Osiąganie celów - rozwój osobisty - NLP

Zakotwicz swój statek we właściwym porcie

2012-01-12T02:58:00.000-08:00

Doświadczyłeś kiedyś sytuacji, w której słysząc np. jakąś piosenkę, momentalnie wywołała ona w Tobie jakiś przyjemny stan, przywróciła miłe wspomnienia, wręcz przeniosła Cię w miejsce, w którym piosenka kiedyś towarzyszyła danemu stanowi, a rzecz działa się automatycznie, bezwiednie?

Czy byłoby miło aby potrafić wprowadzić siebie lub kogoś innego w dowolny stan wtedy kiedy mamy na to ochotę?
Dowiedzmy się jak możemy to zrobić.
Czy słyszałeś o badaniach Iwana Pawłowa i jego psach? Pawłow badał fizjologię wydzielania śliny, w badaniu wykorzystywał psy, które wzywał na karmienie używając dzwonka. Z uwagi na fakt podawania pokarmu wydzielała się psom ślina. Po pewnym czasie zaobserwował, że samo użycie bodźca w postaci dzwonka, bez podania pożywienia również powodowało reakcję w postaci wydzielania śliny. Efekt ten nazwał odruchem warunkowym, z punktu widzenia NLP jest to typowa kotwica, która wywołuje odpowiedni stan.
Gdy mamy dostęp do danego stanu możemy go zakotwiczyć. Gdy osoba jest w intensywnym stanie emocjonalnym i kiedy u szczytu tego stany wykonamy jakiś bodziec to wtedy ten konkretny stan zostanie neurologicznie powiązany z tym konkretnym bodźcem, a co za tym idzie, w konsekwencji możliwym będzie przywołanie tego stanu z wykorzystaniem danego bodźca. Bodziec może być różnoraki, czy to wizualny, dźwiękowy czy też kinestetyczny.
Aby wykonać zakotwiczenie koniecznym jest wykonanie w sekwencji kilku kroków, mianowicie:
1. Wywołanie stanu
Pierwszym krokiem będzie wywołanie pożądanego stanu, który chcemy zakotwiczyć. Pamiętaj, że najsilniejszy stan powstaje w wyniku spontanicznych zachowań, zatem bądź zawsze gotów by wykorzystać taką sytuację. Jeśli pracujesz nad czymś po fakcie, zaspokoisz się stanem wywołanym na zawołanie. Niezależnie od sytuacji najważniejsza jest intensywność stanu i to czy dana osoba jest w pełni, maksymalnie z nim zasocjowana. Zasocjowana oznacza, że osoba ta przeżywa w pełni dany stan wewnętrznie, gdy widzi obrazy własnymi oczami.
Poproś daną osobę aby przypomniała sobie jakąś sytuację bądź ją sobie wyobraziła, w której doświadczyła danego stanu. Niech następnie przywoła bądź wyobrazi sobie ten czas kiedy doświadczała tego stanu. Poproś ją niech cofnie się do tego czasu i zobaczy w wyobraźni swoimi oczami to co widziała, usłyszy co słyszała i niech w pełni poczuje to co czuła wtedy gdy była totalnie w danym stanie. Obserwuj osobę, sprawdzaj czy osiągnęła już maksymalny poziom oczekiwanego stanu, bądź poproś by dała znak Tobie kiedy to nastąpi.
2. Zakotwiczenie
Proces zakotwiczenia wymaga odrobiny precyzji, chodzi o sam moment założenia kotwicy. Ważnym jest by proces ten został wykonany trochę przed osiągnięciem przez osobę maksymalnej intensywności stanu i powinien zakończyć się w momencie osiągnięcia szczytu lub ciut wcześniej. Zakładanie kotwicy powinno trwać kilka sekund tak by był czas by się utrwaliła.
Wybór rodzaju kotwicy zależy od nas samych, istotnym jest aby dany bodziec był jak najbardziej unikalny w odniesieniu do bodźców, z którymi dana osoba spotyka się na co dzień. Jeśli będzie to bodziec spotykany często np. podanie ręki na przywitanie to taka kotwica może być słaba i nie osiągać właściwych rezultatów. Zatem jeśli będzie to kotwica kinestetyczna to wybierzmy jakąś inną część ciała, możemy np. nacisnąć wybraną kostkę na pięści, bądź ucho, czy ramię. To jak unikalna będzie kotwica ma wpływ na to jak długo będzie działała właściwie czyli w powiązaniu z danym stanem. Oczywiście ważnym jest aby wybrane miejsce było miejscem komfortowym, nie narzucającym się dla drugiej osoby.
Przykładowo dla kotwic wizualnych wybierzmy jakieś unikalne obrazy, symbole, osoby widziane zewnętrznie bądź wewnętrznie w wyobraźni, które chcemy powiązać z danym stanem. Możemy wykorzystać dźwięki jako kotwice, podobnie jak dla kotwic wizualnych mogą być zewnętrzne lub wewnętrzne. Możliwe, że spotkałeś się z sytuacją, że wiele osób gdy są przestraszone, niespokojne to mogą sobie pogwizdywać, co powoduje u nich uspokojenie.
Możemy też wykonać miks wszystkich trzech rodzajów, mamy zatem wiele możliwości.
3. Złamanie stanu (Reset)
Ten krok jest niezbędny by przejść w procesie dalej. Niezbędnym jest złamanie stanu, całkowite odciągnięcie uwagi osoby od kotwiczonego stanu, rozproszenie osoby. Możemy poprosić osobę aby np. policzyła żarówki w lampach na suficie.
4. Odpalenie kotwicy
Wykonajmy kotwicę dokładnie w taki sam sposób jak podczas jej zakładania i obserwujmy czy osoba chodzi w dany stan. Istotnym jest aby sposób zakładania kotwicy i późniejszego jej wywołania był dokładnie taki sam co do formy, intensywności, głośności itd.
Wyobraź sobie sytuację w przyszłości gdzie chciałbyś doświadczyć zakotwiczonego stanu, odpal kotwicę i sprawdź czy tworzy ona wystarczający stan.
Sprawdź kotwicę np. następnego dnia na ile jest ona trwała.
W przypadku gdy odpalanie kotwicy nie powoduje przywołania oczekiwanego stanu, zwłaszcza w sytuacjach w których czujemy niepokój, lęk, zaprzestańmy odpalania kotwicy ponieważ możemy w ten sposób zakotwiczyć negatywny stan.

Powyższe kroki procesu można powtórzyć wielokrotnie wykonując dokładnie taką samą kotwicę, co na pewno ją utrwali jeszcze bardziej, o ile jest to niezbędne. Gdy wywołany stan był odpowiednio intensywny może nie być takiej potrzeby.

---
Michał Barteczko
Trener rozwoju osobistego, Trener NLP, Coach, Autor
http://mindabout.pl

