Orient Ekspress

Fenomen weibo

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Mon, 25 Jul 2011 12:54:00 +0000

Mikroblogowanie ogarnęło całe Chiny. Dzień zaczyna się od czytania weibo i komentowania wpisów. Z pozoru wydawać mogłoby się, że to nic ciekawego, ot chiński Twitter. Ale jeżeli przykładowo założymy, że w Chinach ma miejsce protest. W ciągu minuty cały świat obiegają zdjęcia i wpisy, jak wtedy zachowa się rząd?

Właśnie w sobotę, 23 lipca przekonaliśmy się o tym. Wieczorem około 21, pod Wenzhou zderzyły się dwa super szybkie pociągi, w wyniku czego 2 wagony spadły z wiaduktu.

fot. China Daily

Pierwsza, bardzo ogólnikowa informacja pojawia się na stronie agencji Xinhua, za nią na zagranicznych portalach. W ciągu paru minut na mikroblogach pojawiają się pierwsze zdjęcia, wołania o pomoc uwięzionych, relacje pasażerów a i pierwsze opinie o tragedii.

W tym wypadku to weibo wyprzedziło wszytskie agencje. Ale niektórzy”rozpędzili się za bardzo”. Pojawiły sie opinie, że rząd bedzie próbował zatuszować sprawę, że zabitych jest o wiele więcej niż 35 osób (jak podano oficjalnie w chińskiej prasie), że lokomotywa została szybko zaraz po tragedii zakopana.

Słynny stał się także apel jednego z blogowiczów zacytowany przez New York Times:

“China, please stop your flying pace, wait for your people, wait for your soul, wait for your morality, wait for your conscience! Don’t let the train run out off track, don’t let the bridges collapse, don’t let the roads become traps, don’t let houses become ruins. Walk slowly, allowing every life to have freedom and dignity. No one should be left behind by our era.”

Szacuje się, że w ciągu jednej nocy, od tragedii do niedzieli opublikowano 4miliony postów. Z czego część "niewygodnych" postów, zdjeć i video została skasowana.

Weibo czyli chiński Twitter powstał na portalu sina.com w 2009 roku ,dziś ma już 140 milionów użytkowników.

Afera meblowa, czyli kiedy to włoski Vinci stał się chińskim

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Sat, 23 Jul 2011 07:47:00 +0000

Chiny kochają luksus i zagraniczne marki. O tym przekonał się każdy kto założył firmę mającą w nazwie coś w sobie zachodniego. Produkty sprzedają się jak ciepłe bułeczki. A im droższe, tym popyt jeszcze większy. Ponieważ tylko płacąc wysoką cenę, Chińczyk ma pewność, że to produkt jest wysokiej jakości, sprowadzony z Zachodu.
Stosując te zasady jedna z chińskich firm dorobiła się majątu. Marka DaVinci oferowała luksusowe, włoskie meble, które produkowane były rzekomo we Włoszech. Ale dwa tygodnie DaVinci została podejrzana o oszukiwanie. Okazało się, że meble prokudkowane były w prowincji Guangdong, stamtąd wysyłane do Włoch, gdzie otrzymywały metkę: made in Italy. Następnie wracały do Chin jako produkty warte tysiące, miliony yuanów.
Tutaj artykuł o sprawie "Da Vinci".

Ehh, Chiny to kraj absurdu...

Indonezja- wrażenia: Transport, transport!!

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Sat, 09 Jul 2011 07:41:00 +0000

"Transport" to słowo, które towarzyszy turyście praktycznie w każym miejscu w Indonezji.
Oprócz tradycyjnej taksówki mamy wiele dodatkowych opcji:

1. Tuk tuki- wyglądają kolorowo i zabawnie. Jazda zalicza się czasem do przeżyć ektremalnych- zależy od umiejętności kierowcy. Minusy: hałas i spaliny

2. Autobus miejski- większości brak drzwi rekompensuje brak klimatyzacji. Można też w każdej chwili wsiąść i wysiąść. Na każdym przstanku，oprócz zwykłych pasażerów wsiadają też uliczni grajkowie, sporzedawcy przekąsek i wody oraz żebracy. Przejeżdzają przystanek, na kolejnym wysiadają i czekają na następny autobus.

3. Pociąg- mamy kilka klas. W tym jazdę na dachu.

4. Motocykl

Indonezja - wrażenia cd

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Sat, 09 Jul 2011 07:12:00 +0000

Przygoda – „ Beautiful dangerous"....

