OutPost

Covid 19: Να μιλάμε κιόλας

2020-05-08T22:40:00.002-07:00

Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα,

αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου.

John F.Kennedy (Αμερικανός Πρόεδρος)

Σήμερα που η πανδημία του κορονοϊού αποτελεί μια παγκόσμια απειλή , μια δοκιμασία των αντοχών της κοινωνίας, μια πρόκληση για την Ελλάδα σε πολλά επίπεδα, ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο πατριωτικό δίλημμα που έθεσε πριν 60 χρόνια ο John Kennedy.

Οι πολίτες απάντησαν, επιδεικνύοντας μια αξιοθαύμαστη πειθαρχία στα αναγκαία μέτρα αυτοπεριορισμού και τήρησης των κανόνων υγιεινής. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία έμειναν στο σπίτι και οργάνωσαν - όσοι μπορούσαν – την εργασιακή τους καθημερινότητα έτσι που να μην απαιτούνται μετακινήσεις. Δεν παρέλειψαν σε πολλές περιπτώσεις να δώσουν και ένα χέρι βοήθειας στον ανήμπορο διπλανό τους. ‘Έκαναν όσα έπρεπε και ακόμα περισσότερα για να περιορίσουν τη μετάδοση του ιού.

Η κυβέρνηση όμως έκανε όσα μπορούσε; Αυτό είναι ένα ερώτημα που καθένας πρέπει να απαντά κάθε μέρα ακόμα και μέσα από το σπίτι του. Γιατί τείνει να επιβληθεί μια αντίληψη πως τώρα απαιτείται σιωπή από όλους ή ακόμα και ένα κενό περιεχομένου «θα λογαριαστούμε μετά». Μια λογική πως δεν κάνουμε κριτική , δεν μιλάμε για λάθη παραλείψεις και ολιγωρίες, ακόμα και αν οι αποφάσεις που παίρνονται αποτελούν πραγματική πρόκληση για το δημόσιο αίσθημα.

Κάθε κυβέρνηση εκλέγεται για να διαχειρίζεται με πολιτικό τρόπο τα όποια θέματα και αποδοκιμάζεται ή επιδοκιμάζεται για τις αποφάσεις της. Οι θιασώτες της μη-κριτικής μας λένε στις εκλογές ή «αύριο που θα περάσει η μπόρα» γιατί τώρα χρειάζεται εθνική ομοψυχία. Στην περίπτωση της πανδημίας του κορονοϊού όμως οι πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση αλλά και ο τρόπος που ασκεί την επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος έχει άμεσο αντίκτυπο στην υγεία και στη ζωή μας τόσο τη δική μας όσο και των δικών μας ανθρώπων. Καθώς η παρούσα κυβέρνηση κατά βάση πολιτεύεται με όρους επικοινωνίας και όχι ουσίας, δεν χωράνε αναμονές λοιπόν.

Και αν το καλοσκεφτεί κανείς και πολύ περιμέναμε … .

Η κυβέρνηση λοιπόν πήρε γρήγορα μέτρα. Και ορθά έπραξε παρότι και εκεί επέδειξε για συγκεκριμένες περιπτώσεις όπως εκκλησίες ή ποδοσφαιρικούς αγώνες αδικαιολόγητους δισταγμούς σκεπτόμενη ένα κομμάτι του εκλογικού της ακροατηρίου ή τους κομματικούς χορηγούς της και όχι την κοινωνία. Γιατί γνώριζε με αριθμούς αυτό που οι υπόλοιποι γνωρίζαμε από εμπειρία. Γνώριζε πως το ξεχαρβαλωμένο Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν μπορεί να ανταποκριθεί με επάρκεια αν η κατάσταση ξεφύγει και ο κίνδυνος να ζήσουμε σκηνές Ιταλίας είναι παραπάνω από υπαρκτός. Από εκεί και ύστερα όμως οι πολιτικές που ακολουθεί ακυρώνουν τις αποφάσεις που οδηγούν σε αυτοπεριορισμό και είχαν τη συναίνεση του κόσμου.

