Orhan Turan

50 bin asker bölgede Trump Ne Yapacak?

2026-04-01T09:24:00.006+03:00

Orta Doğu’da kum saati hiç olmadığı kadar hızlı akıyor. ABD ve İsrail’in İran’a yönelik saldırılarında 32. günü geride bırakırken, bölgeye yığılan 50 bin Amerikan askeri şu an dünyanın en tehlikeli sorusuna yanıt arıyor: Bu bir güç gösterisi mi, yoksa büyük kara harekatının ayak sesleri mi? Beyaz Saray Sözcüsü Karoline Leavitt’in işaret ettiği '4-6 haftalık' takvimin sonuna geliyoruz. Trump’ın 'Hürmüz açılmazsa cehennem kapıları açılır' diyerek verdiği süre 6 Nisan’da doluyor. Sahada ise bambaşka bir gerçeklik var: İsrail sivil altyapıları vurmaya başladı, İran ise balistik füzeleriyle ABD üslerini hedef alıyor. Peki, Washington’ın masaya sürdüğü 15 maddelik barış planı bir çıkış yolu mu, yoksa yaklaşan devasa fırtınanın diplomatik kamuflajı mı? Bu videoda, 82. Hava İndirme Birliği’nin bölgeye varışıyla değişen dengeleri ve masadaki 4 kritik senaryoyu tüm çıplaklığıyla analiz ediyoruz. Hazırsanız, barut kokulu diplomasi trafiğine yakından bakalım.

ABD ve İsrail'in yirmi sekiz Şubat iki bin yirmi altıda başlattığı İran'a yönelik başlattığı saldırılarda bugün otuz ikinci güne girdik.

Taraflardan çeşitli açıklamalar gelmeye devam ediyor. ABD dört ila altı hafta arasında savaşın sonlandırılacağına yönelik takvimle bağlı kalacağını açıklarken, İsrail savaşın devam edeceğini belirtiyor, İran hissedirişi sürdürüyor.

Washington ve Tahran arasındaki müzakereler yavaş ilerliyor gibi görünüyor. ABD, İran Dışişleri Bakanlığı'nın 30 Mart'ta mantıksız talepler içerdiğini söylediği 15 maddelik bir barış planı sundu. Başkan Trump, ülkeler anlaşmaya varmazsa İran'a yönelik saldırıları yoğunlaştırmakla tehdit etti.

Dünya Sağlık Örgütü'ne göre 3.000'den fazla kişi hayatını kaybetti ve ölümlerin %95'inden fazlası İran ve Lübnan'da gerçekleşti. Milyonlarca insan yerinden edildi.

Pentagon'dan yapılan açıklamaya göre, bir düzineden fazla Amerikalı asker öldü ve 300'den fazla asker yaralandı. Trump, operasyon sona ermeden önce daha fazla ABD askerinin ölebileceği konusunda uyarıda bulundu.

Binlerce Amerikalı Orta Doğu'dan tahliye edildi.

Savaşın bilançosu bir tarafa herkesin aklındaki soru şu ABD kara harekatına başlayacak mı? Savaş devam edecek mi?

ABD tarafından baktığımız zaman Son olarak Beyaz Saray sözcüsü Karoline Leavitt bir açıklama yaptı. Basın mensuplarının savaş daha ne kadar sürecek sorusuna yanıt olarak başlangıçta 4 ile 6 hafta içinde bir zaman aralığı belirlendiğini, dolayısıyla savaşın hangi tarihte bitimiyle ilgili herkesin bunu tahmin edebileceğini söyledi. Yani Leavitt'in açıklamasına göre demek ki maksimum iki hafta daha süreceği yönünde bir bilgi var.

Ancak bu bilgiyi Washington'un oyalama takviminin bir parçası da olabilir. Çünkü Trump'ın yanı sıra Beyaz Saray'dan çok fazla çelişkili açıklamalar geldi ve gelmeye devam ediyor. Petrolün yükselen ateşini fiyatları kontrol altında tutmak için “Bitiyor, bitecek, az kaldı” gibi çok sayıda açıklama gördük. Dolayısıyla ABD'nin bu savaşta belirtilen takvim içerisinde savaşı bitirmekten çok İsrail'in ne zaman bitirmek istediği ile ilgilendiğini söylemek daha yerinde olacaktır.

Peki savaşın ikinci ayına girdiğimiz bu evrede neler oluyor? Şu ana kadar sürekli olarak askeri noktalar, askeri tesisler hedef alınırken artık birinci ayın sonunda yenişemeyen taraflar, daha doğrusu İran'a yönelik amaçlarına ulaşamayan ABD ve İsrail saldırganlığı artık yeni bir evreye geçmiş diyebiliriz. Bu yeni evrede de sivil altyapıların hedef aldığını görüyoruz. Her ne kadar Trump sivil altyapılar için Hürmüz Boğazı'nın açılmaması halinde verdiği sürenin dolmasıyla İran'ın bu noktalarını hedef alacağını söylese de İsrail çok daha erken başlayarak geçtiğimiz haftadan itibaren üniversite araştırma merkezleri, okullar, sivil enerji tesisleri, elektrik santralleri gibi noktaları yoğun bir şekilde vurmaya başladı. Elbette bu saldırılara ABD unsurları da katılıyor. Buna rağmen yine Trump verdiği süreyi saymaya devam ediyor. Ne kadar sayarsa saysın zaten bu saldırılar bir şekilde fiyatlanmış durumda. Yani fiyatlanmış derken İran artık enerji altyapılarının, sivil noktalarının, okulların, spor salonlarının vurulacağını bekliyor diyebiliriz.

Artık başlı başına bir altyapı yok etme, ekonomik olarak çökertme stratejisinin uygulandığını görüyoruz.

Elbette bu stratejinin mimarı da Benjamin Netanyahu. İsrail'deki bu soykırımcı Lübnan'daki amaçlarına ulaşmak için İsrail'deki savaşın uzamasını istiyor.

İran, İsrail’in 26 Mart’ta hedef aldığını açıkladığı İran Devrim Muhafızları Ordusu Deniz Kuvvetleri Komutanı Ali Rıza Tangsiri’nin (Alireza Tangsiri) hayatını kaybettiğini dün duyurdu. Komutan için bugün binlerce İranlının katılımıyla Bandar Abbas’ta tören düzenlendi.

Tangsiri, özellikle Hürmüz Boğazı üzerindeki kontrolüyle İran’ın en kritik askeri figürlerinden biriydi. Asimetrik deniz savaşının mimarlarından biri olarak, hızlı bot filoları, mayınlama ve füze konuşlandırmalarıyla ABD ve İsrail’e karşı caydırıcılığın ana unsuru oldu. İsrail saldırılarına karşı Körfez’deki operasyonel yanıtların koordinasyonunda kilit rol oynadı. Sahada aktif, sert ve ideolojik olarak bağlı bir komutan olarak tanımlanan Tangsiri, Hürmüz’deki denetimi sayesinde küresel enerji akışını etkileyebilecek stratejik bir baskı gücünü yöneten isimdi.

Yine dün çok kritik bir karar aldı Knesset. İsrail parlamentosunda Filistinli mahkûmların idam edilmesinin yolunu açan bir yasa tasarısını onayladı. Siyonistlerin kutsal kabir kilisesine yönelik kısıtlaması kilise liderlerinden sert açıklamalar alınca, Vatikan da diplomatik düzeyde ibadet özgürlüğü vurgusu yapınca İsrail tarafından kaldırıldı. Siyonistler, İslam dünyasının tepkisizliğini arkalarına alarak bir yandan Mescid-i Aksa’yı tamamen kapatırken, diğer taraftan Filistinli mahkûmları idam etmenin peşinde… Bu İslam dünyası açısından açıkça tam bir kara leke.

Peki müzakereler ne durumda? ABD'nin bir çıkış aradığını biliyoruz. Kibrine uygun onurlu bir çıkış aradığını biliyoruz. 29-30 Mart'ta İslamabad'da yapılan bir toplantı vardı. Pakistan'ın başını çektiği Suudi Arabistan, Mısır ve Türkiye buradaki müzakere sürecini birlikte yürüten dört ülke. ABD, Pakistan üzerinden 15 maddelik bir plan iletmişti. Nükleer programının durdurulması, füze programının sınırlandırılması, hükmüzün açılmasını içeren ancak bu plan İran tarafından gerçekçi bulunmadığı için reddedildi. İran, 5 maddelik kendi ateşkes planını öne sürmeye devam ediyor. Tazminat, koşulsuz çekilme, Hürmüzde tam kontrol bu taleplerin ana unsuru. İran, Pakistan arabuluculuğunu resmen kabul etmiş değil. Bu görüşmelere katılmadık açıklaması yaptı. Diplomasi sürüyor, ABD tehditleri artıyor, İsrail saldırıları devam ediyor. Bu yüzden süreç çok kırılgan ve sonuçsuz.

Saldırılar ikinci ayına girerken, İran dün 87, bugün de 88. Saldırı dalgasını gerçekleştirdi. Emad, Qiam ve Khorramshahr-4'ün sıvı ve katı yakıtlı varyantları da dahil olmak üzere İran balistik füzelerinin ve kamikaze insansız hava araçları ile yapılan dalgada, İsrail’de Hayfa Körfezi, Kiryat Şmona, Tel Aviv, Beer Şeva (Birüssebi), DimonaSuudi Arabistan: El-Harj, Bahreyn: Jufair, Körfez bölgesindeki 5 ayrı ABD askeri üssü, komuta ve kontrol merkezleri, insansız hava aracı hangarları, silah ve mühimmat depoları, askeri personel ve pilotların bulunduğu tesisler hedef alındı.

ABD karadan bir saldırı yapacak mı?

ABD şu anda on binlerce askeri unsur ile İran’a yönelik potansiyel kara harekâtına hazırlık yapıyor. Reuters’a göre 82. Hava İndirmeye bağlaı binlerce paraşütçü bölgeye ulaştı ve yaklaşık 2.500 Deniz Piyadesi daha geldi. Toplam ABD personel sayısının yaklaşık 50.000 civarında olduğu değerlendiriliyor. Planlarda ek 10.000 kara birlik gönderme olasılığı da tartışılıyor. Bölgedeki deniz unsurları kapsamlı; amfibi hücum gemisi USS Tripoli ve diğer savaş gemileri ile birlikte birkaç uçak gemisi grubu ve destroyerler bulunuyor. Resmî olarak doğrudan İran kara sınırına asker çıkarma kararı henüz verilmedi.

Peki senaryolar ne?

 Birinci Senaryo – Masa için Caydırma: ABD, İran’a karşı diplomatik baskıyı artırmak ve Tahran’ı saldırıdan veya nükleer ilerlemeden caydırmak için bu yığınağı yapıyor. ABD’de bazılarına göre güç gösterisi kısa vadeli caydırıcılık etkisi oluşturabilir. Aynı şeyi Cenevrede müzakere masası kurulurken de ABD yapmış, ancak saldırıyı yığılan askerkler karar saldırısı olarak değil, bölge üslerden kalkan uçaklar Hamney ve 40 üst düzey ismi hedefleyerek gerçekleşmişti.

 İkinci Senaryo – Masa için Hedefli Saldırla Baskı: Ki ben de bu senaryonun daha güçlü olduğunu düşünüyorum. Trump’ın Hürmüzün açılmaması halinde enerji altyapısını hedef alacağı tehdididnde son süre 6 Nisan. 48 saatten 5 güne, 5 günden 10 güne çıkardığı uzatmalar kimine göre askeri unsurların sevkiyat süresi ile paralel. Dolayısıyla süre bitiminde ABD İran’daki hedefleri kitlesel olarak vurabilir.

 Üçüncü Senaryo – Geniş Çaplı Operasyon: Kara unsurları, olası geniş çaplı çatışmaya ön hazırlık için konuşlandırılıyor. Uluslararası çevre, bu senaryonun bölgesel istikrarı ciddi şekilde sarsabileceğini belirtiyor.

ABD ve İsrail'in İran'a karşı yürüttüğü saldırıların ateşkesle sonuçlanması tam bir muamma, karanlık bir senaryo.

Zira oluşturulacak müzakere masasında suçlu Netenyahu'nun beklentileri, Trump'ın kabul etmesi muhtemel anlaşma maddelerini geri çevirecektir şeklinde değerlendirmeler de var.

ABD bu anlaşmayı kabul etse bile Netanyahu'nun Lübnan ve Suriye'de giriştiği saldırıları devam ettirmesi bakımından İran'a yönelik saldırıları sonlandırmayacağı da değerlendiriliyor.

Pakistan ya da bir başka ülkenin öncülüğünde yürütülen müzakereler kapsamında ABD ve İran orta yolu bulup bir şekilde ateşkes konusunda anlaşabilir, Hürmüzde de geçişler sağlanabilir. Bölgedeki ABD üsleri de güvenceye alınabilir.

Ancak bu seçenekte anlaşmaya taraf olmayarak İsrail görünürde tek taraflı olarak saldırıları sürdürmeye devam edebilir. Bu durumda ABD'den aldığı mühimmat, silah, bombardıman desteğiyle birlikte İran’a yönelik saldırılar yine devam eder. Bu seçenekle ABD bölgesindeki üslerin hedef olmasından kurtulacak, Hürmüz geçişleri açılacak ama İsrail'e sponsor olmaya devam edecek.

Ki bu savaşın çok daha uzun bir döneme yayılmasına, ekonomik çöküşü hedefleyen bir yıpratma savaşına dönüşmesine neden olabilir.

Savaşın son bulması için dört ana senaryo öne çıkıyor:

1) Müzakere ve Ateşkes: Pakistan, Suudi Arabistan vb. arabuluculukla taraflar masaya döner, ateşkes anlaşması yapılır. Sınırlı tavizlerle savaş durur.

2) Stratejik Çıkış/Askerî Bırakma: ABD bir “zafer” iddiasıyla çekilir veya askeri hedefler tamamlandığında pozisyon alır; çatışma sabitlenir ama sona ermez.

3) Uzun Süren Kör Döğüşü: Diplomasi başarıya ulaşamaz; savaş aylarca, yılda devam eder, bölgesel aktörler dahil olur.

4) Zayıflamış İran ve Güvenlik Rejimleri: İran ağır zarar görür ama tamamen çökmez; yeni durumla soğuk çatışma ve enerji güvenliği pazarlıkları başlar.

"Sonuç olarak dostlar; Orta Doğu’da mühürlü zarflar ile barut fıçıları aynı masada duruyor. Washington 'takvim' diyor, Tel Aviv 'yıkım' diyor; Tahran ise Hürmüz’ün anahtarını bir kalkan gibi göğsüne bastırıyor.

Şu an tanık olduğumuz şey bir savaş değil, coğrafyanın sinir uçlarını sökme operasyonu. Diplomasi, yanan bir binada yangın merdiveni aramak gibi; kapılar kilitli, duman ise yoğun. Eğer Trump’ın işaret ettiği o 6 Nisan sabahı şafak sökerken bir delilik yaparlarsa, bu ateş sadece bölgeyi değil, küresel ekonominin can damarlarını da kavuracaktır.

Zira bu satrançta şahlar güvende olabilir ama filler devriliyor, olan yine her zamanki gibi sessiz yığınlara oluyor.

Ateşkes Çıkmazı: ABD'nin 15 şartına, İran'dan 5 yanıt

2026-03-26T22:50:00.001+03:00

Savaşın gerçek yüzünü Amerikan benzin istasyonlarında, İran sokaklarında ve Tel Aviv ile Hayfa semalarında gözlemlemelisiniz

Epstein koalisyonunun liderliğini yürüten Trump, 28 Şubat’ta İsrail’le birlikte giriştiği İran saldırısısından umduğunu bulamayınca, İran çıkmazından çıkış yolu aramayı sürdürüyor.

İran’a önce 21 Mart’ta 48 saat süre verip enerji altyapısını hedef alma tehdidinde bulunan Trump, ardından bu süreyi 23 Mart’ta beş güne uzattı.

Saldırıdan bir zafer çıkaramayacağını anlayan Trump, hemen ardından İran’dan müzakere talebi geldiğini açıklayıp herkesi şaşırttı. Bu İran tarafından yalanlandı. İran, dost ülkelerin bazı notları ilettiğini, kendi duruşlarını da ilettiklerini, ancak kesinlikle müzakere yapmadıklarını açıkladı. Kısa süre sonra ABD’nin Trump’ı nobele aday gösteren, BM zirvesinde onu, tam bir barış adamı olduğunu söyleyerek övgülere boğan Pakistan lideri Şahbaz Şerif’in bu aracılığı yürtüttüğü anlaşıldı.

Yaşananlar, ABD’nin bu köprüleri kullanarak Pakistan üzerinden notlar ileterek İran'ı müzakereye çekmeye giriştiğini gösterdi. Notlar gitti geldi.

İşte bu notlar içinde kim ne istedi. ABD’nin ateşkes için ileri sürdüüğü şartlar neler oldu. Onlara bakalım.

1. Nükleer Kapasitenin Tasfiyesi: İran, mevcut tüm nükleer kapasitesini tamamen ortadan kaldırmayı kabul eder.

2. Nükleer Silah Yasağı: İran, hiçbir zaman nükleer silah geliştirmeyeceğine dair kesin bir taahhüt verir.

3. Uranyum Zenginleştirme Yasağı: İran topraklarında uranyum zenginleştirme faaliyetleri tamamen durdurulur.

4. Envanter Devri: Mevcut yaklaşık 450 kilogram %60 oranında zenginleştirilmiş uranyum, belirlenen bir takvimle UAEA'ya devredilir.

5. Tesislerin Kapatılması: Natanz, İsfahan ve Fordo'daki nükleer tesisler tamamen devre dışı bırakılır ve mühürlenir.

6. Sınırsız Denetim: Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı'na (UAEA) İran genelindeki tüm sahalarda tam erişim ve şeffaf denetim yetkisi verilir.

7. Vekil Güç Stratejisinden Vazgeçme: İran, bölgedeki "vekil güç" (milis güçleri) stratejisini sonlandırır.

8. Milis Desteğinin Kesilmesi: Hizbullah, Hamas ve Husiler gibi gruplara verilen tüm finansman, silah ve askeri eğitim desteği durdurulur.

9. Hürmüz Boğazı'nın Açılması: Hürmüz Boğazı'nın serbest ve güvenli bir deniz koridoru olarak kalması garanti edilir.

10. Füze Programı Kısıtlaması: İran'ın balistik füze programı, menzil ve mühimmat kapasitesi açısından uluslararası sınırlamalara tabi tutulur.

11. Savunma Odaklı Füze Kullanımı: Gelecekteki füze geliştirme ve kullanımı yalnızca "meşru müdafaa" amaçlarıyla sınırlandırılır.

12. Uluslararası Yaptırımların Kaldırılması: Bu şartların yerine getirilmesi karşılığında İran'a yönelik tüm uluslararası ve ABD kaynaklı yaptırımlar kaldırılır.

13. Sivil Nükleer Enerji Desteği: ABD, İran'ın sivil nükleer programına (özellikle Buşehr nükleer santralinden elektrik üretimi) teknik destek sağlar.

14. Snapback Mekanizmasının İptali: Yaptırımların otomatik olarak geri gelmesini sağlayan "snapback" mekanizması tehdidi ortadan kaldırılır.

15. Hizmet ve Altyapı Desteği: (Sızan bazı raporlara göre) İran'ın ekonomik kalkınması ve sivil teknoloji altyapısı için uluslararası yardım paketleri sağlanır.

Stratejik üstünlüğe sahip olmasın rağmen bu talepler, elbette İrsan’da Sevr dayatması gibi algılandı. Ki öyle de…

Buna karşılık İran da kendi şartlarını ortaya koydu. Press TV’ye konuşan İran’lı üst düzey yetkili, İran'ın savaşı sona erdirmeyi kabul edeceği beş özel koşulu sıraladı. İran’ın ABD’ye sunduğu ateşkes şartları:

1. Düşmanın "saldırı ve suikast" eylemlerine tamamen son verilmesi.

2. İslam Cumhuriyeti'ne savaşın yeniden dayatılmamasını sağlayacak somut mekanizmaların kurulması.

3. Savaş tazminatlarının ve hasar ödemelerinin garanti altına alınması ve açıkça tanımlanması.

4. Bölge genelindeki tüm cephelerde ve tüm direniş grupları için savaşın sonu.

5. İran'ın Hürmüz Boğazı üzerindeki egemenliğini kullanması, İran’ın doğal ve yasal hakkıdır ve öyle kalacaktır; bu hak, diğer tarafın taahhütlerinin yerine getirilmesinin bir garantisini oluşturur ve tanınmalıdır.

Bu talepler de kibir imparatorluğu’nun utancına utanç katacağından kabul edilmesi mümkün değil.

Gelinen durumda ABD’nin 1 aylık geçici ateşkes talebi de İran tarafından reddedildi. Zira İran 1 aylık ateşkes talebinin zaman kazanma amacıyla ortaya atıldığını söyleyerek, kalıcı ateşkes dışındaki tüm teklifleri baştan reddediyor. İran, 1 aylık süreyi, ABD’nin kara harekâtına askeri yığına için kullanma niyetinde olduğunu söylüyor.

Buraya kadar şu net şekilde görülebiliyor: İran, işgal ve saldırı girişimlerinin tümden sonlandırılmasını talep ediyor; ABD ve İsrail ise balistik tehditle ısıramadıkları İran’ı müzakere masasında devirmek istiyor. Ancak Tahran, geçici çözümleri reddediyor ve kalıcı güvenlik garantileri olmadan herhangi bir anlaşmayı kabul etmeyeceklerini vurguluyor.

Bu arada saldırılarda karşılıklı olarak sürüyor. 26 Mart’ta İran Devrim Muhafızları Ordusu (İDGK), Gerçek Vaat 4 Operasyonu'nun 81. dalgasında, hassas güdümlü Emad, Kaim, Hürremşah-4 ve Kadir füzelerinin işgal altındaki topraklarda 70'ten fazla noktayı vurduğunu açıkladı. İran Devrim Muhafızları Halkla İlişkiler Dairesi, füzelerin Hayfa, Dimona, Hayfa yakınlarındaki El-Hudriyya ve Tel Aviv'in kuzey ve güneyindeki bölgelerdeki hedefleri başarıyla vurduğunu belirtti. İran Devrim Muhafızları'nın aktardığı saha istihbaratına göre, rejimin kayıpları, özellikle İran'ın önceki üç güçlü hava saldırısının ardından önemli ölçüde arttı.

Yine bugün 82. Dalga salvolar da hemen bunu takip etti. Perşembe günü erken saatlerde başlayan ve gün boyunca devam eden saldırılarda Suudi Arabistan'ın Arifjan ve al-Kharj bölgelerindeki ABD'ye ait belirlenmiş hedefler, ABD Savunma Lojistik Merkezi (kGL), Bahreyn'in Şeyh İsa bölgesindeki Patriot radar sistemleri, ABD ordusuna ait yakıt depoları, P8 gözetleme uçakları için bir hangar, MQ-9 Reaper savaş dronları için bir hangar ve Ali al-Salem hava üssünde konuşlandırılmış dronlar için bir uydu iletişim anteni, büyük bir kamikaze dron sürüsü tarafından tahrip edildiği duyuruldu.

İran Devrim Muhafızları, Direniş Ekseni savaşçılarının son 24 saatte 230 başarılı operasyon gerçekleştirdiğini ve bu operasyonların ABD çıkarlarına ve İsrail mevzilerine karşı "en kapsamlı" operasyonlar olduğunu belirtti.

Yapılan açıklamada, ölü ve yaralıların toplam sayısının 2.500'ü aştığı belirtildi. İran Devrim Muhafızları, savaşın başlamasından bu yana Amerikan ve Siyonist hedeflere 700'den fazla füze ve 3.600 insansız hava aracı fırlatıldığını, İran'ın hava savunma sistemlerinin ise seyir füzeleri ve gelişmiş savaş uçakları da dahil olmak üzere 200'den fazla düşman uçağını önleyip imha ettiğini belirtiyor.

Dışişleri Bakanı Abbas Araghchi, Çarşamba günü televizyonda yayınlanan bir röportajda, İran'ın mevcut politikasının, devam eden sebepsiz Amerikan-İsrail saldırganlığı karşısında direnişi sürdürmek olduğunu, gerekli güvenceler verilmediği sürece müzakereleri ve ateşkesi ise dışladığını söyledi.

İran parlamento başkanı Mohammad Baker ise savaşta ABD’ye yaklaşan ve topraklarındaki üslerden ABD’nin İran’a yönelik saldırılarına engel olmayan Körfez ülkelerine de ciddi mesaj gönderdi. Özeellikle de yaklaştığı belirtilen ada işgali konusunda ABD ile birlikte hareket eden bir ülkeye…

Kalibaf, x platformundaki hesabından yaptığı açıklamada "Bazı verilere göre, İran'ın düşmanları, bölgesel ülkelerden birinin desteğiyle, İran'ın adalarından birini işgal etmek için bir operasyon hazırlıyor" diye yazdı. "Düşmanın tüm hareketleri silahlı kuvvetlerimizin gözetimi altındadır. Herhangi bir adım atmaları halinde, o bölge ülkesinin tüm hayati altyapısı, sınırlama olmaksızın, acımasızca hedef alınacaktır" diye ekledi.

İran'ın adalarından birini derken hangisi söylemiyor. Ancak adı en çok konuşulan ada Hark adası elbette… ABD’nin de burayı işgal etmek için hazırlandığı belirtiliyor. Adanın tam karşısında güneybatı yönünde Suudi Arabistan kıyıları özellikle Cubeyl ve Katif bölgeleri bulunuyor.

Buna paralel yakın zamanda bazı işaretler almıştık. İlk olarak geçtiğimiz hafta Suudi Arabistan önemli bir karar aldı. ABD, Suudi Arabistan’ın izniyle ülkenin İran’a yakın olan doğusundaki Prens Sultan Hava Üssü’nü, ülkenin batısındaki Taif’te bulunan Kral Fahd Hava Üssü’ne taşıma kararı almıştı.

Bu nokta hem uzakllığı hem de Hicaz Dağları'nda yer aldığı için İran'ın Kamikaze İHA'ları ve kısa menzilli füzeleri için ulaşılması çok daha zor bir konumda… Yine Kızıldeniz kıyısındaki Cidde lojistik merkezine de yakın olduğu için tercih ediliyor. Suudi yönetimi, bu üssü ABD kuvvetlerinin İran'a yönelik operasyonlarında kullanması için ilk kez açmış oldu.

Bir de Hark Adası'nın tam karşısında, El-Cubeyl bölgesinde bulunan ve Suudi Arabistan'ın Doğu Filosu'na ev sahipliği yapan ana deniz üssü var. Galibaf'ın "işgal hazırlığına destek" ile suçladığı faaliyetlerin bu bölgedeki lojistik hareketlilikle bağlantılı olduğu muhtemel.

Bu hareketlililk sürerken, 26 Mart’ta basın sözcüsünün ABD'nin bombalama harekatındaki hedeflerine "çok yakın" olduğunu söylemesinden saatler sonra Trump, İran'ın yönetimiyle müzakere ettiğini ve bir anlaşmayı "çok istediğini" tekrar etti.

Trump, Cumhuriyetçi bir bağış toplama etkinliğinde, "Anlaşma yapmayı çok istiyorlar ama bunu söylemekten korkuyorlar çünkü kendi halkları tarafından öldürüleceklerinden endişe ediyorlar. Ayrıca bizim tarafımızdan da öldürüleceklerinden korkuyorlar," dedi.

Wall Street Journal'da yayınlanan habere göre, Trump Mayıs ayında Çin lideri Xi Jinping’le planalanan görüşme öncesi savaşın sona ermesini istiyor.

Trump, Çin ile ticaret, teknoloji ve Tayvan konularında dev bir pazarlığa oturacak. Arkasında devam eden, maliyeti yüksek ve ucu açık bir Orta Doğu savaşı varken Şi Cinping karşısında "zayıf" veya "meşgul" görünmek istemiyor. Aynı haberde Trump, bu nedenle İran'da kara birliklerinin kullanılmasından da çekindiğine yer veriliyor. O halde gemilerle 3 bin-5 bin asker neden buraya taşınıyor, tabi bu sorunun da yanıtı yok.

Görünen o ki, Trump liderliğindeki "Epstein Koalisyonu", İran’ı sadece askeri bir operasyonla değil, masada bir "Sevr dayatmasıyla" teslim alma stratejisinde duvara toslamış durumda. Tahran’ın 15 maddelik ağır şartları reddedip kendi egemenlik haklarını masaya sürmesi, Washington’un bölgedeki manevra alanını daraltıyor.

Trump bir yandan Nobel adaylığı ve barış yapıcı imajıyla dünya kamuoyunu oyalarken, diğer yandan Suudi Arabistan’daki üs kaydırmaları ve Hark Adası’na yönelik işgal fısıltılarıyla "kara harekatı" kartını saklı tutuyor. Ancak Xi Jinping ile yapacağı kritik zirve öncesinde arkasında ucu açık, maliyetli ve her an kontrolden çıkabilecek bir Orta Doğu yangını bırakmak, Trump’ın "güçlü lider" imajına vurulacak en büyük darbe olabilir.

İran’ın "Gerçek Vaat 4" operasyonuyla verdiği sert askeri yanıtlar ve Körfez ülkelerine yönelik "altyapı imhası" tehditleri, savaşın sadece İran sınırları içinde kalmayacağını kanıtlıyor. Bu denklemde ABD için iki yol kalıyor: Ya İran’ın kalıcı güvenlik garantilerini kabul ederek stratejik bir geri adım atmak ya da Tel Aviv ve Hayfa semalarındaki füze trafiğinin tüm bölgeyi içine alan devasa bir kaosa dönüşmesini izlemek.

Epstein Koalisyonu’nun İran çıkmazı, sadece bir ateşkes meselesi değil; Amerikan hegemonyasının Orta Doğu’daki geleceğinin tayin edildiği tarihi bir kırılma noktasıdır.

Müzakere Oyununa İran roketleri yanıt veriyor

2026-03-25T14:49:00.001+03:00

Müzakere masası mı kuruluyor yoksa İran müzakere masasına mı çekilmeye çalışılıyor? ABD ve İsrail'in İran'a yönelik ortak saldırılarının bugün yirmi altıncı gününe girdik.

Bir önceki yayınımızda 78. ve 79. dalga saldırılardan bahsederken İran, arka arkaya İsrail'i ve bölgedeki ABD unsurlarını hedef almaya devam ediyor.

Bugün sabah erken saatlerde de İran Devrim Muhafızları Ordusu (İDGK), kararlı misilleme operasyonu Gerçek Vaat 4'ün 80. dalgasını gerçekleştireceğini duyurdu. Bu kez operasyon, işgal altındaki toprakların kuzey kesimindeki stratejik noktaları ve askeri merkezleri hedef almanın yanı sıra, bölgedeki Amerikan karakollarını da vurdu.

Burada bir şeyi söylemek lazım. Bilmem fark ettiniz mi…

Füzelere bakın. Bu bir savaş manzarası değil, adeta her gün tekrarlanan bir uzay lansmanı. Ancak fark şu: Bu roketler keşif için değil, caydırıcılık için yükseliyor. İran Devrim Muhafızları her yeni dalgada katı ve sıvı yakıtlı uzun menzilli balistik füzeleri ateşlediğinde, ortaya çıkan tablo klasik bir cephe görüntüsünü aşıyor.

Bir ülkenin yılda birkaç kez yaptığı uzay fırlatmalarını İran adeta günlük rutine çevirmiş durumda. Her füze, atmosferin üst katmanlarına tırmanan bir uzay roketi gibi yükseliyor; hız, itki ve mühendislik açısından bakıldığında bu sistemler sadece askerî değil, aynı zamanda ileri düzey bir teknoloji gösterisi sunuyor.

Buradaki asıl çarpıcı nokta şu: Bu kapasite yalnızca bir saldırı aracı değil, aynı zamanda sürdürülebilir bir üretim ve operasyon kabiliyetinin göstergesi. Ne İsrail ne United States bu yoğunlukta ve süreklilikte bir balistik salvo pratiği sergiliyor.

Yani her fırlatma tek başına bir mesaj: Bu, anlık bir güç gösterisi değil; sistematik, planlı ve derin bir kapasitenin sahaya yansıması.

Evet, bugünkü salvolar İsrail'in Lübnan'a yönelik giriştiği artan saldırıların ortasında gerçekleşti. Biliyorsunuz İsrail ordusu son olarak önceki gün Güney Lübnan'ı kuzeye bağlayan Litani Nehri üzerindeki 7 köprüyü havaya uçurmuştu. Lübnan’a yönelik saldırıları artıran işgal ordusu yüzlerce sivil yerleşimi moloz yığınına çevirirken, Lübnan Sağlık Bakanlığı ve yerel kaynakların son raporlarına göre can kaybı 1.072'ye, yaralı sayısı 2 bin 740’a ulaştı.

İsrail Hava Kuvvetleri başkent Beyrut'un güneyindeki Dahiye bölgesine ve Aley ilçesine yoğun hava saldırıları düzenlemeye devam ediyor. Lübnan'ın güneyi ise tamamen abluka altına alınmış durumda. Lübnan'da zorla yerinden edilen kişilerin sayısı resmî verilere göre 1 milyon 160 bini aşmış durumda.

İran'ın İsrail'e yönelik başlattığı son saldırı dalgası ise İsrail saldırganlığına yanıt olarak gerçekleşti. Devrim muhafızlarından yapılan açıklamada yeni dalganın, “Hizbullah direniş hareketinin Güney Lübnan sakinlerine karşı yürüttüğü "gurur verici taarruzları" desteklemek amacıyla Kolordu Hava Kuvvetleri tarafından gerçekleştirildiği belirtildi. İsrail’in kuzey bölgelerinde bulunan stratejik noktalar ve askerî merkezlerin hedef alındığı açıklandı. Toplanma noktalarının hedef alındığı misillemede ağır füze ve insansız hava araçlarının kullanıldığı belirtildi.

İran Devrim Muhafızları ayrıca Tel Aviv, Kiryat Shmona ve Bnei Brak dâhil olmak üzere işgal altındaki merkezî bölgelerdeki hedeflerin yanı sıra Kuveyt'teki Ali al-Salem ve Arifjan, Ürdün'deki al-Azraq ve Bahreyn'deki Şeyh İsa ABD askerî üslerinin sıvı ve katı yakıtlı hassas füzeler ve saldırı dronlarıyla vurulduğunu belirtti.

Channel 12 muhabiri Yossi Cohen, sosyal medya hesabında Bnei Brak’ta Lojistik Komutanlığı askerlerinin görev sırasında saldırıya uğradığını duyurdu.

Diğer taraftan bugüne damgasını vuran diğer bir gelişme de Irak’ta yaşandı. Anbar'da Haşdi Şabi'ye ait bir karargâha düzenlenen ve 15 kişinin hayatını kaybettiği hava saldırısının ardından Irak Ulusal Güvenlik Bakanlar Konseyi olağanüstü toplandı. Konsey, ABD ile İsrail'in İran yanlısı Haşdi Şabi örgütü mevzilerini hedef alan saldırıların artması üzerine Haşdi Şabi'ye ve güvenlik güçlerine saldırılara karşılık verme yetkisi verdi.

