Pacynkowe Podróże

Podsumowanie 2021 roku

noreply@blogger.com (Maciek) — Fri, 31 Dec 2021 16:40:00 +0000

Mimo pandemii ten rok uważamy za bardzo udany! Zapraszamy do oglądania filmu podsumowującego nasze dłuższe i krótsze wyjazdy i życzymy wszystkim szczęśliwego Nowego Roku! Oby jak najszybciej wszystko wróciło do normy, skończyły się obostrzenia, limity i ograniczenia w podróżach. Życzymy Wam, żeby rok 2022 obfitował w wiele ciekawych podróży i przygód, ale przede wszystkim, by każdemu z Was dopisało zdrowie!

Toskania - półwysep Monte Argentario

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Thu, 19 Aug 2021 18:25:00 +0000

W czasie naszej toskańskiej przygody chcieliśmy jeden dzień spędzić nad morzem. Przeglądając mapę, wpadł mam w oko malowniczy półwysep, który, jak się okazuje, w przeszlosci był wyspą. Półwysep Argentario to niezwykle piękny zakątek w południowej części Toskanii. Leży niedaleko archipelagu Wysp Toskańskich, można z niego dopłynąć na pobliską Giglio. Z biegiem czasu, połączyły go z lądem mierzeje a zarazem wielokilometrowe, piaszczyste plaże: Feniglia i Giannella. Pomiędzy nimi rozciąga się laguna Orbetello.

Nazwa półwyspu nie jest przypadkowa. Krajobraz stanowi tu pasmo gór Monte Argentario z najwyższym szczytem Monte Telegrafo. Dzięki temu wybrzeże obfituje tu w liczne kamieniste zatoczki z krystalicznie czysta, turkusową wodą. Do każdej z tych plaż prowadzi droga przypominajaca górski szlak i trzeba się przygotować na wspinaczkę. Nie polecam wybierania się na te szlaki w japonkach. Natomiast jeśli ktoś nie ma ochoty się wspinać w 37 stopniowym upale, może wybrać dwie rozległe piaszczyste plaże na mierzejach, gdzie dojedziemy samochodem.

Na półwyspie znajdują się dwa miasteczka: Porto Ercole i Porto Santo Stefano. Można je zwiedzić, ale nie łatwo znajdziemy tam miejsca parkingowe.

My zdecydowaliśmy się przejść szlakiem pieszym do zatoczki La Cacciarella w północno zachodniej części półwyspu. Na mapie Google jest zaznaczony początek wejścia na szlak, jedynym problemem jest znalezienie miejsca do zaparkowania. Na szczęście nam się udalo znaleźć miejsce przy ulicy tuż przy początku szlaku. Droga do zatoczki biegnie ostro w dół, więc od razu zdajesz sobie sprawę, jaki czeka cię powrót, gdy żar leje się z nieba. Na szczęście widoki wynagradzają trud wspinaczki.

Kąpiel w zatoczce jest bardzo przyjemna i orzeźwiająca, ale warto zabrać buty do wody.

Potem pojechaliśmy zobaczyć jedną z dwóch polecanych plaż na mierzei. Wybraliśmy plażę Feniglia ze względu na zacienione miejsca w lasku piniowym. Do plaży idzie się kawałek przez rezerwat przyrody. Plaża jest szeroka i piaszczysta. Nie ma tłoku, każdy znajdzie sobie miejsce. Kolor morza nie zachwyca już tak jak w zatoczkach, a piasek jest zwyczajnie brązowy. Ma jednak tę zaletę, że przez długi czas woda jest płytka i brak tu prądów morskich, dlatego plaże chętnie wybierają rodziny z dziećmi.

Tajemnicze etruskie grobowce - via cave w południowej Toskani

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Wed, 18 Aug 2021 18:04:00 +0000

Etruska cywilizacja,tajemnicze korytarze drążone w skale i jaskinie...To musieliśmy zobaczyć. Nekropolie etruskie (na terytoriach Sovana, Sorano i Vitozza) są połączone kilkoma wydrążonymi korytarzami wykutymi w skale i dlatego nazywają się via cave . Już w miasteczku Potigliano widzieliśmy mały punkt archeologiczny ze schodami wgłąb wydrążonej skały, ale prawdziwe odkrycia czekały na nas pomiędzy Sorano i Sovaną w parku archeologicznym oraz w Vitozzie. Wszystkie te miejsca odwiedziliśmy jednego dnia, w porze największego skwaru, gdyż znajdują się w lasach i zacienionych wąwozach, których chłód przyjemnie daje wytchnienie w 37 stopniowym upale.

Nie będę jednak ukrywać, że jest to bardziej wędrówka niż spacer. Raz w górę, raz w dół, w toskańskim kurzu i pyle. Byliśmy tak zakurzeni, że musiismy przed wejściem do Sovany ( no wiecie, na lody, do miasta 😆) opłukać nogi z tego białego pyłu. Po dotarciu do parkingu przy punkcie archeologicznym ( jedynym z biletami w cenie 5 Euro, bo inne można zwiedzać za darmo) musieliśmy przejść "odprawę covidową", mimo że wszystkie atrakcje są w terenie, na powietrzu i tak sprawdzali bardzo dokładnie green pass. Najbardziej znane jest stanowisko archeologiczne Ildebranda, ale jest tam wiele różnych monumentalnych grobowców. Ildebranda Tomb przypomina prawdziwą etruską świątynię.

Jednak najwspanialszym doświadczeniem było przejście drogą wydrążoną w skale przez starożytnych mieszkańców tej ziemi - Etrusków! Drogi te noszą nazwę Via Cave. Głębokie wąwozy w otoczeniu bujnej roślinności, omaszałe sklane ściany wznoszące się na wysokość 20 metrów i wąskie przesmyki na szerokość jednej stopy... Tak, to lubię

Sorano i Sovana - miasteczka na tufie

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Wed, 18 Aug 2021 17:41:00 +0000

Po wizycie w Pitigliano zwiedzamy dwa inne miasteczka na tufie. Sorano jest dużo większe, położone podobnie jak Potigliano na skalnej tufowej półce i oczywiście roztacza sie z niego piękny widok na otaczające miasto wzgórza.

Tutaj też wchodzimy i schodzimy licznymi schodkami i uliczkami. Uwagę zwracają piękne portale i drzwi. Przy jednych takich drzwiach zatrzymaliśmy się na dłużej, a siedzący przed domem na krzesełku staruszek, widząc, że się długo przyglądamy, zaczął mówić do nas po włosku i opowiadać o tych dwrzwiach. Nie znamy włoskiego, ale po gestach i liczebnikach domyśliśmy się, że drzwi są bardzo stare i liczą 300 lat, a sam dom ma 500 lat.

W Sorano wchodzimy na szczyt fortecy, gdzie roztacza się piękny widok na całe miasteczko i okoliczne skały, w których widać tajemnicze dziury i wgłębienia. To jaskinie wydrążone w tufowej skale, których w tej okolicy jest całe mnóstwo i niebawem podążymy ich szlakiem, ale na razie zachwycamy się tym, co ma do zaoferowania miasteczko.

Z praktycznych informacji, warto wspomnieć, że w miasteczkach na tufie toalety są bezpłatne i znajdują się w centrum, są też oczywiście publiczne i zabytkowe wodopoje z aqua potable, gdzie można się schłodzić i ugasić pragnienie. Szczerze mówiąc, nie wiem, czy dalibyśmy radę zwiedzać cokolwiek, gdyby tych karanów z wodą nie było. Panujący upał ( podobno nosi nazwę antycyklon Lucyfer) daje się mocno we znaki i pijemy wodę litrami.

Sorano klimatem i architekturą oraz położeniem jest podobne do Potigliano. Warto dotrzeć do punktów widokowych po drugiej stronie miasteczka, skąd mamy imponujący widok na skałę, do której przykleiło się Sorano i już nie wiadomo, gdzie kończy się skała a gdzie zaczynają domy.

Z kolei Sovana to właściwie nie miasteczko, a wioska, ale za to z niesamowitym zabytkiem-pięknie zachowaną romańską katedrą. Romańską, czyli surową, kamienną, bez ozdób, bez przepychu, z maleńkimi oknami, ale jakże inną o tych które nieraz oglądamy i które z romańskich budowli przekształcono, dodając inne style lub całkowice przebudowano.

Jeśli komuś miła oku nasza romańską rotunda w Cieszynie (widniejąca na 20 zł banknocie), będzie potrafił docenić piękno katedry w Sovanie. Wstęp do katedry wynosi 2,5 E. W wiosce jest jeszcze jeden kościół na głównym placu i warty jest wejścia, tu wstęp jest bezpłatny.

Sovana to tak na prawdę 2 krótkie ulice i łączący je mały plac z kościołem, pocztą i kilkoma restauracjami. Natomiast nieopodal Sovany i Sorano kryją się prawdziwe skarby archeologiczne, ale o nich w innym poście.

Pitigliano - miasteczko na tufie zwane małą Jerozolimą

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Tue, 17 Aug 2021 16:59:00 +0000

Jak tylko dowiedziałam się o miasteczkach na tufie, zapragnęliśmy je zobaczyć na własne oczy. Z całej trójki: Sorano, Sovana i Pitigliano właśnie to ostatnie chciałam zobaczyć najbardziej. Istnieje legenda dotycząca założenia Pitigliano: Dwóch młodych etruskich chłopców, Petilio i Celiano (stąd Pitigliano), ukradli złotą koronę ze Świątyni Jowisza w Rzymie i zabrali ją na szczyt klifu. Tam, oczarowani pięknem miejsca, postanowił założyć miasto. Oczywiście to tylko legenda, a Pitigliano jest znacznie starsze.

Pitigliano jest znane jako mała Jerozolima z powodu obecności społeczności żydowskiej. Żydzi zostali wypędzeni w XVI wieku i znaleźli tu schronienie. Była to stosunkowo duża społeczność ok 500 osób w porównaniu z liczbą mieszkańców liczących 6000. W czasie II wojny światowej część Żydów z Pitigliano została deportowana. Inni uciekli. Dziś pozostała po nich synagoga, można też zrobić zakupy koszernych produktów. Wioska jest wymieniana jako jedna z najpiękniejszych we Włoszech ze względu na wyjątkowość i jednorodność starego miasta. Domy zbudowane są z tufu - porowatej skały wulkanicznej i według mnie, są piękne i niespotykane. Wyglądają trochę jak domy z pumeksu.

Co zobaczyć w Pitigliano: Akwedukt, mury otaczające miasto wybudowane w IX wieku (ale pierwotna fortyfikacja została już zbudowana przez Etrusków w VII pne). Do miasteczka prowadzą dwie bramy: Porta della Cittadella i Porta Sovana. W miasteczku znajdziemy też wykopaliska archeologiczne z czasów Etrusków. Palazzo Orsini - wysoki pałac obronny (XI w.), obecnie siedziba Muzeum Sztuki Sakralnej i Muzeum Archeologicznego. Pochodzi ze średniowiecza, ale został odrestaurowany w renesansie. Katedra San Pietro e Paolo. Kościół Santa Maria i San Rocco , prawdopodobnie XII.

Najważniejszą atrakcją Pitigliano jest jednak atmosfera oraz wąskie malownicze uliczki, gdzie starsze panie rozmawiają na krzesłach przed domem, który w wąskiej uliczce daje cień. Urok temu miasteczku nadają małe place z eleganckimi fontannami, kamienne schody, okna i portale domów, pokoje wykopane w skale, niesamowite widoki na otaczającą dolinę i jej zielone zbocza, potoki i klify i wąskie przejścia pod domami. Miasteczko jest małe, ale bardzo malownicze. Jeśli tak jak ja lubicie zaglądać w każdy zaułek i sprawdzać, co kryje się za rogiem, to miejsce się wam spodoba.