Κάθε ειδικός στον τομέα της υγείας και κάθε διεθνής οργανισμός τονίζει την αναγκαιότητα των τέστ για να μπορέσει ο κρατικός μηχανισμός να χαρτογραφήσει την εξάπλωση του ιού και να τον απομονώσει ευκολότερα. Αυτό δεν αποτελεί κάποιου είδους επιστημονικό καπρίτσιο αλλά είναι αποτέλεσμα συσσωρευμένης εμπειρίας από επιδημίες προηγουμένων ετών (Sars, Μers ,Ebola κλπ). Κι όμως … στην Ελλάδα πρακτικά τα τεστ δεν γίνονται ούτε καν σε περιπτώσεις ανθρώπων που παρουσιάζουν συμπτώματα. Τα τεστ έχουν καταστεί μια πολυτέλεια που απολαμβάνουν μόνο όσοι μπορούν να διαθέσουν τα απίθανα ποσά που ζητούν οι ιδιωτικές μονάδες υγείας. Τείνουν να είναι δείγμα κοινωνικού στάτους - κάτι σαν πρώτο τραπέζι πίστα.Επιπλέον η κυβέρνηση επιδοτεί τώρα την ιδιωτική υγεία για τα τεστ με 30 ζεστά εκατομμύρια Ευρώ τη στιγμή που θα μπορούσε να τα πραγματοποιεί το δημόσιο σύστημα και οι πανεπιστημιακές δομές με κλάσμα του κόστους. Όταν ακόμα και οι ιδιώτες στην πραγματικότητα μπορούν μόνο να λαμβάνουν γενετικό δείγμα ενώ το Ινστιτούτο Παστέρ κάνει την εξέταση. Να κρίνουμε την ενίσχυση του σύγχρονου μαυραγοριτισμού λοιπόν ή χαλάμε την εθνική ομοψυχία;

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και όλοι οι ειδικοί τονίζουν πως χρειαζόμαστε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και κλίνες ΜΕΘ. Δεν υπάρχει ένας που θα προβάλει αντιρρήσεις σε αυτό. Τι κάνει η κυβέρνηση; Ανακοινώνει πολύ σωστά 2000 προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία. Όταν πριν μόλις λίγους μήνες η ίδια κυβέρνηση ακύρωσε τη διαδικασία πρόσληψης 4000. Αμέσως μετά ανακοινώνει πρόσκληση για εθελοντές νοσηλευτικούς ακριβώς για να μην διαθέσει πόρους για την ενίσχυση του συστήματος υγείας σε ανθρώπινο δυναμικό. Αυτό είναι αθλιότητα και πρέπει να το λέμε.

Όλοι οι ειδικοί τονίζουν τη σημασία των ΜΕΘ. Ενώ έχουν επισημάνει την πολύ χαμηλή αναλογία ΜΕΘ/100.000 της Ελλάδας. Τι κάνει η κυβέρνηση; Ανοίγει ελάχιστες ΜΕΘ στα δημόσια νοσοκομεία – γιατί οι ΜΕΘ χρειάζονται και προσωπικό, ας μην ξεχνάμε - και ταυτόχρονα αποφασίζει να δώσει προίκα 1600 ευρώ/κλίνη από 800 ευρώ/κλίνη στους ιδιώτες της Υγείας. Αυτό δε γίνεται με μια σειρά από ανερυθρίαστα ψέματα ότι η αύξηση στοχεύει να καλύψει την πληρωμή του προσωπικού, -λες και τα 800 ευρώ που δίνονταν ως σήμερα αφορούσαν ενοικίαση κρεβατιού. Το να λέει απλά κάποιος ότι απαιτούνται περισσότερες ΜΕΘ είναι διαπίστωση. Το να λέει όμως ότι ανοίγουμε ΜΕΘ στα δημόσια νοσοκομεία και επιτάσσουμε ΜΕΘ του ιδιωτικού τομέα ή αντίθετα "πληρώνουμε διπλάσια τιμή στους ιδιώτες φίλους μας για τις ΜΕΘ" είναι πολιτική επιλογή και κρίνεται.Έχει μετρήσει κανείς ποιο θα ήταν το όφελος αν τα ποσά αυτά δινόταν για κλίνες ΜΕΘ στα δημόσια νοσοκομεία; Να περιμένουμε να τελειώσει πανδημία για να κάνουμε λογαριασμό ή ΤΩΡΑ να διεκδικήσουμε να αλλάξει η απόφαση για διπλασιασμό της τιμής στους ιδιώτες κλινικάρχες και τα χρήματα να κατευθυνθούν στην ενίσχυση του ΕΣΥ;

