0 Rh-

Najlepszy sposób na osiągnięcie sukcesu to postępować wg rad, które dajemy innym :-)

2012-04-15T15:56:00.003-07:00

Dobrze zatem, trzeba solidnie pokręcić szyją, posłuchać jak strzelają kości i wziąć się mocno do pracy.
Cześć! Nie pisałam od hm.... ponad miesiąca. Długo. Sporo czasu do namysłu. Sporo chwil do umiejętnego ich wykorzystania i dalszego rozplanowania. Wielość zdarzeń...dobrych czy złych? Oczywiście, że dobrych! :-)
Niestety jakiś czas temu napotkały mnie problemy zdrowotne, krew, która w pewien szczycę się na swoim blogu, przynosi czasem więcej niedogodności życiowych, niż korzyści z bycia w pewien sposób krwią unikatową. Zapewniam, że na pewno nie posiada jakiegokolwiek odcienia błękitu :) I tak przywiało do mnie jedną z chorób dziecięcych...jednak nie tracę zdrowego poczucia humoru i przechodzę ją z dziecięcym uśmiechem przynajmniej. Tyle o mnie. Leżąc w łóżku i studiując zaległą prasę, natrafiłam dziś na ciekawy tekst w jednym z niedawnych wydań Newsweeka. Artykuł, a w zasadzie krótka wzmianka nosi tytuł "Co polski student ma w głowie?" i zawadiacko porusza sceną edukacyjną w polskim szkolnictwie po wprowadzeniu ustawy z 1999 roku. Właśnie. Ów artykuł dość krytycznie odwzorcowuje poziom wiedzy studentów w naszym kraju. Czemu to zatem zawdzięczamy? I pytanie, czy mnie- niedoszłej studencte- przystoi poruszać takie tematy? Mam wrażenie, że poziom szkolnictwa w Polsce jest wielce zróżnicowany. Dla jednych okres wspaniałych lat, zdobywania wiedzy, kreowania siebie, ale też wiele nieprzespanych nocy, stres i chwile zwątpienia są tym samym co dla innych okres samych dobrych imprez i zabawy. Przykra jest myśl o tym, że jest wśród nas- młodych ludzi- wielu ambitnych, skrupulatnie dążących do wymarzonego celu, jednak absurdalna sytuacja tego kraju często zmusza ich ograniczenia swych działań, gdyż na więcej nie mogą pozwolić zasoby portfela, od czego w wielu przypadkach jest często uzależniona przyszłość tych osób.

Nie poprzestajmy na marzeniach o uczelniach zagranicznicznych, o stypendiach, które oferują nam w zamian za nasze szczere chęci do zdobywania wiedzy. Na szczęscie istnieje wiele konkursów, które są sucesywnie organizowane przez instytucje zabiegające o solidny poziom szkolnictwa. To ważne, by zachęcać do pracy przede wszystkim nad samym sobą, sięgania po wiedzę i wnoszenia własnych horyzontów myślowych. Bo w końcu z naszych drobnych jednostek, jakimi jesteśmy my sami budujemy rankingi wyższych uczelni, poziom rozwoju w państwie i inne liczne, a przy tym ważne pozycje.

Poniżej podaję kilka linków, które udało mi się wygrzebać. Nie twierdzę, że nie jest ich więcej:)
A zatem, wykorzystujmy więcej procent swego czasu niż dotąd, zaowocuje to zapewne wykorzystaniem także większego procentu własnego mózgu :)

A oto wspomniane konkursy, niektóre z niech upływają za jakiś czas,ale przecież corocznie wznawiane są kolejne edycje :-)

http://dzielo.pl/strona/26/konkurs-im-bpa-jana-chrapka - walka o indeks najlepszych polskich uczelni
pańswowych

http://ell.org.pl/konkurs/info - zdobywanie umiejętności językowych na najwyższym poziomie

http://www.droganaharvard.pl/ - droga na Harvard

w przerwie pisania nowego posta, powstają inne..myśli odbiegające

2012-03-09T07:26:00.001-08:00

AutoWywiad
Ania jest naszym odkryciem w dziedzinie nieustannych prób pokonywania marazmu.
Aktualnie stara się współpracować z własnym umysłem, leżąc w wielkim małżeńskim łożu, pracuje nad rozwojem siebie. Marnuje czas, którego jeszcze nie ma.
Nie myśli o sobie jako o artyście. Byłoby to jasne wytłumaczenie osobistej porażki związanej z wiszącym w powietrzu marazmem- nazwać się w dzisiejszych czasach a r t y s t ą to dość dekadenckie.
Jaką książkę ostatnio czytałaś?
- samouczek francuskiego wydawnictwa PONS i psychoanalize Freuda
Jaki film ostatnio obejrzałaś?
- "Sponsoring" Małgośki Szumowskiej
Czego właśnie słuchasz?
- Płyty Kings of Convenience - "Declaration of Dependence"

