied, sluit talle groot Afrikanerdorpe soos Frankfort en Villiers in en tog is hierdie gebied se plaaslike munisipaliteit se personeel en raad stewig onder die beheer van ‘n demokraties-verkose ANC meerderheidsregering. Om inwoners van Bloemfontein en Pretoria (onderskeidelik 360 en 200 km van Frankfort af) by te sleep om ‘n “Afrikanermeerderheid” in Mafube te vervaardig, druis teen alle aanvaarbare norme van regverdige grensafbakening in. Ek sien daarna uit dat hierdie benadering in die Internasionale Geregshof getoets word, want dit sal die onregverdigbaarheid daarvan vir ieder en elk uitwys.

Die omvang van Orania se vordering na 20 jaar dui daarop dat Orania misluk het

Daar word maklik gesê dat Orania se bevolking van “slegs” 1,000 inwoners na 20 jaar daarop dui dat Orania misluk het. Wat moeiliker is om te doen, is om alternatiewe selfbeskikkingsbewegings aan te dui wat in dieselfde tydperk (of gedeelte daarvan) dieselfde of groter sukses behaal het.

Indien ons slegs na die laaste twee jaar kyk, het Orania daarin geslaag om byna 200 nuwe intrekkers die geleentheid te gee om vir die eerste keer in meer as ‘n dekade ‘n mede Afrikaner verantwoordelik te hou vir die bestuur en beleid van hul dorp (nie net ‘n woongebied nie, maar ‘n hele dorp met ‘n selfonderhoudende ekonomie). Meer as 300 kinders is blootgestel aan selfbeskikking-in-praktyk, geleer van die waarde van eie arbeid en geleer dat hulle dit waardig is om oor hulle eie lot te beskik. Meer as 20 nuwe woonhuise is gebou. Orania se bank is deur die Suid-Afrikaanse Reserwebank erken. Orania se grondgebied is aansienlik uitgebrei met die aankoop van Vluitjeskraal Noord. Wie, insluitende ons kritici met hulle mitiese Afrikanergebied, het meer die afgelope twee jaar bereik vir Afrikanerselfbeskikking?

Orania se groeiende steun onder Afrikaners, groter internasionale bewustheid deur skakeling, groter samewerking met ander kulture deur wedersydse erkenning en groeiende ontwikkeling deur belegging is vir my ‘n riem onder die hart; wat elke dag in harde werklikheid wys dat ons strategie nie slegs in teorie goed klink nie.

Dit beteken egter nie dat ons tevrede is met ons beskeie sukses nie. Ons sal graag meer wil doen. Baie meer. Ons werk elke dag daaraan. Gideonsbendes kan die gang van die geskiedenis omkeer.

Vir ons leunstoelkritici sê ek: “Sluit aan by ons werklikheid en geniet die geur van ons varsgemaalde koffie”.  Hou hierdie stad in wording gerus dop.

Deel/Stuur

Volgens Jaco Kleynhans, Uitvoerende Hoof van die Orania Beweging, is die doel van vanjaar se skakeltoer om bestaande steun vir Orania in Europa te versterk, asook om groter bewusmaking van Orania en die Afrikaner moontlik te maak. “Die Orania Beweging bou reeds vir jare aan sy internasionale steunbasis. Ons het veral sterk steun in Europa en wil met vanjaar se skakeltoer hierdie steun verder uitbrei, maar ook groter insig oor ons selfbeskikkingstrewe by meer partye vestig.”

Die Orania Beweging beplan om tydens die Europese toer Nederland, België, Duitsland, Switserland en Italië te besoek. “In Nederland wil ons bande bou met taal- en kultuurinstellings wat tans toenemend na die Afrikaner uitreik. Ons sal ook met politieke partye in Den Haag gesprek voer. In België beplan ons om die Vlaamse Parlement, die Europese Unie en verskeie Vlaamse gemeenskappe en organisasies te besoek. Die President van die Orania Beweging, mnr Carel Boshoff, sal ook ‘n lesing by die Universiteit van Antwerpen lewer. Die klein Duitse minderheid in die suide van België sal ook besoek word. In Duitsland sal ons met die Orania-ambassadeur in Duitsland ontmoet en in die semi-outonome provinsie Suid-Tirool in Italië sal daar ook met die Orania-ambassadeur en ondersteuners gesprek gevoer word. Die afvaardiging uit Orania sal ook met die premier van Suid-Tirool, asook ander politici, joernaliste en beleggers gesprek voer. ‘n Spesiale Orania-lesinggeleentheid word by die Modelhof-instituut in Mullheim, Switserland aangebied. Ondersteuners en belangstellendes uit Switserland en die suide van Duitsland sal by dié geleentheid teenwoordig wees.”