Źródła termalne i naturalne baseny wapienne w Toskani

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Sun, 15 Aug 2021 16:26:00 +0000

Toskania słynie z pięknych krajobrazów, małych urokliwych wiosek i miasteczek, ale nie każdy wie, że znajdują się tu źródła termalne o właściwościach leczniczych. Mało tego, te przepięknie położone naturalne salony SPA są dostępne całkowice za darmo 24/h.

Jako pierwsze odwiedziliśmy małe i kameralne termy di Petriolo z bardzo gorącą i mocno nasyconą wodą . Turystów było niewielu, woda zdecydowanie gorąca, do tego w pewnych miejscach można wysmarować się od stóp do głów zieloną lub białą glinką.

Termy Saturnia są najbardziej znane i z dnia na dzień rośnie i ich popularność, więc kiedyś bezpłatny parking w pobliżu term jest już płatny 4 Euro do godziny 13, a od 13 do 20:00 kosztuje 5 Euro. Woda w Saturni jest chłodniejsza w porównaniu do Petriolo, jest też dużo więcej kaskadowych basenów i mniej intensywny zapach.

Jako ostatnie odwiedziliśmy naturalne baseny Bagni San Filippo, do którym idzie się ścieżką przez las. Od razu w oczy rzuca się „Balena Bianca” to formacja białego wapienia, z której wypływa siarkowa woda o temperaturze 48 ° C. Na samą skałę nie wolno wchodzić, ale wokół utworzyły się małe baseny z wodą i wodospady, gdzie można się zanurzyć. Początkowo byliśmy przerażeni liczbą ludzi, ale ponieważ na miejsce dotarliśmy ok 17, ludzie już kończyli plażowanie i nawet udało się nam znaleźć basen zawieszony na skale z nieco chłodniejszą wodą. Wyglądał jak prywatna loża kąpielowa. A później kolejny z naturalnym hydromasażem pod wodospadem i wrażeniem infinity pool.

Wstęp do tych atrakcji jest darmowy i nielimitowany.

Średniowieczny Manhatan i najlepsze lody na świecie

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Sat, 14 Aug 2021 15:56:00 +0000

San Gimignano, zwane średniowiecznym Manhatanem to mała otoczona murem mieścina mniej więcej w połowie drogi między Florencją a Sieną, wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO od 1990 roku. Słynie z fascynującej średniowiecznej architektury i wież, które wznoszą się ponad wszystkie inne budynki, oferując imponujący widok na miasto z otaczającej doliny.

U szczytu swojej świetności rodziny patrycjuszy San Gimignano zbudowały około 72 wież, które miały być świadectwem ich bogactwa i władzy. Bogacze rywalizowali ze sobą, czyja wieża będzie wyższa. Chęć posiadania najwyższej wieży rozpętała w arystokratach gorączkę budowania coraz wyższych wież, które miały problemamy ze stabilnością. Do dziś przetrwało tylko 14 z nich, ale San Gimignano nadal zachowuje swój feudalny klimat i wygląd. Można sobie tylko wyobrazić, jak wyglądało miasteczko u szczytu swojej świetności, które zyskało dzięki uprawie szafranu i wina.Jako ciekawostkę dodam, że urodził się tam toskański humanista, wykładowca Akademii Krakowskiej i nauczyciel synów króla Kazimierza Jagiellończyka.

Najlepsze lody na świecie❗
Na piazza della Cisterna, który jest jednym z najpiękniejszych zakątków całego miasta, znajdują dwie rywalizujące ze sobą lodziarnie (wł. Gelateria): Dondoli oraz dell’Olmo, jedna obok drugiej. Poznacie od je od razu po ustawionej kolejce 😁.

Dondoli był dwukrotnie mistrzem świata. Z kolei lodziarnia dell’Olmo także chwali się medalem: Najlepsze lody na świecie. Nie próbowalismy w obu miejscach, stanęliśmy tam gdzie była mniejsza kolejka, a napis głosił "Najlepsze lody na świecie" (dell' OLMO). Lody były po prostu obłędne! Mogę szczerze polecić smak migdałowy, pistacjowy i włoskie orzechy. Olaf też był zachwycony smakami, które wybrał, natomiast Maciek stwierdził, że są zbyt słodkie.

Na obiad zjedliśmy pizzę z widokiem na pobliską winnicę.

Siena

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Fri, 13 Aug 2021 15:20:00 +0000

To, co przyciąga ludzi z całego świata do Sieny, to słynny plac il Campo, na którym odbywają się zawody konne Palio. Dzielnice miasta współzawodniczą że sobą, a tłum obserwuje całe wydarzenie właśnie na głównym placu miasta, który zamienia się w tor wyścigowy. Zawody normalnie odbywają się raz w roku. W pandemii zostały zawieszone. Kiedy zawody się nie odbywają, plac również tętni życiem. Szczególnie pięknieje skąpany w popołudniowym słońcu, a wieczorem zmienia się w jeden wielki plac piknikowy.

Ludzie siadają wprost na rozgrzanej słońcem ziemi w kolorze palonej sieny, rozmawiają, piją, jedzą lody i po prostu siedzą. Oczywiście nikt nikogo nie wygania, to nie Wenecja. Dzieciaki biegają po lekko pochylonym placu o wyglądzie muszli do późnych godzin wieczornych. Na placu jest fontanna i kraniki z wodą pitną, gdzie każdy spragniony może odetchnąć. Nie zobaczyć Sieny nocą, byłoby wielką stratą!

Oczywiście miasto to nie tylko plac. Zwiedzamy też przepiękną katedrę, bogato rzeźbioną z zewnątrz, a cudownie zdobioną również we wnętrzach.

Bilet obejmuje także wejście do biblioteki ze średniowiecznymi manuskryptami. Jeśli zastanawiacie się, czy wydać kilka Euro na wstęp i stać w kolejce, mówię, że warto, oj warto! Nam się udało to w dosłownie ostatnim momencie tuż przed zamknięciem kas. Ostatnie wejście było o 17:30, a o 17:25 kupiliśmy bilety. Zdjęcia niestety nie są w stanie ująć ogromu świątyni oraz wrażenia, jakiego doznamy, wchodząc do jej wnętrza. To trzeba sprawdzić samemu.

Oprócz katedry można wejść na najwyższą wieżę na placu, niestety wszystkie bilety wstępu na ten dzień zostały sprzedane, a że Toskańczycy bardzo przestrzegają zasad reżimu sanitarnego, nie weszliśmy. Widoki z góry można podziwiać też z innej, niższej wieży, do ktorej wstęp jest przez muzeum znajdujące się obok katedry. Tu również długa kolejka oczekujących i informacja, że bilety najwcześniej dostępne jutro. Siena nie jest ani malutka ani bardzo duża, ale trzeba przyznać, że ma niepowtarzalny klimat i skradła moje serce. Planując nocleg, warto wiedzieć, że do ścisłego centrum otoczonego murami nie wjedziemy samochodem, dlatego wybór naszego hotelu znajdującego się tuż za bramą miasta, okazał się strzałem w 10. Auto spokojnie zaparkowaliśmy obok hotelu (6 E za cały pobyt) a do samego centrum chodziliśmy pieszo. A tuż poza ścisłym centrum, na wzgórzu przy kościółku znajduje się taki punkt widokowy na miasto.

Piza

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Thu, 12 Aug 2021 14:06:00 +0000

Piazza del Duomo, zwany też Piazza dei Miracoli (Plac Cudów), rzeczywiście jest cudowny. Nie dziwi fakt, że jest wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jest też główną atrakcją Pizy. Tu znajduje się słynna krzywa wieża, katedra, baptysterium i cmentarz. Warto być tu o różnych godzinach, bo przy ładnej pogodzie spektakl zachodzącego słońca zmieniającego zabarwienie budowli jest niesamowity.

W tle ludzie ustawieni w najróżniejszych pozach. Każdy na zielonym trawniku, próbuje zrobić zdjęcie z wieżą. Jedni wyciągają ręce i nogi,inni tworzą jakiś przedziwne konstrukcje, ktoś podskakuje...No i nam się też udziela...Ulegamy pokusie robienia fotek z wieżą. To faktycznie świetna zabawa i dużo radości.

Poza obowiązkowym Placem Cudów ze słynną Krzywą Wieżą warto pospacerować zabytkowymi uliczkami, przejść się wzdłuż rzeki Arno, odwiedzić ogród botaniczny (nam nie starczyło czasu) i zjeść lody o smaku sera gorgonzola.

Wenecja - wskazówki jak zwiedzić i nie wydać majątku?

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Wed, 11 Aug 2021 12:52:00 +0000

Co? Jak? Za ile? Co jest zabronione? Co jest irytujące?

Teraz trochę informacji praktycznych na temat tego, jak spędzić w Wenecji dwa dni z noclegiem i nie zbankrutować. Dane są z sierpnia 2021 r. Warto sobie te informacje sprawdzać, bo jak się przygotowywaliśmy do wyjazdu, okazało się, że sporo się zmieniło, np. ceny i zasady zwiedzania. Nocleg mamy w Mestre, rzut beretem od stacji kolejowej, co jest wręcz idealnym rozwiązaniem, bo na zabytkowe stare miasto dojeżdżamy pociągiem i nie musimy się przejmować parkowaniem, a parkowanie we włoskich miastach to prawdziwe wyzwanie! Za parkingi przy właściwej Wenecji zapłacicie bardzo dużo, oczywiście mam na myśli te, gdzie jeszcze można dojechać autem, bo zabytkowa cześć jest absolutnie wyłączona z ruchu samochodowego! Tak czy inaczej, do zabytkowego centrum nie dojedziemy autem, rowerem, czy nawet hulajnogą. Btw. roweru nawet nie wolno prowadzić, idąc z nim, grozi za to wysoki mandat. Warto wziąć to pod uwagę, jeśli skusicie się na hotelik w ścisłym centrum. Oczywiście pod stacją kolejową Venezia S.L., gdzie można dojechać pociągiem z Mestre są tramwaje wodne w cenie 7E za bilet ważny 90 minut i można dopłynąć nawet do Placu Świętego Marka, ale dalej czeka was spacer uliczkami z bagażem. Tak, tak widzieliśmy wielu turystów pokonujących schodki i mostki z walizkami na kółkach.

No chyba, że macie wypasiony hotel tuż przy jednym z kanałów, to można poczuć się jak Angelina Jolie (była tu widziana całkiem niedawno) i dopłynąć pod samo wejście wodną taxi😉.

No cóż... ani z nas żadna Angelina Jolie ani Johnny Depp, więc spaliśmy w Wenecji-Mestre, skąd do właściwej Wenecji jednorazowy bilet na pociąg kosztuje 1.30 E. Można go kupić w automacie na dworcu. Z dworca w zabytkowej części sporo osób od razu wskakuje do wodnego tramwaju i płynie do placu świętego Marka, można też, tak jak my, przejść tam pieszo, bo spacer po Wenecji to sama przyjemność, nawet jeśli się trochę zgubisz. Mapy w telefonie totalnie wariują, więc faktycznie można się zgubić.