# niewarte

2012-03-06T13:03:00.000-08:00

- Podobno najlepsze teksty Magika powstały gdy zwijał się w konwulsjach, w schizofrenii paranoidalnej podczas glodu, albo na prawdziwym "haju". Podobno Mickiewicz pisał swe największe dziela pod wplywem opium gdzies w paryskiej kamienicy w półświetle księżyca.
  Jest 21:20, jad metrem na trasie Stare Bielany- Imielin, spoglądam na samą siebie w szybie pociągu, na moją posągową twarz, obserwuję ją w brązowych oczach chłopca z naprzeciwka. Nie jestem Mickiewiczem, ale po wypiciu wina z koleżanką, nadeszła mnie nieokiełznana ochota na napisanie kolejnego posta. Nieskromnie traktuję go jako własne dzieło. Tak, uczę się radości w własnych i małych sukcesów... Uwierz mi, że warto.
  Ja jestem uzależniona od własnego bloga i własnej, osobistej jazdy metrem.
  Spoglądam w brązowe oczy chłopca.
  Facet w schłuchawkach wsiadł na Świętokrzyskiej, wspomagając swe guru-rapera w wokalu, być może ten jakby nie daje rady...
  Ktoś się rozpycha, ktoś zasypia, ktoś ma w oczach wypisany seks.
  Czuję się kolejno obnażana rzez wsiadających. Głośny śmiech dziewczyny i kolejna piosenka z playlisty. Stacja Politechnika. Kim jestem ja sama pośród tego tłumu? Ile znaczy szarość moich oczu wśród głębi tylu innych źrenic?
  Nie, nie martw się o ten ból egzystencjaqlny? Nie jestem przeklętym poetą, żaden ze mnie Stachura ani Wojaczek, ja rejestruję głos spikera, infirmujący mnie, że znajduję się na stacji Racławicka i kojarzę co się wokół mnie dzieje. Tylko...wciąż szukam.
  Lekko pijana, rozglądam się za Twoją twarzą, choć tak naprawdę nie wiem, w której spośród twarzy znajdujących się tutaj, mogę odnaleźć tę należącą do Ciebie.
  Metro Imielin. Wysiadam. Kolejne poszukiwania zakończone fiaskiem. Żegnaj, do następnego razu.

#

2012-03-03T15:55:00.000-08:00

Kolejny samotny wieczór. Marcowe powietrze za dnia nasycone zmartwychwstałym słońcem, nocą otula trawy przymrozkiem. Umyłam dzisiaj okna. Teraz łatwiej obserwować mi świat. Moje szczęście- bo tej nocy znów nadszedł mnie moment tej niczym nie zastąpionej pewności- że znalazłam swoje miejsce. Swoje miasto- jak śpiewała Kozidrak kiedyś tam w zimny dzień, w czarnej sukience.
W półmroku dostrzegam to, czego właśnie w tym najjaśniejszym słońcu cięzko mi dojrzeć. Widzę siebie samą...oglądam swoje dłonie, prężę palce, dotykam obojczyki. Dziwię się sobie samej. Sięgam po szampana. Nie czujesz czasem, że tracąc coś, co wydawało Ci się ważną sprawą, widząc jak samo przez Twoje szpary między palcami ucieka Ci Twoje domniemane szczęście, zyskujesz to, co naprawdę wartościowe? Nie poddawaj się. Zmieniaj się. Poddaj się upływowi czasu...

MFF NOWE HORYZONTY W WDK w Kielcach

2012-02-21T07:23:00.001-08:00

Przypomniało mi się dzisiaj jak zimą, dwa lata temu, zamiast siedzieć na lekcjach w ciepłej sali nr 24, na wygodnych krzesłach (jedynych takich w całym liceum) spędzałam czas w studyjnym kinie w domu kultury w Kielcach. Wszystko odbywało się oczywiście w ramach edukacyjnych i było powszechnie propagowane przez polonistów, przeklinane natomiast przez chemików. Oglądaliśmy mnóstwo filmów NIEskomercializowanych, co miało służyć poszerzeniu naszych horyzontów myślowych, pomóc otworzyć oczy na świat szeroko pojmowanej "kultury". Pomysł całego przedsięwzięcia był i moim zdaniem nadal jest trafiony. Z tego miejsca pragnę zatem przypomnieć -w kolejnym poście- o kinie WDK tym znajomym z ck, którzy zapomnieli lub oznajmić tym, którzy nie wiedzieli.

Popularność i przewaga kin studyjnych nad sieciówkami, które "puszczają" tylko to, co się jednoznacznie opłaca, wciąż rośnie. Z mojego punktu widzenia Kielce jako miasto, wcale nie są za małe na kolejne miejsce w stylu siedziby kina w Domu Kultury. Świetnym pomysłem byłoby polączenie go z kawiarnią i miejscową księgarnią. Szkoda, że na realizację tego typu pomysłów trzeba jeszcze długo poczekać, zwróćmy przy tym uwagę, że kolejne centra handlowe wyrastają spod ziemi jak grzyby pod deszczu.

Unowocześnianie społeczeństwa nie musi się przecież wiązać z wydawaniem miliardów. Wystarczy, że znajdą się wśród nas ludzie odważni, wprowadzający na rynek kultury własne pomysły, chcący zareklamować swoją działalność. Świat się zmienia, a z nim nasz kochany kraj. Mieszkając u nas, czasem czułam się trochę oddalona od tego, co naprawde dobre i nadprzeciętne. Sztuką jest się dostosować do swojego miejsca na Ziemi, z drogiej strony można też dostosować TO miejsce do siebie.

Pozdrawiam :)

PS. niedługo na ekranie wdk film Dumonta ,"Poza Szatanem". Sam zwiastun przyciąga oryginalnością i "konkursowym" wydźwiękiem. Postanowiłam wybrać się w Warszawie.