Indonezja posiada tajemnicze dżungle na Borneo, piękne plaże na Bali, nigdzie nie spotykane indziej gatunki zwierząt, unikalną kulturę każdej z wysp. Właśnie natura to coś, co z jednej strony przyciąga z drugiej stanowi ogromne niebezpieczeństwo.

Nam przyszło obejrzeć wulkany. Sceneria, która widzieliśmy czymś naprawdę niezapomnianym. Ale jak niebezpieczne może być to piękno przekonaliśmy się oglądając skutki wybuchu wulkanu Merapi.

A jak bardzo niebezpieczeństwo potrafi przyciągnąć turystów? Przykładem jest wulkan Bromo, który pod koniec 2010 roku zaczął „dymić”. Dotychczas był dosyć spokojnym wulkanem, atrakcją turystyczną i przynosił spore dochody dla miejscowej ludności. Gdy zaczął być niebezpieczny, władze zamknęły punkt widokowy dla turystów. Oficjalnie. Ale przecież miejscowi potrzebują turystów a turyści potrzebują wrażeń. Dlatego ciągle organizowane są wycieczki przez niektóre biura na punkt widokowy. A za odpowiednią opłatą można podjechać jeepem aż prawie pod sam krater. Jakie jest ryzyko? Może będzie to tylko mały wybuch po którym zostanie tylko otrzepać się z pyłu wulkanicznego a może to będzie eksplozja z lawą, od której nie będzie ucieczki.

Indonezja- wrażenia...

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Sat, 09 Jul 2011 05:53:00 +0000

Zatłoczona.

Cóż wybraliśmy najbardziej zaludnioną wyspę świata- Jawę. Trudno jest znaleźć tam przestrzeń niezamieszkaną przez ludzi. Przykładowo, w Chinach zatłoczone są głównie miasta, szczególnie te duże. Na Jawie ludzie mieszkają praktycznie wszędzie, nawet w bardzo ekstremalnych warunkach. Widzieliśmy wulkan Bromo, który co 10 minut wyrzuca z siebie popiół a eksplozja może nastąpić w każdej chwili. Nie przeszkadza to jednak tamtejszym mieszkańcom na wzgórzach przyległych uprawiać warzywa. Wszak popiół wulkaniczny to najlepszy nawóz. A jak opowiadali nasi przewodnicy do niedawna mieszkańcy spod Bromo mieli swoje domy tu u podnóża wulkanu. Niedawna, wysoka aktywność zmusiła ich do przeniesienia się na wzgórza oddalone o około 3, 4 km od krateru.

Jakarta

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Fri, 08 Jul 2011 06:25:00 +0000

Z pewnością nie należy do miast, które urzekają. Zatłoczona i zanieczyszczona, brudna. Paweł dostrzegał w niej pewne uroki ale dla mnie pozostanie jednym z najbrzydszych miast, które widziałam.

Kierunek- Indonezja

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Wed, 06 Jul 2011 15:41:00 +0000

Luty to pora deszczowa w Indonezji. Zanim jednak sprawdziliśmy to, zdążyliśmy kupić bilet Singapur – Jakarta. Do końca nie byliśmy jednak pewni, czy lecieć, czy może od razu do Malezji. Spontanicznie zdecydowaliśmy w niedziele wieczorem, że w poniedziałek rano jednak lecimy do Jakarty. Gdy zjawiliśmy sie na lotnisku o godzinę przed odlotem, obsługa oświadczyła, że ponieważ nie mamy biletu powrotnego z Indonezji nie mogą nas wpuścić.... I się zaczęło...

Na szczęście na lotnisku był internet wiec w 15 minut kupiliśmy bilet....i ten sam miły pan oświadczył, że MUSI być wydruk tego biletu. A do odlotu zostało pół godziny. Gdy już prawie znaleźliśmy punkt z wydrukiem, na szczęście zmieniła się obsługa i ... pozwolono nam się odprawić oglądając tylko elektroniczny bilet na laptopie. Gdy już z ulgą przekroczyliśmy koleją bramkę, okazało się, że Paweł zgubił kartę wjazdową do Singapuru. A wydanie nowej miało trwać 10- 15 minut.... Na szczęście obsługa przyspieszyła swoje tempo.

Po kilku godzinach wylądowaliśmy w Jakarcie.

