W głównej mierze lektury szkolne mają za zadanie wzbogacić nasze słownictwo i rozwinąć wyobraźnię. Wszak nie ma lepszego sposobu jak czytanie książek. Jednak czy zmuszanie młodzieży do czytania ciężkich dla nich i często niezrozumiałych dzieł, ma jakikolwiek sens? Nie bez przyczyny lektury kojarzą się często z streszczeniami i na szybko czytanymi charakterystykami postaci. Jak to naprawić?

ZALETY ŚWIATA ZOFII

Obok książki Josteina Gaardera nie da przejść się obojętnie. Przystępny język, bogata historia, wciągająca narracja – to wszystko sprawia, że ta książka niemal „sama” się czyta. „Świat Zofii” już od dłuższego czasu polecam jako sztandarową pozycję na rozpoczęcie swojej przygody z filozofią. Jako wstęp do studiowania umiłowania mądrości jest idealna. Dlaczego zatem nie znalazła się w kanonie szkolnych lektur?
Trzeba sobie powiedzieć wprost – uczniowie z coraz większą niechęcią sięgają po literaturę. Nie tylko po lektury, ale książki w ogóle. Współczesna młodzież obcuje z kulturą za pomocą zupełnie innych mediów. Używają środków, których na próżno szukać w polskim systemie edukacji. Polska szkoła powinna spróbować dostosować się do uczniów i zrozumieć potrzeby dorastającego pokolenia. Tymczasem uczniom w koło proponuje się utwory Juliusza Słowackiego czy Henryka Sienkiewicza.

MOŻE KOMPROMIS?

W idealnej szkole, w klasie iście utopijnej, lektury mogłybyć konsultowane z uczniami. Odpowiadały by wówczas im potrzebom i zainteresowaniom. Tylko co wtedy z egzaminami? Co z maturą? Je również należało by przeredagować. Wówczas szkoła nie produkowała by uczniów znających marginalnie dzieła Wyspiańskiego czy Kochanowskiego, a jej mury opuszczałyby osoby żywo zainteresowane słowem pisanym, widzące sens czytania książek.
Wiadome jest, że obecna kultura z każdym kolejnym wynalazkiem i nowinką technologiczną wypiera wartość książki samej w sobie. Czytać można juz na czytnikach, tabletach, smartfonach. Być może niedługo powstaną specjalne okulary, które będą wyświetlały tekst książki wprost przed nasze oczy. Nie zmienia to faktu, że te wszystkie środki będą służyły jednemu – popularyzacji i ułatwieniu czytania książek.

CZYTAĆ, CZYTAĆ, CZYTAĆ…

„Świat Zofii” nie wprowadzi pokoju na świecie, nie zmieni sytuacji głodujących dzieci w Afryce, nie rozwiąże problemów kliamtycznych na planecie… Jednak swoją treścią przyniesie więcej dobrego niż byśmy oczekiwali. Dobór lektur szkolnych to bardzo trudny orzech do zgryzienia. Jednak czynnikiem decydującym o jej wyglądzie powinny być czasy w jakich żyjemy. „Świat Zofii” to książka ponadczasowa. Idealnie dostosowujaca się do czasów, w jakich jest czytana. Nie bez przczyny została przetłumaczona na ponad 45 języków.

Trzeba sobie powiedzieć wprost – uczniowie z coraz większą niechęcią sięgają po literaturę. Nie tylko po lektury, ale książki w ogóle. Współczesna młodzież obcuje z kulturą za pomocą zupełnie innych mediów. Używają środków, których na próżno szukać w polskim systemie edukacji.

Obecny kanon lektur skupia się na podtrzymywaniu kultury i dziedzictwa języka polskiego. Za jego pomocą, chce przekazać się uczniom postacie naszych wybitnych wieszczy. Jako historyk doskonale to rozumiem. Kultura jest wartością która powinna być na pierwszym miejscu każdego sysemu edukacji. Powinnismy jednak pozwolic temu przyszłemu pokoleniu decydować o kierunku w jakim chcą by ta kultura (Polska, języka polskiego) się rozwijała. To oni bedą fundamentem przyszłych wartości jakie będą obecne w świecie. Książka Josteina Gaardera z pewnością te wartości wzmocni i rozwinie.

PO CO KOMU FILOZOFIA?

Przyszłych adeptów „Świata Zofii” nie powinnien zrażać kontekst filozoficzny występujący w tej książce. Za sprawą intersujacej historii czytelnik poznaje kolejnych wielkich myślicieli Europy. Filozofia służy przede wszystkim kreowaniu własnych poglądów, otwiera nasz umysł, poszerzając poniekąd nasze horyzonty. Czy nie taka powinna być rola szkolnych lektur?
Nie neguje obecności „Krzyzaków” czy „Ferdydurke” w spisie lektur, ale młodzież trzeba do czytania zachęcać. Trzeba spowodować by czytanie kojarzyło im się z przyjemnością a nie z odliczaniem „Ile to mi jeszcze zostało stron do przeczytania”. Przy „Świecie Zofii” gwarantuję, że nikt nie będzie się nad tym zastanawiał. Ksiażka będzie niosła uczniów przez kolejne strony pasjonujacej historii, nie zważając na to, że liczy ona ponad 500 stron.

PODSUMOWUJĄC

„Świat Zofii” Josteina Gaardera to ksiązka o filozofii. Filozofia jak powszechnie wiadomo skłania do refleksji, czesto krytyki obecnego stanu rzeczy. Być może niektórym dorosłym, nie na rękę jest by młodzież szkolna myślała samodzielnie, a co gorsza dostrzegała absurdy obecnych czasów? Dlatego na pytanie, dlaczego „Świat Zofii” nie jest lekturą szkolną, jest jedna konkretna odpowiedź. Ludzie boją się jej potencjału, i siły jaka tkwi w samodzielnym myśleniu.

A wy znacie Świat Zofii? Czytaliście? Dajcie znać co o niej sądzicie

PS. Zapraszam Was również na mojego instagrama – Orientuss i do kontaktu, bezpośrednio z zakładki „KONTAKT” jak i poprzez emaila – orientusnews@interia.pl

PS.2 Jak zauważyliście, długo mnie nie było… Ale wracam Do następnego!

! Jak klikniecie w zdjęcie, pojawi się wam ono w lepszej jakości (rozdzielczości)  !

Metodę tę poznałem już dawno temu, zanim jeszcze zacząłem studia i na poważnie zacząłem interesować się tematami odnośnie skutecznej nauki. Wtedy to przeglądałem na Pintereście cudne notatki wykonane tą metodą. Ostatecznie to takiej formy notatek przekonał mnie pan Kotarski  swoim rozdziałem w „Włam się do mózgu”. Na co dzień swoje notatki organizuje na różne sposoby, szukając wciąż metody idealnej. Sposób Cornella, póki co sprawuje się bardzo dobrze.

W zasadzie notatka ta ogranicza się do treści jakie pokazałem na zdjęciu obok. Dzielimy kartkę na 4 części.

W pierwszej części – TYTUŁ – umieszczamy temat naszej notatki. Tutaj możecie się wyżyć artystycznie i zaszaleć z waszą notatką. Ja zwykle piszę ją prostą czcionką, taką „ala kaligrafia”. W tytule zwykle umieszczałem skrócone zagadnienie jakie mieliśmy podane na egzaminie.

Druga część to – WŁAŚCIWA NOTATKA – czyli nic innego jak streszczona treść podręcznika. Ale uwaga! W tej części nie musi być tylko i wyłącznie suchy tekst. Możecie tu umieścić jakich schemat, mapkę myśli, możecie wypunktować jakieś informacje no po prostu wszystko. Ja czasami umieszczam tutaj jakiś rysunek, zresztą widzicie na zdjęciach jak to u mnie wygląda J być może moje notatki kogoś zainspirują   Cornella używałem do egzaminu z średniowiecza i XIX wieku, i bardzo ale to bardzo mi pomógł.

Trzecia część to – SŁOWA KLUCZE. Jak widzicie po moich notatkach, w rubryce tej umieszczałem nie tylko słowa klucze. Czasami umiesiłem tu datę, jakieś nazwisko, a czasami właśnie słowo klucz – czyli jedno słowo, wyrażenie, które opisywało tekst (fragment właściwej notatki) po prawej stronie. Możecie tu coś narysować, wypisać najważniejsze daty, napisać strony podręcznika na których dany temat jest szerzej opisany – ogranicza was tylko wyobraźnia.

Czwartą i równie ciekawą częścią jest – PODSUMOWANIE – i teoretycznie może, znajdować się tutaj podsumowanie danego tematu, ale niekoniecznie. Czasami rzeczywiście umieszczałem tutaj takie ogólne podsumowanie, a czasami wypisywałem w tym miejscu jakieś dodatkowe informacje, które nie zmieściły się w rubryce – słowa klucze -. W tej części opisywałem też, skutki jakichś wydarzeń, lub opisywałem jakąś konkretną bitwę czy wydarzenie.

Metoda Cornella pozwala na szereg różnych kombinacji. Możecie zrobić ją klasycznie prosto, z samym tekstem, a możecie również nieco zaszaleć z czcionką, formą i kolorem. Jest fantastyczna dla wzrokowców – pozwala konkretnie uporządkować informacje. Wymaga od was większego wkładu pracy  – co niewątpliwie pozwoli wam lepiej nauczyć się danego tematu.

Musicie tutaj dokonać streszczenia tematu, wyselekcjonowania kluczowych informacji, spisania podsumowania – do nauki historii jak znalazł

Jak pracować (uczyć się) z taką notatką?

Kiedy skończycie przerabiać dany materiał i zrobicie z niego notatki, zaczyna się etap powtarzania. Powtarzanie danego materiału jest kluczowe w jego lepszym opanowaniu! Samo zrobienie notatki niestety nic nie da, trzeba ją jeszcze „opracować”. Ja zwykle taką notatkę, wykonaną tą metodą, opracowywałem czyli powtarzałem w następujący sposób:

1. Najpierw przeglądałem słowa klucze
2. Potem próbowałem własnymi słowami, nie patrząc się na notatkę, opowiedzieć ją – na studiach historycznych większość egzaminów jest ustnych więc trzeba wyrobić w sobie nawyk – opowiadania.
3. Potem przechodziłem wzrokiem do podsumowania i również je referowałem własnymi słowami.

Kiedy egzamin zbliżał się nieuchronnie, uczenie się z  takich notatek ograniczałem jedynie do przeglądania słów kluczy a dany temat szerzej czytałem sobie w podręczniku.

To właśnie na tej metodzie ćwiczyłem i dalej ćwiczę swoje pismo. Jak widzicie po zdjęciach, co notatka to inny charakter pisma

Plusy Metody Cornella:

– pozwala wyżyć się artystycznie, możecie umieścić tu ilustracje, mapki, wykresy

– wymaga intensywniejszej selekcji materiału – najpierw streszczacie treść materiału do notatki właściwej, potem notatkę właściwą streszczacie do słów kluczy, a potem jeszcze raz streszczacie notatkę do podsumowania

– intuicyjny podział notatki na części pozwala na wyrobienie sobie własnej metody Cornella i dostosowanie ją do własnych potrzeb i upodobań

– fantastyczna przy powtórkach do egzaminu

Mam nadzieję, że wpis o metodzie Cornella przypadł wam do gustu. Następny będzie o mapkach myśli, ale nie takich klasycznych tylko trochę urozmaiconych

Podzielcie się tym materiałem ze swoimi znajomymi, który także mogą zainteresować się tym tematem J

Zapraszam was również na mojego Instagrama i na facebooka by nie ominęły was żadne informacje!

Do następnego!

Jedno jest pewne. W tym roku nie osiągnąłbym wyniku podobnego do tego z 2016 r – wtedy pisałem swoją maturę z filozofii. Dużo rzeczy mi uleciało, niektóre totalnie już zapomniałem.

Jeśli kogoś by to interesowało to w filozofii duży nacisk kładę na jej „prostotę” i jej „rzeczywistość”, po prostu zajmuje się fenomenologią To ten kierunek filozoficzny okazał się u mnie wiodący i to go właśnie chce utrwalać i rozwijać.

Tymczasem matura z tego przedmiotu jest bardzo wymagająca. Znajomość poglądów Sokratesa i teorii „idei” Platona, to trochę za mało. Dlatego, matura z filozofii to duże wyzwanie, którego jednak warto się podjąć!

Co zatem w tym roku przygotowało dla nas CKE?

TUTAJ TAKA PROŚBA – ZANIM ZACZNIECIE CZYTAĆ DALEJ, PRZEJRZYJCIE SOBIE CHOCIAŻ POBIEŻNIE MATURĘ Z FILOZOFII 2019 – ZNAJDZIECIE JĄ NA STRONIE CKE -> EGZAMIN MATURALNY -> EGZAMIN W NOWEJ FORMULE -> ARKUSZE 2019 -> FILOZOFIA (lub pod tym linkiem MATURAzFILOZOFII2019)

Część testowa

Na pierwszy ogień dostaliśmy tekst Kartezjusza (Rene Descartes pojawił się również na maturze w 2015 roku).

I w dalszej części, pytania do tego tekstu – które w głównej mierze dotyczą „metod poznania” rzeczywistości według tego filozofa

Czyli wiecie, osoba która uczyła się lub powtarzała Kartezjusza na bank powtórzyła sobie też jego metody poznawcze. Zresztą osoba, która nie bardzo kojarzyła, że Kartezjusz był racjonalistą (!) mógł się tego domyślić z zadania 2.

Wynika z niego jasno, że skoro Kartezjusz poddawał w wątpliwość poznanie zmysłowe, to musiał być zwolennikiem innego poznania – umysłowego – racjonalnego

Tylko teraz  tak… w sumie mogę się „mądrzyć” bo czytam sobie tę maturkę na spokojnie i się nie stresuje ale gdyby przyszło mi teraz siedzieć w jakieś  sali i pisać tę maturę „normalnie” to  bym  raczej  nie zauważył tej „podpowiedzi”.

A nie będę już wspominał o tym, że w tekście do którego są pytania, wielokrotnie podawana jest filozofia Kartezjusza ale zdaje sobie sprawę, że stres te sprawy… Ale mimo wszystko musimy czytać ze zrozumieniem i na spokojnie

Zadanie 6  typu TAK/NIE jest –  moim zdaniem –  najbardziej złudne Im dłużej się nad nim zastanawiałem, tym bardziej głupiałem. Najlepiej zrobić je na zasadzie „pierwszej myśli” czyli to co przyjdzie nam najpierw na myśl to zaznaczajcie Macie 50% szans ze traficie

Zadanie 7 – Sekstus Empiryk? Serio? W Kamyku Filozoficznym (starożytność, czerwony podręcznik) jest o nim raptem 2 zdania, 2 zdania (!) I niby można próbować na siłę pisać jakieś ogólniki o teorii poznania (epistemologii) i porównywać je z Kartezjuszem ale to wiecie, wszystko trzeba na ostrożnie i z wyczuciem

Zadań z logiki raczej nie mam co komentować Ja jej w ogóle nie przerabiałem, a szkoda bo to jednak 3 punkty. Swoją drogą, te Koło Wiedeńskie to też dla mnie… WTF Teraz wiem co to jest, bo sobie sprawdziłem, ale widzicie nawet rozwiązując  arkusz maturalny można się czegoś nauczyć. Dlatego zawsze będę polecał jako naukę do matury, rozwiązywanie jak największej ilości arkuszy!

Dalej mamy Arystotelesa – czyli jednego z tzw. ratunkowej szóstki filozofów, których warto znać na maturze więcej o tym tutaj – Wypracowanie maturalne z filozofii

I u Arystotelesa  wiadomo – cnoty, złoty środek te sprawy. Baruch Spinoza w kolejnych zadaniach to trochę zaskoczenie, ale osoby przygotowujące się do matury na pewno miały z nim kontakt – większy lub mniejszy ale miały

Wypracowanie

Cóż, widzicie jakie są tegoroczne tematy Wyglądają strasznie prawda? Czasami w filozofii tak jest  Na pierwszy rzut oka na pewno wziąłbym temat 2, aleeee o tym chciałbym napisać oddzielny post. Tematy są naprawdę fajne i warto przyjrzeć się im nieco bliżej Na pewno brzmią „skomplikowanie”, jednak kiedy rozłoży się je na czynniki pierwsze, to można coś fajnego napisać Tak myślę Ale o tym innym razem

Na razie to by było na tyle

Gorąco zachęcam was do klikania w załączone odnośniki i śledzenia mnie na innych social mediach – w tym na reaktywowanym Instagramie Piszcie śmiało pytania, propozycje kolejnych postów i cokolwiek chcecie

Znajdziecie mnie również na Facebooku. Temat wypracowania z tegorocznej matury z filozofii na pewno będzie rozwinięty, w planach również post o notatkach z filozofii i z historii

Zdjęcia są fragmentami tegorocznej matury z filozofii (2019), dostępnej na stronie CKE.

Do następnego!

Na samym początku zanim zaczniemy się  uczyć czegokolwiek, musimy wyznaczyć sobie cel naszej nauki. Inaczej – moim zdaniem – będziemy uczyć się historii do matury, a jeszcze inaczej będziemy zakuwać jakieś daty by zaliczyć ten niechciany sprawdzian z tego przedmiotu. Grunt to dobra motywacja. Poniżej znajdziecie moje metody nauki historii, które wykorzystywałem w różnych celach – do matury, do nauki sprawdzianów, do przygotowań na  olimpiady. Zaczynamy!

PISZ NOTATKI RĘCZNIE

Prawda stara jak świat, ale co tak naprawdę znaczy robić notatki? To nic innego jak streszczanie opracowywanego materiału. Robienie dobrych notatek to nie lada sztuka, którą można z czasem opanować. Wystarczy poznać siebie – swoje słabe i mocne strony. W gimnazjum i w liceum do sprawdzianów z historii, uczyłem się praktycznie z podręcznika i z zeszytu. Zawsze natomiast, streszczałem moje notatki z zeszytu tak by mieściły się na jednej kartce A4. (Czyli robiłem takie streszczenie, streszczenia)  kto tego nie zna… Była to dla mnie wygodna metoda, bo miałem przed sobą materiał, z którego będę odpytywany na sprawdzianie. Praktycznie starałem się  na tej jednej kartce A4 umieścić rzeczy, których się jeszcze się nie nauczyłem. Teraz moje metoda notowania się trochę zmieniła bo i okoliczności się zmieniły nie mniej pozostałem wiernym ręcznym notatkom – czy na oddzielnych kartkach czy w zeszycie. I tak notuję ręcznie i do tego też zachęcam ^^

RÓB SOBIE TEŚCIKI (arkusze maturalne)

Tą metodę mogę śmiało polecić wszystkim maturzystom. Rozwiązujcie arkusze! Ile się tylko da zresztą nie tylko maturzystom Sam jak miałem na studiach egzamin z średniowiecza to odkopywałem z internetu, różne testy z tego okresu i je najzwyczajniej w świecie rozwiązywałem – jako powtórka takich podstawowych rzeczy na egzamin, to była całkiem fajna sprawa. Co do matury – sam po powtórkach z repetytorium – uznałem, że szkoda mi czasu i od mniej więcej połowy repetytorium wziąłem się za robienie arkuszy maturalnych. Z laptopa, wydrukowane czy jakieś arkusze z różnych wydawnictw – po prostu je robiłem. Jeśli trafiłem na jakieś zagadnienie, którego nie pamiętałem to zerkałem to repetytorium i w ten sposób się uczyłem. I z perspektywy czasu uważam, że takie robienie arkuszy (z repetytorium lub bez) jest dużo bardziej wartościowe niż „przerabianie” jakiegoś samego repetytorium. Materiał który w nich jest i tak już zapewne przerobiliście, a możecie go sobie powtórzyć (utrwalić) robiąc właśnie arkusze

KORZYSTAJ Z RÓŻNYCH ŹRÓDEŁ

W zasadzie tę metodę powinienem umieścić na koniec tego postu. Nie ograniczaj się do jednego źródła. Nie czytaj tylko podręcznika. Nie rób tylko notatek. Nie rozwiązuj tylko arkuszy. Spróbuj to wszystko połączyć. Masz egzamin z średniowiecza? Zobacz jakiś film historyczny z tematyką z tego okresu. Znajdź jakieś video na you-tube, które przedstawia dane zagadnienie którego się uczysz. Wbrew pozorom takie rozproszenie się na inne bodźce może przynieść zaskakujące efekty. Szukaj różnych technik i metod, łącz je ze sobą, modyfikuj dla twoich potrzeb – rób tak, żeby to Tobie było wygodnie i żebyś to ty się czegoś nauczył

UCZ SIĘ HISTORII W OBCYM JĘZYKU

Jeśli tak jak ja uczysz się np., języka rosyjskiego to co szkodzi na przeszkodzie by korzystać z różnych opracowań historycznych z tego właśnie języka? Znalazłem w internecie w pdf repetytorium do historii dla rosyjskich maturzystów (W Rosji jest tak jakby odpowiednik naszej matury – egzamin [JeGE] ) do egzaminu z nowożytności z czasów Piotra I, był dla mnie jak znalazł! Co prawda musiałem sobie od czasu do czasu coś z niego przetłumaczyć ale było to dla mnie bardzo ciekawe doświadczenie, zresztą korzystam z niego do dzisiaj. A to, że bardzo lubię historii Rosji, zwłaszcza Rusi – rozbicie dzielnicowe Rusi tylko motywuje mnie by szukać coraz to bardziej skomplikowanych i trudniejszych opracowań  z tych tematów. Uczę się i historii i utrwalam swój rosyjski – dwa w jednym

BAW SIĘ HISTORIĄ ALTERNATYWNĄ

Pamiętam, że od zawsze lubiłem rysować mapki i wyznaczać jakieś ,totalnie od czapy, granice różnych państw. Tak np., uczyłem się  o wojnach Polski z Zakonem Krzyżackim czy o wojnie Trzydziestoletniej. Przy takim bazgraniu zawsze jakaś data czy postać historyczna weszła mi mimowolnie do głowy. Rysowanie to zostało mi do dzisiaj. Często też odtwarzałem sobie różne traktaty pokojowe i nanosiłem na konturową mapę Europy zmiany terytorialne jakie owy traktat wprowadzał. Przy Kongresie Wiedeńskim metoda idealna Ja nigdy nie miałem jakiegoś większego problemu z mapami i zadaniami z mapami, ale jeśli ktoś ma to takie rysowanie bardzo ale to bardzo może pomóc.

OPOWIADAJ HISTORIĘ

Wciel się w rolę nauczyciela, wykładowcy lub dobrego kolegi i wyobraź sobie, że musisz jakieś zagadnienie wytłumaczyć drugiej osobie. Najlepiej z pamięci i najlepiej własnymi słowami. Ja tak przygotowywałem się do egzaminów ustnych – wyobrażałem sobie, że przede mną siedzi profesor i odpowiadałem na jego pytania (zagadnienia do egzaminu). Pytania, które zwykle mieliśmy wcześniej podane na sylabusie lub przesłane e-mailem, numerowałem sobie i wypisywałem numerki na karteczkach. Karteczki te wrzucałem do słoiczka i losowałem każdego dnia dwie lub trzy – w zależności ile czasu miałem przeznaczone na powtórki – karteczki i odtwarzałem sobie taki fikcyjny egzamin z profesorem

OGLĄDAJ JUTUBA

Na You-tube można znaleźć całą masę różnych dokumentów historycznych czy całych filmów z tego gatunku. Tutaj podlinkuje wam te kanały, które sam obserwuje i oglądam, a które mogą wam się przydać. Nie będę linkował wszystkich około historycznych kanałów które znam i śledzę, bo mogło by być tego trochę za dużo. Tutaj macie samą śmietankę

Satyrycznie Historycznie – moje ostatnie odkrycie! Fantastyczne, interesujące bardzo ale to bardzo merytoryczne. Polecam!

Historia bez cenzury – czy jest tu ktoś, kto tego nie zna?

Historia na szybko (ThrashinfMadPL) – zawsze jak to oglądam, to chce mi się rysować mapki Zawsze

Historia A+ – często sobie puszczałem w tle jak robiłem notatki na egzamin

Tych kanałów jest oczywiście jeszcze całe mnóstwo, ale moim zdaniem te są naprawdę godne uwagi i ewentualnego suba

Metod nauki jest naprawdę cała masa. Ważne by się w nich wszystkich nie pogubić. Szukajcie, próbujcie, eksperymentujcie a na pewno znajdziecie waszą ulubioną

Mam nadzieję, że ten wpis okaże się pomocny Jeśli znacie kogoś, komu mógłby się  przydać koniecznie dajcie mu znać Wbijajcie też na moje inne social media na instagrama i na facebooka W kolejnym wpisie rozpiszę się nieco o notowaniu ręcznym Trzymajcie się, do następnego!

Walczyła o szczęście,

O życie i wizję lepszej przyszłości.

Na szczątkach potęgi,

Zebranych z trzech części,

Wierzyła w istnieje jedności.

Do bólu przywykła,

W nadziei wciąż trwała,

Choć serc już tyle straciła.

Gotowa by stanąć

Z husarią pamięci,

By walczyć o wszystko, o dzisiaj.

Na przekór tym wszystkim,

Co  ciągle wątpili

Podniosła dumnie swe ramię.

I wzrok pełen żalu

Zwróciła ku twarzom

By dać im szansę na zmianę

Świadectwem niech będzie

Miłości, oddania

Fakt – tej pięknej rocznicy.

By każdy kto zechce

Zapomnieć o Polsce

Pamiętał, że nikt jej nie zniszczy!

Co w sercu zostało,

Ten ślad polskiej chwały,

To brzemię wiekowej tradycji.

Na zawsze zostanie,

I tkwić będzie zawsze

Bo Polska, to imię ojczyzny!

Po szybkim przeczytaniu bestsellera Josteina Gardeera i podjęciu ostatecznej decyzji o zdawaniu filozofii na maturze, pojawił się problem „z czego do tej matury się uczyć?”.

W trakcie lekcji filozofii, moja nauczyciela „wykładała” mi kolejno wybranych filozofów, z którymi miałem największe problemy (czyli ze wszystkimi :D) Spotykaliśmy się zawsze w czwartki na dwóch pierwszych lekcjach – miałem wtedy wf, ale że byłem z niego zwolniony to chodziłem na indywidualne lekcje filozofii. Na początku nauczycielka korzystała ze swoich materiałów, z których opracowywała mi tematy. Z czasem powiedziałem jej o podręczniku z Operonu – jaki wówczas posiadałem. Wtedy nauczycielka pożyczyła mi pierwszą część „Kamyka Filozoficznego”…

Miłość od pierwszego wejrzenia

Po części jestem wzrokowcem i kiedy zobaczyłem ten pięknie wydany podręcznik do filozofii wydawnictwa Stentor, to od razu przypadł mi on do gustu. W zasadzie składa się on z samego tekstu – który dzięki swojej oprawie graficznej, jest niezwykle przystępny dla oka. Zresztą… na stronie wydawnictwa Stentor, możecie sami zobaczyć jak te podręczniki wyglądają w środku W tym wpisie pokaże wam jedynie ich spisy treści, bo tego zdaje się nie ma na ich stronie.

*bardzo profesjonalne zdjęcia

*wszystkie zdjęcia pochodzą z książek „Kamyk Filozoficzny – edukacja filozoficzna” wydawnictwa Stentor

*po kolorkach dojdziecie który spis treści jest do której książki

UWAGA! Zdjęcia spisów treści poszczególnych części są dostępne na funpage Orientusa –> TUTAJ

Seria „Kamyk Filozoficzny – Edukacja filozoficzna dla szkół ponadgimnazjalnych” podzielona jest na trzy części. Starożytność i Renesans, Nowożytność i na Współczesność. Są one różnej grubości, najwięcej materiału znajdziemy we Współczesności – przy czym w ujęciu filozofii, epoka ta zaczyna się już na początku XIX wieku.

I tak w podręcznikach tych, oprócz oczywistego opracowania poszczególnych filozofów, znajdziemy odniesienia (tej filozofii) do innych tekstów kultury. Czyli dostajemy wyłożone na tacy „odwołania”, które śmiało możemy wykorzystać np. przy maturze z języka polskiego.

Jak wyglądała moja praca z podręcznikiem?

Zazwyczaj nauczycielka „zadawała” mi do przeczytania wybrany rozdział z książki. I jeśli miałem jakieś pytania to mogłem zadać je na następnej lekcji. Zwykle dopytywałem się o jakieś pojęcia lub o związki danego filozofa z pozostałymi myślicielami. Kiedy była mowa o „wierze” lub o „przeznaczeniu” – zawsze lubiłem o tym dyskutować.

I tak kiedy spotykaliśmy się na zajęciach nauczycielka przedstawiała mi taką zwięzłą syntezę filozofa, którego miałem przeczytać, by jego poglądy i nurty weszły mi w krew

Nie zdążyliśmy co prawda przerobić całej „filozofii” ale jak na te kilka miesięcy jestem w pełni usatysfakcjonowany wynikiem mojej matury

Niestety podczas przygotowań do egzaminu, nie miałem przyjemności pracować z ostatnią częścią Kamyka – bo jej po prostu jeszcze nie było, ale z pozostałych części byłem bardzo, ale to bardzo zadowolony.

Na samym czytaniu moja nauka się nie kończyła, ale o tym wspomnę w następnym wpisie

Ogólnie kamyki mogę polecić każdemu kto na poważnie myśli o maturze z filozofii. Tatrkiewicza zostawiłbym na olimpiadę albo na studia (filozoficzne) Co nie oznacza, że nie macie z niego korzystać! Absolutnie mnie tak nie zrozumcie. Ja po prostu uznałem, że dla mnie jest on „za ciężki” i wolę przygotować się z czegoś „lżejszego”. Kamyki filozoficzne to bardzo przystępna alternatywa. Ale nie każdy robi tak jak mu wygodnie!

Dodatkowo jeśli kupicie kamyki, możecie śmiało korzystać z nich jako zbiór kontekstów na maturze z języka polskiego. Wiem od kilku osób, że ich nauczyciele wykorzystują te książki na lekcjach języka polskiego, ze względu na bogaty wybór tekstów literackich jakie zawierają Także same plusy

Zajrzyjcie koniecznie do pozostałych wpisów z serii:

Matura z Filozofii #1 – Co na początek?

Matura z Filozofii  #2 – arkusz, informator i podstawa programowa.

Pamiętajcie!

Nie mam wykształcenia filozoficznego. Nie jestem też nauczycielem tego przedmiotu. Wszystkie wpisy, jakie tutaj publikuje, opieram na swoim doświadczeniu i wiedzy, jaką posiadam. Poruszam tutaj tematy i zagadnienia, których sam szukałem, przygotowując się do matury z filozofii. Traktujcie te wpisy (jak i cały blog Orientus) jako źródło inspiracji, miejsce, gdzie możecie znaleźć pewne wskazówki, gdzie poznacie jakiś inny punkt widzenia i gdzie skonfrontujecie swoje doświadczenie i wiedzę z moimi spostrzeżeniami. Chętnie podyskutuję na dany temat i poznam nowe rzeczy. Jestem też otwarty na konstruktywną krytykę. Człowiek uczy się przecież całe życie. Wasz Orientus.

Skoro jesteśmy już w pełni przekonani, że chcemy zdawać maturę z filozofii, to czas przyjrzeć się jej nieco bliżej. W internecie nie znajdziemy niestety zbyt dużo informacji o tym egzaminie – dlatego w głównej mierze będziemy opierać się na materiałach udostępnionych przez CKE. W tym wpisie znajdziecie niemal wszystkie potrzebne wam linki i dodatkowe informacje Zapraszam!

Zanim przejdziemy do arkusza maturalnego, warto spojrzeć na podstawę programową jaka została opracowana dla przedmiotu Filozofia. Znajdziecie ją m.in. na stronie Filozofuj! pod tym linkiem http://filozofuj.eu/podstawa-programowa-filozofii-etyki-dla-szkol-ponadpodstawowych-podpisana/

I na stronie CKE pod tym linkiem:

http://www.bc.ore.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=228&from=pubindex&dirids=15&lp=4

Jak wiemy filozofia  może pojawić się w szkołach średnich. Jednak będzie ona „alternatywą” dla innych „artystycznych” przedmiotów. Nie wszystkim zatem będzie dane jej się uczyć. Niektórzy dyrektorzy szkół być może z niej zrezygnują – wtedy będziemy musieli zmagać się z tym programem (filozofii) sami. Ale gwarantuje, że jest to wykonalne! Wystarczy po prostu chcieć Nawet jeśli komuś się poszczęści i będzie miał w szkole filozofię na poziomie rozszerzonym, to i tak nie zdąży wyrobić się z tym programem. Dużo rzeczy będziecie musieli zrobić sami. Czyli na to sami wychodzi Czy program nauczania filozofii jest słuszny? Tego nie wiem. Ja na pewno nie przerobiłem go całego. Być może komuś z was się to uda

Arkusz maturalny 

Arkusze maturalne znajdziecie tutaj:

https://cke.gov.pl/egzamin-maturalny/egzamin-w-starej-formule/arkusze/

Ja jednak pokrótce omówię te z tzw. nowej formuły, czyli taki który ja sam zdawałem. Składa się on z 2 części. Pierwsza – testowa będzie zawierała jakiś dłuższy tekst filozoficzny i do niego będą pytania (trudne – moim zdaniem). Druga – będzie zawierała dwa tematy, spośród których będzie trzeba wybrać jeden i napisać wypracowanie. Więcej o wypracowaniu pisałem TUTAJ. Wypracowanie moim zdaniem jest łatwiejsze – można się wtedy „wykazać” czyli pokazać to co się akurat wie.

Ale spokojnie zazwyczaj jeden temat jest taki „ogólny” a drugi dotyka jakiegoś konkretnego filozofa. Obie części są warte 25 punktów. Moja rada? Zanim zaczniecie pisać arkusz, przelećcie sobie wzrokiem te dwie części. Poczytajcie zadanka, zorientujcie się z czym będziecie się musieli zmierzyć

Informator maturalny

Więcej o maturze z filozofii poczytacie w informatorze dostępnym tutaj:

https://cke.gov.pl/egzamin-maturalny/egzamin-w-nowej-formule/informatory/

znajdziecie tam też próbny arkusz z tego przedmiotu, także zajrzyjcie koniecznie!

Warto też, pobrać sobie zbiór zadań z filozofii CKE dostępny tutaj:

https://cke.gov.pl/egzamin-maturalny/egzamin-w-nowej-formule/materialy-dodatkowe/materialy-dla-uczniow-i-nauczycieli/zbiory-zadan/

dodatkowo jest on opatrzony różnymi komentarzami, które po części rozjaśniają cały arkusz

W zasadzie jedyne na czym mogą bazować maturzyści z filozofii, to arkusze sprzed kilku lat. Nie ma żadnego wydawnictwa, które by oferowało arkusze maturalne z filozofii (a szkoda), dlatego musimy korzystać z tego co jest.

Być może kiedyś powstanie jakieś wydawnictwo, które zajęłoby się tym tematem Chcielibyście?

Niedługo trzecia część naszych maturalnych zmagań Do następnego!

Wpis ten rozpoczyna dłuższy cykl MATURA Z FILOZOFII. W jego kolejnych odsłonach poznacie dalsze „wariacje” związane z tym przedmiotem.  Jeśli macie jakieś pytania, wątpliwości, czy sugestie piszczcie śmiało! (na facebooku, e-mailu, instagramie).

Zajrzyjcie koniecznie do pierwszego wpisu z serii:

Matura z Filozofii#1 – Co na początek?

Do następnego!

Pamiętajcie!

Nie mam wykształcenia filozoficznego. Nie jestem też nauczycielem tego przedmiotu. Wszystkie wpisy, jakie tutaj publikuje, opieram na swoim doświadczeniu i wiedzy, jaką posiadam. Poruszam tutaj tematy i zagadnienia, których sam szukałem, przygotowując się do matury z filozofii. Traktujcie te wpisy (jak i cały blog Orientus) jako źródło inspiracji, miejsce, gdzie możecie znaleźć pewne wskazówki, gdzie poznacie jakiś inny punkt widzenia i gdzie skonfrontujecie swoje doświadczenie i wiedzę z moimi spostrzeżeniami. Chętnie podyskutuję na dany temat i poznam nowe rzeczy. Jestem też otwarty na konstruktywną krytykę. Człowiek uczy się przecież całe życie. Wasz Orientus.

źródło: Wikpedia

„Świat Zofii” Josteina Gardera to pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą zdawać maturę rozszerzoną z filozofii. Zdanie to będę powtarzał jak mantrę! Bo taka jest prawda. Książka ta, da wam PODSTAWY, dzięki którym będziecie mogli dalej zagłębiać swoją wiedzę filozoficzną. Jest ona bardzo, ale to bardzo przystępna! Napisana jest super językiem, z mega wciągającą narracją. Jest co prawda grubsza – liczy ponad 500 stron, ale to akurat jej atut. Nie przekonałem? Próbuję zatem dalej

Ogólne rozeznanie

Nie znam waszej motywacji, która zadecydowała o wyborze tego przedmiotu na maturze, ale w większości łączy was jedno – CIEKAWOŚC. Jesteście ciekawi tego przedmiotu, jak on wygląda, czy rzeczywiście jest trudny. Najczęściej interesuje was zakres materiału, jaki musimy przyswoić, aby zdać jakiś egzamin. Książka Josteina, da wam takie ogólne rozeznanie – z czym będzie trzeba się zmierzyć na maturze. Dlatego zanim ogłosicie światu i podpiszecie deklaracje maturalne – Tak, wybieram filozofie! – wypożyczcie tę książkę, albo najlepiej ją kupcie, i przeczytajcie. Gwarantuje, że was wciągnie! Być może nie połknięcie jej w jedną noc, ale na pewno tak szybko jej nie odłożycie.

Jak już zapewne się domyślacie książka ta, to takie streszczenie historii filozofii. Nie jest ono kompletne, nie jest też „wyczerpujące” ale na sam start idealne. Po jej przeczytaniu sami zdecydujecie czy chcecie się w to bawić, czy nie. Samo jej przeczytanie na pewno wam nie zaszkodzi… a kto wie, może dzięki niej gdzieś zabłyśniecie? (na egzaminie, w towarzystwie, czy na maturze)

Komu trzy tysiące lat nie mówią nic…

„Świat Zofii” zaczyna się bardzo interesującym i refleksyjnym cytatem Goethe’go. Książka ta dokładnie liczy 560 stron – łącznie z indeksami i spisem treści. Jak już wspomniałem, jest to tak jakby streszczona historia filozofii, w którą wplątana jest ciekawa narracja. Co znajdziemy w spisie treści?

Przede wszystkim spis wszystkich poruszanych i omawianych filozofów – dodatkowo fragmenty te, które dotyczą samej filozofii, wyróżnione są grubszą czcionką. Moja nauczycielka zasugerowała mi abym wydrukowałem sobie te fragmenty, tworząc tym samym  „podstawowy podręcznik do filozofii” (ja postanowiłem kupić od razu całą książkę). Co ciekawe oprócz filozofii „kurs” ten opisuje także epoki – które wprowadzają nas w dalsze zagadnienia czysto filozoficzne.

Ja swój egzemplarz kupiłem na stronie internetowej Aros.pl za jakieś 13 zł (jak dobrze pamiętam). Tam też kupiłem kamyki filozoficzne. Bardzo wam polecam tę stronę, tylko tam w zasadzie ostatnio kupuje książki i jakieś papiernicze rzeczy (zakreślacze, notatniki, długopisy).

Po nitce do kłębka…

Kiedy mówicie komuś o maturze z filozofii, zapewne większość osób wyobraża sobie jakąś niewyobrażalnie wielką ilość informacji( pojęć, tekstów) które nijak nie można pojąć rozumem. „Świat Zofii” pozwoli tę „wiedzę” uporządkować. Pokaże w zasadzie czym jest filozofia. Przedstawi logiczną całość tej nauki (przyczynowo-skutkową). Podobnie jak w historii, jedno wydarzenie wpływa na drugie, tak samo i tutaj – jeden filozof wpływa na drugiego. Bo na tym po części opiera się matura z tego przedmiotu – na znajomości poglądów filozofów :/.

I tak jak nie wyobrażam sobie, by osoba zdająca matematykę na maturze nie znała tabliczki mnożenia – tak nie wyobrażam sobie maturzysty z filozofii, który nie zna tej książki. Serio!

Tatarkiewicz kontra Gaarder

Osoby, które myślą o maturze z filozofii, na pewno nazwisko to usłyszały wielokrotnie. Władysław Tatarkiewicz – bo o nim tu mowa- niewątpliwie znacząco przyczynił się do rozwoju filozofii w Polsce. Jednak ze świecą szukać osoby, która przebrnęła przez wszystkie tomy  jego książek. I tak kiedy myślimy o maturze z tego przedmiotu, z pewnością dostajemy sugestie – Ooo, to musisz przeczytać Tatarkiewicza, współczuje Ci – przeczytać by wypadało, ale na pewno nie na początku naszej przygody z tym przedmiotem!

Dlatego fantastyczną alternatywą jest „Świat Zofii”, który w przeciwieństwie do Tatarkiewicza – nie odstraszy a zachęci do zagłębiania się w filozofię!

A więc…

Wszystkie osoby, które myślą o maturze z filozofii, zastanawiają się czy dałyby sobie radę z tym przedmiotem, OBOWIĄZKOWO odsyłam do „Świata Zofii”. Bez sensu jest czytać przykładowy arkusz maturalny z tego przedmiotu – jeśli dopiero zaczynamy stawiać kroki w filozofii – możemy się wtedy niepotrzebnie zniechęcić. Na początku trzeba zbadać teren, zorientować się w sytuacji – później podjąć decyzję A książka Josteina Gaardera wprowadzi nas w ten świat IDEALNIE! Bardzo, ale to bardzo ją POLECAM

Wpis ten rozpoczyna dłuższy cykl MATURA Z FILOZOFII. W jego kolejnych odsłonach poznacie dalsze „wariacje” związane z tym przedmiotem. W miarę możliwości pod każdym opublikowanym wpisem będę linkował jego kontynuację

Matura z filozofii #2 – arkusz, informator i podstawa programowa

Jeśli macie jakieś pytania, wątpliwości, czy sugestie piszczcie śmiało! (na facebooku, e-mailu, instagramie).

Do następnego!

Pamiętajcie!

Nie mam wykształcenia filozoficznego. Nie jestem też nauczycielem tego przedmiotu. Wszystkie wpisy, jakie tutaj publikuje, opieram na swoim doświadczeniu i wiedzy, jaką posiadam. Poruszam tutaj tematy i zagadnienia, których sam szukałem, przygotowując się do matury z filozofii. Traktujcie te wpisy (jak i cały blog Orientus) jako źródło inspiracji, miejsce, gdzie możecie znaleźć pewne wskazówki, gdzie poznacie jakiś inny punkt widzenia i gdzie skonfrontujecie swoje doświadczenie i wiedzę z moimi spostrzeżeniami. Chętnie podyskutuję na dany temat i poznam nowe rzeczy. Jestem też otwarty na konstruktywną krytykę. Człowiek uczy się całe życie Wasz Orientus.

Wbrew pozorom, rosyjski alfabet nie jest taki trudny. Składa się on z 33 liter, z czego 4 na pewno już znacie  (i nie musicie się ich uczyć)

Zanim jednak zobaczycie zdjęcia poniżej, pamiętajcie że każdy z nas ma własny styl (charakter) pisma. Tyczy to się również cyrylicy.

Przygotowując dla Was poniższe zdjęcia starałem się pisać taką szkolną, tradycyjną cyrylicą – ale… chyba poległem. Po prostu wyrobiłem sobie już  własny charakter pisma i ciężko mi teraz wrócić do takiego czysto szkolnego pisania

CYRYLICA (NIE) TAKA STRASZNA

Pewną trudnością, może być to, że niektóre „pisane” litery cyrylicy różnią się od ich „drukowanych” odpowiedników.

Teoretycznie, pisząc rosyjskim alfabetem powinniśmy zwracać uwagę na łączenia liter. Jednak w tym przypadku zasada jest identyczna jak w języku polskim – czyli po prostu piszmy tak aby nas rozczytano

Oto rosyjski alfabet w całości:

Osobiście podzieliłbym te litery na trzy grupy!

1 GRUPA – litery, które już znasz i nie musisz się ich uczyć

2 GRUPA – litery, które wyglądają jak w polskim alfabecie ale oznaczają inne dźwięki (na nie zwróć szczególną uwagę)

3 GRUPA – litery, których musisz się po prostu nauczyć

1 GRUPA

Wspomniałem na początku, że są cztery litery które już znacie. Są to: Aa, Kk, Mm i Oo. Ich nie musicie się absolutnie uczyć . Znaczą dokładnie to samo  co w polskim alfabecie. Trudniejsze są pozostałe 29 liter…

2 GRUPA

Druga grupa to litery, które z pozoru wyglądają jak polskie ale oznaczają zupełnie inne dźwięki. Na nie trzeba szczególnie uważać, bo po prostu mogą wam się mylić. Są to: Вв (w), Ее (je), Зз (z), Нн (n), Рр (r), Сс (s), Уу (u), Хх (h, ch), Яя (ja), Тт (t), Ии (i), Дд (d) 

3 GRUPA

Ostatnia grupa to litery, które są dla was nowe. Ich musicie się niestety nauczyć. Poniżej wstawię wam zdjęcie, gdzie mniej więcej wytłumaczę jak pisać trzy – moim zdaniem – najtrudniejsze literki. Oto litery z grupy trzeciej: Бб (B), Гг (G), Ёё (jo), Жж (ż, rz), ъ (twardy znak), Ээ (e), Йй (j), Лл (l lub ł), Пп (p), Фф (F), ы (y), Юю (ju), Цц (c), Чч (ć), Шш (sz), Щщ (ść), ь (miękki znak)

Skoro mamy już poznany alfabet, pozostaje tylko go wyćwiczyć! Ja robiłem to tak, że każde słowo, które przychodziło mi do głowy zapisywałem rosyjskimi literkami. I tak na okrągło – pisałem, pisałem, pisałem aż w końcu każda literka weszła mi w krew.

Cyrylicy zacząłem uczyć się w gimnazjum. Wtedy na każdej lekcji poznawaliśmy partię literek. Jako, że część klasy już znała cyrylicę ze szkoły podstawowej, pozostali (w tym ja) mieliśmy ten „kurs” przyśpieszony. Nie pamiętam ile dokładnie zajęło mi to czasu, ale chyba szybko opanowałem ten alfabet. Zresztą wiecie… jak ma się chęci i motywację to wszystko szybciej idzie.

Po za tym na naukę cyrylicy naprawdę nie potrzeba dużo czasu.

Osoby, które dopiero zaczynają swoją przygodę z rosyjskim na pewno poczują frustrację, widząc inne literki (cyrylicy) drukowane i inne pisane. Niestety tak już jest i trzeba z tym żyć Na początku sprawia to trudność ale myślę że dość szybko wyłapiecie tę zależność.

Szukając w internecie informacji na temat nauki cyrylicy, z pewnością natknięcie się na zagadnienie „łączenie liter„. I rzeczywiście jest to ważna rzecz, ale ja bym tak jej nie wyolbrzymiał. Piszczcie tak aby was rozczytano! Z czasem wyrobicie swój własny charakter pisania cyrylicy. I nie ważne czy będziecie łączyć literki jak pierwszoklasista czy po prostu będziecie zostawiali przerwę między nimi. Po prostu piszczcie!

To chyba na razie tyle jeśli chodzi o cyrylicę i jej naukę W planach mam też przedstawić Wam historię rosyjskiego alfabetu, oraz poświęcić osobny wpis na temat kursywy.

Gorąco zachęcam Was do zapoznania się z wcześniejszymi postami, i serdecznie zapraszam na moje pozostałe social media – Instagram, Facebook – wszędzie tam znajdziecie mnie jako Orientus

Orientujcie Się! Do następnego!

PS. Wybaczcie że zdjęcia są wątpliwej jakości ale nie miałem już siły i umiejętności by zrobić to lepiej Z reguły cyrylicę piszę o wiele ładniej ale tak jakoś wyszło

9 maja (w środę) o godz. 14.00 kilkaset uczniów z drżącą ręką otworzy arkusze maturalne z filozofii. I choć większość z nich robi co może by przygotować się do tego egzaminu jak najlepiej, to wciąż pozostaje pewien „niedosyt wiedzy”. Dla tych wszystkich, którzy wciąż gnębią się myślami „nic nie umiem”, „pomylę Sokratesa z Schopenhauerem” jest pewien ratunek – WYPRACOWANIE. (Do matury macie jeszcze ponad miesiąc, także jeszcze sporo można się nauczyć XD)

Za wypracowanie na maturze z filozofii możecie dostać aż 25 punktów na 50 możliwych. Tak, tak dobrze myślicie – to 50% całej matury. Są jednak pewne rzeczy o których warto pamiętać zabierając się za pisanie tego wypracowania. 

Przede wszystkim nie wolno porównywać tego wypracowania do innych wypowiedzi pisemnych z innych przedmiotów – historii, języka polskiego czy WOS-u. Każde z nich rządzi się swoimi prawami! Pisząc wypracowanie na maturze z filozofii pamiętajcie:

1. Niemal zawsze polecenie przy tym zadaniu będzie brzmiało „Rozważ„czyli przedstaw problem podając jego wady i zalety, czyli odwołaj się do filozofa i zestaw go z innym myślicielem (którego poglądy są przeciwne do tego pierwszego)
2. Pisząc wypracowanie musisz „ugryźć” je z każdej strony. Możesz oczywiście przedstawić swoje stanowisko, ale wypracowanie musisz napisać  jak najbardziej obiektywnie. Musisz tak poprowadzić tok swojej wypowiedzi, żeby przedstawić temat wszechstronnie. To jest właśnie sens filozofii – myślenie. Nie można myśleć tylko w jeden sposób, trzeba być otwartym na nowe poglądy czy stanowiska
3. Kiedy przytaczasz w swoim tekście jakieś pojęcia czy termin, dobrze by było abyś je rozwinął. Nie tylko wzbogaci to twoje wypracowanie ale pomoże ten egzaminatorowi w jego odbiorze. Pamiętaj, że w filozofii „pojęcie” może zmienić swoje znaczenie wraz z epoką w której występuje lub filozofem, który je stosuje. Skąd egzaminator ma wiedzieć o co Ci chodzi? XD
4. Pamiętaj, żeby zawsze odwołać się do jakiegoś filozofa w swoim wypracowaniu. Nawet w poleceniu stoi jak byk „odwołaj się do innych…”. Niech to będzie odwołanie naciągane (oczywiście z tym nie przesadzaj) ale niech będzie. Za nieustosunkowanie się do polecenia tracisz cenne punkty! Pamiętaj o tym.
5. Ważne jest też to, aby poruszać w swojej pracy rzeczy/pojęcia/filozofów, które ROZUMIEMY. Jeśli niezbyt dobrze znamy jakieś pojęcie i przypiszemy jej błędną definicję…to będzie źle Z miejsca tracimy punkty za niezrozumienie tematu, błędną argumentację, nielogiczną spójność tekstu twoje wypracowanie musi być logiczne! Tylko wtedy ma szanse na 25 punktów XD

Teraz przytoczę kilka waszych pytań:

Czy zaczynać arkusz od wypracowania?

Myślę, że to nie jest dobry pomysł. Ja zrobiłem tak; po kolei robiłem zadania tekstowe, a tych których nie umiałem zostawiałem na później. Po prostu leciałem z pytaniami – umiem, nie umiem. Jak już zrobiłem te co „umiem” przeszedłem raz jeszcze do tych co „nie umiem”, później zabrałem się na wypracowanie.  Po za tym, jakbym zaczął od razu od wypracowania, to męczyłyby mnie myśli, że muszę jeszcze przeczytać tekst, zrobić do niego zadania itd. Druga spraw to, to że robiąc zadania testowe tak jakby odświeżasz sobie wiedzę, którą możesz wykorzystać później w wypracowaniu

Czy muszę znać wszystkich filozofów?

Ja na pewno nie znam wszystkich. Pamiętam jak dzień przed maturą katowałem się filozofią nowożytną XD a na maturze miałem Sokratesa i Arystotelesa XD Jeśli chodzi o wypracowanie to można śmiał „wykuć” – cokolwiek to znaczy – poglądy Sokratesa, Platona i Arystotelesa, do nich zawsze można jakoś tam nawiązać Sugerowałbym też na pewno Kanta, Nietzsche’go i Schopenhauera (tutaj macie wpis o nim ^^). Oczywiście warto znać wszystkich filozofów ale ta wypisana przeze mnie 6 to taki „ratunek” właśnie na miesiąc przed maturą

Czy mogę pisać o filozofii na  wypracowaniach z innych przedmiotów?

Oczywiście, że TAK. Filozofia czyli poglądy, są same w sobie „TEKSTAMI KULTURY”. Czyli jak macie w poleceniu „odwołaj się do innych tekstów kultury” o filozofii możecie pisać śmiało!

Czy znasz jakieś wyrażenia, które mogę zastosować w swoim wypracowaniu. Chodzi mi o to jak zacząć, rozwinąć i zakończyć pracę pisemną.

Wątpię, żeby takie wyrażenia w ogóle istniały To zależy po prostu od tego jak chcesz zacząć swoje wypracowanie. Nie mniej pamiętajcie o jakimś fajnym wstępie – takim wprowadzeniu do tematu. Niech to będą jakieś dwa, trzy zdania ale niech będą Nie muszę chyba wspominać o wstępie, rozwinięciu i zakończeniu Pamiętajcie o kompozycji pracy, jest ona szalenie ważna. A co tych wyrażeń, to sposobów na wstęp, rozwinięcie i zakończenie pracy jest całe mnóstwo. Trzeba po prostu dużo, dużo pisać ^^

Uffff…To chyba na tyle jeśli chodzi o wypracowanie maturalne z filozofii (wciąż czuję, że nie wyczerpałem tego tematu) jakbym coś sobie przypomniał to od razu to uzupełnie XD

Jeśli macie do mnie jakieś pytania, wątpliwości, sugestie – piszczcie śmiało! Na wszystkie wiadomości z przyjemnością odpisuje ^^ Szukajcie mnie pod nickem Orientus

PS. pamiętajcie też, że wszystkie porady/wskazówki jakie tu umieszczam oparte są na moim doświadczeniu i wiedzy jaką aktualnie posiadam. Też jestem człowiekiem i mogę się mylić

PS.2. O całej maturze z filozofii powstaną też inne posty ale dopiero w przyszłym roku. Wpis o wypracowaniu opublikowałem jeszcze przed tą maturą 2018 ze względu na prośbę czytelników.

Orientujcie Się! Do następnego ^^