Volgens Kleynhans gaan dit nie net oor politieke steun vir die Afrikaner se ideaal van groeiende selfbeskikking nie. “Ons doel met vanjaar se skakeltoer is ook om praktiese steun vir projekte in Orania te verkry. Daar is veral belangstelling in ons ekonomiese ontwikkelingsmodel, asook die manier waarop Orania as ‘n oplossing vir Afrikanerarmoede aangebied word. Ons het die afgelope twee jaar toenemende finansiële ondersteuning vir ons maatskaplike projekte vanuit Europa gekry en sal dit graag wil uitbrei. Verder wil ons ook individue en instellings oortuig om in die ekonomiese ontwikkeling van Orania betrokke te raak.”

Die Orania Beweging wil ook deur sy skakeltoer sy eiesoortige blik op Afrikanerselfbeskikking beklemtoon. “Die hele debat oor die Afrikaner se toekoms aan die suidpunt van Afrika word dikwels gedomineer deur verregse ekstremiste aan die eenkant en deur anti-Afrikanersentimente aan die anderkant. Ons wil dié polariserende benadering deurbreek met ‘n konstruktiewe benadering tot selfbehoud. Ons doelwit is om vir die wêreld te wys dat daar toenemende steun is vir groeiende Afrikanerselfbeskikking in ‘n omgewing wat wedersydse respek en die erkenning van kulturele en taalkundige gelykheid aanhang,” sê Jaco.

Carel Boshoff en Jaco Kleynhans vertrek eerskomende Sondag na Europa, terwyl die ander tien lede van die afvaardiging op Vrydag 26 April vertrek. Die Orania Beweging staan slegs in vir die basiese koste van President en Uitvoerende Hoof terwyl die ander 10 lede almal vir al hul eie kostes verantwoordelik is. Dit sal die grootste Orania-afvaardiging wees wat Europa nog ooit besoek het.

Deel/Stuur

Die bande met ondersteuners in Europa kom al ‘n rukkie saam met ons. Reeds in 2006 het Carel Boshoff (iv) en Frans de Klerk ‘n eerste Europese skakeltoer na Nederland, Vlaandere en Engeland onderneem om eerste kontakte aan te knoop met organisasies en partye wat die saak van Afrikaner-selfbeskikking goedgesind is en om Orania en sy strewe bekend te stel. In Nederland is die Nederlands-Zuid-Afrikaanse Vereniging (NZAV) en die Nederlands-Zuid-Afrikaanse Werkgemeenskap (NZAW) besoek en toegespreek, in Vlaandere (België) is kontak gemaak met die politieke party Vlaams Belang (VB), wat ook staan vir selfbeskikking van ‘n volk en wat ‘n sterk verteenwoordiging in die Belgiese en Vlaamse parlement het, asook met die Vrienden van Suid-Afrika (VVS). Afrikaners in Engeland wat bande met en belangstelling in Orania het, is ook besoek en ‘n ondersteunersgroep uit uitgewekene Afrikaners is in Engeland gevestig en lede daar gewerf.

Die eerste kontakopname in 2006 is in 2010 opgevolg deur ‘n hernude skakeltoer van Frans de Klerk en Rian Genis na Nederland, België, Duitsland en Suid-Tirool. In Nederland is die NZAW weer besoek en voor ‘n groter gehoor gepraat en is samesprekings gevoer met die Staatkundig Gereformeerde Party wat ook in die Nederlandse parlement verteenwoordig is. In Vlaandere is die bande met die VB verstewig. Die kontak met Suid-Tirole het onstaan deur twee broers, Christoph en Florian von Ach, wat op ‘n stadium net uit belangstelling Orania besoek het en met inwoners in kontak gekom het en waar die ooreenstemming van die stryd om erkenning en kulturele handhawing ooglopend was. Vir Frans en Rian was die besoek aan Suid-Tirool ‘n openbaring omdat die Suid-Tirolers ook ‘n klein minderheid in ‘n kultureel en taalkundig ander land (Italië) is. Ook verteenwoordigers van die VB en ander organisasies het Orania in die tussentyd besoek.