W Singapurze

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Tue, 05 Jul 2011 08:52:00 +0000

Jedno z najmniejszych państw świata. Miejsce, gdzie nowoczesność przeplata się z tradycją.

Zaskoczył nas i to pozytywnie.

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Tue, 05 Jul 2011 08:27:00 +0000

Moi drodzy....

Wiem, wiem, nie było nas długo na blogu. Ale nasz pociąg ciągle w drodze.

W lutym ruszyliśmy ponownie w Azję. Zaczęliśmy od Hongkongu, Singapuru a potem Indonezja i Malezja.

Zapraszamy w dalszą podróż...

Wspomnienia -Qingdao

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Tue, 23 Mar 2010 15:54:00 +0000

Qingdao- miasto pięknych plaż, dobrego piwa, europejskiej architektury i wspaniałej kuchni z owoców morza.

Przedświąteczny Shanghai - 11 lutego 2010

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Mon, 22 Mar 2010 15:39:00 +0000

14 lutego już dawno minęło a my wskoczyliśmy do Roku Tygrysa.
Oto kilka fotografii z przedświątecznego Shanghaiu.

Shanghai: między tradycją a nowoczesnością.

Przedświąteczny tłum...
Ogrody Yu, tonące w ozdobach expo i noworocznych, czyli między tradycją a kiczem.

Świąteczny recykling- tygrys z puszek po koli.
A na koniec pieczone kraby, jak się później okazało nasączone paskudnym olejem.

Do Chin

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Sun, 21 Mar 2010 04:03:00 +0000

Przystanek Polska dobiega już końca. 21 marca wsiadam do samolotu i wracam do Hangzhou. Nie obiecuję bardzo częstych wpisów ale może uda nam się złamać chińską cenzurę i podzielimy się naszymi wrażeniami z kolejnego roku pobytu w Chinach. Do usłyszenia niebawem!

Wspomnienia - Filmowy Hengdian

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Fri, 19 Mar 2010 15:43:00 +0000

A oto największe na świecie studio filmowe...

Jesień w Hangzhou- grudzień 2009

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Thu, 18 Mar 2010 15:00:00 +0000

Wspomnienia- Linping

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Tue, 16 Mar 2010 15:09:00 +0000

Przeprowadzka.

Jest południe. Już pół godziny jedziemy szerokopasmową autostradą. Mijamy pola uprawne i murowane chińskie bloki. Dominuje niska zabudowa. Trudno w to uwierzyć ale wciąż jesteśmy w Hangzhou a zmierzamy do Linpingu, jednej z dzielnic Hangzhou. Po niecałej godzinie jazdy nagle wjeżdżamy, do miasta. Jedziemy wśród nowiutkich, dopiero co wybudowanych wieżowców szeroką, kilkupasmową drogą. Mijamy park, osiedla z pięknymi, zielonymi trawnikami i palmami, restauracje i kawiarnie w zachodnim stylu. Wokół nas pustki: dwa samochody nas minęły, parę osób na chodniku, kilka skuterów.
Wysiadamy: jesteśmy w Linpingu- naszym nowym miejscu zamieszkania. Jeszcze niedawno, czyli jakieś 5, 10 lat temu w miejscu wieżowców były bagna. Jednak Hangzhou zaczęło sie rozrastać. Chiny ogarnęła szalona era industralizacji. Bagna osuszono, ogrodzone betonowymy kanałami, chaty wiejskie zastąpiono murowanymi kilkupiętrowymi blokami. W centrum powstały ogromne wieżowce- biurowce, pod nimi sklepy, luksusowe restauracje z amerykańskimi stekami, kawiarnie z włoską kawą. Szerokopasmowe drogi, jak na razie są puste. Czekają na nowych osadników. A ci niebawem przybędą. Bo właśnie budowane jest tu metro, które za rok połączy Linping z centrum Hangzhou. A wtedy zapewne wystarczy pół godziny i już będziemy nad brzegiem Zachodniego Jeziora. A jeśli nam się znudzi jezioro możemy wsiąść w super szybki pociąg, 40 minut i jesteśmy wsród największych drapaczy chmur- w samym sercu Szanghaju.
Przyznam, że to ciekawe uczucie, być świadkiem tak szalonej industrializacji, kiedy to to ogromne Chiny kurczą się na naszych oczach.

