Blog dla majsterkowiczów - Pan Fleks

Nigdy już nie kupię powerbanka! ...bo znalazłem coś lepszego

2015-01-27T18:20:00.001+01:00

Całkiem możliwe, że to, co napiszę, bardzo mocno was zaskoczy. Może nawet wywoła w was ten rodzaj bólu, który towarzyszy stąpaniu po klockach lego, albo uderzenie w łokieć. Więc uwaga: aktualnym problemem większości Polaków nie jest kurs franka. Ani protesty na Śląsku. Ani wysoki składek na ZUS. Ani nawet brak szczepionki na wirusowe zapalenie wątroby typu C.

Ile razy zdarzyło się wam zostać zaskoczonym przez rozładowaną baterię telefonu (tego pytania zasadniczo nie kieruję do posiadaczy ajfonów, bo odpowiedź wydaje się oczywista;-))? Pierwsza randka, na którą jesteś spóźniony, ale nic nie możesz zrobić, bo bateria padła. Albo telefon z informacją, że twój stryj z Ejszyszek pozostawił ci bajeczny spadek, którego nigdy nie odbierzesz. Albo redaktor radia zet, który nie może się do ciebie dodzwonić z podobnych powodów. Kurs franka to nie jest tragedia, teraz to już widzisz, prawda? ;-)

Spośród wielu narzędziowych nowości, których premiera przypadała w 2014 roku, bądź pierwszych tygodniach tego, największe wrażenie zrobił na mnie niepozorny gadżet Metabo. Inżynierowi wpadli bowiem na pomysł, aby wykorzystać akumulatory zasilające elektronarzędzia, do ładowania baterii urządzeń mobilnych - tabletów, smartfonów, mp3-ek, etc. Pomysł tak prosty i oczywisty, że do dzisiaj zastanawiam się dlaczego nie wpadł na to nikt inny.

Ten niepozorny gadżet służy energią zawsze wtedy, gdy potrzebuje jej Twój tablet, smartfon, albo szpiegowska kamera.

W odróżnieniu od elektronarzędzi Metabo, które mogą się pochwalić wieloma innowacyjnymi rozwiązaniami, ładowarka jest tak naprawdę prostą nakładką, którą instalujemy na akumulatorze. Ładowarka nie zmierzy Wam pulsu, nie przypomni o urodzinach teściowej, a mimo to jest genialna. Pasuje zarówno do czternasto- jak i osiemnastowoltowych akumulatorów litowo-jonowych. Oprócz dwóch gniazd USB posiada latarkę z jasną diodą LED i uchwyt do paska.

Ładowarkę wyposażono we włącznik...

... oraz przycisk uruchamiający latarkę LED.

Dwa wyjścia ładowarki mogą dostarczać napięcia 5V o natężeniu 2 A. Oczywiście współpracuje ona ze wszystkimi pojemnościami akumulatorów Metabo dostępnych na rynku. Od wspomnianej pojemności zależy ilość cykli ładowania - producent deklaruje, że przy akumulatorze 2 Ah energii wystarczy na 4 cykle, a przy 5,2 Ah będzie to już 10 cykli ładowania smartfona.

Latarka to dość wygodny gadżet, ale raczej służący w awaryjnych sytuacjach - ze względu na to, że sam akumulator waży sporo, nie specjalnie wyobrażam sobie pracę latarką trzymaną w ręku. Do zastosowań stacjonarnych jest jak najbardziej ok.

Ładowarka jest mała i bez problemu zmieści się w walizce bądź Metalocku z elektronarzędziami. Do pełni szczęścia potrzebujecie przewodu USB, który można kupić osobno, bądź na czas pracy w plenerze wypiąć go z ładowarki telefonu.

EXTREME(alny) poniedziałek, czyli wyniki konkursu na zastosowanie kosmicznej taśmy

2015-01-26T07:00:00.000+01:00

Kilka tygodni temu przetestowałem nowoczesną taśmę naprawczą - ExtremeFix. Zapowiedziałem wówczas konkurs, w którym do wygrania były opisywane taśmy. Czas ogłosić wyniki.

Dla przypomnienia - zaproponowałem Wam, abyście podzielili się swoimi pomysłami na zastosowanie opisywanej taśmy. Dystrybutor, FilipowiczGroup, dostarczył mi kilka zestawów swojego produktu, który powędruje teraz do autorów najbardziej nietypowego pomysłu, najbardziej aktywnego uczestnika dyskusji pod tekstem, a także tego, którego pomysł wydał mi się najciekawszy i warty odtworzenia.

Najbardziej aktywnym uczestnikiem dyskusji okazał się Robert, który zaproponował w sumie 6 możliwych zastosowań. Były to, m.in. uszczelnianie baku w samochodzie, wykorzystanie taśmy do przygotowania formy oraz kilka innych, o których możecie przeczytać w komentarzach pod moim testem.

Pomysłami, które wydały mi się jednocześnie bardzo praktyczne, łatwe do zweryfikowania, a także ciekawe, były pomysły Krzysztofa. Zaproponował naprawę rury odkurzacza, węża prysznicowego i izolowanie przewodów elektrycznych stosowanych na zewnątrz pomieszczeń. Jeden z tych pomysłów sprawdzę już wkrótce, a wyniki testu opublikuję na blogu.

Autorem najbardziej nietypowego zastosowania był SangroDeDrago. To najwyraźniej jeden z najbardziej uważnych czytelników mojego bloga, bo jego propozycja dotyczyła... teściowej.

Wszystkim uczestnikom zabawy dziękuję za aktywność, a zwycięzców proszę o przesłanie danych kontaktowych do wysyłki taśmy. Możecie skontaktować się ze mną mailowo: panfleks@gmail.com. Wasze dane nie będą archiwizowane, a po ich wpisaniu do druków pocztowych zostaną usunięte.

Prezentownik Pana Fleksa - narzędzia stolarskie (rabat na dluta.pl) [OFERTA NIEAKTUALNA]

2014-12-15T23:39:00.000+01:00

Prezentów ciąg dalszy! Tym razem coś dla stolarzy - zarówno tych początkujących, jak i doświadczonych. Oferta dotyczy zakupów w sklepie dluta.pl, który z pewnością znacie z kilku powodów. Po pierwsze to chyba jedyny w Polsce tak dobrze zaopatrzony sklep z narzędziami dla stolarzy, a po drugie, już kilka razy wspominałem o nim na łamach bloga.

Jeśli chcesz na poważnie zasmakować w stolarstwie, powinieneś przynajmniej raz w życiu popracować ręcznymi narzędziami. A jeśli Twój bliski ma podobne ciągoty, gwarantuję, że każdy z proponowanych prezentów przypadnie mu go gustu. Tradycyjnie już, pod koniec tekstu informacja o tym jak skorzystać z rabatu. Dlaczego wybrałem właśnie te narzędzia? Po pierwsze sam z nich korzystam i z czystym sumieniem mogę je zarekomendować. Po drugie zależało mi, aby potencjalne prezenty były dostępne w sklepie. Myślę jednak, że Agnieszka - właścicielka sklepu - nie pogniewa się, jeśli znajdziecie na dluta.pl inne narzędzia, spoza Prezentownika. Intuicja podpowiada mi, że jeśli narzędzie będzie w magazynie, również będziecie mogli skorzystać z rabatu. Fajnie, prawda? ;-)

Piły

Kiedy zaczynałem swoją przygodę ze stolarstwem, wielu zaprzyjaźnionych rzemieślników wspominało o japońskich narzędziach. Mówili, że są doskonałe i zupełnie inne od europejskich. Na szczegółowy opis przyjdzie jeszcze czas, warto jednak wspomnieć, o tym, co takiego tkwi w "japończykach", że stanowią one obiekt westchnień wielu stolarzy. Brzeszczoty pił japońskich są niezwykle cienkie - czasami ich brzeszczoty mają zaledwie 0,3 mm! Pracuje się nimi zupełnie inaczej, niż klasycznymi piłami - zamiast pchać, tniemy drewno ciągnąc piłę do siebie. Postanowiłem umieścić w Prezentowniku zestaw trzech podstawowych pił japońskich:

http://www.dluta.pl/katalog/polecamy-prezenty/311-dla-stolarza/komplet-3-duzych-pil-japonskich-z-rekojescia-drewniana.html

Dozuki - grzbietnica, wyposażona w cienki brzeszczot, przeznaczona do cięcia w poprzek włókien.
Kataba - płatnica, do długich i głębokich cięć, z grubszym brzeszczotem i bez wzmocnienia.
Ryoba - piła uniwersalna. Po jednej stronie posiada ostrze do cięcia wzdłuż, po drugiej - do cięcia w poprzek.

Regularna cena zestawu w sklepie to 419 złotych brutto. Wykorzystując rabat z Prezentownika możecie kupić go za nieco pond 370 złotych.

Dłuta

Mój pierwszy komplet dłut kupiłem kilka lat temu. To była w sumie moja pierwsza przygoda ze sklepem - przez dłuższy czas żyłem w błogiej nieświadomości. Okazało się bowiem, że królestwo narzędzi leży raptem 20-cia kilka kilometrów od mojego domu. Żeby było śmieszniej, dowiedziałem się o tym od kolegi... z Krakowa (w tym miejscu wypada serdecznie pozdrowić Krzysztofa! ;-)). Mój pierwszy zestaw to kupowane n sztuki Narexy, w wersji, której nie ma już w sprzedaży - ich rękojeści były wykonane z tworzywa. Po pewnym czasie kupiłem cały zestaw z linii Premium, ale oba kompletu służą dzielnie do dzisiaj. Moja przedświąteczna rekomendacja dotyczy dwóch zestawów:

Narex Standard

http://www.dluta.pl/katalog/polecamy-prezenty/311-dla-stolarza/komplet-dlut-stolarskich-narex-standard.html

Narex Premium

http://www.dluta.pl/katalog/polecamy-prezenty/311-dla-stolarza/komplet-dlut-stolarskich-narex-premium.html

Już podstawowy zestaw jest kapitalną opcją dla początkujących stolarzy. W podobnej cenie możecie kupić marketowe wynalazki, a Narex naprawdę zna się na robieniu dłut!

Gadżety

Na koniec zostawiłem najlepsze. Panie i Panowie - oto Veritas! Dla pasjonatów to marka wywołująca dreszcze. Doskonałe narzędzia, kapitalne strugi. Rekomendowany znacznik służy to trasowania. Uwierzcie mi, że parę dni pracy znacznikiem sprawi, że nie będziecie chcieli wracać do starych metod ;-) Dlaczego akurat znacznik? Jak na Veritasa nie jest koszmarnie drogi, a wykonanie stoi na naprawdę wysokim poziomie. To fajna okazja, aby zaprzyjaźnić się z tą marką.

http://www.dluta.pl/katalog/mierzenie/znaczniki/znacznik-metalowy-veritas-standard.html

Znacznik jest wyskalowany w milimetrach. Model z Prezentownika jest modelem podstawowym, ale w ofercie sklepu znajdziecie jeszcze dwa inne - oba równie kapitalne i warte uwagi.