Gabinet krzywych luster i lody waniliowe

2012-01-10T10:25:00.001-08:00

W ostatnią niedzielę wybraliśmy się z rodziną i znajomymi do Śląskiego Wesołego Miasteczka. Cały dzień spędziliśmy na różnorakich atrakcjach i przyjemnościach. Spałaszowaliśmy lody waniliowe oraz m.in. zawitaliśmy do gabinetu krzywych luster… Te dwie sprawy przypomniały mi pewną historię…
W 1991 roku, w laboratorium Uniwersytetu w Parmie,
we Włoszech (drugi po Bolonii, najstarszy uniwersytet na świecie) neurobiolog Giacomo Rizzolatti wraz ze swoimi absolwentami prowadzili badania rejestrujące elektryczną aktywność neuronów w mózgach małp z gatunku makaka.
Tak jak przewidywano, kiedy małpa wykonywała ruch, sięgając po jakiś przedmiot, powodowało to aktywność neuronów i a co za tym idzie elektrody podłączone do mózgu rejestrowały odpowiednie sygnały.
Kluczowym momentem badań stał się przypadek, który miał miejsce podczas przerwy lunchowej gdy jeden z absolwentów, będąc w zasięgu wzroku jednej z małp, sięgnął po loda leżącego przed nim na stole a to spowodowało aktywację neuronów u małpy i zarejestrowanie sygnału przez elektrody, pomimo, że małpa pozostawała wtedy bez ruchu.
Zaobserwowano, iż nieważne jest czy sama małpa sięga po przedmiot czy tylko widzi jak ktoś inny to robi, a niesie to za sobą aktywację u niej tych samych neuronów. Innymi słowy neurony tworzyły odbicie lustrzane obserwowanej akcji. Kiedy małpa obserwowała kogoś wykonującego daną akcję jej mózg tworzył jakby symulację aktywności neuronów tak jak w przypadku gdy sama małpa tę akcję wykonywała.
Neurony te, zostały nazwane “neuronami lustrzanymi” i postawiono hipotezę, że są odpowiedzialne za naszą zdolność rozumienia czynności wykonywanych przez inne osoby.
Od tego czasu, neurony lustrzane były przedmiotem wielu badań. Odkryto m.in., że nie tylko to co widzimy, obserwacja aktywuje odpowiednie neurony, ale także dźwięk związany z daną czynnością oraz co jeszcze ciekawsze, że wystarczająca jest mentalna reprezentacja danej czynności u danej osoby by uruchomić neurony lustrzane u drugiej osoby.
Jakie zatem znaczenie maja neurony lustrzane? Jednym z nich jest to, że biorą udział w procesie obserwacyjnego uczenia się. Gdyby cofnąć się o niespełna 100 tysięcy lat wstecz i przyglądnąć się ewolucji człowieka można zaobserwować rewolucyjne wręcz rozprzestrzenienie się wielu umiejętności jakie posiadał człowiek takie jak używanie ognia, używanie narzędzi, języka, umiejętności zrozumienia drugiego człowieka i interpretacji jego zachowań. To wszystko stało się bardzo szybko 100 tysięcy lat temu i ciekawe jest to, że nasz mózg swój obecny rozmiar osiągnął już prawie 400 tysięcy lat temu. Neurobiolog Dr. Ramachandran z Uniwersytetu Kalifornijskiego przypisuje ten fakt nagłemu wykształceniu się systemu neuronów lustrzanych w ludzkim mózgu, który pozwolił na obserwacyjną naukę zachowań innych ludzi. Przykładowo gdy jedna osoba dokonała jakiegoś, nawet przypadkowego, odkrycia czy to użycia ognia, czy narzędzia, odkrycie to szybko rozprzestrzeniło się wśród całej populacji.
Oprócz wcześniej wspomnianych neuronów lustrzanych związanych z działaniem, dźwiękiem, są też neurony lustrzane związane z dotykiem. I tak przykładowo, gdy ktoś mnie dotyka to pobudza odpowiedni neuron w moim mózgu. Ale ten sam neuron czasami pobudza się gdy tylko patrzę na osobą dotykaną. Jest to współodczuwanie doznania z drugą osobą. Są to neurony odpowiedzialne za empatię. To zamyka kwestię, gdy ktoś może powiedzieć, że jest empatyczny lub nie, że ma empatię bądź jej brak przekazany genetycznie. Nic z tych rzeczy, każdy z nas, o ile oczywiście nie ma fizycznie uszkodzonego mózgu posiada tę jego część odpowiedzialną za współodczuwanie, za empatię. Neurony te znajdują się w czołowej i skroniowej części mózgu.
Prawdopodobnie doświadczyłeś sytuacji, gdy oglądając relację albo będąc jako kibic na zawodach sportowych współodczuwałeś to co wykonuje sportowiec, że ręce, nogi “wyrywały” Ci się do ruchu. Oglądając walkę bokserską robiłeś uniki, zadawałeś ciosy. Było tak?
Można zadać sobie pytanie, jak to się dzieje, że współodczuwam to czego doświadcza druga osoba, ale fizycznie nie czuję się dotykany? Nasz organizm ma mechanizm który zabezpiecza nas przed byciem zmieszanym w takiej sytuacji, nasz mózg potwierdzi sobie czy faktycznie występuje dotyk odpytując o tę informację receptory, które znajdują się w skórze. A propos mechanizmu zabezpieczającego pojawia się bardzo ciekawa kwestia. Gdy w jakiś sposób, ten mechanizm wyłączymy, np. znieczulając swoją rękę, która odpowiada ręce dotykanej u drugiej osoby, to wtedy, żaden zwrotny sygnał z receptorów skóry nie dotrze do naszego mózgu co powoduje zatarcie granicy pomiędzy dwoma osobami i obie osoby wtedy poczują to samo, czyli doświadczymy cudzego dotyku.
Dr. Ramachandran stwierdził, że niezależne “ja” nie istnieje, że wszyscy jesteśmy połączeni ogromnymi łańcuchami neuronów, które bez przerwy komunikują się między sobą, że nasze świadomości są połączone.
Czyżby informacje prowadzące do takich wniosków przyświecały autorowi podczas pisania scenariusza, na podstawie którego nakręcono później film "Avatar"?
Możliwe, że słyszałeś o pewnym przypadku, gdy osoba z amputowaną ręką odczuwała ból właśnie w tej fantomowej części ręki. To co najciekawszego miało miejsce to fakt, że osoba oglądała inną osobę, której robiono masaż ręki, a to spowodowało, że poczuła ulgę w swoim fantomie, tak jakby zrobiono jej samej masaż.
Neurony lustrzane są świetnym polem do tego by zastanowić się nad naszą świadomością, własnym “ja”, tym co nas łączy z innymi ludźmi, nad naszą empatią.
Mechanizmy i procesy zachodzące w neuronach lustrzanych są podstawą tego co z punktu widzenia NLP nazywamy raportem, to dzięki nim “wiemy”, że mamy do czynienia z taką sama osobą jak my, to nie przypadkowo budując rapport dopasowujemy się na jak największej liczbie poziomów do drugiej osoby. Mówiąc lewopółkulowo powiemy, że nadajemy z innymi na takich samych falach, że czujemy "więź" z jakimiś osobami.
Tak neurony lustrzane pozwalają nam komunikować się z innymi.
---
Michał Barteczko
Trener rozwoju osobistego, Trener NLP, Coach, Autor
http://mindabout.pl

Jesteś w kręgu 99?

2012-01-09T16:03:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Kamila Molińska

Był sobie kiedyś bardzo smutny król, który miał służącego, i podobnie jak każdy służący smutnego króla był on bardzo szczęśliwy. Każdego ranka budził króla, przynosząc mu śniadanie, śpiewając i mrucząc przy tym radośnie. Na jego twarzy malował się uśmiech, jego życie było spokojne i radosne.
Król, który był bardzo nieszczęśliwy, obserwował swojego służącego i zastanawiał się, skąd czerpie on swoje szczęście.

Pewnego dnia król rozkazał wezwać służącego.

- Paziu – rzekł król – wyznaj mi twój sekret.

- Jaki sekret, królewska mość?

- Jaki jest sekret twojej radości?

- Nie mam żadnego sekretu, Wasza Wysokość.

- Nie okłamuj mnie, paziu. Nieraz rozkazałem obcinać głowy za mniejszą obrazę niż kłamstwo.

- Ja nie kłamię, Wasza Wysokości. Nie ukrywam żadnego sekretu.

- Dlaczego zawsze jesteś radosny i szczęśliwy? No powiedz, dlaczego?

- Panie, nie mam powodu do smutku. Wasza Wysokość darzy mnie honorem, pozwalając na służenie mu. Mam żonę i dzieci mieszkających w domu przyznanym nam przez urzędników dworskich. Dają nam odzienie i pożywienie, a w dodatku Wasza Wysokość od czasu do czasu obdarowuje nas paroma monetami, byśmy mogli pozwolić sobie na dowolny kaprys. Jak mam nie być szczęśliwy?

- Jeśli zaraz nie wyznasz mi twojego sekretu, każę ściąć Ci głowę – rzekł król. – Nikt na podstawie podanych mi przez ciebie powodów nie może być szczęśliwy.

- Ależ, Wasza Wysokość, nie ma żadnego sekretu. Niczego bardziej nie pragnę od możliwości spełnienia waszych oczekiwań, Anie nie ma niczego, co bym przed wami ukrywał.

- Odejdź, odejdź, zanim zawołam kata!

Służący uśmiechnął się, oddał pokłon i wyszedł z komnaty. Królem zawładnęło szaleństwo. Nie potrafił sobie wytłumaczyć, dlaczego paź będąc na służbie, chodząc w wynoszonym odzieniu, zjadając resztki z pańskich stołów, mógł być szczęśliwy. Kiedy zdołał się uspokoić, zawołał najmądrzejszego ze swoich doradców i opowiedział mu o rozmowie, którą odbył tego dnia rano.

- Dlaczego ten człowiek jest szczęśliwy?

- Och, Wasza Wysokość, chodzi o to, że on znajduje się poza kręgiem.

- Poza kręgiem?

- No tak.

- I to go uszczęśliwia?

- Nie, panie. To nie pozwala mu być nieszczęśliwym.

- Chwileczkę, nie wiem, czy dobrze zrozumiałem. Bycie w kręgu unieszczęśliwia cie?

- Tak.

- I jego tam nie ma?

- No nie ma.

- A jak z niego wyszedł?

- Nigdy do niego nie wszedł.

- Co to za krąg?

- Krąg dziewięćdziesięciu dziewięciu.

- Doprawdy, nic nie rozumiem.

- Moglibyście, panie, zrozumieć jedynie wtedy, gdybyście pozwolili mi na zademonstrowanie.

- Jak?

- Pozwalając na to, aby wasz paź wszedł do kręgu.

- Tak, zmusimy go, aby wszedł.

- Nie, Wasza Wysokość. Nikt nie może nikogo zmusić, aby wszedł do kręgu.

- W takim razie trzeba będzie go oszukać.

- Nie trzeba, Wasza Wysokość. Jeśli stworzymy mu taką możliwość, wejdzie z własnej i nieprzymuszonej woli.

- Ale on nie zorientuje się, że to będzie oznaczało przeobrażenie się w człowieka nieszczęśliwego?

- Tak, zorientuje się.

- W takim razie nie wejdzie.

- Nie będzie mógł się oprzeć.

- Mówisz, że zorientuje się, że wejście do tego dziwacznego kręgu uczyni go nieszczęśliwym, a pomimo to wejdzie, wiedząc, że nie ma wyjścia?

- Tak jest, panie. Jesteś skłonny stracić znakomitego służącego tylko dlatego, żeby pojąć strukturę kręgu?