Irak Silahlı Kuvvetleri Başkomutanlığı Sözcüsü Sabah el-Numan tarafından yapılan yazılı açıklamada, güvenlik güçlerinin anayasa ve yasalar çerçevesinde görevlerini yerine getirdiği belirtildi. Bu çerçevede İran yanlısı Haşdi Şabi örgütünün de ulusal güvenlik sisteminin temel unsurlarından biri olduğu ve bu kapsamda söz konusu yapıya bağlı unsurların da hukuk dışına çıkmasına izin verilmeyeceği vurgulandı.

Konsey, Irak'ın egemenliğine yönelik ihlaller ve güvenlik kurumlarına ait hedeflere düzenlenen saldırılar karşısında özellikle savaş uçakları ve insansız hava araçlarıyla (İHA) gerçekleştirilen saldırılara karşı "meşru müdafaa hakkı" kapsamında gerekli karşılığın verilmesine karar verdi.

Toplantıda Irak Dışişleri Bakanlığı'nın saldırılarla ilgili olarak Birleşmiş Milletler (BM) Güvenlik Konseyi'ne şikâyette bulunması, saldırıların durdurulması ve kınanması çağrısı yapması kararı alındığı bildirildi.

Ayrıca ABD'nin Irak Maslahatgüzarı Joshua Harris ile İran'ın Bağdat Büyükelçisi Muhammed Kazım El-Sadık'ın Dışişleri Bakanlığı'na çağrılarak Anbar vilayeti ve diğer bölgelerde Haşdi Şabi karargâhları ile Irak Kürt Bölgesel Yönetimi'nin (IKBY) başkenti Erbil'deki Peşmerge güçlerine yönelik saldırılar nedeniyle resmî protesto notası verilmesi karara bağlandı.

Peki, müzakereler ne aşamada? Bir de buna bakalım. Beyaz Saray Sözcüsü Caroline Leavitt, ABD ile İran arasında çelişkili açıklamalar yapıldığı görüşmelere ilişkin konuştu.

Leavitt, "Bunlar hassas diplomatik görüşmelerdir ve ABD basın aracılığıyla müzakere yürütmeyecektir. Bu değişken bir süreç; toplantılara ilişkin spekülasyonlar Beyaz Saray tarafından resmî olarak duyurulmadan kesin olarak kabul edilmemeli" dedi.

Trump ise İran'a yönelik saldırılara ilişkin, "İran'da muazzam bir başarı elde ediyoruz. İran'da doğru kişilerle konuşuyoruz ve bir anlaşma yapmak istiyorlar. Ne kadar çok istediklerini tahmin bile edemezsiniz. İran'la müzakere hâlindeyiz. Dışişleri Bakanı Marco Rubio, Başkan Yardımcısı James David Vance ve diğer kişilerle görüşüyorlar. Karşı taraf bir anlaşma yapmak istiyor" dedi.

Trump, İran'ın USS Abraham Lincoln uçak gemisine 100 füze fırlattığını ve hepsinin imha edildiğini açıkladı.

"Gazeteleri okursanız zor bir savaş verdiğimizi sanırsınız. Oysa biz Tahran üzerinde serbestçe dolaşıyoruz ve istediğimizi yapabiliyoruz. İran'da gerçek bir rejim değişikliği yaşadık. Bu bir rejim değişikliği çünkü liderler, başlangıçta tüm o sorunlara neden olanlardan tamamen farklı.

Bugün muazzam bir değere sahip büyük bir hediye aldık. Petrol ve doğal gazla ilgiliydi. Doğru insanlarla muhatap olduğumuzu görüyoruz. Sanırım buna son vereceğiz, kesin bir şey söyleyemem ama bu savaşı kazandık."

Trump satranç kazandığını ilan ediyor ama tahtada taşlar hâlâ hareket hâlinde. Hatta rakip, vezirini ileri sürmüş durumda. Yani oyun bitmemişken “şah mat” diye bağırmak gibi.

Bu “hediye” söylemi, sahadaki güç dengesini değil, yalnızca iç kamuoyuna psikolojik üstünlük göstermeye yönelik bir illüzyondan ibaret. Her saldırı, her misilleme bu sözlerin yalanını gözler önüne seriyor ve Trump’ın masada elinin güçlü olduğunu ilan etme çabasını sahada doğrulamıyor.

Elbette müzakere masası hâlâ tamamen İran’ın inisiyatifinde. Trump’ın “beni aradılar, çok istekliler” gibi kibir taşan sözleri, İran’ı yalan üzerine kurulu sahte bir müzakereye çekme yemi de olabilir. Çıkmazdaki Trump, böyle bir manipülasyonla, yalanla başlattığı müzakere söylentisini gerçek anlamda İran’ı masaya çekmek için tezgâhlamış da olabilir. Zira ilk aşamada ortada hiçbir şey yokken Trump’ın müzakere açıklaması sonrası bunu görev bilen Pakistan, İran’la temas kurup telefon trafiğine başlamıştı. İran, müzakerenin hiçbir biçimde olmadığını dile getirip Pakistan ve diğer muhataplarla not alışverişi yapıldığını ancak müzakerenin olmadığını defalarca duyurdu. Bir anlamda Trump’ın yalanı ile İran müzakere masasına doğru çekilmeye çalışılıyor da diyebiliriz. İran bunu fark etmedi mi…

İran Meclis Başkanı Muhammed Bakır Kalibaf, Trump’ın bunu yükselen petrol fiyatlarını dizginlemek için uydurduğu bir yalan olduğunu söylemişti. Ama ben asıl niyetin fiyatları kontrolden çok, onurlu ve kibirli bir çıkış için Trump’ın İran’ı müzakereye çekme amacıyla kurguladığı yalanlar dizisinin bir parçası olduğunu düşünüyorum.

Keza İran Devrim Muhafızları Ordusu'na bağlı Hatemü’l-Enbiya Merkez Karargâhı Sözcüsü İbrahim Zülfikari de bugün yaptığı açıklamada Trump'ın İran'daki bazı yetkililerle müzakere hâlinde oldukları iddiasına ilişkin yaptığı açıklamada, "Başarısızlığınızı bir anlaşma olarak adlandırmayın" diyerek bu noktaya işaret etti.

Trump’ın tüm şovları ve “hediye” söylemleri, İran’ı müzakere masasına çekmek için kurgulanmış bir tiyatronun sahne dekorlarıydı. Beyaz Saray’ın kibirli naraları sahadaki gerçekliği değiştirmiyor; ABD kendi başına bir stratejik çıkmazda. İran ise her gün fırlattığı katı ve sıvı yakıtlı balistik füzeleri adeta bir uzay mekiği gibi atmosfere gönderiyor, sahadaki inisiyatifi tamamen elinde tutuyor. Bu füzeler yalnızca bir caydırıcılık aracı değil, aynı zamanda sistematik üretim ve operasyon kabiliyetinin göstergesi, bir teknoloji ve güç mesajı. Trump’ın sözleri iç kamuoyuna psikolojik üstünlük ilan etme çabasından öteye geçmiyor; sahada ise füzelerin yükselişi ve misillemeler ABD’yi sürekli geri çekilmek zorunda bırakıyor. Sonuçta tiyatro sahnesi kurulmuş olabilir ama sahadaki her füze ve her operasyon İran’ın üstünlüğünü kanıtlıyor. ABD, sahadaki tablo karşısında hâlâ bir acemi astronot gibi elleri cebinde bekliyor, çıkmaz bir vakada kalmış durumda.

Trum Geri Adım Attı: Masaya Doğru Adım Adım

2026-03-24T10:29:00.002+03:00

ABD ve İsrail’in İran yönelik saldırılarında 23 gün geride kaldı.

3 hafta sonunda elleri boş İran’dan aldığı darbelerle sersemleyen suç ortakları, amaçlarına ulaşamayınca oyun üstüne oyun kurmaya devam ediyor.

Son olarak Hürmüz boğazını açması için İran’a 48 saat süre veren aksi takdirde ülkenin tüm enerji altyapısını yok etmekle tehdit eden Trump, İran’ın reste rest çekmesi sonucu önce anlaşma sinyali verdi, ardından da 48 saati 5 güne çıkardı.

Kumarbazlığı ile nam salan Trump, İran’ın olası bir saldırı karşısında tüm körfez bölgesindeki altyapıyı hedef alacağını açıklaması karşısında açıkça geri adım atmış oldu.

Bugün 23 Mart 2026…

Soykırımcı İsrail’in Büyük İsrail hayallerini gerçekleştirmek için tasmasından tuttuğu ABD’yi de peşine takarak giriştiği İran’a yönelik saldırılarda yine önemli bir eşikteyiz.

İran Devrim Muhafızları bugün misilleme operasyonunun bir parçası olan Gerçek Vaat-4 Operasyonu kapsamında 76. saldırı dalgasını başarıyla gerçekleştirdiğini duyurdu.

Açıklamada, operasyon sırasında insansız hava araçlarının, sıvı yakıtlı Kıyam ve katı yakıtlı Zülfikar füzeleriyle birlikte, ABD’ye ait 5. Filo üssü, El-Dhafra, Victoria ve Prens Sultan üslerini vurduğunu belirtildi.

Saldırılar kapsamında İsrail’de ise Tel Aviv, Aşkelon, Hayfa ve Guş Dan'daki askeri altyapısı da Hayber Şekan ve Kıyam gibi ağır, katı-sıvı ve seyrüsefer yapılabilen füzelerle hedef alındı.

Sabah saatlerinde Kara Kuvvetleri'ne bağlı insansız hava aracı birimi ise Irak Kürt Bölgesel yönetimine bağlı Erbil'de bulunan ayrılıkçı örgütlerin mevzileriyle ve toplanma yerlerini hedef aldığını duyurdu. Açıklamada, operasyonun İran'ın düşmanlara karşı düzenlediği 75. misilleme saldırıları dalgasının bir parçası olarak gerçekleştirildiği belirtildi.

Bu arada, İran Devrim Muhafızları (IRGC), İran'ın 75. saldırı dalgasının, işgal altındaki Filistin topraklarında İsrail birliklerinin yeni askeri konuşlanmalarını ve saklanma yerlerini hedef aldığını belirtti.

Açıklamada ayrıca, ABD'li saldırganların konuşlanmaları ve İran karşıtı hava saldırıları için önemli bir merkez olan Suudi Arabistan'ın El-Harj kentindeki Prens Sultan Hava Üssü'ne de balistik füzeler fırlatıldığı belirtildi.

İran basınında yer alan değerlendirmeye göre, İran'ın iki gün önce işgal altındaki toprakların güney kesimindeki Dimona ve diğer hedeflere karşı gerçekleştirdiği başarılı operasyonları, İsrail kara kuvvetlerinin konuşlandırılmasındaki değişikliğin sağladığı bu koordinasyonun doğrudan bir sonucu olarak gösterdi. Press TV’ye konuşan kaynak, Hizbullah saldırıları nedeniyle İsrail’in hava savunma sistemlerinin bir bölümünü kuzeye kaydırdığını, bu nedenle güneyde hava savunma sistemlerinin zayıf kaldığına yer verdi. Aynı kaynağa göre İran’ın son saldırılarında isabet oranının artmasında, bu durum da etkili oldu.

Savaşın İsrail ve ABD cephesinde ise Tahran, dün gece saatlerinde savaşın başlangıcından bu yana en ağır hava saldırısına uğradı. Al Jazeera Arapça'nın Tahran muhabiri Şuayb al-Asa’nın aktardığına göre İran başkentindeki patlamaların büyüklüğü ve şiddetinin, özellikle şehrin doğu kesiminde, "emsalsiz" olduğunu bildirdi.

El-Asa'nın belirttiğine göre, İran hava savunma sistemleri şehrin doğu kesiminde aktif hale getirildi; bu da İran'ın, şehrin o bölgesinde dolaşan ABD-İsrail insansız hava araçlarına karşılık verdiğinin bir göstergesi.

Gelelim Trump’ın 48 saatlik ültimatomuna

ABD Başkanı Donald Trump, İran İslam Cumhuriyeti'nin misilleme olarak bölgedeki tüm enerji ve elektrik tesislerinin hedef alınacağı uyarısının ardından, İran'ın enerji santrallerine yönelik 48 saatlik ültimatomundan geri adım attı.

Trump, Truth adlı sosyal medya platformunda yaptığı bir paylaşımda, ABD ve İran'ın "Ortadoğu'daki düşmanlıklarımızın tamamen ve kesin olarak çözülmesi konusunda son iki gündür çok iyi ve yapıcı görüşmeler yaptığını" iddia etti.

ABD Başkanı ayrıca, müzakerelerin sonucuna bağlı olarak, İran'ın elektrik üretim altyapısına yönelik tüm askeri saldırı planlarının beş gün ertelenmesi için Pentagon'a talimat verdiğini söyledi.

"Devam eden toplantı ve görüşmelerin başarılı olması şartıyla, Savaş Bakanlığı'na İran'ın enerji santrallerine ve enerji altyapısına yönelik her türlü askeri saldırıyı beş günlük bir süre için erteleme talimatı verdim" diyen yetkili, İran ile görüşmelerin hafta boyunca devam edeceğini belirtti.

Trump, Palm Beach'te gazetecilere yaptığı açıklamada ise ABD ve İran'ın "önemli bir mutabakat noktası" olduğunu söyledi. BBC’nin aktardığına göre Air Force One'ın yanında konuşan Trump, görüşmelerin "çok verimli" geçtiğini ve danışmanı Steve Witkoff ile damadı Jared Kushner'ın da görüşmelere dahil olduğunu söyledi. “Görüşmelerin nereye varacağını göreceğiz," diyor. "Önemli noktalarda hemfikiriz; neredeyse tüm noktalarda hemfikir olduğumuzu söyleyebilirim" dedi Trump…

Başkan, ABD'nin "üst düzey bir kişiyle" görüştüğünü ancak yeni dini liderle görüşmediğini belirterek, "Hayatta olup olmadığını bilmiyoruz" diye ekledi.

Ne dedi başka

ABD Başkanı daha sonra İran'ın barış karşılığında nükleer silah programı planlarından vazgeçmeyi kabul edebileceğini öne sürdü.

"Yarın sabah, onların saatine göre bir zamanda, yapımı 10 milyar dolardan (7,5 milyar sterlin) fazla maliyete sahip olan en büyük elektrik üretim santrallerini havaya uçurmayı bekliyorduk," diyor.

"Çok iyi bir projeydi, para sıkıntısı yoktu. Tek bir hamlede her şey bitti. Çöktü. Bunu neden istesinler ki?"

"Yani onlar aradı, ben aramadım. Onlar aradı. Bir anlaşma yapmak istiyorlar," diyor Trump.

"Ve biz bir anlaşma yapmaya çok istekliyiz. İyi bir anlaşma olmalı ve artık savaşlar olmamalı, nükleer silahlar olmamalı."

"Artık nükleer silahları olmayacak. Bunu kabul ettiler. Ama bu tür şeylerle ilgili hiçbir anlaşma yok," diye ekliyor.

Ne dediği belli olmayan, inişli çıkışlı, git-gelli; dinlemesi, okuması bile işkenceye dönen bir söylem. Eğer dünya 3. Dünya savaşına girecek olsaydı bunun kararı işte ancak böyle bir kafadan çıkabilirdi.

Bu noktada tablo net: sahada sertleşen, masada ise oyalanan bir süreç işliyor. İran açısından en kritik risk, askeri üstünlüğü kısmen dengelediği bir aşamada yeniden müzakere tuzağına çekilmesi.

Çünkü bu ilk değil. İran daha önce de müzakere sürecindeyken hedef alındı, anlaşmalar fiilen sahada ihlal edildi. Diplomasi, zaman kazanma ve pozisyon güçlendirme aracı olarak kullanıldı.

Diğer tarafta ise İsrail gerçeği var. İsrail, girdiği hiçbir çatışmada müzakereyi bağlayıcı bir zemin olarak görmedi. Ateşkesleri geçici taktik olarak kullandı, sahada avantaj yakaladığında ise anlaşmaları fiilen yok saydı.

Bugün Trump’ın geri adım gibi görünen “5 gün erteleme” çıkışı da bu çerçevede okunmalı. Bu bir barış iradesinden çok, sahadaki riskleri yeniden hesaplama ve zaman kazanma hamlesi.

Dolayısıyla İran için asıl soru şu: Sahada elde ettiği dengeyi masada kaybeder mi?

Eğer geçmiş tecrübeler belirleyici olacaksa, İran’ın yeniden aynı senaryoya çekilme ve kritik bir anda vurulma riski ciddi şekilde masada duruyor.

Trump’ın ileri sürdüğü gibi İran, ateşkes için görüşmeler yürütüyor mu?

Yürütüyorsa, yine Trump’ın ileri sürdüğü gibi uranyum zengileştirmeyi durdracak mı, zenginleştirilmiş olan 400 kilogram uranyumu elinden çıkarmayı kabul edecek mi. Bu talepler Trump’ın…

İran ise kalıcı bir ateşkes için güvence ve sebepsiz saldırıya maruz kaldığı için de yaşatılan zarar için tazminatı bir anlaşma için şart koşuyordu.

İran, nasıl bir tutum alacak?

Buraya kadar, ABD, İran’ın yutamayacağı kadar büyük bir lokma olduğunu anladı.

İsrail ise ABD’siz bir hiç olduğunu… Hatta ABD ile birlikte dahi olsa kibirli amaçlarına ulaşamayacağını kavradı.

Bir yanda da ABD hegemonyasının orta doğudaki varlığı, önceki videomda belirttiğim gibi çöküşten önceki son durakta olduğunu gösterdi.

Ancak bu, geri adım attıkları anlamına gelmiyor.

Asıl risk şimdi başlıyor.

Çünkü sahada başaramadıklarını, masada elde etmeye çalışacaklar. Ve tarih gösteriyor ki bu masalar çoğu zaman anlaşma değil, tuzak üretir.

Önümüzdeki günler, füzelerden çok daha tehlikeli bir süreci işaret ediyor: Diplomasi adı altında yürütülen stratejik kuşatma.

Ve İran için belirleyici soru hâlâ aynı: Direndiği savaşı, yanlış bir anlaşmayla kaybeder mi?”

Trump Neden Hürmüz'de Diretiyor

2026-03-24T10:25:00.003+03:00

Dünya ekonomisinin şah damarı Hürmüz’de bıçak kemiğe dayandı. Trump her ne kadar "acımadı ki" dese de, 28 Şubat’ta patlak veren saldırıların ardından petrol 113 dolara fırladı, ABD’de benzin istasyonları ekonomik bir yangın yerine döndü!

Bugün Hürmüz’ün yanına Babül Mendeb’in de eklenme riski, sadece bir enerji krizi değil; 1973’te Batı’nın suratında patlayan o tarihi petrol tokatının 53 yıl sonraki yankısıdır. İran’ın vanaları tümden kapatma resti ve Yemen’in Babül Mendeb’i mühürleme ilanı, dünyayı 1973’ün o karanlık kuyruklarına ve sanayi felcine geri döndürebilir?

Gelin; petrolün mermiden daha keskin bir silaha dönüştüğü bu büyük satrancı, Trump’ın neden bu kadar gürültü kopardığını ve iki boğazın birden kilitlenmesiyle İsrail ve ABD saldırganlığına 53 yıl sonra yeniden "anladıkları dilden" o tarihi cevabın verilip verilemeyeceğini rakamlarla inceleyelim.

Trump Hürmüz için neden bu kadar gürültü yapıyor dersiniz.?

Her ne kadar “acımadı ki” dese de aslında durum o kadar da iyi değil.

ABD’nin İsrail’le birlikte 28 Şubat 2026’da başlattığı saldırıların ardından, İran’ın Hürmüz Boğazı’nı kısıtlamasıyla küresel petrol arzının yaklaşık %20’si etkilendi.

2 Mart’ta 80–82 dolar olan Brent petrolü 8 Mart’ta 100 doların üzerine, 23 Mart’ta 113,69 dolara çıktı; Dabliu-Ti-Ay (WTI) olarak bilinen Batı Teksas hafif düşük kükürtlü standart petrolü aynı dönemde 100,64 dolara ulaştı. ABD’de benzin fiyatlarının galon fiyatı Mart başında günlük 5–10 cent artarak ülke genelinde yaklaşık 3,5 dolardan 4 dolara seviyesine yaklaştı, Kaliforniya’da ise 5 doları aştı. Burada 1 galonun, 3,785 litreye karşılık geldiğini belirtmiş olalım. Yani kriz öncesi 0,86 dolar olan litre fiyatının 1,01 dolar seviyelerine çıktığını, bunun da yüzde 17’lik bir artışa karşılık geldiğini söyleyebiliriz.

Her hafta yaşadığımız benzer artışlar bizde alışılmış olabilir, ama ABD’de yıllardır nispeten sabit seyreden ve global piyasaların referansı konumundaki fiyatın kısa sürede yükselmesi, etkisini çok daha büyük kılıyor.

Bu artış, enerji kaynaklı olarak enflasyon beklentilerini yaklaşık +0,8 puan yukarı çekti ve Fed’in faiz indirim beklentileri iptal edildi.

İngiltere ve Avrupa’da doğal gaz fiyatları %45’e kadar yükseldi; hane enerji faturalarının ortalama 160 sterlin artacağı öngörülüyor. Bu durum TÜFE üzerinde doğrudan baskı oluşturdu ve büyüme tahminleri aşağı çekildi. Fransa ve AB genelinde LNG ve gübre maliyetleri üzerinden benzer enflasyonist etki görüldü.

Japonya, petrolünün %90’dan fazlasını Orta Doğu’dan sağladığı için doğrudan etkilendi. Petrolün 100 dolar üzerine çıkmasıyla ithalat maliyetleri hızla arttı; Japonya Petrol Birliği acil stok kullanımı ve ABD ile Latin Amerika’dan alternatif tedarik arayışına girildiğini açıkladı. Bu gelişmeler Japonya’da enerji maliyetleri üzerinden enflasyon baskısını artırdı.

Trump’ın açılması için 48 saat süre verdiği Hürmüz, bu nedenle kritik önemde.

İran ABD ve İsrail saldırganlığına anladığı dilden bir yanıt olarak Hürmüz kartını ortaya koyuyor. Daha da ötesi, eğer ABD verdiği sürenin bitimi sonrası enerji altyapılarını hedef alırsa İran, sınırlı geçiş verdiği boğazı tamamen kapatacağını ilan etti. Sadece bu da değil. Yemen’de İran’la ortaklığı bulunan Ensarullah yönetimi de ABD’nin bu saldırıyı gerçekleştirmesi halinde Babül Mendeb boğazını da kapatacağını ilan etti.

Hürmüz tek başına küresel petrolün yaklaşık %20’sini etkilerken, Babül Mendep de günlük ~6–7 milyon varil petrol ve ürün akışını taşıyor. İkisinin birlikte kapanması ise arzda eşzamanlı ve zincirleme bir kopuş üretir ki bu, 2026’daki sınırlı şoka kıyasla yapısal bir kırılma olur.

Mevcut durumda fiyat artışı yaklaşık %30–40 bandında kalmıştı; çift boğaz kapanması halinde piyasada anlık panik alımlarıyla petrolün 120–150 dolar bandına sıçraması, tanker sigorta ve navlun maliyetlerinin katlanması, LNG ve rafineri zincirinde gecikmeler beklenir. ABD’de benzin fiyatı kısa sürede +%25–40 artabilir; Avrupa’da gaz ve elektrik fiyatları yeniden çift haneli sıçrar; Japonya’da ithalat faturası keskin şekilde yükselir. Enflasyon etkisi tek başına +1,5–2 puana kadar çıkabilir ve merkez bankaları faiz indirimini tamamen rafa kaldırır.

Bu bize 53 yıl önceyaşanan bener bir durumu hatırlatıyor. 1973 petrol krizi…

Merkezinde yine İsrail ve ABD’nin olduğu bir yıkım ekibinin dünyayı sürüklediği bir başka krizidi.

Her ne kadar o krizde İran ve Arap ülkeleri nisbeten tek safta dursalar da yaşanan kriz dünya tarihine geçecek kadar derin olmuş, saldırganlara anladıkları dilden yanıt verilmişti.

1967'deki 6 gün Savaşında yine saldırgan tutumu ile İsrail, ABD ve batı desteği ile Sina yarımadasını golan tepelerini, Batı Şeria ve Doğu Kudüs'ü işgal etmişti. Buna yanıt o dönemde Mısır’dan geldi. 6 Ekim 1973’te Mısır Süveyş kanalaını aşarak İsrail’i şok biçimde ağır yenilgiye uğrattı. BM ve ABD'nin baskıları sonucu dayatılan ateşkes İsrail'e can suyu olmuş, ateşkes boyunca ABD'nin "Nickel Grass" hava köprüsü ile 22 bin ton mühimmat ve yakıt desteği sağlamasıyla İsrail karşı saldıraya geçmişti. İşte bu savaş sürerken Suudi Arabistan Kralı Faysal, petrolü askeri silahlardan daha etkili bir siyasi silah ve dış politika aracı olarak kullanarak küresel dengeleri sarsan karara imza atmıştı.

Faysal'ın önderliğinde Başta Suudi Arabistan olmak üzere Kuveyt, Irak, İran, Cezayir, Libya ve diğer OPEC üyelerinin karara uymasıyla başlayan petrol ambargosu ABD ve Batı'da ekonmileri adeta çökertti.

Ambargo kapsamında petrol üretimi %25 oranında kısıldı. Petrolün varil fiyatı birkaç ay içinde 3 dolardan 12 dolara yükselerek %300’ün üzerinde bir artış kaydetti. Ambargo, Batı’ya "anladığı dilden" verilmiş en net mesaj oldu.

ABD’de yıllık petrol ithalatı 6 milyon varili aşarken, enerji maliyetlerindeki bu devasa artış enflasyonu %11’e kadar çıkardı.

Batı Avrupa’da sanayi üretimi durma noktasına geldi; fabrikalar kısmi kapatma kararı aldı ve küresel bir ekonomik durgunluk dönemi başladı.

Petrol krizi, Batı dünyasının enerji konusundaki kırılganlığını ve aşırı bağımlılığını en çıplak haliyle ortaya koydu.

İsrail ekonomisi 1973’ten itibaren sürekli bir düşüş trendine girdi. Ülkenin dış borcu 1973’te 6 milyar dolarken, 1976’da 10 milyar dolara fırladı ve bu durum kişi başına düşen rekor bir borç yükü yarattı.

Faysal’ın liderliğindeki bu hamle, petrolü fiilen bir dış politika aracı olarak kullandı ve ABD’yi kısa sürede İsrail’e karşı önlem almaya mecbur bıraktı. Bu darbe, modern dünya tarihinde enerji kaynaklarının askeri silahlardan daha etkili olabileceğini kanıtlayan en büyük stratejik kırılma olarak kayda geçti.

Kriz aynı zamanda Savaşı’nın diplomatik bir çözüme evrilmesinde ve İsrail’in işgal politikasında geri adımlar atmasında belirleyici oldu. Kriz, İsrail’i Araplarla müzakere etmenin kaçınılmazlığına ikna ederken, 1979 Barış Antlaşması’nın ardından İsrail, Sina'dan aşamalı olarak çekilmeye başladı ve 26 Nisan 1982'de tamamen çekilerek burayı Mısır’a iade etmek zorunda kaldı.

ABD ve İsrail saldırganlığı o dönemde de bugüne benzer manevraları hep sevdi. Kral Faysal, 25 Mart 1975'te yeğeni Prens Faysal bin Musaid tarafından sarayında suikasta uğradı. Faysal'ın ölümüyle birlikte siyasi engel ortadan kalkınca, yeni Suudi yönetimi ambargoyu devam ettirmeme yoluna gittti. Suikastın arkasında, ABD ve İsrail’in parmağı olabileceğine dair şüpheler o dönemde güçlendi. Resmî tarih olayı "kişisel bir mesele" olarak kaydetse de, yeğeninin ABD'de eğitim almış olması ve suikastın krizdeki kilit ismi hedef alması bu şüpheleri güçlendirdi. Yeni Suudi yönetimi ise "deli" olduğunu açıklamasına rağmen suikastı işleyen Prens Faysal bin Musaid'i idam ederek cinayetin ardındaki tüm izleri temizlemiş oldu.

İsrail ise çekilmeyi kabul ettiği halde 1967'de işgal ettiği Golan Tepeleri, Doğu Kudüs ve Gazze'deki fiili işgalini sürdürmeye devam etti. 2005’te İntifa’nın darbesiyle Gazze’den çekilen İsrail bugün hala Golan Tepeleri, Doğu Kudüs işgalini sürdürüyor.

Sonuç olarak, tarih bugün Hürmüz ve Babül Mendeb’in sığ sularında yeniden yazılıyor. Eğer bu iki stratejik kapı tamamen mühürlenirse, Batı sadece petrolünü değil, küresel kibrini de o sulara gömebilir. 1973’te Kral Faysal’ın petrol vanalarıyla attığı o tarihi tokat, bugün İran ve Yemen’in ortak "boğaz sıkma" hamlesiyle çok daha sert bir sarsıntıya dönüşmek üzere. Evet bu kez ABD’ye sağladıkları üslerle Araplar da İran’a karşı ama kapının kilidi de İran’ın elinde… Şartlar değişse de coğrafya kaderdir ve o coğrafyanın anahtarı da şu an İran’ın elinde!

ABD ve İsrail için "anladıkları dilden" verilen bu yanıt; mermilerin değil, varillerin ve navlun fiyatlarının konuştuğu asimetrik bir meydan okuma.

Trump ne kadar gürültü koparırsa koparsın, gerçek şu ki: Enerji vanalarının kontrolü elinizde değilse, süper güç sıfatınız sadece kağıt üzerinde kalmaya mahkum.

2026 krizinin bu devasa satrancında, mat hamlesi belki de füzelerden değil, dünyanın şah damarını tutan o nasırlı ellerden gelecek.

Trump’ın 48 Saatlik Kumarı!

2026-03-23T11:15:00.005+03:00

ABD ve İsrail'in İran'a karşı yürüttüğü saldırının 23. gününde, Batı’nın "diplomasi" dedikleri o bayat tiyatro oyunu nihayet son buldu. ABD Başkanı Trump, bugün sabaha karşı İran’a 48 saatlik son ihtarını iletti. Beyaz Saray’ın talepleri tam bir kara mizah örneği: Hürmüz boğazını derhal açın. Aksi halde İran’ın tüm enerji altyapısını bombalanacağız. Bu, iflas etmiş bir kumarbazın, masadaki son çipini bir intihar bombasına çevirme çabasından başka bir şey değil. Bu, sahada kazanamadığı savaşı, sivil halkın karanlıkta kalması üzerinden yürütmeye çalışan aciz bir zihniyetin son çırpınışı adeta.

Ancak Tahran’ın cevabı Trump’ın boğazında düğümlendi.

TRUMP’IN SİRK GÖSTERİSİ

İran Parlamentosu Başkanı Muhammed Bakır Kalibaf, ABD'nin İran içindeki enerji santrallerine saldırması halinde İslam Cumhuriyeti'nin bölgedeki hayati enerji ve yakıt altyapısını "geri dönüşü olmayan bir şekilde" yok edeceğini söyledi. Bugün X hesabından paylaşım yapan Kalibaf, "Ülkemizin enerji santralleri ve altyapısı vurulduktan hemen sonra, bölgedeki hayati öneme sahip altyapı ve enerji ve yakıt altyapısı meşru hedefler olarak kabul edilecek ve geri dönüşü olmayan bir şekilde yok edilecektir" dedi.

İran'ın önde gelen parlamenteri, petrol fiyatlarının da uzun bir süre yükselmeye devam edeceğini sözlerine ekledi.

Hatem el-Enbiya Merkez Karargahı sözcüsü Yarbay İbrahim Zülfükari ise ABD-İsrail saldırısında İran'ın yakıt ve enerji altyapısına yönelik saldırılar olması durumunda misilleme yapılacağı uyarısında bulundu. Zolfükari, İran'ın yakıt ve enerji altyapısına yönelik bir saldırı olması durumunda "derhal cezalandırıcı" önlemler alacağını söyledi. "Hormuz Boğazı'nın sadece düşman ve zararlı geçişlere kapalı olduğunu, henüz tamamen kapatılmadığını ve kontrol altında olduğunu defalarca ilan ettik. Güvenliğimizi ve çıkarlarımızı garanti altına alan özel düzenlemeler çerçevesinde, zararsız transit geçiş devam etmektedir" diye ekledi. Sözcü, İran'ın enerji santrallerine yönelik tehditlerin hayata geçirilmesi halinde İran'ın Hürmüz Boğazı'nı tamamen kapatacağını ve hasar gören tesisler yeniden inşa edilene kadar kapalı tutacağını vurguladı.

İsrail'in tüm elektrik üretim santrallerinin, enerji altyapısının ve bilgi ve iletişim teknolojisi (BİT) sistemlerinin hedef alınacağını söyledi.

İran'ın savaşı başlatmadığını ve daha fazla tırmanmaya yol açmayacağını bir kez daha teyit eden yetkili, İran'ın enerji santrallerine saldırı olması halinde düşmanın hedeflerini yok etmeye yönelik "durmaksızın" önlemlerin başlayacağını, ABD ve müttefiklerinin bölgedeki enerji ve petrol altyapısını ve endüstrisini hedef alacaklarını, bunu hiçbir şeyi engelleyemeyeceğini duyurdu.

İslam Devrim Muhafızları Ordusu (IRGC) İstihbarat Servisi de Trump'ın tehdidine yanıt vererek, bölge dışındaki kritik teknoloji merkezlerinin 48 saat içinde hedef alınacağını söyledi. İran sitihbaratı X platformunda yaptığı paylaşımda, servisin bundan sonra düşmanla bağlantılı bölge dışı teknolojik ve siyasi hedeflere odaklanacağı açıklandı.

İRAN HAVA SAVUNMASINDA SÜRPRİZ İYİLEŞME

Burada kritik bir değişkenden de bahsetmek istiyorum. ABD ve İsrail savaş uçakları şu ana kadar İran hava sahasını kevgire çevirmişken, son birkaç gündür farkedilir değişiklikler dikkat çekmeye başladı.

Bu güne kadar SİHA/İHA’lar dahil 200 hava aracını hedef aldığı bilinen İran, Irak hava sahasında yakıt ikmal uçaklarını hedef almış son olarak 19 Mart’ta ABD’ye ait bir F-35 hayalet savaş uçağını vurmuştu.

Dün de İran Ortak Hava Savunma Komutanlığı'nca Hürmüz Adası yakınlarında bir F-15’in hedef alındığı, uçağın ani manevra ve Isı güdümlü füzeleri yanıltan Fleyır (Flayer) atarak vurulmaktan kurtulduğuna dair yeni görüntüler paylaşıldı.

Bu gelişmeler İran'ın daha önce altı işgal uçağını hedef almasına ek olarak geldi; bu uçaklardan üçü İran semalarında, diğerleri ise Kuveyt'te düşürülmüştü.

Hava savunma sistemindeki bu belirgin etki oldukça dikkat çekiyor.

Zaman daralıyor! Bugün 22 Mart 2026. Kovboy Trump, Beyaz Saray’ın balkonundan dünyaya o trajikomik 48 saatlik ültimatomunu savurdu: "Ya kayıtsız şartsız teslimiyet, ya tam imha!"
O sırada İran füzeleri, İsrail’in nükleer "kutsalı" Dimona’nın sadece 12 kilometre uzağına düşerek, Demir Kubbe’nin aslında bir "teneke yığını" olduğunu tescilledi. Pentagon’un "stratejik dehâsı," kendi kazdığı nükleer çukurda debeleniyor. En karanlık 48 saati işliyor.