Jak zrealizować rabat z Prezentownika? W trakcie wypełniania formularza będziecie mieli dostęp do specjalnego pola służącego do wpisywania uwag - wpiszcie tam: PREZENTOWNIK PANA FLEKSA. Albo po prostu napiszcie do dziewczyn ze sklepu podając numer zamówienia i hasło.

Tradycyjnie już przypominam, że w czasie przedświątecznej gorączki nie warto czekać z zamówieniem i oczywiście korzystać z opcji "przesyłka kurierska" ;-)

Prezentownik Pana Fleksa - narzędzia ręczne [-10% i rabat 30 złotych] [OFERTA NIEAKTUALNA]

2014-12-15T06:30:00.000+01:00

Jeśli każda telewizja co 5 minut przypomina nam, że należy przygotować się na atak grypy, Twój kot okupuje od paru dni miejsce przy kaloryferze, a samochód wczesnym rankiem nie zawsze chce odpalić za pierwszym razem, to znak, że idą święta. A skoro jesteśmy już przy temacie świąt, to warto byłoby zatroszczyć się o prezenty - jeśli oczywiście jeszcze tego nie zrobiliście.

Z doświadczenia wiem, że każdy majsterkowicz lubi dostawać na Gwiazdkę skarpetki. Ale bądźmy szczerzy - skoro są tacy, którym jedna para wystarcza na dwa lata, to naprawdę, nie katujmy ich kolejnymi. Zamiast banalnych bibelotów przygotowałem dla Was kilka pomysłów na narzędziowe zakupy. Lista jest stworzona w taki sposób, że praktycznie każdy znajdzie coś większego, albo jakiś gadżet. Oczywiście dla Czytelników bloga zaprzyjaźnione firmy przygotowały specjalne ceny. Na "pierwszy ogień" kilka propozycji od YATO. Na końcu artykułu znajdziecie wskazówkę dotyczącą tego, jak wykorzystać rabat. Mój kod pozwala zaoszczędzić 10%, a jeśli dodatkowo zapiszecie się na newsletter, otrzymacie extra minus 30 złotych.

Gadżety

Spośród oferty YATO wybrałem kilka gadżetów, które mogą być miłym dodatkiem do dużego prezentu, albo zwyczajnie - takim małym, sympatycznym upominkiem. Ceny gadżetów rozpoczynają się od kilkunastu złotych.

Nóż składany - bardzo przydatny, mały, kompaktowy. W rękojeści ma karabińczyk, dzięki któremu możesz zawiesić go, np. przy szlufce spodni. Tak, jak ja to robię ;-)

http://www.toya24.pl/noz-skladany.html?utm_source=newsletter&utm_medium=referral&utm_campaign=panfleks

Nóż z wymiennym ostrzem trapezowym - nadaje się do przycinania materiałów, tapet i... ostrzenia ołówków stolarskich:

http://www.toya24.pl/noz-skladany-z-blokada-150mm-ostrza-wym-9786.html?utm_source=newsletter&utm_medium=referral&utm_campaign=panfleks

Narzędzie wielofunkcyjne - nawet jeśli nie wybierasz się na dłużej na bezludną wyspę, takiego multitoola zawsze warto przy sobie mieć:

http://www.toya24.pl/narzedzie-wielofunkcyjne-15691.html?utm_source=newsletter&utm_medium=referral&utm_campaign=panfleks

Miernik ogrodniczy 4 funkcje - doskonały sposób, aby zaprzyjaźnić się z teściową. Gdy zdecydujesz się kupić jej taki gadżet, z pewnością możesz liczyć na doskonały rosół do niedzielnego obiadu:

http://www.toya24.pl/miernik-ogrodniczy-4-funkcje.html?utm_source=newsletter&utm_medium=referral&utm_campaign=panfleks

Multimetry cyfrowe

Nawet jeśli nie jesteś zaawansowanym elektronikiem, warto, abyś miał w podręcznej torbie narzędziowej taki multimetr - przyda się w samochodzie, przy motocyklu, albo przy drobnych naprawach domowych. W Prezenowniku proponuję Wam dwa modele:

Multimetr uniwersalny z buzzerem:

http://www.toya24.pl/multimetr-miernik-cyfrowy-buzer.html?utm_source=newsletter&utm_medium=referral&utm_campaign=panfleks

Miernik cyfrowy z pomiarem pojemności i automatycznym wyłącznikiem:

http://www.toya24.pl/miernik-cyfrowy-automatyczny-wylacznik.html?utm_source=newsletter&utm_medium=referral&utm_campaign=panfleks

Narzędzia ręczne

To był niekwestionowany hit urodzinowego konkursu, któremu patronowało YATO. W Prezentowniku mam dla Was mały zestaw z grzechotką na 1/4 cala:

http://www.toya24.pl/zestaw-narzedziowy-1-4-kpl-42-szt-xs.html?utm_source=newsletter&utm_medium=referral&utm_campaign=panfleks

oraz nieco większy, z grzechotką na 3/8 cala:

http://www.toya24.pl/zestaw-narzedziowy-3-8-kpl-58-szt-m.html?utm_source=newsletter&utm_medium=referral&utm_campaign=panfleks

Na koniec zostawiłem sobie mój prywatny hit sezonu. To był chyba mój pierwszy zakup w sklepie internetowym Toya24. Zestaw wkrętaków z wymiennymi końcówkami. W sumie 22 końcówki w rozmiarze klasycznego wkrętaka. Niezastąpione do prac przy aucie.

http://www.toya24.pl/wkretak-z-wymiennymi-koncowkami-kpl-12-szt-22w1.html?utm_source=newsletter&utm_medium=referral&utm_campaign=panfleks

Jak zrealizować rabat z Prezentownika? Kod rabatowy uprawniający do zniżki przy zakupach to:

PANFLEKS-TOYA24

Wpisujemy go do okienka, które pojawia się przy potwierdzaniu zamówienia. Szczegółowe wskazówki znajdziecie na stronie: http://www.toya24.pl/uzycie-kodow-rabatowych. ~~Do moich 10%, właściciel sklepu dorzuca 30 złotych, jeśli zaprenumerujecie newsletter.~~ Każdy z produktów rekomendowanych na prezent ma pod zdjęciem bezpośredni link.

W ferworze świątecznych przygotowań podałem Wam nie do końca precyzyjne info. Rabaty działają w następujący sposób: za zamówienie z kodem dla czytelników naliczany jest rabat 10%. Dodatkowo możecie skorzystać z rabatu w wysokości 30 złotych, który będzie można wykorzystać przy kolejnych zakupów.

Na koniec ważna uwaga - czasu do świąt jest jeszcze sporo, ale aby mieć pewność, że paczka dotrze przed Wigilią, wybierajcie kuriera. Dzisiejszy wpis to nie jest koniec niespodzianek. Już jutro kolejna porcja Prezentownika. Tym razem będzie sporo doskonałych narzędzi ręcznych do obróbki drewna ;-)

Jak wymienić klocki hamulcowe? (Skoda Fabia I, 1,4 16V)

2014-12-02T11:51:00.001+01:00

Spośród wszystkich umiejętności, jakie posiada przeciętny majsterkowicz, bardzo przydatna jest ta, która pozwala wykonywać samodzielnie proste czynności serwisowe przy aucie Nie chodzi tutaj nawet o to, aby zaoszczędzić parę groszy (czego mogliście się spodziewać po Panu Fleksie - poznaniaku przez zasiedzenie), ale o to, by zdobyć nowego skilla i poznać budowę auta.

Wymiana klocków hamulcowych jest, wbrew pozorom, czynnością dość prostą. O ile oczywiście posiadamy podstawową wiedzę na temat mechaniki, odrobinę wolnego miejsca i kilka prostych narzędzi. Ci z Was, którzy nie czują się w tym temacie zbyt pewni, bezwzględnie powinni korzystać z usług mechanika. Mamy tu w końcu do czynienia z układem hamulcowym, którego sprawność jest gwarancją bezpiecznego podróżowania. Mój "pierwszy raz" miał miejsce wiele lat temu - byłem wówczas szczęśliwym studentem i posiadaczem uroczego Opla Astry. To było moje pierwsze auto, które pomimo słusznego wieku dzielnie spisywało się przez kilka lat. Postanowiłem spróbować, kupiłem odpowiednie części, a także książkę z cyklu "Sam naprawiam" (w tamtych czasach nie było aż tak wielu tutoriali na YT) i zabrałem się do pracy. Nie było to tak skomplikowane, jak mogło mi się na początku wydawać. Od tamtego czasu staram się tego typu prace wykonywać sam - dotychczas, z bardzo dobrym skutkiem ;-)

Wróćmy jednak do naszych klocków. W sesji zdjęciowej wzięła udział Skoda Fabia I, z benzynowym silnikiem. Rozwiązania u poszczególnych producentów różnią się między sobą, więc zawsze pamiętajcie o tym, żeby przed rozpoczęciem pracy poszukać podstawowych informacji o konkretnych czynnościach w Waszym modelu.

Auto ustawiamy na płaskiej powierzchni. Pozostawiamy na na luzie, nie zaciągamy hamulca ręcznego. Przed podniesieniem samochodu, zdejmujemy kołpaki i luzujemy śruby.

Kolejną czynnością jest podniesienia auta. Podnośnik wsuwamy pod podwozie i upewniamy się, że jego stopka znajduje się w odpowiednim miejscu. Przy wadze średniej wielkości samochodu i nieprawidłowym umieszczeniu podnośnika możemy od razu umawiać się do blacharza na remont progów ;-)

Poluzowane śruby koła odkręcamy i ściągamy obręcz.

Powinniśmy zobaczyć tarczę wraz z zaciskiem hamulcowym. Tutaj zaczynają się największe różnice, w niektórych autach wystarczy wybić specjalne kołki, a następnie wysunąć zużyte klocki. W Skodzie należało odkręcić zacisk:

Śruby zacisku ukryte są najczęściej w tulejach z gumy bądź tworzywa sztucznego i zaślepione korkami. Po wymianie klocków koniecznie powinniśmy pamiętać o ponownym "zakorkowaniu", ponieważ chronią one śruby przed brudem, deszczem, etc.