- Tak.

- Dobrze. Dzisiejszej nocy przyjdę po ciebie. Musisz mieć przygotowaną, skórzaną sakwę z dziewięćdziesięcioma dziewięcioma dukatami. Ani jeden więcej, ani jeden mniej.

- Co jeszcze? Mam wziąć ze sobą straż na wszelki wypadek?

- Tylko skórzaną sakwę. Do zobaczenia w nocy, Wasza wysokość.

I tak się stało. Tej nocy mędrzec poszedł do króla. Po kryjomu przedostali się na podwórze pałacu i ukryli nieopodal domu pazia. Tam poczekali do świtu.

W domu zapaliła się pierwsza świeczka. Mędrzec przyczepił, do skórzanej sakwy taką wiadomość.

TEN SKARB JEST TWÓJ.

JEST TO NAGRODA

ZA BYCIE DOBRYM CZŁOWIEKIEM.

CIESZ SIĘ NIM

I NIE MÓW NIKOMU, JAK GO ZNALAZŁEŚ.

Następnie przywiązał sakwę do drzwi domu służącego, zapukał i schował się. Paź wyszedł, a mędrzec i król obserwowali go zza krzaków.

Służący otworzył skórzaną Sawkę, przeczytał wiadomość, potrząsnął sakwą i słysząc dźwięk metalu, zadrżał. Przycisnął skarb do piersi, rozejrzał się dookoła, sprawdzając, czy nikt go nie obserwuje, i z powrotem wszedł do domu.

Na zewnątrz było słychać, jak ryglował drzwi, i szpiedzy podeszli do okna, aby obserwować, co dalej będzie się działo.

Służący rzucił wszystko, co znajdowało się na stole, poza świeczką. Usiadł i opróżnił sakwę. Własnym oczom nie wierzył. Góra złotych monet! On, który nigdy nie miał żadnej, teraz miał ich całą górę.

Paź dotykał je i przesypywał. Pieścił je i ustawiał świeczkę tak, aby jej płomień odbijał się w monetach. Grupował je i rozsypywał w kupki. Tak bawiąc się i bawiąc, zaczął układać kupki z dziesięciu monet. Jedna kupka dziesięciomonetowa, dwie kupki dziesięcomonetowe, trzy kupki, cztery, pięć, sześć…. Tymczasem liczył: dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści, czterdzieści, pięćdziesiąt, sześćdziesiąt…. Aż ustawił ostatnią kupkę… która składała się z dziewięciu monet!

Najpierw prześlizgnął się wzrokiem po stole, szukając jeszcze jednej monety. Następnie rozejrzał się po podłodze i na koniec sprawdził sakwę.

„Niemożliwe”, pomyślał. Przybliżył ostatnią kupkę do pozostałych i zobaczył, że była niższa.

- Okradli mnie! – wykrzyknął. – Okradli mnie! Przeklęci!

Ponownie sprawdził stół, podłogę, sakwę, swoje ubranie, kieszenie, pod meblami…. Ale nie znalazł tego, czego szukał.

Leżąca na stole kupka monet lśniła, jakby chciała zadrwić z niego i przypomnieć mu, że było dziewięćdziesiąt dziewięć dukatów. Tylko dziewięćdziesiąt dziewięć.

„Dziewięćdziesiąt dziewięć monet. To dużo pieniędzy”, pomyślał. „Ale brakuje mi jednej monety. Numer dziewięćdziesiąt dziewięć nie jest kompletny Sto jest numerem kompletnym, ale dziewięćdziesiąt dziewięć nie”.

Król i jego doradca patrzyli przez okno. Twarz pazia już nie była taka sama. Miał zmarszczone czoło i napiętą twarz. Oczu mu się zmniejszyły i przymknęły, usta przybrały okropny grymas, przez który widać było zęby.

Służący chowając monety do sakwy i rozglądając się po wszystkich kątach, sprawdzał, czy nie obserwuje go któryś z domowników, a potem ukrył sakwę miedzy drewnem. Następnie wziął papier i pióro w celu zrobienia rachunków.

Ile czasu potrzebowałby służący na kupno srebrnej monety?

Mówił na głos do siebie.

Jest gotów ciężko pracować, aby ją zdobyć. Później już może nie będzie musiał pracować wcale.

Z setką monet człowiek jest bogaty.

Z setką monet można żyć spokojnie.

Skończył rachunki. Jeśliby pracował i oszczędzał całą pensję, a w dodatku gdyby wpadł mu jakiś dodatkowy pieniądz, przez jedenaście lub dwanaście lat miałby wystarczająco dużo pieniędzy na zakup złotej monety.

„Dwanaście lat to dużo czasu”, pomyślał.

Może mógłby poprosić żonę, aby poszukała pracy w miasteczku na jakiś czas. Ponadto on kończył pracę w pałacu o godzinie piątej po południu, mógłby więc pracować do nocy i zarobić w ten sposób dodatkowe pieniądze.

Policzył – sumując pracę żony i swoją, za siedem lat miałby potrzebną mu liczbę monet.

To za dużo czasu!

Może mógłby sprzedawać w miasteczku zostające im po kolacji jedzenie i zarobić trochę pieniędzy. W sumie im mniej zjedzą, tym więcej będą mogli sprzedać.

Sprzedać, sprzedać…

Zaczynało się robić gorąco Na co miałoby się przydać tyle zimowych ubiorów? A jedna para butów nie wystarczy? Było to wyrzeczeniem. Ale cztery lata wyrzeczenia i miałby swoja monetę numer sto.

Król i mędrzec wrócili do pałacu. Paź wszedł do kręgu dziewięćdziesięciu dziewięciu….

***

Zostaliśmy wychowani w dziwnym przekonaniu, że do szczęścia wciąż nam czegoś brakuje. Nie możemy być zadowoleni, ponieważ wciąż nam czegoś brak. Mamy samochód? Świetnie, ale bylibyśmy bardziej szczęśliwi, gdybyśmy mieli lepszy. Mamy mieszkanie? Wspaniale, ale przecież gdybyśmy mieli dom, to nasza rodzina byłaby szczęśliwsza. Mamy już dom. Doskonale, ale przecież jeszcze ogród nie jest tak piękny. Dzieci. Ach, wspaniałe te nasze dzieci, ale dzieci sąsiadów w tym samym wieku, a już potrafią jeździć na nartach. Wakacje. Egipt? Tak, Egipt, jedziemy tam, cieszmy się nim, tak długo, jak długo nie dowiemy się, że szwagier tym razem poleciał na Bora Bora.

Wydaje nam się, że możemy być szczęśliwi tylko wtedy, gdy nasza rodzina przypomina tą z reklamy płatków śniadaniowych.

Pozwalamy, aby ta jedna pozornie brakująca moneta sterowała naszym życiem jednocześnie tracąc radość z tego co już posiadamy. Wciąż więcej i więcej, lepiej, szybciej, dalej, ładniej… Kosztem siebie, kosztem bliskich. W imię czego? Poklasku i podziwu znajomych? Gonitwy za przekonaniami, obrazkami z kolorowych magazynów, stanem majątkowym zaobserwowanym w serialu, w imię wyobrażeń o życiu idealnym, który nie istnieje? Aby poczuć ile jesteśmy warci?

Jeśli Twoim szczęściem rządzi stan zewnętrzny i Twoje ciągłe odnoszenie się do niego… Porównywanie się i mierzenie, to z góry skazany jesteś na nieszczęście. Prędzej czy później ZAWSZE znajdzie się ktoś, kto ma bardziej luksusowy dom, szybszy samochód, ładniejszą żonę, przystojniejszego męża, lepiej płatną pracę, większe przywileje, zdolniejsze dzieci.

(…)„ A co by się stało,

Gdyby nas oświeciło

I nagle zdalibyśmy sobie sprawę,

Że nasze dziewięćdziesiąt dziewięć monet

To stuprocentowy skarb.

Że niczego nam nie brak,

Że nikt nam niczego nie zabrał,

Że numer sto nie jest bardziej okrągły,

Niż dziewięćdziesiąt dziewięć.

Ze to jest jedynie pułapką,

Marchewką podstawioną nam pod nos,

Abyśmy byli głupcami,

Abyśmy ciągnęli wóz

Zmęczeni, w złym humorze,

Nieszczęśliwi i zrezygnowani.

Pułapką, abyśmy nigdy nie przestali pchać

I aby wszystko trwało tak samo.

Wiecznie tak samo!

Ile by się zmieniło,

Gdybyśmy mogli cieszyć się

Naszym skarbem, takim jakim jest. ” (…)

---
Zrób swoje koło życia i odzyskaj harmonię w życiu. Instrukcja do ćwiczenia.
pozdrawiam ciepło,
Kamila Molińska
Life&Business Coach
www.molinskabusinesscoaching.com

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Daj się lubić, czyli jak zbudować rapport

2012-01-08T22:15:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Michał Barteczko

Przypomnij sobie sytuację, w której miałeś świetny kontakt z jakąś osobą, jak z wielką przyjemnością wymienialiście poglądy, rozumieliście się wzajemnie, gdy tak jak to zwykło nazywać się potocznie nadawaliście na jednej częstotliwości, coś na wzór idealnie dostrojonego nadajnika i odbiornika.
Prawdopodobnie miałeś również okazję sam doświadczyć bądź byłeś świadkiem sytuacji całkowicie odwrotnej.