Przystanek: Polska

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Fri, 12 Mar 2010 11:11:00 +0000

Tak, Szanowni Czytelnicy, Orient Ekspress cały czas jest w drodze. Mamy co prawda ponad półroczną przerwę w relacjonowaniu (spowodowaną blokowaniem bloggera) ale nie oznacza to koniec naszej podróży. Obecnie zatrzymaliśmy się w Polsce! Ale tylko na chwilę , bo za niecały tydzień znów wyruszamy i pędzimy w dalekie strony Azji. Tymczasem postaram się zrobić telegraficzny skrót najważniejszych wydarzeń minionych miesięcy. Kolejny post już niebawem!

Na rozstaju

noreply@blogger.com (Podróżnicy) — Mon, 22 Jun 2009 10:45:00 +0000

Semestr letni dobiega końca. Przed nami w tym tygodniu 5 egzaminów. Pozostaje pytanie co dalej? Czy nasz Orient Ekspess zawróci do Polski? Zdecydowaliśmy, że jeszcze nie czas na powrót. Azja nas wciągnęła i czujemy, że jeszcze zbyt mało o niej wiemy aby ją opuszczać. A przecież widzieliśmy jej tylko niewielki fragment. To samo możemy powiedzieć o Chinach. Dopiero zaliczyliśmy pierwsze zetknięcie z kulturą chińską. Kolejne odsłony przed nami. Mamy nadzieję, że Was Drodzy Czytelnicy, Azja również zainteresowała i nadal będziecie śledzić nasze podróże, relacje i wrażenia:)

Pieczony świerszczyk

noreply@blogger.com (Podróżnicy) — Fri, 12 Jun 2009 07:38:00 +0000

Smażone skorpiony,udko z psa, pieczone karaluchy - tak najczęściej kojarzy się kuchnia dalekiego Orientu. W każdej pogłosce prawdy co nieco jest. Chińczycy potrafią przyrządzić sporo "dziwnych" z naszego punktu widzenia potraw. Ale nie myślcie, że takie przekąski są sprzedawane na każdym kroku. Po prostu dało nam się trafić na festiwal jedzenia. A wiadomo co przyciąga wielkie tłumy- "wyszukane" przysmaki. Czas na prezentację menu:)

4 czerwca- 20 lat później

noreply@blogger.com (Podróżnicy) — Tue, 09 Jun 2009 02:41:00 +0000

Ostatnio pewna Chinka z Szanghaju zapytała naszego znajomego z Polski, czy wie co stało się 20 lat temu? On odpowiedział: Tak, wiem, w Polsce skończył się komunizm i odbyły się pierwsze, wolne wybory.
A co o tych wydarzeniach myślą sami Chińczycy? Oto krótki reportaż BBC.

Katolicy w Chinach

noreply@blogger.com (Podróżnicy) — Sun, 31 May 2009 14:35:00 +0000

21 Tydzień, czyli od 25- 30 maja przeznaczony jest Kościele Katolickim na tydzień modlitw za kościół w Chinach. Dlatego Watykan zaapelował do podzielonych na dwa Kościoły katolików w Chinach o podjęcie kroków na rzecz pojednania i przebaczenia - interia.pl

Postanowiłam sprawdzić co można przeczytać na temat Kościoła w Chinach:
30 kwietnia 2009 r. funkcjonariusze chińskiej służby bezpieczeństwa dokonali w mieście Xinye w prowincji Henan nalotu na miejsce, gdzie odbywało się nabożeństwo połączone z Wieczerzą Pańską. Osiemnastu chrześcijan zabrano do miejscowego biura Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, gdzie każdy z nich został zmuszony do zapłacenia grzywny w wysokości 1000 juanów (około 480 PLN). Szesnastu wierzących, w tym 10 pastorów z prowincji Hubei, nadal pozostaje w areszcie (serwis katolicki).

Do dziś chrześcijanie są szykanowani, śledzeni, pozbawieni pracy, więzieni, torturowani i zabijani. Znikają biskupi i duchowni, posiadanie Biblii grozi karą więzienia, drukowanie katolickiej literatury i rozpowszechnianie jest surowo zabronione - (prasa katolicka)
Wiem doskonale, że Chiny nie maja dobrej prasy w Europie, także w Polsce. Pisze się przede wszystkim o biedzie, łamaniu praw człowieka, prześladowaniu, braku wolności ( w tym wyznania). Po 10 miesiącach pobytu w Państwie Środka muszę stwierdzić, że jest to bardzo krzywdzący obraz. Czytając o prześladowaniu chrześcijan, zastanawiam się, czy jestem naprawdę w tym kraju, który jest opisywany. Widziałam w wielu miejscach kościoły katolickie i Chińczyków modlących się na nabożeństwie.