Wenecja nas zachwyciła, ale żeby nie było tak różowo, same ochy i echy, to trzeba przyznać, że kilka rzeczy jest w tam bardzo wkurzających. Nie, nie chodzi o tłumy turystów, bo tych się podziewalismy i naiwny ten, kto myśli, że w Wenecji będzie sam pozował do zdjęć na Insta 😂. Dla nas najbardziej wkurzający jest brak możliwości skorzystania z toalety po godzinie 19. No po prostu skandal, jeszcze w takim mieście. Już pomijam fakt, że za załatwienie jednej z podstawowych funkcji życiowych musisz zapłacić 1.5 E, ale żeby przynajmniej można było to zrobić po 19! Wszystko zamknięte! Najdłużej otwarta była toaleta przy Placu św. Marka do 19, inne zamykane są o 18:30. A najbardziej nas zdziwiło, że dokładnie tak samo sprawa się ma na dworcu kolejowym! Gdy zapytałam obsługę dworca, gdzie można przed podróżą skorzystać z toalety, wzruszył ramionami i powiedział, żeby zapytać w jakimś barze lub restauracji... Kiepsko, prawda? Jeśli, Czytelniku, dotarłeś w tym tekście aż dotąd, to w sekrecie powiem Ci, że my znamy adres, gdzie są niepubliczne luksusowe i pachnące toalety całkiem za darmo, niestety też czynne tylko do 18:30. Adres zdradzę tylko w prywatnej wiadomości dla wyjeżdżających, no bo wiecie, jak ludzie zaczną nadużywać, to szybko się to zmieni i nie będą już dostępne...

Kolejny minus w Wenecji to bardzo ograniczona możliwość, żeby gdzieś usiąść i odpocząć. W mieście prawie nie ma ławek! Podczas spacerów po dość dużym obszarze natknęliśmy się na zaledwie kilka z nich! Do tego jest rygorystycznie przestrzegany zakaz siadania na placach, murkach, schodach. Najgorzej jest w okolicach bazyliki. Turystyczna policja bardzo pilnuje i zwraca uwagę. Siedzieć można tylko na marmurowych ławkach pod arkadami na prawo od bazyliki. Co krok słyszy się, nie wolno, zabronione itp. Zabronione jest siadanie, zabronione spożywanie posiłków (własnych, na te zakupione na wynos jakoś przymykaja oko). Oczywiście da się coś zjeść na mieście na wynos, ale może niekoniecznie w pobliżu mostu Rialto czy Placu św. Marka. Sami kupowaliśmy pastę z sosami w papierowych kubkach i właściciel wskazał nam drogę do placu, gdzie można w spokoju zjeść.Jeśli chcecie odpocząć i usiąść, lepiej to zrobić po drugiej stronie kanału.

Co do zakazów, nie wolno chodzić w bikini lub bez koszulek, nie można dokarmiać ptaków, trzeba zachowywać się z respektem. Wieczorem stan wód się podnosi i miejsca dostępne za dnia ( jest takie świetne miejsce na fotkę po lewej stronie mostu Rialto) są pod wodą, a na placu św. Marka wybija woda ze studzienek. Nie wiem, czy tak jest zawsze, pewnie zależy to od pływów, ale podczas naszej wizyty plac zalała morska woda, więc doświadczyliśmy, choć w minimalnym stopniu, zjawiska Aqua Alta. No i po całym dniu dreptania, aż miło było ściągnąć sandały i pobrodzic po placu zalanym wodą (a w niektórych miejscach sięgała po kostki). Ludzie zaczęli ściągać buty, robić zdjęcia i oczywiście pojawiła się niezawodna policja ze znajomym "Sorry it's forbidden", cóż było robić, tego też nie wolno...

Oczywiście policja uprzejmie zwraca uwagę, a nie od razu wypisuje mandat, więc spokojnie, to nie jest jakieś miasto terroru 😉 no chyba, że ktoś takie upomnienie zignoruje, to nie wiem... Z drugiej jednak strony, też to rozumiem i nie wiem, czy chciałabym oglądać plac Świętego Marka z piknikujacymi i niestety często śmiecącymi turystami, których jest tam więcej niż gołębi.

Gdzie i co jeść?
Jeśli dysponujesz dużym budżetem, możesz wybierać spośród wielu restauracji uroczo zawieszonych nad kanałami. Możesz znaleźć przytulne małe lokale w zacisznych uliczkach, gdzie czekając na kolację, będziesz obserwować leniwie płynące gondole, możesz też usadowić się przy moście Rialto z widokiem na Canale Grande i uczestniczyć w gwarnym życiu miasta. Osobiście, wybrałabym zacisze miejsce, bo obok stolików restauracji przy głównych uliczkach ciągle przechodzą ludzie, jak na dworcu, ale oczywiście zależy, co kto lubi. Z kolei ceny w restauracjach położonych w nieco mniej zjawiskowych uliczkach, tzn. wcale nie mniej uroczych, ale bez np. widoku na kanały, są nieco niższe. Widziałam zestawy obiadowe tzw. menu dnia za 13-15 E plus opłata za siedzenie przy stoliku (zawsze warto sprawdzić tzw. coperto lub cover/servis) w menu często drobnym drukiem jest ta opata dopisana, w tanich knajpkach np. 2E za osobę. Jest to norma we Włoszech i nie należy się dziwić, że rachunek jest wyższy niż ceny potraw. Widziałam też restauracje z wielkim napisem, że u nich nie ma coperto. To świetna reklama, bo strasznego i slynnego weneckiego coperto wszyscy się boją. Nawet prasa opisywała przypadek Japończyków, którzy otrzymali rachunek w restauracji, w przeliczeniu na 3 tys zlotych. Będąc w Wenecji teraz, nie widzieliśmy wielu Japończyków i Amerykanów, raczej przeważają turyści z Europy i Włosi, więc może pandemia pod tym względem troszkę zmieniła podejście restauratorów i ceny zeszły na bardziej przystępny poziom. Oglądając menu różnych restauracji, widziałam ceny porównywalne z tymi z innych znanych turystycznych miast w Europie, więc zaryzukę twierdzenie, że ceny są niższe niż w Dubrowniku. A jeżeli nie macie potrzeby siedzenia w restauracji przy stoliku, to można zjeść jeszcze taniej. Jest możliwość zjedzenia całkiem smacznego, lokalnego i absolutnie nie śmieciowego jedzenia! Taki home made fast food.

Zasada jest jedna, nie siadamy przy stoliku. Idziemy do lokalnej makaroniarnii, gdzie na miejscu przygotowuje się świeżą pastę i do niej różnego rodzaju sosy. W niektórych barach sami wybieramy rodzaj makaronu, w innych makarony dopasowane są do rodzaju sosu. Dostajemy to w papierowym kubku, którego nie wolno zamykać, by nie zepsuć dania i zabieramy ze sobą. W niektórych lokalach jest lada, gdzie zjemy na stojąco. Działają też popularne bary kanapkowe cicitti. To takie maleńkie kanapeczki jak hiszpańskie tapas w cenie 1-1.5 E za sztukę. Do tego Aperol Spritz za 3 E i mamy małą przekąskę. Tak właśnie za dnia jadają Włosi. Kupimy też kawałki wcześniej przygotowanej pizzy od 2E do 3.5 E za spory kawałek, cena zależy od lokalizacji. Czym bliżej placu świętego Marka, tym drożej, wiadomo. My chcieliśmy spróbować makaronów. Przeczytaliśmy opinie w Internecie i padło na dwa polecane miejsca. Knajpkę We love Italy, którą z czystym sumieniem możemy polecić i Del Moro's od którego słynne makarony po prostu mam nie smakowały.

W We love Italy jest drożej, (średnio 8 E) ale smak nieporównywalnie lepszy! Zamówiliśmy pysze makarony sosem z kaczki (sos jest mięsny i bardzo ciekawy w smaku), drugi z sosem pesto, trzeci z sosem z owocami morza. Mimo, że makarony nie pływały w sosie, raczej były nim lekko oblepione, smak był intensywny.

W tej drugiej knajpce ceny od 4.5 do 7E, ale tylko dla osób nie używających soli 😂. Sosów dużo więcej, ale bez smaku. Zamówiliśmy pesto (zamiast aromatu bazylii dominowała pietruszka), carbonara, nic ciekawego. Bardzo chciałam spróbować makaronu z sosem sapia z kałamarnicy, ale muszę to powtórzyć pod innym adresem, bo tu, rozczarowanie. Gdybym wiedziała, że tak będą smakować, wrócilibyśmy do We love Italy.

W Mestre niedaleko noclegu jedliśmy słabą pizzę na wynos za 4E, a następnego dnia ustawiliśmy się do oczekujących w kolejce na wejście do Da Michelle, znajdującej się niedaleko stacji kolejowej. Liczba oczekujących na stolik miejscowych to był dobry znak, warto było czekać! Knajpka do tanich nie należy (6E Margarita, Estate 10,5 E i Mediteranea 10E) Smak świetny soczysty, porcja nie do przejedzenia). Nie oszczędzają na skladnikach.
Kawa
Jako miłośniczka kawy kocham włoskie podejście do tematu! Ma być łatwo dostępna i tania,dlatego w Wenecji postawi was na nogi esspreso za 1E do 1.50 E. Iść na kawę w Wenecji, żaden problem, tylko znów jedna zasada - nie siadaj przy stoliku, bo za "posadzenie pupy na krzesełku" ceny niemiłosiernie poszybują w górę 😖. Kawę możesz wypić bez problemu na stojąco przy barze. Pamiętaj też, że nawet jeśli lubisz się raczyć pysznym cappuccino, to nie zamawiaj go w innych godzinach niż rano. Włosi piją je wyłącznie do śniadania, często zagryzając słodkim cornetto. Jeśli chodzi o lody, w Wenecji za 1 gałkę (gusto) zapłacimy od 1.70 do 2 E.

Często opłaca się brać od razu 2 gałki za 3E. Smaki, no cóż różnie z tym bywa. Jeśli mogę coś doradzić, to kupujcie lody w lodziarni, a nie na stoisku z lodami. Jeśli widzicie kolejkę miejscowych, możecie założyć, że zjecie dobre lody, zwykle ta metoda się sprawdza.

A jeśli jednak masz ochotę wydać sporą sumę i zaszaleć na zakupach, w Wenecji znajdziesz najnowsze kolekcje znanych projektantów mody.

Zobacz też pierwszy wpis z Wenecji oraz jak zwiedzać Wenecję

Wenecja cz. II - jak zwiedzać

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Wed, 11 Aug 2021 09:36:00 +0000

W tym poście przeczytasz o: ciekawych miejscach, zwiedzaniu zabytków, punktach widokowych, co się zmieniło w czasie pandemii - nowe zasady zwiedzania. Zacznijmy od tego, że cała Wenecja jest niezwykle piękna, ale zwykle, gdy nie mamy do dyspozycji całego tygodnia, nie da się zobaczyć wszystkiego. Większość odwiedzających od razu po dotarciu na wyspę udaje się na Plac św. Marka, by wejść do robiącego niesamowite wrażenie Pałacu Dożów i do bazyliki. Zanim jednak ustawimy się w długiej kolejce, warto pewne rzeczy wiedzieć.

Z nowych restrykcji (od 6 sierpnia 2021) muszę wspomnieć o sprawdzaniu green passa. W Wenecji bardzo tego przestrzegają i nie wejdziesz do muzeum, do bazyliki też lub do kimatyzowanejj restauracji bez przynajmniej jednej dawki szczepionki albo certyfikatu ozdrowienia. Nie liczcie na to, że jakoś to będzie! To samo dotyczy maseczek, nie masz, nie wchodzisz.