Czy odpowiadałoby Tobie gdyby w Twoich kontaktach z innymi ludźmi miał miejsce tylko pierwszy scenariusz? Czy odpowiadałoby Tobie aby niezależnie od kontekstu spotkania, niezależnie od tego kim jest spotkana osoba osiągnął byś to co chcesz w kontakcie z nią?
Jeśli odpowiedziałeś pozytywnie na te pytania, zainteresuje Cię zatem tamat budowania rapportu z innymi ludźmi. Budowanie rapportu innymi słowy oznacza dopasowanie do drugiej osoby, bo podstawą relacji jest to, że gdy ludzie są do siebie podobni to siebie lubią nawzajem. Gdy kogoś lubisz jesteś bardziej skory aby mu pomóc w osiągnięciu jego celu.
Będąc kiedyś w kawiarni miałeś okazję obserwować parę zakochanych, jeśli nie, sprawdź i zwróć na to uwagę następnym razem, mogłeś zauważyć jak podobne do siebie stają się dwie osoby, jak podobnie siedzą zwrócone do siebie, jak podobne są ich gesty, mimika twarzy, ton głosu, tempo oddychania, są jakby własnymi lustrzanymi odbiciami, perfekcyjnie się dogadują i rozumieją, z punktu widzenia NLP są w bardzo głębokim rapporcie obejmującym wiele składowych jednocześnie. A teraz dla znalezienia przykładu z drugiej strony, przypomnij sobie sytuację gdy byłeś spokojny, w stanie wyciszenia, zamyślenia, a w Twoim otoczeniu znalazła się osoba hałaśliwa, którą roznosiła energia. Jak czułeś się w jej towarzystwie?
Zatem umiejętność budowania rapportu jest prawdopodobnie jedną z bardziej interesujących umiejętności jakie można posiąść.
Badania wykazały, że komunikując się z innymi ludźmi aż 55% informacji przekazujemy w sposób niewerbalny (fizjologia), 38% werbalnie (ton głosu), a 7% za pomocą słów. Wynika z tego, że znakomita, największa część informacji w procesie komunikacji przekazywana jest poza świadomością, zatem mamy ogromną szansę komunikować się w ten sposób i to jest właśnie to o czym traktuje rapport.
Najważniejsze części składowe rapportu.
Modalności
Dosyć często ludzie we wzajemnej komunikacji, w sposób nieświadomy, nie dostosowują się na poziomie modalnościowym, więc pierwszym najważniejszym elementem rapportu jest dopasowanie się do modalności w jakiej w danym momencie jest osoba, z którą mamy kontakt.
Zatem gdy spotykasz się z osobą, która w danym kontekście jest słuchowcem, zwolnij tempo swojego głosu, moduluj swoim głosem i przede wszystkim słuchaj. Spotykając wzrokowca zachowuj się w sposób w jaki on się zachowuje. Jeśli spotkasz kinestetyka, zwolnij, rozmawiaj z nim o odczuciach, zmień ton głosu by odpowiadał jego tonowi. Używaj odpowiednich predykatów czyli słów odpowiadających danemu systemowi reprezentacji. W każdym z systemów reprezentacji ludzie używają innych słów i fraz, wykorzystując je nasz sposób wysławiania się stanie się podobny do sposobu naszego rozmówcy przez co bardziej do niego trafiający, jemu bliższy.
Fizjologia
Bycie odbiciem lustrzanym naszego rozmówcy w zakresie postawy ciała, mimiki twarzy, gestykulacji spowoduje, że zostaniemy odebrani jako osoba podobna bądź taka sama jak nasz rozmówca. Zwróćmy uwagę na sposób w jaki nasz rozmówca siedzi bądź stoi, jak ma ułożone nogi, czy podpiera się rękami, jak ma ułożone ręce, czy i w jaki sposób rusza brwiami, jak często mruga oczami. Zaobserwujmy sposób gestykulacji w odniesieniu do tego co w danym momencie rozmówca werbalizuje.
Głos
Dopasowanie tonu głosu, jego tempa, siły głosu, barwy. Możemy również wychwycić słowa, które często powtarza lub wręcz nadużywa nasz rozmówca, tzw. słowa klucze i również ich użyć w zdaniach. Słowa typu: „fajnie”, „luz”, „super”, „proszę ja Ciebie” itp.
Oddech
Możemy zacząć oddychać w takim samy tempie jak nasz rozmówca, wdychając i wydychając powietrze w tym samym czasie. Zwróćmy uwagę na głębokość oddechów. Oczywiście jeśli wymagana byłaby drastyczna zmiana sposobu oddychania przez nas a co za tym idzie poczucia dyskomfortu możesz w zamian odmierzać tempo oddechu rozmówcy np. za pomocą ruchów ręką.
Wielkość części informacji (rozmiar chunka)
Zwróć uwagę na jakim poziomie ogólności komunikuje się Twój rozmówca. Jeśli mówi bardzo ogólnie to prawdopodobnie nie będzie miał ochoty słuchać o szczegółach, jak i odwrotnie gdy komunikuje na poziomie dużej szczegółowości, ogólne informacje mogą być dla niego niewystarczające.
Wspólne doświadczenia
Prawdopodobnie nic tak szybko nie zbliża ludzi jak wspólne doświadczenia. Praktycznie każda nowa znajomość zaczyna się od znajdowania wspólnych doświadczeń, zainteresowań, przekonań, wartości.
Tutaj uwaga do wszystkich składowych, należy być ostrożnym i nie przesadzić z wykonaniem kopii, by nie przerysować zachowań naszego rozmówcy gdyż możemy zostać odebrani jak ktoś kto go przedrzeźnia, zwłaszcza gdy któraś ze składowych jest u danego rozmówcy „wyjątkowa”. Przesada odniesie wtedy całkowicie odwrotny skutek od zamierzonego, czyli złamie rapport, co będzie sprawą dosyć trudną do naprawienia od razu.
Istotnym jest dążenie do stworzenia kompletnego rapportu na poziomie wszystkich składowych. Im rapport bardziej kompletny tym łatwiejsza komunikacja.
W tej chwili może pojawić się pytanie, skąd będę wiedział, że jestem w rapporcie ze swoim rozmówcą?
Kolejnym krokiem jaki może nastąpić po osiągnięciu stanu rapportu jest tzw. leading czyli prowadzenie, w którym Twój rozmówca zaczyna podążać za Twoimi zachowaniami. Możemy wykonać kilka drobnych ruchów, gestów, np. podrapać się po czole, poprawić sobie zegarek na ręce, czy zacząć lekko kręcić się na krześle, będąc w rapporcie, nasz rozmówca wykona bezwiednie taki sam bądź podobny ruch, gest co będzie sygnałem, że mamy zbudowany rapport i do tego nasz rozmówca jest skłonny podążać za nami.
Ćwiczenia
Pewnie znasz powiedzenie, że „praktyka czyni mistrza”, zatem proponuję wykonywanie ćwiczeń, które rozwiną u Ciebie umiejętność budowania rapportu do poziomu nieświadomej kompetencji, jednocześnie czas, który jest niezbędny do zbudowania rapportu zostanie skrócony do minimum, a docelowo będziesz budował rapport natychmiastowo.
W najbliższym tygodniu buduj rapport z taką ilością spotkanych ludzi jak to tylko możliwe, niezależnie od kontekstu w jakim ich spotykasz, czy to spotykając się z kimś w restauracji, czy to z obsługą restauracji, z ekspedientami w sklepie gdy Twój kontakt jest krótki można ćwiczyć budowanie rapportu natychmiastowego, sprawdzaj czy jesteś w stanie zbudować z nimi rapport.
Zwracaj uwagę na fizjologię spotykanych osób, czy zmienia się podczas kontaktów z Tobą. Wybierz sobie jakiś jeden element fizjologii np. kolor skóry, mimika wokół oczu, sposób oddychania itd. i każdego kolejnego dnia zwracaj uwagę tylko na jeden z nich, z czasem zaczniesz zauważać ich więcej jednocześnie i budować pełniejszy obraz spotkanej osoby.
Praktykując te umiejętności będziesz w stanie zbudować rapport z każdą osobą.
Możesz zrobić coś jeszcze dla rozwoju swoich umiejętności. W bardziej kontrolowanych warunkach, bo ze świadomością procesu z obu stron. Zaproś do ćwiczeń kogoś znajomego. Zacznij od tego, że będziecie opowiadać sobie nawzajem o swoich osobistych doświadczeniach np. z wakacji czy z pracy jednocześnie dopasowując się i nie dopasowując się we wszystkich elementach budowania rapportu. Obserwuj jak zmienia się poziom komfortu rozmowy podczas tych zmian, co dzieję się w Twoim ciele, jakie pojawiają się uczucia. Dosłownie po kilku minutach powinniście zacząć odnotowywać odczucia związane z rapportem.

---
Michał Barteczko
Trener rozwoju osobistego, Trener NLP, Coach, Autor
http://mindabout.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

W drodze do celu, bądź SMART

2012-01-08T11:02:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Magda Bystra

Wyobraź sobie, że Twój umysł jest Twoim Osobistym Asystentem i działa na zasadzie „Twoje słowo jest moim rozkazem”, do tego brak mu poczucia humoru, i cokolwiek powiesz bierze to bardzo dosłownie. Niestety.