Zacisk w skodzie jest mocowany dwoma śrubami o rozmiarze torx 35. Do demontażu najlepiej wykorzystać grzechotkę z odpowiednią nasadką.

Do zacisku podłączony jest przewód hamulcowy - bardzo ważne, abyśmy na czas wymiany klocków odwiesili lub odłożyli zacisk w taki sposób, aby nie uszkodzić przewodu. Mechanicy podwieszają go zazwyczaj na kawałku grubego drutu, np. na sprężynie zawieszenia.

Sama wymiana klocków to banalna sprawa - wyciągamy stare okładziny i zastępujemy je nowymi. Ponieważ są najczęściej mocno zużyte, tłoczek zacisku jest mocno wysunięty, przez co dla nowych klocków jest zbyt mało miejsca. Ponieważ tłoczek nie zawsze da się cofnąć ręcznie, polecam kupienie, albo wypożyczenie specjalnego przyrządu do wciskania tłoczków.

Przed montażem całości (który wykonujemy w odwrotnej kolejności) warto oczyścić szczotką drucianą elementy zacisku. I jeszcze jedna, ważna uwaga - pamiętajmy, aby przed wymianą sprawdzić stan tarcz hamulcowych. Jeśli będzie posiadała zbyt duży rant, albo sama tarcza będzie zbyt cienka, po krótkim czasie będziemy musieli powtórzyć naprawę. Dużo lepiej zrobić to przy okazji jednego rozkręcania auta.

Po dokręceniu zacisku, pamiętamy o wspomnianych już korkach:

Na piastę zakładamy koło i dokręcamy śruby. Po opuszczeniu auta dokręcamy je kluczem dynamometrycznych, z momentem - zazwyczaj - 110Nm.

Cała operacja naprawdę jest dość prosta i niezbyt czasochłonna. Jeśli znasz już budowę swojego auta, wymiana jednej strony nie powinna zająć więcej, niż 15-30 minut.

ExtremeFix, czyli sposób na cieknące rury [KONKURS]

2014-12-01T12:25:00.001+01:00

Nie ma chyba nic bardziej irytującego, niż nieszczelna instalacja C.O. Szczególnie w momencie, gdy aura za oknem przeobraża się z łagodnej i ciepłej jesieni w mroźną i bezwzględną zimę. Najczęściej jedyną opcją jest wezwanie hydraulika, odcięcie na kilka-kilkanaście godzin pieca i naprawa instalacji. Pół biedy, jeśli mieszkamy w domu i sami decydujemy, czy możemy pozwolić sobie na opróżnienie instalacji grzewczej. Gorzej, jeśli awaria spotka Was w mieszkaniu należącym do spółdzielni, która na zimę wprowadza zazwyczaj bezwzględny zakaz majstrowania przy grzejnikach.

Jest oczywiście całe mnóstwo sposobów naprawiania instalacji. Dzisiejszy wpis jest o tym, jak w praktyce wykorzystać taśmę naprawczą, o której pisałem w ubiegłym tygodniu.

Mam w domu instalację złożoną z rurek miedzianych. Poszczególne elementy łączy się za pomocą specjalnego stopu. W teorii taka instalacja powinna wytrzymać kilkadziesiąt lat. Problemem mogą być jedynie nieprawidłowo wykonane luty, bądź uszkodzenie mechaniczne takiej instalacji. Na potrzeby testu uszkodziłem ją mechanicznie właśnie, w taki sposób, aby z rury sączyła się woda.

Czy można było naprawić ubytek inaczej, niż za pomocą taśmy? Tutaj pojawia się mały problem - kiedy w rurach znajduje się woda, nie ma szans na to, aby ponownie zalutować spoiny. W pierwszej kolejności należałoby opróżnić całość z wody, najlepiej wysuszyć, a dopiero później naprawiać. Możemy zatem albo pokusić się o wymianę całego fragmentu począwszy od najbliższego zaworu, albo spróbować innych metod - i tutaj właśnie zadebiutowała taśma ExtremeFix.

Aplikacja taśmy jest bardzo prosta. Do jej użycia nie potrzebujecie żadnych narzędzi. Wszystkie elementy potrzebne do założenia tego "opatrunku" znajdziecie w pudełku dostarczonym przez producenta. Poniżej znajdziecie krótki poradnik - jak używać taśmy ExtremeFix.

Krok 1: Rolkę z taśmą wypakowujemy z opakowania i zanurzamy na kilka minut w naczyniu z ciepłą wodą.

Krok 2: Wyciągamy rolkę z wody i wyciskamy ją. Przed wzięciem do ręki nasączonej żywicą taśmy, koniecznie zakładamy rękawice dołączone do zestawu.

Krok 3: Miejsce, które naprawiamy, czyścimy papierem ściernym, dołączonym do zestawu. Bardziej chropowata powierzchnia ułatwi związanie się zawartych w taśmie żywic.

Krok 4: Uszkodzony element zaczynamy owijać taśmą - przygotowujemy coś na kształt żywicznego opatrunku.

Krok 5: Nasączoną wodą taśmę możemy wykorzystać tylko raz.

Krok 6: Po kilku minutach owijamy dość mocno pasek naprawiane miejsce winylową taśmą - także dołączoną do zestawu.

Krok 7: Winyl pozostawiamy na kilka minut, a następnie...

Krok 8: ...odwijamy pasek i wyrzucamy go - nie będzie nam już potrzebny.

Krok 9: Taśma utwardza się w ciągu kilkunastu minut, a pełną wytrzymałość osiąga po 24 godzinach.

Proste, prawda? Testy pokazały, że tak naprawione uszkodzenie jest szczelne i pozwala w stosunkowo niedrogi sposób poradzić sobie z awarią. Sam "okład" po całkowitym utwardzeniu jest równie szczelny co rurka. Jego zdjęcie wymaga sporo pracy i nie jesteśmy w stanie zrobić tego ręcznie.

Skoro wiecie już jak poradzić sobie z instalacją CO, mam dla Was mały konkurs. Dystrybutor taśmy przekazał mi kilka kompletów, które czekają na nowego właściciela lub właścicielką. Co należy zrobić, aby otrzymać taśmę? To proste - ExtremeFix ma bardzo wiele zastosowań. Zaproponujcie jak wykorzystać taśmę - spośród wszystkich propozycji wybiorę osobę, która zaproponuje coś najbardziej nietypowego, tę, która przedstawi pomysł na najbardziej praktyczne zastosowanie, oraz tę, która zgłosi najwięcej pomysłów. Zwycięzcy będą mogli przeprowadzić własny eksperyment, a ja na łamach bloga przedstawię w praktyce jeden z Waszych pomysłów.

Na uczestników zabawy czekają trzy zestawy. Do startu, gotowi, start!

ExtremeFix - taśma z zawartością kosmicznej technologii

2014-11-24T08:00:00.000+01:00

Bez względu na to, czy jesteś zapalonym majsterkowiczem, działkowcem, czy kosmonautą, może się przydarzyć, że będziesz musiał naprawić uszkodzone narzędzie, nieszczelną instalację CO, bądź łopatę, wobec której miałeś jeszcze duże plany. Zamiast wymieniać element na nowy możesz spróbować przywrócić do życia każdą z tych rzeczy. Niezbędna może się wówczas okazać nowoczesna taśma naprawcza.

Przyznam szczerze, że bywam dość mocno nieufny wobec nowości, które producent określa mianem najlepszej, najtrwalszej i najbardziej uniwersalnej. Podobnie było w przypadku taśmy naprawczej ExtremeFix, która pojawiła się w sprzedaży. Podczas testów okazało się, że moje obawy były nieuzasadnione, ale o tym za moment. Czym jest ta zagadkowa nowość?

W sprzedaży możemy spotkać kilka produktów, za pomocą których możemy wykonywać drobne naprawy - masy uszczelniające, taśmy naprawcze, etc. Właściwości taśmy ExtremeFix są jednak na tyle uniwersalne, że z całą odpowiedzialnością mogę stwierdzić, że podobnego rozwiązania na próżno szukać na rynku. Nieszczelna rura centralnego ogrzewania? Żaden problem. Złamany trzonek łopaty lub szpadla? Bardzo proszę!

W tajemniczym pudełku znajdziemy kilka elementów.

W przezroczystym woreczku mieści się para rękawiczek (ich obecność wytłumaczę za chwilę), kawałek winylowej taśmy oraz rolka z taśmą ExtremeFix. Sam produkt jest bardzo ciekawy, chociaż może wyglądać niepozornie. Jest to bowiem rodzaj włókna nasączonego specjalnymi żywicami, które aktywuje się poprzez zanurzenie w ciepłej wodzie. Tak nasączonym materiałem owijamy uszkodzoną część, a następnie czekamy, aż zawarte we włóknie żywice ulegną utwardzeniu. Trwa to kwadrans, a do pełnego utwardzenia potrzebujemy około 24 godzin. Sam patent jest amerykański, a wyłącznym dystrybutorem w Polsce jest firma Filipowicz Group.

Zastosowań taśmy jest bardzo wiele. Możecie wykorzystać ją praktycznie do wszystkich prac, gdzie naprawa wymaga szczelnego owinięcia uszkodzonego przedmiotu. Producent zwraca uwagę, że jedyną aplikacją, w której nie możemy spodziewać się doskonałego efektu jest klejenie płaskich powierzchni.

Podczas używania taśmy powinniśmy zwrócić uwagę na kilka rzeczy. Po pierwsze - zawsze używamy dołączonych do zestawu rękawiczek. Żywice mają bardzo mocne właściwości adhezyjne, a dodatkowo również brudzą. Przy naprawach okrągłych przedmiotów używamy również dołączonej do zestawu taśmy winylowej, którą szczelnie owijamy pasek włókna, na dosłownie kilka minut. Winylowy pasek następnie usuwamy. W zestawie znajdziemy także kawałek papieru ściernego, którym przecieramy naprawiany element, po to, aby nadać mu chropowatość i zwiększyć przyczepność taśmy.

Dystrybutor taśmy dostarczył mi kilka zestawów ExtremeFix. Dzięki temu, w kolejnym odcinku opowieści o taśmie pokażę Wam jak za jej pomocą naprawić nieszczelną rurkę w instalacji CO, ale także zaproszę Was do konkursu. Na czym dokładnie będzie polegała zabawa? Śledźcie uważnie wpisy na blogu oraz informacje na moim fejsbukowym profilu.