Przykładowo, opiszę nasz miejscowy kościół w Hanghzou. Odprawiane są w nim msze w języku chińskim i angielskim. Gdy pierwszy raz tam poszliśmy, spodziewaliśmy się kontroli paszportowej, policji itd. - efekt zasłyszanych w Polsce opowieści. Wchodzimy a tu nic: nie ma żadnej kontroli. Msza wygląda zwykła msza, może tylko z tym wyjątkiem, że księża na kazaniach tylko i wyłącznie objaśniają czytania Biblijne (w przeciwieństwie do "politycznych kazań" w Polsce). Sprawa z podziałem księży na tych podległych Watykanowi i "partyjnych" dla zwykłego wiernego nie jest za bardzo jasna. Trudno powiedzieć, czy ksiądz, cudzoziemiec (z USA) jest podległy partii, czy został wysłany z ramienia Watykanu. Czy zwykły ksiądz potrzebuje szczególną zgodę na odprawianie mszy? Widzieliśmy już odprawiających księży z USA, Korei i nie wydaje nam się aby byli oni od delegowani przez partię. Natomiast słyszeliśmy opowieść od znajomych opowieść o biskupie, który przyjechał do Hanzghou. Jak się dowiedzieliśmy, jest niezbyt lubiany a nawet pewnego razu, gdy ludzie zobaczyli, że to biskup będzie odprawiał mszę, zaczęli niektórzy wychodzić.

Jednak myślę, że dla zwykłych wiernych kwestia księży i wielkiej polityki jest drugorzędna. Jeśli ktoś chce być w Chinach katolikiem, chce chodzić na nabożeństwa, mieć Biblię w domu, spotykać się i rozmawiać na tematy religijne prywatnie w domu, to nie ma co do tego żadnych przeciwwskazań. Poznaliśmy Chińczyków, którzy co tydzień urządzają spotkania w swoim domu dla znajomych i tam czytają Biblię i potem dyskutują. Dodam tylko tyle, że są zwykłymi, pracującymi obywatelami. Jeszcze chciałam podkreślić: czytają Biblię. Tak, w wersji chińskiej i angielskiej. w Chinach można bez problemu kupić Biblię. Naprawdę. W księgarni, na targach książek, w kościele. Dlatego nie bardzo rozumiem powody akcji pt; Biblia dla Chin, której celem jest zebranie pieniędzy i zakup 1.400.000 egzemplarzy Pisma Świętego.

W porządku, rozumiem troskę o wiernych w Chinach. Ale nie dajmy się zwariować i jak większość materiałów o Chinach, szczególnie z prasy codziennej, czytajmy z dużą rezerwą i ostrożnością.

Festiwal Smoczych Łodzi

noreply@blogger.com (Podróżnik) — Fri, 29 May 2009 15:53:00 +0000

Dziś w Chinach święto - Festiwal Smoczych Łodzi. Tradycyjnie tego dnia odbywają się w całym kraju wyścigi smoczych łodzi, Chińczycy zajadają się ryżowymi zongzi i na niektórych drzwiach można zobaczyć powieszone zioła - bylicę.

Legenda głosi, że święto narodziło się po tym, jak zrozpaczony najazdem na swój kraj, poeta Qu Yuan, rzucił się do rzeki i utonął. Ludzie zaczęli wtedy rzucać jedzenie do wody, żeby ryby nie zjadły ciała poety - w ten sposób narodziła się tradycja jedzenia ryżowych zongzi. Następnie ludzie zaczęli pływać po wodzie łodziami, chcąc odstraszyć natarczywe ryby - w ten sposób narodziła się tradycja wyścigów smoczych łodzi.