Τι άλλο κάνει η κυβέρνηση; Δίνει 11 εκ. Ευρώ σε επικοινωνιακή διαχείριση της πανδημίας ενώ είναι υποχρεωμένα όλα τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα κανάλια να προβάλουν όλα τα μηνύματα για τον κορωνοϊό ΔΩΡΕΑΝ. Είναι πολιτική απόφαση τα 11 εκ. Ευρώ να πάνε σε στα ΜΜΕ αντί να πάνε για προσλήψεις ή αγορά του αναγκαίου εξοπλισμού και υλικών προστασίας. Οι καταγγελίες από τα νοσοκομεία της χώρας πως λείπουν ακόμα και τα στοιχειώδη ( γάντια , μάσκες , στολές κλπ) για να κάνουν οι υγειονομικοί τη δουλειά τους πληθαίνουν . Να το κρίνουμε αυτό ή θα πούμε καλά κάνει η κυβέρνηση και κάνει δωράκια στους καναλάρχες; Αν επιλέξουμε το δεύτερο σημαίνει να στεκόμαστε άπραγοι όταν μπροστά στα μάτια μας εκτυλίσσεται ένα διαρκές έγκλημα.

Να κρίνουμε ή όχι τα μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας; Σε καμία περίπτωση δεν είναι κάτι τέτοιο καθώς χιλιάδες εργαζόμενοι μετακινούνται με εξοδόχαρτο όπως στο στρατό με τα Μέσα Μεταφοράς. Δεν πρόκειται για καθολικό Lockdown αλλά για περιορισμό μετά το χρόνο εργασίας. Από πρακτική άποψη , είναι σαφές ότι τα μέτρα ήταν χωρίς νόημα, μιας και η κίνηση στους δρόμους πριν και μετά από αυτά είναι ίδια, πρακτικά ελάχιστη. Δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα της κατατρομοκράτησης του κόσμου με απανωτά επικοινωνιακά σόου για δήθεν χιλιάδες που κυκλοφορούν στις παραλίες και στους δρόμους για βόλτα. Προφανώς και δεν ήταν παρά η μειοψηφία καθώς το σύνολο των πολιτών συμπεριφέρθηκε υποδειγματικά. Κάπως όμως έπρεπε να καλυφθούν επικοινωνιακά οι τρύπες ενός κατεστραμμένου από αλλεπάλληλα χτυπήματα συστήματος δημόσιας υγείας. Τα μέτρα περιορισμού της κίνησης είναι πολιτικού χαρακτήρα μέτρα χουντtικής έμπνευσης και κάθε σιωπή ή συναίνεση σε αυτά αποτελεί ανεπίτρεπτη συνενοχή.

Να μιλήσουμε για τα voucher στους ελεύθερους επαγγελματίες που στην πραγματικότητα είναι δωράκι 30εκ. Ευρώ σε διάφορους ΕΣΠΑτζίδες διοργανωτές Σεμιναρίων; Να πούμε για το κλείσιμο ματιού στους εργοδότες να λειτουργούν ανεξέλεγκτα με την αδρανοποίηση της Επιθεώρησης Εργασίας; Για την συνέχιση λειτουργίας επιχειρήσεων που δεν είναι αναγκαίες για την επιβίωση και αποτελούν υγειονομικές βόμβες; Αυτό που διαφαίνεται είναι πως με αφορμή την πανδημία η ελληνική κυβέρνηση αντίθετα από ότι κάνουν στον υπόλοιπο κόσμο βρίσκει ευκαιρία να δημιουργήσει συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα διαρκείας.