Pojemniki Questsystem, czyli jesienne porządki w warsztacie

2014-11-17T10:39:00.003+01:00

Jesień sprzyja drobnym i nieco większym porządkom w warsztacie. Opisywany w artykule system to idealne rozwiązane dla majsterkowiczów – pozwala zapanować nad milionami śrubek, nakrętek i wkrętów. I tak sobie myślę, że gdybym był siostrą Kopciuszka, z chęcią wykorzystał bym go także to tego, aby uniemożliwić młodszemu rodzeństwu wieczorny wypad na imprezę z królewiczem. W jednym pojemniku trzymamy mak, w drugim soczewicę – tuż przed balem szybciutko mieszamy i zostawiamy młodszą siostrę w domu.

Już jakiś czas temu natknąłem się w jednym z poznańskich sklepów na intrygujące pojemniki, w których przechowywane były różne drobiazgi – bity do wkrętarek, etc. Krótki research pozwolił mi zidentyfikować owe tajemnicze pudełka, jako system do przechowywania drobnych przedmiotów, którego twórcą i dystrybutorem jest polska firma Masterplast. Nie spodziewałem się wówczas, że taki drobiazg może okazać się tak intrygującym wynalazkiem. Jeśli zatem uważacie, że w tym temacie nie może wydarzyć się nic ciekawego, powinniście koniecznie przeczytać mój test.

Questsystem to sprytny sposób na zaprowadzenie porządków w domowym warsztacie – bez względu na to, czy jesteście majsterkowiczami, wędkarzami lub kolekcjonerami księżycowych skał. System składa się z pojemników, które aktualnie dostępne są w dwóch rozmiarach (małe, Q2 i duże, Q4), w wersji do zamontowania na stałe, ale także mobilnej.

Dlaczego mobilność jest taka istotna w warsztacie? Kiedy wyjeżdżam do zaprzyjaźnionej stolarni, zabieram ze sobą narzędzia i milion różnych drobiazgów. Oczywiście, przed moim niedawnym odkryciem miałem rozmaite pudełka i skrzynki, z których część stanowiła domowy magazyn, a część wersję podróżną. Kiedy miałem do przygotowania jakikolwiek projekt z użyciem wkrętów bądź śrub, część z nich przekładałem do pudełka podróżnego. Było to o tyle niewygodne, że jeśli walizka podróżna zostawała w warsztacie, a ja miałem akurat coś do zrobienia w domu, musiałem pamiętać, aby mieć pod ręką zapas wkrętów. I właśnie w takich sytuacjach objawił się geniusz projektantów z Masterplastu. W ofercie producenta znajdujemy dwie linie pojemników – warsztatowe, które montujemy za pomocą sprytnego systemu na stałe, ale również linię mobilną, z uchwytem do przenoszenia. Plastikowe pojemniki są wymienne, więc jeśli czeka nas jakaś praca poza warsztatem, możemy określone pudełko wyjąć z uchwytu zamontowanego na ścianie i przełożyć go do uchwytu podróżnego. Koniec z kupowaniem TIRa wkrętów tylko po to, aby mieć je zawsze pod ręką.

Pojemniki wykonane są z trwałego tworzywa sztucznego. Jak na warsztatowe zastosowanie przystało, nie straszne są im niskie i wysokie temperatury, a także upadek z wysokości. Jeśli jednak okaże się, że jesteśmy na tyle sprytni, że damy radę zniszczyć plastikowy wkład, bez trudu dokupimy go w sklepie za około złotówkę za sztukę.

Producent oferuje dwie wielkości pojemników systemu: Q2 i Q4. Wymiary (uchwyt i pojemnik) tych pierwszych to: wysokość: 125 mm, szerokość: 80 mm, głębokość: 65 mm, Pojemnik: 210ml (60 x 92mm), drugich odpowiednio: wysokość: 186 mm, szerokość: 120 mm, głębokość: 100 mm, Pojemnik: 710ml (85 x 137 mm). Elementem systemu jest również organizer, to którego możemy wpinać plastikowe pojemniki i w ten sposób magazynować drobiazgi poza warsztatem. Występuje w kilku kombinacjach (oraz kolorach): 2x8, 2x16 i 2x24.

W ramach ciekawostki wypada wspomnieć, że na stronie producenta dostępny jest prosty kalkulator, do którego wpisujemy wielkość ściany przeznaczonej na nasz magazyn, a algorytm podpowiada nam układ regału, a także ilość elementów koniecznych do jego zbudowania. Montaż wersji warsztatowej jest bardzo prosty – z uchwytów wyłamujemy specjalne spinki, którymi łączymy je na szerokość. W górnej i dolnej części uchwytu z pojemnikiem mamy zamek, za pomocą którego spinamy elementy na wysokość. Całość przykręcamy do ściany za pomocą wkrętu. Producent sugeruje, aby wkręt umieścić w co piątym pojemniku na szerokość i co szóstym na wysokość, co daje nam zaledwie kilka wkrętów przy około 40-50 pojemnikach. Tak połączone pojemniki tworzą gotowy regał i nie wymagają dodatkowych mocowań w postaci stelaży, listew, półek itp. System występuje w kilku kolorach, co pozwala na wzrokową identyfikację zawartości, a oprócz tego w zestawach znajdują się naklejki, na których opisujemy zawartość.

Jak wygląda dostępność systemu? Sprzedaje je, np. Castorama, która ma w ofercie zarówno pojedyncze Q2 jak i organizery. Ceny detaliczne rozpoczynają się od około 4 złotych za sztukę Q2 i około 30 złotych za mobilną wersję 2x8. Jeśli będziecie potrzebowali informacji o dostępności systemu w pobliżu Was, odsyłam do producenta - http://www.questsystem.pl/kontakt.html.

Router Sport 50S - kupa na dwóch kółkach, cz. 2

2014-11-12T19:37:00.000+01:00

W poprzedniej części pochwaliłem się Wam moją najbardziej spektakularną motoryzacyjno-finansową wtopą. Dzisiaj druga część opowieści, w której - zgodnie ze zasadami dobrych horrorów, najpierw następuje katastrofa, a później wzrasta napięcie.

Dla Czytelników, którzy opuścili pierwszą część, krótkie wprowadzenie. Bohaterowie akcji:

Romet, czyli dystrybutor nieszczęścia na dwóch kółkach,
ADventure, Motoclub z Poznania, czyli autoryzowany sprzedawca i serwis.

Czas i miejsce akcji: Poznań, 2012-2014 rok.

Po pierwszym roku użytkowania Routera miałem już pewne wyobrażenie na temat jakości skutera, a także fachowości serwisu, który z miejsca wskoczył na pierwsze miejsce mojej prywatnej listy największych fajansiarzy świata moto. Okazało się jednak, że serwis może przekroczyć cienką granicę pomiędzy absurdem, a totalnym zidioceniem, a sam skuter - zaskoczyć jeszcze wiele razy wyciekającą z każdej śrubki tandetą. Po moich przygodach w 2012 roku nastał rok 2013, wyjątkowo ciepła wiosna i lato. Pomimo, że zimą śniłem wiele razy, że ktoś włamuje się do garażu, kradnie Routera, a następnie - zgodnie z kodeksem honorowym złodzieja - popełnia samobójstwo na widok swojej zdobyczy, nic podobnego się nie wydarzyło. Router przezimował i wrednie się do mnie szczerzył, kiedy przyszedłem po niego i oznajmiłem, że spędzimy razem jeszcze trochę czasu.

W pierwszym roku Router oślepł. To znaczy ja oślepłem, a przynajmniej tak mi się wydawało. Podczas jazdy bowiem, łapałem się wiele razy na tym, że nie dostrzegam wskazówki prędkościomierza. Przyczyna była banalna i daleka od uwarunkowań medycznych. Plastiki skutera kolejny raz pokazały, że mają poczucie humoru i zaszły mgłą. Mgłą, przy której ta ze Smoleńska jest zaledwie żartem.

Od czego zaczyna sezon prawdziwy motocyklista? Wiadomo, od zlotu w Częstochowie. Albo od czarnej mszy, jeśli nie jest katolikiem. A od czego zaczyna wiosnę właściciel Routera? Tutaj małe zaskoczenie - od wizyty w serwisie! Po sezonie 2012 roku pozostało kilka spraw, które w motorku nie działały jak należy. Były to, m.in. kłopoty z przednim kołem, sprzęgłem i tylnym hamulcem. Sprawę gaźnika udało się załatwić po kilku tygodniach poprzednio - serwis wymienił część, po drodze podejrzewając nieprawidłowe ustawienia mieszanki:

- No proszę pana, tu jest zbyt uboga mieszanka, dlatego gaśnie! Ja to panu wyreguluję!

- Ale przecież parę miesięcy temu ktoś to już regulował!

- .........

Problem z przednim kołem polegał na tym, że podczas jazdy czuć było dość mocne bicie. Skuter przeszedł całą ścieżkę diagnostyczną, a następnie wymieniono w nim oponę. Ponieważ problem nie ustawał, skuter zamieszkał na kolejne tygodnie na Krauthoffera u cudotwórców z Motoclubu, bo jak się okazało, producent nie miał na stanie felg. Felgi do Routera okazały się być towarem mocno deficytowym, a rzekoma przerwa wakacyjna u producenta trwała, mniej więcej, od maja do września. Ostatecznie mechanik stwierdził, że przyczyną bicia jest spaw felgi, przez który koła nie da się wyważyć. Podobno sprawdzono kilka felg i opon, a zamontowano ostatecznie egzemplarz, który miał najmniejszą wadę. Warto podkreślić słowo "najmniejszą", bo wedle serwisu felg bez wad nie ma. Przynajmniej nie do tego modelu.

Kolejne problemy ujawniły się w ramach przeglądu gwarancyjnego. Sprzęgło wydawało niepokojące piski, podobnie jak tylne hamulce. Ze skutera coś wyciekało, a spod kanapy sączyła się mazista ciecz. Sprzęgło - prosta sprawa - do wymiany (jak się później okazało, w 2012 roku było już raz wymienione - tak przynajmniej wynikało z zapewnień właściciela serwisu). Szczęki - także. Wycieki, do usunięcia. W pewnym momencie poczułem, ze z Motoclubem łączy mnie niemal rodzinna więź - odwiedzałem go bowiem częściej, niż moją prawdziwą rodzinę nad morzem. Miało to swoje plusy - niedaleko serwisu znajduje się centrum handlowe Panorama, a w nim - empik. Ponieważ nigdy nie udało się załatwić żadnej naprawy od ręki, wolny czas spędzałem na zakupach w empiku właśnie. Przez kilka miesięcy moja biblioteczka wzbogaciła się o kilkanaście pozycji.

Każdy odbiór skutera z serwisu kończył się protokołem po naprawie i wpisem do książki gwarancyjnej. Nauczony doświadczeniem, przed podpisaniem protokołu, sprawdzałem dokładnie, czy usunięto przynajmniej widoczne usterki - skorodowany wspornik tłumika, piszczące sprzęgło, wycieki. Nigdy nie miałem pewności, czy rzeczywiście wymieniano części układu przeniesienia napędu. Zgodnie z moją intuicją - nie zrobiono prawie nic. Właściciel jednak podsuwa mi do podpisania protokół odbioru, gdzie poświadczam, że nie zgłaszam uwag. Kiedy poprosiłem o wpisanie, że poszczególne usterki nie zostały usunięte, nieco się żachnął, ale przecież jedyna kopia zostawała u niego. Pan właściciel uznał zapewne, że dla świętego spokoju wpisze o co proszę, a potem jakoś to będzie. Nie spodziewał się jednak, że poproszę także o kopię. No i tutaj kolejny peszek

- No kurcze wie pan co, ksero się nam popsuło, a żeby zeskanować to bym musiał mieć włączony komputer, a ja go wyłączyłem...

Aparat w telefonie to naprawdę dobra rzecz!

Po przeglądzie gwarancyjnym w 2013 roku, okazało się, że spośród zgłoszonych uwag, serwisanci zajęli się zaledwie jedną, bądź dwiema. Jedną z nich był wyciekający z silnika olej - procedura znana, telefon do Motoclubu (- Coś podobnego, no pierwszy taki przypadek! ), a potem telefon z pytaniem, czy jednoślad jest już gotowy. Wszystko było ok, do czasu przyjazdu na miejsce - przyczyna wycieku, zbyt wysoki poziom oleju. Podczas jego wymiany mechanik walnął się o setkę albo dwie, ale czy ktoś słyszał, żeby zbędna setka komuś zaszkodziła? No właśnie. Przyjeżdżam na miejsce:

- No jeszcze chwila, bo koledzy wzięli Routera na warsztat, będzie do odbioru za kwadrans.

(w empiku mieli wówczas szwedzkie kryminały w dobrej cenie, więc chętnie skorzystałem).

- No już gotowe, może pan odbierać - odzywa się w słuchawce znajomy głos.

Może oni jednak są dobrymi mechanikami, skoro tak szybko zrobili tyle rzeczy? Jazda ze zbyt wysokim poziomem oleju może poczynić znaczne spustoszenia - mogą puścić uszczelki, pojawić się dodatkowe wycieki. Wypadałoby więc sprawdzić szczelność silnika. Tak mi się przynajmniej wydawało. Serwis miał na ten temat najwyżej inne zdani, bo jedyną czynnością, jaką wykonał, było odciągnięcie nadmiaru oleju...

Spośród wielu wad mojego dwukołowego nieszczęścia, jedną z najpoważniejszych była pompa hamulca wraz ze zbiornikiem na płyn hamulcowy. Taka pompa składa się z tłoczka, który naciska manetka, co z kolei powoduje wzrost ciśnienia płynu hamulcowego w układzie, przesunięcie tłoczka w zacisku o ostatecznie dociskanie klocków hamulcowych do tarczy. Zbiornik zintegrowany z manetką ma specjalne oczko, przez które kierowca wie, jaki poziom płynu jest w zbiorniczku.

W moim egzemplarzu oczko było wykonane z tworzywa sztucznego, które płyn hamulcowy... rozpuścił!

Plastikowe "szkiełko" rozpadło się któregoś pięknego dnia, a co to oznacza w praktyce nie muszę chyba wyjaśniać... Rok 2013 to była walka z czasem. Gdzieś w okolicy maja, po rozpoczęciu sezonu i kolejnej wizycie w serwisie, uznałem, że czas się rozstać. Ze skuterem i Motoclubem. Prawo daje nam możliwość, tzw. odstąpienia od umowy, jeśli zakupiony przedmiot wykazuje wady, które uniemożliwiają korzystanie z niego. Czas na ten zabieg upływał po roku od zakupu. Napisałem zatem pismo, w którym poinformowałem o odstąpieniu od umowy i zawarłem w nim żądanie zwrotu pieniędzy za skuter. Efekt nietrudno przewidzieć. Usłyszałem, że to niemożliwe, żeby zwracać się z tym do Rometa, etc. Pomimo, że miałem ze sobą pismo, które chciałem złożyć osobiście, właściciel serwisu stwierdził, że... nie może go przyjąć. Zupełnie, jakby to był prom kosmiczny, którego nie będzie miał gdzie przechować... We wspomnianej galerii handlowej, o której pisałem kilka akapitów wcześniej, jest także poczta. Po rozmowie z właścicielem serwisu postanowiłem zatem wysłać moje pismo tą drogą, za potwierdzeniem doręczenia. Po kilku dniach znalazłem w skrzynce zwrotkę, poczta została odebrana. Kilka dni później, pismo od właściciela, że on się jednak nie zgadza. A tak naprawdę to jestem naciągaczem, bo specjalnie zrobiłem zdjęcie poprzedniego protokołu odbioru, bo już wtedy planowałem taką akcję....

Jak się skończyła sprawa skutera i sezon 2013? Otóż zatelefonował do mnie szef serwisu centralnego Rometa z pewną propozycją. Otóż zaoferował mi, że odbierze skuter, sprawdzi go dokładnie w centrali, a następnie odeśle. Fajnie, prawda? Dodatkowo miałem otrzymać jeszcze pół roku gwarancji. A to wszystko w zamian za "odstąpienie od odstąpienia", czyli wycofanie mojego pisma o anulowaniu umowy kupna, które trafiło już wówczas do kancelarii adwokackiej. Zadowolony z takiego obrotu sprawy zrobiłem to, o co mnie poproszono i umówiłem się na telefon po powrocie z wakacyjnego wyjazdu. Niestety, w Romecie rozpoczął się kolejny sezon urlopowy, a o propozycji, jaką dostałem, wszyscy zdawali się zapomnieć. Taki rodzaj urlopowej amnezji...


Czy kanapa powinna wytrzymać jeden lub dwa sezony? Niekoniecznie. Być może materiał rozpuściły ulewne deszcze, a może smog.

Skoro większość nastolatków ma pryszcze i z nimi żyje, to dlaczego pryszczaty nie mógłby być skuter?

Czy bak w skuterze powinien być szczelny? Teoretycznie tak. Ale przecież spalanie takiego jednośladu jest tak niewielkie, że paręset mililitrów paliwa, które wycieknie przez nieszczelne zgrzewy to nic wielkiego...

Większość śrub i wkrętów rdzewieje już po roku. No jak pada deszcz, to wszystko rdzewieje, prawda?

Router Sport 50S - kupa na dwóch kółkach, cz. 1

2014-11-06T17:42:00.002+01:00

Czy zdarzyło Wam się kiedyś wdepnąć w psią kupę? Taką wiecie, pozostawioną przez roztargnionego czworonoga na trawniku, albo chodniku? Nic wielkiego, prawda - pod warunkiem, że jedynym problemem jest wówczas fakt, iż macie na nogach nowe buty. Co jednak, gdy ta "kupa" kosztuje Was kilka tysięcy złotych i nijak nie można się jej pozbyć?

Zacznijmy jednak od samego początku. Pewnego roku zapragnąłem odwiedzić Włochy. Wiecie, to taki kraj w kształcie buta, gdzie niemal zawsze świeci słońce, urokliwe miasta są pełne pięknych kobiet, kameralnych knajp z dobrym winem i makaronami.

Włochy to także kraj, gdzie na każdym kroku można spotkać piękne auta:

a dla Smartów buduje się specjalne garaże ;-)

Ponieważ uliczki włoskich miast są zazwyczaj tak wąskie, że auta w stylu Toyoty Aygo i Fiata Panda to największe, czym można się bez trudu poruszać, Włosi korzystają ze skuterów i wszelkiej maści jednośladów. Typowy obrazek z Florencji, w której mieszkaliśmy przez kilka dni, to mężczyźni w dobrze skrojonych garniturach i skórzanych butach, mknący na jednośladzie do biura lub domu. Miłości do jednośladów sprzyja również pogoda - kiedy u nas, na początku października wieje chłodem, we Florencji temperatura spada do około 18 stopni, Włosi zakładają długie płaszcze, a rudy steward żegnając na płycie lotniska pasażerów lotu do Wrocławia mówi z szelmowskim uśmieszkiem: "Enjoy the weather!" No więc kiedy wypakowujesz walizki i podkręcasz w domu ogrzewanie, jedyna myśl, która nie daje ci spokoju, to wraz z nadejściem wiosny sprawić sobie skuter. I garnitur. I skórzane buty. No dobrze, na początek wystarczy skuter. Kiedy jesienią 2011 roku mocowałem się z termostatem w salonie, myślałem tak naprawdę tylko o jednym - jeszcze parę miesięcy i będę w końcu pół-Włochem! Przynajmniej z wyglądu i stanu posiadania...

Kilka zimowych i wiosennych miesięcy poświęciłem na solidny research. Do dzisiaj przeklinam moment, w którym uznałem, że idealnym skuterem na pierwszy raz będzie najmłodsze wówczas dziecko rodzimego Rometa - Router Sport 50S. Nie wiem co mnie wtedy zaćmiło - nijak miał się do królowej włoskich miast, Vespy. Był stosunkowo tani, ale z drugiej strony niemal 3 500 PLN pozwalało sądzić, że znacznie lepszy niż najtańsze maszkarony z marketów spożywczych, na których zmieści się bez trudu jedynie gremlin. Tym sposobem, w czerwcu 2012 pojechałem do poznańskiego dilera Rometa i kupiłem! Wściekle bordowego Routera Sport 50S.

Aby pozbyć się irytacji, która na wspomnienie tamtej wizyty telepie mnie jeszcze dzisiaj, pozwolicie, że wstawię tu jeszcze raz zdjęcie ślicznej Alfy Romeo ;-)

Czas pokazał, że to była najgorsza decyzja w moich życiu - zarówno jeśli chodzi o wybór marki (Romet, którego doskonale pamiętałem z dzieciństwa), salonu - Motoclub Poznań, a siłą rzeczy także serwisu.

Pierwsze zaskoczenie nadeszło w dniu dostawy skutera - przyjechał z wąsatym kierowcą, busem, owinięty kocami jak garnek z ryżem, który gotowała mi babcia, w czasach, gdy w sklepach nie było go piętnastominutowych woreczkach. Po rozpakowaniu i zjeździe z rampy okazało się, że dostałem wersję z rozdartą kanapą. Trudno, zdarza się najlepszym - być może pierwszy przegląd wykonywał serwisant, który po zjedzeniu zupy z gwoździ miał problem ze stolcem. Szybki telefon do salonu:

- "Oczywiście, przepraszamy, zamawiamy nową, lada chwila będzie".

W tym momencie pierwszy raz zrozumiałem, jak pojemnym dla pracowników salonu pojęciem jest "lada chwila". Nie mam pojęcia, czy oni telepatycznie pragnęli kontaktu ze mną, ale już na drugi dzień, po kilometrowej przejażdżce zatelefonowałem znowu - tym razem z powodu gaśnięcia silnika. Skuter jedzie, ja łapię łapczywie zza podniesionej przyłbicy kasku pierwsze promienie czerwcowego słońca, aż tu nagle klops. Mój Router dławi się jak zaszyty pijaczyna po wychyleniu setki. Dławi się i umiera...

- Aaaa, wie pan, ci montażyści (tutaj jeszcze nie pada narodowość) czasami tak montują, że podczas zakładania kufra na kask, plastikami przygniatają węże od baku. Pan porusza, będzie ok!"

Nie myśląc długo nad tym, dlaczego akurat ja mam gmerać w wężykach mojego jednodniowego skutera, wkładam swoją smukłą dłoń pomiędzy ostre plastiki, chwilę manipuluję i bogatszy o skilla pod tytułem "udrażnianie układu paliwowego" odpalam. Skuter niechętnie, ale zaskakuje. Zmęczony moją włosko-chińską przygodą wracam do domu.

Nazajutrz za oknem piękna pogoda - dopijam kawę, dosiadam mojego kilkukonnego rumaka i nie myśląc o niczym, jadę! Podjechałem sobie, owszem, do pierwszych świateł - kiedy wcisnąłem hamulec, skuter zaczął się dławić, więc żeby nie dopuścić do drugiego zgonu, dodaję gazu. Odbicie we wstecznym lusterku kierowcy auta przede mną, jasno wskazuje, że to dobra rozrywka wyłącznie dla mnie. Ściągam zatem chińczyka na pobocze, ronię łezkę i dzwonię pod znany już na pamięć numer serwisu.

- Aaaaa, wie Pan, zbyt uboga mieszkanka! Pan podjedzie do serwisu, to wyregulujemy.

Jadę uskrzydlony dobrą informacją - mieszanka, jakie szczęście! Na miejscu pan serwisant gniecie pospiesznie niedopałek papierosa, wyciera zmordowane dłonie w spodnie, zabiera skuter i znika w warsztacie. Ja tymczasem mam chwilę na krótką odpoczynek na miękkiej kanapie w salonie obok. Pani współwłaścicielka, bądź małżonka właściciela zagaduje, pociesza.

- No coś podobnego, nigdy wcześniej nie było takich problemów!

Wierzę, bo jak nie wierzyć niewieście...


Lakier w Routerze jest wytwarzany najwyraźniej na bazie naparu z chińskiej herbaty. Tak wyglądają plastiki po dwóch latach od zakupu, podczas których około 10 miesięcy skuter zimował w garażu - po sezonie.

Wężyki gaźnika to w tym modelu arcyciekawostka (nie jedyna zresztą). Utleniają się pod wpływem powietrza, co powoduje problemy z uruchomieniem silnika. Wiek skutera - niecałe 2 lata, przebieg - około 3000 km.

Większość elementów gumowych to kpina - są wrażliwe na powietrze i pękają. Być może powinny być montowane w atmosferze Marsa.

Znowu węże - większość z nich sparciała i nienadająca się do użytku...

Aby nie zanudzać Was historią z gaźnikiem (bo mam jeszcze więcej historii), krótkie podsumowanie pierwszego roku z Routerem:

Awarie:

niedrożne i przycięte wężyki doprowadzające paliwo (zgłaszane w ramach gwarancji),
niesprawny gaźnik, który udało się wymienić przy okazji trzeciej wizyty w serwisie (problem: gaśnie przy hamowaniu),
skrzywiona felga przednia (historia będzie miała swój dalszy ciąg, bo jest naprawdę ciekawa), objaw - bicie przedniego koła uniemożliwiające jazdę,
niedokręcone śruby akumulatora, pomimo pierwszego przeglądu,
pęknięta kanapa, pomimo, że skuter był fabrycznie nowy został w takim stanie wydany kurierowi.

W 2012 roku sezon był stosunkowo krótki, bo pogoda w Poznaniu nie rozpieszczała. Po zakupie w czerwcu skuter spędził w serwisie około pięciu tygodni, co jest wynikiem dość dobrym, zważywszy, że sezon zakończył się w połowie września. Wówczas, nie wiedziałem jeszcze o tym, że za sprawą mojego zakupu, odwiedzę serwis na Krauthoffera jeszcze kilka bądź kilkanaście razy z następnych sezonie, skuter zacznie dosłownie się rozpadać, producent mnie zignoruje, a wady jednośladu doprowadzą ostatecznie do dość przykrego wypadku na drodze. Ale o tym w kolejnej części.

Gdybyście odczuwali współczucie na widok wiosek podtopionych przez wiosenne deszcze, zawsze wtedy pomyślcie sobie, że ja i światła mojego skutera woda atakuje w każdej sekundzie. No ale skoro można żyć z wodą w kolanach, to w czym problem?

Pirografia - sztuka zdobienia drewna

2014-10-10T11:06:00.002+02:00

Na łamach Pana Fleksa był to dotychczas temat nieobecny. A szkoda, bo pirografia to bardzo efektowna i zarazem nieskomplikowana technika zdobienia drewna. W jej tajniki wprowadzi Was dzisiaj Krzysztof, którego z pewnością znacie z innych tekstów, jak chociażby ten o odnawianiu przedwojennej komody. Miłej lektury!

Pirografia to prosta i efektowna technika zdobienia drewna. Polega na wypalaniu na zdobionej powierzchni wzorów (napisów, rysunków itp), przeważnie po ich uprzednim naszkicowaniu ołówkiem. Trudniejsze wzory można przenieść na drewno używając kalki technicznej.

Pirograf przypomina wyglądem i budową małą lutownicę kolbową, a wypalanie wzorów odbywa się za pomocą rozgrzanej końcówki.

Najtańszy pirograf można kupić za ok 30zł i do niezbyt częstych zastosowań będzie on zupełnie wystarczający. Za ok 100zł można nabyć już całkiem przyzwoite narzędzie, bardziej ergonomiczne i trwalsze. Praca pirografem jest dość łatwa i nawet osoby bez żadnych zdolności plastycznych (a do takich zalicza się autor tego artykułu) mogą osiągnąć dobre rezultaty.

Najłatwiej wypala się wzory na drewnie bardzo gładkim, bez wyraźnych i głębokich słojów. Mocne usłojenie drewna może czasem utrudniać wypalanie, gdyż końcówka pirografu jest prowadzona wzdłuż słojów, a to niekoniecznie pokrywa się z naszym rysunkiem. To jednak początkowe trudności i są stosunkowo łatwe do przezwyciężenia (trzeba po prostu lżej naciskać i wtedy końcówka łatwiej się prowadzi). Pierwsze prace można np. zacząć na sklejce, która jest z reguły bardzo gładka.

Zwykle w komplecie z pirografem dostaniemy zestaw końcówek o różnych grubościach i kształtach. Warto pamiętać, żeby przy większym projekcie robić przerwy w pracy, aby nie przepalić grzałki w pirografie - dotyczy to szczególnie najtańszych modeli. Wystarczy np. co 20-30 minut wyłączyć urządzenie na 5 minut.
Poniższe zdjęcia pokazują, że to świetna metoda zdobienia drewna pozwalająca łatwo osiągnąć przyzwoite rezultaty.

Tekst i zdjęcia: Krzysztof Kleszcz

Macie doświadczenia z opisywaną techniką? Jeśli chcecie się podzielić swoimi opiniami, zapraszam.

Akumulatorowy Superman - Metabo KHA 36 LTX

2014-08-27T15:25:00.002+02:00

Superman ze swoimi nadprzyrodzonymi umiejętnościami to przy nim jedenastoletnia dziewczynka w płaszczyku non-iron. A He-Man to raczej pastuszek z brzozowym kijkiem do wypasania owiec. Jeśli chcecie poznać prawdziwego bohatera dla mniejszych i większych chłopców, przeczytajcie najnowszy test akumulatorowego młotka udarowego.

O zaletach zasilania akumulatorowego w elektronarzędziach przekonał się już chyba każdy - prace budowlane, czy drobne robótki to zajęcia, których nie potrafimy sobie wyobrazić bez akumulatorówki. Rynkowe trendy są takie, że akumulatorem zastępuje się sznur sieciowy w coraz większych narzędziach. Młoty udarowe są jednym z takich przykładów. Niemiecki producent elektronarzędzi - Metabo, wykorzystując swoją pozycję lidera w obszarze jakości produkowanych ogniw i coraz śmielej zastępuje maszyny na 230V ich akumulatorowymi odpowiednikami. Jedną z takich maszyn jest młot udarowy KHA 36 LTX.

Kto powiedział, że najwyższa wydajność to domena narzędzi zasilanych z sieci?

Jeszcze kilka lat temu duży młot akumulatorowy był produktem bardzo niszowym. Głównie z uwagi na technologię stosowaną w bateriach, nie był zbyt żywotny, ani specjalnie wydajny. Nie bez znaczenia była także cena takiego sprzętu, która powodowała, że do jego zakupu potrzebne było solidne uzasadnienie ekonomiczne. Zmianę przyniosło masowe stosowanie technologii Li-Ion: przy tych samych gabarytach akumulatora możliwe stało się polepszenie jego parametrów - pojemności, a przede wszystkim wydajności. Dlatego też młotkiem z dzisiejszej oferty producenta możemy zrobić znacznie więcej, niż jakimkolwiek narzędziem sprzed kilku-kilkunastu lat. Współczesne narzędzia nie boją się także ciężkiej pracy, a ładunek zgromadzony w baterii sprawia, że niemal całkowicie zaciera się różnica pomiędzy wersją z długim kablem.

36V, 4Ah i szybka ładowarka - to zestaw, z którym bez obaw możemy pójść na budowę i wykonać kawał ciężkiej pracy.

Co takiego wyjątkowego ma w sobie KHA 36 LTX? To narzędzia bardzo uniwersalne - w obudowie zamknięto trwałą przekładnię, która pozwala wiercić i kuć. Energia pojedynczego uderzenia przekracza 3 J. Maszyna jest zwarta i sprawia wrażenie bardzo solidnej. Uchwyt pomocniczy posiada specjalny amortyzator, który niweluje powstałe podczas pracy wibracje i wpływa na komfort pracy operatora. Uchwyt narzędziowy to SDS Plus, ale w wersji Quick, co znaczy, że do młotka możemy założyć także uchwyt na wiertła cylindryczne, bez użycia dodatkowych narzędzi.

Uchwyt SDS Plus w wersji Quick. Znaczy to tyle, że możemy bez użycia dodatkowych narzędzi go zdemontować...

...i zamontować w jego miejsce standardowy uchwyt na wiertła cylindryczne, bez konieczności stosowania mało precyzyjnych przejściówek.

Maszyna posiada trzy tryby pracy: wiercenie bez udaru, wiercenie z udarem oraz kucie.

Czwarta pozycja pokrętła służy do ustawiania dłuta.

Miałem przyjemność popracować co nieco opisywanym młotkiem. Jakie są moje wrażenia? Maszyna jest kompaktowa, a dzięki akumulatorowi, możemy bez plątających się kabli pracować nią w różnych warunkach. Podczas wiercenia średnicami rzędu 12mm nie sposób wyczuć, że mamy do czynienia z wersją na akumulator. Mówić o niej, że jest lekka byłoby sporym nadużyciem, bo takie parametry muszą oznaczać solidną wagę (około 5 kilogramów z akumulatorem). Nie można jednak uznać tego za wadę - ciężar maszyny, szczególnie w przypadku udaru elektropneumatycznego tylko i wyłącznie sprzyja wydajnej pracy.

Akumulator wykonany w technologii Ultra M ma tak naprawdę wszystko - zapas mocy, zabezpieczenia przed przeciążeniem, przeładowaniem i zbyt głębokim rozładowaniem. Wskaźnik poziomu naładowania jest pożytecznym dodatkiem.

Zasilanie KHA 36 LTX to temat na inny artykuł - wypada jednak wspomnieć, że parametry akumulatora w połączeniu z unikatową gwarancją stawiają go w czołówce aktualnie dostępnych rozwiązań. Do zestawu jest dołączona ładowarka, która regeneruję baterię w ciągu kilkudziesięciu minut, a dzięki wymuszonemu chłodzeniu wpływa na zwiększenie jego trwałości.

Parametry techniczne ze strony producenta:

Rodzaj akumulatora	Li-Ion
Napięcie akumulatora	36 V
Pojemność akumulatora	4,0 Ah
Średnica wiercenia w
- beton	32 mm
- stal	13 mm
- drewno miękkie	30 mm
Liczba obrotów na biegu jałowym	0 - 1.100 /min
Maksymalna liczba udarów	4.500 /min
Maks. energia pojedynczego udaru	3,1 J
Moc udaru	226 J/s
Uchwyt narzędziowy	SDS-plus
Ciężar (z akumulatorem)	4,9 kg

Czas na test praktyczny. Wykorzystałem do tego celu bloczki fundamentowe z betonu o wymiarach 38x12x24 cm. Wykorzystane podczas testu wiertło było oczywiście nowe, dwuostrzowe, o średnicy 12 mm. Test polegał na sprawdzeniu jak dużo otworów na całą głębokość bloczka można wykonać po jednokrotnym naładowaniu baterii. Oto krótka relacja z testu:

Po tych kilku latach blogowania i sprawdzania różnych maszyn odkrywam pewną prawidłowość - jeśli wydaje Ci się, że test będzie krótki, szybki i mało wyczerpujący, to wybij to sobie z głowy ;-) Podobnie było w tym przypadku - młotek zasilany akumulatorem wywiercił ponad 140 otworów o średnicy 10mm na głębokość 120mm. Szybki rachunek - jeśli przy ocieplaniu ściany, na 1 metr kwadratowy styropianu potrzebujemy średnio 4 - 6 kołków, to na jednym ładowaniu zamocujemy ze spokojem kilkadziesiąt metrów kwadratowych okładziny. Robi wrażenie, prawda?

KHA 36 LTX to doskonałe narzędzie do ciężkiej pracy. Wydajne, skuteczne i niezawodne. Zasilanie doprowadzono do perfekcji, a warunki gwarancji z 3-letnią ochroną akumulatora i ewentualną wymianą na nowy, jeśli utraci pojemność, sprawiają, że trudno o lepszego towarzysza pracy. Praca na budowie naprawdę może być przyjemna ;-)

Jak odnowić stary fotel cz. 2/2

2014-07-11T11:07:00.000+02:00

Po kilkudziesięciu godzinach pracy nad moim starym fotelem zaczynał przypominać to, czym był wyjeżdżając z fabryki. W poprzednim odcinku opowiedziałem Wam o jego demontażu i drobnych naprawach. Dzisiaj będzie o dopieszczaniu detali, tapicerowaniu i wykańczaniu. Fotela, oczywiście.

Z czystej ciekawości policzyłem, ile czasu zajmuje odnowienie takiego mebla. W moim przypadku było to około 30-35 godzin - tyle czasu zajęło usunięcie starej powłoki, dokładne wyczyszczenie drewnianych elementów, położenie nowej tapicerki i wykończenie fotela. Długo, prawda? Kiedyś wydawało mi się, że rzemieślnicy przesadzają z ceną odnowienia sofy, która wynosi jakieś 70% wartości nowego mebla. Niestety, to bardzo pracochłonne zajęcie, więc miejcie to uwadze, gdy traficie do stolarza i zlecicie mu podobną pracę :)

Po kilkudziesięciu godzinach pracy fotel zaczął wyglądać jak... człowiek :)

Jakie są kolejne etapy pracy nad naszym meblem? Postanowiłem, że zrobię to solidnie - tak, aby mebel wytrzymał kolejne kilkanaście lat eksploatacji. Fotel był wykonany z buczyny, która jako taka niespecjalnie nadaje się na meble, ponieważ ma higroskopijną budowę - oznacza to, że drewno wchłania bardzo duże ilości wilgoci, paczy się i wykrzywia. W meblarstwie stosowany jest buk parzony - czyli to samo drewno, ale poddane specjalnej obróbce. Sama konstrukcja to drewno iglaste - zachowane w dość dobrym stanie. Niektóre elementy wykonałem od nowa, ale sam szkielet siedziska wzmocniłem jedynie drewnianymi kołkami (kołek ryflowany - do kupienia w każdym markecie budowlanym).

Niektóre elementy wymagały odświeżenia, inne wymiany na nowe. Na fotce wzmocnienia konstrukcji fotela.

Odświeżyłem również metalowe okucia fotela - wprawdzie znajdują się pod tapicerką i nie są widoczne, ale fakt, że pod nową pianką i materiałem jest coś zardzewiałego jakości specjalnie mnie nie cieszył. Renowacja okuć polegała na przeszlifowaniu ich papierem ściernym, a następnie polakierowaniu podkładem antykorozyjnym i lakierem.

Niektóre elementy fotela, jak chociażby kawałki płyty HDF, które tworzyły oparcie, należało także wymienić. Do jej zamocowania użyłem kleju oraz zszywacza tapicerskiego:

Piankę tapicerską przyklejałem bezpośrednio do konstrukcji fotela. Przekrój "geologiczny" wygląda tak: gumowe pasy, warstwa pianki, włóknika, warstwa pianki, materiał, materiał obiciowy.

Przed naniesieniem kleju należało solidnie odkurzyć gumowe pasy.

Wykończenie fotela polegało w moim przypadku na nałożeniu na konstrukcję kilku warstw oleju. Ponieważ był to olej barwiący, w obawie przed zbyt cielnym kolorem, położyłem dwie warstwy oleju barwiącego, a następnie dwie bezbarwnego - do czasu, aż drewno przestało "pić" olej. Wspominałem o tym, że chciałem zadbać o wszystkie detale. Dlatego też postanowiłem polakierować również śruby, które łączą siedzisko z resztą konstrukcji. Do montażu użyłem śrub zamkowych, na czas lakierowania włożyłem je do otworów nawierconych w kawałku drewnianego odpadu. Myślę, że efekt końcowy jest wart zachodu :)

Na zakończenie kilka zdjęć odnowionego mebla:

Jak odnowić stary fotel? cz. 1/2

2014-07-07T09:00:00.000+02:00

To nie był raczej jakiś specjalnie szczęśliwy fotel. Taki, wiecie, co to każdą noc spędza przy kominku i słucha bajek, albo jest świadkiem erotycznych ekscesów królewskiej pary. To był raczej przeciętny przedstawiciel siermiężnego designu końcówki lat 80-tych ubiegłego wieku. Produkowany na masową skalę, wprawdzie jeszcze przez ludzi, a nie CNC, ale powtarzalny jak bloki reklamowe w trakcie wieczornego seansu.

Zabawy ze starymi meblami są godne polecenia przynajmniej z kilku powodów. Po pierwsze można przekonać się na własne oczy jak kiedyś robiło się przedmioty codziennego użytku. Po drugie pozwalają poćwiczyć umiejętności na czymś stosunkowo mało wartościowym. Po trzecie w końcu, stosunkowo niewielkim kosztem możemy stać się właścicielami niepowtarzalnego mebla z "historią".

Nie oszukujmy się, to nie jest szczyt dobrego smaku i elegancji...

Do renowacji możemy podejść na kilka sposobów: możemy zlecić ją specjaliście, który doprowadzi mebel do stanu świetności za odpowiednią opłatą, albo poeksperymentować samodzielnie. W tej drugiej opcji potrzebujemy kilku praktycznych wskazówek i całej masy wolnego czasu. Solidnie przeprowadzona renowacja jest szalenie pracochłonna. Jeśli zaś traficie na mebel, podobny do mojego, zastanówcie się dwa razy, czy faktycznie jest on tak bardzo dla was ważny :) Mój fotel ktoś wcześniej próbował odnawiać. Ta "odnowa" polegała na pokryciu go czarną farbą olejną. Pomysł bardzo tani w realizacji. I to chyba tyle ;-)

W niektórych miejscach na szczęście stara powłoka się odspoiła i odeszła. Niestety, całą resztę należało usunąć. Jak to zrobić? Tutaj sposobów jest także kilka. Zazwyczaj wybieramy pomiędzy sposobem chemicznym, a mechanicznym. Ten pierwszy zakłada stosowanie specjalnych preparatów, które rozpuszczają farby i lakiery. Po nałożeniu rozmiękczają powłokę, którą można zebrać, np. szpachelką. Mechaniczne usuwanie polega najczęściej na zeszlifowaniu, bądź zestruganiu zniszczonych powłok. Ma to sens w przypadku cienkich warstw lakieru, albo mebla o prostej budowie i nieskomplikowanych kształtach. Wówczas możemy włożyć nawet całe elementy do grubościówki i wyciągnąć niemal nowe. Jest jeszcze inna metoda, w której stare powłoki usuwa się za pomocą gorącego powietrza. Bez względu na to, którą opcję wybierzecie, pamiętajcie o BHP - podstawą są rękawiczki, a jeśli zdecydujecie się na chemię - konieczna będzie maska.