Üst düzey bir istihbarat kaynağı Press TV'ye verdiği demeçte, F-35 uçağının vurulmasının ardından İran hava savunma sistemlerinin ülkenin orta bölgelerinde Amerikan ve İsrail savaş uçaklarının askeri saldırganlığını başarıyla azalttığını söyledi. Kaynak, "İran'ın entegre hava savunma sisteminin Amerikan ve İsrail işgal uçaklarına karşı gerçekleştirdiği çok sayıda saldırı, ülkenin orta bölgelerindeki Amerikan ve İsrail savaş uçaklarının askeri operasyonlarında önemli bir azalmaya yol açtı. F-35'lere yapılan saldırıdan sonra askeri operasyonların hızı azaldı, ancak uçaklar ve insansız hava araçları keşif amacıyla kullanılmaya devam ediyor" diye ekledi.

Düşman uçaklarına karşı kullanılan savunma yeniliklerine atıfta bulunan kaynak, önümüzdeki günlerde düşman savaş uçaklarına yönelik saldırı oranının artmasının muhtemel olduğunu söyledi.

Peki İran Hava savunmasındaki bu iyileşme nasıl mümkün oldu.

Pentagon’u asıl titreten şey, F-35’in düşürülmesi değil; o uçağın nasıl 'göründüğü'. İran’ın entegre hava savunma ağına eklenen o 'meçhul' yeni bileşen, hayalet uçakların görünmezlik zırhını bir kağıt gibi yırtıp atmış oldu. Bazı değerlendirmelere göre Rusya veya Çin’den gelen teknolojik destek, bazılarına göre yerli bir "kuantum radar" devreye girmiş olabilir.

Bir diğer detay ise artık İran’ın daha proaktif bir savaşa yöneldği yönünde…

İRAN SAVUNMASINDA STRETJİK DEĞİŞİM

İran'ın en yüksek operasyonel komutanlığı olan Hatem el-Enbiya Merkez Karargahı Komutanı Tümgeneral Ali Abdollahi, İslam Cumhuriyeti'nin askeri doktrininin savunmacı bir duruştan saldırgan bir duruşa kaydığını, silahlı kuvvetlerin ABD ve İsrail çıkarlarını hedef alan amansız misilleme saldırılarında daha gelişmiş silahlar ve yeni taktikler kullandığını söylüyor. Abdullah, ülkenin askeri stratejisindeki bu değişikliğin, yeni ve gelişmiş silahların konuşlandırılmasıyla düşmanın hesaplarını bozmayı amaçladığını duyurdu.

Trump’ın İran’a yönelik 22 Mart’ta ABD saatiyle sabah 11’de verdiği süre 24 Mart Salı günü saat 11’de dolacak.

KUMARMAZLAR İÇİN GERİ SAYIM

Trump bunu yapabilir mi?

Yapabilir!

En azından uluslararası teamüllerde normal şartlarda sürecin buraya kadar getirilmesi bile bir delilik emarisi olarak değerlendirilebilecekken, söz konusu Trump ve Netenyahu olduğunda yapılan tüm analizler de boşa düşebilir. Yenemediysem “yakarım” diyen bir anlayış, Körfez’i ateşe atma pahasına böyle bir adım atabilir.

Yaparsa ne olur?

İran Cumhurbaş Yardımcısı Muhammed Rıza Aref, İran'ın elektrik üretim altyapısına yönelik herhangi bir saldırının, tüm bölgede elektrik kesintisine yol açacağı konusunda uyardı.

Trump'ın 'şalteri indiririm' tehdidi, aslında kendi ayağına sıktığı nükleer bir mermi gibi. Çünkü İran şalteri inerse; Dubai’nin ışıkları söner, Suudi rafinerileri susar ve dolaylı olarak Batı’nın tüm o 'pırıltılı' teknoloji merkezleri birer hayalet şehre döner.

Pentagon acele ediyor çünkü 22 gündür devam eden konvansiyonel savaşla İran’ı diz çöktüremedi. Dimona’nın 12 kilometre yakınına düşen füzeler, Amerikan askeri doktrininin sahadaki çaresizliğini ve "kibir yakıtıyla çalışan" o makinenin dişlilerinin nasıl teklediğini tescil etti. Trump, 48 saatlik bu ültimatomla ya mutlak bir zafer kazanıp petrodoların hâkimiyetini kurtaracak ya da dünyayı sonu belirsiz bir felakete sürüklemekte ısrarcı. Saat tıkır tıkır işliyor. 24 Mart sabahı dünya nasıl bir güne uyanacak?

Savaş sadece füzelerle değil, haysiyetle de kazanılır. Bir yanda kirli geçmişlerinin üzerini kanla örtmeye çalışan 'Epstein müdavimi' bir zihniyet, diğer yanda vatanını ve enerjisini 'geri dönüşü olmayan' bir kararlılıkla savunan bir irade var.

Trump, 24 Mart Salı günü saat 11:00’i bir bitiş çizgisi olarak belirledi. Ama unuttuğu bir şey var: Bazı saatler dolduğunda, sadece süre bitmez; bir devir kapanır. O saat dolduğunda Washington’un petrodolar saltanatı mı yıkılacak, yoksa Hürmüz’ün suları küresel bir yangına mı evrilecek? Geri sayım sadece İran için değil, bu 'kumarbazlar' için de işliyor.

Pentagon'un stratejik iflası

2026-03-21T21:19:00.000+03:00

Birinci hafta yendik, ikinci hafta yeniyoruz diyenler, üçüncü haftada yardım istemeye başladı. Rejim değişikliği hayalleriyle yola "bir iki günde hallederiz" diyerek giriştikleri o kibirli saldırılardan da eli boş döndü. ABD ve İsrail’in 28 Şubat’ta birkaç günlük diyerek başlattıkları "şov" planı, bugün itibari ile 22. gününe ulaştı. Kirli ittifaktan saldırıların üçüncü haftasında da birbiriyle uymayan tezat açıklamalar gelmeye devam ederken, stratejik hedeften yoksun vitesi boşa salmış ve kibir yakıtıyla çalışan saldırılar sürüyor.

Havadan rejim değişikliği umudunu kaybeden ABD, denizde de bunun mümkün olmadığını anlayınca çareyi NATO’ya sitemli destek çağrılarında bulunmuştu. NATO’dan beklediği kolektif desteği bulamayınca da, 15 Mart’ta İngiltere ve Japonya ile "Hürmüz Güvenlik Paktı"nı kurdu. Japonya Başbakanı Takaichi de 19 Mart’ta yapılan Washington ziyaretinde 175 milyar dolarlık "Golden Dome" füze savunma sistemine teknolojik ortaklığı ve 40 milyar dolarlık enerji yatırımını onayladı. Almanya ise başlangıçta operasyona karşı çıksa da, 19 Mart’ta sürpriz bir kararla "Lojistik Destek ve İstihbarat Paylaşımı" kapsamında koalisyona eklemlendi. Berlin, doğrudan saldırıya katılmasa da Ramstein Üssü üzerinden yakıt ikmali ve Airbus A330 MRTT uçaklarıyla "arka kapı" desteği vererek saflaştı.

Peki ABD’nin İsrail’le birlikte havadan ve denizden zafer elde edemediği İran’da bu eski ABD sömürgeleri ne yapabilir? Askeri anlamda bir hiç… Ama Trump, onları Amerikan hegemonyasının "yedek parçaları ve kasası" olarak konumlandırıyor. ABD'nin yapamadığı şeyi onlar yapmayacak; onlar sadece ABD'nin iflas etmeden savaşa devam edebilmesi için gereken oksijeni sağlamanın peşinde. Trump, petrolünün %95'ini bölgeden alan Japonlardan kırılan oyuncaklarının tamiri ya da yenisinin alınması için para tırtıklamayı amaçlıyor. ABD’nin, Almanya'nın Ramstein üzerinden sağladığı lojistik ağ ve Japonya'nın finansal gücü olmadan bu ucu açık savaşı sürdürebilmesi imkansız.

Peki savaşın seyrine bakalım. Saldırılar kapsamında İran’da ölü sayısı 2 bin 800’e yaralı sayısı 11 bine ulaştı. İsrail’de ölü sayısı 112’ye çıktı. ABD ise 13 askerini kaybetti. Lübnan’da Sağlık Bakanlığı ise saldırılarda hayatını kaybedenlerin sayısının 1.450’yi geçtiğini, yaralı sayısının da 5 bine dayandığını duyurdu.

Dün savaşın menzili bakımından kritik bir eşik aşılmış oldu. İran Devrim Muhafızları, Hint Okyanusu’ndaki Diego Garcia ortak ABD-İngiltere askeri üssüne iki adet orta menzilli balistik füze fırlattı. Bu saldırı, 2 bin kilometre olan İran’ın vuruş menzilinin 4 bin kilometreyi aştığını göstermesi bakımından oldukça önemliydi. Etkili menzil olmasa bile İran, daha uzağı vurabileceğini gösterdi.

21 Mart’ın erken saatlerinde İran, İsrail askeri tesislerine ve yakıt depolarına karşı geniş çaplı bir insansız hava aracı operasyonu düzenledi. Ordu tarafından yapılan açıklamada, insansız hava araçlarının Tel Aviv yakınlarındaki Ben Gurion Uluslararası Havalimanı'ndaki askeri binaların yanı sıra yakıt depolarını ve tanker uçaklar için hangarları vurduğu belirtildi.

İran Devrim Muhafızları Ordusu (IRGC), orta İran semalarında üçüncü bir İsrail savaş uçağı olan F-16'yı başarıyla önlediğini açıkladı. İran Devrim Muhafızları Halkla İlişkiler Departmanı Cumartesi günü yaptığı açıklamada, işgalci savaş uçağının yerel saatle 03:45'te hedef alındığını ve modern hava savunma sistemlerinin bu engellemeyi gerçekleştirdiğini belirtti. İsrail ordusu, savaş uçaklarından birinin İran savunma sistemlerinden ateşlenen bir karadan havaya füze ile hedef alındığını kabul etti.

Sadece 22 gün sürdü. 'Birkaç günde hallederiz' dedikleri o kibirli plan, bugün 21 Mart 2026’da tarihin en büyük stratejik enkazına dönüştü! Pentagon ek 200 milyar dolar dileniyor, İsrail hava üstünlüğünü F-16 enkazlarıyla kaybediyor, dünyanın en büyük uçak gemisi Gerald Ford arkasına bakmadan kaçıyor! Ve bugün, Hürmüz Boğazı’nda masaya konulan o 'Yuan şartı', 1956 Süveyş iflasının 70 yıl sonraki intikamıdır. Amerikan hegemonyası için çanlar artık bölge için değil, küresel bir imparatorluğun hazin sonu için çalıyor!

Bugün İran hem Ramazan Bayramı’nın ilk gününü hem de Nevruz Bayramını aynı anda kutluyor. Bu çifte bayram "Direniş ve Bayram" temasıyla işlenirken, IRNA ve Mehr gibi ajanslar, "Yüzyılın En Mübarek Başlangıcı" olarak niteliyor. Nevruz Fars takvimine göre aynı zamanda yeni yılın başlangıcı oluyor. İslam Devrimi Lideri Ayetullah Mücteba Hameney de 20 Mart’ta yayınladığı mesajda İran halkını ve dünya genelindeki Müslümanları tebrik etti.

İran Devrim Muhafızları da İran yeni yılının ilk saldırısının yapıldığını duyurdu. Tel Aviv şehrini ve Rishon Lezion'daki bölgeleri ağır ve hassas güdümlü Emad füzeleri, çok başlıklı Kadir füzeleri ve insansız hava araçlarıyla vurulduğu açıklandı. Açıklamada son saldırı için “yeni taarruz taktikleri ve daha gelişmiş sistemler” devreye sokulduğu, düşman savaş alanının daha da daraltıldığı vurgulandı.

Buna karşılık, dün İran’ın nükleer tesisleri vurulmuştu. İran Atom Enerjisi Kurumu erken saatlerde Natanz Nükleer Tesisi’nin ABD ve İsrail hava kuvvetleri tarafından sığınak delici bombalarla hedef alındığını duyurdu. Saldırı sonrası bölgede radyoaktif sızıntı tespit edilmediği açıklanırken, Rusya Dışişleri Bakanlığı operasyonu uluslararası hukukun ağır bir ihlali olarak nitelendirerek sert şekilde kınadı.

Diğer taraftan ABD’den gelen bir açıklama vardı. ABD Hazine Bakanlığı, küresel enerji krizinin kontrolden çıkmasını önlemek adına denizde mahsur kalan İran menşeli ham petrol ve petrol ürünlerinin satışı ile teslimatına 30 günlük geçici ve sınırlı bir yetki verdiğini duyurdu. Bu hamle, Washington’un bir yandan savaşırken diğer yandan küresel piyasaların çöküşünü engellemek için hasmının petrolüne dolaylı yoldan kapı açtığı tarihi bir paradoks olarak kayıtlara geçti. Ancak İran, uluslararası sularda petrolü olmadığını, ABD’nin bunu petrol fiyatlarındaki hızlı artışı kontrol etmek için uydurduğu bir yalan olduğunu açıkladı.

ABD-İsrail arasındaki tutarsız inişli çıkışlı açıklamalar gelmeye devam ediyor. Pentagon’un operasyon bütçesi için ek 200 milyar dolar talep ettiği bir ortamda Başkan Trump, askeri hedeflere yaklaşıldığını savunarak operasyonların yavaşlatılması ihtimalini değerlendirdiklerini ifade etti. Ancak İsrail Savunma Bakanı Israel Katz bunun tersini söylüyor. Katz gelecek haftadan itibaren İran üzerindeki hava saldırılarının şiddetini daha da artıracaklarını söyleyerek Washington’a zıt bir çıkış yaptı.

Sıcak gelişmelerde son olarak Hürmüz Boğazı’ndaki kilitlenmeyi aşmak için Tahran yönetiminin sadece Çin Yuanı ile yapılan ticaret karşılığında sınırlı geçiş izni verme seçeneğini masaya yatırdığı bilgisini paylaşalım. Bu önemli… Ne anlama geldiğini az sonra ele alacağız.

Toparlayacak olursak… Evet İran, bu süreçte büyük hasar aldı, en önemli isimleri İsrail ve ABD suikastları sonucu hayatını kaybetti. Belki ülke bu süreçten sağ çıksa bile on yıllar boyunca açılan bu yarayı onarmak için mücadele verecek. Ama diz çökmedi. Diz çökmediği gibi bir başka şey daha oldu.

ABD’nin Katar’da konuşlu 1,1 milyar dolarlık ve 5 bin km menzili ile dünyanın en büyük erken uyarı radarı imha edildi. Birleşik Arap Emirlikleri, Ürdün ve Suudi Arabistan'da konuşlu, her biri yaklaşık 500 milyon dolar değerinde ve yenilenmesi çok zor olan THAAD sistemlerini destekleyen en az 4 adet radar da vurulanlar arasında yer aldı. Kuveyt'teki Camp Arifjan ve Bahreyn'deki 5. Filo ana üssünde bulunan radar kubbeleri ve uydu iletişim terminalleri insansız hava araçlarıyla (İHA) vurularak ABD’nin Ortadoğu'daki gözlerine adeta perde indi. Bahreyn’de bulunan Manama'daki ABD 5. Filosu ana karargah binası ve çevresindeki operasyonel merkezler, füze isabetleri nedeniyle fiziksel hasar aldı. Komuta-kontrol süreçlerinde aksamalara yol açtı.

İran’ı bombalayan KC-135 havada yakıt ikmal uçakları Irak'ın batısında düşürüldü. Saldırıların ikinci haftasında 11 adet MQ-9 Reaper silahlı İHA'nın düşürüldü. 19 Mart'ta ise İran hava sahası üzerinde görev yapan bir F-35 uçağı vuruldu. Tüm bunlar İran’ın radarlarını susturduk, hava sahası artık kontrolümüzde dedikleri anda yaşandı.

Hürmüz Boğazında İran’ın boğazı fiilen kapatarak küresel petrol ve LNG sevkiyatını kısıtlamasına karşılık atılan adımlar da boşa çıkarıldı. ABD kudretinin timsali ve dünyanın en büyük uçak gemisi Gerald Ford, aldığı darbe sonrası İran açıklarından kuyruğunu alıp Girit adasına doğru yola çıktı. İran'ın yoğun İHA ve füze dalgaları, bölgedeki Patriot ve THAAD bataryalarının mühimmat stoklarını hızla tüketti. ABD, Güney Kore'deki savunma sistemlerinin parçalarını ve füzelerini Orta Doğu'ya kaydırmak zorunda kaldı; bu da Pasifik'teki savunma hattında zafiyet oluşturdu.

Tarihin tekerrürden ibaret olduğu o kör edici anların birinin tam göbeğindeyiz. Olayların yıkıcı hızı ve yarattığı gürültü, içinde bulunduğumuz bu stratejik enkazı tam anlamıyla idrak etmemize engel oluyor. Ancak gerçek, tüm çıplaklığıyla meydanda: Modern emperyalizmin tahtına 1956’da İngiltere’nin Süveyş Kanalı’ndaki acizliği üzerinden oturan ABD, bugün aynı topraklarda kendi infazını izliyor. Bir zamanlar bir kanalın sularında İngiliz kibrini boğarak devraldığı o kanlı hegemonyayı, bugün Hürmüz Boğazı’nın karanlık sularında ve bizzat kendi yarattığı o kibirli bataklıkta kaybetmenin eşiğinde. Washington için çanlar artık sadece bölge için değil, küresel bir imparatorluğun hazin sonu için çalıyor.

Başından bugüne kadar dünya sahnesinde var olan tüm hegemon güçlere baktığımızda, su yolları ve boğaz hâkimiyetlerinin ya da bu hakimiyetleri kaybetmenin onların kaderleriyle birebir ilgili olduğunu görüyoruz. Dünya hegemon tarihini dört bölüme ayırabiliriz. İlk sömürgeci güçler 15. ve 16. Yüzyıllar arasında Portekiz ve İspanya’ydı. Hürmüz ve Malakka boğazlarını zapt ederek baharat tekelini kurarak bu güce eriştiler. İspanya ise Atlantik üzerinden altın ve gümüş akışını yönetti. 17. ve 18. Yüzyıllarda ise Hollanda ve Fransa sahneye çıktı. Devasa ticaret filolarıyla Güney Asya geçitlerini ele geçirdiler. Ancak İngiltere ile girdikleri deniz savaşlarını kaybedince bu üstünlüklerini İngiltere'ye devrettiler. 19. yüzyıldan 1945’e kadar bu hakimiyetini sürdüren Büyük Britanya ise Cebelitarık, Süveyş ve Aden gibi tüm kritik boğulma noktalarını mühürleyerek hegemonyasını korumayı başardı.

1956 Süveyş Krizi, askeri bir harekâtın finansal ve siyasi bir imha operasyonuna nasıl dönüştüğünün ders kitabıdır. İngiltere, Fransa ve İsrail koordineli bir saldırıyla Mısır’ı işgal edip kanalı fiziksel olarak ele geçirmesine rağmen, ABD bu durumu İngiliz hegemonyasını tamamen tasfiye etmek için kullandı. Washington, müttefiklerine "derhal çekilin" ültimatomu verirken sadece askeri tehdit savurmadı; İngiliz sterlinini piyasalarda batırarak Londra’yı iflasın eşiğine getirdi. Bu stratejik darbe sonucu İngiltere diz çökmüş, Süveyş üzerindeki kontrolünü ve "küresel liderlik" sıfatını resmen ABD’ye devretmiş oldu.

Bugün Hürmüz Boğazı'nda yaşananlar, 1956'daki bu devir teslimin simetrik bir tekrarı aslında. ABD, o dönem İngiltere'ye karşı kullandığı "stratejik boğma" yöntemiyle bugün Hürmüz'de bizzat yüzleşiyor. İran'ın geçişlerde Yuan şartı getirmesi ve ABD'nin bölgedeki radar-donanma gücünün darbe alması, 70 yıl önce Süveyş'te kurulan o Amerikan düzeninin bugün başka bir suyolunda iflas ettiğini tescil ediyor.

Gelinen nokta; Pentagon’un ek 200 milyar dolar dilendiği, İsrail’in hava sahası hakimiyeti iddialarının F-16 enkazlarıyla toprağa gömüldüğü ve dünyanın en büyük radar ağının körleştiği stratejik bir bataklık. Gerald Ford uçak gemisinin İran açıklarından kuyruğunu alıp Girit’e çekilmesi, sadece bir geminin yer değiştirmesi değil; 1945’ten beri süregelen "Amerikan deniz hakimiyeti" mitinin sulara gömülmesidir aslında.

Asıl dramatik olan ise Washington’un düştüğü bu darboğazda, diz çöktürmeye geldiği rakibinin petrolüne, küresel piyasalar patlamasın diye muhtaç kalması. Bir yandan sığınak delici bombalarla tesis vuran, diğer yandan "İran petrolü aksın" diye 30 günlük izin çıkaran bir akıl tutulması... Bu, bir imparatorluğun askeri anlamda kazanamadığı savaşı, ekonomik anlamda iflas etmeden sürdürme çırpınışı.

İran’ın Hürmüz Boğazı’nda masaya koyduğu Yuan şartının hayat bulması ise bu tıkanıklığın son perdesi olur. Eğer Hürmüz’ün anahtarı Washington’un cebinden çıkıp Pekin’in parasıyla dönmeye başlarsa; ABD sadece bir savaşı değil, petrodolar üzerine kurulu küresel imparatorluğunu da o boğazın karanlık sularında kaybeder.

1956’da Süveyş’te İngiliz kibrini boğarak tahta oturan ABD, bugün bizzat kendi yarattığı Hürmüz bataklığında kendi infazını izliyor. Washington için çanlar artık bölge için değil, tarihin en büyük stratejik iflası için çalıyor.

Pearl Harbor’dan sonra ABD'ye en ağır darbe!

2026-03-09T09:21:00.006+03:00

ABD ve İsrail’in İran’a yönelik başlattığı saldırının üzerinden yedi gün geçti. Ancak beklenen senaryo gerçekleşmedi. Tahran geri adım atmadı. Aksine savaşın alanını genişletti.

İran, Körfez’deki Amerikan üslerini, İsrail’deki askeri hedefleri ve bölgedeki stratejik noktaları eş zamanlı olarak vuruyor. İlk kez hipersonik özellikli füzeler, çoklu harp başlıkları ve yeni nesil kamikaze SİHA’lar sahaya sürüldü.

Tel Aviv’de sirenler çalıyor. Körfez’de petrol akışı durma noktasına geliyor. Bölgedeki Amerikan üsleri alarm halinde.

ABD ve İsrail, başlattıkları bu savaşı gerçekten kontrol edebiliyor mu… yoksa savaşın dengesi çoktan değişti mi?

Tarihe tanıklık ediyoruz. İran, herkesi şaşırtacak şekilde, Amerikan üslerini o kadar kapsamlı, o kadar büyük ölçekli ve o kadar kararlı bir şekilde yok ediyor ki, ABD buna hazır değil.

Abd ve İsrail ikilisinin İran’a yönelik başlattığı saldırı 7. Gününü geride bıraktı. İlk verilere göre İran'da ölü sayısı 1.230'u aştı. Lübnan'da 120, İsrail'de 12 sivil hayatını kaybetti. ABD ordusu toplamda 6 askerinin öldüğünü teyit etti. İsrail’de savaşın başından bu yana 1.600’den fazla sivil yaralandı; bunların 140'ı son 24 saatteki saldırılarda gerçekleşti. Elbette bunlar açıklanan veriler. ABD ve İsrail kayıplarının çok daha yüksek olduğu değerlendiriliyor.

Körfez'deki enerji ihracatının durma noktasına gelmesiyle petrol fiyatlarının varil başına 150 dolara çıkabileceği öngörülüyor.

İsrail Hava Kuvvetleri, Tahran'a yönelik 14. dalga hava saldırısını gerçekleştirdiğini duyurdu. Sadece Tahran'ın merkezindeki Cumhurbaşkanlığı bölgesi ve askeri akademiler bölgesi gibi stratejik hedeflere 50 savaş uçağı ile 100’den fazla mühimmat bırakıldı. Tahran'da savunma sanayi tesisi füze motoru ve harp başlığı üretim merkezi "Parchin" uydu görüntülerine göre ağır hasar aldı.

Dini Lider’in sığınağının bulunduğu kompleks ve Devrim Muhafızları’nın "Miqdad" üssü hedef alındı. Kum şehri yakınlarındaki iki büyük askeri merkez ve Kirmanşah'taki füze üslerinin de vurulduğu duyruldu.

Diğer yandan ABD Başkanı Donald Trump, İran'ın hava kuvvetleri ve hava savunma sistemlerinin "eşi benzeri görülmemiş bir ölçekte" yok edildiğini ve müzakere için tek seçeneğin "kayıtsız şartsız teslimiyet" olduğunu açıkladı.

İsrail ise bu hengame içinde Lübnan'ın başkenti Beyrut'un güneyinde buluanan Dahiyeh bölgesinde Hizbullah hedeflerine yönelik 26. saldırı dalgasını tamamladı; 10 yüksek katlı bina ve bir İHA deposunun vurulduğu açıklandı.

Trump, İran içerisindeki rejim karşıtı Kürt grupların operasyonlara dahil edilmesini desteklediğini ve CIA'in bu grupları silahlandırma planlarını onayladığını belirtti. Buraya az sonra geleceğim.

Rusya, İran yönetimiyle doğrudan temas halinde olduğunu açıklarken; Umman, Katar ve Fransa'nın (Lübnan için) arabuluculuk çabaları sonuçsuz kalmış durumda.

Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev ise Tahran'a ait insansız hava araçlarının (İHA) Azerbaycan'a bağlı Nahçıvan'daki uluslararası havalimanının yolcu terminalini ve kırsaldaki bir okulu hedef almasının ardından ordunun "tam muharebe hazırlığı" seviyesine geçirilmesine karar verdi. Perşembe günü Azerbaycan Güvenlik Konseyi'ne başkanlık eden Aliyev, İran'ın olay için özür dilemesi ve açıklama yapması gerektiğini söyledi. Aliyev, "Bu terör eylemini gerçekleştirenlerin cezai sorumluluğa tabi tutulması gerekir," diyerek saldırının Tahran tarafından gerçekleştirilen izole bir olay olmadığını gösteren yeni bilgiler paylaştı. Aliyev'in sert tutumu ve doğrudan açıklamaları, Aralık 2024'te Azerbaycan Havayolları'na ait 8243 sefer sayılı uçağın düşmesi sonrasında Rusya'yı uçağı vurmakla suçladığı süreçteki tavrını hatırlattı. İran ordusu ise Nahçıvan'ın hedef alınmadığını belirtmiş, dört sivilin yaralandığı olayla ilgili İsrail'i suçlamıştı. Öyle anlaşılıyor ki, sırtını ABD’ye yaslayan Aliyev, daha önce Rusya’ya atarlandığı gibi şimdi de İsrail’e göz kırparak İran’a diş biler görünüyor.

Peki İran neler yaptı. İran, son 24 saat içinde İsrail'e yönelik Sadık Vaat 4 operasyonu kapsamında bugün 22. Dalga saldırılarını gerçekleştiridi. Ama büyük bir farkla… İran ilk kez bugün çoklu harp başlığı taşıyan Hürremşah füzelerini kullandı. Bu füzeler ilk kez Tel Aviv merkezini hedef almak için kullanıldı. Yeni nesi kamikaze SİHA’lar da ilk kez bugün devreye sokuldu. Tel Aviv ve çevresindeki yerleşim yerlerinde geniş çaplı yangınlara yol açan salkım mühimmatlı füzeler yine İran’ın bugün sahneye çıkardığı yeni füzeleriyledi.

İran; Kuveyt, Katar, Bahreyn ve Birleşik Arap Emirlikleri'ndeki ABD üslerini hedef aldı. Abu Dabi'deki Ben Zayed Havalimanı ve Bahreyn'deki petrol rafinerileri isabet alan yerler arasında.

İran yine bugün Kuveyt sınırına yakın bir bölgede ABD bağlantılı bir petrol tankerini vurduğunu duyurdu. İran’ın gerçekleştirdiği 22. saldırı dalgası ile yeni bir boyuta taşındı. Tahran yönetimi, bölgedeki stratejik hedeflere yönelik operasyonunda envanterindeki en gelişmiş mühimmatları; Hürremşehr-4 (Hayber), Hayber Şekan ve hipersonik yetenekli Fettah orta menzilli balistik füzelerini eş zamanlı olarak kullandı. Açıklamaya göre saldırılarda; Tel Aviv, Ben-Gurion Havalimanı ve Hayfa’daki askeri merkezlerin yanı sıra Körfez’deki ABD üsleri hedef alındı.

Saldırının en dikkat çeken unsuru, İran’ın “hava savunma sistemlerini aşmak için tasarlandığını” iddia ettiği Fettah füzesi oldu. Hipersonik süratlerde hareket edebilen bu füze, manevra kabiliyeti yüksek bir harp başlığına sahip. Hipersonik bir balistik füze olan Fettah, aynı zamanda MaRV kabiliyetine sahip. Füzede bulunan harp başlığı, özellikle terminal aşamada manevra gerçekleştirerek, anti-balistik füzelerin önlemelerinden kaçınabiliyor. İran’ın en güçlü balistik füzelerinden biri olan Hürremşehr-4, operasyonda stratejik tahkimatları hedef aldı.

2 bin kilometre menzile sahip ve yaklaşık 1.500 kg patlayıcı taşıma kapasitesiyle bu füze tam bir kabus… Sıvı yakıtlı motorla çalışan bu tek kademeli füze, terminal safhada yani hedefe yönelirken yaptığı düzeltmelerle yüksek vuruş hassasiyeti sunuyor. Yayınlanan videolarda tek bir füze olarak görünen silahın, savunma hattına giridiği anda onlarca parçaya ayrılarak düştüğü görülüyor. Bu İsrail hava savunma sisteminin boyunu çok ama çok aşan bir tehdit.

İran, 7 gün içinde bölgedeki askeri üstünlük alanını genişletmeyi başardı. İran, dünyanın en değerli ve pahalı askeri üslerini, mülklerini ve teçhizatlarını imha etti. Bahreyn, Kuveyt, Katar ve Suudi Arabistan'daki Amerikan üsleri, tüm dünyadaki en büyük askeri tesisler arasında yer alıyor. Bu tesislerin inşası, onlarca yıl boyunca trilyonlarca dolara mal oldu. 30 yılı aşkın süredir yapılan askeri harcamaların büyük bir kısmının boşa gittiğinden bahsediyoruz. Yüz milyonlarca dolar değerindeki radarların bir anda imha edildiğini görüyoruz. Tüm askeri üslerin terk edildiğini, yakıldığını, yağmalandığını ve yok edildiğini görüyoruz.

Ve size kesin biçimde söyleyebilirim ki, ABD, Pearl Harbor hariç, tüm tarihinde böyle bir yıkım yaşamadı; ama o sadece bir saldırıydı. Bu bir savaş… Geleneksel bir savaşta hiçbir düşman, İran'ın şu anda Amerikan askeri güçlerine yaptığı gibi bir şey yapmadı.

İsrailli bir gazeteci Alon Mizrahi’ye göre buna inanması güç. Askeri durum o kadar ciddi ki, sansür bu savaşla ilgili neredeyse tüm yeni bilgileri engelliyor. Fark ettiyseniz, her geçen gün daha az bilgi ediniyoruz. Otuz beş yıl önce, ilk Irak savaşı sırasında, Irak'tan sayısız görüntü izlediğimizi, o zamanlar akıllı bombalar ve kameraların yeni bir şey olmasına karşın, her gece gece bombardımanların canlı olarak verildiğini söyleyen Mizrahi, “Şimdi ise neredeyse hiç video göremiyoruz” diyor.

Şunu anlayın!

Güya dünyanın en büyük askeri gücü, dünyanın en büyük hava gücüne sahip ülkesi ABD'nin, İran savunmasını kırdığı güya yedinci gününde…

İran semalarında Amerikan üstünlüğüne dair hiçbir işaret yok. Tahran veya İran'ın herhangi bir başka bölgesinin üzerinde uçan ABD ve İsrail uçaklarından hala video kayıtları yok!

Amerikan askerleri İran topraklarına ayak basmayı hayal bile edemiyor. Bu savaşın ne kadar umutsuz olduğunu anlamak için, Trump yönetiminden en akıl almaz öneri ve fikirleri duyuyoruz.

Basra Körfezi'nden ayrılan petrol tankerlerine askeri refakat göndermeyi öneriyor. Ancak bu fiili durumda tam bir saçmalık! Binlerce İran füzesinin imha bölgesine Amerikan gemileri Armegeddon dualarına sarılan ABD-İsrail ikilisi için hala hayal!

Hala Hürmüz Boğazı'ndan kimse geçemiyor. İranlılar on yıllardır buna hazırlanıyor. Gelelim Trump’ın Kürt milislerine hazırlığa onay verdiğine dair açıklamalarına…

Görünüşe göre Trump yönetimi İran haritasını hiç görmemiş! Ne kadar büyük olduğunu Pentegonda ona hatırlatacak rütbeliler hala o cesareti bulamamış olmalı. İran'ı işgal etmek ne demek!? 10.000 kişilik bir milis gücünün İran'ı işgal edebileceğini mi sanıyor olamazlar değil mi? ya da 50.000? Ya da 100.000?...

İran onları yutar.

ABD ve İsrail bu savaşı çoktan kaybetti. ABD ve İsrail milyonlarca sivili evlerinde öldürebilir. Güçlü bombaları var ve binaları havaya uçurabilirler, ama bu savaşı kazanamayacaklar.

İran'ın askeri altyapısı ve silahları İran'ın her yerinde yerin derinliklerinde bulunuyor.

Ne Amerikalıların ne de özellikle İsraillilerin bunlara ulaşma şansı yok.

Çok kötü bir durumdalar.

ABD ve İsrail’in başlattıkları işi tek başlarına bitirme şansları yok. Eğer, Avrupa ülkelerini peşlerine takmazlar ya da atom bombası atmazlarsa bütün bunlar bittiğinde, ABD asla Batı Asya'ya geri dönmeyecek. Uzun dönemli ise Orta Doğu'da Amerikan varlığı kalmayacak. Bunu size şimdiden kesin olarak söylüyorum.

Gazze’de 'Taşeron' Dönemi: Vekalet Yoluyla Tasfiye

2026-02-27T10:41:00.003+03:00

"İsrail ordusunun 100 bin askerle, binlerce ton bombayla ve iki yıllık kuşatmayla başaramadığını; şimdi başka ülkelerin askerlerine yaptırmak istiyorlar.

Üstelik bu askerlerin ortak bir özelliği var: Hepsi Müslüman.

Netanyahu’nun 'Barış Kurulu' adı altında kurguladığı yeni plan deşifre oldu. Gazze beş ayrı sektöre bölünüyor, komuta zinciri kuruluyor ve silahları toplama görevi, Hamas'ın ateş açmaktan çekineceği o ülkelere ihale ediliyor.