Dlatego, żeby uniknąć jakichkolwiek nieporozumień, musisz nauczyć się wydawania konkretnych i pozytywnych poleceń, aby osiągnąć konkretne i pozytywne rezultaty!
Jak to zrobić? Bądź S.M.A.R.T.!
Każda z nas ma marzenia. Marzenia motywują nas do aktywności w wielu dziedzianach życia. Zapisane marzenia stają się celami, ale żeby się spełniły muszą być S.M.A.R.T.
Specific – konkretne
Measurable – mierzalne
Achievable – osiągalne
Realistic – realne
Timely – określone w czasie.
1. Twój cel musi być jasny i konkretny. Im bardziej szczegółowy, tym lepiej.
„Chcę schudnąć”, „Chcę mieć więcej pieniędzy”, „Chcę znaleźć lepszą pracę” są celami zbyt ogólnymi. Możesz przecież schudnąć o 1 kilogram, ale czy o to Tobie chodziło? Możesz znaleźć na ulicy dwa złote, już będziesz bogatsza. Dostaniesz zaproszenie na rozmowę kwalifikacyjną w firmie X, ale czy rzeczywiście chcesz tam pracować?
Musisz wyrazić się jaśniej!
Ile kilogramów chcesz zgubić? 5, 10, 25? Jak chcesz to zrobić? Gdzie? Z czyją pomocą? Dlaczego chcesz schudnąć? Jakie przyniesie Ci to korzyści?
2. Twój cel musi być mierzalny. Musisz dokładnie wiedzieć, gdzie znajdujesz się w danym momencie, ile pracy wykonałaś, a ile jeszcze przed Tobą. Po czym rozpoznasz, że Twój cel został osiągnięty? Jak możesz badać swoje postępy? Tygodniowo, miesięcznie?
Chcesz przeczytać książkę, która składa się z pięciu rozdziałów i masz na to pięć tygodni. Postanowiłaś sobie, że każdego tygodnia przeczytasz jeden rozdział. W taki sposób łatwiej jest Ci „pochłonąć całą książkę” i po miesiącu wiesz (bo przeczytałaś już cztery rodziały), że jesteś w stanie zrealizować swój cel (do mety został tydzień, i jeden rozdział).
3. Twój cel musi być osiągalny, a więc możliwy do zrealizowania, zgodny z prawami fizyki. Chodzenie po ścianach odpada, wygranie totolotka pięć razy z rzędu też jest mało prawdopodobne.
4. Twój cel musi być realny. Możesz nauczyć się hiszpańskiego, możesz nauczyć się zagrać sonatę księżycową Beethovena, możesz schudnąć 20 kilogramów, ale nie stanie się to w ciągu jednej nocy. Jeśli nigdy nie biegałaś, to nie jest realne, żebyć wygrała maraton w najbliższą niedzielę.
5. Twój cel musi być ściśle określony w czasie np. w ciągu trzech miesięcy, na piątym roku, 31 grudnia 2012 roku itd. Termin jego realizacji jest jednocześnie momentem kontroli wykonania zadania.
Przykładowy cel może wyglądać tak:
Do końca grudnia 2011 roku, schudnę 10 kilogramów i wejdę w moje ulubione dżinsy o rozmiarze 38.
We wrześniu przyszłego roku wezmę udział w Maratonie Warszawskim.
O tej samej porze za dwa lata zdobędę certyfikat językowy CAE.
Trzymając się powyższych zasad masz wielkie szanse na spełnienie nietylko jednego marzenia, ale tylu na ile starczy Ci życia. Czyż nie byłoby wspaniałe powiedzieć sobie na łożu śmierci, że przeżyłaś piękne życie, bo nauczyłaś się spełniać swoje marzenia? Ale, żeby tak się stało pamiętaj również, że:
- Twój cel musi mieć dla Ciebie duże znaczenie,
- musisz wiedzieć dlaczego chcesz ten cel zrealizować,
- musisz wprowadzić w swoje życie dyscyplinę, która poprowadzi Cię do upragnionego celu,
- musisz zmierzyć się ze strachem, pokonać go i zacząć działać,
- musisz wierzyć w siebie i w swoją przyszłość,
- musisz lubić, kochać i zaakceptować siebie,
- musisz wierzyć, że jesteś warta swojego marzenia, i że na nie zasługujesz,
- musisz być gotowa do łamania schematów, nowego sposobu myślenia, zachowywania, mówienia i reagowania,
- musisz nie bać się podejmowania ryzyka
- musisz stworzyć sobie plań działania, który jest efektywny i szczegółowy,
- i musisz to sobie zapisać.
Jeśli będziesz robić to, co dotychczas robiłaś, otrzymasz to co zawsze otrzymywałaś. Jeśli chcesz być inna, musisz zacząć robić rzeczy w inny sposób, i to przez cały czas. Nie możesz stać się taka o jakiej marzysz, zachowując się tak samo. Ucz się nowych rzeczy i bądź otwarta na zmiany, a zmiany nastąpią.
---
Magda Bystra
www.akademiawspanialychkobiet.wordpress.com

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Akceptowanie siebie a zmiany

2012-01-04T21:08:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Mariusz Kapusta

„Żeby zmienić rzeczywistość najpierw musisz zaakceptować jej istnienie” Ciekawe czy ktoś zgadnie skąd ten cytat. Na pewno nie będzie to łatwe, ale w miarę dobrze opisuje co chcę przekazać.

Należę do osób, które sporo uwagi poświęcają kontrolowaniu swojej wagi. Lubię jeść i dodatkowo jem, kiedy się stresuję. Dlatego dosyć mocno siedzę w temacie odżywiania, treningów i tym podobnych rzeczy. Akurat odchudzanie jest bardzo dobrym przykładem na wyjaśnienie jak robi się ludziom wodę z mózgu nie tłumacząc do końca o co chodzi z akceptowaniem siebie i odchudzaniem.
W wielu artykułach na które się natknąłem na ten temat radzi się wszystkim, którzy chcą zmienić swój wygląd, żeby się zaakceptowali takimi jakimi są. Generalnie świetna rada, tylko trzeba trochę ją zgłębić. Bo co z niej wynika na pierwszy rzut oka: jestem jaki jestem, nie zmienię się, więc akceptuję, że się nie zmienię, dlatego będę sobie żył szczęśliwy taki jaki jestem kropka. Jest to tak płytkie, ze mnie aż skręca. Dodatkowo narzuca na ludzi, którzy chcą coś zrobić ograniczenie przez wmawianie im, że wcale nie potrzebują zmian! W cześci wypadków to prawda, w części jednak stanowczo nie.
Jak ja rozumiem podejście do akceptacji siebie. Po pierwsze, jeżeli tak jak w przypadku nadwagi z obiektywnej oceny: waga, indeks BMI, wizyta u lekarza wynika, że masz nadwagę to trzeba się z tym smutnym faktem pogodzić. Mam nadwagę i już. To jest akceptacja faktu. Teraz drugi krok to decyzja, czy coś zamierzam z tym zrobić: „Nie, bo uważam, że tak jest dobrze i generalnie lubię siebie w takiej postaci i nie chcę nic zmieniać.”, „Tak, bo nie chcę mieć nadwagi z następujących powodów…”.
W przypadku negatywnej odpowiedzi, jest to świadoma akceptacja siebie. W tym momencie, jeżeli jesteś w pełni przekonany o tym, że jest to twój wybór, a nie strach przed porażką to świetnie. Nie będą istniały dla Ciebie problemy związane z kompleksami, bo nie masz powodu ich mieć, lubisz siebie i to będzie widać na zewnątrz.
Jeżeli zdecydujesz, że ten stan ci nie odpowiada i chcesz to zmienić to wkraczasz na trochę trudniejszą ścieżkę, gdyż twoje ewentualne kompleksy, wątpliwości będą Ci towarzyszyć przez całą drogę. W tym momencie nie akceptujesz swojej obecnej formy, ale co jest bardzo istotne przejumujesz inicjatywę, chcesz coś zrobić. Wiesz, że swój cel dopiero osiągniesz za jakiś czas i wiesz, że może nie być łatwo, ale po pierwsze zgadzasz się co do faktu swojej nadwagi i po drugie ackeptujesz to, że jesteś na drodze do zmiany.
Całe wyzwanie polega na tym, żeby zaakceptować to, że jesteś w drodze do celu! Jeżeli działasz konsekwentnie to komentarze z zewnątrz na temat twojego wyglądu są już nieistotne. Ktoś nazywa cię „grubasem”, no tak, ma rację i co z tego? Może nim jesteś, ale za jakiś czas nie będziesz.
Analogicznie można to odnieść do praktycznie każdego aspektu życia, który z jakiegoś powodu chcesz zmienić. Nauczenia się nowego języka, jazdy samochodem, nowego zawodu. Na początku każdy się boi, że ktoś będzie wytykał palcem jego błędy i stresuje się z tego powodu, że zaczyna coś nowego. Dla każdego jest oczywiste, że początkujący popełniają błędy, ale jakoś zapominamy o tym, kiedy to dotyczy nas samych . Jeżeli ktoś wiedząc, że dopiero zaczynamy ma jakieś „ale”, to jego opinię można z powodzeniem pominąć, ze względu na raczej mierne podstawy intelektualne. Po pewnym czasie, a będzie to szybciej jeżeli się nie dasz zestresować, osiągniesz poziom, do którego konsekwentnie dążysz. Wtedy akceptowanie siebie i rzeczywistości to już czysta przyjemność. A całkiem gratis dostajesz glupie miny ludzi, którzy w Ciebie nie wierzyli.