Inne zmiany: już nie ma darmowego zwiedzania bazyliki, wstęp kosztuje 3 E, dzieci do 6 roku nie płacą. Zanim ustawimy się w długiej kolejce do wejścia lepiej sprawdzić, za czym stoimy, bo my, z mojej winy, zaliczyliśmy małą wpadkę. Mianowicie, jak już postaliśmy sobie w pełnym słońcu, jak sprawdzono nam plecaki, temperaturę i paszporty covidowe oraz upewniono się, że jesteśmy godnie ubrani, przy kasie się okazało, że staliśmy w kolejce nie do wejścia do kościoła, tylko do samego muzeum (7E). To nie jest tak, że pomyliliśmy kolejki, bo była tylko jedna, po prostu w niedzielę bazylikę można zwiedzać od godziny 14 do 16:45, a w innych godzinach wejście tylko do muzeum. No i tak straciliśmy sporo czasu, bo dwukrotnie ustawialiśmy się w tej kolejce, przechodząc wszystkie kontrole. Oczywiście widok wnętrza świątyni był tego wart, ale wy tego błędu nie popełniajcie i upewnijcie się, czy stoicie w kolejce do kościoła czy do muzeum. Ubranie też sprawdzają i odsyłają z kolejki osoby z gołymi ramionami i w krótkich spodenkach, więc się przygotujcie (najlepsza długa chusta). Cena wejścia do muzeum to obecnie 7 E. Z dobrych wiadomości, nie ma już konieczności oddawania małych plecaków do płatnej przechowalni bagażu. Może przez dodatkowe kontrole covidowe odpuścili, bo podobno wcześniej nie dało się wejść nawet z małym plecakiem. Teraz ochrona sprawdza zawartość wykrywaczem metalu i po sprawie.

Zwiedzanie Pałacu Dożów sobie darowaliśmy - tam jest osobna kolejka, za to bardzo chciałam zobaczyć najpiękniejszą renesansową klatkę schodową - mniej znany, ukryty w zaułku skarb weneckiej architektury -Scale Contarini del Bovolo.

„Scala Contarini” oznacza schody rodziny Contarini, a bovolo oznacza ślimaka, nazwa trafnie oddaje arkadową, spiralną i zewnętrzną klatkę . Na samej górze jest mały taras widokowy. Wstęp kosztuje 7E, dzieci do 12 roku gratis. Oczywiście i tu paszport covidowy i maseczki ( można na chwilę ściągnąć do zdjęcia). Przed bramką zastaliśmy zamknięte drzwi i kartkę, więc bilet najlepiej rezerwować z wyprzedzeniem w Internecie. Po wejściu na stronę była informacja, że na dzisiejszy dzień nie ma już biletów, ale na szczęście pojawił się pracownik i pozwolił wielu osobom na zakup biletu w kasie. Mówił, że niestety na tej stronie internetowej często tak bywa, więc warto zaryzykować i chwilkę poczekać na obsługę. Z mniej dobrze znanych miejsc polecamy odwiedzić nietypową księgarnię Libreria Acqua Alta, adres: Calle Lunga Santa Maria Formosa, 5176b, 30122 Venezia.Wlaściwie to bardziej awangardowy antykwariat niż typowa księgarnia. Nie wiem, jak można szybko znaleźć coś dla siebie, chyba najlepiej pytać sprzedawcę, ale ludzie szperają, pytają i kupują.

Nazwa księgarni i jej wygląd nie są przypadkowe. Wysoka woda zalewającą miasto niszczy nie tylko budynki, ale także wszystko co wewnątrz, dlatego tu książki poukładane w stosach stoją w wannach, w gondoli, a te które już zostały zalane i dokończyły swój żywot, zostały wykorzystane do dekoracji zaułka na tyłach zaplecza. Ze zniszczonych tomow książek właściciel zrobił taras widokowy, na który można wejść schodami ułożonymi ze starych książek. Z kolei w innym zaułku księgarni można zobaczyć nagranie, jak wyglądała księgarnia po zalaniu i dokąd sięgała woda. W księgarni oprócz książek tych używanych i nowych można kupić plakaty, ryciny, ciekawe zakładki do książek i kartki pocztowe.

Jeśli chodzi o punkty widokowe to bardzo polecamy nową atrakcję, taras widokowy luksusowego domu handlowego z widokiem na Canale Grande. Tu jednak zalecalabym rezerwację, bez niej marne szanse. Na dodatek, jak na razie, ta atrakcja jest całkowice darmowa! Ja robiłam rezerwację w piątek w nocy. Były jeszcze wolne wejściówki na sobotę i dużo na niedzielę. Można też dokonać rezerwacji w domu towarowym na tablecie, ale szczegółów nie znam, bo przecież dużo łatwiej zrobić to przez stronę niż szukać w sklepie. Rezerwację można zrobić na ich stronie: https://www.dfs.com/en/venice/t-fondaco-rooftop-terrace są tam też praktyczne informacje jak lokalizacja i historia pałacu. Rezerwuje się wejście na konkretną godzinę. Wizyta na tarasie trwa 15 minut, a liczba ludzi wchodzących jest ograniczona. Widoki są takie:

Oczywiście każdy musi zobaczyć także Most Rialto. Tylko taka mała uwaga, jeśli chcecie zrobić zdjęcie takie jak poniżej, trzeba być tutaj za dnia, wieczorem miejsce, gdzie stoimy na zdjęciu, jest już pod wodą.

Na most warto zajrzeć też wieczorem i nocą - widok śliczny!

Zobacz też pierwszy wpis z Wenecji oraz Wenecja - wskazówki jak zwiedzić i nie wydać majątku?

Wenecja cz I

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Tue, 10 Aug 2021 09:17:00 +0000

O Wenecji powiedziano i napisano już tyle, że w zasadzie trudno coś jeszcze dodać. Mimo tego, że już ją odwiedziłam jako nastolatka to i tak była na liście marzeń, bo ten pierwszy raz w Wenecji to zaledwie liźnięcie tego, czego można tu doświadczyć. Co z tego, że "zwiedziłam", jeśli było to szybkie przebiegnięcie miasta za przewodnikiem w dużej grupie, a wszystko trwało raptem 2 godziny. Tym razem chcemy to zrobić po naszemu, bez pośpiechu. Teraz, po 2 dniach stwierdziliśmy, że spokojnie można przeznaczyć na zwiedzanie całej Wenecji tydzień. Tyle tu miejsc do odkrycia, wąskich schowanych uliczek, placyków i mniejszych mostków na kanałach, uliczki jak ta na zdjęciu poniżej poniżej:

A są jeszcze przecież wyspy na lagunie jak Burano czy Murano albo Lido, gdzie odbywa się słynny wenecki festiwal filmowy. Dla przykładu - w niedzielę od godziny 10 rano do 22 przeszliśmy ponad 20 km, 29607 kroków z dwoma krótkimi przystankami, w sobotę podobnie. Nogi bolą, oj bardzo. Mimo tego, że każdy z nas miał bardzo wygodnie buty, po 2 dniach dreptania po mieście stopy pieką, jakby ktoś przypalał je rozżarzonym węglem. I choć nasze nogi pewnie Wenecji nienawidzą, nie żałujemy ani jednego kilometra! W każdym razie, rada, żeby zabrać wygodne buty, to rzeczywiście dobra rada.

Nieodłącznym atrybutem Wenecji są gondole. Sprawdzamy więc, ile trzeba zapłacić za taką przyjemność w sierpniu 2021. Aktualna cena rejsu gondolą wynosi 80-100 Euro za 30 minut. Każdy licencjonowany gondolier ma swój rejon, więc warto się zastanowić, gdzie w ciągu tych 30 minut chce się pływać. Cena zależy od pory dnia i liczby osób w gondoli. Jeśli do tego dojdzie "artystyczna oprawa" muzyczna, to już tylko mogę zgadywać cenę końcową.

Zobacz też jak zwiedzać Wenecję oraz praktyczne wskazówki przydatne podczas zwiedzania Wenecji

Zamek w Pieskowej Skale, Maczuga Herkulesa i Ojcowski Park Narodowy (Małopolska na weekend)

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Sun, 13 Jun 2021 14:27:00 +0000

Czerwcowy weekend postanowiliśmy spędzić w Małopolsce na rowerach. Mimo pagórkowatego terenu daliśmy radę i jeździliśmy rowerowymi szlakami do Pieskowej Skały i do Ojcowskiego Parku Narodowego.

W Pieskowej Skale rowery zostawia się przed bramą zamku i można śmiało zwiedzać - najlepiej poczekać na zwiedzanie z przewodnikiem, żeby poznać ciekawą historię zamku.

Po zwiedzaniu zeszliśmy ze wzgórza do Maczugi Herkulesa - niesamowitej skały, która robi wrażenie na każdym turyście.

Na nocleg wybraliśmy mały domek w okolicy Ojcowskiego Parku Narodowego i z samego rana rowerami pojechaliśmy przez Doliną Sąspowską aż do Doliny Prądnika.

W samym parku obowiązuje zakaz jazdy rowerem, więc te zostawiliśmy przy weściu do Doliny Sąspowskiej i dalej chodziliśmy pieszo. W Dolinie Prądnika ludzi było sporo, ale tylko na "deptaku", przy barach i karczmach, przy Bramie Krakowskiej i przy kasie do Jaskini Ciemnej. Gdy za wejściem do Jaskini Ciemnej wspinaliśmy się się szlakiem dalej do góry, spotykaliśmy już tylko czasem pojedyncze osoby, wszyscy zostali na dole w dolinie. Jednak to właśnie tam, idąc czerwonym szlakiem, oglądaliśmy najładniejsze widoki w Dolinie Prądnika!

Po wędrówce, zjedliśmy obowiązkowego tutaj pstrąga i wskoczyliśmy na rowery, by ponownie wrócić przez Dolinę Sąspowską.

Suchorek i Biała Droga (Małopolska)

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Sat, 12 Jun 2021 14:05:00 +0000

W Małopolsce jest wieś Sułoszowa, a pośrodku pól w tej wsi wije się malownicza Biała Droga przy której stoi słynny Suchorek - martwy dąb zwany też Drzewem Wisielców.

Jedno znalezione w Internecie zdjęcie wystarczyło, żeby zapragnąć tam pojechać i na własnym rowerze dotrzeć do Suchorka. Faktycznie, robi wrażenie. Poza fotogenicznym drzewem sama trasa jest idealna na rowerową wycieczkę.

Aktualizacja: 31 sierpnia 2021 r. silne porywy wiatru powaliły dąb. Dobrze, że udało nam się go zobaczyć, gdy jeszcze stał.

Śląsk jest łady i ciekawy - przekonaj się i odwiedź Gliwice!

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Sat, 12 Jun 2021 11:09:00 +0000

Co łączy mamuta,najwyższą drewnianą wieżę na świecie,wynalezienie pierwszej na świecie pasty do zębów, pomadki do ust i lastra, tropikalną roślinność, bogate wnętrza rezydencji przemysłowych magnatów, pyszne ormiańskie jedzenie, Zamek Piastowski i posąg Neptuna? Wszystko to razem znajdziesz w Gliwicach. Ten post dedykujemy Rafałowi i Beacie, którzy niedawno nas odwiedzili i chcieli pojechać do Gliwic. Gdyby nie oni, pewnie nadal nie odwiedzilibyśmy jednego z ładniejszych miast Górnego Śląska. Znamy piękne tereny w okolicy, jak np. Pławniowice, ale jeszcze nigdy miasto Gliwice samo w sobie nie było celem zwiedzania, a przecież tak często przejeżdżaliśmy tuż obok. Lepiej późno niż wcale - po tylu latach mieszkania na Śląsku w końcu zobaczyliśmy to urocze miasto, mające ciekawą i długą historię, śliczne zadbane kamienice, rynek, zielone parki, zadbane skwery, ciekawe muzea i słynną palmiarnię.