Peki bu bir barış hamlesi mi, yoksa İsrail adına yürütülecek bir 'vekalet operasyonu' mu?

Gelin, Gazze sokaklarını bekleyen o tehlikeli planın detaylarına ve hangi ülkenin hangi bölgeyi kuşatacağına birlikte bakalım."

Gazze hattında resmî ateşkes devam ediyor olsa da İsrail, Gazze’ye yönelik hava ve topçu saldırılarını sürdürüyor. Son 48 saatte en az 5 Filistinli yaşamını yitirdi, 10 kişi yaralandı; bu, ateşkesin pratikte tam olarak uygulanmadığını gösteren somut bir veri…

Gazze Sağlık Bakanlığı verilerine göre 10 Ekim 2025’te yürürlüğe giren son ateşkese kadar 69 bin kişi hayatını kaybederken, ateşkesten sonra İsrail ihlalleriyle birlikte bu rakam bugün 72 bine ulaştı. Yaralı sayısı ise 170 binin üzerinde.

İsrail her canı istediğinde vurmaya devam ederken, diğer yandan Gazze’nin içine Hamas’ın öldürmekten kaçınacağı Müslüman ülkeleri sürecek dâhiyane fikri uygulamaya koyuyorlar. Buna göre 7 Ekim 2023’ten bugüne kadar Hamas’ı Gazze’den atamayan, silahlarını alamayan, tünellerini ele geçiremeyen İsrail; Endonezya, Fas, Kazakistan, Kosova ve Arnavutluk’tan oluşacak unsurların kolluk güçleri ile bu amacı gerçekleştirmeyi hedefliyor. Hangi ülkenin nerede kaç askerle görev yapacağı bile belli oldu. Gelin plana birlikte bakalım.

Gazze'ye manda ordusu

Soykırım mimarı Netanyahu'nun da üyesi olduğu Gazze Barış Kurulu'nun görev paylaşımı ve amacı belli oldu. İsrail haber sitesi Hadaşot 360 (Hadashot 360), oluşturulan sözde barış misyonunun bölgedeki rolüne dair bir görsel yayımladı. Plana göre “Barış Kurulu” altında “Uluslararası İstikrar Gücü” olarak kurgulanan yapılanma kapsamında Endonezya, Fas, Kazakistan, Kosova ve Arnavutluk’tan oluşacak unsurların kolluk güçleri, Gazze’de Hamas’ı silahsızlandırmak için seçildi.

Bunca ülke isminin yanında ise Filistin Yönetimi’nin bile kurul içinde yer almaması dikkat çekiyor. Zira Arnavutluk veya Kazakistan’ın Gazze sokaklarında karar verici olması, aslında "Gazzeli’nin iradesinin tamamen yok sayılması" anlamına geliyor.

İsrail'in Türkiye ve Katar'ı veto edip Endonezya, Kazakistan ve Fas gibi ülkeleri seçmesinin ise çok stratejik bir nedeni var. İsrail, Hamas üzerinde siyasi etkisi olan ülkelerin sahada olmasını, Hamas'ın tasfiyesini zorlaştıracağı gerekçesiyle reddetti. İsteği de ABD tarafından kabul edildi. Yani soykırımla suçlanmasına karşın Barış Kurulu’nda yer alan İsrail, aynı zamanda yerle bir ettiği Gazze’ye ne olacağına dair karar vermeye hâlâ aktif biçimde devam ediyor.

Dünyanın en kalabalık Müslüman nüfusuna sahip ülkesi olan Endonezya… İsrail’e göz kırpan yönetimi, Netanyahu için umut vadediyor. 8.000 askerle planın en büyük gücü olarak orada olması, operasyona "İslam dünyasının onayı" imajını veriyor.

Yapılan açıklamalarda bu askerlerin "muharip olmayacağı" söylense de "silahsızlandırma" hedefi onları doğrudan Hamas ile karşı karşıya getirebilir.

Fas, Kazakistan, Kosova ve Arnavutluk… Son dönemlerde İsrail’le yakın ilişkileriyle gündemdeler. Fas, İbrahim Anlaşmaları’nı imzalayan ülkeler arasında yer almıştı; bölgede İsrail’in en iyi partneri…

Ayakları titreten İsrail hayranlığı

Peki Arnavutluk…

Devlet Başkanı Edi Rama, İsrail’e 26 Ocak’ta resmî bir ziyaret gerçekleştirmişti. Bu ziyaret, Gazze'deki sözde "Barış Kurulu" (Board of Peace) planlarının pişirildiği ve Arnavutluk'un bu plana dâhil edildiği kritik bir dönemde yapıldı. Kudüs’te doğrudan Netanyahu ile bir araya gelen Rama, İsrail Parlamentosu Knesset'e giderek konuşma yaptı. Konuşma sonrasında yaptıkları ortak basın açıklamasında ise Netanyahu’ya "Önünüzde saygıyla eğiliyorum" diyecek kadar aşağılara indi. Daha da ileri giden Rama, bugünkü İsrail yönetimini "barbarlığa karşı duran bir güç" olarak tanımladı. Netanyahu için "Dünyanın en iyi beş hatibinden biri önünde konuşmak benim için bir sınav gibi" diyerek ona olan hayranlığını dile getirdi. Gazze’deki sivil katliamlarını görmezden gelen Rama, Hamas’ı "Neo-Nazi kasapları" olarak nitelendirdi ve "Hamas tamamen tasfiye edilene kadar Gazze halkı özgür olamaz" diyerek İsrail'in askeri saldırılarına tam destek verdi.

İşte İsrail; kendisi alamadığı Hamas’ın silahlarını, halkı Müslüman olan bu ülkelerin ayarttığı yönetimleri eliyle böylece almayı planlıyor. "Biz yapmadık, Müslümanlar yapıyor" dedirterek de etnik temizliğini sürdürmeyi planlıyor. Uluslararası Adalet Divanı'nda soykırımla yargılanırken sahaya bu ülkeleri sürerek suçun "sorumluluğunu" paylaştırıyor.

Gelelim Gazze’deki bu istikrar gücüne… En üstte, Barış Kurulu’nun Uluslararası İstikrar Gücü Komutanlığı görevi ABD’li Tümgeneral Ces-pır Cefırs’a (Jasper Jeffers) verilmiş görünüyor. Cefırs tesadüfen seçilmiş bir isim değil. 2024 sonlarında İsrail-Lübnan ateşkes izleme mekanizmasının başındaydı. Yani İsrail ile en taze çalışma deneyimine sahip ABD'li general.

Aynı zamanda terörle mücadele ve özel operasyonlar uzmanı.

Gazze’deki görevi sadece devriye atmak değil; istihbarat odaklı "tünel imhası" ve "nokta operasyonlar" üzerine kurgulanmış durumda…

Yardımcı komutanlık Endonezya’ya bırakılmış.

Dağılıma göre alt seviyede beş ayrı sektör komutanlığı öngörülüyor.

20 bini askerî unsur, 12 bini asayiş olmak üzere toplam 32 bin askerî unsurun konuşlandırılmasını öngören plan kapsamında, Gazze’ye girecek güçlerin Mısır, Endonezya, Fas, Kazakistan, Kosova ve Arnavutluk’tan oluşacağı belirtiliyor.

Plana göre Gazze beş sektöre ayrılmış durumda:

İsrail haber sitesi Hadaşot 360 (Hadashot 360), oluşturulan sözde barış misyonunun bölgedeki rolüne dair bir görsel

Kuzey Gazze’de Kosova, Gazze şehrinde Kazakistan, Deyr el-Belah’ta Arnavutluk, Han Yunus’ta Fas, Refah’ta ise Endonezya konuşlandırılmış görünüyor. Refah bölgesinde ayrıca Mısır unsuru öne çıkıyor. Polis gücünün ana omurgasını 12 bin Mısırlı polis oluşturuyor; ayrıca Ürdün bayrağı da polis bileşeninde yer alıyor ancak sayı belirtilmiyor.

Peki, tümü halkı Müslüman olan bu ülkeler Gazze’de ne yapacak? Planın "Misyon" bölümünde anlatılıyor.

32 bin askerin “Gazze’nin Silahsızlandırılması” görev başlığında faaliyet yürüteceğine yer veriliyor.

Yani 7 Ekim 2023’ten bugüne zaten İsrail’in yapmak istediği fakat 100 bin kişiyi katletmesine rağmen gerçekleştirmeyi başaramadığı hedefler…

Görevler; Hamas’ın askerî altyapısının dağıtılması, tünellerin imhası, silahların toplanması, güvenlik bölgeleri oluşturulması, silah ambargosu uygulanması ve yerel polis eğitimi…

Bu hedefler, Netanyahu’nun Gazze’ye yönelik düzenlediği her kara saldırısı öncesinde askerî hedefler olarak ortaya koyduğu başlıklarla birebir aynı…

İsrail'in yapamadığını onlara emanet ettiler

Yanlış anlaşılmasın. Bu ülkeler plan doğrultunda soykırımı gerçekleştiren İsrail ordusunun değiil, Hamas’ın silahlarını toplayacak. Ambargoyu da İsrail ordusuna değil, kendisini koruyan Gazze’ye yönelik yapacak.

Netanyahu, üyesi olduğu Barış Konseyi’nde neler yapması gerektiğini de belirlemiş gibi görünüyor. Bu planın adı her ne kadar "Barış Kurulu" olsa da aslında 1995’te Bosna’da yaşanan Srebrenitsa faciasının bir benzerine davetiye çıkarılıyor. O gün de "Güvenli Bölge" vaadiyle Müslümanların silahları toplanmış ancak halk korumasız bırakılarak katliama zemin hazırlanmıştı.

Bugün Gazze'de yapılmak istenen; İsrail askerinin canını yakmadan, "Müslümanı Müslümana kırdırarak" direnişi içeriden bitirmek. Eğer bu ülkelerin askerleri, Netanyahu’nun talimatıyla Gazze sokaklarında Hamas’ın tünellerine girmeye başlarsa, bu bir "barış gücü" değil, İsrail ordusunun "gönüllü kalkanı" olucak.

Çünkü Netanyahu’nun hayali belli: Gazze’yi haritadan silmek, faturayı ise "istikrar" adı altında Müslüman dünyasına kesmek. Peki, bu plana dâhil olan ülkeler, yarın tarih önünde bu "vekalet soykırımı"nın hesabını nasıl verecek? Yarın bir gün Gazze’de bir çatışma çıktığında, bir Endonezya askeri bir Filistinliyi vurduğunda; bu merminin sahibi İsrail mi olacak, yoksa kendi kardeşinin kanına giren o sözde Müslüman yönetimler mi?

Kanın Üzerine Sıkılan Parfüm: Hasbara

2026-02-16T09:58:00.004+03:00

Hasbara, İsrail’in işgal, tehcir ve soykırım tarihini şık kelimelerle paketleyip vicdanları susturan devasa bir illüzyon makinesi gibi çalışıyor. Kan kokusunu "güvenlik" ve "operasyon" diyerek bastıran bu sistem, önce Yahudileri kuşatılmış bir histeriye boğarken, tüm dünyayı da bu steril yalanların estetiğiyle uyutup, hakikate karşı körleşen birer seyirciye dönüştürüyor.

“Her derinlik, bir maske sever” der Nietzsche (Niççe) …
Derin olan, karanlık olan, kanlı olan şey, kendini en parlak kelimelerle gizliyor. Dil değişince gerçek de değişmiş gibi oluyor. Gazze’de molozların altından hâlâ isimler değil, parçalanmış oyuncaklar ve sayılamayan bedenler çıkarılırken; dünyanın önüne bembeyaz, ütülü ve steril bir dil sürülüyor. Bu dil, kan kokusunu bastırmak için icat edilmiş devasa bir laboratuvar ürünü.
Hasbara’nın sözlük anlamı basit. İzah etmek, anlatmak... Ama siyaset sahnesinde bu kelime bambaşka bir şeye karşılık geliyor. Ajans haberleri, Gazete ve televizyon anlatıları, filmler ve milyar dolarlık enformasyon makinası her bir kelimeye işte bu parfümden sıkıyor. Soykırım yerine “Operasyon” yıkım yerine “savunma”, katliam yerine “güvenlik ihtiyacı” başlıklarıyla anlatılır hikâye… Fiil pasifleşir. “İsrail çocukları öldürdü” denmez. “Çatışmalarda çocuk ölümleri yaşandı” denir. Ölüm olur ama öldüren ortada yoktur. Sanki deprem olmuş gibi, sanki sel gelmiş gibi. Bu dil tesadüf değil. Öğretiliyor. Planlanıyor. Yayılıyor.

GOEBBELS’TEN İSRAİL’E MİRAS…

1948’e gidelim. İngiliz manda yönetimi himayesinde Filistinlilere yönelik terör, katliam ve en önemlisi işgalle geçen bir soykırım pratiği ardından bir devlet ilan ediliyor. O dönemde terörör örgütü Haganah, ertesi sabah İsrail Savunma Kuvvetleri’ne (IDF) dönüveriyor. Radikal Yahudi siyonistler ise terörist kıyafetlerini çıkarıp, üniformalarını giyerek IDF’ye dönüşüyor. Filistin topraklarına yönelik işgal, tehcir ve katliamı içine alan bu süreci dünyaya meşru gerekçelere dayandırmak için İsrail kendi propaganda sistematiğini ortaya koyuyor. Tam bu noktada çare Hitler’in propaganda bakanı Goebbels'in icat ettiği "kurgulanmış gerçeklik" fabrikasında bulunuyor.

EDEBİ MAĞDURİYET, MUTLAK SAVUMA

Yahudi davasının dünyaya sadece "askeri bir başarı" olarak değil, bir "ahlaki zorunluluk" olarak anlatılması gerektiğini söyleyen Nahum Goldmann’ın belki de dünyayı aldatma konusunda giriştiği en büyük başarı da bu oldu. Artık sahada neler olduğunun pek bir önemi yoktur ve asıl olan dünyaya ne anlatıldığıdır. İşte bu anlatı zamanla bir refleks olmaktan çıkarak kurumsallaştı.
İsrail’in devlet aygıtları ve sivil toplum kanallarıyla yürüttüğü Hasbara endoktrinasyonu, toplumsal bilinci 'ebedi mağduriyet' ve 'mutlak savunma' ekseninde mühürledi. Bu müfredatla harmanlanan İsrail halkı, dünyayı bir tehdit merkezi olarak algılayan ve hayatta kalma güdüsüyle her türlü hukuksuzluğu meşrulaştıran histerik bir yankı odasına hapsedildi.

ÇOCUKLUKTAN KIŞLAYA ALGI SUİKASTI

*İsrail’de "hakikat", henüz ilkokul sıralarında Morasha (Mirasımız) dersleriyle kurşuna diziliyor; çocuklar ebedi mağduriyet ve sözde ahlaki üstünlük ninnileriyle büyütülüyor.
*Yedi yaşından itibaren “hafıza ve meşruiyet” öğretiliyor. Holokost anlatısı, her askeri eylemi peşinen haklı kılan bir zihin haritasına dönüştürülüyor.
*Lise çağına gelindiğinde ise Gadna ve IDF hazırlık programları ile genç zihinler, birer askeri mühimmat oluveriyor. Burada "Public Diplomacy" adı altında verilen Hasbara eğitimi, öğrencilere yabancı medyayı nasıl manipüle edeceklerini ve işgali hangi kelimelerle ambalajlayacaklarını bir ezber olarak öğretiyor.
* Üniversitelerde StandWithUs burslarıyla profesyonel "Hasbara Elçilerine" dönüştürülür. İletişim kürsüleri ise terminolojiyi katleden dezenformasyon merkezleri olarak çalışır.

PASAPORTLU SOYKIRIM SÖZCÜLERİ

* Hasbara’nın son halkası sivil hayattır. Dışişleri Bakanlığı, turistlere ezberletilmiş soru-cevap setleri ve dijital rehberler sunar. Act.IL gibi uygulamalarla her İsrailli turiste, bulunduğu ülkedeki protestolara müdahale etmesi için anlık talimatlar gönderilir. Sonuç; okuldan mezun olan bir birey değil, pasaportuyla dünyaya yayılan, her hücresiyle soykırımı savunan mekanik bir propaganda mermisidir.

HASABARA’NIN KARARGAHINDA

Hasbara, Yahudi, siyonist egemenler tarafından belirlenen bir müfredatla şekilleniyor. İsrail Dışişleri Bakanlığı, Başbakanlık Kamu Diplomasisi Birimi’nin hazırladığı yönergeler, İsrail Savunma Kuvvetleri Sözcülük Birimi, Diaspora İşleri Bakanlığı, Stratejik İşler Bakanlığı, Shin Bet, Mossad, Yahudi Ajansı gibi ağlarla yayılıyor. StandWithUs, Birthright Israel, AIPAC, Anti-Defamation League, İsrail Ulusal Öğrenci Birliği gibi lobi ve öğrenci ağları üzerinden dünyaya servis ediliyor. Sadece bu iş için IDF’ye bağlı Sözcülük Birimi’nde 400 muvazzaf subay ve 1200 yedek asker görevli mesela.

İSRAİLLİLERİN YÜZDE 75’İ VAHŞETİ DESTEKLİYOR?

Devlet aygıtıyla pomplanan bu histeri, bir halkın da zombiye dönüşmesine giden yolun taşlarını döşüyor elbette. İsrail Demokrasi Enstitüsü’nün (IDI) Temmuz 2025 tarihli "İsrail'in Sesi" endeksine göre, Yahudi İsraillilerin %70'i Gazze'deki açlık ve sefalet raporlarından "hiç rahatsızlık duymadığını" belirtiyor. Kudüs İbrani Üniversitesi’nin Haziran 2025 tarihli anketine göre Yahudi İsraillilerin yüzde 75’i Gazze'de "masum sivil" olmadığına inanıyor.

HASBARA SÖZLÜĞÜ
Hasbara’nın operasyonel rehberleri olan "İsrail 101" (Israel 101) ve "İsrail Savunması" (The Case for Israel), sıradan birer bilgilendirme kitapçığı değil; hakikati tahrif eden birer yalan kullanma kılavuzudur. En ağır savaş suçlarına karşı verdikleri 10 mekanik yanıt şöyledir:
Sivil Katliamları: Biz sivil öldürmüyoruz; Hamas çocukları 'canlı kalkan' yaparak onları ölüme sürüklüyor.
Soykırım Suçlaması: Bu bir soykırım değil, varoluş savaşıdır. Asıl soykırım kurbanı biziz.
Toprak İşgali: Vatan işgal edilemez; biz 3000 yıllık mirasımıza dönüyoruz. Filistin diye bir devlet hiç olmadı.
İnsani Abluka: Yardımları biz kesmiyoruz; Hamas çalıyor. Kendi düşmanımızı beslemek zorunda değiliz.
Ev Gaspları: Onlar yerleşimci değil, mülk sahibi. Atalarımızdan kalan terk edilmiş arazileri ihya ediyoruz.
Apartheid Rejimi:"İsrail bölgedeki tek demokrasi. Duvarlar ayrımcılık için değil, terörü durdurmak için.
Orantısız Güç: Savaşta orantı değil, caydırıcılık esastır. Güvenliğimiz için her türlü bedeli ödetiriz."
Uluslararası Hukuk: BM taraflıdır ve antisemitik kararlar alır. Biz kendi etik kodlarımıza göre hareket ederiz.
Çocuk Mahkumlar: Onlar çocuk değil, taş ve molotof atan küçük teröristlerdir. Yasalar yaşa bakmaz.
Eleştiriler: İsrail devletini eleştirmek, Yahudi halkının varlığını reddetmektir; bu doğrudan antisemitizmdir.

HASBARA HERŞEYE RAĞMEN DÜNYANIN GÖZÜNÜ BOYAYAMADI

Ancak bir sorun var: Hakikat, en pahalı reklamdan daha inatçıdır. 1948’den beri dünyayı uyutan Hasbara örtüsü, 7 Ekim ile birlikte ilk kez yırtılıyor. Artık ne milyar dolarlık lobiler ne de steril videolar işe yarıyor; her cep telefonu bir tanık, her feryat yalan fabrikasına sıkılmış bir mermidir. Bugün hükümetler sussa da meydanlar ve boykotlar gösteriyor ki; işgalin gerçek yüzü dünya vicdanında ilk kez bu kadar çıplak ifşa oldu.

İşte bu yüzden o maskeyi indirmek artık kaçınılmaz bir sorumluluk. Aynı zorunlulukla kaleme aldığım ve bu hafta raflarda yerini alan "Gazze: Bir Soykırımın Anatomisi" kitabımda, bu karanlık mekanizmayı tüm çıplaklığıyla deşifre ediyorum. Çünkü hakikat sustuğunda, sadece yalanlar değil insanlık da ölür.

Netenyahu'nun Maskat Öfkesi: İsrail Terk mi Ediliyor?

2026-02-13T23:47:00.005+03:00

ABD iran arasındaki müzkaerelerde ABD dayattığı 3 şart yerine İran’la sadece nükleer meleleleri ele alması, en çok soykırım suçlusu Netanyahu’yu çılgına çevirdi. 18 Ocak’ta yapılacak ikili arasındaki görüşme Newyork’ta alelacele yapıldı. Ama ne bir demeç ne de ortak basın açıklaması yapıldı. Ortalık gergin….

Diğer tarafta Gazze… Gözümüz aydın… Gazze’de soykırım işleye 100 bin kişinin katili olan fail Netanyahu, Gazze’ye barış getirecek Barış Kurulu’nun üyesi oldu.

Masa ve Gazze üzerinden gelişmeleri paylaşacağımız videomuza başlıyoruz.

İran ile ABD arasında beklenen müzakereler 6 Şubat’ta Maskat’ta yapıldı. Trump görüşmelerin “çok iyi geçtiğini” söyledi. Ancak görüşmelerde İsrail’in dayattığı gibi ya da ABD’nin öncesinde ileri sürdüğü gibi Balistik füze ürütimlerinin durudurulması veya Hamas, Hizbullah, Yemen gibi direniş eksenlerine verilen desteğin kesilmesi ise konuşulmadı.

Evet masada nükleer üretim kapasitesi vardı ancak bu ABD ve İsrail’in dayattığı gibi bu gücün durdurulması ya da başka bir ülkleye nakli değil, uranyum zengilenleştrime oranının düşürülmesi ve barışçıl amaçlarla nükleer enerjinin kullanımı konusunda İran’ın masada müzakereye başladığı anlaşılşıyor.

Durum böyle olunca eli kanlı İsrail Başbakanı Benyamin Netanyahu soluğu Trump’ın yanında aldı. Daha önce 18 Ocak’ta yapılması beklenen görüşme, müzakere masasında ortaya çıkan bu manzara sonrası öne alındı. İsrai Başbakanlık Ofisi “Acil” olarak görüşmenin öne çekildiğini Netanyahu’nun 11 Şubat Çarşamba günü Trump’la görüşeceğini duyurdu. Dün biraraya gelen ikili ise basına kapalı olarak görüştü. Her zaman yaptıkları gibi ortak basın açıklaması da yapmayan ikilinin gündeminde İran ve Gazze vardı. Öyle anlaşılıyor ki, İsrail’in beklentileri altında şartlarla İran’la masaya oturduğunu düşünen Netahnyahu Trump’a kızgın ve hesap sorarcasına giriştiği bu görüşmede “neden balistik silah şartını koymadın” diyerek ortaya çıkan tablodan duyduğu memnuniyetsizliği dile getirdi.

Trump, Beyaz Saray'da gerçekleştirilen ve yaklaşık 2,5 saat süren temasların ardından sosyal medya hesabı üzerinden görüşmelere ilişkin açıklamada bulundu.

Trump, "Başbakan Netanyahu ve ekibi ile görüşmemi az önce sonlandırdım. Çok iyi bir görüşme oldu, ülkelerimiz arasındaki muazzam ilişkiler devam ediyor. İran'la görüşmelerin devam etmesi ve bir anlaşmaya varılıp varılamayacağının görülmesi konusunda ısrar etmem dışında kesin bir sonuca varılamadı. Başbakanı tercihimin bir anlaşmaya varılmasından yana olduğu konusunda bilgilendirdim. Eğer varılamazsa sonucun ne olacağını görmemiz gerekecek" dedi.

İsrail açısından sorun yalnızca nükleer silah değil; İran’ın nükleer kapasiteye sahip meşru bir bölgesel aktör hâline gelmesi. Bu nedenle Tel Aviv, zenginleştirme oranının düşürülmesine değil, programın tümüyle ortadan kaldırılmasına odaklanıyor. Ancak bu talebin sahada ve diplomaside karşılığının kalmadığı artık Washington’da da biliniyor.

İsrail basınında Maskat görüşmeleri “tehlikeli bir yumuşama” olarak görülüyor. Tel Aviv’in rahatsızlığı, müzakerelerin yalnızca nükleer başlıkla sınırlı kalması. Balistik füzeler ve direniş hattının masaya taşınamaması, İsrail açısından stratejik bir başarısızlık.

Netanyahu’ya yakın çevreler Trump’ın İran’la masaya oturmasını “Obama dönemine dönüş” olarak değerlendiriyor. Onlara göre sınırlı bir nükleer uzlaşma, İsrail’in askeri müdahale seçeneğini zayıflatıyor ve İran’a zaman kazandırıyor.

Sonuç olarak Maskat’taki masa, İsrail’in arzu ettiği türden bir masa değil. Bu süreç Tel Aviv’in değil, Washington–Tahran hattının zaman kazandığını gösteriyor.

İl turun ardından, iki taraftan da olumlu sinyaller gelmiş ve ikinci turun bir sonraki hafta yapılması için görüşmelerin sürdüğü açıklanmıştı. Soykırım mimarı ve savaş kışkırıtıcısı Netanyahu’nun Trumpla bu ara görüşmesi ardından 2. Turun ne zaman ve nerede yapılacağına bakacağız. ABD’nin varlığını Yahudilerin varlığına bağlayarak üstün ırk retoriğine her fırsatta gönderme yapmaktan çekinmeyen Netanyahu’nun Trump’la görüşmesi sonrası müzakerelerin 2. Turunda ABD’nin direksiyon kırıp kırmayacağız ve masada nelerin olacağını birlikte gözlemleyeceğiz.

Netanyahu, bir yandan İran masasında bölgeyi ataşe atmak için elinde benzin ve çakmakla dolaşırken, diğer taraftan soykırımın faili olmasına rağmen, Gaazze’deki barış kurulunun da üyesi oldu.

Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin soykırım suçundan hakkında yakalama kararı çıkardığı Binyamin Netanyahu, Trump’la yaptığı görüşme sonrası ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio ile Beyaz Saray'ın yanındaki Blair House'ta bir araya geldi.

İsrail hükümetinin sanal medya hesaplarından yapılan paylaşımlara göre, Netanyahu ile Rubio ve beraberindeki heyetler ikili ilişkiler ile bölgesel meseleleri ele aldıkları bir görüşme yaptı.

Görüşmenin ardından Netanyahu, Gazze Barış Kurulu üyeliği için ülkesi adına resmen imza attı. Yani katil, katlettiği bir halka barış getiren bir güvercine dönüştü. Yerseniz.

Gazze’de Hamas’ın son israilli esirin kalıntıları vermesiyle, tüm rehineler teslim edilmiş ve Trump’ın 20 maddelik Gazze Planı kapsamında 2. Aşamaya geçildiği Gazze’de, uluslarası yönetimin göreve başlaması gündeme gelmişti. Soykırımcıyı değil de Soykırımı uğrayan halka kayyım atarayarak katilleri ödüllendiren bu süreçte oluşturulan Uluslararası İstikrar Gücü (UİG) kapsamında ilk gönüllü Endonezya oldu. Asıl işlevi bölgeyi silahsızlandırmak olarak açıklanan ancak amacı Hamas’tan silahları toplamak olan bu yapıya 59 ülke dâhil olmuştu. Kurul ilk toplantısını 19 Şubat’ta Washington’da gerçekleştirecek. Endonezya Cumhurbaşkanı Prabowo Subianto’nun ofisinden yapılan açıklamada, Gazze için planlanan barış gücünün 20 bin askerden oluşacağı, 8 bininin ise Endonezya tarafından gönderileceği belirtildi.

Trump’ın üyeliğine Netahyahu’yu da getirdiği Barış Konseyi’nden de bir açıklama var. Gazze Now’ın bildirdiğine göre Barış Konseyi'nden üst düzey bir yetkili: Yaygın algının aksine, Gazze'deki ateşkes çökmek üzere değil. İsrail'in ilerlemeyi engellediğine veya barış planını geciktirdiğine dair bir gösterge yok. Mart ayında silahsızlanma planı uygulamaya geçecek ve bununla birlikte istikrar gücü genişletilmeye başlayacak. Silahsızlanma, tünellerle başlayacak, sonra silah üretim tesisleri, ardından füzeler ve son olarak hafif silahlarla devam edecek.

Filistin İslami Direniş Hareketi (Hamas) Siyasi Büro Üyesi ve Sözcüsü Usame Hamdan ise ardı ardına Gazze’nin kaderiyle lgili açıklama yapan bu seslere karşılık dün bir açıklama yaptı. "Gazze üzerindeki uluslararası vesayeti reddediyoruz." Dedi. Hamdan, “Direniş silahı hakkında herhangi bir öneri almadık ve idari komiteyi desteklemeye kararlıyız”

NewYork Times’in aktardığı habere göre Hamas’a sunulan yeni teklifte, İsrail’i vurabilecek ağır silahları kurula teslim edilmesi, asayiş için de Hamas’ın Gazze’de hafif silahlar bulundurması için bir teklif gittiği iddiasına yer verildi.

Suç tanımlandı. Soykırım olarak tescillendi. Suçlu dışarıda. Cezasızlık meşrulaştırıldı. Netanyahu elindeki kanla yargı dağıtmaya devam ederken, bir de üstüne katlettiği 100 bin kişiye barış üyesi oluverdi. Kurbanları silahsızladırmak için de ilk gönüllüler öyle görünüyor ki yine Müslüman ülkelerden oluyor.

Soykırımın faili hâlâ serbest ve güç sahibi; katledilen halkın iradesi ve güvenliği, sözde barış ve istikrar mekanizmalarının gölgesinde pazarlık konusu olmaya devam ediyor.

İran–ABD Müzakerelerinde Ne Konuşuldu? İsrail Neden Rahatsız Oldu?

2026-02-08T16:37:00.006+03:00

İran ile ABD arasında beklenen müzakereler yapıldı ancak görüşmelerin içeriği sisli kaldı. Muskat’ta masa kuruldu ama neyin konuşulduğu açık biçimde paylaşılmadı. İran, durduğu yeri net biçimde gösterdi. Trump görüşmelerin “çok iyi geçtiğini” söyledi; İran ise nükleer çizgisinden geri adım atmadığını açıkladı. Balistik füzeler ve direniş hattı masaya girmedi. Bu masayı Washington’a kurduran İsrail ise ortaya çıkan tablodan memnun değil. Şimdi asıl soru şu: Bu görüşmeler bir anlaşmanın mı, yoksa yalnızca zaman kazanmanın mı ilk adımı?

İranlı ve Amerikalı diplomatların, ABD Özel Temsilcisi ile İran Dışişleri Bakanı Abbas Arakçi’nin 6 Şubat Cuma günü İstanbul’da bir araya geleceği duyurulmuştu. Aynı kaynaklar toplantıya Katar, Suudi Arabistan, BAE ve Mısır’ın da farklı formatlarda katılacağını aktarmıştı. Ancak görüşmenin adresi İran’ın talebi üzerine Umman’a kaydırıldı. Bu değişikliğin doğrudan Tahran’dan geldiği biliniyor. İran’ın adres olarak Umman’ı tercih etmesinin nedeni, Maskat’ın yalnızca bir aracı değil, fiilen müzakere sürecinin parçası olan bir aktör olarak görülmesi.

Türkiye’de bu tercih zaman zaman milliyetçi ya da mezhepsel reflekslerle farklı yorumlansa da Umman’ın geçmişi bu tercihi açıklıyor. 2011–2015 arasında ABD–İran gizli nükleer görüşmelerine ev sahipliği yapan Umman, 2019–2023 döneminde tutuklu takaslarının ana kanalı oldu. Yemen savaşında Husiler ile Suudi Arabistan–ABD hattı arasında temas sağladı. İran–İsrail geriliminde ise doğrudan arabulucu olmadı ama tırmanmayı sınırlayan mesaj trafiğinin aktığı ülkelerden biri oldu.

6 Şubat’ta taraflar Umman’ın başkenti Muskat’ta bir araya geldi. ABD’yi Trump’ın Orta Doğu Özel Temsilcisi Steve Witkoff, İran’ı Dışişleri Bakanı Abbas Arakçi temsil etti. Görüşmelerin içeriği ayrıntılı biçimde açıklanmadı; yalnızca genel bir çerçeve paylaşıldı.

Bu müzakereler, ABD’nin İran’a doğrulttuğu namlular eşliğinde yürüdü. Ocak ayının ilk haftasında yola çıkan USS Abraham Lincoln uçak gemisi, İran’ın güneyine bakan açık sulara ulaştı ya da ulaşmak üzereydi. 60–65 savaş uçağı taşıyan gemiye, güdümlü füze sistemlerine sahip üç destroyer eşlik ediyordu. Kızıldeniz’de görev yapan 5. Filo’ya bağlı üç savaş gemisi de olası bir çatışmada devreye girebilecek durumdaydı. Görüşmelerden hemen önce ABD’nin Tahran’daki sanal büyükelçiliği, İran’daki ABD vatandaşlarına “Washington’un yardımına ihtiyaç duymadan çıkış planı yapmaları” çağrısı yaptı. Aynı gün Trump, İran’la ticaret yapan ülkelere ek gümrük vergileri öngören bir başkanlık kararnamesi imzaladı. Oran net belirtilmese de örnek olarak yüzde 25 telaffuz edildi.

Bu atmosferde kurulan masada görüşmeler ayrı odalarda yapıldı; Umman Dışişleri Bakanı Seyyid Bedr el-Busaidi iki taraf arasında mekik diplomasisi yürüttü. Müzakere öncesinde ABD’nin, büyük ölçüde İsrail’in taleplerini yansıtan beklentileri açıktı: İran’ın nükleer programını sıfırlaması, zenginleştirilmiş uranyum stoklarını devretmesi, balistik füze kapasitesini durdurması ve Hizbullah, Hamas ve Husiler’e verdiği desteği kesmesi. İran ise balistik ve füze programının kırmızı çizgi olduğunu, müzakere dışı kaldığını defalarca vurguladı. Nükleer programın tümüyle sonlandırılmasını da reddetti; zenginleştirmenin barışçıl bir hak olduğunu savundu. Arakçi, müzakere öncesi yaptığı açıklamada İran’ın “hakları konusunda sağlam durduğunu” ve kalıcı bir anlaşmanın ancak karşılıklı saygı ve eşitlikle mümkün olacağını söyledi.

Peki masada ne konuşuldu?

Arakçi, Al Jazeera’ye yaptığı açıklamada dolaylı görüşmelerin “iyi bir başlangıç” olduğunu ve yalnızca nükleer meseleyle sınırlı kaldığını söyledi. Görüşmeler altı saat sürdü. Taraflar ikinci tur için prensipte anlaştı ancak tarih belirlenmedi. İran’ın temel talebi, ekonomik ve mali yaptırımların etkin ve doğrulanabilir biçimde kaldırılmasıydı. Somut ekonomik karşılığı olmayan bir anlaşmanın Tahran açısından değer taşımadığı özellikle vurgulandı.