Die uitvloeisel van die tweede besoek was al taamlik tasbaar: daar is duisende Euros se donasies verkry vir maatskaplike bouprojekte soos die opgradering van Elim, die Nerina-woonstelle vir jong vroue en gesinne en die deurgangshuise vir mense sonder heenkome. ‘n Ander praktiese uitvloeisel was die “ambassadeursprogram”. Ondersteuners in Duitsland en Suid-Tirool het Orania-belange- en drukgroepe gestig wat ons saak in die onderskeie lande bevorder. Soortgelyke inisiatiewe in ander lande is in voorbereiding.

Met die aanstaande skakeltoer in April en Mei vanjaar sal die bestaande bande met die genoemde organisasies verder verstewig word. Hierdie keer is dit ook nie meer ‘n tweeman-afvaardiging van Orania nie, maar ‘n groep van 12 mense uit verskeie oorde wat saamgaan.

Die besoek vorm deel van die “verinternasionalisering” van ons strewe. In die era van globalisering waar ons deur middel van internet, selfone en sateliettelevisie van bykans enige nuusgebeurtenis in elke uithoek van die wêreld weet, kan geen strewe meer in isolasie plaasvind nie. Die druk van die “wêreldopinie” deur middel van Twitter en Facebook en allerhande elektroniese petisies en boikotte speel ‘n al hoe groter wordende rol.

In die verlede, en ongelukkig ook nog in ‘n mate vandag, was die swak beeld van Orania ons achilleshiel. Ons kon gedoen het wat ons wou, die plaaslike media was ons sleg gesind en het Orania afgekraak waar hulle kon. Ook buitelandse media het gewoonlik negatief oor Orania berig, in ‘n soort instinktiewe onkritiese vereenselwiging met die nuwe bewind. ‘n Negatiewe beeld keer dat mense ons ondersteun. Sonder steun kry ons geen beleggings, geen nuwe intrekkers en geen donasies nie.

Die “verinternasionalisering” van ons saak is van uiterste belang. Trouens, dit was een van die Afrikaner se groot leemtes, dat hulle hulle strewe in die verlede nie oortuigend kon verduidelik nie en die veld oorgelaat het aan die ANC en sy trawante.  Suid-Afrika se vorige bewind het in ‘n beduidende mate tot ‘n val gekom weens internasionale druk wat die ANC en ander sogenaamde bevrydingsorganisasies toegepas het. Die internasionaal erkende en gevierde beweging wat die ANC in die 1980’s was, was dit nog nie in die 1950’s en 1960’s nie. Daar is hard gewerk om die ANC se ondersteuning uit te brei van die “logiese” ondersteuners soos die kommunistiese lande en die meeste Afrika-lande na Westerse lande soos die VSA en die lande van die Europese Unie. Die ANC kon slaag om hom te bemark as die natuurlike verteenwoordiger van die meerderheid en die aangewese regeerder, omdat dié beweging die welvarende en invloedryke polities gematigde Westerse nywerheidslande kon oortuig van sy saak. Sanksies teen die ou bewind was eers regtig pynlik toe die Westerse lande, met wie Suid-Afrika sterk handelsbande gehad het, dit begin toepas het. Sanksies van Afrikalande of kommunistiese lande, met wie daar min handel was, was daarteenoor geen noemenswaardige faktor nie.

Ons ondersteuningsbasis is nog klein, maar dit brei met elke besoek uit en word goed instand gehou deur opvolgkommunikasie. Die fondse wat ons reeds ontvang het vir ontwikkeling is van groot waarde. Die moontlikheid bestaan van beleggings wat die relatief klein bydrae wat Afrikaners tans nog in Orania belê het, sal kan oorskadu, veral met die veel sterker Euro. OSK (Orania se kooperatiewe bank) se rentekoerse is baie hoog in vergelyking met ‘n feitlike nulkoers wat Europese banke gee en Orania is ‘n groeiende ekonomie, terwyl meeste Europese lande stagneer maar nog heelwat opgegaarde beleggings rondlê en wag vir ‘n doel.

In ‘n vorige rubriek het ek reeds die diplomasie van Orania verduidelik. Die skakeltoer is deel daarvan en gemeet aan die sukses wat die twee vorige skakeltoere, wat nog klein was, reeds bereik het, is hierdie toer ‘n goeie belegging in ons saak.