Wieczorem powstał plan na sobotę w Gliwicach. Sobota jest do tego wręcz idealna, bo nie płacimy za parkingi ( płatne od pon. do pt.) i wszystkie wejścia do muzeów są darmowe. wyjątkiem jest palmiarnia, ale to nie muzeum. Parkujemy auto obok parku Chopina oraz palmiarni i idziemy w stronę rynku. Droga zajeła ok 10 min. piechotą. Naszą uwagę zwracają przepiękne i odrestaurowane kamienice przy ulicy Zwycięstwa oraz te znajdujące się na gliwickim rynku. W jednej z takich kamienic wychowywał się Oscar Troplowitz wynalazca kremu NIVEA, pasty do zębów, szminki i plastrów samoprzylepnych. Był nie tylko farmaceutą, ale też wynalazcą i przedsiębiorcą.

Gliwickie muzea są otwarte stosunkowo krótko od 11 do 16:30 -17, więc na początku idziemy zwiedzić Willę Caro, która prezentuje wnętrza rezydencji bogatego potentata przemysłowego Oscara Caro. W muzeum oglądamy wnętrza domu, kolekcje najwyższej jakości porcelany, szkła artystycznego i przedmiotów użytkowych, jest też wystawa obrazów Młodej Polski. Willa Caro bardzo nam się spodobała.

Na rynku podziwialiśmy piękne kamienice z charakterystycznymi podcieniami, centralnie usytuowany ratusz i posąg Neptuna - symbol połączenia Gliwic z morzem dzięki kanałowi.

Potem idziemy do Zamku Piastowskiego - najstarszej budowli w Gliwicach. Wystawa obejmuje znaleziska archeologiczne z okolic, w tym odnaleziony szkielet mamuta! Są też eksponaty nawiązujące do historii miasta i codziennego życia jego mieszkańców. Znajdziemy też makietę miasta, która pokazuje, jak wyglądały Gliwice w XVII w. Szkoda, że z murów obronnych otaczających miasto zachowały się tylko fragmenty. Widać je w Zamku Piastowskim, a niektóre późniejsze kamienice wykorzystały fragmenty murów jako część ścian i są na nich jakby nadbudowane.

Po zwiedzaniu muzeów idziemy do Palmiarni. Bilet kosztuje 10 zł. Dwupoziomowy pawilon podzielony na strefy robi wrażenie i bardzo przyjemnie spędzamy tam czas, tym bardziej, że na zewnątrz właśnie zaczyna padać. Oglądamy cześć z roślinnością użytkową, bananowce, daktylowe, drzewka laurowe, kakaowe, krzaczki bawełny i wiele innych. Dalej przechodzimy do części tropikalnej - to prawdziwy tropikalny las, a następnie do pawilonu historycznego skrywającego olbrzymie egzemplarze palm, drzew, paproci i pnączy. Za nim jest cześć z sukulentami, a na końcu wchodzimy do akwarium. W kilku dużych zbiornikach mamy ryby z polskich rzek, akwarium z rybami azjatyckimi, akwarium z Amazonki i kolejne z jeziora Tanganika. Dobrze jest przejść całość palmiarni najpierw dołem, wejść do akwarium, potem przy kaktusach wejść na górę, by wracać po pomostach widokowych.

Po kilku godzinach spacerowania zgłodnieliśmy i podjechaliśmy (parkujemy obok sądu i aresztu śledczego) do restauracji Ormiańskiej, na temat której dobre opinie w Internecie okazały się jak najbardziej trafne. Sam fakt, że mieliśmy szczęście dostać wolny stolik, świadczy o tym, że knajpka ma się dobrze, a ludzie tłumnie ja odwiedzają. Wszystkie stoliki były już zarezerwowane, ale nasz miał być zajęty dopiero za 1,5 godz. więc po krótkiej rozmowie z kelnerem siedzieliśmy w klimatycznej knajpce, całkowicie zapominając, że jesteśmy w Gliwicach. Smaki i zapachy, wystrój i muzyka przeniosły nas gdzieś na Kaukaz. A pijąc ormiańską kawę z odrobiną chili, podaną w tygielku, wróciły wspomnienia o cudownym Sarajewie i Mostarze. Wszystko co zamówiliśmy bardzo nam smakowało. Dużym zaskoczeniem na plus, jest to, że np gazowana woda za 4 zł lub Sprite za niewiele więcej są podawane w dużych szklankach, takich jak robi IKEA, a nie, jak się zwykle zdarza, w mini buteleczkach po 200ml.

Po smacznej kolacji, mimo lejącego deszczu, pojechaliśmy jeszcze zobaczyć największą drewnianą wieżę na świecie - wieżę gliwickiej radiostacji nazywanej czasem śląską Wieżą Eiffla. Historia wieży jest związana z wybuchem II wojny światowej. Kto jeszcze nic nie wie o "prowokacji gliwickiej" i sfingowanym ataku na tę wieżę, niech koniecznie nadrobi zaległości.

Czerwcówka w Tatrach

noreply@blogger.com (Maciek) — Thu, 03 Jun 2021 21:56:00 +0000

W pierwszy dzień czerwcowego weekendu wybraliśmy się zółtym szlakiem na Gęsią Szyję przez Rusinową Polanę. Odwiedziliśmy także Sanktuarium na Wiktorówkach. Pomimo tego, że na parking dojechaliśmy przed godziną 9 nie było już wolnych miejsc i musieliśmy skorzystać z parkingu zapasowego oddalonego o ok. 1 km w kierunku Bukowiny Tatrzańskiej.

Wysoko w górach śnieg po kostki i tłumy na popularnych szlakach. Na szczęście są jeszcze mniej uczęszczane szlaki Tatrzańskim Parku Narodowym. Polecamy śniadanie na Małołąckiej Polanie z widokiem na Giewont i Czerwone Wierchy, a potem trasę do Nędzówki przez Przysłop Miętusi. Ludzi mało, a widoki cudowne!

Po trasie przez dolinę Małej Łąki, Przysłop Miętusi, po zejściu ze szlaku zachciało się nam jeszcze późnym popołudniem odwiedzić Dolinę Kościeliską, do której podeszliśmy ścieżką pod reglami. Tam już poczuliśmy, że jest długi weekend. No cóż...Tego się mogliśmy spodziewać, ale Dolina Kościeliska i tak jest ładna, jak zawsze. W sumie przeszliśmy szlakami 16 km. Powrót liczący kilkanaście kilometrów zajął nam w korku 40 minut. Wieczór spędziliśmy przy ognisku, gdzie dowiedzieliśmy się od innych turystów jak nie dało się dojechać nad Morskie Oko (policja musiała zamknąć drogę) i jak wygląda sytuacja w centrum.

Kolejnego dnia obudził nas ulewny deszcz. Na sobotę już kilka dni przed wyjazdem mieliśmy wykupiony bilet online do term w Chochołowie, ale wtedy nie mieliśmy pojęcia, że pogoda się zepsuje i całe Zakopane plus okolice wpadnie na pomysł wyjazdu na basen. Ok 12 trochę się przejaśniło, więc przed termami zrobiliśmy sobie spacer z Butorowego Wierchu przez Polanę Szymoszkową na Gubałówkę. Najładniejsze widoki na panoramę Tatr były jednak z Butorowego. Na Gubałówce tłumy. Po ok 2 godzinach ładnej pogody znowu się rozpadało, bo taki dzisiaj miał być deszczowy i burzowy dzień, wsiedliśmy do auta i w ulewie dojechaliśmy do Chochołowa, z trudem znajdując miejsce parkingowe. Ok 16 było już tam praktycznie pełno. Kolejka do kas zakręcała kilkukrotnie. Nie wiem, jak długo trzeba by było w niej stać, ale na pewno bardzo długo. Na szczęście mieliśmy już kupione bilety online i weszliśmy bez kolejki. Na początku szczęki nam opadły, bo tylu ludzi się nie spodziewaliśmy. Mimo dużej liczby ludzi, udało się nam znaleźć takie baseny, gdzie było trochę luzu i zrelaksować się w termalnej wodzie z widokiem na szczyty Tatr. Wracając z Chochołowa, podziwialiśmy piękną zabytkową architekturę starych drewnianych domów. W zasadzie Chochołów jest jak skansen. Po drodze do Zakopanego mijaliśmy też dom Kamila Stocha, który trudno przeoczyć ze względu na położenie i wyróżniający się wygląd.

Przełom Białki to uroczy park krajobrazowy w sam raz do zobaczenia w drodze powrotnej z Zakopanego. Miejsce mniej znane i nie aż tak oblegane przez turystów, choć i tak w niedzielę było sporo ludzi. Oprócz pięknego widoku na Tatry i Gorce możemy zanurzyć stopy w najzimniejszym i jednym z najczystszych potoków w Polsce, przejść się ścieżkami wokół skałek i jaskiń. To właśnie w jednej z nich odnaleziono prehistoryczny bumerang z kości mamuta i ślady działalności człowieka z sprzed 40 tysięcy lat. W rezerwacie przyrody kręcono "Janosika", "Karola - człowieka, który został papieżem" i "Trzecia granicę". Pod Skałą Obłazową, na którą warto się wdrapać dla pięknych widoków, jest parking płatny "u pani" 10 zł. Sam wstęp do rezerwatu jest bezpłatny. No cóż zachciało się nam zwiedzania w ostatni dzień weekendu, a teraz stoimy w korku gigancie...

W Dolinie Karpia i Nadwiślańskim Parku Etnograficznym (Małopolska na weekend)

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Sat, 08 May 2021 13:17:00 +0000

Właśnie mija jeden z tych dni, kiedy wiesz, że będzie ładna pogoda, a dzień wcześniej pada pytanie: To gdzie jedziemy? Szybka decyzja, a potem... Sama przyjemność - wieczorne wyszukiwanie atrakcji i przygotowywanie trasy. Zachciało się nam pojechać do skansenu w Wygiełzowie i do zamku Lipowiec. Byliśmy tam już kiedyś i bardzo nam się wtedy podobało. Nadwiślański Park Etnograficzny od soboty jest otwarty i zaprasza zwiedzających, niestety górujący nad nim zamek Lipowiec nadal jest nieczynny, więc sprawdzamy, co jeszcze ciekawego w okolicy możemy zobaczyć i zrobić.

Zaciekawiła nas bardzo promocja regionu zwanego Doliną Karpia. Wielu kojarzy miejscowość Zator, popularną Energylandię i Park Dinozaurów, ale o Dolinie Karpia słyszało już chyba mniej osób. W każdym razie, zaciekawiły nas bardzo te rejony pod względem krajobrazowym. Poza tym, chcieliśmy zrobić mały rekonesans, czy wybrać się tam na rowery. Najpierw zwiedzaliśmy skansen, który może nie jest zbyt wielki, 27 zabytkowych obiektów, ale jego wielką zaletą jest ładne położenie i roztaczające się piękne widoki na pasma Beskidów - a w tak słoneczny dzień jak dzisiaj, pięknie widać góry.