Μπρός σε αυτήν την κατάσταση η ενημέρωση του κόσμου και η ανάδειξη ζητημάτων είναι υποχρέωση και πρέπει να γίνεται με κάθε μέσο. Για να μην μείνει η υπόθεση της ενημέρωσης στα χέρια ενός κατά τα αλλά άξιου επιστήμονα που όμως επέλεξε να νοθεύει την επιστημονική αλήθεια με την πολιτική σκοπιμότητα. Ούτε βέβαια στις χωροφυλακίστικες ανακοινώσεις του υπεύθυνου της Πολιτική Προστασίας που μετακυλύει την κυβερνητική ευθύνη στους πολίτες μεταλλάσσοντας το «Μαζί τα Φαγαμε» των προηγουμένων σε «Αυτοί μας κόλλησαν» .

Δεν #ΜένουμεΣπίτι απλά σιωπηλοί χωρίς να κάνουμε κριτική λοιπόν. Είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να #Μένουμε Ενεργοί , να αναδεικνύουμε τις πολιτικές που οδήγησαν τα πράγματα εδώ και ενώ ζούμε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις των καιρών μας η κυβέρνηση να γράφει manual πολιτικών νεοφιλελευθερισμού με ανυπολόγιστες συνέπειες για τους πολλούς. Για να επιστρέψουμε στην εισαγωγή , οι πολίτες έκαναν παραπάνω από όσα έπρεπε για τη χώρα. Να απαιτήσουμε να κάνει και η κυβέρνηση όσα πρέπει και χρειάζεται για τους πολίτες.