İran cephesinden yapılan açıklamalara göre balistik ve hipersonik füzeler ile bölgesel direniş ekseni masaya gelmedi. Nükleer programın tamamen sonlandırılması da gündeme alınmadı. Açıklamalardan, uranyum zenginleştirme oranının düşürülmesi seçeneğinin konuşulmuş olabileceği anlaşılıyor.

Trump ise 7 Şubat’ta Washington’dan Florida’ya giderken yaptığı açıklamada “Bolca zamanımız var, İran’la çok iyi görüşmeler yapıyoruz” dedi. Anlaşma olmazsa sonuçların sert olacağını vurguladı. Trump da ikinci tur için Şubat’ın ikinci haftasına işaret etti. Beyaz Saray ve ABD Dışişleri ise görüşmelerin “olumlu ve yapıcı bir diyalog zemini” oluşturduğunu açıkladı. Bu sürecin masada olmayan ama belirleyici aktörü İsrail. Tel Aviv resmen sürecin dışında görünse de Washington’daki karar alma mekanizmaları üzerindeki etkisi müzakerelerin çerçevesini belirliyor.

“İran’ın nükleer silaha sahip olmasına izin verilmeyecek” söylemi, İsrail’in yıllardır savunduğu kırmızı çizgilerin Amerikan diliyle tekrarı. İsrail açısından sorun yalnızca nükleer silah değil; İran’ın nükleer kapasiteye sahip meşru bir bölgesel aktör hâline gelmesi. Bu nedenle Tel Aviv, zenginleştirme oranının düşürülmesine değil, programın tümüyle ortadan kaldırılmasına odaklanıyor. Ancak bu talebin sahada ve diplomaside karşılığının kalmadığı artık Washington’da da biliniyor. İsrail basınında Maskat görüşmeleri “tehlikeli bir yumuşama” olarak görülüyor.

Tel Aviv’in rahatsızlığı, müzakerelerin yalnızca nükleer başlıkla sınırlı kalması. Balistik füzeler ve direniş hattının masaya taşınamaması, İsrail açısından stratejik bir başarısızlık. Netanyahu’ya yakın çevreler Trump’ın İran’la masaya oturmasını “Obama dönemine dönüş” olarak değerlendiriyor. Onlara göre sınırlı bir nükleer uzlaşma, İsrail’in askeri müdahale seçeneğini zayıflatıyor ve İran’a zaman kazandırıyor.

Sonuç olarak Maskat’taki masa, İsrail’in arzu ettiği türden bir masa değil. Bu süreç Tel Aviv’in değil, Washington–Tahran hattının zaman kazandığını gösteriyor.

Namluların Gölgesinde Kurulan Müzakere Masası

2026-02-03T10:37:00.002+03:00

Orhan TURAN - Ocak ayının ilk haftasında yola çıkan ABD uçak gemisi USS Abraham Lincoln, 26–27 Ocak itibarıyla İran’ın güneyine bakan açık sulara ulaştı. Üzerinde 60–65 savaş uçağı taşıyan bu uçak gemisine, her biri güdümlü füze sistemleri taşıyan USS Spruance, USS Michael Murphy ve USS Frank Petersen adlı Arleigh Burke sınıfı 3 destroyer eşlik ediyor.

Buna ek olarak, Kızıldeniz hattında hâlihazırda görev yapan 5. Filo’ya bağlı 3 savaş gemisiyle birlikte, ABD’nin İran hattı ve çevresindeki toplam deniz gücü 1 uçak gemisi ve 6 savaş gemisine ulaşıyor.

Askeri yığınak artışı Trump’ın sert İran söylemleriyle ilişkilendirken, tansiyon giderek yükseldi. ABD gerçekten saldıracak mı yoksa tüm bu hareketlilik İran’ı müzakere masasına çekmek için bir blöf mü soruları eşliğinde müzakereye dair ilk haber İran’dan geldi.

Önce Fars Haber Ajansı, Cumhurbaşkanı Mesud Pezeşkiyan'ın ABD ile müzakerelerin başlatılması yönünde talimat verdiğini duyurdu. Fars'a konuşan hükümete yakın bir kaynak, Pezeşkiyan'ın ABD ile müzakere sürecinin başlatılması için ilgili birimlere talimat verdiğini söyledi.

Ardından Reuters haber ajansına konuşan İranlı ve Amerikalı diplomatlar ise ABD Özel Temsilcisi ve İran Dışişleri Bakanı Abbas Arakçi'nin 6 Şubat Cuma günü İstanbul'da bir araya geleceğini duyurdu.

Ajansa konuşan bölgedeki bir diplomat da, nükleer müzakereleri canlandırmak için yapılacak görşmede, Suudi Arabistan ve Mısır gibi ülkelerden temsilcilerin de katılacağını belirtti.

Söz konusu diplomat "Katar, Suudi Arabistan, BAE, Mısır ve bazı diğer ülkeler İstanbul görüşmelerine katılacak. İkili, üçlü ve değer formatlarda toplantılar yapılacak" dedi.

Öyle görünüyor ki, İran ve ABD’li yetkililer “adı açıklanmayan” kaynak diyerek ajanslara servis ettikleri haberlerle bir müzkarenin duyurusunu yapmış oldu.

ABD Başkanı Donald Trump'ın İran'ın nükleer silah geliştirmesini önlemesi için Tahran'la "ciddi" görüşmeler yaptıklarını söylemişti.

Beyaz Saray'da 30 Ocak'ta gazetecilerin sorularını yanıtlayan Trump, İran'la nasıl bir anlaşma yapılabileceğini söylemedi ama Tahran'a anlaşma için bir süre tanındığını eklemişti.

İran Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi Sekreteri Ali Laricani de müzakereler için bir çerçeve oluşturulduğunu açıkladı. Laricani, "Medyada oluşturulan savaş senaryolarının aksine, müzakereler için yapısal düzenlemelerde ilerleme kaydediyoruz" dedi.

Türkiye’nin İstanbul’u bir diplomasi sahnesi haline getirme çabası var. Taraflar 6 Şubat Cuma günü İstanbul’da yüz yüze görüşecek. Reuters ve Axios’a göre ABD’nin özel temsilcisi Steve Witkoff ile İran Dışişleri Bakanı Abbas Araghchi arasında olası nükleer müzakere görüşmeleri yapılacak.

Haretz’e göre Trump, İran konusunda karmaşık seçeneklerle karşı karşıya; diplomatlar ise savaştan çıkış yolu bulmak için yarışıyor.

ABD ve İran'ın topyekün bir çatışmaya doğru atılacak bu büyük adımı atmakta isteksiz olsalar bile, şu anda tüm tarafların itibarını koruyabileceği herhangi bir çabayı hayal etmek zor.

Liderlerin söylemlerinin sertleştiği ve orduların küresel çatışmaya hazırlandığı, diplomatların ise bir nevi itibar kurtarıcı çıkış yolu bulmaya çalıştığı, çok tanıdık bir dansın içine bir kez daha kilitlenmiş durumda.

Peki Cuma günü ne konuşulacak, kim ne istiyor.

ABD, İran’ın nükleer programının sona erdirilmesi ya da tamamen askıya alınmasını istiyor. İran’ın yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyum üretimini durdurmasını ve nükleer silah üretme potansiyelini ortadan kaldırmayı istiyor. İran’ın nükleer silah sahibi olmaması gerektiğini özellikle vurguluyorlar.

İkinci olarak İran’ın balistik füze programının sınırlandırılması veya tamamen durdurulması. Bu, ABD’nin yaygın talebi olarak gündemde.

İran’ın Hizbullah, Hamas, Husiler gibi bölgesel vekil gruplara verdiği destek ve sponsorluğun kesilmesini de bir başka şart olarak ileri sürüyor.

İran ise nükleer programının tamamen durdurulması veya sıfırlanması yönündeki talepleri “hükümetin egemenlik hakkına müdahale” olarak görüyor ve bunu kabul etmiyor.

İran; uranyum zenginleştirme faaliyetlerini barışçıl nitelikte sürdürme hakkı ve bunu garanti altına alacak uluslararası güvencelerin verilmesini talep ediyor.

İran, askeri baskı altında müzakereyi kabul etmeye yanaşmıyor ve Washington’un “askeri tehditleri kaldırmasını” şart koşuyor.

Yani bir nevi itibar kurtarıcı çıkış yolu…

ABD, daha önce sadece zenginleştirilmiş uranyum üretiminin artırılmasına karşı çıkarken şimdi şartları İsrail’e göre güncellemişe benziyor. Zira 2024’teki 12 gün süren savaşta, her ne kadar İsrail tüm sansür ve propaganda gücüyle bu saldırıları örtbas etmeye çalıştıysa da İran’ın hipersonik füzelerinin kendisi için büyük tehdit olşşturduğunu gördü. Zira, ne demir kubbe ne de ABD savunma araçları bu füzeleri durduramadığı gibi, kısa sürede İsrail’e ulaşan füzeler büyük tahribata da neden oldu.

Bu nedenle Trump, nükleer şartın yanına şimdi İsrail’in ısrarıyla balistik ve uzun menzilli füzeleri susuturmak istiyor. Bunun yanında yine İsrail için risk teşkil eden tüm yapılara desteğininin de sonlandırmasını şart koşuyor.

Peki müzakekeler nasıl sonuçlanacak.

İyimser yaklaşırsak İran, nükleer programını denetim altında tutmayı, özellikle yüksek zenginleştirilmiş uranyum stoğunu yurtdışa sevk etmeyi veya sıfıra yakın seviyelerde tutmayı kabul edebilir; ABD, bunun karşılığında ekonomik yaptırımların kademeli olarak hafifletilmesini ve diplomatik normalleşmeye dair güvence sağlayabilir;

İran, balistik füze programı ve bölgesel vekil destek faaliyetleri gibi konularda sınırlı taahhütler verebilir; ABD askeri varlığını yumuşatmayı ve müzakerelerin ilerlemesine bağlı olarak azaltmayı teklif edebilir. Bu tür bir çerçeve, her iki taraf için “karşılıklı ödün ve güvence” içerebilir ve müzakerelerin çıkmazdan çıkmasına zemin oluşturabilir.

Diğer taraftan İran nükleer silah geliştirmeyi reddetmekle birlikte, uranyum zenginleştirmeyi tamamen durdurmayı kabul etmeyebilir veya bunu sadece daha az yoğunlaştırma ve uluslararası garantilerle sürdürebileceğini ileri sürebilir;

ABD, İran’ın yüksek zenginleştirmeyi bırakmasını, balistik füze programını sınırlamasını ve vekil gruplara verdiği desteği kesmesini şart koşabilir;

İran, askeri baskı ve yaptırımların kaldırılmasını ön koşul olarak ileri sürebilir ve NATO yakınındaki ABD varlığının azaltılmasını isteyebilir;

Bu durumda görüşmeler çıkmaza gidebilir veya daha uzun, karmaşık bir süreç başlayabilir.

Kritik Çatışma Noktaları:

Nükleer zenginleştirme düzeyi: İran’ın bunu “egemen hak” olarak görmesi ve ABD’nin bunu kabul etmemesi ciddi anlaşmazlık yaratabilir;

Balistik füze programı: ABD bunu müzakere kapsamına almak istese de İran savunma hâkimiyeti iddiasıyla itiraz edebilir;

Yaptırımlar ve askeri varlık: İran’ın müzakere için bu baskıların azaltılmasını ön koşul olarak sunması müzakereyi zorlaştırabilir.

İstanbul’daki masa, bir uzlaşma üretmezse otomatik olarak dağılmayacak; ama taraflardan biri kırmızı çizgilerden birini ihlal ederse, diplomasi hızla yerini askeri takvime bırakacak.

Cuma günü İstanbul’da çıkacak tablo büyük ihtimalle bir ‘nihai anlaşma’ değil, tarafların ne kadar ileri gidebileceğini yokladığı bir ara durak olacak. İran, geri adım atmış görünmeden zamanı kazanmayı; ABD ise savaşa girmeden baskıyı kalıcı hale getirmeyi deneyecek. Masadan güçlü fotoğraflar çıkabilir ama zayıf metinler çıkması daha olası. Bu yüzden görüşmenin sonucu bir barış ilanından çok, çatışmanın hangi hızda ve hangi eşikte tutulacağına dair bir mutabakat arayışı olacak.

Basra açıklarına yığılan uçak gemisi ve destroyerler, masaya konan şartların arkasındaki gerçek dili zaten söylüyor. Bu masanın üzerinde yalnızca dosyalar yok; Demokles’in kılıcı kimin başında, namlular kime dönük, asıl soru bu. Bu bir barış masasından çok, güçle kurulmuş bir denge masası. İstanbul’da konuşulacak olan şey yalnızca nükleer program değil; kimin geri adım atacağı, kimin itibarını kurtaracağı ve bu krizin savaşa mı yoksa kontrollü bir uzlaşmaya mı evrileceği.

Gemiler hâlâ yerinde duruyor.

Bu da bize şunu gösteriyor.

Müzakere başladı ama tehdit henüz geri çekilmedi.

Gazze Soykırımı Kayıt Altına Alındı

2026-01-27T01:26:00.004+03:00

İsrail’in Gazze’ye yönelik 2 yıl süren soykırımı, “Gazze: Bir Soykırımın Anatomisi” adıyla dünyada ilk kez

belgelenerek kitaplaştı. Soykırım vakalarını gün gün belgeleyen kitap, vahşeti mümkün kılan tarihsel, ideolojik ve politik dinamikleri de ele alarak, soykırımın anatomisini ortaya koyuyor.

SOYKIRIM İLK KEZ BELGELENDİ

İsrail’in 7 Ekim 2023’ten başlayarak 2 yıl süren Gazze’ye yönelik soykırımı, vaka bazlı olarak dünyada ilk kez bir Türk gazeteci tarafından belgelenerek kayıt altına alındı. Daha önce kısmi ya da son derece sınırlı çalışmalar yapılmış olsa da gazeteci Orhan Turan, 2 yıl süren çalışmasıyla tüm süreci kesintisiz biçimde vaka bazlı olarak ele aldı.

Kitap Gazze’de yaşanan vahşeti yalnızca gün gün kayıt altına almakla kalmayıp; aynı zamanda bu yıkımı mümkün kılan teolojik, tarihsel, kültürel ve politik dinamiklerin de izini sürüyor. Dört bölümden oluşan kitapta, Kenan diyarlarından Roma’ya, İslam fethinden Osmanlı hâkimiyetindeki uzun huzur dönemine kadar tarihsel süreç ele alınırken, İngiliz Manda yönetiminden 1948’de İsrail’in ilanı ve günümüze kadar gelen işgal sürecinin arka planına ışık tutuluyor.

7 Ekim 2023–10 Ekim 2025 arasında süren iki yıllık soykırım süreci ise Birleşmiş Milletler raporları, Gazze’deki resmi kurumlar, uluslararası ajanslar ve birincil kaynaklar üzerinden vaka bazlı olarak belgelendi. Son bölümde ise vahşeti besleyen ideolojik, siyasi, ekonomik ve diplomatik mekanizmalar tüm açıklığıyla ortaya kondu.

SOYKIRIMIN KORKUNÇ TABLOSU

Kitapta, 28 Ekim 2023’te Netanyahu’nun orduya verdiği Tevrat kaynaklı “Amalek’i yok et” emrinin sahada nasıl bir etnik temizliğe dönüştüğü ve “Amalek” emri doğrultusunda 2 bin 483 ailenin soy bazlı olarak nasıl yok edildiği anlatıldı. Bu teolojik nefretin sonucu olarak Gazze’de 7 Ekim 2023’ten 10 Ekim 2025’e kadar süren sistematik imha süreci, insanlık tarihinin en karanlık bilançosunu geride bıraktı. El-Ehli Baptist Katliamı, Aziz Porphyrios Kilisesi Katliamı, Cibaliye Katliamı, El-Fahura Katliamı, El-Mağazi Katliamı, Şifa Hastanesi Katliamı, Han Yunus Katliamı, Deir el-Belah, Burayc Okul Katliamı, Nabulsi Kavşağı Katliamı, Refah Katliamı, World Central Kitchen Katliamı, Nusayrat Katliamı gibi vaka bazlı katliamlarla binlerce sivil hedef alındı.

67.211 teyitli şehit, enkaz altındakilerle birlikte 100 binin üzerinde kayıp ve 169.961 yaralı. 20 binden fazla çocuk katledilirken, 1.000 bebek henüz bir yaşına basmadan bu vahşetin kurbanı oldu. 1.722 sağlık çalışanı ve 433 gazeteci hakikati savunurken hedef alınarak öldürüldü. Gazze'deki konutların %92'si yerle bir edilerek 1,4 milyon insan evsiz bırakıldı. Açlık bir silah olarak kullanıldı. 44 bin çocuk yetim, 19 bin kadın dul kalarak parçalanmış bir toplumun ağır yükünü omuzladı. Bu süreçte yaşanan katliam ve tehcir sonucu 2.4 milyon olan Gazze nüfusu 254 bin kişi azalarak yüzde 10.6 oranında azaldı. Bu rakamlar sadece birer sayı değil; İsrail’in ABD desteğiyle yürüttüğü topyekûn bir halkı yok etme projesinin kanlı dökümü oldu.

SOYKIRIMIN KODU: GENARALLER PLANI

Eser, İsrail Ulusal Güvenlik Konseyi eski Başkanı Giora Eiland tarafından hazırlanan ve Ekim 2024’te Netanyahu hükümetince devreye alınan “Generaller Planı”nı tüm detaylarıyla ortaya koydu. Planın, Gazze’nin kuzeyinde kalan sivilleri insani yardımdan mahrum bırakarak teslim olmaya zorlamayı, bölgeyi tamamen insansızlaştırmayı ve açlığı bir “imha aracı” olarak kullanmayı hedeflediğini belgeledi. Planın “Yardımdan mahrum bırakma” kısmını CIA planlarken, imha kısmını ise ABD’nin Irak’a yönelik işgali sırasında direnişin kalesi olan Felluce kentinin tamamını imha etme emri veren ABD’li Korgeneral James Glynn yönetti. Kitap, ABD’li Korgeneral James Glynn’in (Felluce Kasabı) 26 Ekim 2023’te “danışman” sıfatıyla gönderildiği İsrail’de Irak’ta uyguladığı “şehri tamamen kuşatıp yaşam kaynaklarını kesme” taktiğini Gazze’deki kara operasyonlarına nasıl entegre ettiği vaka bazlı olarak anlatıyor.

CIA, ÖLÜM TUZAKLARINI NASIL KURDU

İsrail, 28 Ekim 2024 tarihinde çıkardığı bir yasayla Birleşmiş Milletler Yakın Doğu'daki Filistinli Mültecilere Yardım ve Bayındırlık Ajansı'nı (UNRWA) resmen "terör örgütü" ilan etti ve kuruluşun Doğu Kudüs, Batı Şeria ile Gazze'deki faaliyetlerini yasakladı. Bu planlanmış bir adımdı. Zira CIA’nın planlamasıyla sözde yardım için kurulan Gaza Humanitarian Foundation (GHF) adlı sözde yardım yapılanmasıyla Filistinlilere yönelik ölüm tuzakları oluşturuldu. Eski CIA istasyon şefi Philip Reilly tarafından oluşturulan ağ, yardım dağıtım noktalarını istihbarat ve infaz alanına çevrilmesinde büyük rol oynadı. 29 Şubat 2024’te Nablusi Kavşağı’nda yaşanan ve “Un Katliamı” olarak tarihe geçen olayda 118 kişinin öldürülmesi, yardım bekleyen halkın biyometrik verilerle takip edilip hedef alınmasının en kanlı örneği olarak kayda geçti.

Bu sistematik yıkımın temelinde, rastgele bir şiddet değil, tahrif edilmiş kutsal metinlerden beslenen teolojik nefret yatıyor. Kitap, Başbakan Netanyahu’nun, soykırımın ideolojik kodlarını daha ilk günden askerlerine vererek Tevrat’taki "Amalek’i yok edin" emrine atıfta bulunmasını incelemektedir. Bu emir, sadece erkekleri değil, "kadınları da, bebekleri de, emziktekileri de" dahil olmak üzere düşmanın topyekûn imha edilmesini öngören mutlak bir intikam zihniyetini sembolize etmektedir.

Bu topyekûn imha, şüphesiz küresel bir suç ortaklığıyla mümkün olabilirdi. Kitap, vahşetin küresel hamisi olan Amerika Birleşik Devletleri’nin (ABD) rolüne ışık tutuyor. ABD, İsrail’e milyarlarca dolarlık askeri yardım (38 milyar dolarlık fon ve 26 milyar dolarlık ek paket) sağlamakla kalmadı, aynı zamanda BM Güvenlik Konseyi’nde altı kez veto kullanarak uluslararası yaptırımları tamamen engelledi.

Orhan TURAN Kimdir?

Orhan Turan, 1980’de Kocaeli’nin İzmit ilçesinde dünyaya geldi. Gazeteciliğe 1997 yılında Selam Gazetesi’nde başladı. Gazete’nin Kocaeli Temsilciliğini yürüttü. 1998’de Siyah Beyaz Kocaeli gazetesinde çalıştı. İzmit’te Kocaeli Şehir Gazetesi’ni yayınladı. Haftalık çıkan gazete 17 Ağustos 1999 Marmara Depremi’nde yayınına son verdi. Üniversite eğitimi için gittiği Afyonkarahisar’da sırasıyla Odak, Er TV, Kurtuluş, Görüntü, Lider, Türkeli gazetelerinde çalıştı. 2005’te Kent ve İnsan dergisini yayınladı. Ege TV, BirGün gazetesi, Show TV bölge temsilciği yaptı.

2006’da Yusuf Kaplan öncülüğünde Cavendish College iş birliğiyle açılan BSF Akademi Gazetecilik Okulu’nu birincilikle tamamlayarak Yeni Şafak’ta muhabirlik yapmaya başladı. “Dağ Taş Kurşun; Dersim”, “Apoletli Medya –Postallı Siyaset: 28 Şubat”, “FSB’nin Çeçen Suikastları” gibi pek çok dizi yazı, inceleme ve izlenim yazılarıyla medya–siyaset ilişkileri ve toplumsal hafıza alanında dikkat çekti.

Mustafa Armağan yönetiminde Derin Tarih dergisinin kuruluşunda yer alarak tarihsel perspektifi güncel meselelerle buluşturdu. 2011’de “Yılın Gazetecisi” ödülüne layık görüldü. Türkiye–İsrail ilişkileri ve Orta Doğu üzerine makaleler yazdı. Sürekli Basın Kartı sahibi olan Turan, 2012’den bu yana SABAH Gazetesi’nde Politika Editörü olarak çalışmaya devam etmektedir.

PKK'nın Kayıp Lideri: Fehman Hüseyin Nerede?

2025-05-19T10:41:00.001+03:00

PKK ile ilgili herkes, Öcalan’ın çağrısına ve kendisini feshetmesine odaklanmışken, doğrusu benim dikkatimi başka detaylar da çekti. Doktor kod adlı Bahoz Erdal, namı diğer Fehman Hüseyin… Hüseyin, örgütün en önemli isimlerinden biri…

PKK’nın fesih kararını ilan ettiği 12. Kongresi’nde, öldürülen yöneticiler fotoğraflarıyla duvarda, hayatta olan tüm tepe isimler ise yanyana o salonda yer aldı. Ancak ne duvarda ne de salonda, PKK’nın sahadaki lider adayı, HPG’nin sözde komutanı Fehman Hüseyin yoktu. Üstelik örgüt, Rıza Altun ve Ali Haydar Kaytan’ın ölüm haberini yıllar sonra vermesine karşın, Hüseyin’in öldüğünü ilan da etmedi. Ne dirisiyle ne de ölüsüyle…

Peki neden?

5 Mayıs 2025’te, PKK’nın kendini feshettiğini açıkladığı 12. Olağanüstü Kongresi…

PKK’nın servis ettiği fotoğraf ve görüntüler, mekânın sabit bir yapıdan çok geçici olarak kullanılan yer altı bir mağara olduğunu gösteriyor.

Alçak tavan, ham zemin, kolon ve kirişsiz duvarlar, taşınabilir eşyalar ve mimari unsurların yokluğu bu izlenimi güçlendiriyor.

PKK, bu kongrede örgütün kurucularından Rıza Altun’un 25 Eylül 2019’da ve Ali Haydar Kaytan’ın da 3 Temmuz 2018’de öldüğünü resmen ilan etti.

Rıza Altun, KCK Yürütme Konseyi üyesi, dış ilişkiler ve diplomasi sorumlusuydu. 21 Mart 2019’da Kandil’e yapılan TSK-MİT hava harekâtında ağır yaralandığı iddia edilmişti. Böylece PKK’nın Altun’un ölümünü 6 yıl boyunca gizlediği anlaşıldı.

Fuad kod adlı Ali Haydar Kaytan…. PKK’nın kurucularından ve ideolojik yapılanmasında etkili bir isimdi. Abdullah Öcalan’a yakınlığıyla biliniyordu. Türk kamuoyu onun öldüğünden ilk kez 18 Kasım 2021’de haberdar oldu. MİT’in servis ettiği bilgiye göre Kaytan’ın tam ölüm tarihine yer verilmezken, onun Irak’ın kuzeyinde MİT ve TSK operasyonuyla hedef alındığı ölümünün örgüt içi moral kaybını önlemek amacıyla gizlendiği, cenazesinin gizli şekilde defnedildiği ve defin işlemine katılan bazı PKK üyelerinin de infaz edildiği bilgisi veriliyordu.

PKK'nın 12. Kongresi. Cemil Bayık.

Her iki ismin fotoğrafı da PKK’nın kendini feshettiğini açıkladığı kongre salonunun sahne duvarında yer aldı. O duvarda fotoğrafına yer verilen diğer isimler şunlardı; (Soldan sağa)

Hacer Kaya (Çiçek Botan): PKK Merkez Komitesi ve YJA Star Komuta Konseyi üyesiydi; örgütün üst düzey kadın komutanlarındandı. 4 Ekim 2019’da Tunceli’de bir çatışmada öldürüldü.

Hülya Eroğlu (Delal Amed): YJA Star Merkez Karargah Komutanı ve HPG Komuta Konseyi üyesiydi. 15 Kasım 2017’de Şemdinli’de öldürüldü.

Zeynep Kınacı (Zilan): PKK'nın ilk intihar bombacısı; örgütün fedakârlık kültünü temsil eder. 30 Haziran 1996’da Tunceli merkezde intihar saldırısı düzenleyerek öldü.

Gülnaz Karataş (Beritan): İstanbul Üniversitesi öğrencisiyken 1991'de PKK'ya katıldı. 25 Ekim 1992'de, PKK ve KDP arasındaki çatışmalarda yakalanmamak için kendini bir uçurumdan aşağı attı.

Sakine Cansız (Sara): PKK'nın kurucu kadın kadrosundan ve Avrupa yapılanmasının önde gelen ismiydi. 9 Ocak 2013’te Paris’te düzenlenen suikastta öldürüldü.

Ortada:

Abdullah Öcalan: PKK'nın lideri, 1999'dan beri Türkiye'de İmralı adasında tutuklu.

Sağ taraftaki isimler:

Haki Karer: Türk kökenli kuruculardan biri; örgütün erken dönem sembol ismi. 18 Mayıs 1977’de Gaziantep’te bir kahvehanede öldürüldü.

Mazlum Doğan: Kurucu merkez komite üyesiydi. 21 Mart 1982’de Diyarbakır Cezaevi’nde Nevruz günü kendini asarak yaşamına son verdi.

Mahsum Korkmaz (Agit): PKK’nın ilk askeri komutanı ve Eruh baskınının lideriydi. 28 Ağustos 1986’da Gabar Dağı’nda öldürüldü.

Ramazan Aybi (Adil Bilikî): PKK’nın Küpeli Dağı sorumlusuydu. Nisan 2008’de bir operasyonda öldürüldü.

İbrahim Çoban (Atakan Mahir): HPG'nin Dersim Saha Komutanıydı. 11 Ağustos 2018’de Tunceli kırsalında öldürüldü.

Rıza Altun….

İsimler böyle…

Hayatta olanlar, toplu kareye girmiş, ölenler ise fotoğraflarıyla duvarda yer almıştı.

Ancak örgütteki ağırlığı ve önemi dikkate alındığında hem sahnede hem de duvarda olmayı en çok hak eden bir isim ortalıkta yoktu….

Doktor Bahoz Erdal kodlı Fehman Hüseyin…

Evet… Onun öldüğüne dair pek çok defa haberler çıkmıştı. Ama PKK asla öldüğünü kabul etmedi. Fesih kongresinde Altın ve Kaytan’ın ölümünü ilan etmesine rağmen o ne sahnede yer aldı, ne de duvarda…

Peki neden?

Bahoz Erdal, gerçek adıyla Fehman Hüseyin, 3 Ağustos 1969'da Suriye'nin Malikiye kentinde doğdu. “Doktor” lakabı, Şam Üniversitesi'nde aldığı tıp eğitiminden geliyor. 2004-2009 arasında PKK’nın silahlı kanadı HPG’nin komutanlığını yaptı. Aynı dönemde PKK Yürütme Komitesi'nde Murat Karayılan ve Cemil Bayık ile birlikte yer aldı.

Hakkında birçok kez öldürüldüğü iddiaları ortaya atıldı:

2013'te, kolon kanseri olduğu ve Suriye’de IŞİD tarafından öldürüldüğü öne sürüldü.

Kasım 2014'te, Kobani’de IŞİD tarafından öldüğü iddia edildi. Aynı günlerde açılan bir Twitter hesabından “Yaşıyorum” mesajı yayımlandı.

9 Temmuz 2016’da, Tel Hamis Tugayları tarafından Kamışlı yakınlarında öldürüldüğü ileri sürüldü. Öldürüldüğüne dair en ciddi iddia buydu.

Ancak bu iddiaların hepsi PKK’ya yakın kaynaklarca yalanlandı.

13 Nisan 2017’de, Stêrk TV’ye çıktığı iddia edildi.

Hüseyin halen İçişleri Bakanlığı’nın kırmızı kategorideki “en çok aranan teröristler” listesinde yer alıyor. PKK da hala onun akıbetini açıklamış değil.

Öldüğü iddiaları ardından, kamuoyu hayatta olduğuna dair tatmin edici hiçbir kanıt görmedi. Öncesinde ya ses kaydı olduğu ya da röportaj verdiği söylense de son 8 yıldır tamamen kayıp durumda.

Öldü mü?

Peki öyleyse, öldüğü duyurulan Kaytan ve Altun gibi duvarda fotoğrafına neden yer verilmedi, öldüğü neden ilan edilmedi?

Yaşıyor mu?

O halde kongrede neden yoktu?

Öyleyse ortaya sadece iki ihtimal çıkıyor:

Ya öldü ama PKK bunu henüz açıklamak istemiyor... Ya da daha şahin olduğu için Öcalan’la son yıllarda ters düşmesiyle bilinen Hüseyin’in örgüt içinde artık bir anlamı, bir ağırlığı kalmadı.

Ancak dikkat çekici olan şu ki; Cemil Bayık, Murat Karayılan ve Duran Kalkan gibi isimlerin yanında, yıllarca “silahlı kanadın beyni” olarak gösterilen bir figürün bu kadar sessiz sedasız sahneden çekilmesi, sıradan bir emeklilik gibi açıklanamaz.

Hele ki bir kurucu kadro figüründen, kongreye çağrılmayan ya da fotoğrafı dahi gösterilmeyen bir siluete dönüşmesi, PKK’nın içindeki güç dengelerinin ciddi şekilde değiştiğine işaret ediyor olabilir.

O nedenle bu durum, ya tasfiye edildiğini, ya da görev dışı bırakıldığını düşündürüyor.

Yani ya Fehman Hüseyin öldü ve PKK bunu saklıyor...

Ya da yaşayan bir ölüye dönüştü.

PKK'ya Kırmızı, Suriye'ye Yeşil Işık; Ortadoğu’da Yeni Oyun Planı!

2025-05-14T13:50:00.006+03:00

Baş döndüren bir gündem, peşi sıra yaşanan gelişmeler…

Bir yanda PKK’nın fesih kararı, diğer tarafta ABD Başkanı Trump’ın Ortadoğu turu… Suudiler’den 1 trilyon dolar koparan Trump’ın hemen ardından Suriye’ye yönelik yaptırımların kaldırıldığını duyurması…

Jeopolitik hattın kaburgaları çatladı desek yeridir… Bunların ne anlama geldiğini en azından bu zaviyeden bakarak anlatalım…

Hepsi ayrı ayrı dillendirildiğinde farklı başlıklar gibi gelebilir. Ancak yaşanan jeopolitik sarsıntının aynı fay hattında meydana geldiğini söylersek hata etmiş olmayız. Birbiriyle bağlantılı. Biri kutup değiştirdiğinde tamamı değişen tümleşik gelişmelerden söz ediyoruz.

PKK’nın fesih kararı alarak artık PKK adıyla yürütülen tüm faaliyetlerin sonlandırıldığını duyurması,

Trump’ın Ortadoğu ziyaretleri,

Yine Trump’ın Suriye’de Esad döneminden kalma yaptırımların kaldırıldığını duyurması…

Ukrayna-Rusya arasındaki temaslar için İstanbul’da yapılan zirve ve o zirvede ABD ile Suriye Dışişleri Bakanlarının ilk kez temas kurmaları…

Tüm bunlar bu çerçevede önemli işaretler oldu.

ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio'nun Türkiye’de yeni Suriye Dışişleri Bakanı Hasan Şeybani ile görüşmes, Trump’ın Suudi Arabistan’da yeni Suriye Cumhurbaşkanı Ahmed Şara ile ilk temasını kurması gibi adımlar da sürecin parçaları.

SURİYE YAPTIRIMLARI: BASKI ARACINDAN DİPLOMASİ ARACINA

Amerika'nın Suriye'ye yönelik yaptırımları, yıllardır süren bir baskı aracıydı. Özellikle Esad rejiminin sözde kimyasal silah kullanımı ve insan hakları ihlalleri sonrası uygulanan bu yaptırımlar, sadece rejimi değil, halkı da ciddi biçimde etkiledi. Ekonomi çöktü, altyapı darmadağın oldu, ülkeden kaçışlar hızlandı.

İç savaşın bitiminde HTŞ’nin ülke yönetimini ele geçirmesi sonrası ilk defa yaptırımların kalkması gündeme gelmiş oldu. Donald Trump, Ortadoğu ziyaretleri kapsamında gittiği Suudi Arabistan’da 14 Mayıs’ta Suriye’ye yönelik tüm yaptırımların kaldırıldığını açıkladı. Bu kararı, Cumhurbaşkanı Erdoğan ve Suudi Veliaht Prensi Muhammed bin Selman’la yaptığı görüşmeler sonrası aldığını da özellikle vurguladı.

Açıklamasında,
“Suriye’ye yeni bir başlangıç şansı vermek istiyoruz. Erdoğan bu konuda benimle görüştü. Yaptırımlar onların ayağa kalkmasına izin vermiyor. Ne yapabiliriz, bunu görmek istiyoruz.”
ifadelerine yer verdi.