O protezie życia opakowanej w nowoczesną wizję szczęscia. (NIE)cierpliwość

2012-02-12T16:16:00.000-08:00

Gdybym była Whitney to przed śmiercią zostawiłabym list, w którym napisalabym zdanie o tym, że może kiedyś znalazłam się na dole, ale najważniejsze jest to, że nawet na moment tam nie pozostałam. Szokują nas ostatnie wiadomości dochodzące z mediów o "bohaterach jednej piosenki"-tej śpiewanej nam przez zycie...
Miliony dolarów na koncie, sukces czarnoskórej wokalistki, cudowny, promienny uśmiech dojrzałej kobiety...
Zastanówmy się teraz przez chwilę, co tak naprawdę jest w stanie przybliżyć nas ku szczęsciu. Jakie wartości nie wygasły jeszcze na tyle, by stanowić podstawę naszego zadowolenia i źródła siły, z którego możemy czerpać zdrową energię na każdy kolejny dzień. Zahaczając zatem, jedynie lekko o ważną informację na temat śmierci perły muzyki jazzowej lat 90', pragnę poruszyć dziś temat tego, co wypełnia ludzkie życie....tego niesprecyzowanego międzyczasu, od momentu przebudzenia, po zmrużenie oczu.
Z miesca przejdę do sedna moich rozwazan. Chodzi mi o pracę, jako wartość, ktora nie wygasa. W moim przekonaniu oczywiscie, pomijającym wszelkie odmiany oszukiwania, tak powszechne dziś zresztą...
Antoni Czechow w jednym ze swych opowiadań zawarł myśl, iż "bez pracy nie ma radości życia". Z bliskimi przyjaciółmi podejmuję często ten temat, rozważamy wartośc prawdziwej pracy nad samym sobą przede wszystkim, stawiajać na rozwój i machinalne kroki naprzód bez większej kontroli. Jak osiągnąć szczęście poprzez pracę? To absurdalne i obce dziś pytanie może wiązać się przecież nie z pracą szeroko pojmowaną fizycznie i męczącą ,a z posiadaniem cnoty, jaką jest cierpliwość. Przyznam - czuję, że myśląc o pielegnowaniu w sobie cierliwości, popadam nieco w hipokryzję, gdyż należę do grona tych "niecierpliwych". Ponado ciekawość budzi we mnie chęć poznania czegoś nowego, kusi do spróbowania, przyspieszenia toru wydarzeń i niecierpliwego pokonywania rutyny. To niesie za sobą często i dobre i złe skutki. Oczekiwanie na pewne zdarzenia w naszym życiu, mimowolne poddanie się rutynie nie jest tak wyzywające jak pokonanie marazmu, dążenie do zaspokojenia swojej ciekawości... Sama przyjemność płynie nie z osiągnięcia (lub i nie) jakiegoś celu, a raczej z samej możliwości poznawania.
Obie te cechy charakteru człowieka- zarówno cierpliwość i umiejętność pielęgnowania w sobie ogródka spokoju jak i niecierpliwość, wieczny pośpiech, skłonność do podejmowania szybkich decyzji i impulsywność, tworzą na szalce zdarzeń pewną równowagę. Ciężko określić, która z nich jest lepszą wartością. Finalizując, jeszcze raz wrócę do Whitney, czy wspomnę króla popu, czy też Amy-czyżby najważniejsza byłapraca drogą poznania? Niecierpliwość zatem popłaca. Należy jednak pamiętać,że życie czasem przypomina jedną piosenkę- i z łatwością można popaść w udręczenie hedonizmem.

Podczas pisania nowego posta.

2012-02-06T16:26:00.000-08:00

Sufjan Stevens przewija się przez noc swoim głębokim brzmieniem. Piję czwartą herbatę, mam na głowie ręcznik i czuję wstrętne pieczenie dłoni. W pustym mieszkaniu wcale nie jest ciepło. Wertuję obowiązkową (prawie)codzienną lekturę paruset ulubionych blogów, wypatruję cen na tegoroczny koncert Coldplay (!) w Warszawie. Justro śniadanie w V. Niedługo nowa szata graficzna bloga.
Ukłony do samych stóp D.

# 06. 01.

2012-01-06T15:05:00.000-08:00

Nowy Rok. Klatki filmu przesuwają się nadal. Nic się nie zmieniło. Umieram i rodzę się kolejny raz.
Dziś uczyłam się łaciny w kościele i prosiłam o wsparcie. Pomyślałam o tym, że od czasu, kiedy w Kawalerce nie pracuje już ruda, krótko obcięta dziewczyna, americano ma tam jakiś kwaśny posmak. Weszłam więc po 17:00 i zamówiłam latte.
Cisza. 17:37, wtulam się w miękkość kanapy okrytej szarym materiałem w kremowe groszki, a ciepłe żółcie lamp odbijają się w szybach przejeżdżających autobusów. Piję latte, trzymam zeszyt do łaciny i spoglądam na faceta z bródką, który spogląda na mnie zza swojego maca.