Rząd chiński postanowił, że począwszy od tego roku, Festiwal Smoczych Łodzi będzie dniem wolnym od pracy. Jak zatem my spędziliśmy święto? W pewnym sensie tradycyjnie: umówiliśmy się z znajomym Chińczykiem, zjedliśmy zongzi, do tego kilka chińskich baozi i... poszliśmy do kina :)

Drzwi i ich znaczenie

noreply@blogger.com (Podróżnik) — Wed, 27 May 2009 11:57:00 +0000

W Chinach, nawet tak prosta rzecz jak drzwi może fascynować. Drzwi nie dawały nam spokoju już od dłuższego czasu, a to dlatego, że pełno na nich było symboli i znaczeń, których nie rozumieliśmy. Najpierw poznaliśmy znaczenie odwróconego znaku, ale wciąż ciekawiły dwie postaci przyklejone na drzwiach. Ponadto co to za napisy wokoło? W końcu udało nam się skompletować wiedzę.

Najczęściej na drzwiach spotyka się przyklejony znak 福 fu, który oznacza szczęście. Tuż przed chińskim nowym rokiem, czyli w okolicach lutego, supermarkety zapełniają się czerwonymi naklejkami z tym znakiem. Atmosfera przypomina wtedy tą znaną nam z polskich świąt - tylko że w chińskim wydaniu, o czym wspominaliśmy pare miesięcy temu. Wszyscy Chińczycy tłumnie zakupują znaki 福 fu i zaraz przyklejają go na drzwiach wejściowych do domu. Najczęściej do góry nogami. Dlaczego? Bo "odwrócony" w języku chińskim wymawia się 倒 dao, co brzmi podobnie do 到 dao, czyli "przybyć". Zatem "odwrócony znak szczęścia" znaczy tyle co "szczęście przybyło". Sprytnie to wykombinowali, prawda?

W ogóle w języku chińskim wiele wierzeń wiąże się z podobny znaczeniem słów - jak choćby wspomniany już kiedyś przesąd odnośnie liczby cztery. Podobnie słowa mają duże znaczenie w następnym rzucającym się w oczy elemencie, chińskich znakach po obu stronach drzwi. Zwykle spotyka się po siedem znaków z każdej strony i czterech na górze. Jest to tzw. dwuwiersz, z chińskiego 对联 duilian. Napisanie takiego dwuwierszu to sam w sobie oddzielny temat, sztuka wymagająca wiedzy i dużego talentu. Nie jest to dowolne powiedzonko, prawa strona musi korespondować z lewą, odpowiednie znaki muszą mieć przeciwne znaczenia, a wydźwięk całości przynosić mieszkańcom szczęście, pokój i bogactwo w nadchodzącym roku.
Co ciekawe dwuwiersz czyta się w tradycyjnej chińskiej kolejności, tj. najpierw część po prawej stronie, następnie po lewej a na końcu tą na górze - od prawej do lewej (sic!)

Trzecim elementem, są strażnicy albo bogowie drzwi (chin. 门神 menshen). Zwyczaj ten narodził się za czasów dynastii Tang. Legenda mówi, że cesarz nie mógł spać, bo nawiedzały go duchy. Wezwał więc zaufanych generałów, żeby pilnowali drzwi i spokojnie zasnął. Następnego dnia, nie chcąc ich kłopotać po prostu zastąpił ich malunkami nieustraszonych herosów. Sposób najwidoczniej zadziałał, skoro zwyczaj szybko rozprzestrzenił się wśród ludzi i dotrwał do XXI wieku.

Opisane powyżej trzy elementy to niejako wstęp do całej historii, ale na tym poprzestanę; i tyle powinno usatysfakcjonować większość gości, przekraczających skromne progi - i drzwi! - gospodarzy. Do tematu powrócimy pokrótce już jutro, gdyż inne święto, inne dekoracje :)

Żółte góry - zdjęcia

noreply@blogger.com (Podróżnik) — Wed, 20 May 2009 11:52:00 +0000

Jeszcze kilka zdjęć z Huangshanu, które na pewno lepiej go pokażą niż jakiekolwiek słowa :)

Żółte góry - czyli wspinaczka po chińsku

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Sun, 17 May 2009 14:59:00 +0000

黄山- Huang Shan, czyli Żółte Góry zajmują w kulturze chińskiej niezwykle ważne miejsce. Od wieków były i są natchnieniem dla pisarzy, poetów i nade wszystkim malarzy. Dla zwykłego Chińczyka jest to miejsce, które przynajmniej raz w swoim życiu musi odwiedzić. Dlatego w najważniejsze święta, kiedy jest parę dni wolnego tłumy turystów szturmują Huang Shan. My już się przekonaliśmy, że zwiedzanie czegokolwiek z chińskimi tłumami nie stanowi żadnej przyjemności, wobec tego czekaliśmy na odpowiedni moment.
W niedzielę, kiedy już większość turystów wyjechała, my postanowiliśmy ruszyć na Huangshan.

Teraz słów kilka o tym jak jak wygląda chodzenie po górach. Chińczycy lubią wygodę, wobec tego wszystkie szlaki to wybetonowane dróżki. O ile betonowe szlaki nie budzą zdziwienia w parkach, ogrodach, czy nawet wzgórzach, lasach prowadzących do świątyń, o tyle schody na wysokości 1600 m. n. p. m. dają Zachodniemu turyście wiele do myślenia. Jeśli ktoś szykuje górską wspinaczkę w Chinach to może się rozczarować. W najbardziej znanych górach, najbardziej uczęszczanych czekają na niego tysiące schodów, które prowadzą aż na sam szczyt.
Oprócz betonowych schodków występują też ciekawe ułatwienia dla leniwych turystów, dzięki którym zdobyć Huangshan można bez żadnego wysiłku. Na jeden ze szczytów wyjeżdża się kolejką, a potem czkają chętni tragarze z lektyką, którzy poniosą turystę, gdzie sobie zażyczy. A taki turysta ma do wyboru kolejna kolejkę i zjazd do podnóży albo nocleg w jednym z hoteli. Tak, moi drodzy na szczycie gór są wybudowane hotele. Wprawdzie przyjemność taka kosztuje ale jeśli ma się pieniądze, czemu nie oglądać wschodu i zachodu słońca w Żółtych Górach.

Czas na herbatę

noreply@blogger.com (Podróżniczka) — Thu, 07 May 2009 13:37:00 +0000

Niedawno do Krakowa dotarła od nas paczka z Chin. Wysłaliśmy pamiątki z Malezji, Tajlandii, Kambodży i Wietnamu. Ale gwoździem programu był chiński zestaw do parzenia herbaty. Zaraz usłyszeliśmy, że to chyba zestaw dla lalek. Takie to małe wszystko, nieporęczne, ani się z tego napić i kogo ugościć z tak małą ilością herbaty? Niezniechęceni tym, wczoraj byliśmy na nocnym targu i kupiliśmy sobie własny zestaw. I różnicę widać od razu!

Przede wszystkim różnicę widać w smaku. Nie żeby małe czarki zmieniały smak herbaty, ale sama zmiana sposobu picia pozwala smakować herbatę znacznie lepiej. Ze szklanki przeważnie pije się będąc zajętym innymi sprawami, oglądaniem telewizji, czytaniem, pracą. A żeby przygotować herbatę w specjalnym zestawie, trzeba się oderwać od swoich zajęć, poświęcić chwilę czasu. Trzeba skupić się na samym piciu.
Dodatkowo mając herbaty tylko odrobinę zaraz zaczyna się ją bardziej doceniać. Nie ma pełnej szklanki, którą niechętnie się dopija. Jest tylko mała czareczka, w której jest herbaty "tylko na smak". I o to właśnie chodzi.

Czas na małą prezentację. Na początek moje dwie ulubione herbaty. Pierwsza to zielona, jaśminiowa, tzw. perły smoka 龙珠茉莉花茶. Są to niewielkie, ręcznie zwijane kulki z liści herbaty, następnie są aromatyzowane zapachem jaśminu. Gdy wrzucimy kilka kulek (ok 6,7) i zalejemy wodą o temperaturze ok. 60 stopni, zaczną się powoli rozwijać. Gdy spojrzymy na rozwiniętą kulkę, przypomina ona postrzępiony kwiat chryzantemy.

Ale najbardziej efektowne w zaparzaniu są duże, ręcznie robione kule z zielonej herbaty, które kryją w sobie różne niespodzianki. Gdy zalejemy jedną kulę, nagle zacznie się otwierać i ze środka wyłoni się różowy kwiat lichi.

Do ciekawych smakowo herbat zalicza się tak zwaną herbatę żeńszeniową wulong 人参乌龙茶. Oprócz właściwości zdrowotnych ma słodkawy posmak. Zalewamy wrzątkiem i parzymy około 8 minut. Gdy granulki się rozkładają się w liście, kosztujemy powoli herbatę. Po kilku łykach czujemy, że herbata zostawia słodki posmak w gardle.