KARARIN PERDE ARKASI: SUUDİ YATIRIMLARI VE İSRAİL GÜVENLİĞİ

Karar, birkaç çıkarım yapmayı gerekli kılıyor:

Trump’ın kararı Erdoğan ve Selman’la yapılan görüşme sonrası aldığını belirtmesi,

İran’la çalışan Esad sonrası, Suudiler’e yakınlaşan Suriye’nin, Suudi Arabistan'dan ABD'ye yönelik 1 trilyon dolarlık yatırım taahhüdünün karşılığı olarak ambargodan kurtulmuş olma ihtimali,

Trump ve Suudi Arabistan arasında imzalanan 142 milyar dolarlık savunma anlaşması,

Diğer taraftan Ankara'nın Suriye'nin yeniden ayağa kalkmasında aktif rol üstlenmesi, Türkiye için büyük bir kazanım anlamına geliyor. Trump da bu sürece Türkiye’yi dâhil ederek, olası bir dengeyi şimdiden kurma niyetinde. Diğer taraftan yeni yönetimin elini sıkarak onu istediği kıvama getiriyor.

PKK’NIN FESİH KARARI: YPG’NİN MEŞRULAŞTIRILMASI MI?

PKK’nın Türkiye’de yürüttüğü silahlı mücadeleye dair aldığı fesih kararı, Bahçeli’nin çağrısı ve Öcalan’ın mektubuyla gelen sürecin sonucu. Ancak örgütün resmî açıklamasında, “PKK adıyla yürütülen çalışmalar sonlandırıldı” ifadesi dikkat çekiyordu. KCK’nın değil, sadece PKK markasının kaldırılması, YPG’nin Suriye’deki varlığının meşrulaştırılmasına da zemin hazırlayabilir.

ABD için bu hamle, Suriye’nin kuzeyindeki yapılanmanın “PKK bağlantılı terör örgütü” değil, Suriye’nin aslî unsuru olarak tanınması anlamına gelebilir. Böylece YPG’yi PKK’yla ilişkilendirmek zorlaşacak, boşa çıkmış olacak.

BÜYÜK RESİM: İSRAİL ODAKLI YENİ ORTADOĞU DÜZENİ

Tüm bu gelişmelerin tek bir amacı var: Daha güçlü ve güvenli bir İsrail.

PKK’nın çekilmesi,

Suriye yaptırımlarının kaldırılması,

Suudi yatırımları,

İbrahim Anlaşmaları’nın genişletilmesi…

Bunlar yalnızca politik başlıklar değil; aynı senaryonun farklı sahneleri. Perde arkasındaki güçler, anlaşılan o ki İsrail’in güvenliğini garanti altına alan, İran’ı çevreleyen, Suriye’yi kontrol edilebilir tutan ve Türkiye’yi dengeleyen bir harita çiziyor.

TÜRKİYE’NİN ROLÜ VE SONUÇ

Türkiye’nin bu denklemdeki konumu, Suriye’nin yeniden yapılanmasındaki etkisiyle doğrudan bağlantılı. Bugün atılan her adım, bölgedeki nüfuz mücadelesini yeniden şekillendiriyor.

Net olan bir şey var

Ortadoğu'da yerinden oynayan taşlar harekete devam ediyor. Yeni şeklin kimin elinde kalacağı ise henüz belli değil…

Anahtar keşimeler:

PKK feshi, Suriye yaptırımları, Trump Ortadoğu ziyareti, Ortadoğu yeni düzen, İsrail güvenliği, YPG meşrulaştırma, ABD Suriye politikası, Türkiye Suriye ilişkileri, Suudi Arabistan yatırım, İbrahim Anlaşmaları, Ortadoğu analizi, PKK YPG bağlantısı, Trump Erdoğan görüşmesi, Suriye yeniden yapılanma, ABD İsrail stratejisi

İsrail'in Vurduğu Gemide Dehşet Saatleri

2025-05-08T10:58:00.004+03:00

İsrail yeni bir Mavi Marmara acısı daha yaşattı. Hem de bu kez Doğu Akdenizde değil, Malta açıklarında… Kendisine 1800 kilometre uzakta uluslararası kara sularında…

2010’da Mavi Marmara gemisinde 10 sivili katleden soykırımcı Siyonistler, bu defa dronla bombaladığı Vicdan gemisini batırarak, ardında iz bırakmadan katliama imza atmak istedi.

Gemi batmayınca, S.O.S. çağrısını karartıp yardım gitmesini engelledi.

Dehşet dolu dakikalar gemidekilerin kamerasına yansırken, geminin iletişim sorumlusu Tacettin Sarı’nın benimle paylaştığı bilgiler doğrultusunda yaşananları sizler için toparladım.

Vicdan Gemisi, Uluslararası Özgürlük Filosu Koalisyonu'nun (FFC) bir parçası olarak, Gazze'ye insani yardım ulaştırmak amacıyla Tunus'tan yola çıktı. Gemide 21 ülkeden 30 aktivist bulunması planlanıyordu. Daha önce benzer biçimde bölgeye ulaşmak isteyen Mavi Marmara gemisini basan ve tamamı Türk 9 kişi katleden İsrail, “bu defa tüm dünyanın gözü önünde başına bela olacak bu gemiyi kaynağında ve kendisine göre daha akıllıca bir yöntemle” durdurmak istedi; Batırarak…

Üstelik şeytanın bile aklına gelmeyecek bir yöntemle…

Vicdan Gemisi, Uluslararası Özgürlük Filosu Koalisyonu'nun (FFC) bir parçası olarak, Gazze'ye insani yardım ulaştırmak amacıyla Tunus'tan yola çıktı.

2 Mayıs 00.23 suları…

Gemi Malta’ya yanaşma izni alamadığı için gemiye gelmesi planlanan diğer uluslararası aktivistleri almak için 14 mil yani ortalama 26 kilometre kuzeybatı açıklarına demir attı. Aktivistler sabah saatlerinde bir başka motorla gemiye gelecekti. Mürettebat ve yolcular, gece yarısı yataklarına gittiği sırada geminin pruva yani baş kısmından şiddetli bir patlama sesi duyuldu. Ne olduğuna anlam vermeye çalışılırken 50 saniye sonra ikinci bir patlama daha….

Kaptan Köşkünde bulunan mürettebatın, saldırı öncesi duyduğu dron sesleri ile patlamalar birleştiğinde bunun bir saldırı olduğu anlaşıldı. Bombalar gemiyi delip tabana kadar ulaşmıştı. 5’i Türk, 7’si Azeri toplam 18 yolcunun bulunduğu mürettebat, o an bu saldırının İsrail tarafından gerçekleştirildiğini anlamıştı bile…

Topladığı yardımları Refah sınır kapısı üzerinden Gazze’ye ulaştırmak için Mısır’ın Ariş limanına gitmeyi hedefleyen Vicdan Gemisi için bu yolun sonu gibi görünüyordu.

İsrail’in 2 bin kilometre uzaktaki bir sivil gemiyi Uluslararası sularda hedef alması, Filistin'de gerçekleştirdiği soykırım hedefli ablukayı sürdürmek için neler yapabileceğini ve arkasına aldığı ABD desteği ile gözünü ne kadar karartabileceğini de göstermiş oldu. Ancak bu ilk değildi elbette…

2010’da Gazze’ye insani yardım götüren Mavi Marmara, uluslararası sularda İsrail komandolarının saldırısına uğradı. Silahsız sivillerin üzerine ateş açıldı. 10 kişi hayatını kaybetti. Dünya susarken İsrail cezasız kaldı. Aradan yıllar geçti… Özür, telefonla mırıldandı. Tazminat ödendi. Ama ne sorumlular yargılandı, ne adalet yerini buldu. Bu yüzden bugün, Malta açıklarında yine karanlık bir gece yaşandı.

İsrail, bir kez daha yargılanmayacağını bilerek harekete geçti.

Bu kez taktik değişmişti. 2010’da Mavi Marmara’da yaşadığı uluslararası baskıyı unutmayan Tel Aviv yönetimi, artık asker indirmeye, silah seslerine ya da uluslararası sularda gözle görülür bir iz bırakmaya ihtiyaç duymuyordu. Plan basitti, bir o kadar da sinsiydi.

Vicdan Gemisi Doğu Akdeniz’e bile ulaşmadan, binlerce kilometre öteden vurulacaktı.

Dronlar devreye girecek, geminin açılacak bir delikle su alması sağlanacak, mürettebatla birlikte gemi sessizce batacak, olay "teknik bir kaza" gibi gösterilecekti. Ne müdahale eden olacaktı, ne de İsrail parmağı aşikar…

Ama gemi batmadı.

Yüzeye tutunan gövdesi, sızan dumanı, yanan parçaları ve içeriden yankılanan S.O.S çağrılarıyla adeta, "Buradayım!" diye haykırdı. İsrail’in derin stratejisi, bu dirençle birlikte bir anda ifşa olmuş oldu.

Vicdan Gemisi, Malta açıklarında saldırıya uğradığında, o karanlık gecede sadece geminin baş kısmı delinmemişti. Aynı zamanda, vicdanlar da hedef alınmıştı.

Gemide bulunan 18 kişi ölümle burun buruna gelmiş, saatlerce kaderlerine terk edilmişti. Ancak yaşananlar sıradan bir saldırının ötesindeydi.

Saldırıdan sonra Vicdan Gemisi’nden dünya denizcilik ağlarına gönderilen S.O.S çağrısı da karartılmıştı.

Birileri telsiz frekansına sızmış, kendilerini Vicdan Gemisi’nin mürettebatı gibi tanıtmıştı. İtalyan Sahil Güvenliği’ne gönderilen yardım çağrısına bir anda yabancı bir ses karıştı: “Hayır, yardım istemiyoruz.”

Ses kimindi?

Gemi, saatler boyunca yoğun bir elektronik karıştırmaya maruz bırakıldı. Uluslararası acil yardım çağrısı sessizce boğuldu, dijital bir örtbas operasyonu başladı.

İlerleyen saatlerde geminin isabet alan pruva kısmındaki yangın güçlükle söndürülse de, Malta buna rağmen yaralı geminin kıyılarına sığınmasına izin vermedi. Diplomatik suskunluk, cansız bedenlerin çığlığından daha gürültülüydü artık.

Sabah saatleri…

Aktivistler tahliye edildi, ama geride kalan yalnızca delik bir gemi değil, aynı zamanda yırtılmış bir uluslararası hukuk anlayışıydı.

Daha bitmedi…

Gemi mürettebatının anlatımına göre saatler önce Tel Aviv’den kalkan C-130 tipi bir nakliye uçağı Malta’ya inerken tespit edilmişti. Yine, gündüz saatlerinde geminin açıklarında askeri özelliklere sahip sivil bir bot görülmüştü. O an bunlar bir şey ifade etmese de saldırı sonrasında tüm parçalar yerine daha anlaşılır şekilde oturmaya başlamıştı.

Görünen o ki, İsrail bu saldırıyı bir C-130 nakliye uçağıyla Malta’ya gizlice taşıdığı dronlarla gerçekleştirdi. Gemi etrafında daha önce fark edilen lastik botlar da, muhtemelen bu planın keşif ayağıydı. Dronlar doğrudan İsrail’den kalkmadı. Büyük ihtimalle Malta, Girit veya Güney Kıbrıs’taki gizli bir noktadan havalandılar.

Amaç açıktı: Gemiyi batırmak ve hiçbir iz bırakmamak…

Tıpkı 2010’da Mavi Marmara’ya helikopterle asker indirip 10 sivil Türk’ü katlettikleri gibi bir kara lekeyi yeniden yaşatmamak için, bu kez sessiz, izsiz bir infaz planladılar.

Ancak Vicdan gemisi batmadı. S.O.S. çağrısı bile saatlerce engellenerek, yardım ekiplerinin gecikmesi sağlandı. Bu, geminin yavaş yavaş su alıp kendi kendine batması için zaman kazandırma çabasıydı.

Bir kez daha tarihe not düşüldü:

Soykırımcı İsrail, bu kez Doğu Akdeniz’e bile varmadan, uluslararası sularda sivilleri hedef aldı.

Ve bir kez daha insanlık, olan biteni izlemekle yetindi.

İmamoğlu Delilleri Nasıl Kararttı

2025-05-08T10:50:00.000+03:00

İstanbul karla kaplıydı ve o İngiltere büyükelçisiyle bir balıkçıda gizli bir görüşme yaptı. Gözaltına alındıktan sonra villasındaki tüm güvenlik kameralarının karartıldığı da ortaya çıktı ve gözaltı sırasında 25 yıldır kullandığı kişisel telefonunu “kayboldu” diyerek teslim etmedi. Bir otelde yaptığı görüşmeleri ise kameralar kaydetmesin diye korumalarına bantlarla kapattırdı. İşte halen tutuklu bulunan İmamoğlu'nun hakkındaki bütün delilleri karartmasıyla dikkat çeken o adımlardan bazıları.

560 MİLYARLIK OPERASYONUN 1 NUMARALI ŞÜPHELİSİ

İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne yönelik yürütülen yolsuzluk soruşturması sadece belediyeyi değil, aynı zamanda Türkiye siyasetinin geleceğini de etkiledi. Kuşkusuz polis soruşturmasında 560 milyar liralık yolsuzluk ağı içinde tepe isim olarak e onun adı vardı.

Eski İBB Başkanı Ekrem İmamaoğlu.

Yürüten adli süreç boyunca birçok delili karartma girişimiyle gündeme geldi. Oysa İmamoğlu'nun siyasi kariyerinin başlangıcı da oldukça tartışmalıydı. Lise diplomasından mezuniyet yılına, yükseköğrenimindeki kesintilere hatta uzun yıllar FETÖ bağlantılı kanalda spor yorumculuğu yapmasına kadar geçmişindeki birçok ayrıntı zamanla gün yüzüne çıkmaya başladı. Sebebi diyebiliriz.

CHP'ye geçişi, Beylikdüzü Belediye Başkanlığı ve sonrasında İBB başkanlık oturuşu, Kılıçdaroğlu'na karşı parti içinde düzenlediği gizli toplantılar ve parti kurultaylarında para karşılığı satın alındığı iddia edilen delege olaylarındaki kritik rolü.

Ancak tüm bu tartışmaların ötesinde İmamoğlu'nun asıl gündeme oturmasını sağlayan şey hakkında başlatılan yolsuzluk ve irtikap soruşturmasıydı. 19 Mart 2025'te gerçekleşen operasyonla birlikte gözaltına alınan İmamoğlu tutuklanarak Marmara cezaevine gönderildi. 15 Haziran 2019 tekrar yapılacak İstanbul seçimlerinden sadece bir hafta önce Türkiye tarihinde ilk kez iki büyükşehir belediye başkan adayı arasında canlı yayın tartışmasına sahne oldu.

KÜÇÜKKAYA İLE GİZLİCE GÖRÜŞTÜ

Cumhur ittifakı adayı Binali Yıldırım ve CHP adayı Ekrem İmamoğlu İsmail Küçükkaya'nın yönettiği programda bir araya geldi. Ancak daha sonra İmamoğlu'nun tartışma programının moderatörü Küçükkaya program öncesi bir otelde gizlice görüştüğü ortaya çıktı. Oysa aynı İmamoğlu canlı yayın sırasında Yıldırım'ı soruları önceden almakla itham ediyordu.

İNGİLİZ BÜYÜKELÇİ İLE BALIKÇIDA…

24 Ocak 2022 İstanbul yıllardır görünmeyen bir şekilde kar altında kaldı. Ulaşım durdu, okullar kapandı. Yolda kalan araçlar aç susuz yardım beklediler.

Şehir buz kesmişken İmamoğlu İngiltere büyükelçisi ile birlikte Sarıyer'deki ünlü bir balıkçıda gizli bir görüşme halindeydi. O toplantı tam 3 saat sürdü. İlginç olansa şehirdeki kaosta hiç görülmeyen İmamoğlu belediyenin iş makinelerin balıkçıya giden yolu açtırmak için talimat da vermişti. Önden Greyder kadı temizlerken arkadan İmamoğlu balıkçıya doğru yol alıyordu.

O görüşme bir müşterinin masum fotoğrafı ile sosyal medyaya yansıyla oldu. İstanbul kara altındayken neden orada olduğunu, bir İngiliz büyükelçisiyle ne konuştuğunu açıklamak yerine o fotoğrafı sosyal medyaya veren kişiler hakkında savcılığa şikâyette bulunacağını açıkladı.

KAMERALAR KARARTILDI

19 Mart 2025 gözaltına alınan Ekrem İmamoğlu'nun adresi Rumeli Hisarındaki resmin konutuydu. Polis ekipleri sabah erken saatlerde evine baskın düzenledi. Ancak soruşturma derinleştikçe dikkat çeken bir detay daha ortaya çıktı. Villadaki bütün güvenlik kameralarının aynı anda karartıldığı anlaşıldı. Dahası var. İBB'ye bağlı İsper AŞ'nin deposunda yapılan baskında 4 adet güvenlik kamerası hard diski bulundu.

Ancak hepsine bilinçli şekilde zarar verildiği, bazı devrelerin söküldüğü ve sistem yazılımının da sıfırlandığı tespit edildi. Yani yine bütün kanıtlar ve deliller bir anda karartılmıştı. Kaybolan cep telefonu ve kayıtlara ulaşılamayan deliller gözaltı sırasında İmamoğlu'nun IBB'ye ait resmi cep telefonunda el konulmuştu.

KİŞİSEL TELEFONUNU VERMEDİ

Ancak İmamoğlu'nun 25 yıldır kullandığı kişisel cep telefonu bulunamadı. Evinde, odasında, makamında yapılan bütün aramalar sonuç vermedi. Kullandığı kişisel telefon numarası üzerinden yapılan HTS kayıtları üzerinden kiminle ne zaman konuştuğu tespit edilebildi. Ancak bu telefon içinde yer alan mesajlaşmalar, yazışmalar, fotoğraflar ve muhtemel yolsuzluk delillerine ulaşılamamış olması delil karartma şüphelerini güçlendirdi.

KAMERALARA BANT ÇEKTİRDİ

Aynı süreçte İmamoğlu inşaata 50 milyon lira aktardığı öne sürülen Hüseyin Köksal ve kasası olduğu iddia edilen Fatih Keleşle yaptığı sık temaslar da işte bu HTS kayıtları içerisinde tespit edildi. 8 Ekim 2024 Beşiktaş'taki bir otelde yapılan toplantı. Bu toplantı dikkat çeken bir başka delil karartma operasyonuydu.

Polis tarafından ele geçirilen kamera kayıtları ve otel çalışanlarının ifadelerine göre toplantının yapılacağı salonun önündeki güvenlik kameraları İmamoğlu'nun korumaları tarafından kapatıldı.

8 Ekim günü korumalardan biri kamerayı bir masanın üzerine çıkarak bantla kapattı. Toplantı biter bitmez iki valiz taşıyan bir başka korumaysa otelden ayrılırken kameralara takıldı.

Görüşmelere İmamoğluna yakınlığıyla bilinen Hüseyin Köksal, Fatih Keleş ve başka isimlerin de katıldığı belirlendi. Tüm bu toplantılar savcılık dosyasında yolsuzluk ağı içindeki rüşvet trafiğinin merkezi buluşmaları olarak tanımlandı. O valizlerde ne olduğu merak konusu oldu. İBB jammer olduğunu açıkladı.

Emniyet Genel Müdürlüğü ise yaptığı açıklamada belediyelerin jammer kullanımının yasa dışı olduğunu duyurdu. Valizlerin ağzına kadar para dolu olma ihtimali de yok değil elbette. İmamoğlu 19 Mart'ta tutuklandıktan sonra Marmara cezaevine konmuştu.

Soruşturma sadece İBB ile sınırlı değil elbette. Paravan şirketler, rüşvete aracılık edenler. Para akışı MASAK tarafından da incelenmeye devam ediliyor. İBB arşivleri ve dijital belgeler taranırken birçok verinin şifrelenmiş veya silinmiş olması da işleri biraz daha karmaşık hale getiriyor. Ancak soruşturma tüm hızıyla devam ediyor.

İmamoğlu hakkındaki suçlamalar ve delil karartma iddiaları artık sadece bir siyasi tartışmanın konusu değil. Belgeler, görüntüler ve tanık ifadeleriyle somut bir adli dosyaya dönüşen bu süreç Türkiye tarihinde bir büyükşehir belediye başkanına yöneltilmiş en ciddi yolsuzluk davası olarak kayıtlara girdi. Kayıp telefon, karartılmış kameralar, gizli otel görüşmeleri, hard disklerin imhası, tüm bu unsurlar bir araya geldiğinde kamuoyunda ister istemez şu soruda gündeme geliyor.

Eğer bu yakın tarihin en büyük yolsuzluk ve rüşvet organizasyonu değilse bu kadar delil neden yok edilmeye çalışıldı? Allah'a emanet olun.

Sarıktan Kravata, Cİhattan Paryaya: Suriye'de Çalınan Devrim!

2025-05-08T10:16:00.001+03:00

2011’de başlayan Suriye iç savaşı, yavaştan şümule ermeye başladı. Devrim denilerek gelen süreç, yeni bir ABD ve İsrail müttefikine mi gebe?

Kanının son damlasına kadar Suriye’de Allah’ın hükümleriyle hükmetmek için yola çıkanlar, şimdilerde ABD ile masaya oturmanın arifesinde. Masada ise “İsrail’le uzlaş, yaptırımlardan kurtul” diyen Trump’ın birbirinden çetrefilli teklifleri var.

Ahmet Şara / İlistrürasyon.

Başka bir ifadeyle: Allah’ın hükmüyle bir nizam kurmak için yola çıkanlar, şimdi Washington’un şartlı tekliflerini değerlendiriyor gibi.

Başta “hürriyet” nidalarıyla başlayan süreç, bugün Batı’nın dayattığı pazarlık masalarında yeni bir köleliğin ayak seslerini haber veriyor gibi.

Sahi, devrim dedikleri şey; hedefe giden bir yol muydu, yoksa küresel planların önceden yazılmış bir sahnesi miydi?

Devrim mi, yoksa yüzyılın en büyük aldatmacası mı?

Suriye’de; kaybolan bir devrim mi, yoksa baştan sona yazılmış bir tiyatro mu izledik?

Ve asıl soru şu:

Mücadele edenler mi kandırıldı, yoksa biz mi baştan beri kandırılıyorduk?

Irak, Afganistan, Libya, Hikâye diğerlerine çok benzer.

Zalim bir diktatör, halkına zulmediyor, özgürlükleri kısıtlıyordu. “Alo acil demokrasi” hattını arayan Suriyeliler, telefonun meşgul olduğunu anladığında “demokratik eylemler” başladı. Dera’da, Halep’te, Humus’ta…

Şam’ın muhaliflerin kontrolüne geçtiği, Esad’ın ise Rusya’ya kaçtığı 9 Aralık 2024’ü savaşın bitişine dair bir eşik olarak alırsak 13 yılı aşkın süre…

70 bini çocuk, 160 bini sivil 610 bin kişi öldü.

1.7 milyon kişi yaralandı.

300 bin kişi kalıcı şekilde sakat kaldı.

6.8 milyon kişi ise evinden toprağından, yerinden edilip mülteci oldu.

Evet biliyorum, doğuda ölüler sadece rakamlardan ibarettir. Onlar ancak İsrail ya da ABD’de olduğunda ruhlanıp bir insana dönüşür; Ölümüne ağlanır, insanlık hatırlanır!

Bu savaş başladığında muhalif olarak tarif edilen tüm kesimlerin motivasyonu, özgürlük, demokrasi, eşitlik ve insani haklar için mücadele etmekti. Bu noktada, Esad rejiminin baskılarına karşı koyan halk, kendini daha adil bir düzen ve siyasi özgürlük içinde yaşamak isteyen bir topluluk olarak tanımlıyordu. Aynı zamanda, ekonomik adaletsizlik ve mezhebi ayrımcılığa karşı duyulan öfke de isyanın temel nedenlerinden biriydi.

Muhalifler, savaşa başladıkları ilk dönemde, sadece rejim değişikliği ve daha özgür bir yaşam talep ederken, zamanla savaşın gidişatı ve uluslararası müdahaleler sonucu daha karmaşık ve çok yönlü bir hâl aldı.

Savaşa ABD, İngiltere, Fransa, Türkiye, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri, İsrail, Suudi Arabistan’ın da içinde olduğu 20 ülke direkt ya da dolaylı olarak; ABD, Türkiye, İran, Rusya, Lübnan, Ürdün gibi 12 ülke ise direkt olarak dâhil oldu.

Satranç tahtasına dönen ülkede çok şey oldu, çok hesaplar görüldü. 13 yıl sonra silahlı muhalif grup Heyet Tahrir el-Şam (HTŞ), başkent Şam’ı tamamen ele geçirerek rejimin kalan son direnişini de kırdığında Esad kaybetmiş gibi görünüyordu. Esad Rusya’ya kaçtı, rejim destekçileri tasfiye edildi.

HTŞ lideri Muhammed Colani mahlas adını bir kenara bırakıp Ahmed Şara olarak Suriye’nin yeni Cumhurbaşkanı oldu.

Alem-i İslam; İlahi kelimetullah için savaşan mücahitler “Hak geldi, batıl zail oldu” diyerek tekbir getirirken, sarık çıkarıldı, sakallar traşlandı, kravatlar takıldı.

Bir yandan Türkiye ile diğer taraftan ABD’nin yanı sıra İngiltere ve Fransa’nın başını çektiği batı dünyası ile hızla yeni ilişkiler kurulurken, diğer taraftan “mücahitler kendilerini inkar pozisyonuna” kadar getirildi.

Wall Street Journal (WSJ) gazetesinin haberinde, ABD'nin, yaptırımların sınırlı şekilde hafifletilmesi karşılığında Suriye hükümetinden 'aşırılık yanlılarına' karşı harekete geçmesini ve ülkede bulunan Filistinli grupları sınır dışı etmesini talep ettiği iddia edildi.

Gazetenin haberine göre konuya aşina yetkililer, WSJ'ye, ABD Başkanı Donald Trump yönetiminin Suriye'deki yeni yönetimden talep ettiklerini içeren bir politika yönergesi hazırladığını söylüyor.

Yetkililer, yönergede devrik rejimden kalan kimyasal silahların muhafazası için Kimyasal Silahların Yasaklanması Örgütü ile çalışmak, uranyum rezervlerini güvence altına almak ve Suriye'de kaybolan 14 ABD vatandaşının bulunması için irtibat görevlisi atamak gibi isteklerin yer aldığını anlattı.

Ayrıca yetkililer, Trump yönetiminin bu taleplere ek olarak, Şam hükümetinden, "aşırılık yanlılarının" bastırılmasını, ülkede bulunan Filistinli grupların bağış toplamak gibi faaliyetlerinin yasaklanmasını ve bu grupların sınır dışı edilmesini talep ettiğini iddia etti.

Şam'ın ülkedeki "aşırılık yanlılarına" karşı kamuya açık bir bildiri yayınlamasının da istendiğini belirten yetkililer, bunların karşılığında eski ABD Başkanı Joe Biden yönetimince çıkarılan ve Suriye'ye yardım akışını hızlandırmayı amaçlayan dar kapsamlı yaptırım muafiyetinin uzatılmasını değerlendireceğini ileri sürdü.

Yetkililer, Suriye yönetiminin, ABD'nin söz konusu istekleri doğrultusunda adımlar atması halinde Trump yönetiminin, Suriye'nin toprak bütünlüğünü açıkça tanıyacağını, diplomatik ilişkileri yeniden kurmayı ve yeni yönetimdeki bazı isimleri terör listesinden çıkarmayı gündemine alacağını iddia etti.

ABD Dışişleri Bakanlığı yetkililerinden biri de yeni taleplere ilişkin WSJ'a verdiği demeçte, "ABD, şu anda Suriye'deki herhangi bir oluşumu meşru hükümet olarak tanımamaktadır. Suriye'nin geçici yetkilileri terörizmi tamamen reddetmeli ve bastırmalı." ifadesini kullandı.

Öte yandan yönergede, Rusya'nın Suriye'deki askeri varlığı veya iki ülke arasındaki ilişkileri konu alan herhangi bir ifadenin yer almadığına işaret eden yetkililer, Trump yönetiminin, Rusya'ya ait askeri üslerin ülkeden çıkarılmasına ilişkin Suriye hükümetine uygulanan baskılardan şimdilik vazgeçtiğini öne sürdü.

Tüm bu süreç, ABD ve İsrail'in bölgesel çıkarlarına hizmet için kurgulanmış bir tiyatronun final sahnesine benziyor. Suriye'nin güne İsrail tarafından işgal edilirken, İran'ın Hizbullah ile olan bağı kesildi. Filistin direnişi Hizbullah desteğini, lojistik hat kesildiği için kaybederken, İsrail Golan ve daha kuzeyinde yeni işgal alanlarına kavuştu. Üstelik Şam'a 20 kilometre yaklaşmasına karşın, İsrail işgalinden tek kelime eden bile yok. Diğer yandan YPG'yi bölgede ikinci IKBY yapmak isteyen ABD, Suriye yönetimi ile YPG'yi de müzakere masasına oturtmayı başardı. Menbiç'i almak üzere olan Türkiye ise bir anda kendisini dolaylı olarak Tışrin Barajında YPG ile zımmi ateşkes anlaşması yaparken buldu. Öyle görünüyor ki sahada kazandık evet ama yine masada kaybediyoruz.

Böylesine karmaşık bir denkleme evrilen bu savaş, sonuçta bölgedeki yeni jeopolitik düzenin şekillenmesini sağlayan bir dönüm noktasına dönüşmüş durumda. Her bir hamle, sadece bölgesel değil, küresel güç mücadelesinin de bir yansıması olarak izleniyor. Rusya'nın ve İran'ın Esad yönetimine verdiği destek, her ne kadar kritik bir dengede kalmaya çalışsa da, Suriye’nin geleceğinde belirleyici bir etki yaratmaya devam ediyor. Diğer taraftan ABD'nin ve İsrail'in öne çıkan stratejileri, uzun vadeli bölgesel egemenliklerini sürdürmek için her fırsatı değerlendirdiklerini gösteriyor. Sonuçta, bölgesel hegemonya ve kontrol mücadelesinde, kazananların kim olacağı hala belirsizken, savaşın gerçek maliyetinin sadece savaşan ülkelerle sınırlı kalmayacağı aşikâr.

Peki, kaybolan devrim nereye gitti? 2011’de “özgürlük” için ayağa kalkan milyonlar, bugün, birer satranç piyonuna dönüşen ülkesinin üzerinde duruyor. Tüm bu karmaşanın içinde, devrim; yalnızca ideolojilerin, güçlerin ve çıkarların maskaralığına hapsolmuşken, kaybolan bir umut olarak tarih sayfalarına karıştı. Başlangıçta halkın gücüyle şekillenen bir hareket, şimdi sadece büyük güçlerin çıkar savaşlarının bir aracı olmuşken, devrimin gerçek ruhu da topraklarındaki yıkımla birlikte silinip gitmiştir. Gerçek devrim, halkın özgürlüğünü ve onurunu savunmaktan, güçlerin çıkarlarına teslim olmaya evrilmiştir.

Soykırım lobisinin gizli kaydı İfşa oldu

2025-04-21T10:42:00.010+03:00

Bu ses kaydı, Amerikan siyasetinin nasıl esir alındığını, gerçek efendinin kim olduğunu kanıtlıyor. ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio… Ulusal Güvenlik Direktörü Mike Waltz… CIA Direktörü John Ratcliffe… Evet yanlış duymadınız, Amerikan derin devletinin en üst düzey üç ismi… İsrail’e bilgi akıtıyor!

Soykırım lobisinin gizli kaydı İfşa oldu

Amerikan halkının bilmediği bu skandal, 2025 AIPAC Kongresi'nde patladı. Washington D.C.’deki Marriott Oteli’nde yapılan toplantının basına kapalı oturumlarında çekilen bir ses kaydı, bağımsız medya kuruluşu Gray Zone tarafından 9 Nisan’da yayınlandı.

Kayıtta üç kişi var: AIPAC CEO’su Elliott Brandt, Pentagon’un Orta Doğu’dan sorumlu üst düzey yetkilisi Dana Stroul, Ve kimliği açıklanmayan başka bir AIPAC yöneticisi. Konuşmaları kan dondurucu. İsrail’in ABD siyasetine nasıl sızdığını değil, doğrudan kontrol ettiğini itiraf ediyorlar! Elliott Brandt diyor ki: "Marco Rubio, Mike Waltz ve John Ratcliffe… Hepsi bizim çocuklar. Hepsi AIPAC’tan geçti. Her gelişmede önce bize haber veriyorlar." Ve yetmiyor… Trump döneminde Dışişleri Bakanı olarak adı geçen Elise Stefanik için, “Adaylığı geri çektirdik. Çünkü zamanlama bize uymuyordu” diyorlar.

Brandt’ın sözleri açık: “Biz, Amerikan Kongresi’nde gelecek nesil liderleri İsrail’e sadakatle yetiştiriyoruz. Bu bir strateji!” Bu organizasyon, tam anlamıyla bir FETÖ modeli.

Cumhuriyetçi Kongre Üyesi Thomas Massie zaten yıllardır uyarıyor: “Kongre üyeleri AIPAC görevlilerine hesap verir hale geldi.” Ve şimdi, bu ses kaydı o iddiaları doğruluyor!

ABD tarihinin en büyük casusluk vakası ne Sovyetlere, ne Çin’e… Bir İsrail ajanına, Jonathan Pollard’a ait. 1980’lerde ABD Donanması'nda görevliydi. Her gün gizli belgeleri çantasına koyup, doğrudan İsrail’e teslim etti. Tam 1.5 milyon belge! 1985’te yakalandı, müebbet hapis cezası aldı. Ama ne oldu? 2015’te Obama tarafından affedildi. 2017’de İsrail’e taşındı ve orada “vatan kahramanı” gibi karşılandı. Bu kadarına bile inanmak güçken, şimdi CIA direktörünün bile İsrail’le bağlantılı olduğu söyleniyor.

Brandt, John Ratcliffe için diyor ki: “Kongre adayıyken görüştük. Yarışı kazanacağını anladık ve yönlendirdik. Şimdi CIA Direktörü. Bizim için tam bir can simidi!” Ve ikinci isim: Dana Stroul. Pentagon’un Orta Doğu'dan sorumlu yetkilisi…

Ama konuşmasında açıkça İsrail’in çıkarlarını savunuyor! 7 Ekim saldırılarından sonra, çocuklarını Pentagon’un kreşine bıraktıktan sonra hemen İsrail’e silah yardımı organize ettiğini anlatıyor! Bir Amerikalı değil, bir İsrailli gibi konuşuyor. İsrail’e gönderilen mühimmatın, ABD’nin çıkarına olduğunu savunuyor. Gazze’deki katliamları ise “Hamas’ın insan kalkanı” taktiğiyle aklıyor! Ve dahası var…

Bir AIPAC yetkilisi diyor ki: “En büyük korkumuz, akademi ve sosyal medya. Genç nesil artık bizim tarafımızda değil.” Yapay zekadan bile korkuyorlar! “Ya biri 5 yıl sonra ChatGPT’ye ‘İsrail’i desteklemek ABD çıkarına mı?’ diye sorarsa?” diyor. Bu yüzden ses kaydındaki kişi şunu savunuyor: “Yapay zeka, bizim istediğimiz cevapları vermeli. Yoksa halk, kongre üyelerine baskı yapar, çıkarlarımız tehlikeye girer.” İşte korktukları bu: Gerçeklerin halkın önüne çıkması…

Ve artık bu ses kaydıyla tüm perde aralanıyor! …

İsrail’in Amerika’yı nasıl boyunduruk altına aldığı artık bir sır değil. Ama bu kayıtlar, bu zorunlu ittifakın neden “gerçekten zorunlu” olduğunu gün yüzüne çıkarıyor.

Artık Amerika’da da damarlarına kadar sızmış bir paralel devlet yapılanması var. AIPAC gibi yapılar, adeta bir parazit gibi Amerikan devlet sistemine yapışmış, zihinleri ele geçirmiş, karar mekanizmalarını felç etmiş durumda.

Öyle görünüyor ki, bu yapı temizlenmeden, ABD kendi iradesine asla kavuşamayacak. Ve bu parazitten kurtulmak kolay değil… Çünkü İsrail’in güvenliği için kendi halkını ateşe atmaktan çekinmeyen bu zihniyet, ABD’yi esir almış durumda. Ve bu esaret, sadece Amerika’nın değil, tüm dünyanın kaderini belirliyor.

İsrail, Suriye'deki Türk üslerini neden vurdu?

2025-04-21T10:22:00.005+03:00

İsrail Türkiye’nin Suriye’de muhtemel üslerini vurdu. Türkiye ayağa kalktı. Netenyahu Trump’la görüşmeye koştu ve ondan Türkiye’nin Suriye’yi İsrail’e karşı bir üs olarak kullanmasına engel olmasını istedi.

Sonra birden Türkiye İsraille Bakü’de bir araya gelip “çatışmasızlık mekanizması” adı altında müzakerelere başladı.

Türkiye ABD’yi arkasına alan İsrail’e boyun mu eğdi?

Yoksa Suriye’ye yönelik yaklaşımını ABD’yi daha fazla germeden, yeniden mi şekillendiriyor.

En önemlisi de Gazze’de katliam sürerken ilişkilerin tümden kesilmesi beklenen iki ülke yeni bir başlangıç mı yapıyor?

Hadi başlayalım…

25 Mart…

Reuters’un Suriyeli 4 ayrı istihbarat kaynağına dayandırdığı habere göre İsrail Suriye’nin en kritik ana üslerini bombaladı. Biri Humus vilayetine bağlı Antik Palmira ya da Tedmur kentinde bulunan T4 Hava Üssü, diğer ise Hama vilayetinde bulunan Ana Havalimanı…

Saldırıların tümü Türkiye'nin Suriye ile ortak savunma paktı planları kapsamında güç konuşlandırmak üzere keşif yaptığı üslerdi. İsrail her iki üssü de Türk heyetlerinin ziyaretinden birkaç saat öncesinde vurdu. Türk heyetinin üslere yönelik keşif ziyaretleri önceden haber alınmış İsrail tarafından vurulmuştu. Bu, İsrail’in Türkiye’ye “Buraya üs kurmaya kalkarsan vururum” mesajı olarak değerlendirildi. Daha doğrusu İsrail bu mesajı vermek istedi.

Gelişme sonrası Türkiye Dışişleri açıklama yaptı. Açıklamada "Suriye sahasında kendisine yönelen herhangi bir provokasyon veya saldırı bulunmamasına rağmen, İsrail’in dün gece birçok noktaya eş zamanlı olarak düzenlediği hava ve kara saldırılarının, İsrail’in çatışmadan beslenen dış politika anlayışından başka bir izahı bulunmamaktadır" ifadelerine yer verildi.

"İsrail, bölgemizin güvenliği için en büyük tehdit haline gelmiştir" denilen açıklamada “en büyük tehdit” ifadesi dikkat çekiyordu.

Evet bu gelişmeler kamuoyunda fazla görünür olmasa da yankılarıyla beraber sonrasında baş döndürücü diplomatik ataklara tanık olduk.

Netanyahu, 7 Nisan’da ABD Başkanı Donald Trump'ın yanında soluğu aldı. “Türkiye de dahil olmak üzere hiç kimse tarafından İsrail'e saldırı için bir üs olarak kullanılmasını istemiyoruz” diyen Netenyahu, “Başkan Trump'ın Türkiye lideri (Erdoğan) ile bir ilişkisi var. Bu çatışmayı çeşitli şekillerde nasıl önleyebileceğimizi görüştük" diyerek adeta Türkiye’nin olası tepkisi öncesinde ön almaya çalıştı.

Trump ise Netanyahu’ya “makul olmak kaydı ile” “Eğer Türkiye ile bir sorunun varsa bence bunu ben çözebilirim. Biliyorsun Türkiye ile ve onun lideri ile çok çok iyi bir ilişkim var” diyerek yeşil ışık yakmış oldu.

Baş döndürücü hızlı diplomatik ataklar dedik ya… Ziyaretten hemen sonra bu kez Bakü’den ses geldi. Türk ve İsrail yetkililerinin Azerbaycan’ın başkenti Bakü’de “çatışmasızlık mekanizması” görüşmeleri için bir araya geldiği duyuruldu.

Suriye'den kaynaklanan gerilimin düşürülmesi için iki taraf arasında teknik görüşmelerin yapıldığını ilk açıklayan yetkili Türkiye Dışişleri Bakanı Hakan Fidan oldu.

Fidan, 9 Nisan'da CNN Türk'e yaptığı açıklamada, Suriye topraklarında birden fazla ülkenin silahlı kuvvetlerinin hareketlilik içinde olduğunu, buna Türkiye ve İsrail'in de dahil olduğunu anımsattı.

Milli Savunma Bakanlığı da 9 Nisan’da düzenlenen haftalık bilgilendirme toplantısında İsrail ile Türkiye arasında Bakü’de temasların yapıldığı açıkladı.

Bu müzakere sürecinin devamı 11 Nisan’da Antalya’da düzenlenen Diplomasi Forumu’nda da devam etti. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan önce iki ülkeye arabuluculuk yapan Aliyev’le ardından da Suriye Cumhurbaşkanı Muhammed Şara ile görüştü.

İsrail’in bu cüretkâr saldırısı elbette kendilerine göre kaçınılmazdı. Türkiye’nin atmakta olduğu adım, 100 yıllık bölgesel güç dinamiklerini temelinden sarsacak nitelikteydi.

İsrail’in amacı çok net: Suriye’de, özellikle İran’a yakın aktörlerin veya Türkiye gibi bölgesel güçlerin kalıcı bir şekilde üslenmesini engellemek. İsrail, Suriye hava sahasında fiili bir hakimiyet kurarak her türlü rakip güç projeksiyonuna karşı ‘önleyici saldırı’ stratejisi uyguluyor. Türkiye'nin Suriye'de askeri varlığını güçlendirmesi, İsrail açısından yalnızca İran tehdidini büyütmekle kalmıyor, aynı zamanda Gazze meselesinde daha aktif bir Ankara profilinin doğmasına da neden oluyor. Bu yüzden İsrail, Türkiye’nin Suriye'deki stratejik adımlarını bastırmak ve bölgeyi kendi güvenlik ekseninde yeniden dizayn etmek istiyor.

Türkiye ise farklı bir denklem kurmaya çalışıyor. Bir yandan Gazze’deki katliamı tüm dünyaya duyurarak İsrail’i uluslararası alanda sıkıştırıyor, diğer yandan doğrudan askeri çatışma riskini göze almadan Suriye’de kendi ulusal güvenlik çıkarlarını korumaya çalışıyor.

Evet ilk bakışta İsraille masaya oturan bir ülke gibi görünüyor. Hele ki Gazze’de bir soykırım yaşanırken, Trump’ın koltuğundan kalkan Netenyahu’nun Bakü’de Türkiye ile masaya oturması işleri biraz daha şüpheli hale getiriyor.

Bu noktada İsrail saldırısına verilen diplomatik yanıt ve devamındakiler, “geri adım” gibi algılansa da, Türkiye’nin şu anki yaklaşımı daha çok “denge siyaseti” üzerine kurulu. Hem bölgesel etkisini artırmak istiyor hem de ABD-İsrail hattıyla doğrudan bir cepheleşmeden kaçınmaya çalışıyor. Ankara, Gazze konusunda yüksek perdeden konuşurken, sahada daha temkinli ve kontrollü adımlar atıyor.

Burada seçenekler çok fazla…

Yangın yerinde kendi evini güvenlikte tutmak mı istiyor.

Yoksa varlığını hissettirmeden Suriye’de güçlü biçimde üslenmek mi?

Bunu yanıtı İsrail’in vurduğu üslerde…

Vurulan üsler, Suriye’nin güney aksını kuşatan ve kapasite olarak da en büyük üsleri konumunda bulunuyordu. Humus’taki Tiyas ya da T4 hava üssü bunların en önemlisi… Tedmur ya da diğer adıyla Palmira kentinde bulunan üs Suriye’nin en büyük hava üssü olarak biliniyor. Esad sonrasında Türkiye’nin Hisar veya SIPER gibi hava savunma sistemlerini konuşlandırmayı planladığı üs tam bu sırada hedef alınmış oldu.

Bu üsse Türkiye tarafından SİPER veya HİSAR gibi gelişmiş hava savunma sistemleri yerleştirildiği varsayıldığında, oluşturulacak hava savunma şemsiyesi yaklaşık 150 ila 200 kilometrelik bir yarıçapı kapsar. Bu mesafe içinde Şam, Humus, Palmira ve Lübnan sınırının büyük bölümü yer alır. Ayrıca, İsrail’in kuzeyindeki Hayfa, Safed ve Golan Tepeleri gibi hassas bölgeler de bu menzile dahil olur. Böyle bir konuşlanma, Suriye hava sahasının merkezi ve güneydoğusunu etkili biçimde kapsarken, İsrail açısından da potansiyel bir tehdit ve dikkat merkezi haline gelir. Bu durum, Türkiye’nin Suriye’deki varlığına dair stratejik denklemleri doğrudan etkiler.

Türkiye’nin keşif yaptığı iddia edilen ikinci üs olan Hama Havalimanı Lübnanın kuzeyinde, Suriye’nin batısında… Bu alana kurulacak hava savunma sistemleri ise birbiriyle kesişen iki hava savunma noktası oluşturacağından hem T4 ve Hama üssündeki korumayı çifte katmanla koruyacak, hem Suriye’nin batısını hem de Lübnanın kuzeyini etki altına alacak bir jeopolitiğe sahip olacak. O noktada zaten İsrail’in uçak kaldırıp Suriye’yi ve hatta Lübnan’ı vurması imkansız hale gelecek. Hem de savaş çıkmadan, ortalık yangın yerine dönmeden.

Bu tablo İsrail’in üssü neden vurmak zorunda olduğunu daha net açıklıyor!

İsrail’in Türkiye’ye doğrudan mesaj niteliği taşıyan bu saldırısıyla birlikte, Ortadoğu satranç tahtasında taşlar bir kez daha yerinden oynadı. Türkiye bir yandan Suriye'de stratejik kazanımlar elde etmeye çalışırken, diğer yandan Gazze’deki vahşete rağmen İsrail ile yeni bir diplomatik hattın açılmasıyla eleştirilerin de hedefinde oldu. Bakü’de başlayan, Antalya’da devam eden temaslar, yalnızca iki ülke arasında değil, bölgesel dengeler açısından da önemli bir kırılmaya işaret ediyor.

Peki bu yeni denklemde Türkiye'nin tavrı ne olacak? İsrail’le ilişkileri yeniden tanımlamak, Gazze'deki halkın direnişine sırt çevirmek anlamına mı geliyor? Yoksa Türkiye, hem Suriye hem de İsrail ile ilişkilerini kendi jeopolitik çıkarları doğrultusunda yeniden tasarlayan bir denge politikası mı yürütüyor?

Bütün bu sorular, önümüzdeki günlerde bölgedeki gelişmelerle birlikte netleşecek.

İstanbul’un Babil Kulesi Nasıl Çöktü

2025-04-21T10:13:00.005+03:00

Tarihte, Babil Kulesi'nin inşası, insanlık tarihinin en büyük ve en iddialı projelerinden biri olarak anlatılır. Tanrı katına çıkmak için yükseltilen kule, insan kibrinin ve hırsının da simgesi olarak görülür.

Babil Kulesi’ni inşa ederken, insanlar gücün zirvesine ulaşmayı hayal ettiler, ancak sonunda o yüksek kule yıkıldı. Bugün, İstanbul’un “Babil Kulesi”nin temelleri de benzer bir şekilde sarsılmış durumda. İhale yolsuzlukları, terör bağlantıları ve büyük skandallar, İstanbul Belediyesi’nin ve yöneticilerinin sarsılan imajını simgeliyor.

Ekrem İmamoğlu, Cumhurbaşkanlığı yolunda yükselmek için kurduğu ağda kibir ve hırsı ön planda tutarken, bu hırs onu ve çevresindekileri, tıpkı Babil Kulesi gibi, dev bir yolsuzluk ve rüşvet çarkına sürükledi. İnşa ettiği kule, içindeki çatlaklarla birlikte çöküşe doğru ilerledi.

Bir liderin hırsı, bazen o kadar büyür ki, sonunda sadece kendini değil, çevresindekileri de beraberinde yıkabilir…

Ve işte, bu çöküşün perde arkasında neler oldu? Şimdi, detaylıca inceleyelim."

İstanbul’un Babil Kulesi Nasıl Çöktü

19 Mart 2025…

Saat 06.15

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın “Terör” ve “ihaleye yolsuzluğu” ile bağlantılı iki soruşturma dosyası kapsamında dev bir operasyon başladı.

Terör soruşturmasında İmamoğlu'nun dahil 7 kişi hakkında gözaltı kararı verildi. 4’ü gözaltına alındı, 3 kişi firarda.

İBB Genel Sekreter Yardımcısı Mahir Polat, Şişli Belediye Başkanı Resul Ekrem Şahan, Reform Enstitüsü başkanı Mehmet Ali Çalışkan…

Şişli Belediye Başkan Yardımcısı Ebru Özdemir, PKK terör örgütünün legal yöneticilerinden, HDP’nin Propaganda’dan Sorumlu Eş Genel Başkanı Yardımcısı, DEM Parti’nin araştırma sorumlusu Azad Barış ve Barış’ın şirket çalışanı Hunav Altun ise firari durumda…

Gelelim diğer soruşturmaya…

Yani İhale yolsuzluğu suçlamaları…

"Suç örgütü yöneticisi olmak", "suç örgütüne üye olmak", "irtikap", "rüşvet", "nitelikli dolandırıcılık", "kişisel verileri hukuka aykırı ele geçirmek" ve "ihaleye fesat karıştırmak"

Bu soruşturmada da yine İmamoğlu ve 99 şüpheli hakkında gözaltı kararı verilmişti. Sadece o değil, A takımında bulunan bek çok isim de suçlamalar sonrası tutuklanarak cezaevine konuldu.

Danışmanı Murat Ongun, Beylikdüzü Belediye Başkanı Murat Çalık, Şişli Belediye Başkanı Resul Emrah Şahan, İBB Genel Sekter Yardımcısı Mahir Polat, İştirakler ve Bağlı Kuruluşlar Komisyonu Başkanı Ertan Yıldız, İmamoğlu İnşaat Genel Müdürü Tuncay Yılmaz tutuklanan 26 şüpheli arasında yer aldı.

Gökçe, Otto Akıllı Şehircilik İstihdam ve Teknoloji Sistemleri şirketinin sahibi Süleyman Atik… İlbak Holding Yöneticisi Ali İlbak, İlbak Holding Yöneticisi Yusuf İlbak, CHP lideri Özer’in “yukarıdan telefon geldi serbest bıraktılar dedi İş adamı Serdar Haydanlı tutuklanan isismler arasında yer aldı…

Peki ne ile suçlanıyor?

2 dosya var demiştik…

Önce terör dosyasına bakalım…

İmamoğlu diğer dosya kapsamında tutuklu olduğundan, bu dosyada tutuksuz yargılanacak.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 19 Mart’ta yaptığı açıklama ve bu açıklamada işaret edilen olayların detaylarına dair iddialara göre durum şu…

CUMA kod adlı PKK elebaşı Cemil BAYIK ve HÜSEYİN AVAREŞ kod adlı Mustafa KARASU…
2019’da yapılan yerel seçimlerde izlenecek yol haritasını örgüte yakın medya aracılığıyla verdi.

Bu mesajda İmamoğlu'nun, “Kent Uzlaşısı” temelinde örgütün siyasal çatı yapılanması Halkların Demokratik Kongresi (HDK) yapılanmasıyla ittifak yaptığı duyuruldu.

Bu arada başsavcılık Emniyet Genel Müdürlüğü Terörle Mücadele Daire Başkanlığı’nın raporlarına göre, HDK yapılanmasının örgütün TBMM'ye alternatif meclis niteliğindeki uzantısı olduğunu İstanbul’un yanı sıra diğer şehirlerde de operasyonların sürdüğünü hatırlatılarak, 31 Mart 2024’te yapılan yerel seçimden yalnızca birkaç gün önce HDK’ya bağlı isimlerden bazılarının CHP'ye üye kaydı yapıldığı açıklandı.

Ataşehir ve Kartal Belediye Başkan Yardımcıları ile 8 İBB meclis üyesi olmak üzere toplam 10 isim bu şekilde HDK’dan CHP’ye geçirilmişti.

Hatırlanacağı gibi bu 10 isim daha önce düzenlenen operasyonlarda tutuklanmıştı. Yine bu isimler dışında 8 belediye meclis üyesi de daha önce örgüt irtibatları nedeniyle tutuklanmıştı.

Savcılığın açıklamasına göre listede adı geçenlere yönelik soruşturma işlemleri ise halen devam ediyor.

Savcılığın terör soruşturmasına dair yaptığı gözaltı kararındaki tespitlere göre bu organizasyonu İMAMOĞLU, İBB Genel Sekreter Yardımcısı Mahir POLAT, Şişli Belediye Başkanı Resul Ekrem ŞAHAN, Reform Enstitüsü başkanı Mehmet Ali ÇALIŞKAN, PKK/KCK’nın ideolojik yapılanmasında faaliyet gösteren Azad Barış, örgüte eleman temin ettiği belirlenen Barış’ın çalışanı Hunav Altun, Şişli Belediye Başkan Yardımcısı Ebru ÖZDEMİR birlikte yürüttü. "Kent Uzlaşısını" birlikte şekillendirdiler.

Bu birliktelikle örgüte müzahir isimler ve sempatizanlar İBB iştiraki İstanbul Planlama Ajansı ve BİMTAŞ bünyesine yerleştirildi.

Sreçte Kilit isim Azad Barış oldu... Kandil’in verdiği isimleri “Kent Uzlaşısı adıyla İmamoğlu’na taşıyan isim…

HDP Genel Başka yardımcısı… Ezidi kökenli… Ayrılıkçı Kürt yapılanmasının ideolojik kodlarını ören bir düşünce kuruluşu olan SPECTRUM HOUSE adlı kuruluşun sahibi yöneticisi… Savcılığın tespitlerine göre PKK bağlantılı 312 kişi ile irtibatlı….

Azad, HDP Eş Genel Başkan Yardımcısı sıfatıyla PKK’ya yakın Mezopotamya Ajansına verdiği röportajda, “31 Mart'ta iktidarın "yenilmez mottosunu" yerle bir ettiklerini belirtip, "İstanbul’u kazanırsak Türkiye’yi kazanacağız" diyerek, seçmenlerine "İmamoğlu'na oy verin" çağrısı yaptı.

Bu süreçte de HTS kayıtlarına göre 3 ay içerisinde İmamoğlu ile 171 kez görüştü. Kimlerin meclis üyeliğine seçileceğine, hangi pozisyonlara yerleştirileceğine karar verdiler.

Biraz başa saralım...

İddiaya göre 8 Aralık 2023...

İmamaoğlu'nun en yakın adamlarından biri olan 2014-2019 arasında Beylikdüzü Belediye Başkanlığı döneminde belediyede Teknik Koordinasyon ve Projeler Birimi Koordinatörü olan sonra da Şişli Belediye Başkanlığı yapan Resul Ekrem ŞAHAN… Kendisi bu soruşturmada gözaltında olan isimlerden…

İddiaya göre İstanbul Barbaros Bulvarı'nda bir otelde Azad Barış'la görüştü. Bu gizli görüşmede İmamoğlu'nun İBB adaylığı'na destek için pazarlık yapıldı.

Şahan, Azad'a 20 milyon değerinde Bitcoin verdi. Bitcoin'ler PKK'nın belirlediği bir cripto cüzdana gönderildi. Azad, bu para transferi sonrası HDP'nin İmamloğlu'na her türlü desteğin açılmasını sağladı. Ancak para transferinden HDP’nin haberi olmadı.

6 Şubat'ta PKK'nın Avrupa yapılanması, HDP/DEM'li Selahattin Demirtaş'ın eşi Başak Demirtaş'ın adaylıktan çekilmesine karar verdi. Ancak DEM Parti içindeki bazı isimler ekstra maddi ve siyasi taleplerde bulununca kriz patlak verdi. Ama İmamoğlu mecburdu... Çünkü oyların bölünmesini istemiyordu. Aksi halde kazanması imkânsızdı.

15 Şubat 2024...

Pazarlığa Esenyurt dahil oldu. Azad Barış ve Resul Emrah Şahan yine yüz yüze görüştü. Görüşmede Azad Barış "Önderlik Ahmet Özer konusunda net" diye belirterek Esenyurt'a, halen terörden tutuklu olan Ahmet Özer'in getirilmesi konusunda anlaştı.

Ancak yeni talepler devam etti. Daha önce gönderilen 20 milyon dolarlık Bitcoin'inin üzerine bir de 80 milyon dolar daha talep edildi. Üzerine bir de İBB'de genel sekreter yardımcılığı istendi. Çok sinirlendi, ateş püskürdü ama İmamoğlu bunları da kabul etti.

Adı geçenler tutuklandı…

Ancak kilit isim olarak adı geçen Azad Barış ve onun çalışan Hunav Altun, bu görüşmeleri organize eden Şişli Belediye Başkan Yardımcısı Ebru ÖZDEMİR halen firari…

İddialara ilişkin 23 Mart’ta emniyette ifade veren İmamoğlu’na, firari Azad Barış sorusu soruldu. “Azad Barış’la bir ilişkiniz var mı sorusuna, “bu ismi tanımadığını ve herhangi bir ilişkisinin olmadığı” cevabını veren İmamoğlu, ilerleyen saatlerde “Kent Uzlaşısı hakkında bilgi veriniz” şeklinde sorulan soruya verdiği yanıtta ise Barış’la DEM Parti ile seçim sürecinde yürütülen tüm görüşmelerde bulunduğunu belirtti.

Barış’la yapılan 171 görüşme sorulduğunda ise “Bahsi geçen bir kısım adreslerde aynı anda birçok siyasi toplantıları yapmış olduğumuz için ben başka katılımcılarla adresin başka bir bölümünde toplantı halinde olabilirim" yanıtını verdi.

Ve Şahan… kendisine gösterilen HTS dökümlerinde ortaya çıkan Azad Barış'la gerçekleştirdiği 17 irtibata ilişkin de cevap vermedi.

Şahan ifadesinin devamında, "Azad Barış 2019'da HDP partisi resmi görevlisi iken İBB de yaptığı resmi görüşmelerde tanıştım. Sonrasında Azat'ın eşiyle akraba olduğumuz (kan bağı değil) eşinin teyzesi benim Ankara da okumama çok fayda sunan benim için çok değerli bir öğretmendir. O ilişkiyle yeniden tanıştık" diye konuştu.

Gelelim diğer dosyaya…

İhale Yolsuzluğu ve Suç Örgütü Soruşturması:

Bu soruşturma, İhale fesadı, rüşvet ve örgütlü suçlar ile ilgili…

Onlardan biri…

İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu'nun gizli kasası olarak bilinen Ertan Yıldız…

Soruşturma dosyasına göre, İBB Meclisi İştirakler ve Bağlı Kuruluşlar Komisyonu Başkanı Ertan Yıldız ile İmamoğlu’yla ortaklığı bulunduğu iddia edilen Mehmet Türk’ün “paravan şirketi” Otto Akıllı Şehircilik İstihdam ve Teknoloji Sistemleri şirketinin sahibi Süleyman Atik, Capacity AVM sahibine "Bize 5 milyon Euro ver aksi takdirde "depreme dayanıksız" kararı çıkarırız" diyerek tehdit etti.

AVM 5 milyon Eoro’yu vermeyince Capacity AVM'ye 197 milyon TL ceza kesildi. Cezanın gerekçesi olarak, alışveriş merkezinin "depreme dayanıksız" olduğu ileri sürüldü. Ancak AVM sahipleri, bu karara karşı idari dava açarak bağımsız kurumlardan depreme dayanıklılık raporu aldı. Mahkemeye sunulan teknik raporda, AVM binasının depreme dayanıklı olduğu bilimsel verilerle kanıtlandı.

Soruşturma kapsamında Atik ilk gün ygözaltına alınırken, operasyonun başlamasıyla kullandığı cep telefonunu eşinin çantasında bırakarak firar eden Yıldız, 22 Mart’ta saklandığı yerde yakalanarak gözaltına alınmıştı.

İstanbulluların verilerinin yasadışı şekilde ele geçirildiğine dair iddialar.

Buna göre gözaltındaki şüpheliler Murat Ongun ve Serdal Taşkın arasındaki İstanbulluların kişisel verilerinin ele geçirildiğine ilişkin konuşma kayıtları girdi.

İBB Başkan Danışmanı ve İBB Medya AŞ Yönetim Kurulu Başkanı Murat Ongun ve Kültür A.Ş. Eski Genel Müdürü Serdal Taşkın arasındaki konuşmada, Ongun'un sahibi olduğu "Reklam İstanbul" firması aracılığıyla İstanbul'da yaşayan vatandaşların kişisel verilerinin ele geçirildiği ifade ediliyor.

Kayıtta şüpheli Taşkın'ın, Ongun'a, "DMP'den (Veri yönetimi platformu), 3, 4 kat belki 5, 6 kat para kazanırsınız. Ama bu çok büyük bir sorun ortaya çıkardı. Bizim bütün İstanbul'u gördüğümüz ortaya çıkar, göreceğimiz. Bizim için çok büyük bir sorun." dediği duyuluyor.

Bu arada Ongun’un sahibi olduğunu "Reklam İstanbul" firması… 2022-2024 arasında 70'ten fazla ihale aldı. Nereden? Yine kendisinin başında olduğu İBB iştiraki Medya A.Ş'den…

Yine soruşturma dosyasında adı geçen isimlerden bir diğeri…

Halen firari olan ve Emrah Bağdatlı… Murat Ongun'un kara kutusu olarak biliniyor.

Yapımcı, yapım şirketi sahibi. Basın sektöründe çalışmış, kameraman olarak ATV’de görev yapmış birisi olan Bağdatlı, “Şimdi Yapım” ve “Değişik Hikâyeler İçerik Tasarım Prodüksiyon” isimli şirketleri üzerinden İBB’den çeşitli ihaleler aldığı iddia ediliyor. Şirketin ortağı olarak görünen Seda Hoşel Kiraz da gözaltına alınan isimlerden. Diğer taraftan hisselerini devrettiği iddia edilen ve akrabası olduğu değerlendirilen Özge Bağdatlı da gözaltı listesindeki bir diğer isim.

4 Mart'ta İBB iştiraklerinden Medya A.Ş.'ye operasyon düzenlenmiş, bazı çalışanların bilgisayarlarına el konulmuştu. Emrah Bağdatlı'nın bu operasyondan sadece bir gün sonra, İpsala'dan yurt dışına kaçtığı ve buradan da Amerika'ya gittiği belirlendi.

Bağdatlı'nın, takip edilmemek için telefonunu evde bıraktığı ve bu kaçışın Ongun tarafından da onaylandığı öğrenildi. İddiaya göre, Bağdatlı, kendisine bağlı firmalar aracılığıyla 2022-2024 yılları arasında İBB iştirak şirketleri Medya A.Ş., KİPTAŞ ve Kültür A.Ş. üzerinden 60'tan fazla ihale aldı. Yine iddiaya göre bu ihaleleri yanında çalışan 35 personel üzerine kurduğu paravan şirketlerle ihaleye girdiği, tüm paravan şirketlerin aynı dosyalara fiyat teklif verdiği belirlendi. Üstelik o personeller de İBB bünyesindeki Medya A.Ş. içinde konumlanıyordu. Yani bir anlamda Bağdatlı Ongun’un da kasası gibi faaliyet yürütüyordu. Bağdatlı ve Ongun’un Türkiye Jokey Klübü'nde ‘Crispi’ adını taşıyan ortak yarış atları olduğu iddia ediliyor. Bağdatlı’nın evinde yapılan aramada ise yüklü miktarda para ele geçirilmişti. Evde milyonlarca lira değerinde saat koleksiyonu bulunduğu da olduğu ifade ediliyor.

Ve İmamoğlu….

Yürüyen bu ihale düzeninin yanı sıra şirketi olan İmamoğlu İnşaat üzerinden haksız kazanç sağladığı iddia ediliyor.

İddiaya göre İmamoğlu bu para akışını İBB müteahhidi olarak bilinen Nuhoğlu İnşaat’ın da içinde yer aldığı Nuhoğlu Holding’in yönetim kurulu başkanı Ali Nuhoğlu ile birlikte yürütüyordu.

Ekrem İmamoğlu’nun mal beyanında yer almayan villalarının arkasında o isim vardı.

Nuhoğlu'nun farklı şirketlerine verilen milyarlık ihaleler MASAK raporlarına yansıdı. İmamoğlu'nun Sarıyer'deki villalarını düşük bedelle Nuhoğlu'na devrettiği, ödemelerin ise belediye ihalelerinden tahsil edildiği raporlara yansıdı.

Evinde gözaltına alınan Nuhoğlu’nun kasasında 40 milyon lira çıktı.

İmamoğlu İnşaat'ın yöneticisi Tuncay Yılmaz da tutuklanan isimlerden...

MASAK, milyarlık villaların sahibi olan şirketin devri için sadece 15 milyon ödendiğini belirledi.

Güllüce şirketi aracılığıyla Nuhoğlu, Boğaz’daki villaları 31 milyon TL’ye aldı, ancak finansman Nuhoğlu İnşaat ve ATZ Enerji'den sağlandı. İmamoğlu İnşaat şirketi, bu villaları sadece 15 milyon lira karşılığında satın aldı. Böylece milyarlık villalar 15 milyona İmamoğlu ailesine geçmiş oldu.

Nuhoğlu'nun ortağı olduğu İSTCON şirketine 2,1 milyar liralık kentsel dönüşüm ihalesi verildi. KİPTAŞ tarafından yapılan ihalenin avansı olarak 199 milyon 500 bin liralık ödeme yapıldı. Paranın bir kısmı da Ali Nuhoğlu'nun diğer şirketi TREND A.Ş’ye gönderildi. Böylelikle villaların parası belediye kasasından çıkmış oldu. Bu şirketler aracılığıyla İBB'den toplamda 253 milyon lira ödeme yapıldı.

Nuhoğlu İnşaat ve Trend İnşaat şirketlerine 2020 yılından itibaren İSKİ ve İSFALT'tan toplam 253 milyon lira ödeme yapıldı. Diğer şirketi Neoray Trend Adi Ortaklığı'ndan ise Trend İnşaat şirketine 310 milyon lira para transfer edildi. Bu paranın kaynağı da 2024 ve 2025 yıllarında İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'ndan gönderilen yaklaşık 1 milyar 150 milyon liradan karşılandı.

Tutuklanan Ali Nuhoğlu'nun bir diğer şirketi olan İSTCON'dan, Trend İnşaat Şirketine 2024-2025 yıllarında gelen para ise 345 milyon lira... Bu para da İBB’ye bağlı KİPTAŞ’tan gelen 660 milyon lira içinden alındı. İSTCON'un sahibi ise 25 yaşındaki Ali Nuhoğlu’nun hemşehrisi Furkan Remzi Ceylan…

Belediye ihalelerinden alınan paraların ödendiği şirket isimleri farklı olsa da aynı isim etrafından toplandığı belirlendi.

Nuhoğlu'nun şirketinde elektrikçi olarak çalışan Ceylan'ın, İstcon İnşaat Yatırım Sanayi ve Ticaret AŞ Yönetim Kurulu Başkanı olduğu ve sadece 2024 yılında KİPTAŞ ve İSFALT'tan 3 milyar liralık ihale alarak ve bu parayı Nuhoğlu'nun şirketine aktardığı ortaya çıktı.

Gözaltında verdiği ifadede Nuhoğlu, "ISTCON firmasının bana veya şirketlerime gönderdiği paralar iş ilişkisi ve borç alacak ilişkisi kaynaklıdır. Bu para transferlerinin kazanılan ihalelerle bir ilgisi yoktur" diyerek suçlamaları reddetti. Ama kaynağını açıklayamadı. 40 milyon lira için de “Her zaman nakit bulundururuz” açıklamasını yaptı.

Bazı değerlendirmelere göre İmamaoğlu hakkındaki yolsuzluk soruşturmalarını çok önceden biliyordu. Bu nedenle normal şartlarda 2028’de yapılması beklenen Cumhurbaşkanlığı seçimlerine adaylığını açıkladı.

Bununla yetinmedi, aday olduktan sonra bir de sadece kendisinin aday gösterileceği bir “Ön seçim” belirledi. Önce 6 Mart’ta Cumhurbaşkanı adayı oldu. Seçimlere 3 yıl varken, adaylığı ile aynı anda 23 Mart’ta ön seçim yapılacağını duyurdu.

Dünya siyaset tarihinde benzeri olmayacak şekilde 3 yıl öncesinden seçim turnesine başladı. CHP’li Sezgin Tanrıkulu’nun dediği gibi aslında olacaklar önceden biliniyordu.

Bazılarına göre lağım patlamadan hemen önce kendisini parlatacak dahice bir fikir bulmuştu. Böylece düşerken de “Cumhurbaşkanı adayı olduğu için hedef alındığı” algısıyla hasmını da vurabilecekti.

İstanbul'daki bu yolsuzluk ağı, tıpkı Babil Kulesi gibi, yükseldikçe büyüdü ve sonunda yıkılmaya başladı. Her bir kirli sır, daha büyük bir yıkımın habercisiydi aslında.

Babil’in tarihi kulenin yıkılmasıyla sona erdiği gibi, umarız bu süreç de adaletin yerini bulmasıyla son bulacak.

Boykotçuların ikiyüzlülüğü ifşa oldu

2025-04-21T10:06:00.006+03:00

Saraçhane’de… İstanbul Büyükşehir Belediye binası önüne yığdığı partililere seslenen CHP lideri Özel, eline alelacele tutuşturulduğu belli olan kağıttan okuyarak bir boykot listesi açıkladı. Dedim ya öyle hızlıca hazırlanmış bir liste ki Demirören'de olduğunu düşündükleri Türk Petrol gibi bazı firmaları OYAK’ta olduğunu anlayıp sonradan “bunu listeden çıkardılar.” Hızını alamayan Özel, “Ülker” şeklinde tezahürat duyunca “Bu da gençlerin talebidir” diyerek listede olmayan Ülker’i ekliyor.

CHP Genel Başkanı Özgür Özel

Bu kadar cahilce, bu kadar gelişigüzel hazırlanmış bir liste ki… Hazırlayanların br şeyler yapalım demek için yaptığı aşikar.

Bu kadar kolay ekleniyormuş demek ki… İsim vermeden Habertürk’ü kastederek “Yarın düzeltirse düzeltir” diyerek işaret çakıyor.

Boykot için “Tabii yapacağız, bugüne kadar yapmadık da ne oldu” diyor.

Büyük turp olarak sona bıraktığı markayı da gururla açıklıyor: ETS’den sakın haaa… Yerin dibine gömene kadar bize huzur yok diye bağırıyor. Gidilmeyecek, girilmeyecek…

Bu ikiyüzlülere soralım şimdi, peki hani İsrail’e boykot anlamsız, gereksiz, faydasız bir eylemdi? Kola dökenleri aşağılayarak, Starbucks’a gitmeyenlerin ardından yüz ifadeleriyle gülerek alay ediyordunuz.

Burger King’in camlarına yazılan “Boykot” yazanlarına boş işler diyordunuz.

Mac Donalt’ta yemek yiyenlerin yanında Fislistin bayrağı açanları tacizcilikle suçluyordunuz.

7 Ekim sonrasında İşgalci soykırımcı Siyonist İsrail, Gazze’ye yönelik katliamlarına giriştiğinde ona destek veren markalara boykot çağrısı yapıldığında bu size komik geliyordu.

McDonald’s, Burger King işgalci askerlere ücretsiz menü dağıttığında, Starbucks açık açık İsrail’i desteklediğinde içinizdeki boykot aşkına dair en ufak bir iz göremedi kimse…

Soykırıma uğrayan bir halk için en azından bireysel bir çaba olarak boykot diye bağırdığında birileri; "gitmeyin, almayın. İçtiğiniz her kola Gazze’de çocuğu başından ya da kolundan vuran kahpe merminin barutunu dolduruyor.

Yediğiniz her hamburger yalnızca sizin karnınızı değil, soykırımcı İsrail askerinin karnını da doyuruyor" diye haykırıldığında,

"İçtiğiniz kahveler… Gazze’de akan kanın sponsorluğunu yapıyor" denildiğinde inadına gidip içiyordunuz. Otobüslere binerken, metroda yürürken, göstere göstere provoke ederek yürüyordunuz.

Bu milletin evladı olanlar karınca kararınca elinden geleni yaptı. Ve yapmaya devam ediyor kuşkusuz.

Coca-Cola, Fanta, Pepsi içmeyi bıraktı bir çoğumuz. Burger King, McDonald's’a girmedi. Pizza Hut, KFC’ye uğramadı…

Bunlar ne dediler hatırlayın…

Kola dökerek boykot mu olur? İnsanlar nerede kahve içerse içsin, buna engel olmak neyin kafası?

Ne dediler hatırlayın; "Yaptığınız boykot çok saçma, orada çalışanlar da Türk… kendi kendinizi mi boykot ediyorsunuz?"

Ve işin en ironik yanı… CHP'nin çağrısına koşan sanatçılar, yazarlar, gazeteciler şimdi CHP’nin boykota destek yarışına girmişler!

İsrail'e destek veren markalar boykot edilirken çıtı çıkmayan, boykotu faydasız saçmalık olarak gören sözde sanatçılar şimdi Özel’in boykot çağrısına “en güçlü silah” diyerek sahiplenmiş görünüyor.

· Gülse Birsel: "Bu listeye uymak lazım, yoksa her şey daha kötü olacak."

· Mert Fırat: "Boykota destek veriyorum. Gücümüzü göstermeliyiz."

· Ezgi Mola: "Kendi gücümüzü hatırlamanın tam zamanı."

· Şahan Gökbakar: "Bu ülkede her şeye boyun eğmeyeceğimizi göstermeliyiz."

· Bennu Yıldırımlar: "Demokrasi için sesimizi yükseltmeliyiz."

Oysa İsrail’e karşı insanlık ve vicdan hareketi boykot diye çığlıklar attığında sesleri çıkmadı. Tepki bir yana parayı alıp pek çoğu "İsrail destekçisi markaların reklamlarında” bile oynadı!

İşte CHP ve etrafındaki sanatçı, gazeteci, akademisyen takımının ikiyüzlülüğü burada:

Kendi siyasi çıkarları için anında harekete geçiyorlar ama Filistinli çocuklar katledilirken sessizliklerini bozmuyorlar.

Bu arada hatırlayın Özel, “yandaş medyayı” ağzına dolayıp boykot listesi açıkladı. O listeden Espresso çıktı. Herkes “ne alaka” d erken, sadece 1 gün sonra tuhaf bir şey oldu.

CHP’nin ortağı olduğu iş bankası tüm müşterilerine Starbock hediye çeki dağıtıp, sadece bu markaya özel kampanya mesajları gönderdi.

Belli birileri maşa olan Özel’i devreye soktu.

İsrail’e yönelik boykotta Türkiye’de ağır darbe alan Siyonist destekçisi Starboks’a gitmeyen vicdan sahipleri yerli marka olan EspressoLep’e gitmeye başlayınca anlaşılan operasyonu böyle çektiler.

İkiyüzlü olsalar iyiydi… Aynı zamanda alçaklar da…

Bu ikiyüzlülüğü tarihe not düşelim: İşlerine gelince boykot, işlerine gelmeyince dalga geçmek… Ama bu millet artık bu maskaralığa kanmıyor!

Ne demokrasi ne insan hakları umurlarında!

Tek dertleri kendi iktidar oyunlarını oynamak!

Tek kutsalları Kemalist pagan bir yaşam döngüsü

Ama artık mızrak çuvala sığmıyor…

ABD Emperyalizminin Sesi 82 Yıl Sonra Sustu

2025-03-27T09:55:00.005+03:00

"This is Voice of America…"

"Burada Amerika'nın Sesi var…"

"Özgür dünyanın sesi…"

1942’den beri bu anonslar, Amerikan gücünün yankısıydı. Nerede bir savaş, bir darbe, bir rejim değişikliği varsa, orada önce bu ses duyulurdu. Renkli devrimlerin, propaganda savaşlarının, enformasyon çağının kılavuz sesi… Amerikan süper gücünün bayrak taşıyıcısı… Ve şimdi, o ses artık yok. Dünyaya ‘En Büyük Amerika!’ diye haykıran bu ses sustu.

ABD Emperyalizminin Sesi 82 Yıl Sonra Sustu

Amerika'nın Sesi (İngilizce: Voice of America, VOA), Amerika Birleşik Devletleri federal hükûmeti tarafından finanse edilen uluslararası bir yayın kuruluşu.

1 Şubat 1942’de 2. Dünya savaşı başladıktan sonra ABD’nin bir dünya gücü olarak ağırlığını hissettireceği bir dönemin hemen başında yayınlarına başladı. VOA’nın yayına başlangıcı bir bir süper gücün de sesina kavuşma anı oldu.

VOA ABD'nin en büyük uluslararası yayıncısı, dünya çapında 50 dilde yayın yapan ve 5 bine yakın personeli ile TV ve radyo içeriği üreten bir propaganda devi….

Merkezi Washington’da olan kurum ABD hükûmetinin bağımsız bir ajansı olan Gavırnırz Brodkaasting Bord (Governors Broadcasting Board) (BBG) tarafından denetleniyordu.

2016 itibarıyla VOA, her hafta yaklaşık Bin 800 saatlik radyo ve TV programı oluşturdu. Bu enformasyon makinesinin ürettiği haberleri dünya genelinde yaklaşık 236,6 milyon kişi tarafından izleniyor.

Nerede bir renkli devrim, ya da nerede bir ABD nüfuz alanı görseniz onu da orada bulabilirdiniz. Daha önce darbe yapılan ya da yapılmak istenen Gürcistan’da, Ukrayna’da, Türkiye’de, Mısır’da hep onun ayak izlerini bulabilirsiniz. Önce ajanların, sonra işbirlikçilerin peydah olduğu her ülkede ABD propagandasının sesi olan Amerikan’nın Sesi hep kayıttaydı.

2017’de ABD Adalet Bakanlığı “Yabancı Ajanslar Kayıt Yasası” olarak bilinen Forınc Eycınts Recıstreyşın Ekt (Foreign Agents Registration Act) altında, Rus haber ajansı Raşıa Tıdey (RT) “dış mihrak” olarak kayda geçirmiş, buna tepki olarak Rusya Adalet Bakanlığı da Amerika'nın Sesi ve Özgür Avrupa Radyosu'nu “dış mihraklar” olarak sınıflandırmıştı.

Türkiye’de ise 2022’de Almanya’nın benzer propaganda aracı Doyçe Velle (Deutsche Welle- DW) ile birlikte erişime kapatıldı. Yayıncıların RTÜK'e lisans başvurusu yapmamaları buna gerekçe gösterilse de asıl neden iddiaya göre iki kurumun da Türkiye gündemine bir medya kurumumun göstermesi gereken ilgiden çok da fazla odaklanması oldu.

Mart 2025’te önemi bir gelişmeye tanık olduk.

ABD Başkanı Donald Trump 14 Mart Cuma günü, medya, kütüphaneler, müzeler ve evsizliği sona erdirmeye odaklananlar da dahil olmak üzere yedi federal kurumu ortadan kaldırmayı amaçlayan bir yürütme emri imzaladı.

O kararla, Amerika'nın Sesi'nin (VOA) ana şirketi olan ABD Küresel Medya Ajansı'nın yanı sıra Smithsonian Enstitüsü'ndeki Woodrow Wilson Uluslararası Akademisyenler Merkezi'ni ve her eyaletteki kütüphaneleri, arşivleri ve müzeleri destekleyen bir ajans olan Müze ve Kütüphane Hizmetleri Enstitüsü'nü hedef aldı.

Amerika'nın Sesi 83 yıl sonra sustu

Şunun altını çizelim Trump sadece VOA’yı değil, VOA’yı da çatısı altında kontrol eden Küresel Medya Ajansı'nı kapatmış oldu. Bu ajansta VOA’nın yanı sıra her biri nüfus edilmek istenen kıta, ülke ya da bölgeye göre oluşturulan çok sayıda propaganda kanalını barındırıyor.

Biz bunlardan en çok VOYA’yı (Voice of America) tanıyoruz. Çünkü bize yönelik propagandayı VOYA yürütütor. İngilizce, Arapça, Farsça, Çince, Rusça, Türkçe, Urduca, ve 50’den fazla dilde yayın yapıyor.

El Hura (Alhurra) Orta Doğu, Kuzey Afrika’da Arapça yayın yapıyor.

Radyon Fri Örop/Radyon Liberty (Radio Free Europe/Radio Liberty) Orta ve Doğu Avrupa, Kafkasya, Orta Asya (Özellikle Rusya, Ukrayna, Çek Cumhuriyeti, Gürcistan, Kazakistan, Azerbaycan gibi ülkelerde yayın yapıyor.

Radyon Fri Asya (Radio Free Asia- RFA) Çin, Kuzey Kore, Vietnam, Myanmar, Laos, Tayland, Sri Lanka, Bangladeş’te yayın yapıyor.

Mıddıl İst Broadcasting Networks (Middle East Broadcasting Networks -MBN) Orta Doğu’da Arapça yayın yapan Alhurra ve Radio Sawa kanallarını içeriyor)

Radyon Sava (Radio Sawa) Orta Doğu, Kuzey Afrika’da Arapça yayın yapıyor. Özellikle gençleri hedef alıyor. Müzik ve haber yayınını birlikte veriyor.

Tivi Marti, Radyon Marti (TV Marti-Radio Marti) İki medya organı Küba’ya özel televizyon ve radyo yayını yapıyor.

Worldnet Televiyşın (Worldnet Television) Şu an International Media Network olarak biliniyor. Amerika’nın dış politikasını anlatan kanal küresel yayın yapıyor.

Voya Çayniz Servis (The Voice of America Chinese Service) Özellikle Çin’i hedef alıyor, Çin’ce yayın yapıyor.

Yayın tapılan ülkede barınabilenler, o ülkedeki gazetecileri kullanarak o ülke dilinde yayın yapıyor. Küba ya da İran gibi barınamadıkları ülkere ise dışarıdan yayın yaparak ulaşıyor.

Dev bir medya ağı….

ABD Küresel Medya Ajansı'nın 2024 yılı bütçesi 886 milyon dolar olarak açıklanmıştı.

50 ayrı dilde yayın yapan Amerika'nın Sesi'nde Türkçe servisi de bulunuyor. Kararname sonrası Türk gazetecilerin e-posta hesaplarına ve binaya erişimlerine engel getirildi.

Amerika'nın Sesi Türkçe internet sayfasına 15 Mart itibarıyla yeni haber girişi yapılmadı. 15 Mart'ta son vardiyaya gelen çalışanların kurum kartlarını iade etmeleri istendi.

Bu radikal karar sonrası Trump, Amerika'nın Sesi direktörlüğüne eski haber spikeri ve cumhuriyetçi siyasetçi Kari Lake'ı atadı. Trump ile birlikte ABD Küresel Medya Ajansı danışmanlığına getirilen Lake, son olarak Amerika'nın Sesi direktörlüğüne atanmış oldu.

Lake, ABD Küresel Medya Ajansı'nı "Amerikan vergi mükellefleri için büyük bir çürüme ve yük" olarak tanımlıyor ve yasalar dahilinde kurumun mümkün olan en küçük ölçeğe getirileceğini açıklıyor.

ABD Başkanı Trump ise Amerika'nın Sesi'ni “Trump karşıtı” ve “radikal” olmakla suçluyor.

Trump'ın konuyla ilgili imzaladığı başkanlık kararnamesi böyle…

Görünür sebebi böyle açıklıyor. “Trump karşıtı” ve “radikal” olmak. Beyaz Saray’dan yapılan resmi açıklamada kararnamenin "vergi mükelleflerinin artık radikal propagandanın bedelini ödememesini sağlayacağı" belirtildi.

İlk bakışta Trump, kendisine muhalif bir ağı “radikal” olarak tanımlayarak susturmak istemiş görünüyor.

Ancak bunu kapatarak değil, başına kendisine yakın bir ismi getirip dönüştürerek de yapabilirdi.

Eğer bu bir tasarrufsa; Aynı 1942’de ABD’nin yükselen gücüne ses verdiği gibi, o yükselen gücün şimdi de kısılan sesine şahit oluyoruz demek.

Eğer böyle ise Küresel Amerikan emperyalizminin grafik üzerinde yukarı yönlü seyreden çizgisinin pik noktası gördük demek ki… Bu, o çizginin, bundan sonra yukarı yönlü olamayacağını gösteriyor bize.

Bu karar, sadece bir medya kuruluşunun kapanması değil, bir dönemin sona erişidir. Amerika, enformasyon savaşlarının baş aktörüydü ve şimdi kendi sesi bile kısılıyor. Eğer 1942’de, yükselen bir süper gücün dünyaya ilanıydıysa, bugün de küresel hâkimiyetin çöküş ilanıdır. Sesler sustu, perde indi. Tarih, zirveye çıkanların bir gün inişe geçeceğini bir kez daha gösterdi.

Şimdi soru şu: ABD’nin susturduğu değil, ABD’yi susturan kim?

ANAHTAR KELİMELER:

Amerika'nın Sesi, VOA kapatıldı, ABD küresel medya, Trump kararnamesi, enformasyon savaşı, propaganda araçları, Amerikan emperyalizmi, medya gücü, Voice of America kapandı, küresel güç dengesi, Trump ve medya, ABD bilgi savaşı, Washington medya politikası, Amerikan hegemonyası, medya sansürü, siyasi propaganda, uluslararası yayıncılık, Trump ve basın, küresel medya stratejileri.

PKK Silah bırakacak mı?

2025-03-27T09:41:00.003+03:00

27 Şubat’ta beklenen çağrı geldi.

15 Şubat 1999'da Kenya'da yakalanarak Türkiye'ye getirilen ve o tarihten bu yana Bursa’ya bağlı İmralı adasındaki F Tipi Yüksek Güvenlikli Cezaevi’nde tutulan Abdullah Öcalan, kurucusu ve lideri olduğu PKK’ya “Kongreyi toplayın, kendinizi lağvedin” çağrısı yaptı.

Aslında çağrı Meclis Kürsüsünde olacaktı. Ama olmadı.

PKK Silah bırakacak mı?

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, 22 Ekim 2024’te Öcalan'a yönelik dikkat çekici bir çağrıda bulunmuş, Öcalan'ın DEM Parti Grubu'nda konuşarak PKK'nın feshedildiğini ve terörün sona erdiğini ilan etmesi gerektiğini belirtmişti. Bu açıklamalardan 4 ay sonra o beklenen çağrı Meclis’te olmasa da mektup yoluyla gerçekleşti.

DEM heyeti önce 15 Şubat tarihini vermişti. Öcalan’ın videolu bir konuşması olabileceği bekleniyordu. Tarihin ertelendiği ve Şubat ayı içinde olabileceği açıklandı. Nihayet içerde bir yerlerde yürütülen görüşmeler, çağrının son şeklinin mektup yoluyla olması yönünde noktalanmış oldu.

PKK’nın ilk silahlı eylemlere giriştiği 1984’ten bu yana 50 bine yakın kişinin hayatını kaybettiği bu kanlı süreçte önemli bir eşik daha yaşanmış oldu. Dem Parti Heyeti, İmralı'dan İstanbul'a geldikten sonra Taksim'deki Elite World Otel'e giriş yaptı. Toplantı Öcalan ile gerçekleştiren görüşmenin ardından saat 17.00'de başladı. Ahmet Türk, DEM Parti İmralı Heyeti üyesi Pervin Buldan ve Sırrı Süreyya Önder, DEM Parti Eş Genel Başkanları Tülay Hatimoğulları ile Tuncer Bakırhan, milletvekili ve Abdullah Öcalan'ın avukatı Cengiz Çiçek, Öcalan'ın avukatı Faik Özgür Erol’un yer aldığı toplantıda, o mektubu Buldan okudu.

Çok kısa sürede gelinen bu noktada tüm haber kanallarının canlı verdiği görüntüleri Türkiye büyük bir dikkatle izlemeye başladı;

Öcalan açık biçimde PKK’ya sesleniyor, kongreyi toplayın, kendinizi lağvedin diyordu mektupta…. Örgütü hayatta tutan gerekçelerin artık var olmadığını söylüyor, ömrünü tamamladığını belirtiyordu.

Açıklama dünya da büyük yankı uyandırdı. CNN International, "Yapılan açıklamaya göre, Abdullah Öcalan tarihi bir hamleyle partisinden 'silah bırakmasını' ve kendisini feshetmesini istedi" diye yazdı.

Almanya'nın önde gelen gazetelerinden Bild, birinci manşet olarak verdiği haberde "Öcalan PKK'yı dağıtmak istiyor" başlığını kullandı.

Guardian, çağrının Orta Doğu'da sarsıcı etki yaratacağına değinirken; Welt, yeni bir barış sürecinin başlayabileceğini yazdı.

Guardian, çağrının sadece Suriye sahasında değil aynı zamanda İran ve Irak'ta da etki yaratabileceğini dile getirdi.

Reuters, PKK terörünün on yıllar boyunca yarattığı ölümleri hatırlatırken, çağrının Türkiye için önemli sonuçlar yaratabileceğini ifade etti.

ABD merkezli Financial Times gazetesi de "10 binlerce insanın hayatını kaybetmesine yol açan çatışmaların sona ermesi için önemli bir adım" dedi.

Wall Street Journal gazetesi, Türkiye'yi ve Orta Doğu'yu istikrarsızlaştıran çatışmayı bitirme fırsatı yarattığını ifade etti.

….

Bahçeli’nin çağrısından Öcalan’ın mektubuna kadar her şey o kadar hızlı gelişti ki; Öcalan’ın bu çağrısına rağmen hiçbirimiz pozisyonumuzu değiştirmedik. Pek çoğumuz, daha önce çok defa izlediğimiz bir filmi izler gibi son derece temkinli ve şüpheci tavırla ekranlara baktık. Yarım kalmış, anlam veremediğimiz pek çok soru akıllarda vardı.

Öcalan bu açıklamayı neden yaptı?

Bu çağrı en başında neden Bahçeli’den geldi.

En önemlisi Devlet karşılığında ne söz verdi.

Hatırlanacağı gibi çözüm süreci olarak ifade edilen 2013-2015 arasındaki o süreçte yaşananlar hala çok teze. Ama o sürecin bir tarihi, adı, müzakereleri vardı.

Amacı, Türkiye’deki PKK meselesini siyasi yollarla çözmek ve örgütün silahlı faaliyetlerini sona erdirmekti.

Süreç aslında 2009 Oslo Görüşmeleriyle başlamıştı. Hani şu FETÖ’nün görüşme kayıtlarını sızdırdığı süreç… PKK yetkilileri ve MİT arasında gizli görüşmeleri kapsayan süreç 2011’de sızdırılınca görüşmeler kesildi. 2012’de başlayan İmralı süreci kapsamında ise MİT 2012’de Öcalan’la yeniden görüşmelere başladı.

Yine HDP heyeti gitti geldi. 2013’te sürecin ilk çağrısı böylece gerçekleşmiş oldu. Öcalan, PKK’ya "Silahlı güçler sınır dışına çekilsin" çağrısı yaptı.

Konserler düzenlenlendi, silahları bırakan militanlar sembolik olarak Habur’dan ilk geçişleri yaptı.

Yine PKK silah bırakıyordu.

28 Şubat 2015’teki Dolmabahçe Mutabakatı kapsamında Hükümet ve HDP heyeti, Dolmabahçe Sarayı’nda ortak bir açıklama yaptı.

Öcalan’ın çağrısıyla PKK’nın silah bırakması için bir kongre düzenlenmesi istendi.

10 maddelik bir mutabakat açıklandı.

Aslında bu ilk süreçte de uzlaşıya varılan maddeler benzerdi. PKK tüm taleplerini “Demokratik” kelimesi içine gömmüş, sıralamıştı. Örgütün “Demokratik” dediği her madde, PKK yerine geçen anahtar kelimeydi.

O 10 maddede “Demokratik siyasetin içeriği tanımlanacak” denilerek PKK’nın siyasette var olması isteniyor, “Demokratik çözümün ulusal ve yerel boyutları” tartışılacak denilerek PKK’nın siyasal anlamda yerelden ulusala yapılanması talep ediliyordu. “Özgür vatandaşlık” dedikleri ise militanların sivil hayata katılımını ve anayasanın buna göre hazırlanmasını içeriyordu. “Demokratik siyaset”, “Demokratik sivil toplum” yine o maddelerde yer aldı. Kimlik, kültürel haklar ve eşit vatandaşlık konularında çalışmalar yapılacak. Demokratik güvenlik yapısı oluşturulacak. PKK'nın silah bırakma kararı için kongre toplanacaktı.

Ama olmadı…

20 Temmuz 2015’te Suruç Saldırısı, ardından 22 Temmuz 2015’te Ceylanpınar’da 2 polisin kaldıkları evde enselerinden şehit edilmesi ardından süreç bitti…. Türkiye, PKK’ya yönelik operasyonlarını yeniden başlattı.

PKK, boşluklara göre, sıkıştığı zaman ittifak değiştiren, dönek demeyelim hadi ama çok taraflı ittifaklar kuran bir örgüt oldu. Türkiye ile arası bozuk olunca İran’a ya da Suriye’ye yakınlaşan örgüt, Suriye kuzeyinde, yeri geldiğinde Ruslarla, Esad’la, onlarla arası bozulunca ABD ile olmadı yeni Şam yönetimine yakınlaşıp uzaklaştı.

İlk çözüm süreci başladığında…

2013’te IŞİD tarafından neredeyse yok edilme aşamasına geldiğini unutmayalım. Kandil, kamyon dolusu militanı Suriye kuzeyine gönderirken, Türkiye cephesinde oluşan açık onu belki de bu yüzden Türkiye’ye yakınlaştırdı. Yine bana göre ABD’nın Suriye’de imdadına yetişmesi ve Aynel Arap hattından yani PKK jargonu ile Kobani’den itibaren onu Suriye’nin güney ve güney doğusu yani Deyr ez Zor’a kadar olan bölgeye yerleştirmesi derin bir nefes almasını sağlamıştı.

İlk çözüm sürecinin bittiği 2015’te örgüt Suriye kuzeyindeki varlık mücadelesini kazanmış Kandil de nispeten rahatlamıştı.

Peki şimdi ne oldu…

Gözler elbette yine Suriye’de…

Ve PKK yine Suriye’de var olma mücadelesi veriyor.

Esad’ın gitmesiyle içerde en büyük lojistik ve ittifak unsurunu kaybeden PKK’nın Suriye kolu, Ruslar’ın da ülkeden ayrılmasıyla dayanaktan yoksun kaldı. Doğusunda Türkiye, kucağında oturduğu yeni Suriye yönetimi, Ruslar…. YPG’nin o çok taraflı ittifak harmanı bir anda ortadan kalkmış oldu. O kadar ki İsrail’den bile yardım isteyecek hale geldiler.

Suriye’de muhalif grupların en büyüğü olan HTŞ’nin lideri Ahmet El Şara’nın, Esad sonrası yönetimi ele geçirmesi ardından tüm silahlı grupların yeni orduya katılması istendi. YPG de onlardan biri. Ya silahları bırakacak, dağılacak ya da Türkiye ve Suriye’nin kıskacında kısır bir varlık mücadelesi vermeye devam edecek.

İşte tam bu süreç gündeme gelen yeni süreç, belki de Suriye kuzeyinde yeni bir aşamaya geçtiğimizi de haber veriyor.

Elbette bu süreçte de müzakereler var. Ancak ilkinden dili yanan devlet, bu defa bu süreci kamuoyuna yansıtarak yeni bir hayal kırıklığı yaşatmamak adına adımlarını son derece dikkatli atmaya çalışıyor. Silah bırakmanın sadece tek taraflı ve pazarlıksız yürüdüğü izlenimi hedefleniyor. O nedenle bu sürecin bir adı yok. O nedenle bu defa müzakerelerden bahseden yok. Diğer taraftan buradaki müzakerelerde de aslında sürecin birinci bölümüne benzer talepler olduğunu söylersek hata etmiş olmayız.

O soruyu bir daha soralım.

Öcalan bu açıklamayı neden yaptı?

Bu çağrı en başında neden Bahçeli’den geldi.

En önemlisi Devlet karşılığında ne söz verdi.

Bazılarına göre bu sürecin hedefinde seçimler var. CHP ile kent uzlaşısı yaparak seçim ortağı olan HDP, bu adımla ittifaktan koparılmış olabilir. Böylece Cumhurbaşkanlığı için Cumhur ittifakının eli güçlenmiş olabilir.

Diğer taraftan Başkan Erdoğan’ın yeniden Cumhurbaşkanı olması için alınacak erken seçim kararı için salt çoğunluğun sağlanması hedefleniyor olabilir. Normal şartlarda 2 dönemi dolduran Erdoğan, seçim takvimine göre 2. Defa aday olmayacak. Bunun istisnası ise erken seçimler…. Önümüzdeki seçimler için olası bir erken seçim kararı DEM’siz bir oylamada yeterli olmayabilir.

Neden Bahçeli

Türkiye’de seçim atmosferi var ve Bahçeli, milliyetçi tabanı kaybetmeden terörün bittiğini ilan edebilecek bir çözüm arıyor olabilir. PKK’nın tamamen tasfiye edilmesi, MHP’nin elini güçlendirebilir.

Kandil’deki PKK liderleri ile Öcalan arasında bir güç mücadelesi var. Bahçeli’nin çağrısı, Öcalan’ı Kandil’e karşı bir koz olarak kullanma hamlesi de olabilir.

Türkiye, Suriye’de ve Irak’ta PKK/YPG’ye karşı operasyonlarını sürdürüyor. Öcalan’ın çağrısı, PKK’nın bölgedeki gücünü azaltabilir.

Siyasete etkisinin yanında bölgesel ve küresel fotoğrafa bakalım.

Yani, eğer devlet Öcalan’a bir şey vadettiyse, bunun sadece PKK’nın silah bırakmasıyla sınırlı olmadığını, bölgedeki dengelerle de doğrudan bağlantılı olduğunu söyleyebiliriz. Türkiye’nin özellikle son yıllarda Suriye’de YPG’ye karşı yürüttüğü mücadeleyi düşünelim. Eğer PKK gerçekten sahneden çekilirse, Türkiye bu durumu kullanarak ABD’ye, "Bakın, PKK artık yok, dolayısıyla YPG’ye verdiğiniz desteğin bir anlamı kalmadı" diyebilir. Bu, Türkiye’nin Suriye’de daha rahat hareket etmesini sağlayabilir.

Şimdi Öacalan’a aynı soruyu soralım. Neden böyle bir açıklama yaptı?

2015’te Ortadoğu’da büyük değişimler yaşanıyordu. Suriye’de PYD/YPG’nin güçlenmesi, ABD’nin PYD/YPG’yi desteklemesi gibi gelişmeler, PKK’nın savaş stratejisini gözden geçirmesine neden olmuş olabilir. Öcalan, PKK’nın Türkiye’de silah bırakıp, enerjisini başka alanlara yönlendirmesini istiyor olabilir. Yani 40 yıl daha silahlı çatışmaya devam etmektense, Suriye kuzeyinde Türkiye’nin de en azından başlarında zımni olarak defakto da olsa ses çıkarmayacağı bir toprak kontrol etmek daha akıllıca.

Elbette PKK içindeki konumu açısından da birkaç şey söylemek mümkün.

Öcalan’ın bu açıklamayı yapmasının kendi konumunu güçlendirme çabasıyla da bağlantısı olabilir. Uzun yıllardır İmralı’da tutuklu bulunan Öcalan, bu tür bir çağrıyla hem devlet nezdinde hem de PKK içinde etkin bir figür olmaya devam etmek istemiş olabilir.

Ancak süreç 2015’te sona erdi ve PKK silah bırakmadı. Sonuç olarak Öcalan’ın bu çağrısı, örgütü yeni bir stratejiye yönlendirmek amacıyla yapılmış gibi görünüyor.

Görünüyor ama en çalıcı soru ise PKK’nın Öcalan’ı dinleyip dinlemeyeceği de yanıt bekleyen bir başka soru.

Bu soru, örgütün iç dinamikleri ve bölgesel dengeler açısından önemli.

Öcalan, PKK’nın kurucusu ve uzun yıllar en büyük otoriteydi. Ama 1999’da yakalanıp İmralı’ya hapsedildikten sonra örgüt içindeki dengeler değişti. Şu an PKK’nın kontrolü büyük ölçüde Kandil’deki yöneticilerin elinde. Murat Karayılan, Cemil Bayık ve Duran Kalkan gibi isimler, Öcalan’ın çağrılarını dikkate almak zorunda hissetmeyebilir.

Geçmişte buna benzer bir durum yaşandı. 2013-2015 çözüm sürecinde Öcalan, örgüte silah bırakma çağrısı yaptı. İlk başta kısmen uyuldu ama süreç bozulunca PKK tekrar silahlı eylemlere döndü. 2015’te Öcalan, PKK’ya kongre toplayarak silah bırakma talimatı verdi ama Kandil bunu kabul etmedi.

Şu an PKK’nın Suriye’deki kolu YPG, ABD desteğiyle varlığını sürdürüyor. Öcalan’ın çağrısı kabul edilirse, bu ABD’nin Suriye’deki planlarını da etkileyebilir. Kandil’in durumu ise farklı. Öcalan’ın çağrısı Türkiye merkezliyse, Kandil bunu reddedebilir çünkü İran, Irak ve Suriye’deki faaliyetlerini de hesaba katmak zorundalar.

Sonuç olarak, Kandil ve saha kadroları Öcalan’ın çağrısına hemen uymaz. Ama PKK içinde bir bölünme yaşanabilir. Öcalan’a daha bağlı olanlarla, Kandil’deki yönetim arasında bir ayrışma çıkabilir. Suriye’deki YPG ise bu çağrıyı tamamen görmezden gelebilir. Uluslararası aktörler bu süreci desteklerse, PKK içinde zamanla bir dönüşüm olabilir ama kısa vadede tamamen silah bırakmaları zor görünüyor.

Bunun bir başka boyutu da İran ve Irak Kürt Bölgesi ile olan ilişkiler. İran, kendi içinde PKK bağlantılı PJAK gibi unsurlardan rahatsız. Aynı şekilde Irak Kürt Bölgesel Yönetimi de PKK’nın bölgede güçlenmesini istemiyor. Dolayısıyla Türkiye, bu süreci hem İran’la hem de Barzani yönetimiyle ilişkilerini güçlendirmek için bir fırsat olarak görebilir.

Ve tabii bir de İsrail faktörü var. İsrail’in Ortadoğu’daki Kürt yapılarıyla yakın ilişkileri olduğu biliniyor. Türkiye, PKK’yı sahadan çekerek İsrail’in bölgedeki hesaplarını da bozmayı hedefliyor olabilir. Yani mesele sadece Türkiye ve PKK arasında geçen bir süreç değil, aynı zamanda büyük bir bölgesel satranç oyununun parçası. Türkiye’nin bu hamleyle hem Suriye’de, hem Irak’ta hem de uluslararası arenada elini güçlendirmesi mümkün. Ama elbette bu sürecin nasıl ilerleyeceğini zaman gösterecek.

Ve şimdi, gözler bir kez daha Suriye’de. PKK, bu kez geçmişte kazandığı varlık mücadelesinin ardından, farklı güçlerle şekillenen yeni dengelere göre bir kez daha varlık göstermeye çalışıyor. Ama bu defa süreç farklı. Sadece bir iç meselenin çözülmesinden öte, Türkiye'nin dış politikasında önemli bir fırsat da doğmuş olabilir. İsrail, İran, Irak, ve ABD... Her biri bu satranç oyununda birer taş, birer hamle.

Öcalan’ın bu çağrısı, belki de bölgesel hesapların son sıçramasıydı. Türkiye, bir yanda PKK’yı sonlandırmaya çalışırken, diğer yanda bölgesel aktörlerle ilişkilerini yeniden şekillendirme fırsatı buluyor. Ancak bu sürecin nasıl evrileceği, hangi noktalarda yeni kırılmaların yaşanacağı belli değil.

Çağrı ve Türkiye’nin yaklaşımının Suriye’nin kuzeyi ve oradaki PKK yapılanması ile ilgili olmadığı açık. Bu süreç 90’larda Irakta oluşturulan Kürt bölgesine benzer bir yapıyı Suriye kuzeyinde de bir PKK devletçiği şeklinde oluşmasına neden olabilir. Kesin olan şu ki bu gelişme sadece Türkiye’nin içiyle ilgili değil, aynı zamanda Ortadoğu’nun geleceğini şekillendirecek bir dönüm noktası.

Ve hepimiz, bu sürecin bir adım sonrasını bekliyoruz.

ANAHTAR KELİMELER:

Abdullah Öcalan, PKK, İmralı, 1999, silahlı çatışma, çözüm süreci, kongre, PKK lağvetme, PKK çağrı, terör örgütü, Kürt sorunu, Türkiye gündemi, siyasi gelişmeler, ateşkes, Abdullah Öcalan açıklama, barış süreci