---
Mariusz Kapusta
Ekspert Zarządzania Projektami, Autor, Coach
www.proaktywnie.pl www.leadership-center.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Sekret szczęścia

2012-01-03T11:52:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Magda Bystra

W pewnym małym, malowniczym miasteczku, położonym między wzgórzami, z pokolenia na pokolenie przekazywano sobie historię o życiu pięknej kobiety, która nieszczęśliwie zakochała się w pewnym młodym hrabim.

Nieodwzajemnione uczucie spowodowało, że dziewczyna rzuciła się ze skały, prosząc bogów, żeby na zawsze zamknęli jej duszę w kamieniu. Legenda głosi, że prośba kobiety została spełniona, a szloch jej do dziś roznosi się echem między wzgórzami. Mieszkańcy miasteczka wierzą również, że tamto wydarzenie sprowadziło na osadę nieszczęście, którym ludność naznaczona jest po dzień dzisiejszy.

Kilka miesięcy temu pewien naukowiec postanowił przeprowadzić eksperyment, który polegał na “odwróceniu pecha”. Podszywając się pod postać dziennikarza ogólnokrajowej gazety, postanowił rozgłosić wszem i wobec o tym, że dowiedział się od innych ludzi, że w miasteczku znajduję się figura psa, i każdego kto go dotknie spotka szczęście. Owe szczęście było w zasięgu ręki, bo ukrywało się w parku, ale nikt z mieszkańców wcześniej nic o ‘szczęśliwych właściwościach” psa nie słyszał. Na pytanie czy wierzą w szczęście i czy ostatnio przydarzyło im się coś szczęśliwego, odpowiadali, że nie, jednocześnie wymieniając wszystkie nieszczęścia, które ich spotkały. Ktoś złamał nogę, ktoś stracił pracę, a ktoś inny został okradziony. Naukowiec zachęcał ludzi, żeby poszli do parku pogłaskać psa, bo dowiedział się, że jedna osoba gdy to uczyniła, w krótkim czasie wygrała znaczną sumę pieniędzy na loterii. Niespodziewanie, ukryte kamery zainstalowane w całym mieście, zaczęły rejestrować wzmożony ruch w parku. Co chwilę ktoś się pojawiał, żeby pogłaskać psa. Naukowiec w szczegolności,zainteresował się losem pewnego sklepikarza, który opisał swoje życie jako pasmo nieszczęśliwych wydarzeń. Wpadł więc na pomysł, żeby wrzucić w jego skrzynkę na listy zdrapkę, która gwarantowała wygraną - telewizor. Ku pełnemu zdumieniu naukowca, sklepikarz “nie skorzystał z okazji” i wyrzucił nienaruszoną zdrapkę do kosza. Kilka dni później w mieście pojawiła się podstawiona ankieterka, która każdemu kto dobrowolnie wziął udział w badaniu niespodziewanie wypłacała drobną sumę pieniędzy. Sklepikarz, i tym razem nie skorzystał z okazji, tłumacząc się, że nie ma czasu, i że zrobi to na pewno w drodze powrotnej. Kolejnym razem naukowiec postanowił dosłownie rzucić szczęście prosto pod nogi sklepikarza, zostawiając na chodniku banknot o wysokim nominale. Kamery rejestrujące całe wydarzenie pokazały, że sklepikarz przeszedł tuż obok banknotu w ogóle go nie zauważając.

Kilka tygodni póżniej naukowiec pod postacią dziennikarza powrócił do miasteczka, żeby dowiedzieć się od tubylców czy coś zmieniło się od jego ostatniego pobytu i czy pogłaskanie psa rzeczywiście przynosi szczęście. Jak się okazało, zmieniło się bardzo wiele. Plotka o tajemniczym psie, który przynosi szczęście rozniosła się w szybkim tempie. Jednak najbardziej istotną informacją dla naukowca była, że psia figurka rzeczywiście zaczęła przynosić szczęście. Ktoś znowu wygrał na loterii, ktoś dostał wymarzoną pracę, ktoś inny otrzymał dobre wiadomości. A wszystko to dzięki pogłaskaniu psa!
Naukowiec postanowił przeprowadzić kolejne badanie zapraszając wybraną grupę ludzi do kasyna, cały czas przypominając im o magii pogłaskanego pieska. Ku jego zdumieniu zaproszeni zaczęli wygrywać różne nagrody oczywiście świetnie się przy tym bawiąc.

Po zakończeniu badań pokazano mieszkańcom film dokumentujący wydarzenia z miasteczka z ostatnich trzech miesięcy i ujawniono, że psia figurka jest zwykłą figurką, że wcale nie przynosi szczęścia, a wszystko co wydarzyło się później jest wynikiem wiary w psa przynoszącego owe szczęście, a dzięki temu otwarciem się na nadarzające się okazje. Poruszeni mieszkańcy zawstydzeni swoją naiwnością w magiczną moc psa, byli całkowicie zdumieni wynikiem badań, które na nich przeprowadzono.
Naukowiec ujawnił wcześniej także swoją tożsamość sklepikarzowi pokazując film z nagranymi sytuacjami, w których mógł wygrać telewizor i zdobyć pieniądze. Sklepikarz nie mógł uwierzyć, że tyle okazji przeszło mu koło nosa, i zgodził się wziąć udział w ostatnim badaniu, które polegało na postawieniu pieniędzy w grę losową. Tym razem nie było gwarantowanej wygranej, a gra była ryzkowna. Zasada była jedna. Wygrywasz wszystko, albo tracisz wszystko. Sklepikarz nie tylko wziął udział w grze, a także postawił w niej wszystkie swoje oszczędności, tłumacząc, że prawdopodobnie stracił wiele okazji w życiu, bo bał się podjąć nawet najmniejsze ryzyko, i czuje, że to jest najlepszy czas i najlepsze miejsce, żeby zaryzykować. Gra polegała na rzuceniu kostką, ale to inni ludzie mieli zadecydować ile oczek na kostce wygrywa. Żeby utrudnić zabawę zdecydowano, że grający musi wyrzucić cztery oczka za trzecim podejściem. Pierwsza i druga próba okazała się fiaskiem. Niespodziewanie dla wszystkich sklepikarz za trzecim podejściem wyrzucił na kostce cztery oczka!!! Zdumieni ludzie, i sam sklepikarz nie potrafili wydusić z siebie ani słowa. Nawet naukowiec przyznał się, że nie oczekiwał takich rezultatów. Jak widać “trochę szczęścia” się przydało:)

Nie zachęcam Was do gier hazardowych, ani igrania z losem, ale zachęcam do przeczytania tej historii jeszcze raz. Czy szczęście rzeczywiście istnieje? Czy jest to stan umysłu, który każdy z nas może osiągnąć?
Czy zgodzicie się ze mną, że osoby, które uwierzyły w szczęście spodziewają się korzystnych zbiegów okoliczności, wypatrują ich i wykazują większą determinację w drodze do jego osiągnięcia? A może według Was to zwykły zbieg okoliczności?
Nie od dzisiaj wiadomo, że umysł ludzki ma nieograniczoną moc. Ale czy nauczymy się wreszcie z niego korzystać? Czy po prostu wygodniej stwierdzić “No cóż, mnie to zawsze wiatr wieje w oczy...”.
*eksperyment przeprowadzono w Wielkiej Brytanii, w miasteczku Trotmorden przez znanego showmana Derrena Browna.
---
Magda Bystra
www.akademiawspanialychkobiet.wordpress.com

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Skuteczny, efektywny cel

2011-12-10T00:32:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Mikołaj Kowalski

Jednym z głównych czynników decydujących (według mnie) o tym czy będziesz osiągał swoje cele czy nie, jest dla mnie informacja czy potrafisz je dobrze wyznaczać. Czy w ogóle wiesz co jest Twoim prawdziwym celem i do czego dążysz?

Czy jesteś pewny, że Twoje dotychczasowe postanowienia to były lub są w ogóle Twoje postanowienia?
Zastanawiałeś się kiedyś nad tym przez dłuższą chwilę?
Jeśli ciągle wyznaczasz sobie jakieś cele i ciągle Ci się nie udaje ich osiągnąć to jest parę możliwości, źle je wyznaczasz albo to nie są wcale Twoje prawdziwe cele tylko pobożne życzenia. Wiem również, że mogą być zupełnie inne powody jak na przykład jeden z popularniejszych, czyli strach przed porażką. Jednak dzisiaj nie będę się aż tak zagłębiał. Ten temat poruszę innym razem.