Później pojechaliśmy pod Kopiec Grunwaldzki w Rabusiowicach, po drodze oglądając jeszcze zabytkowy drewniany kościół w Palczowicach.

Przy kopcu jest strumyk, przez który kładką przeszliśmy na groble i spacerowaliśmy wokół stawów. Niektóre były puste, inne zalane. Jest tam bardzo dziko, od czasu do czasu przejedzie ktoś rowerem, ale prawie cały czas byliśmy tam sami, nie licząc setek śpiewających ptaków i tysięcy kumkajacych żab. Pierwszy raz słyszeliśmy taki koncert. Jest to istny raj dla ornitologów!

Po ok 3 kilometrowym spacerze nieco zgłodnieliśmy i pojechaliśmy na łowisko Podolsze, gdzie za tydzień będzie dostępna smażona rybka. Nam się nie udało tam nic zjeść, więc tylko pooglądaliśmy całkiem ładny teren wokół jeziorka i podjechaliśmy do łowiska i restauracji "Karpik" na rybny obiad. Karpik znajduje się Graboszycach, oprócz łowiska, restauracji i hotelu jest też park linowy i plac zabaw dla dzieci. W restauracji zamówiliśmy na wynos (bo jest pandemia i inaczej się nie da)pyszne karpie - tradycyjnego, smażonego i karpia po zatorsku zapiekanego w śmietanie z pieczarkami cebulką i serem. Olaf wolał pstrąga z grilla. Wszystko nam smakowało, do tego teren wokół też bardzo ładny, więc śmiało można to miejsce polecić na obiad.

A po obfitym obiadku wędrowaliśmy jeszcze przepiękną ścieżką przyrodnicza. „Marynin” to pętla o długości 3,4 km. Okrąża stawy Marynin Górny i Marynin Dolny. Autem podjechaliśmy do miejsca o nazwie Przyrąb, tam zostawiliśmy samochód i pieszo, szlakiem rowerowym, a następnie groblą obeszliśmy jeziora. Szlak ma 3, 4 km, ale nam się tak podobało, że co chwilkę gdzieś odbijaliśmy i wyszło w sumie 4,5 km . Na stawie Marynin Górny jest wyspa z kolonią kormoranów, a nam się udało je zobaczyć w locie! Co więcej, wprawdzie nie zobaczyliśmy, ale bardzo wyraźnie słyszeliśmy śpiew bąka, który jest po prostu niesamowity. Wogóle spacer w tym rejonie to ptasi koncert i myślę, że warto też zabrać lornetkę, bo na stawach zatrzymuje się sporo różnych gatunków ptaków.

Śpiew ptaków, słońce, złote trzciny, niebieska woda, soczyście zielona wiosenna trawa, oszałamiający zapach kwitnących drzew owocowych i dzikiego bzu, do tego mało ludzi = totalny reset. Wrócimy tam na rowery!

Złoty Potok, rezerwat Ostrężnik, Suliszowice (Jura Krakowsko-Częstochowska)

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Mon, 03 May 2021 12:22:00 +0000

Jurajska majówka udała się mimo kapryśnej pogody. Przeżyliśmy dzisiaj wszystkie pory roku w ciągu kilku godzin i 17 kilometrowej wędrówki w okolicach Złotego Potoku.

Auto zaparkowaliśmy obok ruin zamku w rezerwacie Ostrężnik i po przejściu przez ulicę na drugą stronę, poszliśmy niebieskim szlakiem w kierunku wsi Suliszowice, gdzie znajdowała się dawna strażnica z X IV w. Później, wędrując różnymi szlakami, a czasem poza szlakami, oglądaliśmy skałki, porozrzucane, a to gdzieś w lesie, a to na polu.

Wróciliśmy do auta szlakiem żółtym i czarnym. Co nas zauroczyło to na pewno piękny sosnowy las, który w pewnych miejscach robił wrażenie niemal bajkowego, jak z opowieści o Jasiu i Małgosi. Potem poszliśmy jeszcze do rezerwatu Parkowe i szlakiem do źródeł Zygmunta i Elżbiety, nazwanych tak przez Zygmunta Krasińskiego na cześć swoich dzieci.

Z rezerwatu podjechaliśmy jeszcze do gospodarstwa rybnego zjeść świeżą rybkę na wynos, a dalej do parku z zabytkowym dworkiem Raczyńskich i domem, w którym mieszkał Krasiński. Przeszliśmy się także dookoła stawu Amerykan, gdzie znajduje się zdecydowanie mniej urokliwa cześć Złotego Potoku - czyli budki z gastronomią.

Dolina Dłubni - idalna na majówkę

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Sat, 01 May 2021 12:02:00 +0000

W Dłubniańskim Parku Krajobrazowym byliśmy pierwszy i na pewno nie ostatni raz. Zachwyciły nas sielskie krajobrazy, spokój, cisza i brak tłumów na szlaku.

Wycieczkę rozpoczęliśmy od starego cmentarza, następnie pojechaliśmy zobaczyć zabytkowy kościółek w Wysocicach – murowany kościół pw. św. Mikołaja, z przełomu XII i XIII wieku, jeden z najlepszych przykładów architektury romańskiej. Niestety był zamknięty.

Dużą atrakcją turystyczną są w tym rejonie niesamowite źródła. Źródło Jordan zachwyca swoją przejrzystością i błękitnym kolorem, a znajdujące się kilka kilometrów dalej w źródło Hydrografów jest bardzo malownicze.

Aby się do niego dostać, pojechaliśmy pod klasztor, który sam w sobie też jest turystyczną atrakcją, w Imbramowicach. Tam zaparkowaliśmy auto i ruszyliśmy w 10 kilometrową trasę szlakiem wzdłuż rzeki Dłubni.

Przez całą drogę towarzyszyły nam śliczne widoki -soczyście zielone pagórki i pola, cisza, śpiew ptaków. Z dolinki warto wdrapać się na punkt widokowy znajdujący się przy szlaku.

Wracaliśmy szlakiem czarnym prowadzącym już nie doliną rzeki, a wąwozem wśród skałek noszących takie nazwy jak np. organy, igła czy murek z wampirami.Majówkowy obiad zjedliśmy w pięknych okolicznościach przyrody.

Pałac w Pławniowicach, Rudy, klasztor cysterski i Szwajcaria Rachowicka - śląskie perełki!

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Sat, 24 Apr 2021 12:39:00 +0000

Na Śląsku jest wiele ciekawych miejsc, gdzie przyjemnie można spędzić weekend. Jeszcze przed majówką, na poszukiwanie wiosny wybraliśmy się do Pławniowic, gdzie w pałacowym ogrodzie już widać pierwsze kwiaty. Bardzo lubimy Pławniowice! Zespół Pałacowo-Parkowy z końca XIX wieku należał do rodziny Ballestrem, która Pławniowice obrała sobie za swą rodową siedzibę wznosząc w latach 1882-1885 wspaniały pałac. Zaprojektowanie i budowę tego obiektu, w miejsce wcześniejszego zbudowanego w 1737 r., zlecił hrabia Franciszek II Ballestrem.Pałac prezentuje styl neomanieryzmu niderlandzkiego.Dachy budynku zdobią liczne wieże i wieżyczki,ale największe wrażenie robi kolor czerwonych cegiełek w blasku słońca. Obecnie, pałac wewnątrz można zwiedzać z grupą po wcześniejszym zgłoszeniu, natomiast za drobną opłatą można spacerować po zadbanym zespole parkowym.

Później pojechaliśmy na spacer pośród drzew i mostków do Szwajcarii Rachowickiej, a na koniec do Rud, zobaczyć kolej wąskotorową i piękny park w pobliżu klasztoru cystersów.

Pacynkowe podsumowanie 2020 roku

noreply@blogger.com (Maciek) — Thu, 31 Dec 2020 20:10:00 +0000

Rok 2020 to był dziwny, trudny czas – tak wiele się zmieniło, szczególnie w sposobie podróżowania, zwiedzania i spędzania wolnego czasu. Ciężko było cokolwiek zaplanować, a jak już się coś „ogarnęło”, to do samego końca istniało ryzyko, że te plany legną w gruzach – oczywiście powód był jeden - COVID 19.

Na szczęście, na początku roku, w błogiej nieświadomości tego, co ma nastąpić na wiosnę, zwiedziliśmy Ateny. To był szybki, styczniowy wyjazd rodzinny. Styczeń wcale nie jest zły na zwiedzanie typowo ciepłych krajów – przekonaliśmy się o tym już wielokrotnie.

Było cudownie – pyszne jedzenie w ateńskich tawernach, maska Agamemnona i inne bezcenne zabytki w muzeach, zachód słońca na wzgórzu, gdzie po jednej stronie mamy widok na Akropol, a po drugiej na morze, stadion olimpijski, ogrody miejskie, wieczorne spacery po Anafiotice i starym mieście, niesamowite ruiny, jak np. Agora i w końcu wisienka na torcie – sam Akropol zdobyty w krótkim rękawku w prawie letniej pogodzie.

Wówczas tego nie wiedzieliśmy, ale lot do Aten miał być ostatnim naszym lotem na bardzo długi czas. Hasło „Zostań w domu” wzięliśmy sobie do serca i przez 3 miesiące praktycznie nigdzie nie jeździliśmy. Jedyne plany, jakie mogliśmy nieśmiało robić w tej sytuacji, wiązały się z wyjazdem na wakacje samochodem, najlepiej pod namiot. I tak padło na rejon pojezierza salzburskiego i Alpy w Austrii. Wbrew pozorom o miejsce na campingu pod namiotem wcale nie było łatwo – większość miejsc była zarezerwowana, albo pojawiała się informacja, że można przyjechać, ale nie ma gwarancji, że znajdzie się wolna parcela. Planowanie wyjazdu do Austrii, tras rowerowych i zwiedzania przyjemnie umilało nam przygnębiające wiosenne wieczory, a myśl o tym, że niebawem otworzą się granice napawała optymizmem. Dopiero w czerwcu, zaczęliśmy dłuższe weekendowe wypady na rowery: Żabie Doły w Bytomiu, zamek w Chudowie, odwiedziliśmy też Rybołówkę i Śląski Ogród Botaniczny w Mikołowie i Ogrody Kapias niedaleko Goczałkowic. W lipcu również weekendowo i rowerowo spędzaliśmy czas w lublinieckich lasach pod namiotem. Udało nam się spędzić niezapomniany weekend w małopolskim słynnym Zalipiu, zobaczyć malowane chaty i spać w stuletniej chałupie, wprawdzie nie malowanej, ale za to oryginalnej, przejechać rowerami przepiękny odcinek trasy Velo Dunajec i Wiślanej Trasy Rowerowej, zmoknąć w ulewnym deszczu, przeprawić się promem tuż przed burzą. Przedzierając się przez zarośla i błoto z rowerami, wpadając w błotne kałuże, odganiając się od roju komarów, dotarliśmy na cypel, gdzie Dunajec łączy się Wisłą.

W końcu doczekaliśmy się wyjazdu na wakacje do Austrii. Odetchnęliśmy z ulgą, gdy dowiedzieliśmy się, że udało się zarezerwować miejsce na campingu i noclegi w pensjonatach.

Rejon austriackich Alp nas zachwycił, soczysta zieleń górskich stoków, przepiękne szlaki turystyczne, dostępne dla każdego dzięki wielu górskim kolejkom. Szczególnie oczekiwaliśmy wjazdu na lodowiec Dachstein i mieliśmy to ogromne szczęście, że trafiliśmy z rezerwacją na najlepszą możliwą pogodę! Rzucanie się śnieżkami i zjazd na „jabłuszku” w środku lata? Proszę bardzo! Na lodowcu to możliwe!

Wiedeń jest wyjątkowy, bo to ogromne miasto daje możliwość zwiedzania go na rowerze.

W ostatnim tygodniu sierpnia pogoda była przepiękna, więc spontanicznie zarezerwowaliśmy noclegi przy trasie rowerowej Velo Czorsztyn. Objechaliśmy jezioro włącznie ze zwiedzaniem drewnianego kościółka w Dębnie. Maleńki gotycki kościół pw. Św. Michała Archanioła z wieku XV. Wpisany jest na listę zabytków UNESCO i uważany za jeden z najpiękniejszych kościółków drewnianych na całym świecie. Byliśmy też na zamku w Nidzicy i Czorsztynie, do którego przeprawiliśmy się rowerowym promem. Kolejnego dnia pojechaliśmy do Szczawnicy na trasę rowerową wzdłuż Dunajca, aż na Słowację do Czerwonego Klasztoru. Ta trasa może i piękna, ale liczba turystów nieco nas przytłoczyła.

Początek września rozpieszczał nas śliczną pogodą i letnim słońcem, więc również w weekend postanowiliśmy wypróbować trasę rowerową Meandry Odry, wdrapać się na widokową wieżę, z której można podziwiać naturalnie niczym nieskrępowaną i nieuregulowaną przez człowieka przyrodę, stanąć na półwyspie, gdzie Olza łączy się z Odrą – tym razem bez przedzierania się przez krzaki.

We wrześniu odwiedziliśmy też kompleks hutniczy Vitkowice w Ostrawie – trzeba przyznać, że zrobił na nas wrażenie, choć nie wspinaliśmy się na wielki piec i cały kompleks oglądaliśmy z dołu. Lubimy Czechy, więc ma początku października znowu postanowiliśmy tam wyskoczyć na weekend. Na nocleg zatrzymaliśmy się w Panskym Młynie skąd niedaleko na trasy rowerowe wzdłuż Moravicy i do obu zamków, jakie zwiedzaliśmy w okolicach – Hradec nad Moravicí oraz Zámek Raduň. Opawa też wydała nam się przyjemna, choć radość spaceru po mieście nieco zepsuła pogoda. I przyszła jesień, covid uderzył ze zdwojoną siłą. Plan spędzenia sylwestrowej nocy i Nowego Roku w Bieszczadach się nie powiódł, rezerwacja odwołana, ale jesteśmy zdrowi, a to najważniejsze. Pozostały spacerki w okolicach po lesie i nadzieja, że rok 2021 będzie lepszy i spokojniejszy.

Austria – informacje praktyczne

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Mon, 24 Aug 2020 14:26:00 +0000

Gdyby ktoś wybierał się do Austrii i rejonów, które odwiedziliśmy, może skorzysta z tych kilku informacji.

Ceny w Austrii (sierpień 2020) są wysokie i o tym trzeba pamiętać, planując tam urlop. Raczej nie nastawiajmy się na codzienne stołowanie w restauracjach lub zakupy lokalnych rarytasów z jakich słyną poszczególne regiony, np. sery, wędliny itp. Bywając w różnych krajach, staramy się zawsze smakować lokalną kuchnię i produkty, ale w Austrii robiliśmy to rzadko. Co nie znaczy, że wcale! Nawet w uznawanym za bardzo drogie Hallstatt, w sercu starego miasta, w zabytkowym młynie udało nam się zjeść pizzę w cenie 8.70 E.

Poza tym, jedliśmy obiad w chacie górskiej na Planai (taki ich lokalny garnek z zapiekanymi różnościami) za ok 11 E i kolejny lokalny przysmak – kaszankę z opiekanymi ziemniaczkami w tej samej cenie. Porcja sznycla z frytkami i keczupem dla dziecka było całkiem spora i kosztowała poniżej 10 E. Oczywiście napoje do obiadu zdecydowanie podniosły rachunek. Zanim bez zaglądania w menu ochoczo odpowiemy na pytanie kelnera – „co do picia?” lepiej sprawdzić ceny, bo do obiadu w cenie ok 10 E najtańsza kranówka może nasz kosztować równowartość 25 zł. Na innym szczycie, również w górskiej chacie słynącej z kilku certyfikatów jakości zamówiliśmy dużo lepsze dania (no może sznycel dla Olafa był zbyt słony i na Planai bardziej mu smakował) – tradycyjne dania lokalne – pieczoną jagnięcinę z ziemniakami i warzywami (17,90 E) i kluseczki z żółtym serem, cebulką i boczkiem (ok 11 E).

Są też różne zupy, najczęściej w cenie ok 6 E, więc można zjeść coś ciepłego i pożywnego w niższej cenie, np. zupę gulaszową.

W Salzburgu jedliśmy w rybnym barze (szyld jest na zdjęciu poniżej)

Jeśli chodzi o słodkie przyjemności, oczywiście musieliśmy skosztować słynnych czekoladek Mozzarta, które znajdziemy niemal na każdej ulicy w Salzburgu.

Jednak najczęściej kupowaliśmy lody. Rozpiętość cen jest spora – od 4 E (za gałkę!) przy parkingu w Hallstatt do 1E za gałkę na głównej ulicy Salzburga. Najczęściej była to cena 1,60 E. Tych lodów za 1 E na starówce w Salzburgu nie polecam. Natomiast możemy polecić pyszne lody w lodziarni w Admont (przy głównej ulicy, jak wyjdziemy z Klasztoru znajduje się oblegana kawiarnia i cukiernia – to tam zjadłam pyszne lody o smaku pinacolady. W Mondsee zaraz na początku deptaka ustawia się duża kolejka po lody gałkowe, były przepyszne! A w Wiedniu za zwykłą cenę 1,60 za gałkę zjecie chyba najsmaczniejsze lody w Zanoni&Zanoni.

Obserwacja Austriaków daje pewne rozeznanie, nie bez powodu w jednej lodziarni ustawia się kolejka, a inna świeci pustkami. Tortu Sachera nie jedliśmy, gdyż cena za kawałeczek rozpoczynała się od 7,80 E. Taka była cena w kawiarni hotelowej. Nie wiem, jak w innych, ale jak próbować, to tylko ten tort z oryginalnego przepisu. Miałam nadzieję, że będzie też w cukierni Demel, tam też przez wiele lat pracował twórca tortu, więc na pewno znają jego recepturę, ale zarówno cukiernia jak i kawiarnia były nieczynne, zupełnie jakby zostały zlikwidowane. Ceny produktów w sklepach też są wyższe, ale na szczęście spokojnie da się zrobić zakupy w cenach podobnych do polskich w sieciówkach. Za najtańszy uznaliśmy market Hofer – to odpowiednik naszej sieci Aldi. Układ sklepu jest identyczny, produkty podobne, ale fajne jest to, że można tu też kupić produkty z regionu, np. całkiem niedrogie i bardzo dobre austriackie wina od 2,5 – 4 E. Za opakowanie 10 kajzerek płaciliśmy 0,85 E, a np. w Lidlu jedna kajzerka kosztowała 0,15 E. Opakowanie chipsów w Lidlu lub Spar można kupić za 1E. Kupowaliśmy też jakieś wędliny typu salami i też nie były strasznie drogie. Są też sieci sklepu Billa. Paliwo: Były takie stacje, gdzie paliwo kosztowało niewiele więcej niż w Polsce, ale w okolicach Wiednia ceny bywały dużo wyższe. Toalety: Najczęstsza cena za toaletę to 0,50 E. Czasami trzeba wrzucić pieniądze do automatu w drzwiach, czasami przed wejściem. W toaletach miejskich Wiednia (nie wszędzie) kilkakrotnie widziałam napis, że dzieci nie płacą. Polecam wstąpić do zabytkowej toalety w centrum Wiednia na jednej z głównych handlowych ulic. Toalety znajdują się w podziemiach i mają swoje lata. Woda: Myślę, że najważniejszą informacją jest też to, żeby nie kupować wody źródlanej, gdyż w Austrii jest to zbędne. Woda z kranu nadaje się do picia, jest bezpieczna i smaczna. Pamiętam, że w niektórych krajach, w upale, na wodę wydawaliśmy niemałe sumy. W Austrii często miasta dbają o to, by wody pitnej na ulicach było pod dostatkiem. Jeśli mimo informacji o bezpieczeństwie kranówy, macie psychiczne opory, weźcie, tak jak my, dzbanek do filtrowania wody lub butelki z filtrem. Jednak w ponad 30 stopniowym upale każda filtrowana woda z butelki noszona jakiś czas w plecaku przegrywa z perspektywą świeżej i zimnej wody prosto z miejskiego kraniku na ulicy.

Parkingi: Z parkowaniem to jest różnie. Na pewno trzeba unikać stawania tam, gdzie są zakazy, bo policja jest pod tym względem dosyć skuteczna. W Wiedniu są wyznaczone strefy wokół centrum, gdzie nie ma praktycznie możliwości bezpłatnego parkowania samochodu. My mieszkaliśmy ok 3 km od pałacu Shonbrun, więc tam jeszcze jest dzielnica, gdzie można parkować za darmo. Do centrum dojeżdżaliśmy rowerami. Podobnie zrobiliśmy w Salzburgu i Hallstatt. Hallstatt było najtrudniejszym do parkowania miejscem, ale się udało! Za to nie mieliśmy większych problemów z parkowaniem i to całkowicie darmowym na parkingach przy kolejkach linowych. Letnia karta zniżkowa Sommercard – o tej karcie wypominałam, pisząc posty kolejkach górskich i muzeach w rejonie Schladming-Dachstein. Jeśli chcecie, tak jak my wjechać na lodowiec, to zdecydowanie opłaca się znaleźć zakwaterowanie u partnerów karty. Jak to działa? Szukacie zakwaterowania z listy partnerów karty, np. na tej stronie internetowej: https://www.schladming-dachstein.at/pl/zakwaterowanie/wyszukiwanie-i-rezerwacja?marketingGroups%5B%5D=2766&showMap=0 W cenę noclegów wliczona jest karta, która upoważnia was do bezpłatnego wjazdu i zjazdu na lodowiec (tylko jeden raz na pobyt) oraz do bezpłatnych wjazdów większością kolejek górskich. Macie też darmowe wejścia do muzeum oraz wstępy na płatne kąpieliska i baseny w regionie. Lista bezpłatnych atrakcji jest długa: https://www.schladming-dachstein.at/pl/lato/karta-letnia-sommercard#Atrakcje-karty-letniej-Sommercard Początkowo nawet nie sądziliśmy, że tak bardzo skorzystamy z tej karty. Nie mieliśmy w planach odwiedzin w muzeach i na basenach, jednak kapryśna pogoda sprawiła, że z chęcią spędziliśmy tam czas, korzystając z darmowych wejściówek. Pierwsze zakwaterowanie to był bardzo doby i drogi camping. Oczywiście był dużo tańszy niż kwatera, ale na pewno nie można cen campingów porównywać z tymi polskimi, raczej z włoskimi. W roku 2020 było duży problem z miejscami na campinach, z powodu pandemii wielu Austriaków zdecydowało się właśnie na wakacje na campingu, więc trzeba było rezerwować z wyprzedzeniem i to, co jeszcze było wolne. Dużym plusem był mały basenik.