" Απλή Αναλογική " αλά ΣΥΡΙΖΑ

2017-04-06T01:42:00.001-07:00

Η πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή και η απόφαση αλλαγής του εκλογικού νόμου ανέδειξε ακόμα μια φορά την αδυναμία των κοινοβουλευτικών κομμάτων να συζητήσουν επι της ουσίας την λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Σε μια συγκυρία που αναζητούνται νέες ισορροπίες αλλα και η αναβάπτισή του στην κοινωνία , η συζήτηση υποτάχθηκε στους καιροσκοπικούς σχεδιασμούς κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.
Γεγονός ειναι οτι ο προηγούμενος εκλογικός νόμος μετά τις εκρηκτικές ανακατατάξεις που συντελέστηκαν τα τελευταία χρόνια στο πολιτικό σκηνικό είχε εξαντλήσει τα όριά του και ειχε αναδείξει τους περιορισμούς που εμπεριείχε από τη φύση του. Το είδος της ενισχυμένης αναλογικής που πριμοδοτούσε το 1ο σε εκλογική δύναμη κόμμα με 50 έδρες αποτελούσε πλέον μια διαστροφή. Αν σκεφτούμε τη λογική του νομοθέτη που τον συνέλαβε , το μπόνους εξυπηρετούσε την ανάγκη δημιουργίας μιας σταθερής και βιώσιμης μονοκομματικής κυβέρνησης. Ήταν όμως προϊόν μιας εποχής ισχυρού δικομματισμού οταν και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ συγκέντρωναν ποσοστά άνω του 38% και αθροιστικά κινούνταν σταθερά επι 3 δεκαετίες στην περιοχή του 80-85 %. Σε αυτήν την περίπτωση η ενίσχυση του πρώτου κόμματος με 50 έδρες δημιουργούσε μια περισσότερο ή λιγότερο ισχυρή μονοκομματική κυβέρνηση.
Από τις εκλογες του 2012 όμως οι ισορροπίες είχαν μεταβληθεί , με την σημαντική ελάττωση της δύναμης της ΝΔ σε ποσοστά κάτω του 30% και την καθίζηση και συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ . Ακόμα και η έλευση στο προσκήνιο του ΣΥΡΙΖΑ , με χαμηλότερα ομως ποσοστά είτε ως δεύτερο είτε αργότερα ως πρώτο κόμμα δημιουργούσε την ανάγκη εύρεσης νέων ισορροπιών . Αν στα παραπάνω δεδομένα προστεθεί και η ύπαρξη πλέον αρκετών περισσότερων κομμάτων που εξασφαλίζουν μικρά αλλα υπολογίσιμα ποσοστά γίνεται κατανοητή η αναγκαιότητα ενός διαφορετικού εκλογικού συστήματος. Ο προηγούμενος , κατά παράβαση του πνεύματος του νομοθέτη του δεν δημιουργούσε πλέον ισχυρές κυβερνήσεις του πρώτου κόμματος αλλα πανίσχυρους εταίρους σε κυβερνητικούς συνασπισμούς.
Ο νέος εκλογικός νόμος που ψηφίστηκε κινείται προς την κατεύθυνση της απλής αναλογικής αλλα απλή αναλογική δεν ειναι.
Διατηρώντας το περιοριστικό όριο του 3% ως κατώφλι εισόδου ενός κόμματος στη Βουλή , συνεχίζει τη μόνιμη νόθευση της λαϊκής ετυμηγορίας και την διατήρηση της κατηγοριοποίησης της ψήφου σε χρήσιμη ή μη. Εξαιτίας του ορίου του 3% , στις 4 τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις το εκλογικό σώμα σε ποσοστό απο 9% εώς και 19% δεν ανέδειξε εκπροσώπους στο ελληνικό κοινοβούλιο. Δηλαδή απο 27 εώς και 57 βουλευτές δεν εξελέγησαν αλλά εισήλθαν άλλοι στη θέση τους .
Ανάλογικότερο σήμερα μη ο νόμος αυτός δεν αποτελεί απλή αναλογική , πάγιο αίτημα όλων των εκφράσεως της αριστεράς και κομμάτι του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ . Του ΣΥΡΙΖΑ που σε παλιότερες εκλογικές αναμετρήσεις συχνά πυκνά αγωνιούσε μέχρι και το άνοιγμα των τελευταίων καλπών ή είχε μείνει και εκτός Βουλής εξαιτίας του ορίου του 3%.