Mistrz Yoda z gwiezdnych wojen o którym wspomniałem w poprzednim poście powiadał:

„Zrób to albo nie rób. Prób nie ma”
- Yoda
Jeśli masz cel to nie możesz myśleć, “aaa spróbuje może się uda i będzie fajnie”. Nie ma próbowania, próbowanie oznacza, że zakładasz możliwość porażki. Próbować to można zupkę chińską.
Dobrze wyznaczony cel daje pewność. Wiesz, że będzie dużo trudności i przeszkód. Może wydłużyć się czas jaki sobie postawiłeś, możesz w trakcie zmodyfikować cel, bo droga jaką obrałeś okazała się nie skuteczna lub wolniejsza od innej. Będzie sporo problemów, mogą Ci stanąć na drodze jacyś ludzie lub zdarzenia, ale Ty nie próbujesz, Ty DZIAŁASZ i prędzej czy później osiągasz.
Weź długopis, weź kartkę (chyba że wolisz pisać np. w notatniku lub w Wordzie na komputerze). Zawsze warto zapisywać swoje myśli.
Wyłącz telefon, niech nikt i nic Cię nie rozprasza, zamknij gadu-gadu, skype i okienka z ulubionymi stronami. To istotne, bo jeśli nie zaglądniesz naprawdę głęboko do swojego „wnętrza” to cel może nie mieć „duszy”.

Zidentyfikuj swój cel.
Zrelaksuj się, wycisz, odpręż, zamknij oczy (oczywiście dopiero jak przeczytasz wszystko i będziesz wiedzieć o co chodzi). Wyobraź sobie co będziesz czuł gdy cel zostanie osiągnięty, jakie będziesz mieć emocje, jacy ludzie będą koło Ciebie gdy będziesz już bardzo stary i będziesz czekał na śmierć.
Postaraj się bardzo dokładnie sobie wyobrazić, jak potoczyło się Twoje życie.
Zaangażuj w to wszystkie zmysły. Jak się będziesz czuł, co będziesz czuł, jakie przedmioty będą dookoła Ciebie, co będziesz widział, na jakiej kanapie lub fotelu będziesz siedział, jaka będzie faktura fotela, czy będzie ciepło czy zimno.
Określ czy lub jak wielki pozytywny wpływ na Twoje życie będzie miało osiągnięcie tego celu. Czy na pewno będziesz szczęśliwy we wszystkich aspektach swojego życia. Czy będą koło Ciebie przyjaciele, Ci starzy i pewnie Ci nowi. Czy będzie koło Ciebie rodzina. Czy będziesz najnormalniej w świecie szczęśliwy.

Czy ten cel Cię podnieca.
Wejrzyj jeszcze głębiej i sprawdź czy ten cel Cię podnieca, czy czujesz mrowienie w na całym ciele, czy pojawia się uśmiech na Twojej twarzy na samą myśl i czy masz ogromną ochotę już teraz wziąć wstać i działać.
To bardzo ważne, bo idź przez życie i rób to co chcesz robić, to co sprawia Ci radość, a nie to co trzeba lub dlatego, że wymagają tego od Ciebie inni. Jasne, po drodze pojawią się rzeczy, zadania, które trzeba wykonać aby osiągnąć cel ale jeśli cel główny jest fascynujący i wzbudza w Tobie same pozytywne emocje, to te przeszkody pokonasz dużo łatwiej.

Czy sama praca nad celem Cię porusza.
Czy chcesz coś robić tylko we względu na cel (efekt końcowy) czy sama praca nad celem, dążenie, a nie osiągnięcie Cię satysfakcjonuje.
Poczuj czy sam fakt parcia do przodu, robienia kolejnych kroków będzie wspaniały i czy będzie sprawiać Ci frajdę i dawać mnóstwo radości.

“Walcz przez wzgląd na samą walkę tylko, nie biorąc pod uwagę szczęścia czy nieszczęścia, straty czy zysku, zwycięstwa albo klęski.”
Bhagawad Gita

Czy to na pewno Twój cel.
To ważne abyś się nad tym zastanowił, wiele celów mamy “wpojonych”. W końcu trzeba mieć dobrą bezpieczną pracę, kochającą się rodzinę, dobry samochód, telewizor, trzeba czasem wyjechać na wycieczke do Turcji czy Egiptu. Trzeba wziąć ślub. Trzeba świętować w urodziny, tak jakby inne dni nie były powodem do świętowania, trzeba przestrzegać tradycji itd.
To nie muszą być Twoje cele, to mogą być Twoje przekonania, tego Cię nauczono. Myśl sam za siebie a odkryjesz co jest tak naprawdę Twoim celem. Czego chcesz sam a nie czego chcą od Ciebie inni, lub co wypada a co nie.
Oczywiście nie każe Ci nie przestrzegać tradycji, nie mam też nic do urodzin, chcę Ci tylko przedstawić jak to wygląda.

Czy Twój cel nie koliduje z Twoimi innymi celami.
(jeśli tak zastanów się nad zmianą i czy to na pewno twój cel)
Sprawdź czy to do czego dążysz współgra z Tobą i z Twoimi innymi celami. Jeśli wielki sukces może sprawić, że stracisz swoich dotychczasowych przyjaciół na których ogromnie CI zależy, osiągnięcie celu może być bardzo trudne lub nawet niemożliwe.
Będziesz się sam wewnętrznie sabotował. Jeśli praca zabierze Ci czas, który mógłbyś przeznaczyć dla rodziny czy dzieci, będzie to fatalna informacja. Jeśli Twój cel sprawi, że podupadniesz na zdrowiu, zastanów się nad nim jeszcze raz. Przyglądnij się dobrze swoim zamierzeniom pod tym kątem. Modyfikuj cele lub ponownie je określ tak aby nie zapominać o innych wartościach, które są dla Ciebie istotne.

Czy Twój cel może dotknąć innych.
(jeśli tak zastanów się nad zmianą celu)
Wiele osób dąży do swoich celów po przysłowiowych „trupach”. Jeśli masz wpojone przekonanie że to nic złego, to być może nie doświadczysz wewnętrznych konfliktów. Jeśli natomiast nie masz takiego przekonania, to sukces może być okupiony zbyt wysoką ceną.
Czasem podświadomie będziesz się ze sobą gryzł. Nie będzie to współgrać z Twoimi wartościami, gdyż to co będziesz robić będzie ranić inne osoby, podświadomie sam będziesz sobie przeszkadzał aby do tego nie doprowadzać i może to niwelować Twoje starania.
„Czasem jest tak, że musisz mieć wszystko czego pragniesz, by zobaczyć, jak wiele możesz stracić. Ale wtedy jest za późno, bo straciłeś wszystko, co najważniejsze.. Wtedy, kiedy zacząłeś iść do celu po trupach.”

Czy Twój cel pomoże też innym.

(być może przyczyni się dla świata)
Zastanów się, jak Twój cel pomoże innym ludziom i światu. To taka jeszcze troszkę wyższa wartość, która pozwala spojrzeć na cel od innej strony. Dzięki temu cel ma jeszcze większy potencjał a to oznacza, że jest JESZCZE LEPSZY, wartościowszy, a co za tym idzie dużo łatwiejszy do zrealizowania.
Myślenie o sobie jest dobre, nie wstydzę się mówić że najpierw chcę korzyści dla siebie (też się tego nie bój) ale pamiętam też o innych, bo to daje wiele satysfakcji. Jeśli nie potrafisz myśleć o sobie, uważam że ciężko CI myśleć o innych. Jeśli chcesz zmienić otaczający Cię świat najpierw zacznij zmianę od siebie.

Co daję Ci dobrze obrany cel?

- Zapewnia Ci moc do pokonania komplikacji, przeszkód i trudności.
Pozwala Ci wydobyć z siebie dużo więcej energii, pasji, to sprawia że wszystkie trudności pokonujesz łatwiej, szybciej, sprawniej.

- Pozwalają Ci w pełni rozwinąć Twój potencjał.
Jeśli robisz coś z uczuciem jesteś bardziej zaangażowany, wszystko przychodzi CI lżej, a zrelaksowany umysł generuje pomysły. Stajesz się bardziej kreatywny i twórczy.

- Przyciągasz do siebie ludzi.
Ludzie z dobrą energią przyciągają do siebie ludzi z dobra energią. Chcemy przybywać wśród osób entuzjastycznych, a taki właśnie jesteś gdy robisz to co kochasz, gdy masz cel, wiesz czego chcesz i inspirujesz ludzi.

- Zmniejsza strach.
Wiele przeszkód zamieniasz w wyzwania a to prowadzi do tego, że robiąc nowe rzeczy odczuwasz dużo mniejszy strach. Może to być mobilizująca adrenalinka. Otwierasz się na więcej nowych rzeczy, doświadczasz i przeżywasz.

Gdy już załatwisz te wszystkie punkty… ZACZNIJ!
„Niektórzy tak bardzo pamiętają o celu, do którego zmierzają – iż zapomnieli o ruszeniu z miejsca.”
-Władysław Grzeszczyk
“Ciężko było przestać wierzyć, że kwiat może być piękny bez celu, ciężko przyjąć, że można tańczyć w ciemnościach.”
-Julio Cortázar

Wyznaczaj, modyfikuj, poprawiaj, przemyśl, wyznaczaj, baw się dobrze, bądź szczęśliwy, DZIAŁAJ!. POWODZENIA.
---
Mikołaj Kowalski Be-leader.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Techniki teatru improwizacji w wystąpieniach publicznych

2011-11-11T00:40:00.000-08:00

Autorem artykułu jest Daniel Bordman

Jak już pisałem o tym wcześniej, najważniejszy w wystąpieniach publicznych nie jest sam szkielet wypowiedzi, czy proste przekazanie treści, ale jednoczesna dbałość o strukturę, doskonałe przygotowanie i umiejętne komunikowanie się z publicznością. Tylko to może zapewnić mówcy radość mówienia, a publiczności przyjemność słuchania.