Deel/Stuur

“Ek sal nooit in ’n plek kan bly as daar nie ten minste ’n Woolies Food is nie,” skiet sy reguit uit die heup uit. Met hierdie stelling het ek spesifiek twee ernstige probleme.

Na Woolworths laas jaar die rassekaart op blankes getrek het, het ek aan myself belowe dat ek nie weer by hulle gaan koop nie. My geld, my reëls.

Tweedens, Kroonstad se water is vuil, hul krag word gedurig afgesny omdat die munisipaliteit nie hul Eskomrekening betaal nie, padvarke jaag in petrol stasies vas en ry oor mense, misdaad is op ongekende vlakke ens. Dis maar net ’n paar hooftrekke wat ek onlangs van Kroonstad in die koerante gelees het. Moet egter nie stres nie – daar is darem ’n Woolies Food wat als oukei maak.

Dit was nie maklik nie, maar ek tel toe tot tien en vertel vir haar dat ek ook nie baie beïndruk was met Orania toe ek vyf jaar gelede vir die eerste keer hier kom kuier het nie. Dit het my ’n rukkie gevat om verby die probleme en uitdagings van Orania te kyk en te besef hoe ongelooflik spesiaal hierdie Karoodorp in werklikheid is. Ek woon al vir meer as twee jaar hier en sou beslis nie getrek het as ek nie met hart en siel geglo het dat dit die regte skuif is nie.

Sy vra toe waar ek vandaan kom, so half asof ek uit een of ander armsalige rioolput gekruip het om te dink dat Orania so wonderlik is. “Nee, ek het maar in Brooklyn, Pretoria, grootgeword en het daarna vir ’n paar jaar Europa plat getoer voor ek teruggekom het,” verduidelik ek.

O gats, die besef sink toe in dat Kroonstad se Woolies Food hierdie Oraniër glad nie soveel beïndruk nie.

“Maar pla al die arm mense in Orania jou dan nie?”

Ja, dit pla my dat mense arm is – maak nie saak waar nie. Dis ’n feit dat brandarm Afrikaners ook Orania toe trek, maar die omstandighede van diegene wat bereid is om te werk verander baie vinnig. Orania bemagtig Afrikaners soos geen ander plek nie.

So ook is daar skatryk Afrikaners wat in Orania kom vestig. In al die plekke waar ek al in die wêreld was, het ek nog nooit ’n gemeenskap gesien waar rykes so baie vir armes doen soos in Orania nie. Die armes word ryker en ondersteun weer die rykes se besighede, wat hulle weer in staat stel om meer vir die werkers te doen. So bou ons ’n gesonde ekonomie.

Dit is buitendien veel meer produktief om werk te skep vir arm Afrikaners in Orania, as om te probeer wal gooi teen die algehele agteruitgang van die res van Suid-Afrika. Terwyl Orania Afrikaners bemagtig, is Afrikaners magteloos om die verval elders te keer bloot omrede ons nie die “regte” velkleur het nie.

Sou ek my besighede in Kroonstad gevestig het eerder as Orania, dan sou ek in die kort termyn waarskynlik meer geld gemaak het maar ek sou opgeskeep gesit het met ’n bankrot munisipaliteit, belaglike misdaadvlakke en ’n gemeenskap wat verarm. Is die kool die sous werd? Beslis nie, want terwyl Kroonstad en byna elke ander dorp in Suid-Afrika in armoede verval, groei Orania se ekonomie a.g.v. bestendige volkseie bestuur.

Ek besef naderhand my verduidelikings gaan by die een oor in en by die ander een uit. Nadat ek haar vertel het dat hier pragtige winkeltjies in Orania is waar mens heerlike delikatessen kan koop, kruidenierswinkels is waar sy haar gemanikuurde hande op enige produk kan lê waaraan sy gewoond is en dat my vrou regte croissants en baguettes bak indien sy belangstel, deel sy toe met my mee dat sy steeds verkies om eerder die volgende dag haar inkopies te gaan doen by “haar” Woolies Food in Kroonstad. Nee goed dan, ek verstaan.

Talle Afrikaners het so materialisties geword dat hulle blind en doof is vir als wat om hulle aangaan. Hulle besef nie dat hul huidige gemaksone in die lang termyn veel groter kan wees as hulle ons net bietjie begin help om die volkstaat te bou deur stelselmatig vir hulself ’n vangnet in Orania te span nie. Vir vele van ons is dit tog logies.

Ek sluit toe die gesprek af deur ook maar reguit uit die heup uit te skiet.

“Mevrou, as my lewe ook van Woolies Food afgehang het dan sou ek nie nou hier met u gestaan en praat het nie, want ek sou nie hierdie boetiek gehad het nie, ook nie die winkel langsaan nie – ek sou nie vanaand met ’n oop deur kon slaap nie en ek sou beslis nie deel gewees het van ’n gelukkige gemeenskap wat deur Afrikaners, eerder as die ANC, bestuur word nie. So kies elkeen maar vir hom- of haarself, nè?”

Deel/Stuur

Die Westerse wêreld sien volgens verskeie opnames ‘n toename in ongelukkigheid onder mense wat eintlik finansieel heeltemal goed vaar. Ekonomiese onsekerheid skep byvoorbeeld in lande soos die VSA, Spanje en Italië grootskaalse ongelukkigheid.

Dit bring my by Bhutan. Dié klein landjie in Asië het ‘n bevolking van slegs 738 000 mense. Bhutan het egter ekonome regoor die wêreld anders na ekonomiese vraagstukke laat kyk met hul besluit om ‘n Bruto Nasionale Gelukkigheidsindeks (BNG) in te stel. Dié monargie gebruik BNG reeds sedert 2008 as ‘n belangriker maatskaf as die tradisionele Bruto Binnelandse Produk (BNP), om regeringsvordering te bepaal.

Waarom hierdie alternatiewe fokus in Bhutan? Die huidige eerste minister van Bhutan noem in ‘n onderhoud met die tydskrif Time dat hulle probeer om ‘n alternatief vir die geweldige druk wat met die Westerse fokus op materialisme saamkom, te skep. Sy opvatting is dat mense se strewe na ‘n groter inkomste in Westerse lande tot ongelukkigheid en selfs depressie aanleiding gee. Die fokus in Bhutan is op vier pilare, naamlik volhoubare ekonomiese ontwikkeling, omgewingsbewaring, die bewaring en handhawing van kultuur en goeie regering. Hierdie model van Bhutan word reeds deur ekonome beskou as ‘n interessante alternatief tot die Westerse kapitalisme wat tot dusver in baie lande ‘n negatiewe effek op die gesinslewe, die omgewing en ‘n gemeenskap gebou op gelykheid en samewerking, gehad het.

Die Bhutan-model stel voor dat geluk iets is wat van onder af moet ontwikkel, eerder as iets wat deur ‘n regering aan sy mense gegee kan word. Die regering in Bhutan onwikkel dus alle regeringsplanne en beleid met ‘n fokus daarop om die individu, die gesin en die gemeenskap te bemagtig om hul omgewing te beskerm, volhoubare ekonomiese praktyke daar te stel, hul kultuur te beskerm en met trots te kan beoefen en ‘n kultuur van goeie regering op elke vlak te ontwikkel en te koester.

In 2010 het Bhutan vir die eerste keer hul gelukkigheidsindeks getoets deur onderhoude met 8000 landsburgers te voer. Vrae wat gevra is, sluit in: Op hoeveel mense kan jy vir steun staatmaak sou jy vandag siek word? Wanneer laas het jy saam met jou bure gekuier? Hoe gereeld praat jy oor geestelike sake met jou kinders?

Die vraag wat ons in ‘n groeiende Orania onsself moet afvra, is wat vir ons belangrik is. Weeg ons ons geluk slegs aan ‘n groeiende inkomste? My oortuiging is dat daar groot ooreenkomste tussen Orania en Bhutan is en kan wees. Indien ons die vier pilare waarop die Bhutan-model gebou is, navolg, kan ons oplossings vind vir die toenemende probleme van ongelukkigheid en ‘n onbevredigende lewe wat vandag deur soveel Afrikaners gelei word. Orania kan deur die Bhutan-model ‘n alternatief bied vir die baie Afrikaners wat ten spyte van ‘n goeie inkomste moet saamleef met onvolhoubare ekonomiese praktyke (regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging, grondhervorming, die welsynstaat, ens.), praktyke wat die omgewing groot skade berokken, ‘n toenemende vertrapping van ons kultuur en ‘n falende, korrupte regering waarvan die regeringspraktyke reeds tot op verskillende vlakke van ons samelewing deurgedring het.

Ons kan beter doen en ‘n goeie begin kan wees deur die ontwikkeling van ‘n unieke ekonomiese model vir Orania, gebaseer op die modelle van Bhutan, maar ook talle ander lande waar geluk nie net oor geld gaan nie.

Deel/Stuur

Al die rewolusionêre energie waarmee die ANC aan bewind gekom het, word kennelik nie deur sy pogings om ’n nuwe orde in Suid-Afrika te vestig, benut nie en die indruk ontstaan dat die swart elite in die regering en die ekonomie ’n gemaksone betree het wat hulle ook op ’n gevaarlike afstand van die breë bevolking se verwagtings plaas – verwagtings wat hulle self help skep het. Daar is kommentators wat tong in die kies na hierdie klas swartmense as die “new Whites” verwys omdat hulle in ’n soortgelyke posisie van mag, bevoorregting en bedreiging as witmense onder apartheid verkeer.

Dit plaas die ANC se retoriek rakende ’n nasionale demokratiese rewolusie, die “NDR” natuurlik in ’n nuwe lig. Aan die een kant word dit voorgehou as die ANC se ware, rewolusionêre agenda, aan die ander kant is dit dalk juis die ANC se poging om ’n rewolusionêrklinkende uitlaatklep vir die werklike rewolusionêre kragte in die huidige Suid-Afrika te skep – ’n poging wat nie besig is om te slaag nie. Maar hoe ookal, leiers om aan die voorpunt van sulke ontevrede skares te staan, sal daar altyd wees en hulle sal weldra die regering se politieke agenda help bepaal, van binne óf van buite.

Kyk ‘n mens na die drie strategiese terreine waarop aksies die afgelope tyd gefokus is, is dit ten nouste met Afrikaners se belange verweef. Mynbou verseker die ekonomiese welvaart waaraan Afrikaners hulle middelklasbestaan die afgelope dekades te danke het, al is die nie ’n sektor wat tipies deur Afrikaners oorheers word nie. Landbou, daarenteen, word deur Afrikaners oorheers, maar verteenwoordig ook ’n groot oorblyfsel van Afrikaners se beheer oor die Suid-Afrikaanse grondgebied en skep onder baie van ons mense nog ’n valse gevoel van bestaansveiligheid vir ons volk.

Die Wes-Kaap is weer die enigste provinsie wat nie onder ANC-beheer is nie en gevolglik as ongetransformeer beskou word, ongeag hoe hard die DA juis die transformasie-agenda haar eie maak. Wie ookal dit uiteindelik is wat die Wes-Kaap transformeer, dit verydel daardie oerdroom onder Afrikaners van ’n rustige aftrede by die see of in die Boland. Vir hoeveel was dit nie die “volkstaat” om van te droom nie? Idilliese natuurskoon, relatiewe welvaart, goeie dienslewering en werkers wat Afrikaanse grappies maak en liedjies sing! Ongeag of die geweld dus van buite aangeblaas word, bly dit ’n ewe ontnugterende ervaring en dit is geen wonder dat ’n nuwe vlaag van emigrasie, veral onder jongmense, weer posvat nie.

Die punt is dat Orania se boodskap nog nooit toepasliker was as nou nie. Uit Afrikaners se oogpunt maak dit eintlik geen verskil of die volgende vlaag van rewolusionêre optrede uit die ANC of sy kompetisie se geledere kom nie, dit is in die struktuur van die Suid-Afrikaanse samelewing opgesluit, in die gapende afgrond tussen ryk en arm en die voortgesette gevoel van onmag wat swartmense teister. Die spanning is dus nie by te lê sonder die soort transformasie wat Afrikaners nie net op die kantlyn plaas nie, maar regstreeks gaan benadeel, selfs tot sondebokke van ekonomiese en sosiale misstande maak.

Wie hierdie bedreiging nie gesamentlik en vanuit ’n gebied onder hulle eie beheer tegemoet wil gaan nie, hou nie rekening met die erns daarvan nie. En vir ons wat ons reeds daarmee besig hou, gaan dit eise stel waaraan ons net met die grootste toewyding, selfs opoffering en verbeeldingskrag sal kan voldoen. Ook ons moet ons daaroor deeglik verantwoord.

Carel Boshoff
President: Orania Beweging

Deel/Stuur