Στο επιχείρημα οτι η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί καθένας θα μπορούσε να αντιτάξει οτι η χώρα μια χαρά φαίνεται να κυβερνάται με κυβερνητικούς συνασπισμούς επί 5 χρόνια τώρα . Με δεδομένα τα μνημόνια , οι κυβερνήσεις συνεργασίας έχουν εισάγει και ψηφίσει στο κοινοβούλιο τόσα νομοθετήματα όσα δεν ψήφισαν μονοκομματικές κυβερνήσεις στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Τις περισσότερες φορές μάλιστα εξασφαλίζοντας ευρύτερη συναίνεση και στήριξη από κόμματα εκτός των εκάστοτε κυβερνητικών εταίρων. Απόδειξη οτι η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία μπορεί να λειτουργεί συναινετικά σε συγκεκριμένες συνθήκες . Οι ίδιοι που διακυρρήτουν σε όλους τους τόνους την έλλειψη πολιτικής παιδείας που ναρκοθετούσε τις κοινοβουλευτικές συνεργασίες είναι οι ίδιοι ακριβώς που πέτυχαν τις πιο παραγωγικές συνεργασίες απο πλευράς κοινοβουλευτικού έργου.
Θα είχε δίκιο αν κάποιος αντέτεινε οτι ένα ανάλογικότερο σύστημα είναι δικαιότερο από ένα λιγότερο αναλογικό. Αυτό ομως δεν ακυρώνει το γεγονός της μικρότερης , υπαρκτής πάντως νόθευσης της ψήφου . Η αρχή της ισότητας και της ίσης αξίας της ψήφου δεν είναι μέγεθος σχετικό αλλα απόλυτο. Φυσικά και η ίδια η απλή αναλογική έχει , ας τις πούμε, διαβαθμίσεις αναλογικότητας. Αναλογική σε ευρεία ή στενή εκλογική περιφέρεια ; Με ενιαίο μέτρο που προκύπτει από το σύνολο της επικράτειας ή προκύπτει ανα περιφέρεια ή νομό; Προφανώς απλή αναλογική εννοείται ως η εξάλειψη κάθε μαθηματικού ή πληθυσμιακού τρυκ που την ακυρώνει στην πράξη . Συνεπώς , εκλογικό μετρό που προκύπτει από την επικράτεια με εκλογικές περιφέρειες πολλές και μικρές , ίσου κατα το δυνατό πληθυσμού ώστε οι βουλευτές να εκλέγονται με ενιαίο μετρό παντού .
Όλα αυτα που αποτελούσαν πάγιες θέσεις της αριστεράς , όλων των εκφράσεων, ο κυβερνητικός σημερα ΣΥΡΙΖΑ τα εντάσει στους δικούς του πολιτικούς σχεδιασμούς αναπαράγοντας ταυτόχρονα τα χίλια λουσμένα επιχειρήματα περί χαμένης ψήφου οπως παλιότερα το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έκαναν .
Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν ακόμα . Οτι το σύστημα της αστικής δημοκρατίας δεν εξαρτά τη διαιώνιση του από τον εκλογικό νόμο. Μπορεί να δημιουργήσει αλλες δικλείδες ασφαλείας απέναντι σε δυνάμεις ή τάσεις που στοχεύουν στην ανατροπή του. Δεν θα ειχε άδικο . Εξάλλου ο μεγαλύτερος παράγοντας και δείκτης λαϊκής συμμετοχής δεν ειναι οι αστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες αλλα η ζωντανή κίνηση του λαϊκού παράγοντα με μορφές πραγματικής συμμετοχής. Συνελεύσεις πόλεις ή γειτονιάς , εργατικές συνελεύσεις , ενεργή συμμετοχή στην κοινωνική , πολιτική και οικονομική ζωή , δημοψηφίσματα αποφασιστικού χαρακτήρα , εργατικός λαϊκός έλεγχος , άμεση δημοκρατία. Η διεκδίκηση όμως στα πλαίσια της σημερινής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας , ενός γνήσιου αναλογικού συστήματος εκλογής σε ολες τις βαθμίδες ειναι υπόθεση εμβάθυνσης και πάλης για την προώθηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων .
Φυσικά το πρόβλημα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος δεν εξαντλείται στο θέμα του εκλογικού νόμου. Τα οικονομικά των κομμάτων, η εσωτερική τους λειτουργία , η διαπλοκή με τα οικονομικά συμφέροντα , η επιλεκτικη προβολή απο τα ΜΜΕ το πόθεν έσχες των πολιτικων , το μαύρο χρήμα των προεκλογικών δαπανών , όλα αυτα θα μπορούσαν να είναι θεμα της συζήτησης .
Η καθιέρωση της απλής αναλογικής ομως μπορεί να επανακαθορίσει τη συζήτηση όχι μονο για όλες τις παραπάνω πτυχές αλλά ταυτόχρονα να αναδείξει την αξία του προγραμματικού λόγου και την απαλλαγή του πολιτικού συστήματος από τη φεουδαρχική λογική συγκρότησης των κομματικών σχηματισμών. Αποτελεί βήμα θεμελίωσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και της ισότητας.
Βάση προάσπισης της αρχής
ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ - ΜΙΑ ΨΗΦΟΣ.

Κύπρος : Προς Νέες Μετεκλογικές Ισορροπίες

2016-05-26T04:26:00.001-07:00

Οι βουλευτικές εκλογες της Κύπρου την περασμένη Κυριακή , οι πρώτες εντος της μνημονιακής περιοδου, δεν επέφεραν βαθιές αλλάγες στο πολιτικό σκηνικό στην έκταση και το βάθος που αντιστοιχα συντελέστηκαν στην Ελλάδα. Ανέδειξαν όμως σε μεγάλο βαθμό την νέα κατασταση που υπάρχει μετα την εφαρμογη του Κυπριακού μνημονίου.

Από τα αποτελέσματα προκύπτουν αρκετά αξιοσημείωτα συμπεράσματα που θα καθορίσουν σε μεγαλο βαθμό και τις νέες πολιτικές ισορροπίες που θα επικρατήσουν:

· Η υψηλότατη για τα κυπριακά δεδομένα , αποχή που ξεπερνα το 33% και πιστοποιεί την αυξανόμενη αντίληψη που επικρατεί ,ειδικά στους νέους ψηφοφόρους, οτι το υπάρχον πολιτικό προσωπικό δεν μπορεί να αντιστρέψει την πορεία των πραγμάτων σε βασικά ζητήματα. Με δεδομένο ότι το υπάρχον πολιτικό συστημα ειναι προιόν της περιόδου αμεσως μετα την τουρκική εισβολή , συχνά κινούμενο με τα τότε δεδομένα , μεχρι πρόσφατα ακόμα και με τους ίδιους πρωταγωνιστες , τείνει να απομακρίνεται από τις απαιτησεις νεότερων γενεών που έχουν ελάχιστες ή καθόλου παραστασεις από τη δεκαετία του ’70.

· Η είσοδος στο κυπριακό κοινοβούλιο 8 κομματων για πρώτη φορά , παρά την αύξηση του ορίου εισόδου από το 1,8% στο 3,6% , αφενός επιβεβαιώνει την κοπωση των παλιότερων πολιτικών σχηματισμών , την ευρεία μετατόπιση της ψηφου αλλά και την εστω και διερευνητική απόπειρα αναζητησης εκπροσωπισης σε νεότερα πολιτικά μορφώματα

· Τα 4 παραδοσιακά κυπριακά κομματα , ΔηΣυ , ΑΚΕΛ , ΔηΚο και ΕΔΕΚ , όλα ανεξαιρέτως ειδαν τα ποσοστά τους να μειώνονται αθροιστικά 15% , με το μισό σχεδόν να αφορά μόνο το ΑΚΕΛ. Η μεγαλύτερη ή μικρότερη συναίνεση στην κατευθυνση της προώθησης των κατευθύνσεων που όριζει η κυπριακή μνημονιακή πραγματικότητα δεν οφέλεισε εκλογικά κανέναν. Περισσότερο εβλαψε το ΑΚΕΛ που δεν κατόρθωσε να προβληθεί ως πειστική εναλλακτική λύση.

· Οι απώλειες ΑΚΕΛ και ΕΔΕΚ , παραδοσιακών πυλωνων της κεντροαριστεράς – αριστεράς κατευθύνονται κυρίως προς τη Συμμαχία Πολιτών του πρ. ΥΠΕΞ Γιωργου Λιλλίκα , ενα κόμμα που από τη μια ειναι φιλοευρωπαικό αλλά ταυτόχρονα αντιτίθεται στη λιτότητα και τις ιδιωτικοποιήσεις και δευτερευόντως προς το κινημα Οικολόγων που διπλασιάζει τα ποσοστά του . Στο κεντροδεξιο στρατόπεδο, εμφανίζονται πιό << ελληνικα >> χαρακτηριστικά καθώς η πτώση σε ποσοστά των ΔηΣυ και Δη.Κο. ενισχύει κομματα όπως το Κίνημα Αλληλεγγύης , πολύ κοντινό ιδεολογικοπολιτικά με τους ΑνΕλ και το Ε.Λα.Μ. το κυπριακό αντίστοιχο της Χρυσής Αυγής. Το γεγονός της εκλογής ενός ανοιχτά ακροδεξιου μορφώματος στην Κυπρο, ενός κόμματος που υποστηρίζει τη δράση της ΕΟΚΑ-Β είναι ανησυχητικό αλλά ας μην παραβλέπουμε ότι η βαση του Δη.Συ. ήταν πάντα ευρεία καθώς πλάι σε παραδοσιακούς φιλελεύθερους ή κεντροδεξιούς συνυπήρχαν ακραία αντικομμουνιστικά , φιλοχουντικά και εθνικιστικά στοιχεία που εκδήλωναν φανερά τις θεσεις τους. Για να εχουμε μια αντιστοίχηση, το έκαναν πολύ πιο φανερά από ότι συνέβενε με αντίστοιχες περιπτώσεις στην ΝΔ .

Με αυτά ως δεδομένα και με συμφωνα με τις εδρες που καταλαμβάνουν τα κόμματα στην Κυπριακή Βουλή , ο Νίκος Αναστασιάδης και η κυβερνηση του θα κληθούν να αναζητήσουν εκ νέου συμμαχίες καθώς τα κυρια μετωπα που ανοίγονται το επόμενο διάστημα δεν ειναι λίγα.

Αν η τυπική αλλά όχι ουσιαστική εξοδος της Κύπρου από το μνημόνιο , δεν ήταν παρά ένα προεκλογικό δώρο της ΕΕ προς τον Κυπριο πρόεδρο και το κόμμα του (βλ. Απόφαση Eurogroup – 7 /3/2016 και τι οικονομικές κατευθύνσεις δίνει), ο πραγματικός γολγοθάς μετατέθηκε μετεκλογικά. Αν η << επιτυχής>> έξοδος της Κυπρου από τα μνημόνια , είχε ώς αποτελεσμα μεταξύ άλλων 65.000 ανέργους σε μια χωρα που μεχρι πρόσφατα υπήρχε πλήρης απασχόληση , 18,5% μειωση εισοδημάτων και εκτίναξη του δημόσιου χρέους από το 66% του ΑΕΠ το 2011 στο 107 % του ΑΕΠ το 2014, αυτή η νέα Βουλή θα κυρώσει νομοσχέδια όπως τα κόκκινα δάνεια που βρίσκονταοι σε τεράστια υψη αλλά και ιδιωτικοποιήσεις όπως αυτή της εταιρείας τηλεπικοινωνιών CYTA.

Εκτός από το θέματα της οικονομίας όμως υπάρχει εκ νέου στο τραπέζι η διαφαινόμενη ενεργοποίηση του Κυπριακό σε κατευθυνση αναζητησης ενός νέου σχεδίου για πρωτη φορά τόσο ολοκληρωμενα μετά τον ενταφιασμό του σχεδίου Ανάν. Με τα σημερινά δεδομένα , την νέα οικονομική πραγματικότητα της Κυπρου μετα την καταρευση του τραπεζικού της συστήματος και την οικονομική της ομηρία από την ΕΕ , την αυξανόμενη διαρκώς πολυεπίπεδη ένταση στη Μέση Ανατολή, την τουρκική μονιμη αδιαλλαξία σε συνδιασμό με το επείγον λόγω της καταστασης σε Συρία και Ιράκ να ισχυροποιήσει τη θεση της στο μεσανατολικό παιχνίδι, δεν μπορεί παρά ενα οποιοδήποτε σχέδιο προταθεί για το Κυπριακό να είναι πολύ δυσμενέστερο του σχεδίου Ανάν. Σε ενα τέτοιο ενδεχόμενο , η Κυπρος θα καθίσει ( ή θα την καθίσουν) στο τραπέζι με χειρότερη ικανότητα διαπραγματευσης. Αυτό που δεν ειναι βεβαιο είναι ποιοί θα βρεθούν συνοδοιπόροι του Ν. Αναστασιάδη που ας μην ξεχνάμε ήταν ο βασικός υποστηρικτής και προπαγανδιστης της λύσης του σχεδίου Αναν .

Ειναι πρόωρο να ξέρουμε τόσο συντομα πως θα διαμορφωθούν τα στρατόπεδα και ποιά στηρίγματα θα αναζητηθούν τόσο στο θέμα του Κυπριακού όσο και στο εσωτερικό μέτωπο που η οικονομία θα συνεχίσει να παίζει πρωτευοντα ρόλο. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι σε ένα βαθμό θα αυξηθεί η πίεση από τους παραδοσιακούς παίκτες όπως το ΑΚΕΛ το ΔηΚο ή την ΕΔΕΚ ώστε να ανακτήσουν όσο ειναι εφικτό μια κοινωνική επιρροη που εχασαν σε αυτή την εκλογική μαχη. Δεν θα υπάρχει δηλαδη η συναίνεση της προηγούμενης τριετίας σε τετοιο βαθμό. Αυτά για μια κανονική πολιτική συμπεριφορά και τυπικά πολιτικά αντανακλαστικά .

Γιατι στην Κυπρο η κανονικότητα συχνά διαψευστηκε καθώς η στρατηγική της συναίνεσης και ταυτόχρονα ο πολιτικός οπορτουνισμός, ειναι βασικά συστατικά του πολιτικού DNA…