( Łacina mi nie przychodzi łatwo, a latte zawsze smakuje mi lepiej na podwójnym espresso. Nie wybaczę nigdy klientce z twarzą chomika tego, że zawsze zamawia w kawiarni, gdzie pracuję latte na 1/5 espresso. Sobie nie wybaczę nigdy, że zapomniałam dodać amaretto do latte dla pewnej klientki a zapytana o to, czy dodałam, skłamałam że tak. Porażka 2011)

Cisza. 17:43.
(...) Ujrzałam właśnie swoją twarz w szybie linii 116, zatrzymującej się po nasiąkniętych styczniową mżawką ludzi. Twarz zwrócona do szyby i przyglądająca się kawiarniom. Twarz kogoś, kto mógł wysiąść przed kościołem, wejść do środka i modlić się pod tym ołtarzem, gdzie kiedyś odprawiał msze Popiełuszko. Prosić o wspomniane wsparcie. Pomoc w odszukaniu dalszej drogi. By ze swym problemem nie egzystować w pojedynkę. Zagubiony człowiek we wspomnieniach wieloletnich marzeń, które po spełnieniu nie dały ulgi.
Cisza.
Nie, jdnak nie jest cicho. Słychać szum i ludzkie oddechy. Daje o sobie znać szelest, jest jednak w nim coś jednostajnego. -(...) uciekamy się Święta Boża Rodzicielko, naszymi prośbami racz nie gardzić....-
Słychać kroki, stukot obsasów, obsesyjny, dobitny i nie do zniesienia. Warkot otwieranych drzwi.
Ulica.
Spoliczkował mnie styczniowy wiatr. Jest 17:02. Trzeba się gdzieś ukryć przed deszczem i sennością. Najbliżej tu jest taka kawiarnia....Stawiam stopę na pasy. W słuchawkach kobieta śpiewa o tym, że wierzy, iż nadejdzie dzień, w którym uwierzy i wyłoni się z cienia. Poprawiam kołnierz płaszcza. Jestem szczęśliwa, że od teraz nie egzystuję ze swym problemem w pojedynkę. Wyłaniam się na pasy zza srebrnego jeepa.
Wszak spotkałam się ze światłami rozpędzonego samochodu.
Cisza.
Kawalerka. Lubię ten gwar wymieszany z zapachem kawy i stukotem spodków od filiżanek.
116 wypełnione pasażerami o świeżych styczniowych spojrzeniach (pełnych noworocznych postanowień) i czerwonych z zimna policzkach odjechało z przystanku. "I na mnie już czas" pomyślałam o 17:45, kiedy wraz z autobusem odjechała moja twarz.

http://kawalerkawilsona.pl/ Polecam.

Napawająca optymizmem myśl o nowości.

2011-12-27T04:41:00.000-08:00

Mgła przysłania świat, widziany zza firan rzęs. Po szóstej czternaście, potem kawa, ciasto jeszcze świąteczne, deszcz i oddechy zaspanych ludzi w pociągu. Korytarz, jakaś książka i rzeczywistość. Powrót, mijające mnie przestrzenie, wreszcie Warszawa. Do kolejnej kawy lektura o tym, że człowiek podobny jest do drzewa. Że nie zważając na przeciwności losu, powinien piąć się w górę. Rozpościerać swe gałęzie i nie poddawać się. Nie stać w miejscu. Przyczyn poczucia "zgnilizny korzeni" można doszukiwać się w wielu aspektach, zdarzeniach z minionego roku (który chcąc nie chcąc nieświadomie nawet próbuje już podsumować... ). M. in. może brak odwagi? Tej, by spojrzeć sobie w oczy. By od nowa podjąć pewne trapiące decyzje. Dokonać zmiany na świeże i lepsze? Teraz w głowie pojawia się projekcja dotycząca nowej siebie. Warto to przemyśleć. Rozwinąć się. Wykorzystać nowe dni lepiej. Nie popadać w pychę. Dać z siebie więcej, by wyciągnąć więcej.
Mam nadzieję na więcej.
Na popludnie odkryty niedawno Twilite.

Krótkowzroczność wrażliwościowa.

2011-12-25T14:40:00.000-08:00

Światło czerwonych choinkowych lampek odbija się w krystalicznych oknach. Nie ma mrozu, nie ma śniegu, jest za to dom, wrzask pękającego drewna w kominkowym ogniu i dźwięk kaszlu obijający się echem o ściany mojego starego pokoju. Gadam z kimś na fejsbuku, czytam gazetę i myślę o tym, że ktoś znalazł czyjąś empetrójkę pozostawioną w klubokawiarni i nie oddał. Za to jak posłuchał to odmieniło mu się życie. Minuty stały się przemijające szybko, w rytm jak uderzenia w klawisze pianina, na którym wygrywa się jedną z piosenek. Dalej jego nowa playlista, nawet skladająca się z kilku utworów zabrzmiewa w umyśle, tworząc nowe plany na przyszłość. Zostawia czątkę swojego dawnego właściciela w organiźmie nowego siejąc jakby spokój i wyciszenie. Dobrze,że na świecie istnieją przypadki. Czasem poziom wrażliwości ulega zmiażdzeniu i gdyby nie przypadek, byłoby szaro i mgliście. Znaleziona empetrójka, przypadkowy film w kinie studyjnym, okryte na nowo stare perfumy matki, wyrwane z kontekstu słowa z piosenki....są jak te światła w mojej szybie. Zagnieżdzając się przed siatkówką dają obraz niesamowitego ciepła. Dobrze mi też w domu.

24.