W każdej prezentacji treści chodzi o to, by być ciałem, duchem i umysłem wraz ze słuchaczami. Dzięki temu będzie można szybko reagować na potrzeby publiczności, zauważyć znudzenie/znużenie i sprawnie nad tym zapanować.
Doskonalenie się w wystąpieniach publicznych wiąże się wytrwałą pracą nad sobą. Chodzi o to, by nasza spontaniczność była dostosowane do tego, co dzieje się na sali.
Dlaczego tak ważna w wystąpieniach jest improwizacja? Odpowiedź jest prosta. Mówcy, podobnie jak handlowcy, managerowie, muszą być przygotowani na różne, często niespodziewane zdarzenia. Tylko swoboda i umiejętność improwizacji w najróżniejszych sytuacjach pozwolą im na skutecznie wykorzystanie swoich cechy i zdolności.
Istotne jest to, by wciąż rozwijać i wzmacniać atuty, wykorzystując przy tym techniki improwizacji. Najważniejsze z tych zdolności i umiejętności to:
Zdolność do zaufania
Sednem każdej współpracy jest zaufanie. Bez niego żadna relacja nie będzie wartościowa, porozumienie trwale, a przemówienie przekonujące! Jeśli publiczność będziemy traktowali, jako swoich partnerów, którym można zaufać, to nasza naturalność i spontaniczność pomoże w nawiązaniu z nią kontaktu. Przekonanie, że słuchacze nie chcą zrobić niczego złośliwego uwolni nas od napięcia związanego z wystąpieniem przed obcymi ludźmi.
Spontaniczność
Każdy z nas od najmłodszych lat jest wychowywany w zgodzie w pewnymi ogólnie przyjętymi normami. Nic w tym dziwnego, przecież musimy dostosować się do wymagań cywilizacyjnych, by móc normalnie funkcjonować. Gdybyśmy się wyłamali ze schematów, to dzisiaj, np. nie umielibyśmy jeść widelcem i nożem. Jest wiele takich umiejętności, którymi władamy właśnie dzięki temu, że poddaliśmy się kontroli.
Niestety wszystko ma swoją cenę. Absolutnie nie przeczę, że normy społeczne są czymś złym, ale jeśli poddamy się im bezgranicznie, to mogą one zająć w naszym funkcjonowania zbyt wiele cennego miejsca i ukraść tę część, która jest przeznaczona dla naszej swobody i naturalności.
Mówca, który wychodzi na środek, bezwzględnie przestrzega wszelkich norm społecznych czy kulturowych zrobi wrażenie osoby dojrzałej, opanowanej i dobrze wychowanej, ale niestety istnieje małe prawdopodobieństwo, że jego wypowiedź trafi do uczuć widzów i zostanie zapamiętana.
Warto niekiedy dać się ponieść emocjom oraz impulsom, ponieważ pozwolą one rozpoznawać i skutecznie wykorzystywać swoje innowacyjne pomysły. Dzięki temu nasze wystąpienie publiczne nabierze barw, będzie zaskakiwać i zapadnie w pamięć naszym słuchaczom.
Przyjmowanie propozycji
Jak napisałem o tym wcześniej, bardzo istotne jest akceptowanie własnych pomysłów – spontanicznych i wynikających z aktualnej sytuacji. Oczywiście nie można zapomnieć o istotnej roli publiczności w naszym wystąpieniu. Warto reagować i przyjmować pomysły innych ludzi. Od tego będzie zależeć nasze powodzenie.
Potraktuj mimikę twarzy, ruchy, gesty oraz cechy charakteru swojego partnera (w przypadku publiczności,) jako zbiór propozycji, jako strumień ofert, z których mógłbyś skorzystać. Przez chwilę nie skupiaj się nad tym, co i jak mówisz, a na tych ciągle napływających propozycjach – nic więcej się nie liczy. Wybieraj spośród nich najbardziej atrakcyjne i takie, które mogą ożywić Twoją wypowiedź. Nie oceniaj propozycji. Jeśli ktoś ziewnął – nie oceniaj tego i nie bierz do siebie. Jeśli na sali kaszle kilka osób – nie oceniaj tego tylko potraktuj jako propozycję. Jeśli ktoś zaczął, chrapać przyjmij to za punkt wyjścia do tego, jak ważną sprawą jest dobrze się wyspać i właśnie dlatego prosisz o ciche oklaski na koniec, aby Pana przypadkiem nie obudzić. Pamiętaj przy tym, że jeśli będziesz odrzucał zbyt wiele propozycji, stracisz mnóstwo czasu na poszukiwanie czegoś lepszego, a to ścieżka do nikąd.
Zdecydowanie mniej stracisz, jeśli nie będziesz bał się innowacji, spontaniczności i współpracy ze słuchaczami. Jesteś tam dla nich, więc nie zamykaj się na ich potrzeby i propozycje, w innym wypadku Twoja przemowa nie osiągnie zamierzonego celu.
Słuchanie i świadomość
Nikt nie zaprzeczy, że relację komunikacyjną tworzy obustronne zaangażowanie w rozmowę. Nie jest możliwa współpraca bez świadomości, że ktoś mnie słucha, rozumie i właściwie reaguje. A wystąpienie to przecież akt komunikacyjny! Zdecydowanie przyjemniej będzie się nam występowało, jeśli zauważymy, że ludzie nas słuchają. Jest tylko jedno małe „ale”. Publiczność też chce mieć pewność, że mówca ich słucha i potrafi reagować na płynące komunikaty. W końcu, jeśli publiczność ziewa nie jest to nic innego, jak informacja dla prelegenta, że trzeba na to jakoś zareagować. Można zmienić tempo mówienia czy jego głośność, opowiedzieć o czymś innym bądź zmienić swoje miejsce przemawiania. Przykłady można mnożyć.
Dlatego właśnie każda osoba, której zawód jest ściśle związany z wystąpieniami publicznymi powinna ćwiczyć w sobie zdolność słuchania i obserwowania. Dlaczego? Otóż, „co dwie głowy, to nie jedna” – nawet podczas wystąpienia można umiejętnie korzystać z propozycji płynących od publiczności, a tym samym wciąż poprawiać jego jakość. To słuchacze, jako obserwatorzy naszych poczynań, mogą dać cenną informację zwrotną – watro ją zauważyć i wykorzystać.
Opowiadanie
Czym byłoby wstąpienie, gdybyśmy nie umieli opowiadać? Przecież każda rozmowa to opowiadanie. Dlatego sensowne zdania, logiczny ciąg czy operowanie głosem dla podkreślenia bądź ukrycia niektórych kwestii, to tylko niektóre świetnie sprawdzone umiejętności.
Komunikacja niewerbalna
O komunikacji niewerbalnej powstało wiele publikacji, które już częściowo przekonały swoich czytelników o jej istotnej roli. Coraz więcej firm docenia jej ogromny wpływ na wizerunek, skuteczność i wiarygodność.
U nas również znalazła swoje miejsce. Przy pomocy odpowiedniej postawy ciała można poprawić swój wizerunek i podnieść poziom zainteresowania własną osobą. Jeśli stoimy z rozstawionymi nogami, to wyglądamy, jak policjant wypisujący mandat. Jeśli nogi są zbyt blisko, pozycja jest niestabilna, a my wyglądamy jak byśmy mieli za chwilę się przewrócić. Oczywiście inaczej powinny stać kobiety, które mają spódnicę i są w szpilkach, a inaczej mężczyźni. Jeśli kobieta wysunie jedną nogę lekko do przodu, a druga ustawi na ¾ tuż za nią, będzie to znacznie lepiej wyglądało niż gdyby stopy były połączone.
Jeśli zrobimy dobre pierwsze wrażenie, to z pewnością nasza publiczność będzie darzyła nas kredytem zaufania. Wtedy będziemy mogli skupić się na utrzymaniu tej pozycji. I choć nie jest to proste, to warto docenić fakt, że nie będziemy musieli części energii poświęcić na wzbudzenie zainteresowania i zdobycie zaufania.
Myśląc o komunikacji niewerbalnej, należy koniecznie pamiętać, że jej istotnym elementem jest również głos. To, w jaki sposób mówimy może wpływać na naszą wiarygodność. Jeśli podczas wystąpienia będziemy korzystać ze wszystkich walorów naszego brzmienia, to umiejętnie pokierujemy koncentracją naszych słuchaczy. Zmiana tonu, akcentowanie oraz odpowiednie stosowanie pauz, to tylko niektóre ważne dla naszej wypowiedzi elementy.
Stosowanie technik improwizacji w wystąpieniach publicznych, to kreatywne i nieschematyczne podejście, które sprawi, że będziesz miał szansę zainteresować każdego, nawet najbardziej wymagającego słuchacza.
---
Daniel Bordman

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl