Pakalumemo

Magic ball

2012-03-13T17:04:00.000+01:00

Ik betrap me erop dat ik al een minuut lang naar de bal sta te kijken. De bal met die bijzondere pennestreken die hier eigenlijk niet had moeten staan. De meest bijzondere bal hier in ons huis. Alles is bijzonder aan dat ding. En zijn verhaal en reis naar de trofeeën kast van mijn kleine vriend al helemaal.

Nu de baseballgods aan het ontwaken zijn is er weer flink wat aandacht voor het ontbreken van Halman in Seattle. Diverse media berichtten over het "what could have been" van Halman, de tribute van Mike Carp met de oranje T-shirts, complete films op Youtube...het bracht de beelden en de gut feeling van die domme maandagochtend in november weer effe helemaal terug.

Maar ja, die bal. Die bal zet mij nogal eens aan het denken. Het is natuurlijk wel bijzonder. Bijzonder hoe ik mij op die dinsdagavond voelde en de reden daarvoor in een verhaaltje samenvatte. Ik voelde me beroerd en geroerd tegelijkertijd. Dat Greg Halman het lef had om mijn zoontje aan het huilen te maken. Het beroerde en geroerde sloeg al snel om in bewondering voor die jonge man. In die paar keer dat wij hem zagen heeft hij een behoorlijke impact op mijn zoontje gehad. Wat voor iemand ben je dan?

Eerst hebben de zinnen rondom de foto een uur of twee alleen maar op het scherm van mijn laptop gestaan en heb ik getwijfeld of ik dit wel zo op mijn lekker onbelangrijke blogje zou plaatsen. Drinken pakken. Weer zitten, weer lezen, weer emotie. Kon er niks aan doen. Wat als iemand dit zou lezen? Wat zou die wel niet denken van mij. Van dit verhaaltje over gevoelens. Mag dat eigenlijk wel? Honkbal is toch een beetje een testosteronsport voor mannetjes met teveel borsthaar die respect willen krijgen. Maar ja, er was niks aan gelogen en ik dacht "this is how I feel and this is what happened". Ik druk op "publish". Yep daar staat ie. Op mijn blog. Weer lezen. Shit, weer kan ik het verhaal niet geloven en val ik hoofdschuddend achterover in de bank. "Ongelofelijk!" zeg ik hardop in een lege kamer. Het is half twaalf. Tijd om naar bed te gaan.

Tanden gepoetst. Even naar mezelf gekeken in de spiegel. "Nee" zeg ik hardop tegen mezelf. Ik wil dat meer mensen weten wat hier gebeurd is. Gewoon als mijn kleine bijdrage aan het verlies dat er geleden is. Meer mensen zouden zich ervan bewust moeten zijn wat hun aanwezigheid voor kinderen kan doen. Gewoon door hoe je jezelf opstelt naar andere mensen toe. Role models. En kijk wat voor effect het kan hebben! Terug naar beneden. Laptop aan. Facebook op. Laat maar zien aan de wereld. Ik kijk naar de button en druk erop. Delen.

De volgende ochtend zit ik op mijn werk. Nog steeds onder de indruk van het tragische overlijden en het verdriet in mijn huis. Ik print de plaatjes van Greg Halman uit die Luuk wilde voor op zijn kamer. Ik kom van de printer teruglopen met de foto's en bedenk me om even op mijn blog te kijken. Nog een keertje lezen en naar die foto kijken. Ja hoor, zelfde verhaal. Shit, wat is dat toch....mijn ogen dwalen af naar het deel waar de reacties in staan. Mijn hart slaat een slag over. Er zijn mensen die hebben gereageerd...Oei...Eva Halman staat bovenaan het lijstje. Ik begrijp even niet hoe het kan dat zij dit heeft gelezen en dat zij überhaupt de tijd neemt om hier iets op te zeggen. Maar wow, schitterend. Ik ben blij dat dit iets voor haar heeft betekend. En ook die andere reacties....

En dan neemt het een vlucht. De dag eindigt met 6000 nogwat hits en 384 Facebook likes. Ik snap er eigenlijk niks van. Zijn al die honkballers dan toch mensen met gevoel? Op zondag iemand van Kinheim (bleek later Jörgen Balk) aan de telefoon met de vraag of een engelse vertaling gepubliceerd mag worden op een blog van Shannon Drayer (@shannondrayer). Zij is een journaliste die de Mariners volgt. En ja hoor, daar stond ie dan. Greg Halman remembered, op Shannon Drayer's Mariners Blog. Raar hoor omdat zo te lezen. Ook hier weer een boel likes, reacties op Twitter en links op andere websites. Pfff...weird.

En dan het allermooiste. Er is een mevrouw, Lisa, uit de buurt van Seattle die ook het artikel heeft gelezen en via Shannon Drayer bij Jörgen Balk van Kinheim uitkomt om een door Greg Halman gesigneerde bal naar Luuk op te sturen. Huh? Dat meen je niet! Toch wel. Hier een stukje uit de het emailbericht dat Shannon Drayer aan Jörgen Balk stuurde: "The response I have received for what you have been sending to me has been tremendous. I think it is really helping especially since Mariners fans have not had the opportunity to gather en masse. I will post your thoughts from today. I don't think I mentioned this earlier but I received an email from a woman who wanted to send her Greg Halman signed baseball to Luuk."
Dat er iemand is die zoiets wil doen. Belangeloos voor een jochie die ze helemaal niet kent. Dat er überhaupt over dat mannetje uit Nederland wordt gepraat in Seattle, ik kan het me niet voorstellen. Maar, enthousiast stuur ik de alleraardigste mevrouw een email met ons adres en een hartelijke dank. "Wat zijn er toch leuke mensen op de wereld" bedenk ik me tijdens het typen van die email.

En ja hoor, een dag of tien later. Een kartonnen doosje uit Seattle. Luuk zit nog op school maar bij thuiskomst groeien zijn ogen de oogkassen uit bij de aanblik van dat doosje. Mijn vrouw en ik hadden hem niks verteld. "Kijk maar eens wat erin zit". Hij liet het zich geen twee keer zeggen. Met een paar slagen was de doos open. Mijn dochter kon ook niet wachten. Een groen-blauwe geur vulde de keuken. Een Mariners pet, een Mariners sjaal, een Opening night giveaway en...De Bal. De bal die uit een of andere Aziatische ballen fabriek van Rawlings ergens in Tacoma (bij de Rainiers waar Halman toen speelde) terecht kwam bij een mevrouw die op enig moment aan Greg Halman vroeg of hij die bal wilde signeren. Een pennenstreek, een smile en even tijd voor een gesprekje. Sta eens stil bij dat moment. Freeze frame. Het moment waarop geen van de betrokkenen ooit kon beredeneren om welke trieste gebeurtenis die bal in een huisje in Oosterhout, waar de jongetjes over honkbal praatten, in het prijzenkastje terecht zou komen. Maar, is het een prijs? Dat niet. Maar hij staat daar nu als hoogtepunt tussen alle andere honkbal herinneringen als het bewijs van het vermogen van een mens om een ander te raken. En later las ik dat op de oranje tribute shirts van Mike Carp met de Jackie Robinson quote: "A life is not important exept in the impact it has on other peoples lives". En dat is Greg Halman toch mooi gelukt. Dan ben je voor mij een grote meneer en een voorbeeld voor velen om te volgen.

Maar zoals altijd gaat alles gewoon door. Soms frustrerend, maar in the end zijn het de mooie herinneringen die het mogelijk maken om het stof weer van de schouders te slaan en weer door te gaan. Fact of life. Wij hebben er hier een mooie herinnering bij, naast alle honkbalherinneringen die we al hebben. Das ook mooi, ook al hadden wij in alle oprechtheid deze herinnering liever niet gehad.

"Play ball" zal de komende maanden weer over de velden van het noordelijk halfrond echoën als teken dat de knuppels weer gekruisd worden en we weer met de vuist in de handschoen mogen slaan. Schitterend. Laten we weer aan de slag gaan en met veel plezier met onze honkbalvrienden een mooi seizoen beleven. Een nieuw seizoen dat toch net iets anders is dan alle andere: op de trainingen zeggen we sinds dit jaar wat extra's: "No grind, no shine guys, no grind no shine". Althans, in Oosterhout wel.

Signs of spring

2012-02-20T23:16:00.000+01:00

The first real sunrays hit the back of my neck today. Spring. It's round the corner. And then it's just a few nights away for the goose bumbs arrive with the first look at the playground, followed by the good old baseball scent and finished off by the echoing crack of a bat. The baseball gods are waking up again. Marvelous! The warm neck feeling...hang in there guys! We're an inch away...

Gregory Halman. Major League Magic.

2012-01-10T21:44:00.000+01:00

Because of the impact of the passing of Gregory Halman last november, here's the english translation of this blogs article on the loss of a baseball friend, as published on Shannon Drayer's Marinersblog.

Gregory Halman. Dead. Tears in the Netherlands among all baseball-lovers. Tears in Seattle. Tears in my house. We didn't know you in our home. Not personally. And you definitely didn't know us. But you lived. You lived in our home. You didn't know anything about that. You didn't know that there is a house in Oosterhout (NL) where little boys talked about you. Gregory Halman. You in the beautiful white Mariners uniform. A dream for most. To be reached only by few. And you were wearing that uniform. Big wow's here in our home for your first home run against LA Angels. What is it called? Dead center field. Bam. You made it look easy. We watched it again and again. Wow Halman, wow. Well done. We're so proud.

(Luuk is seated third from the left)

"Will Gregory also be there, dad?", my son Luuk asks. "Well, last year he was there, so I think he'll be there again. And his friend Roger Bernadina will be there as well." A smile and a starry-eyed look come towards me. I tell him with contained enthusiasm. I am 39 years old and secretly I am also looking forward to the European Big League Tour with the Dutch MLB stars, to give my son some Magic. MLB magic. Give all these little Dutch baseball players a bit of the MLB dream. Yes Greg, that's what they all want. And you allowed them into your dream.

It was only for a little while at the European Big League Tour. But the magic and energy provided was soooo Major League and intense that they will remember and enjoy this for a long time. Gregory Halman among our kids. Wow. Magic. That was so cool. You gave them something we can't give them. You created your legacy in a lot of children's minds. You had no notion about that Greg, no notion whatsoever.

"What did Greg tell Luuk? I saw you sitting there in total awe at the front row."

"Well dad, he told us about the games, practices and the stadium and he has a glove with his own name." "Wow Luuk, wouldn't that be nice, if you would have a glove with your own name at some point!" "Yes.." I look at him and I can see him picturing himself in a full stadium making a walk-off catch with a glove with his own name. Just like you used to have Greg.

Dreams Greg. You made dreams here in our home. It is great to see a kid dreaming. But what to do now? How do I tell my little boy you're no longer alive? That all the energy and magic has left you at a stupid early Monday morning in a dark house in Rotterdam. I can't do that to him Greg Halman?

But it is the truth. Bad things happen to ordinary people every day for no reason. Time to step out of the dream. I have to tell him. I don't want to, but I have to tell him, that Greg Halman who he met two weeks ago in Utrecht is no longer among us. That his dreamfriend is gone….

I come home from work where I followed the news the entire day. Looked and read everything on the internet. Still hoping for the message that it isn't Greg Halman or that he rose from death in a Major League and magic way. Hoping for magic. But there is no message. Dead. The guy that worked for 7 years to fulfill his dream. Deeply disappointed I walk into the living room.

I sit next to him on the couch. "You have to be brave now, Luuk." He turns his head away from the TV. From my voice he notices something is wrong. "What is it dad?" He looks at me. I look back at him. He keeps looking and swallows. I swallow. "Gregory Halman is no longer alive Luuk. He died this morning." Luuk doesn't respond. He looks towards the TV. One minute passes, and another one, and a third, maybe even four. Silence. Luuk cuddles up with me and holds me tight. From that moment on I can't understand him anymore. In his eyes I see great sorrow. I can't hold my tears either Halman. "How is that possible…who would do such a thing… why?" That's all I can hear him say. Nothing else Greg. Nothing else. I would like it to be different. We would have loved to see you in Spring training….

When the truth sinks in, he says in between tears: "I am going to look for a picture of Greg on Google and hang it over my bed, dad…" "You do that, son, that is ok…" Pff.. I have a hard time watching his pain. His hero is gone. That is tough. Also for a 39 year old. How sad for him.

But our sorrow off course cannot be compared with that of his direct family. Father, mother, sisters and yes, his brother. I don't want to think about that. What a tough story. I want to pay my respect to the family and all involved. Unbelievable. Still…

Gregory Antony Halman. You lived a dream. You created dreams for many children just by being yourself and showing Major League Magic. And remember: your picture hangs over a little bed. Your dream continues. Thanks for that man.

Sweet dreams Gregory Halman, sweet dreams.

Gregory Halman, Major League Magic

2011-11-22T21:14:00.001+01:00

Gregory Halman. Dood. Tranen in honkballend Nederland. Tranen in Seattle. Tranen in mijn huis. Niet dat wij hier in mijn huis jou kenden Greg Halman. Niet persoonlijk. Jij kende ons zeker niet. Maar je leefde. Je leefde bij ons in huis. Daar wist jij helemaal niets van. Kreeg jij niets van mee toch, dat er in Oosterhout in Brabant een huisje stond waar de jongetjes over jou praatten? Gregory Halman. Jij in dat witte Seattle Mariners pak. Een droom voor velen. Onbereikbaar voor velen. En jij had dat uniform gewoon aan. Je eerste homerun tegen de LA Angels werd gewauwd hier in huis. Hoe noemen ze dat ook al weer? Dead center field. Bam. You made it look easy. Nog een keer kijken en nog een keer. Wow Halman, wow. Goed bezig. Plaatsvervangende trots.

"Komt Gregory ook pap?", vraagt mijn zoontje Luuk. "Nou, vorig jaar was hij er ook, dus ik denk dat ie wel komt. En zijn vriend Roger Bernadina ook." Een glimlach en een dromerige blik komen mij tegemoet. Ik zeg het tegen hem met ingehouden enthousiasme. Ik, 39 jaar, kijk er toch stiekum ook naar uit dat die Nederlandse jongens meedoen aan de European Big League Tour, om mijn jochie een beetje magic te geven. Major League Magic. Een beetje van de droom geven die ieder honkballertje in Nederland wil. Ja Greg, dat willen ze allemaal. En jij liet ze toe in jouw droom.

Het was maar even op de European Big League Tour. Maar de magie en energie die je uitstraalde waren zo Major League en intens dat ze daar nog heel lang van kunnen genieten. Gregory Halman tussen onze kids. Wow. Magic. Dat was mooi man. Jij gaf ze iets dat wij ze niet kunnen geven. You created your legacy in a lot of childrens minds. Je had er geen idee van. Hoeft ook niet Greg Halman. Hoeft ook niet.

"Wat heeft Gregory allemaal verteld Luuk? Ik zag je zitten, met open mond op de voorste rij." "Nou pap, hij vertelde over de wedstrijden en het trainen en het stadion en hij had een handschoen met zijn eigen naam!" "Wow Luuk, dat zou nog eens mooi zijn hè, als jij later ook een handschoen had met je eigen naam." "Jaaa..." klinkt het dromerig naast me. Ik kijk naar hem en zie dat hij zichzelf in een vol stadion een walkoff diving catch ziet maken met een handschoen met zijn eigen naam. Net als jij had Greg.

Dromen Greg. Je maakte dromen hier in huis. En het is geweldig om een kind te zien dromen. Maar wat moet ik nu? Hoe moet ik mijn mannetje vertellen dat je niet meer leeft? Dat bruut de magie en energie uit je is vertrokken, op een dom vroeg tijdstip in een donker huis in Rotterdam. Ik kan hem dat toch niet aandoen Halman?
Maar het is de kille waarheid. Bad things happen to ordinary people every day for no reason. Tijd om te ontwaken uit de droom. Ik moet het hem vertellen. Ik wil het niet, maar ik moet vertellen dat de Gregory Halman van twee weken geleden in Utrecht niet meer leeft. Dat zijn droomvriend er niet meer is...

Ik kom thuis van mijn werk waar ik de hele dag al het nieuws heb gevolgd. Alles op internet gekeken en gelezen. Hopen dat er ineens dat ene bericht staat dat het toch Greg Halman niet blijkt te zijn of dat ie op een magische en Major League manier weer is opgestaan. Hoping for Magic. Maar nee....niets van dat. Dood. Die jongen die 7 jaar bezig was om daar te komen waar hij van droomde. Zwaar teleurgesteld loop ik thuis de kamer in.

Ik ga naast hem zitten op de bank. "Niet schrikken Luuk." Hij wendt zijn hoofd af van de TV. Aan mijn stem hoort ie dat het mis is. "Wat pap?" Hij kijkt me aan. Ik kijk terug. Hij kijkt nog meer en slikt. Ik slik ook. "Gregory Halman leeft niet meer Luuk. Hij is vanochtend dood gegaan." Luuk zegt niks. Kijkt met een dromerige blik naar de TV. Ik kijk naar mijn vrouw en trek mijn schouders op. Eén minuut gaat voorbij en twee en drie ook nog, misschien wel vier. Stilte. Mijn vrouw loopt de kamer uit. Luuk kruipt tegen me aan. Gaat op mijn buik liggen en pakt me vast. Vanaf dat moment kan ik hem niet meer verstaan. In zijn ogen zie ik een diep verdriet...ik hou het zo ook niet droog Halman. "Hoe kan dat nou...wie doet dat nou....waarom nou??" Dat kan ik van het huilerige stemmetje maken. Niets anders Greg. Niets anders. Ik had het graag anders gezien. We hadden graag je spring training gevolgd...

Als de wrange waarheid een beetje is ingedaald zegt ie ineens tussen de tranen door: "Ik ga straks op Google een foto van Gregory zoeken en die ga ik boven mijn bed hangen pap..." "Doe maar jongen. Dat is goed..." Pfff...ik heb moeite om naar zijn verdriet te kijken. Zijn held is er niet meer. En dat komt aan. Ook bij een man van 39 jaar. Wat jammer voor hem.

Maar natuurlijk is ons verdriet niets vergeleken met dat van zijn directe familie. Vader, moeder, zussen en ja zijn broertje. Man daar durf ik niet aan te denken. Wat een slecht verhaal. Ik wens natuurlijk de familie en alle andere betrokkenen veel kracht om dit verlies te nemen. Ongelofelijk, nog steeds.

Gregory Anthony Halman. You lived a dream. You created dreams for many children just by being yourself and showing Major League Magic. And remember: your picture hangs over a little bed. Your dream continues. Thanks for that man.

Sweet dreams Gregory Halman, sweet dreams.

Kiekiek!

2011-09-07T22:53:00.002+02:00

Amateur fotograaf. Met een eenvoudig fototoestelletje leuke foto's maken waar wat in gebeurt. Dat vind ik nou leuk. Geen tijd en zin om me wat meer te verdiepen in ISO, sluitertijd, diafragma....laat maar gebeuren. Afgelopen jaar heb ik een paar leuke kiekjes gemaakt, althans, dat denk ik. Kijk maar eens:

Ja, vind ik mooi. Oneindig detail. Hier kan ik naar blijven kijken. De foto hieronder is eigenlijk een per ongelukje. Het lijkt of dat gebouw uit een nevel omhoog komt. Geinig.

Alhoewel niet helemaal scherp, gezichten vind ik ook erg leuk om te fotograferen. Uitdrukkingen, overpeinzingen, tegen de zon in kijken of nieuwsgierige koppies. Hier denkt mijn dochter zich voor mij te kunnen verstoppen. Haar blik zoekt de mijne.

Een landschapje...

of twee...

Een natuurfoto...

En nog wat gezichtjes...

Laat maar verder...

Boys laugh, boys play.

2011-06-20T01:02:00.000+02:00

Boys laugh, boys play....wow. Ik denk terug aan vorige week. Ons team was uitgenodigd op het Nico de Bie Memorial toernooi. Eigenlijk het eerste toernooi waar we iets konden winnen, maar ook dat het een memorial was gaf mij in ieder geval veel motivatie om onze spelertjes te laten weten dat het een mooie dag is om jezelf te laten zien. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor diegene die niet meer onder ons is.

Moeilijk om aan iemand te vertellen wat ik voelde toen de laatste nul viel. Sommigen zullen zeggen: "flauwekul", sommigen zeggen: "rare fanatiekeling", sommigen zeggen "softie"... Maar mijn spelers die samen een mooie prestatie leverden, samen lachend zien lopen, vuisten in de lucht, nog meer lachen, naar elkaar kijken en op de ruggetjes slaan. Daar kan ik uren naar kijken en van genieten. Dertien kleine mannen aan het begin van hun levens, die allemaal verschillend verlopen, maar nu samen een resultaat vierden.

Ik was trots. Zo trots dat ik de tranen tot maar net niet over de randjes van mijn oogleden kon laten stijgen. Even alleen maar van een afstandje kijken. Mijn spelers zijn zo leuk. Dit team is zo leuk. Allemaal vrienden van elkaar. Ik zeg al jaren dat ze beter worden, maar die dag verbaasden ze ook mij. Ze zijn niet te stoppen op trainingen, willen leren, samen spelen, hongerig, alles...als het maar iets met honkbal is. Ze motiveren mij om ze alles te vertellen wat ik weet. En dat is zo mooi. Ik heb Guus Hiddink ooit eens horen praten over passie. Hij zocht spelers (toen voor het Nederlands Elftal) met passie voor de sport. Wanneer heb je ergens een passie voor? Maar eigenlijk zie ik nu die passie in mezelf. Ik verlies mezelf in plezier als ik die kereltjes dingen zie doen die we getraind hebben, of akties waarmee ze me verbazen. Ik heb al meerdere malen mijn vlakke hand voor mijn ogen gehouden terwijl ik "wow" mompel. Ik laat me gaan als er iets bijzonders gebeurt....wat doet dat allemaal met me?

"Verliezen is niet erg....maar het is potverdikkie leuk om te winnen" wordt vaak gepredikt op de trainingen en voor de wedstrijden. En dat is het ook. Niet alleen in honkbal, maar dat geldt wat mij betreft voor een heleboel dingen in het leven. Als je hard werkt, dan zul je merken dat een heleboel dingen zomaar ineens jouw kant op vallen. Dat is niet voor niets. En als wij op het veld zijn dan werken we hard, we spelen hard en we laten zien dat we er zin in hebben. En als er dan toch een prijs te winnen is, laten we dan proberen om die te winnen. En de Nico de Bie Memorial was de eerste. Als het dan toch maar ergens moet gebeuren, dan maar daar. Maar de grootste prijs ligt nog ver in de toekomst...een mooi leven. En ik denk oprecht dat honkbal je een heel eind op weg kan helpen. Mooie sport, spectaculair, hard, eerlijk, respect, guts, fun.

Ik zet "Baseball" van Sam Baker weer aan op m'n I-pod. Another Saturday comes and goes, It’s another south wind it comes and blows, Another baseball field, And another popfly, Another bunch of boys, And another blue sky, Boys laugh, boys play........Boys laugh, boys play.

Yep, that's it.

Ik heb nergens om gevraagd!

2010-12-23T20:43:00.002+01:00

"Tegen wie moet Ajax vandaag pap?" Onrustig kijkt Bram dan weer door het linker-, dan weer door het rechter raam. Het regent, en gezien de temperatuur zou het zo kunnen gaan sneeuwen. Het is donker, maar de grijze wolken hangen dreigend boven het land. "Hij zat er echt in hè pap?" "Ja, Bram, het was een loepzuivere goal, die raakte je lekker." Het geluid van de motor en de zwaaiende ruitenwissers neemt weer de hoofdrol in de kleine auto. Bram kijkt stil om zich heen. Het achterhoofd van zijn vader licht af en toe op als de lichten van de andere weggebruikers erlangs schieten. De radio staat aan, maar staat te zacht om er iets van te horen. Het is verplicht niksen in de auto. Een saaie rit. Vader zegt niks. Er is niks te zien en niks te horen.

Bram wrijft met zijn twee kleine handjes over zijn gezicht. Langzaamaan komt het besef weer bij hem binnen dat hij straks weer afscheid moet nemen van zijn vader. Een hele dag plezier gehad. Samen naar de voetbal. Eerst bij de F-jes zelf gespeeld en daarna afwisselend spelen met zijn vriendjes en bij pa op schoot naar het 1e kijken. Is veel te snel voorbij gegaan.
"Waarom kun je niet gewoon weer samen met mama in het huis wonen pap? Ik vind het niet aardig van mama en jou hoor. Jullie zijn nooit meer lief voor elkaar. Als ik iets wil weten dat jij weet dan ben jij er niet. En als ik bij jou ben dan weet ik niet meer wat ik wilde vragen." "Ja jochie, ik vind het ook niet leuk. Zo is het gelopen en wij denken dat het beter is zo." Bram zegt niks. Hij denkt aan de avond die nog komt. Als ze straks in de straat aan komen rijden dan staat mama al achter het raam te kijken en binnen op de stoel van papa zit de nieuwe vriend van mama. "Reinier weet niet zo veel als jij pap. En ik vind hem niet aardig. Ik wil met jou Studio Sport kijken. Van Reinier mag ik op zondagavond nooit meer televisie kijken." Bram trekt zijn muts over zijn oren en ogen en staart uit het raam. "En van mama mag het ineens ook niet meer." De huizen schieten voorbij. Nog 2 rotondes en dan een keer links en weer rechts, over de bult en dan zijn we er weer. Dan staat mama in zijn blikveld. "Pieter en Sam weten morgen op school al wie voor Ajax gescoord heeft, en ik weet het nooit".

De auto stopt. Pa zet de motor uit. Het is heel stil, het regent niet meer. "Woensdag kom ik je weer halen, dan gaan we lekker samen Studio Sport kijken hè. Ik zal het opnemen straks". Stilte volgt weer. Pa draait zich om, en kijkt naar Bram. "Ik vond het heel leuk vandaag met jou pap", zegt een trillerig stemmetje. Vader kijkt langs Bram door het achterraam van de auto en ziet het silhouet van Esther, de moeder van Bram. "Kom je ook nog even mee naar binnen? Dan kunnen we nu Studio Sport kijken?" Pa schudt zachtjes zijn hoofd. "Ik zou het heel graag willen Bram, ook al was het maar heel eventjes. Maar dat kan niet, echt. Ik vind het heel vervelend voor je. Vanaf zeven uur is het weer mama haar beurt, zo is het afgesproken en anders krijg ik weer ruzie met mama. Dat wil ik niet meer."
"Ik wil het ook een keer zoals IK het wil pap! Niet alleen zoals jij met mama hebt afgesproken! Iedere keer moet ik maar doen zoals jullie het hebben afgesproken!" Bram slaat zijn armen over elkaar en verschanst zich op de achterbank. Pa zucht en vermant zich. "Bram..." is het enige dat pa nog kan uitbrengen. "Jij bent mijn vriend...mijn beste...en iedere keer moet ik dag zeggen tegen jou en dan zie ik jou pas na heel lang weer. Niet eerlijk pap...". Bram klimt over de stoel en klampt zich onhandig vast aan de nek van zijn vader. Ze pakken allebei nog even hun moment.

"We moeten gaan Bram, mama staat te wachten." Bram klampt zich met al zijn kracht vast. Pa stapt uit met Bram in zijn armen. "Kom op jongen, ik hou van je." Nog één knuffel en Bram staat weer op zijn voetjes. "Tot woensdag jongen..." Schoorvoetend loopt Bram het pad op naar de voordeur. Drie meter voordat hij bij zijn moeder is draait hij zich om en kijkt zijn vader na. Als de achterlichten linksaf slaan en verdwijnen achter de huizen draait ie zich om en kijkt omhoog. "Hoi mama." In de hal doet Bram zijn jas uit en ziet door de glazen deur Reinier zitten. In de stoel van zijn vader. De stoel waarin Bram en zijn vader altijd samen Studio Sport keken. Reinier leest een dik boek. De televisie staat uit. "Ik ga naar bed mam, ik heb slaap." "Dat is goed Bram, heb je wel een leuke dag gehad?" Bram zegt niks en gaat naar boven. "Och menneke toch...ik kom je zo een kus geven...moet Reinier nog een verhaaltje voorlezen?"

Hemels vlees

2010-10-30T22:26:00.000+02:00

Regelmatig schiet de gedachte door mijn hoofd. Met name als ik op de snelweg een vrachtwagen inhaal met die lekkere natte, modderige, harige, platte neuzen: onze oneindige behoefte aan vlees. Karbonade (en dan het liefst de twee-kleuren karbonade), biefstuk, ham, spare-rib, runder- en half-om-half gehakt. Vlees. Dierenvlees dan wel te verstaan. Vlees voor de McDonalds, Kentucky Fried Chicken, het AC-Restaurant....allemaal willen zij ons bekoren met een lekker stukje vlees. Ook ik ben een liefhebber van een mals en erg smakelijk hapje. Een Big Mac mep ik zo mijn spijsverteringskanaal in, zonder scrupules.

Het is smakelijk voor mij zolang ik maar niet weet hoe dat heerlijke gekruide vlees voorzien van bijzondere kookkunst op mijn bordje is gekomen. De gedachte aan de productie van vlees op massaschaal voor de hongerigen decimeert mijn trek in vlees. Wat doen wij onze mede aardbewoners toch aan? Als je het op de keper beschouwt: Brute killers zijn wij. Gevoel- en gewetenloze psychopaten. Nee, eigenlijk zijn wij, de gewone mensen, alleen de opdrachtgevers. Opdrachtgevers tot moord met voorbedachte rade op levende wezens. De kalfjes, varkentjes, schaapjes en kangoeroetjes. Onze slagers (lees: de vleesproductiebedrijven) zijn de huurmoordenaars die wij voor een paar centjes het klusje laten klaren. Maar dan legaal. Want ja, wij staan bovenaan de voedselketen hè, wij moeten wel om onze vraatzucht te stillen.

Allemaal onzin natuurlijk: wij zijn eigenlijk gewoon dierenvrienden. Hele grote dikke vrienden van het dierenrijk. Wij kopen met massa's smikkelsticks voor alle veel te dikke honden en senoiren paté voor onze gezellige overjarige katten. We gaan zelfs naar de groenteman om een lekker peentje te halen voor ons konijn dat in de winter lekker bij de open haard ligt. De cavia krijgt door de huisdierenbond goedgekeurd graan en de hamsters gaan periodiek op tandencontrole bij de dierenarts. Allemaal om ons gevoel te sussen? Onze "schuld" aan het dierenrijk afkopen?

Zouden wij mensen nog wel in de voor ons voorbestemde hemel kunnen komen eigenlijk? Ik zie Petrus al staan bij de poort. "Zo mevrouw, u wilt de hemel binnen?" "Ja, dat lijkt me niet meer dan logisch, toch? Ik heb een goed en dienstbaar leven geleid. Barmhartig ook, ik heb goed omgekeken naar mijn medemens. Veel gedaan voor de tennisvereniging ook. Ik weet zeker dat er over mij gespeeched is bij mijn begrafenis. Ik was namelijk erg belangrijk." Petrus fronst zijn wenkbrauwen en vraagt voor de voor hem zoveelste keer met enig leedvermaak in zijn stem: "Vegetariër geweest?" Het blijft even stil. De vrouw kijkt verbouwereerd om zich heen. Als zij net iets langs Petrus kijkt ziet zij door de kier van de hemelpoort een koningspoedel in een jacuzzi zitten. Daarachter dobbert de koe van de Campina reklame op een vrachtwagenband in een zwembad. Geen Peer Mascini te zien echter. Stilte volgt, gevolgd door nog meer hemelse stilte. "Nou?" zegt Petrus. "Eerlijk zijn mevrouw." Mevrouw stamelt: "Euh, nee....niet echt vegetarisch gegeten....en nu?" Petrus lacht kort maar hevig. Dan plooit hij zijn gezicht en doet een stap opzij.

Vanachter de spiegeldeur komt een varken met een koptelefoon op grinnikend en vrolijk knorrend naar buiten waggelen. Met zijn lekkere natte, modderige, harige, platte neus loopt hij naar een grote, halfronde rode knop. Ineens ziet de vrouw ook tribunes vol met koeien, lammetjes, kalfjes, schapen, reeën, hazen, konijnen, herten, slakken, zalmen, en één walvis. Ze staat ineens in het midden van een colosseum. Een tsunami aan dierengeluiden daalt op haar neer. Het wordt donker en er gaat één spot aan. Het lichtlammetje beweegt de spot op en neer, omhoog en omlaag, door het geanimeerde dierenpubliek. Het varken drukt met zijn lekkere platte neus op de rode knop. Het licht stopt...in het hazenvak. De grootste haas zit stil, het hele colosseum inclusief de vrouw en Petrus kijken ademloos naar de verlichte leider van vak H. Zoef kijkt naar de vrouw en lijkt te denken. Hij wendt zijn blik af en schudt langzaam zijn hoofd. Het colosseum ontploft. Gejuich en vuurwerk. De kangoeroes maken high-fives en de Peking Duck vouwt sereen zijn vleugels naar voren en knikt respectvol. Alleen de koeien roepen Boe!

Het varken, die nog steeds naast de rode knop staat, maakt eerst een schijnbeweging met zijn achterpoot om vervolgens de knop subtiel met zijn ronde buikje in te drukken. De rode stip waar de vrouw op staat, schiet open en de vrouw verdwijnt. Ze glijdt met een vaart door een tunnel, links-rechts-rechtdoor-omhoog-weer omlaag- en over een schans. Gewichtloos zweeft ze door niks. In de verte ziet ze een heel zwak lichtje. Het zijn twee lichtjes. Het wordt koud en nat. BAM! ze ploft neer. Versuft kijkt ze rond. Kabaal, veel kabaal. Windgeruis. Koude wind. Ze komt langzaam tot haar positieven en ziet elke keer twee gele lampen voorbijgaan die verdwijnen als rode lampen. Nieuwsgierig duwt ze haar lekkere natte, modderige, harige, platte neus door de spleet om eens goed naar die lampjes te kijken. Hee, dat zijn auto's....ik ben niet dood! Het was gewoon een nachtmerrie! Ik leef!

Opgelucht haalt ze haar neus uit de spleet tussen de twee natte houten planken. Wat was dat een nare droom zeg. Ze kijkt rond en kijkt ineens recht in een paar waterige ogen naast haar. Er rolt een traan uit één van de ogen. De ogen wenden af en kijken naar beneden. Het wordt stil. Angstig stil.

Eet smakelijk.

Doorbraak in stamcel onderzoek?

2010-10-26T22:01:00.000+02:00

Daar is het dan. Het bericht waar ik lang geleden op zat te wachten maar nooit kwam. Doorbraak in stamcel onderzoek. Rijdend in de auto liet ik het langzaam bezinken. Ik zag het op de nu.nl app op m'n I-Phone. De headline. Ik sleepte achteloos door in de berichten en legde mijn telefoon weer weg.

Ik weet niet wat het is. In de auto lijken mijn gedachten vrij en kan ik intensief nadenken over van alles dat mij kennelijk bezig houdt. Mijn denkpatroon kan dan ook zomaar beïnvloed worden door een liedje op de radio, een discussie of mijn telefoon. In dit geval dacht ik weer even terug aan de tijd dat stamcelonderzoek in mijn interesse-periferie aanwezig was. Foetale cellen die weer nieuwe cellen kunnen maken als vervangers van afgestorven of afstervende cellen. Ethische discussie. Moeilijk. Kan het, of niet. Wil men het? Wordt het toegestaan dat de mens de productiefoutjes van onze lieve heer corrigeert? Creëren van super-mensen. Genetische wonderen? Is het voor iedereen toegankelijk en, gaan wij embryo's kweken voor het gebruik van deze bijzondere mooie cellen en trekken wij daarmee het leven uit deze lieve jongens en meisjes in de dop? Brrr...

Maar ja, ook dit onderzoek gaat maar door en door. De nieuwsgierigheid van de mens en dan met name het haantjes gedrag en de wil van vooral mannen om in testosteron te baden maakt dat deze ontwikkeling gewoon zal doorgaan. Met of zonder stapje achteruit om er weer honderd vooruit te zetten. Nu staat mij er iets van bij dat stamcellen gekweekt kunnen worden en dat het inmiddels zo is dat de embryo's kunnen blijven leven. Maar hoe en wat is de vraag natuurlijk. Dit onderzoek zal nooit stoppen. Het gaat door.

De eerste mens is inmiddels geïnjecteerd met GRNOPC1 stamcellen van het biotech bedrijf Geron. Nog zoiets. Het biotech "bedrijf". Dat is dus een entiteit die onderzoek uitvoert om het eindproduct commercieel aan te bieden aan mensen die dat op zijn zachtst gezegd wel kunnen gebruiken. Daar loert alweer een nieuw probleem. Gezondheid voor de rijken. Where do we go.... De aandeelhouders van deze bedrijven zullen de ontwikkeling blijven stimuleren en ervoor lobbyen op de juiste plaatsen. Niet te stoppen.

Zouden wij het willen stoppen? Zouden wij het willen stoppen als je eigen kind een hartafwijking heeft en niet met zijn vriendjes kan spelen? Ben je nog tegen als je de moeder van je kinderen kan laten redden door een behandeling zodat haar MS draaglijk wordt. Kun je zo principieel zijn als je je vader nog een kans zou kunnen geven om zijn kleinkinderen te leren kennen. Ik weet het niet. Mensen, ik weet het echt niet. Evil choices. Dat is zo potverdikkie lastig.

Ik besluit maar met de hoop dat er wereldwijd verstandige mensen met juiste agenda's de juiste beslissingen hierover nemen. Ik kan het niet overzien wat de consequenties zullen zijn als we eraan beginnen om op cel niveau reparaties aan mens, dier en plant te gaan uitvoeren. Waartoe zal het leiden? Niemand meer honger? Voortplantingstop? Oorlog? Zal ik het meemaken, of loop ik over 100 jaar gewoon naar de biocorner voor de laatste update voor mijn korte termijn geheugen?

De amateur

2010-09-24T22:51:00.002+02:00

In veel dingen ben ik een amateur. Ik blink uit in niets. Of toch...ja ik blink uit in veel dingen willen en aan beginnen maar nergens in uitblinken of iets afmaken. De amateur. Dat slaat echt op mij. Ik zou in heel veel dingen goed willen zijn. Ambitie genoeg. Ongeduld, ook genoeg van. Ik wil leren gitaar en piano spelen, zingen, foto's maken, jeugdtrainer zijn, acteur worden, ondernemer zijn, schrijver en racer worden, noem maar op en ik wil het. Schaapsherder ook. Lijkt me mooi. Ben het niet en waarschijnlijk te oud om het allemaal nog goed te leren. 10.000 uur zouden daarvoor nodig zijn volgens het boek "Outliers: The story of success". Ga ik never meer halen. Subpar zal mijn credo blijven....snik...

Dan maar in mijn eentje in de auto Bruce Spingsteen's Thunder Road meezingen en luchtgitaar spelen op Old Medley: Dance on a Volcano - Lamb lies down on Broadway (de solo op 9:40 min) van Genesis. Ik kan ook altijd nog in gedachten achter de piano kruipen en New York state of mind van Billy Joel spelen en zingen. Altijd net onscherpe foto's met slechte composities maken en misschien daar toch zelf van genieten. En ja, een tweede plaats is misschien ook wel goed. Op de Playstation hebben ze tegenwoordig ook bijna echte race-spelletjes. Daarop kan ik ook door iedereen ingehaald worden. Leuk. Maar schaapsherder worden, nee, dat toch maar niet. Dat wil ik de schapen niet aandoen. Schrijven...hmmm. Moeilijk. Ik wil een kindersportboek schrijven, maar ook een wreed en kei realistisch onderwereld boek. Waar haal ik de tijd vandaan? Gewoon maar eens beginnen? Ook leuk.

Daar gaat ie dan: Er was eens een dapper mannetje...Laat maar. Ik moet eens een weekje vrij nemen en dan 's-nachts in mijn eentje achter de toetsen kruipen.
Ach, maar wat is het eigenlijk allemaal onbelangrijk. Ik heb plezier aan mijn muziek in de auto. Kan niet wachten op mijn nieuwe met het B&O setje en de aansluiting voor m'n I-Pod. Dat wordt extra rondjes scheuren en ja, ik kan me natuurlijk dan gewoon als "The Stig" voordoen als ik mijn rondje op de Nordschleife ram met Green Light van Jamie Lidell en dan over de streep vlieg, keihard rem en stilstaand in de auto geniet van Magnificent van U2. Lekker! Mooi dat ik dit allemaal wel kan. Mwoa, in veel dingen amateur zijn is ook wel leuk. Voor mezelf dan...ik zal de wereld verder niet lastigvallen met m'n probeersels.

O ja, ik had laatst een kaartje voor The Stones gekocht. Hoorde niks. Heb ik maar een plaatje geschoten. Jammer dat ze er niet allemaal op staan. Amateur.

Het mysterie van het geloof.

2010-09-23T00:05:00.002+02:00

Ik weet het. Ik realiseer het me goed. Een gevoelig onderwerp en onprettig om over te praten of te schrijven. Maar toch heb ik er op een of andere manier elke keer een zware keel van als ik eraan denk. En deze week bereikte dat een hoogtepunt, althans, ik was op een plaats waar mijn gevoel over deze kwestie op de proef werd gesteld. En ik heb een mening hierover.

Ik ben van katholieken huize. Mijn ouders waren katholiek en kerkgaand dus dat werd ook aan mij doorgegeven. Ik ben tot ongeveer mijn 16e jaar wekelijks naar de kerk geweest. Eerst samen met mijn ouders, later kreeg ik de vrijheid om alleen te gaan tot dat gewoon een keer eindigde. De kerk als ontmoetingsplaats heb ik veel, zeg maar genoeg, van binnen gezien. Nooit echt heb ik mij daar helemaal thuis gevoeld. Het ceremonieel en de wijze raad maakte niet altijd indruk op mij. Wel heb ik begrepen dat naastenliefde gewoon iets is wat een beschaafd leven in zich heeft. Doe eens wat voor iemand zonder tegenprestatie en ben gewoon aardig voor elkaar. Maar heb ik dat van de kerk of gewoon van mijn ouders meegekregen?

De katholieke kerken lopen leeg. Geen wonder. Mensen gaan zelf nadenken. En met de kindermisbruik schandalen in de actualiteit gaat het met de katholieke kerk als wereldmacht nooit meer goed komen. Kindermisbruik is echt slecht (ik word hier heel verdrietig van) en behelst in totaal niet wat in de kerk en in het geloof beleden wordt. Maar wat echt schokkend is: het is wereldwijd. Het zijn geen incidenten meer. Natuurlijk, en dat is met alles zo, de goede meerderheid lijdt onder de slechte minderheid. Maar het mondiale karakter van dit schandaal, Ierland, Engeland, Belgie, Duitsland, Mexico, Brazilië, Verenigde Staten, Nederland, and so on, geeft toch wel aan dat het niet echt een kleine minderheid is die zo slecht is. Het bizarre is dat het eigenlijk nu pas in 2010 in de volle openbaarheid is gekomen en dat zelfs de Paus zich in het openbaar zodanig onder druk gezet voelt dat hij wel moet reageren. Hij had het graag doodgezwegen. Het mysterie van het geloof biedt (gelukkig!) geen schuilplaats meer voor de in en in trieste gedragingen van celibataire mannen die kansloze kinderen en het vertrouwen van ouders van die kinderen grof hebben beschadigd.

Intimiteit is iets van volwassenen. Daar moet je kinderen niet mee lastig vallen. Hoe kun je nou als volwassen man, die bewust ervoor gekozen heeft om celibatair te leven, de keuze maken om kinderen te gebruiken voor je eigen seksuele begeerte? Hoe verzin je het om een van de kostbaarste bezittingen van een kind, het kunnen ontdekken van intimiteit en -later- seksualiteit bruut te schenden om je eigen behoeften in het geniep te bevredigen? Niet maar één keer in een moment van zwakte, maar stelselmatig en met klassen tegelijk. Waar was je nou, prediker van naastenliefde, op het moment dat je nodig was?

De grootste dekmantel voor de katholieke kerk was wellicht het mysterie van het geloof. De machtspositie die de kerk in het verleden had in de maatschappij bood een welkome rugdekking voor de zwakke broeders. De kerk was omnipotent. De mensen die tot steun moesten zijn voor de samenleving hadden een eigen agenda en kwamen ermee weg door de al door hun beschadigde kinderen ook nog eens onder grote psychische druk te zetten. De kinderen konden geen kant op. Vreemde tegenstelling als één van je functies als geestelijke juist is om geestelijke verlichting te brengen. Openstaan voor een biecht en laten merken dat je onderdaan er gewoon bij hoort. God als machtsmiddel werd maar al te graag gebruikt. Alle gelovige christenen in de wereld zijn schaamteloos geschoffeerd met kinderen als de weerloze prooien. Gelukkig is nu door de ontkerkelijking deze dekmantel weggevallen en krijgen wij te zien wat we eigenlijk niet willen zien.

Toen stond ik daar ineens. Op de binnenplaats van voormalig internaat St. Louis in Oudenbosch. Prachtige, indrukwekkende gebouwen. Maar ook voelde ik, 1,95 meter hoog en 95 kilo zwaar, mijzelf klein. De beelden bovenop de kapel keken streng neer op mij. Het ademde geen gezellige, open sfeer. Niet in mijn gedachten in ieder geval. Het voelde alsof er zware lucht hing. De foto's die ik daar zag van de vroegere inrichting van de gebouwen, met de kinderen in de speelzaal en een foto van de slaapzaal werkten niet in positieve zin mee aan die gedachten. Mijn gevoel werd bevestigd toen ik op mijn telefoon even googlede op "St. Louis Oudenbosch" en gelijk raak dus. Een misbruik verhaal. Triest. Ongepast. Bah. Oei. Ongeloof. Slik. Traan. Ja, mijn zicht werd troebel.

Ik zal veel geestelijken, paters, broeders, missionarissen en andere geestelijke verlichters met het hart op de goede plaats tekort doen. Er zullen er velen zijn die heel veel goede dingen gedaan hebben en hun leven in het teken van barmhartigheid hebben ingedeeld. Er zijn ook veel gelovigen die baat hebben en hadden bij het geloof en kracht daaruit putten in moeilijke tijden. Dat is heel erg mooi en dat juich ik natuurlijk toe.
Ik kom graag in kerkgebouwen omdat ik die gewoon mooi vind en op die momenten kan genieten van de stilte. Diensten woon ik liever niet meer bij. Het ceremonieel past niet meer in mijn beleving van het aardse bestaan. Wellicht zal ik daar later nog eens over uitwijden...

Maar laten we ervoor zorgen dat elk slecht gedrag in onze samenleving zoveel als mogelijk voorkomen wordt en dat wij onze kinderen een omgeving bieden waarin ze kind kunnen zijn? Ook nu is er nog genoeg om ons zorgen over te maken. Gewoon aardig voor elkaar zijn en elkaar iets gunnen zou al een hele stap in de goede richting zijn. Toch het minimale wat je in een beschaafd land voor elkaar kunt doen? Niks mysterieus aan, maar toch moeilijk genoeg...kennelijk...

Gives me the creeps...

2010-07-02T00:08:00.007+02:00

59x was hij al met een gestolen auto tegen het verkeer in naar zijn oma gereden. Gewoon omdat het korter was. Nooit had hij zin om zich aan regels te houden, te gedragen naar zoals het hoort. Zeker op al die dagen dat hij niet eens zichzelf was. Waarom zou hij ook? Hij was dan toch een ander en dan hoef je de consequenties ook niet te dragen. 12x was het goed fout gegaan. Interesseert hem niet. Hij was een paria en dan? Wat dan nog. Dan geeft het gewoon niet.

Zijn wereld was verrot. Hij heeft het zelf laten verrotten, of toch? Niet de kansen gegrepen die hij had gekregen. Later zag hij zijn kansen al niet eens meer. Waterige ogen, lusteloos, sociofoob. Dan hing er weer iemand over hem heen en zag hij alleen nog maar een nee schuddend hoofd. "De samenleving laat mij links liggen" dacht hij dan en verafschuwde dat. "Zij zijn allemaal fout." Maar zijn wereld staat stil. De samenleving raast met een reuzengeweld langs hem heen. Kan niet meer aanpikken. Zijn kansen hangen aan een onbereikbaar touw. Als hij omhoog kijkt kan hij zijn kansen zien. Hij kijkt alleen niet meer. Uitgekeken op hoe het moet in de samenleving.

"Wat zijn wij daar aan het doen?" Hij doet zijn ogen open. In de felle zon ziet hij een gestalte staan, maar bijna net zover weg als het touwtje met zijn kansen. De politieagent kent hem. Van die 12x dat het goed fout ging. 3x was de agent als eerste ter plaatse. Eénmaal was een man om het leven gekomen. Vader van 4 kinderen. Dood door schuld. De agent ziet de beelden weer voorbij komen. 12x veroordeeld tot een taakstraf en inmiddels onbehandelbaar verklaard. Daar ligt ie dan. Bedwelmd door zelfmedelijden, in een hoek van een parkeergarage. De vier kinderen gaan vaderloos naar school, alweer 5 jaar. "Sukkel!", mompelt de agent, terwijl hij met zijn rechtervoet in de zij van dat stuk uitschot drukt.

"Hij moet godver van me afblijven". Hij springt op en grijpt de agent bij zijn keel. Het interesseert hem toch allemaal niet. Hij voelt dat zijn lijf warm wordt en gaat trillen. Woede. Gewoon, koude woede maakt zich meester van hem. Ineens stroomt alle energie uit zijn lijf. Hij hoort een knal galmen in zijn hoofd. Zijn bovenbeenspieren verslappen en nog een knal.

Honger heeft ie als ie weer zijn ogen kan openen. Pijn heeft ie ook. Op zijn achterhoofd zit een grote plek die beurs aanvoelt. Met zijn zwarte vingers wrijft hij door zijn lange vette haar. In zijn baard zit een wesp vast. Die steekt precies tussen zijn neusgaten als hij de wesp wil weg slaan.
Naast hem op het gras ligt een stuk hout. Lijkt wel een restant van een tuinpaal.
Eerst eens zitten. Hij ziet gebouwen. Van glas, van metaal. Alles blinkt. Auto's, sommige toeteren, sommige rijden stapvoets. Alles rijdt hem voorbij, zowel naar links als naar rechts. Hij trekt zijn wenkbrouwen op. Hij mompelt. "Die mensen zijn zielig. In het pak wat ze aanmoeten van hun baas om bij de klanten vertrouwen te wekken. Hoe pathetisch. Sukkels. Slavernij." Hij besluit dat hij het goed voor elkaar heeft. Kleer- en kleurloos. Hem krijgen ze niet. Hij is baas over zichzelf.

Honger. Nog niet gestild. Naar het Leger des Heils voor een kom soep. Toeterende en claxonnerende auto's om hem heen ineens. Hij kijkt links en ziet een geïrriteerd kijkende vrouw met haar handen in de lucht. Het interesseert hem niet. Hij stopt. Zij toetert. Hij stopt nog meer. Zij toetert nog meer. Hij schopt tegen de voorbumper. Hard. Woede neemt weer bezit van hem.
"Hee! Eikel, kijk uit!" Hij hoort het van rechts. Een fietser rijdt tegen de stoeprand en valt. Hij bedenkt zich geen moment en spingt bovenop de fietser. Hij hoort hulpgeroep. Interesseert hem niet. Hij is boos. Blinde woede vertelt hem dat hij deze exponent van de samenleving moet uitschakelen. Met gebalde vuist haalt hij uit. Het vijandige hoofd slaat tegen de stoep en het spartelen stopt. Gegil begint. Van achter hem. Hij kijkt om en ziet een blond meisje met een ijsje. Honger had hij ja. Hij springt van de fietser af en hij rent. Recht op zijn doel af, zijn stuk hout in zijn linker hand. Het ijsje. Het ijsje valt. "NEE! MIJN IJS!" Zonder na te denken zwaait hij zijn linker arm met het stuk hout naar het gezicht van het blonde meisje met de ijsvlekken op haar jurk. Ze wordt geraakt, draait half om en valt in het gras. Hij stopt. Zwaar ademend. Teleurgesteld. IJsje op de grond.

Hij zakt ineen bij het ijsje. Hij kijkt op. Mensen met pakken. Mensen met skateboards. Ze kijken. Naar hem en zijn ijsje. Ze lijken wel bang van hem. Hij gromt en moet lachen. "Sukkels!!!!" roept hij zo hard hij kan. Hij staat op en loopt weg.

Sirenes. Voorbij. Hij kijkt niet op. Hij weet het. Hij gaat zitten en huilt. Die jongen komt niet meer thuis. Zijn vader en moeder hebben hem overleefd. Moeten hem begraven. Waarschijnlijk net geslaagd van school. Wat triest dat dit zomaar kan gebeuren in deze maatschappij. Hij besluit zijn leven te beteren. Hij schudt zijn hoofd. Hij weet het niet meer. Waar zijn zijn keuzes, zijn kansen? Hij ziet ze niet meer. Auto's rijden voorbij, links en rechts. Gezichten die hem niet aankijken. Heeft hij nog bestaansrecht? Of is hij een kip in een legbatterij? Niemand die aan hem liefde geeft. Hij had zoveel om te geven. Maar niemand wilde het. Weer sirenes. Van ver naar dichtbij. Deuren gaan open en slaan dicht.

Getrokken pistolen komen naar hem toe. "Ga liggen op je buik, handen en benen spreiden!". Hij kijkt nogmaals op. Fronst zijn wenkbrouwen. Haalt zijn schouders op. Pulkt aan zijn bruine nagels. De woede komt op. "Dit zijn de mensen die mij opleggen wat ik moet doen", denkt hij hardop. "Fuck off man". Driemaal hoort hij dichterbij schuifelende agenten. "Laat je handen zien!" Hij doet het niet. Hij stopt zijn handen in de grote zakken van zijn groenbruine regenjas. Hij maakt pistolen van zijn vingers en trekt zijn jas ermee omhoog.

Warmte volgt op drie knallen. Het interesseert hem niet. Geestelijke pijn kende hij al niet en als je iemand anders bent dan voel je ook geen lichamelijke pijn. Maar geleden heeft hij wel, al die 30 jaar als kind van ouders die hem niet wilden. En alle mensen die ongewild op zijn pad kwamen hebben ook geleden. En dat zijn er veel meer.

Toeval is het niet, je komt dagelijks heel veel mensen tegen. Er komt een keer een slechte ontmoeting die je niet wilt, die je niet kunt gebruiken. Die ontmoeting moet je doorstaan. Gives me the creeps....

En in de tussentijd? Kijk eens om je heen wat je kunt doen voor iemand anders? Die zijn er ook nog...het kan zo leuk zijn allemaal in het enige leven dat je hebt.

Verhalen uit de duim

2010-05-17T21:42:00.009+02:00

Mijn duim drukt op de 1 op de afstandsbediening. Het NOS journaal. Er is weer een tragedie in het land. Een vliegtuigcrash in Tripoli. Veel Nederlandse slachtoffers. Eén miraculeuze overlevende. Ruben. Het jongetje met het zuurstofmasker en de dichte maar toch geopende ogen. Zijn leven is op slag veranderd. Zomaar een mei vakantie. Zo maar een safari. Zo maar ineens in een vreemd bed met vreselijke pijn in je voeten, cameramensen om je bed en journalisten van de Telegraaf aan de telefoon. Dan heb je als kijker ineens geen problemen meer. Ik kijk naar mijn duim op de afstandsbediening en druk door.

In de wazige achtergrond draait de TV door. Even bleef mijn oog gefocused op die duim. Een moment later zie ik een terugblik op de dodenherdenking van dit jaar. Een man pakt zijn moment op het meest onpassende moment van het jaar. Sarren van de samenleving? Met welk doel? Is de samenleving te veel geworden voor deze man? Voelt hij zich niet gehoord? De niet werkende auto werd opzettelijk vanaf de vluchtstrook de snelweg op geduwd. Dat is opzich zelf niet erg, als er geen auto's aankomen. Maar er stonden wèl mensen op de Dam. Ik haal mijn schouders op en schud mijn hoofd. Ik sta op en pak de sleutels van de auto.

Ik ben in gedachten in de auto. Mijn linkerhand losjes aan het stuur. Ik kijk naar mijn duim die zich heeft genesteld in de ronding van het stuur. Radio uit. Veel werk. Ik moet nog veel doen. Daar ligt nog een kans, en daar ook. Ik zie ze liggen. Tjonge. Wat een kansen. Voor mij. Helemaal voor mij en de mensen waar ik mee samen werk. Nieuwe energie voel ik opkomen in mijn lome benen. Loenhout, Merksem, de General Motors dealer, de kasseien voor de ingang van de Waaslandtunnel. Alles glijdt voorbij. Net als het al die keren deed. De Piramiden. Afslag Stabroek. "Jongens, kijk daar! De grenspaal. Nnnnnnnnu zijn we weer in Nederland." Ik hoor het echt terwijl ik naar de grenspaal bij Kapellebroek kijk. De eerste supermarkt in Nederland is er nog wel maar noemt zich niet meer zo. De weg droom ik uit.

"Nog een klein stukje!" Ik trek de caravan op de trekhaak. Hij valt erop. De pin wordt groen. Vast. Miel geef ik een hand. Zijn duim valt langs de mijne en ik zie het. Dat is toch een andere. Zijn lach herken ik wel. Mijn linker hand landt op zijn schouder. Een kleine knijp in de arm. Dat is mooi. Herkenning. Nog even kijken op mijn land. Het Waegenhuys krijgt vorm in mijn verbeelding en slaat een arm om mij heen. Warm.

De verhalen van Roos over de laatste bewoner voeren ook mij weer terug. De beelden draaien voor mijn ogen, de een na de ander. Ik zie mijn groene laarsjes, spijkerbroekje tot de knieën en mijn blauwe T-shirt met gele mouwtjes. De aardappelen voor het bejaardenhuis, achterop de tractor. Boos word ik weer omdat mijn oom mij niet om 6:00 wakker maakte en ik een koud ritje op de tractor miste. Ik neem een slok koffie en een chocolade truffel van Leonidas. Ik hoor het verhaal over deze Leonidassen op de achtergrond. Ik zie de Leonidas chocolawinkel in Kapellebrug bij het stoplicht vlak voordat we de grens over rijden. Lachend zie ik mijn linkerduim de tweede truffel tegen mijn linker wijsvinger duwen. Eigenlijk hou ik niet van chocolade. "Ik moet echt eens gaan Roos", moet ik met tegenzin zeggen. Mijn ogen beginnen te branden en ik heb nog een stukkie te rijden.

Klaar voor vakantie stop ik nog wat kleren in de caravan. Kinderen en vrouw in de auto. Iedereen heeft goede zin. Zij weten niet dat mijn vakantie al begonnen was toen ik de caravan uit de stalling haalde. Ik geef mijn vrouw een zoen en ik steek mijn duim op naar mijn kinderen achterin. "We gaan!" En dan zie ik hem weer. Het mooiste erfstuk dat ik heb. De anatomisch exact zelfde duim als die van mijn vader. Niemand knipoogt naar zijn duim. Ik wel.

Lekkerrrrr!

2010-04-07T22:57:00.009+02:00

Mwoa. Ik heb me weer gek laten maken. Hoe kan ik het toch elke keer weer laten gebeuren? Van de week was ik geanimeerd toeschouwer bij een potje honkbal op de Wii. The Bigs. Kleine woordjes voor een grote wereld, in het echt dan. Maar, ik hoefde dit keer geen kaartje te kopen en kon dus achteroverzittend eens kijken wat er ging gebeuren. Het was een onverwacht plezierig, lachend, enthousiast, lekker, maar scherp potje. Er werd niks weggegeven. Ik zag twee mannetjes met speels gemak, maar met een zeker Messiaans speelplezier en enthousiasme, opgaan in hun 2-dimensionale helden. Wat lekker! Lekkerrrrrrr! De mannetjes kunnen lekker spelen. Ze geloven in de mythe van de helden die in hun handjes bewegen.

Boewaaap...legendary....oei! Big Blast! De bips staat te wiebelen als A-Rod klaar staat om de eerste pitch van Beckett te ontvangen. Een cutter...no prob. Er volgt een luide krijs als Jason Bay door de knopjes op de controller naar voren bewogen wordt en het bevel krijgt om te duiken. De glunderende blik van de eigenaar van deze vingertjes verraadt het succes. Wauw! Wat een lauw doch volvet spelletje. Even kijken de ventjes achterom naar het publiek. Twee lachende papa's zien dat het goed is. Wat is het toch leuk om te kijken naar iets wat met enthousiasme gedaan wordt. Het begint met ambitie en eindigt met plezier. Door een spelletje.

Maar ja, tis maar een spelletje. Maar wat erg leuk. Moet ik dus ook hebben. Nu. Gelijk. Maar ja, de winkels zijn dicht. Op de PS3 (het is inderdaad gebeurd, ik heb em...zie hier voor wat eraan vooraf ging) in de Playstation store gezocht. Onze variant is MLB The Show 2010. En ik maar denken dat ie ergens in april 2010 pas uitkwam en dat ie dan dus wel even in Nederland bij de grotere gamestores te verkrijgen was. Niet dus. Hij is er al vanaf begin maart. Ik word zenuwachtig. Kep al een maand gemist. Het zal toch niet gebeuren dat ie niet in Nederland uitkomt? Fatalistische gedachten nemen bezit van mijn brein. Is ie niet regiovrij? Zoeken, internet op. Waar en bij wie ken ik em koooooppuuuuuuuh of bustellluh!!! Hellllup! Wie redt mij? Ik heb ineens geen tijd meer om voor een examen te leren. Eerst belangrijke dingen doen.

De verlossing kwam. Videogamesplus.ca maakte mij blij. Heel blij. Zeker met hun "order update" die ik net in mijn mail kreeg. "Your order has been updated to the following status. New status: Shipped".
Met een luide krijs duik ik full contact de bank in en begin te wapperen met een van de nieuwe sierkussentjes tussen mijn tanden. Lekkerrrrrr!

If you can't fly, love is in the air

2010-03-31T22:18:00.005+02:00

Ach man, praat toch niet zo lomp. De perzische loopvogel graaft tussen het mompelen door met zijn karakteristieke snavel een kanaaltje om zijn nest droog te houden. Het regenseizoen komt eraan en de perzen houden van droge poten. Zou het lukken dit jaar? Elke keer komt hij weer van een koude kermis thuis. Het ene jaar nest gemaakt onder het nest van een schijtlijster, het andere jaar zijn nest gebouwd op een verlaten mierenhoop die toch niet zo erg verlaten bleek. Geboren voor de pech.

Papaya's. Gele papaya's die ontluiken als tropische bommen. De perzische loopvogel kent ze. Het plakkende en rondspattende vruchtvlees was een terror voor zijn humeur. Eerst natgeregend, zeg maar nat gehoosd en daarna een gele papayabom op zijn klep. Als een gedroogde papier maché suprise heeft hij daarna een maand genageld aan de grond gestaan voordat hij omviel en een eenvoudige prooi werd voor de territoriumdrift van de bleke panter. Met een sierlijke straal ontving de loopvogel met zijn zes tenen in de lucht de warme lichaamssappen van de panter. Vernederend ja, maar o zo praktisch. Het bleek het ideale antigif voor het in zijn verenpakket ingedroogde papayavruchtvlees. Zijn poten en nek konden weer bewegingen maken ten opzichte van zijn asymmetrische, lompe lijf zonder vleugels. Hij was immers loopvogel. En loopvogels die vliegen niet.

Maar wie is hij. Wie is deze rare pino die buiten het regenseizoen op zoek is naar zichzelf en zich beklaagt over zijn gemoedstoestand. Is het werkelijk zo dat de perzische vogel identiteit niet bestaat? Zijn soort, zijn species. Hij denkt. Zijn wij tot uitsterven gedoemd? Als ik kon vliegen dan zou ik, dan zou ik.....vliegen....alleen maar vliegen. Over het dak van het regenwoud, zweven in de eindeloze thermieken, zo hoog dat ik me echt vrij voel, zonder compromissen, zonder weerga. Ik zou één van mijn lelijke kromme tenen met restanten papaya zo inruilen voor een halve vleugel. Maar als er een winkel voor vleugels zou bestaan dan zou ik vast een foute backorder plaatsen voor een speelgoed piano. Dan kan ik nog maar met vijf kromme tenen piano spelen en alleen maar fantaseren over mijn vlucht. Mijn vlucht uit het regenseizoen. Er lijkt voor mij niet veel geluk weggelegd. Maar ja, dan is september wel één van de wreedste maanden. Dan staat het regenseizoen weer voor de deur. En het stomme is, die deur kan niet op slot. Er is altijd wel iets of iemand die de deur opendoet. Maar hoe lang nog...daar denkt de loopvogel elk jaar over na.

Hij wacht. Hij denkt. Hij wroet, hij slaapt en denkt weer. Ik ga het doen! Ik ga doen waar ik voor gemaakt ben. Lopen! Mij maken ze niet gek. Ik ga de evolutie niet langer afwachten. Lopen naar ergens lang geleden. Mijn soort gaat opnieuw gecreëerd worden. Vandaag. Nu. Als ik het wil, dan gaat het nu gebeuren. Wachten is voor de besluitelozen.

De bleke panter wekt de perzische loopvogel weer uit zijn droom met een sierlijke straal warme urine. Opstaan joh, vandaag is de eerste dag van de rest van je leven. Doe er wat mee.

Met vragende ogen en een druipend verendek bedenkt de perzische loopvogel zich geen moment. Hij gaat naar de pianowinkel om twee vleugels te halen. Maakt niet uit wat het kost. De zebra van de pianowinkel was de laatste die hem van de apenrots af zag duiken en langzaam verstommend hoorde...."love is in the aaaaiiiirrrrr!!!!!"

Op slot, buit eruit.

2010-03-23T21:16:00.003+01:00

Wat was vorige week maandag een leuke dag. Heerlijk weer, een dagje op pad in Gelderland. Leur om precies te zijn. Wat een leuk gehucht, met landgoederen, landhuizen en stilte. Vennetjes, landbouw akkers, fiets- en wandelroutes. Net over de Maas, vanuit Noord Brabant gezien. Maar ook in dit rustieke hoekje van Nederland ligt de criminele kant van Nederland op de loer. Ik had net mijn ogen uitgekeken in een particulier verzorgingshuis waar acht ouderen nog zelfstandig maar toch in groepsverband kunnen wonen. Allen een eigen appartement, zorg is voor vast aanwezig in het huis en elke avond wordt gekookt door een kok, die tevens één van de eigenaren van het huis is. Overdag konden de bewoners naar een boerderij, zelf op stap, rondgereden worden in de auto, kortom geheel vrij in wat zij willen doen. Hoe de eigenaren van dit huis de ouderen behandelden was voor mij in ieder geval een mooi voorbeeld het dit eigenlijk vormgegeven kan worden in Nederland. Maar goed, dat is een andere discussie.

Nog mijmerend over wat ik in het huis allemaal had gezien loop ik terug naar mijn auto. De aanblik van glas in mijn auto wekt mij hardhandig uit mijn bewondering. "Nee!" roep ik uit, mijzelf realiserend dat ik voor deze keer mijn laptop voor de bijrijdersstoel had laten liggen. Weg, puinhoop, boos, verdriet. Op slot, en inderdaad de buit eruit. Wie doet dit nou? Wie moet er iets van een ander kapot maken en dan ook nog eens iets van een ander stelen? Niet eens een briefje achtergelaten. Sorry, ik viel met mijn hoofd door je zijraam en ineens hingen jouw TomTom en je laptop aan mijn handen. Ik kon er niets aan doen. Je kunt me bellen om ze weer op te halen. Sorry. Daar had ik dan respect voor gehad. Berouw. Nu rest mij niet meer dan vergeving, maar niet nadat ik mijn spullen terug heb. Ik ga er alles aan doen om mijn spullen terug te krijgen. Ja, dat is mijn doel geworden.

Eerst naar de politie, in Wijchen. Ik moet wel aangifte doen, want mijn paspoort en rijbewijs zaten ook in mijn tas met laptop. Maar niet dezelfde dag in Wijchen, want dat kan alleen op afspraak. "U kunt in uw eigen woonplaats aangifte doen meneer". Vooruit dan maar. Ze zullen het druk hebben met belangrijkere dingen dan een gestolen laptoppie uit een auto van een domme burger. Akkoord, ik vind mezelf ook aardig lomp. Sterker nog, het is de tweede keer dat ik zo lomp ben. Schaam me dood. Te dom voor woorden. Te goedgelovig over de goedertrouw van mijn Nederlandse medeburgers. Maar ja, tis echt waar. Ik heb alleen nu toch echt even de hulp nodig van de arm der wet. De snorrenbrigade. Dat is slechts grappig bedoeld, ik heb echt groot respect voor wat de politie ambtenaren allemaal doen. Er is zomaar geen ander vak wat zoveel van iemand vraagt en materieel gezien terugkrijgt. Je wordt al gauw beschimpt, bespot en onbegrepen. De beperkingen van de wet niet kunnen verkopen aan de burger die zich door je verlaten voelt. Ook weer een andere discussie. Dan maar snel telefonisch een afspraak gemaakt voor aangifte in mijn eigen woonplaats.

Om de wind in mijn auto het hoofd te bieden maak ik gauw een afspraak met een autoglas bedrijf. Even het nummer bellen dat in het autoboekje zit en hoppa, kan gelijk terecht. Binnen 1,5 uur een nieuwe ruit. Dat is snel en goed geregeld. Prima voor elkaar. Auto netjes uitgezogen, ik zit weer wind- en waterdicht en mij kost het niks. Ik neem mij voor om de verzekeringsmaatschappij te laten proberen om de schade te kunnen verhalen op mijn aankomende, maar tot op heden nog onbekende, vriend. Ik ga naar hem op zoek. Hij is vermist. Mijn nog onbekende nieuwe vriend. Ja, inderdaad, ik denk dat hij een mannelijk exemplaar is. Die kans is namelijk meer dan 90%. Denk ik. Als ik hem heb gevonden, en mijn spulletjes terug heb dan geef ik hem een hand. En dan is alles weer goed. Dan denk ik dat ik compassie met hem ga krijgen. Zijn situatie, waarin hij zonder dat hij er iets aan kan doen in is beland, daar zal ik niet mee willen ruilen. Schulden, geen vrienden, niemand die om hem geeft. De enige post die hij krijgt zijn aanmaningen en afwijzingen. Gekraakt door de maatschappij en te zwak om zichzelf te redden zonder daarbij medeburgers teleur te stellen. En de medeburgers helpen hem niet. Die hebben allemaal hun eigen problemen. En dat is jammer. Vooral voor hem, en nu even voor mij.

Maar eerst moet hij gevonden worden, samen met mijn spulletjes. Is de kans groot? Dat weet je niet. Maar kans is er altijd...

Encounter with mr. Parkinson (7)

2010-03-09T21:46:00.005+01:00

Maar ja, we zaten er wel mee. En pa zat er ook mee. Maar ja, wat doen we? De bijsluiter zegt doorgaan. Ons gevoel zei stoppen. De neuroloog krijgen we niet te pakken. Dan maar onze eigen neuroloog gebeld. Die adviseerde te stoppen en kreeg wel in de gaten dat onze vriend uit Enschede onvoldoende bereikbaar was voor ons. Nu in 2008-2009 bleek met welke problemen dr. Jansen Steur worstelde kan ik dit misschien wel een beetje begrijpen. Toen begreep ik er niks van. Hoe kon hij niet reageren op mijn roep om advies? Ik, nee mijn vader, had hem nodig! En hij liet mijn roep onbeantwoord. Zwaar teleurstellend....

Of werd hij toen al uit de wind gehouden? Geen idee. In de praktijk bleek dat wij destijds gewoon niet geholpen werden. Ook zijn collega's namen niet waar. Eigenlijk wel raar, maar ja, het gebeurde wel en wij moesten door. Wij zaten met een, in onze ogen, groot probleem. En dan ga je terug naar wat er bekend is. En dat was onze eigen neuroloog waar mijn vader al jaren onder behandeling was. We hebben nooit meer gekeken naar en gedacht over Enschede. Dat was een doodlopende straat, althans dat is gebleken. Totdat ik op de radio iets hoorde over een neuroloog in Enschede en eigenlijk pas later me realiseerde dat het "onze" neuroloog was. Zie hier voor een korte samenvatting van het nieuws van toen.

Na het stoppen met de Exelon bleven een aantal rest "probleempjes" over. Naast het verlies van zijn al broze stabiliteit in zijn brein was ook de stabiliteit op zijn benen weg. Hij kon zomaar ineens omvallen. Mensen zijn standaard niet uitgerust met airbags. Dat in combinatie met vallen gaat dus niet goed. Ik herinner mij een gewone avond dat ik even thuis was en pa had even een goede on-periode en kon dus even een rondje doen in de kamer. Een bijzondere gewoonte van hem was om even tussen de gordijnen door, stiekum dacht ie, naar buiten te kijken. Of er nog wat gebeurt op straat zullen we maar zeggen. En als er wat gebeurde bleef hij, ook weer stiekum dacht ie, even kijken. Niet wetende dat als het buiten donker is en jij tussen de gordijnen doorkijkt, je erg goed zichtbaar bent voor diegene die buiten loopt. Pa dacht dat ie zo de straat eens op zijn gemak in de gaten kon houden zonder dat ie gezien werd. Niet dus...

Zal wel een gewoonte geweest zijn die hij had meegenomen vanuit zijn heimat in Zeeuws-Vlaanderen? Ik herinner me mijn opa en oom die zittend aan de keukentafel een goed overzicht hadden over een deel van de doorgaande straat. Als er wat te zien was, bijvoorbeeld iemand van het dorp met een "onbekende", werd er bij wijze van spreken met de koppen tegen elkaar tussen de glasgordijnen geloerd. Was men verdwenen, dan werd de stoel weer aangeschoven en ging de jus weer over de petetten. Stelde op zich niks voor maar ik vond het altijd wel een grappig gezicht en heb dit scenario onthouden...dorpse leven?

Maar ja, toen stond pa dus bij het gordijn in de kamer. Ik zit naar hem te kijken. En plots valt hij dus als een plank over de zij op de grond. Vrijwel bewegingsloos. BAM! Op de tegels. Verschrikt spring ik op en ren naar hem toe. "Wat doe je?", is de vraag waar niemand antwoord op geeft. "Gaat het?" "Jajajaja", zegt ie. Gelukkig was hij niet met zijn hoofd op de grond geslagen. Zijn stramme spieren hadden nu eens een keer een wrang voordeel. Maar mijn vader kon al niet meer beredenen wat er nou zojuist gebeurde. Ineens lag hij op zijn zij, bewegingloos. Pa maar weer opgepakt en tot in zijn stoel begeleid. Gelukkig niks gebroken...

Maar daar ging het allerlaatste stukje zelfstandigheid ook tegen de vloer. En alhoewel we al heel veel met hem hadden meegemaakt en voor veel dingen een oplossing hadden gezocht, zakte de moed toch wel in mijn schoenen. Hoe moet dit nu verder? Wij (lees: mijn moeder) konden hem dus geen meter meer zelf laten lopen, ook niet in zijn sporadische on-tijd. Die on-tijd dat wij toch nog even een glimpje hoop kregen dat zijn systeem nog functioneerde en hij misschien wel ineens "on" zou blijven. Die kleine momenten dat het even leek dat hij bevrijd was van zijn siamese tweelingbroer, mr. Parkinson, en zomaar ineens de mimiek van mijn eigen vader terugkwam. We konden hem niet meer van een afstandje bekijken en ons hoofdschuddend elke keer verbazen over hoe het kan dat hij ineens uit zijn schulp kon kruipen alsof er niks aan de hand is. Die afstand was gevaarlijk geworden voor mijn vader. We konden ons niet meer verbeelden dat er niks aan de hand was. Als mijn vader ging staan, moest iemand anders dus ook gaan staan. Ik moest er niet aan denken dat mijn vader dus 's-nachts, terwijl mijn moeder sliep, ging dwalen. Die zou zo van de trap af duiken. Er was dus zeker wat aan de hand en het is niet goed, niet leuk, een unheimlich gevoel. Het einde van het laatste bedrijf naderde. Hoe lang konden wij hem nog verantwoord thuis, in zijn eigen huis en zijn eigen stoel, laten zijn. Hoe lang kon ik hem nog in mijn ouderlijk huis bezoeken, al verhield mijn probleem zich totaal niet met dat van mijn vader?

Niet lang. Dat zou spoedig blijken. Zie Encounter with mr. Parkinson (4).

Twitteritus

2010-02-27T10:36:00.007+01:00

Wat is er toch met me aan de hand. Tweets links, tweets rechts, tweets in het zuiden, uit de auto, in de Albert Heijn, op kantoor, op het toilet. Ik doe het overal. Twitter domineert mijn leven. Sinds de laatste relletjes in Den Haag met de val van het kabinet is het helemaal raak. Mijn Twittermachine lag op mijn nachtkastje. Frits Wester beïnvloedde met zijn tweets de stemming in mijn slaapkamer. En nu...ik Twitter me suf. Wil alles van iedereen weten. Vooral van interessante personen. Ik wil weten wat ze denken en waarom. Het lijkt wel of iedereen op Twitter vrijelijk zijn gedachten en meningen mag ventileren. En iedereen doet het, maar waarom? Waarom wil ik onbelangrijke, nietszeggende boodschappen het Twitterheelal in sturen?

Een paar onzinnige op een rij:

1. Ete (26 februari 2010) - totaal misplaatst en onzinnig. Iedereen gaat eten?
2. Kep nog steeds geen extra uur per uur (24 februari 2010) - Och menneke toch, vind je dat je het druk hebt? Loser.
3. Gevoelstemperatuur -37c...goeiendag (23 februari 2010) - inderdaad, het is in heel Nederland koud. Leer een vak.
4. Ik zit in een tweetflow, kan mn ogen niet van mn tel afhouden (20 februari) - Lekker belangrijk. Laten we een spoeddebat organiseren.
5. wat is draaiorgel eigenlijk in het engels? (7 februari 2010) - Dit heeft werkelijk nog nooit iemand zich afgevraagd. Mafkees.

Waarom? Wie heeft hier wat aan? Ik denk eigenlijk dat ik de enige ben die hier wat aan heeft. Een psychologische uitlaatklep. Ik mag tegen mijn oneindige publiek alles vertellen, een luisterend cyber oor voor mijn hersenactiviteit in de marge. Self healing? Therapie? Omdat nooit iemand naar mij luistert?

Toch leuk om nog eens door mijn Twitter archief van inmiddels 172 Tweets te lopen. Geeft een beetje een interactief levensarchief. Wel leuk dat mijn kinderen straks over 10 jaar nog op internet nog idiote regeltjes kunnen terugvinden die ik heb geschreven. Als dat alleen al één glimlach van hen zou opleveren is het eigenlijk al geslaagd.

Ik zie in mijn Twitterdossier dat ik ook wel eens filosofisch ben. Sjongejonge, wat een hoog insteken-overhalen-af laten glijden gehalte. Mijn top 3:

1. Gelukkig hebben we de voetbalplaatjes nog (20 februari 2010, na de val van het kabinet) - wel erg relativerend.
2. is er een plaatje van dromenland? (17 februari 2010, zei mijn dochter tegen mij toen ik zei dat ze lekker naar dromenland moest gaan) - iedereen z'n plaatje is anders antwoordde ik.
3. Zou er overal een weg naartoe zijn? (5 februari 2010, na lange tijd in de file) - tja...

Maar wel lekker om mij openlijk dingen af te vragen. Of zeg maar geïnspireerd te raken. Twitter. Dichterbij een voorheen onbereikbaar persoon kun je niet komen. Als Richard Branson op zijn telefoon een Tweet maakt over zijn ideeën over een groenere planeet, dan komt dat direct mijn systeem binnen. Het lijkt wel of het direct aan mij is gericht. En ik kan hem direct antwoorden! Dan komt mijn gebrabbel in zijn, ja in zijn, tweetbox terecht. Mijn gedachten, mijn mening, direct naar Richard Branson. In mijn ogen een van de beste entrepreneurs van de wereld. Ambitie en visie hebben die man, en de wereld, veel gebracht. En ik heb de mogelijkheid met hem te communiceren. Meningen heb ik ook al genoeg gegeven in mijn tweets:

1. Goh, De Vries mocht toch nog aan tafel bij de heren Van N. en Rottenberg die het heel gezellig vonden met Femke (22 februari 2010, tijdens de "bijzondere" ode van Van Nieuwkerk en Rottenberg aan Femke Halsema bij DWDD) - verraadt toch eigenlijk wel wat ik niet ga stemmen.
2. Wat een teleurstelling. NL kan dit nu niet gebruiken. Reputatie weg, Zucht, geen NL visionairs en nu wordt het pas echt een bende (20 februari 2010, na de val van het kabinet) - oprecht teleurgesteld dat er mensen zijn die "het grotere plaatje" niet wilden zien.
3. Het blijkt maar weer, linksaf is vaak een slechte weg. Voor deze keer ga ik akkoord met ontbossing. (18 februari 2010, tijdens het Afganistan debat) - zie punt 2.

Kan dit eigenlijk kwaad? Wat nou als ik besluit om weer te gaan solliciteren bijvoorbeeld. Ik denk dat ik zo gevonden ben met mijn meningen, onzin en filosofie. Krijgt die personeelsfunctionaris misschien wel een beeld van mij dat ik eigenlijk liever niet heb dat hij heeft. Het kan eigenlijk wel erg nadelig uitpakken? Zou dat? Ik weet het eigenlijk niet. Het is en blijft natuurlijk iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid wat je in je Twitteraccount uitspookt. Ook binnen Twitter zijn er natuurlijk al mensen die misbruik maken van de namen van anderen. Zij doen zich dan kennelijk voor als iemand anders en kunnen daarmee erg onplezierige situaties veroorzaken. Het is net de echte maatschappij zeg maar. Ik hoop dat Twitter hier iets mee kan want het is naar mijn mening echt een goede toevoeging aan de verinternettisering van onze samenleving. Een heerlijke communicator. Ik sluit af met mijn favoriete tweets en ga zo gelijk op www.twitter.com/fcpolleke een tweet maken dat ik dit stukje geschreven heb...de cirkel is weer rond.

1. L zegt: hee je moet je gordel aandoen...anders hebben we geen avontuur meer! (17 juli 2009, in de auto op weg naar Schiphol met mijn zoon) - het mooiste wat L en ik samen hebben ondernomen
2. "ik ben altijd vrolijk: kost niks en levert veel op." Het beste wat ik vandaag heb gelezen. Gerard van der Tweel spreekt me gelijk aan. (26 februari 2010, na het lezen van de Quote 500 op het toilet)
3. Want to see how the Aral Sea has dried up? New addition to our Images of Change gallery is from NASA's Terra. http://bit.ly/9uq418 (26 februari 2010, een retweet van Nasa) - oprecht bezorgd over hoe de mens de aarde parasiteert

Veel plezier met Twitter! Ik ga mn account refreshen en kijken of Maxime, Jan Kees, Richard, Remco, het Heineken House, Erben, Gio, Wilfried, Nasa, Frits, Jack en Matjevancouver nog iets te melden hebben.

Mijn Essentjes gaan niet naar E.off

2010-02-11T21:26:00.004+01:00

Nondeju. Hoe snel krijg je iemand tegen je merk. Ik leg net de telefoon erop, voor de zoveelste keer gebeld door een medewerker van een callcenter. Dit keer voor E.on, de gas- en stroomleverancier die natuurlijk het aller goedkoopst is! Ik had nog wel een goed gevoel bij dat bedrijf, kwam in al zijn uitingen wel professioneel en degelijk over. Maar wat een vervelend mannetje had ik aan de telefoon. E.on is voor mij verleden tijd.

"ja hallo meneer, ik bel u namens E.on, over uw gas- en stroom""Ja, je hebt gelijk" zeg ik, "ik heb gas en stroom. En ik ben niet geïnteresseerd in de stroom van E.on." "Wat zegt u? Wilt u dan lekker duur blijven doen in 2010?" Die toon bevalt me helemaal niet. Klik! weg ermee. Alsof ik mezelf moet verantwoorden dat ik al jaren goed zit bij mijn leverancier. Wat een arrogantie, vreselijk. Brand management, meneren van E.on, is op deze manier op een erg laag niveau aangekomen.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het waarschijnlijk niet eens aan E.on ligt. E.on huurt een callcenter vol met studenten of uitzendkrachten die een opdracht krijgen en die willen natuurlijk scoren. Zij zijn het die de namen van hun opdrachtgevers te grabbel gooien en ik snap toch werkelijk niet dat een bedrijf als E.on dit toestaat. Kortzichtig, uit op korte termijn succes, nieuwe sales directeur die zijn baas wil imponeren. Listen guys: Een snel succes is leuk, maar een bedrijf bouw je op lange termijn. Je moet er zijn wanneer je klanten jou nodig hebben. Be steady and you will be rewarded. En dat zal gebeuren.

Dit soort praktijken is vooral zeer intimiderend voor de ouderen. Zij worden in de avond gebeld, zijn vaak al blij dat er iemand belt, en hebben nog niet de kans gehad te wennen aan de nieuwe omgangsvormen in Nederland. Ze willen netjes zeggen dat ze al jaren een betrouwbare leverancier hebben maar worden de discussie ingepraat dat ze eigenlijk opgelicht worden door de huidige leverancier. Nogmaals willen ze netjes de meneer van de energieleverancier zeggen dat ze eigenlijk niet willen maar de verkoper bijt zich vast. Hij moet nog 10 contracten scoren. Dit oudje, dat net nog Inspector Morse zat te kijken, is nu ineens prooi geworden. Mevrouw, het is na onderzoek gebleken dat uw leverancier al jaren de duurste is. U kunt maar beter overstappen want dat is gegarandeerd heel veel goedkoper. U bent een dief van uw eigen portemonnee! De eerste twijfel slaat toe, direct gevolgd door een haperende "nou dan zal het wel goed zijn". Er vanuit gaand dat die aardige meneer het beste met haar voor heeft. Niets is minder waar. Twee dagen later ligt een contract in de brievenbus. De overstap molen is in gang gezet.

Dit gebeurde dus bij mijn moeder. Ik na een paar dagen bellen, in ons geval met Essent. Maar ja, zo makkelijk als je een contract kunt afsluiten, zo moeilijk kom je eraf. Klantenservice gebeld. Ik (mijn moeder) ben per slot van rekening klant, al is het maar heel kort en volgens de Essent regels. En wat schetst mijn verbazing? Ik kan het contract niet per direct ontbinden, laat staan opzeggen? Ik raak door de ontkennende en onmeewerkende houding van de mevrouw van Essent in een frustratie. Hoe kan het nou dat mijn moeder ineens een contract heeft wat ze niet wil via een telefoongesprek? Ze heeft niet eens een handtekening gezet! En dan voer ik, namens mijn moeder omdat ik iets mondiger ben, eenzelfde telefonisch gesprek en ik kan ineens geen bindende afspraken maken? HALLO! WIJ WILLEN DIT NIET! Men is doof voor onze argumenten. Haha domme consument, jouw Essentjes komen lekker onze kant op en je kunt er niks meer aan doen. Dat is wat ze nog net niet zegt, maar wel bijna hardop denkt. En hop, zijn we weer ineens Essent. Ongelofelijk.

Ik ben vast niet de enige met deze frustratie. Tros radar en Kassa laten dat wel zien. Bellen, bellen, bellen. Direct klantcontact is wat de aanbieders van financieringen, kinderboeken, cd's en dvd's, loterijen, stroom en gas doen en mensen, vooral kwetsbaren, met (financiële)problemen opzadelen. "De klant wil contact!" Galmt het door de conferentiezalen met alle aankomende telemarketeers in opleiding. De waarom-vraag wordt niet gesteld. Het antwoord laat zich desondanks raden: voor de bonussen van de sales directies? Ongehoord. Onprofessioneel. Onzuiver. Ja, zelfs onethisch. E.ongelofelijk.

E.on, klik!.....You are E.off.

Schumacher is mijn held.

2010-02-07T13:51:00.009+01:00

Vorig seizoen heb ik geen enkele grand prix gekeken. En ik heb er niks aan gemist. Er zijn geen persoonlijke vetes in het startveld, iedereen is zo aardig voor elkaar geworden? Lelijke auto's. Oerlelijke rijdende reclameborden. Bah! Veel te brede voorspoilers waar bijna de hele auto achter verdwijnt. Een hele kleine achterspoiler waardoor de auto geen enkele vette uitstraling meer over heeft. Lelijke dichtgemaakte velgen waardoor het lijkt of de auto's over het asfalt glijden. Slechte "Brand awareness". Wat is dat nou? Antwoord: de reden dat ik van F1 fanaticus ben afgegleden naar F1 criticus cq F1 dodger. Alles wat F1 is ga ik uit de weg.

Mijn hoogtij dagen waren de tijden met die duitse veelvraat kampioen, Mika Hakkinen en ja, ook Jos Verstappen. Toen was F1 voor mij interessant. Ook toen Christijan Albers en Robert Doornbos meededen keek ik nog graag. Destijds zette ik al in de nacht de wekker om naar de kwalificatie te kijken, laat staan de hoofdraces. Ik zoog alle informatie op wat maar een beetje met F1 te maken had. Wie had er nieuwe sponsors, wie had nieuwe updates op de auto's, in de motoren. Ik zat te springen in bed als een klein kind. Gillen bij een schitterende inhaal aktie, een verhoogde hartslag bij elke start. Gewoon absurd. De laatste keer dat ik van plezier krijste was de race in 2008 in Brazilie waar Hamilton in de laatste ronde Timo Glock inhaalde en daarmee wereldkampioen werd. Ik zag het al voordat Olav Mol het zag en was al met gebalde vuisten met kussens en dekbedden aan het gooien, alvorens mijzelf weer rust op te leggen. Fantastisch om het verstommende juichen in de Ferrari box te zien die dachten dat Massa kampioen was. Nog steeds was er een bijzondere anti Ferrari erfenis overgebleven vanuit de Schumacher tijd. Ik kan er nog met veel plezier aan terugdenken. Een rare kinderachtige afwijking van mij...racen met autotjes.

Mijn aversie tegen Ferrari kwam voort uit mijn hekel aan die duitser. Het trok mij weer elke keer naar de tv om maar weer te hopen dat hij niet zou winnen. Zo vaak ben ik teleurgesteld, maar die paar keren dat het hem niet lukte, zorgde er bij mij voor dat ik er weer een half jaar tegen kon om de tv weer uit te zetten voordat het duitse volkslied begon. Ik was blij dat ie stopte Wat had ik een gruwelijke hekel aan de F1 coureur Michael Schumacher. Ik rookte daarom geen Marlboro en ik weigerde een telefoon abonnement van Vodafone. Te stom voor woorden natuurlijk, dat was mijn jeugdig enthousiasme zeg maar.

Zijn ultieme wil om te winnen. Hij deed er werkelijk alles voor. Goede voorbereiding, fysiek optimaal. Een winnaarsmentaliteit die geen grenzen kent. Mijn problemen met Schumacher zijn begonnen met zijn akties tegen Damon Hill in 1994 in Adelaide en tegen Jacques Villeneuve in 1997 in Jerez: .
Later in 2002 nog de schandelijke vertoning in Oostenrijk met Barrichello, die niet mocht winnen en in 2006 het kwalificatie incident in Monaco. In de laatste kwalificatieronde was Alonso zeer snel en op weg om de pole position te pakken. Schumacher veinsde een stuurfout en zette zijn auto zodanig op de weg dat Alonso zijn ronde niet af kon maken. Vele malen ben ik in woede ontstoken over zoveel onsportief gedrag. Maar hij was wel goed. Dat zie ik nu ook wel weer. De beste van alle tijden. Mentaal, fysiek en technisch was hij superieur aan alle uitdagers bij elkaar (nooit gedacht dat ik dit ooit over Schumacher zou kunnen schrijven). Een klasse apart. Respect.

Als ik er nu op terugkijk was het dus eigenlijk Michael Schumacher die mij naar de buis trok. Ik was altijd voor zijn uitdager. Eerst Hill, toen Villeneuve, toen Hakkinen en Coulthard en later Montoya en Alonso. Tussendoor reed Jos Verstappen ook een paar schitterende races, met natuurlijk Maleisie 2001 als hoogtepunt. Al waren voor mij Oostenrijk 2001 en Monaco 2001 ook leuk om te kijken en later te lezen dat Verstappen het meeste inhaalakties van iedereen had. Met name zijn start was verbluffend, daar pakte hij vele plaatsen. Een type agressieve coureur met ballen waar ik op dat moment graag naar keek. Maar Schumacher maakte de F1. Hij maakte dat er uitdagers waren en dat het elk jaar wel weer spannend was. Ik moet hem eigenlijk bedanken voor de tijd dat ik met plezier naar F1 heb gekeken.

En dan ineens, het grote nieuws. Schumacher komt terug, in het fabrieksteam van Mercedes. En plotseling is mijn interesse weer gewekt. Ik ben zowaar weer geinteresseerd in F1. Verrek, ik realiseer me dat ik Schumacher weer wil zien rijden. Ik wil het gewoon weer zien. Ik kijk F1 door Schumacher. Het moet niet gekker worden. Maar ik kijk nu al uit naar de battle tussen Alonso, Schumacher en Hamilton. Dat gaat het volgend jaar worden. En dat wordt spektakel!

Ik heb Schumacher alweer een paar keer gezien op tv en op internet. Nu zie ik het in hem. Hij is naast een winnaar ook een groot liefhebber van de sport. Hoe hij erover praat spreekt boekdelen. Hij praat als een kind als hij over het gevoel van het rijden in een F1 auto praat. Hij kan het gevoel niet missen. En ook de F1 kan hem niet missen. Ik durf em wel aan. Schumacher is volgend jaar de redder van de F1 en de kijkcijfers...ik kijk weer mee!

Help de gebroken Haitiaan!

2010-01-21T21:11:00.007+01:00

Er is geen ontkomen aan. De Nederlanders hebben elkaar weer gevonden. We moeten helpen. En dan doen we dat, met z'n allen. Ik denk dat iedereen de beelden wel heeft gezien. Wat een ellende, wat een triestigheid. Radeloosheid, waanzin, chaos. Wij kunnen het ons niet voorstellen wat daar gebeurd is. Ik kan het me niet eens voorstellen hoe ik me dat moet voorstellen.

Hoe kun je je ook verbeelden dat je in één klap je kinderen verliest, je vader, je moeder. Je huis. Je hele familie, waar je je de vorige dag nog de warmte van verbondenheid mee hebt gedeeld. Nu ben je als enige over en zie je de verscheurde lichamen van je geliefden. Of je bent ze kwijt. De liefde van je leven is verdwenen. Alles wat jou heeft gemaakt tot wie je bent is weg. Je realiseert het je. De vrouw die jou kent, waarvan je houdt, de enige vrouw die je echt kent en waarmee je je meest kwetsbare gevoelens mee hebt gedeeld. Ze is weg. Ze zal je niet meer omarmen. Nooit meer. Je hebt samen gelukzaligheid gekend, levensgeluk en innige euforische gevoelens. Je hebt samen kinderen. De band die je met niemand anders hebt, onze kinderen, ons levenswerk, ons geweldige gezin, de mensen die mijn bestaan rechtvaardigden. Ons leven en ons huis samen opgebouwd. Ons veilige huis en het leven dat er was is niet meer. Een moment van realiteit in je paniek. Je wilt er zelf ook niet meer zijn. Je dochter, die je de vorige week hebt leren fietsen. Haar fietsje heb je verfrommeld teruggevonden onder het puin. "Papaaaaa!" zul je haar nooit meer blij horen roepen als je thuiskomt. Gisteravond was de laatste keer. Haar stemmetje echoot in je hoofd en verstomt. Je breekt, alle kracht vloeit uit je. Je valt op de grond en wilt je verstoppen in je verscheurde hemd. Gaat niet. De aardbeving gaat niet weg. Dan zie je tussen het puin ineens de kenmerken van het gezicht van je zoontje. Zijn ogen zijn dicht. Het gegil om je heen maakt plaats voor stilte in je. Heeft hij pijn gehad toen het huis ineen stortte? Heeft hij om me geroepen? "Help! Papa! Help!" Waren dat zijn laatste woorden? Papa kon altijd helpen maar nu niet. Papa kon niet helpen. Was ik er maar geweest, dan had ik kunnen proberen om hem te helpen. Gisteren heb ik voor het laatst met hem gelachen, om zijn onschuld. Mijn maatje. Nooit meer zijn warme lijfje tegen mij aan en die kleine armpjes om mijn nek. Ik zal niet meer het geluk kennen dat het me geeft om te weten dat ik belangrijk voor iemand ben. Ik ben niet meer belangrijk, voor niemand. Ik heb verdriet. Heel veel verdriet. Hoeveel kan een mens verdragen?

Wat een slechte film. Dit is niet leuk. Op de waarom vraag krijgen wij van niemand antwoord. Bad things happen to ordinary people all over the world, everyday, for no reason. Dat is het enige dat ik ervan kan maken.

Ik ga proberen mijn verdriet af te kopen. Maar mijn egocentrische verdriet kan niet tippen aan de klappen die de Haitianen hebben gekregen. Giro 555 kan wellicht iets doen voor hen, al zou ik niet weten wat. Het puin opruimen. Maar het meest waardevolle kunnen wij ze ook niet teruggeven. De verscheurde gezinnen kunnen ook wij niet meer in elkaar zetten. De mensen in Haiti. Ik hoop dat ze over enige tijd weer hoop krijgen en toekomst zien.

En wat zie ik? Heel veel Nederlanders die het heel erg goed hebben en die dat maar al te vaak vergeten. Doe wat je kan. 555.

Tigers baseball

2010-01-17T18:31:00.007+01:00

Het gaat weer beginnen. Het is aan het kriebelen. De sneeuw verdwijnt, de zaaltrainingen voor onze Tigers komen er weer aan. Het nieuwe honkbal seizoen staat weer voor de deur. Ik ben één van de bewoners van Nederland die de magie van honkbal heeft gezien. Eigenlijk heb ik een hekel aan het woord honkbal, baseball is een betere benaming in mijn optiek. Die naam vat ook exact samen hoe het spel gespeeld moet worden. Lang heb ik zelf actief "the game" beoefend, vooral in mijn jeugdjaren heb ik grote successen gekend, althans, dat vind ik zelf. Kun je nagaan, nu 20 à 25 jaar later staat het nog op mijn netvlies. Baseball heeft mij veel gebracht. Veel geluk gehad ook. Ik ben er zomaar ingerold. Het honkbalveld was vlakbij ons huis. Ik had in die tijd ook het geluk dat de teams waarin ik zat doorspekt waren met talent, en dat er iemand was die dit talent eruit kon halen. In feite door niet anders dan ons stimuleren en de juiste nuances leggen. Onze coach zorgde ervoor dat wij het leuk bleven vinden. Fun. Niet te verwarren met leuk tijdverdrijf, nee, wij vonden het oprecht leuk om te doen. Beter worden. Al wat onze coach hoefde te doen was onze honger naar meer te voeden. Simpel. Het leidde tot twee finales om het Nederlands kampioenschap. Dat heb ik toch mooi maar bereikt, samen met mijn teamgenoten.

Nu mag ik zelf 7-8 jarige hongerige mannetjes coachen, samen met een teamgenoot van vroeger. De Tigers hebben ze zichzelf genoemd. We gaan alweer het derde jaar met elkaar in. En ik moet bekennen, ik vind het erg leuk met die Tigers. Leuke leeftijd om mee te werken. Net zoals het vroeger kriebelde als het kerstdiner geweest was, kriebelt het ook nu weer om met de Tigers aan de slag te gaan. Zijn ze groter geworden? Is hun motoriek weer verfijnd? Hoe zal het gaan met gooien en vangen? Hoe hongerig zijn ze naar de knuppel en de bal en hoe kan ik ze blij maken met een leuke training?

In de tussentijd, tussen de laatste training en de komende training, ben ik nog een keer naar Amerika geweest en heb mij bij Barnes & Noble in Baltimore gestort op de sportboeken afdeling. Er moet toch wel een boek te vinden zijn dat mijn stijl van trainen kan aanvullen? Toch wel een boek of honderd over baseball. Veel verhalen, veel biografieen. Moet ik niet hebben. Ik zoek een boek dat past bij mij en bij mijn gedachten over baseball voor kinderen. Het moet leuk zijn, het moet fun uitstralen. Elke oefening moet een spel zijn waardoor de kinderen niet in de gaten hebben dat ze aan het trainen zijn. Hoe kan ik de spanningsboog van die mennekes optimaal benutten? Hoe blijf ik ze boeien? Niet door ze naast elkaar te zetten en ze over te laten gooien dus. Games, aktie, trainen en fun.

En toen pakte ik raak. Coaching youth baseball the Ripken way. De eerste paar regels boeiden me al en ik kon eigenlijk niet wachten tot ik weer in het vliegtuig zat om het te lezen. Het brandde ruim twee dagen in mijn rugzak. En jawel, in het vliegtuig in één keer uitgelezen. "Interessant boek zeker?", zei de stewardess na anderhalf uur. "Ahum, ja nogal."

Maar ja, dat is het ook. Er staan naast veel baseball fundamentals ook veel didactische aandachtspunten in. Prettig was om te lezen dat de filosofie die ik toch al wel aanhing op een aantal punten benadrukt werd. Hou het simpel en leuk. Actieve trainingsstof met wedstrijdelement die ervoor zorgt dat de mannen niet in de gaten hebben dat ze ook echt aan het trainen zijn. En ik geef eerlijk toe, ik heb er veel plezier aan om me aan het niveau van de Tigers aan te passen...let's play! De broers Cal en Billy Ripken hebben nu door heel Amerika clinics om de sport te ondersteunen. Ook zij hebben veel aan baseball te danken, en willen dat doorgeven aan kinderen, en dan over de hele wereld. Mooi doel, ik doe wel mee. Kijk maar eens op www.ripkenbaseball.com.

Maar goed, we moeten voor volgend jaar ook wel serieuze doelen hebben. Nu misschien nog wel zonder dat de Tigers het in de gaten hebben. Zoals ook Cal Ripken Sr. beschrijft: "baseball is a simple game with bats, balls and people." En nog beter: "The team that plays catch the best wins." En zo is het ook. Slaan is leuk, maar goed vangen en gooien wint wedstrijden. Daar gaan we dus aan werken. Dat is in mijn optiek eigenlijk het belangrijkste punt van wat het boek mij benadrukte. Vangen, gooien, vangen, gooien, vangen, gooien. Van daaruit ontstaan de mooie akties vanzelf. Je kunt geen moeilijke akties leren door moeilijke akties te trainen.

Maar ook, motoriek is voor die kleine mannen gewoon erg belangrijk. Hoe snel kun je bewegen, hoe snel kun je van richting veranderen. Lichtvoetig bewegen, snelle en accurate motoriek. Afgelopen zomer heb ik een ijshockey coach ontmoet, op de camping. We raakten in gesprek over trainingen en jeugdsport. En hop, weer wat geleerd. Explosiviteit is bij ijshockey ook erg belangrijk, snelheid, draaien, springen, remmen. Eigenlijk ook wat in honkbal en veel andere sporten komt kijken. En wat is een hulpmiddel dat zij gebruiken? De Speedladder. Nooit van gehoord. Een heel eenvoudig laddertje dat je op de grond legt om voetenwerk te trainen. Het wordt in heel veel sporten gebruikt. Ik heb er gelijk maar eentje aangeschaft om het eens te proberen bij de Tigers. Daar kunnen we weer lekker wat wedstrijdjes mee doen!

We gaan er weer een leuk jaar van maken. Lachende gezichten, trotse blikken. Daar gaan we voor. Op naar de Little League World Series!

Sonja.

2010-01-07T19:54:00.005+01:00

Ik heb een erg leuk leven. Alles voor elkaar. Leuke vrouw, kinderen, werk, gezondheid. Alles zit mee. Dan heb je wel eens de tijd om om je heen te kijken en zien dat je eigen leven zeker geen aanleiding is tot klagen. Vandaag was daarvan weer een leuk voorbeeld.

Vanwege mijn werk kom ik nog wel eens bij mensen thuis. Vandaag dus ook. De ontmoeting startte met een brievenbus gesprek. "Wie is daar?" klonk het krakkemikkig vanachter de deur. Nadat ik gebukt en op mijn knieën (het was zo'n heeele lage brievenbus) had duidelijk gemaakt dat het goed volk was werd ik binnen gelaten. Een heel oud vrouwtje van een jaar of 85 schat ik. Nog opgemaakt, net iets teveel lipstick, en net iets te rood. Ze doet in ieder geval nog haar best zeg maar. Rug gekromd, rechterbeen iets naar binnen, trekkebenen en hangend over een blinkende rollator. Pleisters over alle vingertoppen. "Ga oe gang moar" zei ze tegen me toen ik uitlegde wat ik kwam doen. "Dan begin ik boven!"

Ik naar boven. Wat een gedateerd huis. De trap was bekleed met een bonte vloerbedekking uit de begin 70er jaren. Even langs de traplift, en hop, ik was boven.
Terwijl ik boven mijn klusje doe hoor ik beneden gemompel. "Joa zeg, nee, nee nee. Dat weet ik niet hoor. Wat moet ik daar nu mee? Nou Sonja, weet jij daar nog wat van? Nee he, dat dacht ik al?", gevolgd door een diepe zucht. En dan: "wag es eve, ik heb hier iemand. Wag eve Sonja". Ik hoor gestommel en een piep dat ik herkende van de rollator die zich aan het verplaatsen was.
"Meneer, loester es eve", klonk er in het trapgat. "Riep u mij?" taal ik naar beneden. "Ligt mij roze pyama op mijn slaapkamer? U moet even kijken." Ik niet te beroerd om even te kijken, immers, mevrouw heeft erge moeite om boven te komen en wil zich de rit met de traplift besparen. Ik loop terug naar de evenzo gedateerde slaapkamer, gedecoreerd met mariabeeldjes en palmtakjes. Niks dat lijkt op een roze pyama, en dat roep ik ook terug naar beneden. "Ook niet onder mijn kussen, kijk nog eens?" Ik onder het kussen kijken. Nee hoor, geen roze pyama. Alleen een stuk of zes prentkaarten met afbeeldingen van Maria en andere reeds heilig verklaarde geestelijken. "Oei, als je het daar van moet hebben..?", zei de stem in mijn gedachten, maar toch is het wel mooi dat iemand kracht put uit het geloof.
Ik keek zomaar bij een wildvreemde onder het hoofdkussen, en daar lag iets heel erg persoonlijks. Snel alles weer netjes recht getrokken alsof er niemand dit "geheim" gezien had.

Terug bij het trapgat aangekomen roep ik naar beneden dat ik de pyama toch echt niet kan vinden. "Kijk eens in de zwarte kast!" wordt er vanaf beneden verordonneerd. "Mevrouw, kan ik zomaar bij u in de kast kijken?" "Ge was toch goed volk!" klonk het licht geagiteerd. Ik kijken en zie een paarse pyama, geen roze. Was niet wat ze zocht.

"Wag maar, ik kom zelf wel. Kun de me even opvangen boven?" Ze komt dus met de traplift naar boven. Herkenbaar geluid maakt die traplift. Daar komt ze. Ze houdt haar rechter been stijf recht. "Ge moet even helpen om mijn been om de trapboom te trekken." Ze klopt met haar knokkels op de achterkant van haar been. "toktok" klinkt het. "Das gips. Ben gevallen in de badkamer, knie gebroken en ook mijn heup. Wil je het zien?" "Nee hoor mevrouw, ik weet wel hoe een spalk eruit ziet, die hoeft u niet te laten zien. Ik geloof u." "Welnee, das geen spalk, das gips hoor! Hier kijk maar." Ze begint haar broekspijp op te rollen. "Ik trek em niet uit hoor", zegt ze er nog even achteraan.

En toen kwam het. De lijst met de mankementen en de kwalen. Ze had een ongeluk met haar scootmobiel gehad. Het gas bleef hangen. Ze had nog met enige stuurmanskunst een aantal fietsers en voetgangers omzeild, maar was uiteindelijk gelanceerd over een stoeprand. Knie gebroken en 6 maanden in het ziekenhuis gelegen. Was ze net een maand thuis, was ze gevallen in de badkamer, weer knie gebroken en haar heup gebroken. Pennen in de heup en de knie weer opgelapt en weer naar huis. Sindsdien stond haar been wat naar binnen. Ze was sinds een maand weer thuis.

Ik help haar uit de traplift. "Goh mevrouw, dat is heel wat. Dat u nog zelfstandig thuis woont. Een hele prestatie." Mevrouw pakt haar tweede blinkende driewielige rollator. Naar de slaapkamer. Ze pakt haar hoofdkussen op. "Ge bent geen leugenaar. Hier ligt niks". Hup weer achter de rollator, naar de andere kamer. Naar de zwarte kast. Geanimeerd kijk ik wat er gaat gebeuren en maak wat conversatie met haar. Wat een taaie! "Jaaaa, och kijk nou. Zeven keer verhuisd, daar wordt zo'n kast niet beter van" zegt ze terwijl ze heel lenig een frommeltje van de grond oppakt en sierlijk in de prullenbak deponeert. De deuren van de zwarte kast hangen er inderdaad wat triestig bij. "Nee, hier ligt ie ook niet, oe had gelijk". "Schandalig van die bakken hè. Ze hebben vandaag de bakken niet opgehaald." Bakken? Die oudjes maken overal een probl...., klonk het binnen mijn hersenpan totdat ze zei: "Ik heb ook een chronische darm aandoening. Ik blubber nogal eens zo'n ding vol". Ze wijst naar een best grote kartonnen doos vol met incontinentie materiaal. Grote Tena's, hele grote. "Mn bak is vol." Haar andere bepleisterde hand wees naar vuilniszakken met volgeblubberde Tena's. "Ja, dat is erg vervelend", zeg ik ietwat hakkelend.

Ze loopt met haar rollator langs me, met haar linker achterwiel over mijn tenen heen. Alsof ze er niet staan. Pittig vrouwtje nog. Ze stopt op de overloop en kijkt me met haar oude, bewaterde blauwe ogen aan. "Ik heb een goede hulp hoor, maar ze vindt het kennelijk leuk om mijn pyama te verstoppen". Ze loopt door voorbij het trapgat. "Gaat alles goed Sonja?", wordt nog even naar beneden geroepen. Geen antwoord. Naar de badkamer. Ik wacht. Twee minuten later een vreugdekreet. "Onder de handdoeken! Kom eens hier. Leg de pyama maar in mijn kast." Inmiddels al erg tam geworden pak ik de pyama aan. "Leg maar in de witte kast." "Weet u het zeker mevrouw? Straks raakt u het weer kwijt." Ik krijg alleen maar een blik vanuit de waterige blauwe ogen. Ik zeg maar niks meer en leg de roze pyama op de beige trui in de witte kast.

Ik kom terug op de overloop. Mevrouw stond alweer bij de traplift. "Loop maar vast naar beneden, dan kunt ge me beneden opvangen." Ze zegt het alsof ze zo naar beneden komt duiken. Ik loop naar beneden, eerst nog even haar stijve been om de trapboom trekken natuurlijk.

Ze komt op haar stoel op de traplift naar beneden. Ik wacht op haar om haar beneden een handje te geven om rechtop te kunnen staan. Ik maak mijn klusje beneden nog even af. Mevrouw gaat aan de tafel in de keuken zitten. Wel moet ik nog even een keukenrol van de keukenkastjes pakken. Ik moet nog even naar buiten en bij binnenkomst zit mevrouw pleisters te sorteren. "We gaan zo een boterhammetje eten Sonja, nog even wachten. Al mijn pleisters door de war. Grote bij de grote, kleine bij de kleine. Wat een bende." Ze laat me haar vingers zien. "Wat vind de daar nu van. Als het erg koud is gaan mijn vingertoppen bloeden." Ook dat nog...het is allemaal wat met deze taaie. "Ik woon hier alleen, nou ja alleen, samen met Sonja." Wie is toch die Sonja? Enfin, ik ben klaar met mijn klus. "Mevrouw, ik ga er weer vandoor. Ik wens u nog een hele fijne dag, en doe de hartelijke groeten aan Sonja." "Dank oe wel. Ik zal aan oe denken vandaag." Ik knik beleefd naar haar en loop door de gang. "Sonja, kom es hier!" wordt er geroepen uit de keuken. Vanuit de woonkamer schiet een keeshondje door mijn benen.

Lachend trek ik de deur met de lage brievenbus dicht. Een bijzondere ontmoeting. En Sonja? Die heeft een hele belangrijke functie bij dit taaie dametje. Ze gaan samen een boterhammetje eten.

Van golven naar de kerst

2009-12-25T14:03:00.003+01:00

Zomaar wat plaatjes schieten. In oktober jl. was ik een aantal keren in Westkapelle voor mijn werk. Leuk stukje Nederland om gewoon te zijn. Daarnet zat ik mijn foto's nog eens te bekijken en mijn gedachten dwaalden weer af naar die dag.

Het was erg winderig die dag en nadat ik mijn klus had afgerond, het bekijken van een monumentaal keermuurtje dat op instorten stond, ben ik nog even over het strand gelopen. Langs de Zeeuwse Riviera. Uitwaaien, kop in de wind. Op zoek naar een kopje koffie. Gewoon ook lekker buiten op het terras van een van de strandtenten genuttigd. Kijken naar de zee. Dat is toch ook een gek verschijnsel. Elke keer die golven. Strand op, strand af. Al duizenden, miljoenen jaren. De aarde is in beweging, onder invloed van de maan en zon. Dat water is eigenlijk een onuitputtelijke bron van energie. Zoals ik op school nog heb geleerd: de energie uit massa en snelheid, kinetische energie, is (phonetisch) een half emveekwadraat. De massa van het water is immens, en die massa is in beweging. In feite een energiebron die daar gratis op het strand loopt aan te spoelen. Prachtig. Nu nog de juiste technologie en de politieke wil om hier een exportproduct voor Nederland van te maken.

Maak hier gewoon eens een politiek technisch platform voor en investeer potjedikkie! Megakansen liggen hier te wachten. Alle initiatieven die er al zijn bij elkaar vegen en een doel stellen: heel Nederland aan de getijde energie. Je komt niet van je platform af tot je het geregeld hebt....ik draaf weer door.

Er zijn al een aantal goede initiatieven op dit gebied. Zelfs in Zeeland, in het duurzame deel van Borssele. Gesubsidieerd door de EU. Maar voor mijn gevoel toch net weer iets te kleinschalig. Maar, niet ontevreden zijn! De eerste schreden naar onafhankelijkheid van olie zijn gezet! Onafhankelijkheid van olie betekent het einde van heel veel politieke conflicten. Dan hoeven we alleen nog de religieuze conflicten aan te pakken!

Wat is de wereld toch simpel in mijn gedachten. Totdat je weer de maatschappij in stapt...mensen maken het elkaar toch zo moeilijk...

Van golven op het strand naar de kerstboodschap van Pakalumemo: Als je goed bent voor een ander, dan is ie goed voor jou. Het begint allemaal bij jezelf!

Gelukkig kerstfeest en een gezond 2010!

Encounter with mr. Parkinson (6)

2009-12-14T20:34:00.004+01:00

Exelon werd het dus. Dat moet het middel zijn waarmee mijn vader weer wat pep moet krijgen. Het zal wel, ik heb er geen verstand van. Zijn geheugen functies waren gewoon slecht. Hij werd passief, zat stiekem achter zijn krant te slapen, lege blik. Vaak verwarden wij (mijn moeder en ik) dit passieve gedrag met een off-periode. Maar nu achteraf zie ik dat het eigenlijk dementie was. Die off-perioden camoufleerden eigenlijk zijn geestelijke problemen. Toen heb ik er geen moment bij stilgestaan dat dit ook nog eens mijn vader zou raken. Niet willen geloven, niet willen weten denk ik eigenlijk dat wij hem ook nog eens geestelijk zouden kunnen kwijtraken. Ik vond Parkinson alleen al wel genoeg voor hem. Dat verdiende hij al niet, laat staan dementie. Al wist ik daar toen maar heel erg weinig van. Een jaar of twee-drie geleden heb ik het boek Hersenschimmen van J. Bernlef gelezen. Mijn schoonmoeder had dit boek gelezen en door haar enthousiaste verhaal over dit boek (nog bedankt daarvoor Oma!) ben ik het eigenlijk ook gaan lezen. Ik betrapte mezelf erop dat ik hoofdpersoon Maarten Klein eigenlijk las als zijnde mijn vader. Prachtig boek waardoor je eigenlijk meegevoerd wordt in de gedachtengang van de hoofdpersoon. Een heleboel dingen die in het boek gebeuren begrijp je niet, en je begrijpt niet dat Vera (de echtgenoot van Maarten Klein) ook veel gebeurtenissen niet begrijpt. Je wordt ingeleid in de dementie-logica. Een boek vol informatiegaten, eenzaamheid en onbegrip, wat exact vertelt wat dementie eigenlijk inhoudt. Ik kan het van harte aanbevelen.

Maar goed, ik had destijds niet in de gaten dat mijn vader naast Parkinson patient ook dementie op zijn bord had gekregen. Wij verwarden het dus als een deel van de Parkinson. Bijwerkingen van al zijn medicijnen? Zijn cognitieve capaciteiten gingen gewoon achteruit. In zijn off-perioden was hij niet alleen "off", maar ook "away". Achteraf zie ik dat Dr. Janssen-Steur dit in de gaten had. Diagnosetechnisch was dit gewoon goed. Geen operatie, te gevaarlijk voor zijn brein. Wel een medicijn. Het zou kunnen helpen. "We gaan het doen!" dacht ik op dat moment. Gelijk naar de apotheek en dezelfde dag de eerste pil nemen!

Exelon. De bijsluiter vertelt dat het middel gebruikt wordt bij de behandeling van dementie bij Parkinson patienten (ook toen nog dacht ik dat dat niet over mijn vader ging). Exelon kan anticholinerge geneesmiddelen beïnvloeden. Weet ik veel wat dat betekent? Allergisch voor rivastigmine? Nooit van gehoord. Die bijsluiter klinkt alleen wel alsof het een pittig pilletje is. Maar ja, een beetje pit was nou net wat ie nodig had. Huppekee, gewoon nemen dus.

Maar ja, dat viel dus even tegen. Gelijk na de eerste dag bijzondere nieuwe hallucinaties, waanbeelden. Samen met ma aan de keukentafel voor het boterhammetje het eerste vege teken: "ik mag niet eten van de bisschop". Armen over elkaar en alleen maar kijken naar zn hapje. Meer beweging was er niet in te krijgen. Moeder praten als brugman, maar geen hap ging erin. In de daaropvolgende nacht was ie niet in bed te houden. Het was noodtoestand in het hoofd van mijn vader. Geen touw aan vast te knopen, onrustig, onherkenbaar en wij waren onherkenbaar voor hem. Levensechte paniek. Achterdocht over onze goede bedoelingen. Wij zouden hem in de cel gooien en hem als een ketter behandelen. Het leek weer op de tijd dat hij met een hersenvliesontsteking in het ziekenhuis lag. In 1994 was dat. Toen moest hij de burgemeester spreken. De stad was in gevaar. Angst.

Maar stel je eens voor: jij ziet waarachtig levensgevaar en iedereen die je ervoor wilt waarschuwen zegt tegen je "welnee joh, dat is helemaal niet aan de hand. Jij denkt dat dat gebeurt, maar kijk maar om je heen, er is niks aan de hand!" en jij ziet een kolkende watermassa door de straten van de stad spoelen en je weet dat er nog meer gevaar aankomt.
Of je wordt wakker in je bed maar je denkt dat je in een oude verlaten kerker ligt op een klamme houten plank. Je wilt weg, maar alle deuren zijn dicht. Dan ineens hoor je mensen een trap op komen lopen. O jee, ze hebben gehoord dat ik wil ontsnappen. Bewakers, barbaarse bewakers. Ze komen om me een lesje te leren. Hee, een gordijn, ik ga erachter staan. Als ze me maar niet zien. En als ze me pakken zal ik me verdedigen! En ja hoor, mijn moeder werd stevig rond haar polsen vastgepakt. Een half uur lang. Zonder los te laten. Niet te overtuigen.
Zomaar wat belevenissen in het hoofd van mijn vader. Levensecht gewoon.

De Exelon leek het dunne lijntje waar mijn vader in cognitieve zin op liep bruut door te knippen. Het stond dan wel in de bijsluiter, maar toch, het was wel heftig. Ik bellen naar Enschede. Ik moest Dr. Janssen-Steur te pakken zien te krijgen. Het lukte niet. Kreeg hem niet te pakken. Hij belde niet terug. Zal het wel druk hebben? Er is toch altijd wel even tijd om te bellen? Zeker als je patient ver weg woont. Weer gebeld. Geen resultaat. Machteloos. Wat moeten we doen? Doorgaan met die pillen? In de bijsluiter staat dat in het begin de bijwerkingen zwaarder zijn en dat dat minder wordt als het lichaam eraan went. Zomaar stoppen mag ook niet. Moet je met je arts overleggen. Maar die belt niet terug en als wij bellen is ie er niet. Help....again....help!