2011-12-24T10:50:00.000-08:00

Wieczór wigilijny. Słychać głosy nadchodzące z pokoju, rodzina w komplecie..Ktoś chwali się podróża zaplanowaną na tegorocznego sylwestra, ktoś nasłuchuje...
Życie ostatnio jest ja ta podróż. Konkretnie nie liczy się cel, a sam przebieg podróży. Mijając nowe miejsca, pisząc pamiętnik, esemesy, z empetrójką zagrzebaną gdzieś w kieszeni. Czasem przejdzie ktoś zeby obejrzeć twój bilet...Każdy z nas jakiś bilet ma. Jednak najlaskawsze w sobie są powroty. Wracam. To takie inne, takie różne od tego przecież, że zawsze idę naprzód. Wracam do swoich czterech ścian, któreśmy malowali latem, patrzę na świat przez moje kwadratowe okno i oglądam zdjęcia w ramkach. Mój przebieg mojej podróży w moim małym świecie. Czy to już zawsze będzie tak wyglądać, że będę gdzieś podróżować?

#

2011-12-06T16:25:00.001-08:00

Over the life time
hiding inside stories about
true self.
Through silence and scream,
stumble when the pencil emphasize my uncertainty.

I have everything,
but invariably I feel alone,
I have everything,
so why ...?

For all the moments
lacking,
I hate you.
And faith, a sense that you know me,
when it was not so.

Zdjęcie

2011-12-04T14:01:00.000-08:00

...Gdyby istniało zdjęcie z tamtych lat byłabym na nim zupełnie gdzie indziej, niż dotąd myślałam, że się znajduję.
Jak to jest, że na niektórych przypadkowo zrobionych zdjęciach wychodzimy poza kadr, stajemy za roześmianym obliczem tych, którzy razem z nami wtedy pozowali do obrazka. Właśnie- pozowali to dobre słowo. Czas na uporządkowanie swojej wypowiedzi. Myślę, że nadszedł czas na roztrzygnięcie się z wieloma sprawami, zamknięcie rozdziałów, które nie będą miały większego znaczenia dla naszej przyszłości. To jak z tym rokiem, który już mija. Tym starcem, który zostawia tylko niepotrzebny i srogi dla skóry na policzkach szron. Kiedy mróz jak dobre wspomnienia, które przychodzą niespodziewanie, szczypie w nos, sprawia, że łzawię, wyziębia we wnętrzu ciała, wiem jakbardzo chcę by ta tegoroczna "moja zima" była jak najłagodniejsza. Czy stopię najpotężniejsze sople? To te, które nakrapiały zdarzenia ostatnich lat, kropla po kropli....sople w których możemy się przejrzeć razem i znów ujrzeć swoje oblicza... teraz jest właśnie ten czas, kiedy należy strącić sople, zbyt długie już jak widać i zagrażające naszemu życiu. Niech spadną i rozbiją się, tak się z nimi rozprawię.
Cyk- i kolejne zdjęcie. Nowe, na pierwszym planie moja twarz, zamglone oczy, patrzące przed siebie....kroki stawiane ulicą pełną świateł lamp, ubranych drzew grudniowych i przejeżdżających taksówek.
I życzenia spisane na kartkę świąteczną wysłaną na kolejne lata do szuflady. Ze słowami "Ty wiesz."
Obraz, jakiego nie uchwyci żadne zdjęcie.

przedurodzinowe vanitas

2011-11-30T14:48:00.000-08:00

Noc od dnia ważniejsza

Choćby się zdawało

że właśnie jest inaczej

kolejne złudzenie

a przecież nocą można odłożyć swe ciało

posprawdzać czy Bóg jest

skoro jest milczenie i modlitwa

nawet gdy mówić nie sposób

noc ma uszy zamknięte i zdziwione

jak dwa orzeszki klonu

zrośnięte na zawsze

wszystkim po kolei stale przypomina

nocą człowiek człowieka z miłości poczyna

choć dzień krzykacz zagłusza

choć czas mknie jak zając

i noc od dnia jaśniejsza

pocałuj. Dobranoc

Jan Twardowski

zbiór kretyńskich twarzy i zmyślonych przedmiotów

2011-11-27T16:37:00.000-08:00

"Istnieją dwa typy pamięci wzrokowej: jeden polega na umiejętnym odtwarzaniu obrazu w laboratorium umysłu, z otwartymi oczami [...]; drugi typ pozwala natychmiast wywołać na ciemnym podbiciu zamkniętych powiek obiektywną, absolutnie optyczną replikę ukochanej twarzy, widemko w naturalnych kolorach..."
Nabokov
Wiatr. W ciemnozieleni świateł kolejowych odbija się odblask na twoich najkach... Jesienny mrzący lęk pada ci na nos, usta...czujesz go. Wchodzisz wyżej. Schody też odbijają lampy rampowe. Nie jest cicho...zagłuszasz świst nadjeżdzającego pociągu muzyką płynącą ze słuchawek. Informacja zaspanym niemieckim zapowiada osobowe, towarowe pchają się na tory jak goście, których nie zapraszaliśmy. Noc. Zielononiebieska noc. Spędzasz teraz własne chwile, na tym wiadukcie, wyżej nad torami, trzymając się barierki. Sam na sam...z tym Kimś, kto w tobie tkwi.
To jest przewaga formy, to jest rozkład wewnętrzny, przelanie pucharu....krew i łzy. Zamykasz oczy...powieki wyświetlają seans. Empetrójka ledwie zipie...na skraju wyczerpania baterii. Playlista niekontrolowana podsunęła ci właśnie "Hide And Seek" Imogen Heap...absolut-acapella wbił się nieproszony do Twego umysłu. Zaczynamy projekcję mili państwo...albo miły panie...jesteś w końcu tak sam. Wisła, grafitowy sweter, zbyt rozwodniona kawa wczesnym rankiem przed uczelnią....powrot, próby zawarcia przyjaźni z tymi, których się bałeś na samym początku...pamiętasz? Rozmowy ze współlokatorem...wyprowadzka, egzamin, zdjęcie Paryża kupione w empiku, kalendarz na ścianie z kartą z kwietnia, niespełnione marzenie o zielonym kwiatku doniczkowym. Zimno. Mroźno. Wietrznie. "Zielone- to przejde...o nie-czerwone". Przebiegasz na czerwonym. Modlisz się. Uprawiasz seks... Żałujesz, że znów jesteś sam. Oceniasz siebie jako niedojrzałego. Jesz parówkę.....Cisza. Imogen przestała grać...Palec nieświadomie nasuwa się na przycisk "repeat". Okey- jest już bezpieczniej. Zamykasz znów oczy, osuwasz się....zanurzasz.
Kontynujemy wyświetlanie slajdów z pańskiego życia, mój miły. Tramwaj - Jana Pawła, Nowolipie, Centralny...tamten fascynująca obraz idealnego ciała podczas kolejnych faz ludzkiego snu, na które patrzyłeś rano, stojąc nad swoim łózkiem. To, co przeżywasz jest tak bardzo Twoje. Burzy się krew. Obrazy jak w kalejdoskopie czasem wyraźnie kolorowe, innym razem w żółtym odcieniu i jakby zamglone. Nieudane, rozmazane. Świst 250 km na godzinę, tych dokładnie pod twoimi stopami budzi Cię z seansu. To jak Twoje zwężające się źrenice po wyjściu z sali kinowej, kiedy w tle nadal słyszysz muzykę z napisów końcowych. Krew zapulsowała. Nie odczuwasz już wiatru. Imogen osiąga swoje apogeum. Ty też je masz. Napiętę mięśnie, deszcz na twarzy....Sunąca maszyna pod stopami i pozór wolnośći. Po filmie, który zrujnował ci porządek myślowy w tym tygodniu. Potrzebujesz tego wykrystalizowania, ognia w lędźwiach.. oczyszczenia, rozkoszy rozpuszczenia, "samoprzebaczenia" grzechów wiecznych Amen.
By znów zacząć biec.
Hide and seek.....
#
28.11.2011. Dobranoc

25 #

2011-11-24T17:40:00.000-08:00

Obudził mnie Tiersen. "La Valse des monstres" . Ten dzień był dość intensywny... Najpierw śniadanie z białego twarogu, potem metro Dworzec Gdański. Masa czwartkowych ludzi przedzierających się między bramkami, wiatr we włosach, gdy stamtąd wychodziłam...Praca, stres, zmęczenie, dym, głośny śmiech, empetrójka- stylizacja na normalność. Odpoczynek, znaleizony bilet, Tulli kupiona w Matrasie...tramwaj, znów ta empetrójka, Plac Grunwaldzki, Włościańska....i teraz leżę wreszcie we własnym łózku ze świadością, że jutro wstaję na 8:00.
Niech przyśni mi się znów ta pauza życia, kiedy stoję z torebką przewieszoną przez ramię i z dłonią na klamce.
Od przebudzenia bardziej dojrzalsza, nie budząca współczucia.
Bez przylepionej miny dziecka, któremu brak dziecięcego wdzięku...."Bądź jak tarcza" - jak mawia moja znajoma. "I wykorzystaj 100% każdego dnia..."- napomina druga.
A ja? Ja wciąż mam wybór.

Jak mało...

2011-11-20T15:35:00.000-08:00

Znów dotarł do mnie listopad. Wkradł się do czeluści organizmu, ochłodził mnie od środka i nie pomogło ani zapieranie się przed tą gorszą stroną aury jesiennej ani też wymuszone uśmiechy... Listopad- codziennie święto zmarłych. To paranoja jakaś. Nocne powietrze gęste i wilgotne. Oddycham i z ust ucieka mi para. Prawie jak papieros. Obiecuję sobie, że już nie będę palić. To lepsza już ta para...
Przygnębił mnie ostatnio fakt zasłyszany na uczelni, podczas wykładu ze współczesnych zjawisk literackich.
Padły oskarżenia pod kątem przyszłych polonistów, że nie śledzą blogów, że na tak płytkim poziomie dochodzi do zetknęcia się młodego człowieka z literaturą. Poniekąd pani dr miała rację. Kto w dobie internetu czyta pisma literackie? Interesuje nas przekaz łatwy w odbiorze, dostępny i tańszy. Odwracając jednak kota- skoro poruszamy się w jednej kolejce i w jednym kierunku- "kultywowania amatorszczyzny"...czym mam w takim wypadku zaniechać pisania i swojego bloga? Odebrałam tamten wykład jako osobistą sugestię, iż dokładam tylko do tej wielkiej "góry syfu", jaką jest internet...
Zostawmy to. Publikuję bo chcę wyrazić. Publikuję dla wąskiego grona 2-5 osób, które coś tam mojego- intymnego- czytają. Obok Miłosza i Szymborskiej... publikuję amatorszczyznę.

Mit czwartku

2011-11-17T12:26:00.000-08:00

Dlaczego się nie uśmiechasz? Mam zażalenia do Twojej postawy.
Chciałbym, abyś zakończyła swą ascezę, w której trwasz tak namiętnie. Cóż, że kiedyś coś ci tam nie wyszło. Twój każdy dzień jest szary, a ludzie, żyjący obok ciebie zasmucają cię każdym swoim słowem....gestem.
-Przejdź do rzeczy.
Dobrze więc- może przesadzam (stwierdzam, czytając swój ostatni post) z tą cała jesienną melancholią i marazmem spowodowanym klimatem. Dziś był czwartek i dziś było sentymentalnie. Kolor złoty i czerwony pasował do mojego rumieńca na policzku (bo przyszedł i w koncu mróz...) natomiast zapach zbutwiałego parku mieszał się z piżmowymi perfumami i aromatem kawy w małej kawiarnii niedaleko katedry w Kielcach. "Home, home sweet home"- jak powiadają.... Mały powrót do miejsca, skąd pochodzę odmienił mój nastrój. Nie potrzebuję dziś żadnego truchtu do upadłego na bieżni, ani sauny wyciskającej mi toksyny z umysłu.....Ciepły koc i zaparzona melisa spokojnie dają radę. Piszę, kot tuli mi się do kolan.... Dobrze mi tu.
Chyba niedojrzałym było obwieszanie się na blogu ze swoimi dołkami. Lepiej pokazywać te w policzkach- gdy się usmiechamy :-) Doszłam do takiego wniosku, czytając dziś Camusa w pociągu, podczas długiej podróży z Warszawy. W dobrym nastroju życzę wszystkim ciepłego wieczoru. Dobrej muzyki, ciekawej lektury, ispirującej rozmowy na komunikatorze, ekscytujących doznań podczas oglądania (jakiegokolwiek :)) filmu, smacznego knorra w kubku, głębszych refleksji....że warto czasem pomyśleć o sobie i dźwignąć się, gdy czujemy że ostatnio miewaliśmy się kiepsko. Ostatnio- dwa dni temu, rok, kilka miesięcy...nieważne. Dalej idąc śladami Camusa- "Aby wypełnić ludzkie serce, wystarczy walka prowadząca ku szczytom. Trzeba wyobrażać sobie Syzyfa szczęśliwym." i siebie też...
Podnoszę swój kamień więc i idę od teraz. I Ty też chodź.
Na ten moment nie dopowiem już nic, co mogłoby zburzyć harmonię mojego i tak już chaotycznego posta dziś.
Pozostawię tutaj jedynie kilka słów od mojego czwartkowego mentora C.

Zbyt wielu ludzi wdrapuje się teraz na krzyż tylko po to, żeby ich można było widzieć z większej odległości, nawet jeśli w tym celu trzeba trochę podeptać Tego, który znajduje się na krzyżu od tak dawna.
albert camus

O wyrzutach.

2011-11-15T16:09:00.000-08:00

Jesień. Najgorsze właśnie jest najbardziej obecne. Najmocniej odczuwalne. Ta barokowa pogoda....i coś niezdefiniowanego sączy się z nieba. Napawa złym nastrojem. Właśnie teraz mam przebłyski nadziei, że stanie się coś niebywałego, co na chwile mogłoby odwrócić moj umysł od tego podłego obrazu Warszawy.
Gdy wychodzę z mieszkania, zimny prąd uderza mnie w twarz. Myślę sobie, że to dobry moment na otrząśnięcie się z resztek snu. Sny nie bywają jesienią lepsze. Właściwie w listopadzie próbują być najstraszniejsze. Dzisiejszej nocy śniły mi się moje wyrzuty sumienia... to zabawne, że jednak istnieją :-).
No właśnie- wyrzuty sumienia. Jako kobieta- mogłoby się wydawać- postać subtelna- mam świadomość swej coraz intensywniejszej rachityczności, kiedy teraźniejszość zaczyna ścierać się z tym, co istniało kiedyś....co stało się zadrą. Sprzed kilku dni...miesięcy....co powtarza się od pewnego okresu.
Chciałabym mieć psa. Chciałabym właśnie palić papierosa. Może skrócić włosy? Nowe buty? Chcę spotkać starego znajomego. Nowego mężczyzne. Wybrać się wreszcie nad Wisłę. Boję się ciemności po 17:00 jesienią. W autobusach śmierdzi. Tramwaj? Znów zapomniałam przepakować karty miejskiej do tej torebki. Kanar?
Wysiadam.
Wakacje raz raz! Śnię wyrzuty. Dobranoc.

klatka nr 15

2011-11-13T14:37:00.000-08:00

Lubię pić kawę przed wyjściem do pracy. Mam w kuchni jedno miejsce, gdzie kawa smakuje lepiej niż gdzie indziej. Dodatkowe minuty- bo nie zawsze czas pozwala- doprawiają ją o głębszy aromat... od dziś zakochani kojarzą mi się z zapachem kawy.
Oparta o blat, ze wzrokiem wlepionym w podwórko osiedla i kubkiem kawy w dłoniach zauważyłam parę wchodzącą do klatki nr 15. Ona otwierała już drugie drzwi, prowadzące do wnętrza bloku, kiedy on pociągnął ją za rękę, przyparł do ściany i pocałował....Jej początkowa niedostępność, kobieca płochliwość stopniowo ulegały jego zachowaniu....wyrywająca się dłoń spokojnie opadała na jego ramię...
Zawstydzający fakt oglądania tej sceny podsycił aromat kawy. Zazdrość? Smutek? Nostalgiczny uśmiech na mojej twarzy i ta kawa...Później telefon od dawno niesłyszanej koleżanki z nowiną o tym, że się zaręczyła.
Skąd tyle miłości w listopadzie?
W drodze na uczelnię, w metrze- siedzący jak najbliżej siebie i wpatrzeni tylko w pary swoich oczu. W kącie kawiarni trzymający się za dłonie poprzez ocean stolika o wymiarach metr na metr. W kolejce w Tesco, on wącha jej szyję.... Zawsze się usmiechamy. Nostalgicznie spoglądamy z daleka lub ukrywamy błyskotliwe spojrzenia gdy jesteśmy blisko nich. Obrazy jak pojedyńcze ujęcia starego filmu...coraz więcej i więcej. Potem podróż do domu, cisza czterech ścian....
Zasypianie.
Poranek z kawą.

o dystansie.

2011-11-12T16:11:00.000-08:00

"...Dostrzega się bowiem jakąś nieprzyzwoitość w samym istnieniu ciała - nawet nie tyle w jego obnażeniu, co w ujawnieniu, że ciało się posiada, w przyznaniu się do cielesności. Gdyby to nie bolało, gdyby się od tego nie umierało, gdyby było to możliwem - czy otwieralibyśmy się przed najbliższymi również tak: rozcinając skórę, rozwierając zapraszająco żebra, rozpinając mięśnie, rozsznurowując tętnice, wystawiając na światło dzienne i wzrok kochanka wstydliwe zmarszczki i krągłości wątroby i jelit, nierówności kręgów, prostackie krzywizny miednicy, by na koniec nieśmiało odsłonić bijące, nagie serce? Byłaby to najwyższa i najtrudniejsza forma szczerości ciała..."
Jacek Dukaj, "Lód"
Otwiera swe tajemnice przed tak wieloma osobami. Czy to wynika z braku poczucia własnej warotości? Czym w taki wypadku stają się owe "sekrety" jeśli tylu innych ludzi o nich wie? Dawno zasłyszane słowa "zachowaj pare tych spraw dla swego serduszka" teraz nabierają nowego sensu...wybrzmiewają w jej uszach głośniej i intensywniej dociarają do mózgu... Bo takie są czasy, bo nie skłaniają do głębszych refleksji, które przecież każa nam się w pewnej chwili zatrzymać....Wiele jest tłumaczeń dla jej przesadnej otwartości. Jaka jest naprawdę...nie wie nikt. Nawet ona sama- widziana tyloma różnymi parami oczu...
A o ile bardziej pociągająca jest wizja oddychania swoim własnym powietrzem. O ile mocniej- nihilistycznie- wybrzmiewają słowa wypowiedziane raz...do siebie. Czasami dobrze pobyć samemu. Lekko się "uaspołecznić.." i wielce nieprawdą jest...że potrzebę izolacji należy postrzegać jako problem. Bo duch, który w nas siedzi czasami płata nam figle. Ufamy złym napisom otaczających nas reklam....Przyjaciołom przyjaciół naszych przyjaciół....plastikowym prostokątnym bóstwom na czterocyfrowy kod pin...ile razy nas zawiódł ten niepozorny duch? "Skomplikowany jest sam człowiek" -stwierdziła dziś, kiedy to wysiadła z tramwaju, którym zawsze jeździła do domu,a ten wywiozł ją w nieznaną ulicę....nikt nie wie czemu.

o tożsamości...

2011-11-11T14:47:00.000-08:00

Kim jestem? Czy znam samego siebie? Człowiek pod wpływem emocji stawia sobie niejednokrotnie absurdalnie ciężkie pytania. W książkach Freuda próbuję odnaleźć definicję na setki moich niesprecyzowanych złudzeń, dotyczących samego siebie. Nawet Freud nie wie?
Czasem brak nam odwagi, by myśli przeprogramować na tok działania. W tę powiedziałoby się najważniejszą płaszczyznę życia, gdzie powinniśmy decydować sami o sobie najczęsciej wstępuje marazm. A nie powinien.
Dobrze więc- zostawmy to.
Nie wiem jak jest z Twoim poczuciem własnej tożsamości, ale ja muszę przyznać, że podle się czuję, gubiąc niejednokrotnie własną. I właśnie ze swojego, a nikogo innego doświadczenia, jestem w stanie rzec, że ludziom tak łatwo przychodzi zgubić tożsamość. W imię lepszego statusu społecznego, chwilowej przyjemności czy chęci popisania się przed znajomymi. Później następuje wielki bum (to ten od sumienia) i tożsamość wychodzi z kokonu na wierzch. Jej nie da się ukryć, szczelnie zamknąć...ona w człowieku jest. I wtedy należy usiąść i głośno wypowiedzieć prawdę o samym sobie. Że chwilowo odeszła nasza tożsamość. Pocieszającym jest fakt, iż można swój błąd naprawić...że zasze można tożsamość wziąćna swoje barki i ponieść jej ciężar...ciężar przeprogramowywania na nowy tok myślenia...tok działania. Z czasem zauważysz, że Twoją tożsamość możesz nawet polubić....działaj tylko zgodnie z samym sobą. Postaw sobie cel, wytycz sobie sam swoją granicę. By stać się wolnym...ograniczę się....

"You know its funny how freedom can make us feel contained"

http://www.youtube.com/watch?v=iEArlSRJ7U4