Czy warto jechać do Austrii? Warto!

Wiedeń – idziemy na kawę do najstarszej kawiarni w mieście!

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Sun, 23 Aug 2020 14:12:00 +0000

Będąc w Wiedniu, kawiarnianej stolicy, koniecznie trzeba wybrać się na filiżankę kawy. Tym bardziej, że Wiedeń i kawa mają wiele wspólnego z Polską.

Czy wiecie, że założycielem pierwszej kawiarni w Wiedniu był Polak Jerzy Kulczycki? Nasz rodak jest także uważany za autora kawy z mlekiem, gdyż gorzki smak kawy nie smakował wiedeńczykom, dlatego dosłodził ją miodem i dodał mleko. Jerzy Franciszek Kulczycki urodził się w 1640 i był kupcem, ale znał język turecki, dlatego wcielił się w rolę szpiega i w porozumieniu z burmistrzem miasta zdecydował się w przebraniu tureckiego żołnierza przekraść się przez turecki obóz. Po przejściu obozu dotarł do księcia Karola V, który zapowiedział mu rychłą odsiecz. Kulczycki jeszcze raz przedarł się przez obóz Kara Mustafy i z dobrymi wieściami dotarł z powrotem do Wiednia. Informacja o nadciąganiu słynnego Jana III Sobieskiego pogromcy Turków z polską armią znacznie zwiększyła morale obrońców i wlała w nich ducha walki. Po zakończeniu odsieczy Kulczycki stał się prawdziwym bohaterem zarówno dla Polaków jak i mieszkańców Wiednia, którzy nagrodzili go sporą sumą pieniędzy i domem przy Leopoldstadt. Król Jan III Sobieski, chcąc nagrodzić swojego szpiega, pozwolił mu wybrać dowolną zdobyczną rzecz. Ku zdziwieniu wszystkich Kulczycki wybrał ok 300-500 worków z kawą. Kulczycki z worków wypełnionych ziarnem kawy zrobił użytek i otworzył pierwszą wiedeńską kawiarnię przy ul. Domgasse. Po latach Wiedeń stał się stolicą kawiarnianą. Kawiarnie pełniły w Wiedniu rolę nie tylko towarzyską, ale też kulturalna i literacką. Do dziś zachował się zwyczaj, że każdy ma prawo posiedzieć przy raz zamówionej filiżance kawy nawet pół dnia, a kelner nie powinien dawać do zrozumienia, że czas opuścić lokal lub zamówić coś jeszcze. No to idziemy na kawę... Spośród wielu popularnych kawiarni z tradycjami decydujemy się na tę najstarszą w mieście. Cafe Frauenhuber. Otwarta w 1720 roku, była ulubionym miejscem spotkań Wolfganga Amadeusza Mozarta. Istnieją dokumenty, że właśnie w tej kawiarni w 1788 roku odbył się wspólny koncert Mozarta i Beethovena.

Adres: Café Frauenhuber, Himmelpfortgasse 6 Zamawiamy kawę mrożoną, kawę z dużą ilością mleka i czekoladę dla Olafa, do kawy obowiązkowo szklaneczka wody. Rachunek wyniósł 16 E. Jak na najstarszą kawiarnię w mieście ceny są OK, takie jak wszędzie. Kawa mrożona po prostu pyszna, szczególnie, że na zewnątrz mamy ponad 30 stopni Celsjusza, a kawa z mlekiem, jak to kawa z mlekiem, bardzo dobra, ale dla mnie liczy się przede wszystkim miejsce i wnętrza, w których przesiadywali setki lat temu wielcy kompozytorzy! I te wnętrza wcale nie wyglądają jakoś luksusowo jak w innych kawiarniach. Ważna jest świadomość, kto być może siedział tuż obok ciebie tylko w całkiem innej rzeczywistości i czasoprzestrzeni.

Wiedeń rowerem - dzień drugi

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Sun, 23 Aug 2020 13:49:00 +0000

Maciek znalazł nową fajną drogę rowerową Wienflussweg. Jest to siedmiokilometrowa droga prowadząca od mostu Kennedy'ego do Badgasse w pobliżu granic miasta. Powstawała od 2006 do 2010 roku. Ma około 4 m. szerokości i biegnie w korycie rzeki. To udany projekt tworzenia nowych połączeń bez żadnych samochodów w istniejącej przestrzeni miejskiej. Bardzo wygodnie i szybko się nią można dostać do miasta w okolice pałacu Schonbrun. Dalej jechaliśmy miejskimi drogami rowerowymi aż pod Belvedere Schlossgarten.

Belweder robi wrażenie, to dwa piękne budynki z kompleksem ogrodów i parkiem botanicznym, gdzie w cieniu drzew upalne południe spędzają na ławeczkach wiedeńczycy. My oczywiście chodziliśmy. Wstęp do ogrodów i ogrodu botanicznego są bezpłatne.

Pozostając w temacie upału, a było dzisiaj ponad 31 stopni w cieniu, muszę koniecznie zaznaczyć, co bardzo mi się w Wiedniu spodobało. Co jakiś czas poustawiane w mieście są kurtyny wodne i woda do picia. W Austrii można pić kranówkę, w zasadzie wszędzie, gdzie nie ma zakazu picia wody można sobie napełnić bidon lub butelkę i śmiało pić. W mieście znajdujemy co jakiś czas kraniki/ fontanny z pitną wodą. Ma to wiele zalet. Po pierwsze, każdy może zaspokoić pragnienie, po drugie, po ulicach nie walają się sterty plastikowych butelek po wodzie! Zastanawiam się, czy ktoś tu w ogóle kupuje tzw. wodę mineralną lub źródlaną, mając do dyspozycji alpejską kranówkę świetnej jakości. Sprawdziłam to przed wyjazdem na austriackich stronach rządowych i na 100% woda z kranu w Austrii jest bezpieczna. Jej masz swoją butelkę, nie wyrzucaj, nabierzesz do niej wody na mieście. My od dwóch tygodni pijemy tylko wodę z kranu, co więcej, taką wodę podaje się też w restauracjach. Jeśli zamówcie najtańsza wodę z menu, dostaniecie w szklance właśnie wodę z kranu, no chyba że pijacie francuskie markowe wody mineralne.

Potem pojechaliśmy zobaczyć perłę architektury barokowej - kościół św. Karola Boromeusza (tutaj wstęp jest płatny), a następnie kolejny raz przejechaliśmy się po starym mieście, czyli to, co wczoraj plus Museums Quartier. I lody oczywiście też były . Na koniec znowu odwiedziliśmy Pałac Schönbrunn, gdzie zastał nas deszcz. I jak trochę przestało padać, mieliśmy tylko 30 min. okna pogodowego na dojazd przed kolejną ulewą.

Po Wiedniu na rowerach - dzień pierwszy

noreply@blogger.com (Agnieszka, Maciek i Olaf) — Fri, 21 Aug 2020 12:26:00 +0000

W Wiedniu byliśmy z Maćkiem wcześniej, ja nawet dwa razy, ale wtedy problem parkowania nas w ogóle nie dotyczył, bo to były wycieczki zorganizowane. Teraz, gdy jesteśmy tu własnym samochodem parkowanie było dość ważnym problemem. Mieszkamy jakieś 4 km od Pałacu Schönbrunn, więc do starego miasta mamy kawałek. Parkowanie samochodu na kilka godzin w centrum to problem, ale przecież mamy rowery!

Sprawdziliśmy, drogi rowerowe w Wiedniu są bardzo popularne i prowadzą do ścisłego centrum! Taki rodzaj komunikacji wybiera wielu wiedeńczyków, więc na drogach rowerowych bywa tłoczno i jednak trzeba uważać, bo śmigają szybko, ale za to jest przyjemność z jazdy i możliwość zatrzymania się, gdzie masz ochotę. Nie wspomnę już o korzyściach z oszczędności na biletach komunikacji miejskiej, za które można np. poszaleć w wiedeńskim wesołym miasteczku - ale o tym później.Jeszcze w dniu przyjazdu, wieczorem zwiedzaliśmy Pałac Schönbrunn.

Ogrody robią niesamowite wrażenie!

Droga do Hofbugra liczy oko 9 km, tam przypinamy rowery i zwiedzamy już pieszo najpiękniejsze zakątki Wiednia. I właśnie wtedy zdajemy sobie sprawę z tego, że wszystkie poprzednie zorganizowane z biurami podróży wizyty w Wiedniu są tylko namiastką tego, co można zobaczyć, poczuć i przeżyć samemu. Nie mam tu na myśli wstępów do wiedeńskich muzeów, jak np. Sisi Museum. Wiedeń, dzięki "spacerowaniu" bez jakiegoś narzuconego z góry czasu, przewodnika prowadzącego w najbardziej znane miejsca i omijającego te mniej znane, pokazuje zupełnie inną twarz. A to jakaś uliczka się nam spodoba, a to jakaś kamienica zachęca, by podejść bliżej lub zajrzeć, co kryje się w sąsiedniej uliczce. Oczywiście plan zwiedzania był i najważniejsze zabytki też, ale był nasz! Tak przypadkiem zawędrowawszy do dzielnicy żydowskiej, gdzie w latach 80-tych miał miejsce zamach terrorystyczny, weszliśmy do kościoła grekokatolickiego, który nie był w planie zwiedzania. Za to nie wypiliśmy kawy w starej kawiarni i cukierni Demel, co planowaliśmy. To właśnie tutaj pracował cukiernik, który wymyślił słynny tort Sacher. Nie wiemy dlaczego, ale lokal został zamknięty. Nawet po sklepie ze słodkościami nie ma już śladu. Został tylko szyld. Największe wrażenie robi oczywiście katedra, ale inne kościoły są też piękne, np. najwęższy kościół w Wiedniu.

Nasza trasa zwiedzania zawierała oczywiście najważniejsze zabytki Wiednia, przeszliśmy się też ulicą handlową, gdzie Prada, Gucci i Armani mają się świetnie i zjedliśmy smaczne lody (podaje nazwę knajpki, bo za tę samą cenę 1.5 E za gałkę przy katedrze są niesmaczne lody z budki.) Zanoni & Zanoni Vienna lody smaczne! A tak a propos knajpek, to jedliśmy obiad w pakistańskiej knajpce, gdzie obowiązuje zasada eat what you want and pay as you wish - jedz co chcesz i płać, ile chcesz. Oznacza to, że wybierasz sobie z samoobsługowego bufetu ( kilka dań do wyboru) to, na co masz ochotę i płacisz za to, ile uważasz. Oczywiście masz prawo zapłacić nawet 1 E, ale zwyczajowo płaci się co najmniej 5 E za dowolne dania plus wodę i deser z mango. Dzisiaj był akurat ryż, chlebek nann, curry z kurczaka i jakieś dwa inne sosy, sałata z sosem miętowo -jogurtowym, soczewica i szpinak, a na deser ryż z mango.

Po obiedzie pojechaliśmy do parku Prater. Jest to park rozrywki połączony z zielonym parkiem, gdzie wypoczywają mieszkańcy Wiednia. Chłopaki sprawdzili, jak lata się na najwyższej na świecie karuzeli łańcuchowej, chcieli mnie namówić, ale nie miałam odwagi. Wstęp do parku rozrywki jest bezpłatny, a poszczególne atrakcje są płatne od 3.5 W do 15 E w zależności od karuzeli. Jest tam też cała masa barów i knajpek. Do domu wracaliśmy już po zmroku, drogami rowerowymi jakieś 14 km.