Mój fotel ktoś potraktował wcześniej farbą olejną. Fajny pomysł, ale nie dla tego, kto zechce odnowić taki mebel.

Chemiczne preparaty do usuwania starych powłok - łatwe w aplikacji, stosunkowo niedrogie i bardzo skuteczne.

Tutaj powinienem poczynić ważną uwagę i zakładam, że niektórych z Was może ona zaskoczyć. Do zdzierania starego lakieru nigdy, przenigdy, nie używamy szlifierek kątowych! Pomijając fakt sporego zużycia tarcz, mebel po takim zabiegu będzie nadawał się na śmietnik. No chyba, że to replika jakiegoś średniowiecznego mebla, do którego budowy użyto toporka :)

Konstrukcja fotela po kilkunastu godzinach pracy.

Oprócz odnowienia elementów drewnianych zdecydowałem także, że odnowię tapicerkę i wszystko to, co znajduje się pod nią. Siedzisko fotela wykonany było z gumowych pasów. Pokryto je kilkoma warstwami pianki tapicerskiej, specjalną włókniną, a następnie warstwą materiału i dopiero później właściwym obiciem. Jeśli chcemy zabawić się w tapicera, zaczynamy od usunięcia wszystkich tych warstw, a także usunięcia starych gwoździ, zszywek, etc.

Pomimo, że fotel nie był produkcją na zamówienie, wyraźnie widać, że kiedyś podchodziło się do tematu jakości mebli zupełnie inaczej, niż dzisiaj.

Pierwszy etap renowacji trwał kilkadziesiąt godzin. Najwięcej czasu pochłonęło usuwanie starego lakieru i farby. Każdy element należało starannie oczyścić, aby stworzyć bazę pod nową powłokę. Niektóre z części mebla nadawały się do wyrzucenia, dlatego musiałem dorobić je od nowa - np. fragment konstrukcji siedziska:

Nie wszystkie części fotela nadawały się do dalszego użycia...

Przy takich pracach ważna jest cierpliwość. Jeśli mebel ma zostać polakierowany powinniście zadbać o to, aby usunąć wszystkie warstwy starych farb i lakierów. Jeśli jakieś elementy były łączone na czop i wpust, należy usunąć resztki kleju.

Jakich narzędzi będziecie potrzebować? Na tym etapie wystarczy Wam dobry pędzel, młotek gumowy, ewentualnie cyklina (to bardzo proste narzędzie-drapak, wyposażone w zaostrzoną końcówkę) i szlifierka do końcowego dopieszczenia drewnianych elementów. Jeśli mebel ma nieregularne kształty, nie obejdzie się bez papieru ściernego w rolce.

Niby to dużo pracy, wiele godzina z papierem ściernym w dłoni, ale uwierzcie mi - warto! :)

W kolejnym odcinku pokażę Wam dalszą część prac - montaż odnowionych elementów, a także drobne prace tapicerskie. Mój poradnik ukaże się także na Sprytnym Blogu, wraz z ciekawymi projektami zaprzyjaźnionych blogerów: Anety z Nie Tylko Meble i Andrzeja z Amatorskiego Warsztatu Domowego. Chciałbym Was uspokoić - nie każde z nas będzie odnawiało stary fotel ;-)

Na zakończenie kilka ruchomych obrazków :)

Moto-pufa, czyli przetwarzamy odpady

2014-06-23T13:11:00.001+02:00

Od pewnego czasu w projektowaniu przedmiotów codziennego użytku bardzo popularny jest nurt eko. Chodzi o to, aby zużytym przedmiotom dać drugie życie. W dzisiejszym wpisie pokażę Wam, jak ze starej opony, sznurka sizalowego, kilku wkrętów i podstawowych narzędzi wykonać modny mebel.

Ci z Was, którzy uważnie przyglądają się tematowi przetwarzania zużytych rzeczy, znają z pewnością Kaśkę Barc - niekwestionowaną liderkę upcyklingu i nurtu eko. Ponieważ jestem z natury bardzo zazdrosny, postanowiłem, że ja także zabawię się w szalonego ekologa. Efektem tej zabawy jest projekt, który wprowadzi Was do świata użytecznych śmieci :)

Stara opona, kilkadziesiąt metrów sznurka sizalowego, pistolet do klejenia na gorąco i kilka godzin - dokładnie tyle potrzebujesz, aby stworzyć modny i nietypowy mebel do domu bądź ogrodu.

Potrzebne materiały:

stara opona,
dwa kawałki MDF-u, bądź płyty OSB,
kilkadziesiąt metrów sznura sizalowego, bądź konopnego,
garść wkrętów,
klej termotopliwy

Potrzebne narzędzia:

wyrzynarka,
wkrętarka,
pistolet na gorący klej

Naszą eko-zabawę zaczynamy od dokładnego umycia i odtłuszczenia opony. Mój egzemplarz pochodził z magazynu zaprzyjaźnionego mechanika i służył jako wypełniacz kanału. Budowę moto-pufy zacząłem więc od wizyty w myjni samoobsługowej i solidnej kąpieli, która kosztowała mnie całe 3 złote :)

MDF, kilkadziesiąt metrów sznura i stara opona - czyli brzydkie kaczątko, które czeka na premierę w zupełnie nowej odsłonie.

Umytą i wysuszoną oponę powinniśmy "zaślepić". Użyłem do tego dwóch kawałków MDFu, z których wyciąłem okręgi, nieco większe, niż wewnętrzna średnica opony:

Wyznaczam środek płyty i wiercę w nim otwór, w którym umieszczę końcówkę cyrkla wyrzynarki.

Kolejny otwór wiercę na w miejscu, gdzie znajdzie się brzeszczot wyrzynarki...

Tak wygląda efekt końcowy - równe koła z MDFu wykonany za pomocą wyrzynarki.

Wycięte koła przykręcamy do opony. Ważne, aby dokładnie wymierzyć wspomniane elementy. Powinny zachodzić nieco poza stalowe wzmocnienie opony (będziemy mocować je na rancie, który zazwyczaj kryje się w feldze). Następnie nawiercamy kilka otworów w obwodzie koła i przykręcamy płyty.

Grubość MDFu powinniśmy dobrać w taki sposób, aby wykonane pokrywy były jednocześnie stabilne (pamiętajmy, że będzie to nasze siedzisko) i wraz z bokiem opony stanowiły płaską powierzchnię, do której przymocujemy później sznur. W moim projekcie wybrałem materiał o grubości 10mm.

Kiedy już zamocujemy "dekielki" czas na owinięcie opony sznurem:

Przed tym, jak zabierzesz się za pracę, przygotuj kilkanaście bądź kilkadziesiąt metrów sznura.

Zacząłem swoją nawijkę od przewleczenia sznura przez wykonany w oponie otwór. Nie ma sensu zaczynać od góry, ponieważ z dużym prawdopodobieństwem nie uda nam się ułożyć sznura równo. Sznur nawijamy dość ściśle, co jakiś czas aplikując gorący klej z pistoletu. Większość jego ilość nakładamy na bokach opony, aby w trakcie używania naszego siedziska sznur się nie zsunął.

Na zakończenie kilka rad praktycznych: sznur dostaniecie w sklepach ze sprzętem rolniczym, ale także w marketach budowlanych. W tych ostatnich, koszt metra jest przynajmniej kilka razy wyższy, niż u producenta. Nie polecam kupna w marketach z kilku względów: pierwszy to cena, a drugi to fakt, że zazwyczaj jest od sprzedawany w paczkach o określonej długości. Producenci, którzy oferują towar w sieci zazwyczaj umożliwiają zakup kilkudziesięciu metrów w jednym kawałku.

Podobnie rzecz ma się z klejem termotopliwym. Już dawno temu przekonałem się, że zdecydowanie taniej wypada zakup na wagę. Kilogram kosztuje około 25-35 złotych, a składa się na niego kilkadziesiąt długich lasek. Skoro mamy przygotować projekt eko, chyba nie warto przepłacać w markecie budowanym, prawda?

Jak obliczyć potrzebną ilość sznura? Najpierw mierzymy obwód opony i jej profil (czyli wysokość). Dzielimy wysokość przez grubość sznura i w wyniku otrzymujemy ilość "owinięć". Następnie mnożymy tę wartość przez długość jednego owinięcia. Góra i dół opony to zazwyczaj drugie tyle. W zależności od rozmiaru opony będziecie potrzebowali kilkadziesiąt metrów bieżących sznura. W moim przypadku, przy oponie w rozmiarze 195/55/15, zużyłem około 60 metrów.

Boże! Ciało! Czyli jak bezpiecznie pracować w warsztacie - krótki kurs BHP

2014-06-19T16:33:00.000+02:00

Czy można pracować bez jednej ręki? Lub bez oka? A czy można żyć z pylicą, bądź rakiem płuc?

Oczywiście - jest z pewnością wielu ludzi, którzy cierpią z powodu chorób lub niepełnosprawności. Ale czy warto wpędzać się w kłopoty na własne życzenie? Nie sądzę...

Śledzę uważnie kilka kanałów na YT, których gospodarzami są stolarze bądź majsterkowicze. Mniej lub bardziej zaawansowani jeśli chodzi o wiedzę, możliwości sprzętowe i jakość wykonywanych prac. To ludzie z Polski, ale także zza Oceanu, z Wysp i najdalszych zakątków Europy i świata. Niestety, większości z tych filmów - pomimo doskonałej jakości i sprawnego montażu - czegoś brakuje. A to kolega z Californi śmiga po warsztacie w sandałach, dźwigając jednocześnie drewniane kantówki "tu baj for inczes". Innym razem młody adept sztuki stolarskiej pochyla się nad wyrówniarką w gustownej bluzie z kapturem, która wprawdzie szalenie efektownie wygląda w niebezpiecznej dzielnicy po zmroku, ale jednocześnie zwisają z niej dwa sznurki. Sznurki, które tylko czekają, aby liznąć wału maszyny i przerobić szanownego kolegę na mielonkę turystyczną.

Co Ty, ku..a, wiesz o BHP?

W każdym markecie budowlanym znajdziecie dział ze środkami ochrony osobistej. Kupicie tam buty, spodnie, bluzy, rękawice, okulary i jeszcze tysiące innych rzeczy. Jak często tam zaglądacie? Czy Wam także wydaje się, że jeśli wykonujecie od święta szafkę, bądź półkę, to Was problem wypadków przy pracy nie dotyczy? Ja także kiedyś tak myślałem...

Niektóre maski sprawiają, że wyglądacie jak Darth Vader. Oprócz tego chronią drogi oddechowe przed toksycznymi pyłami i oparami.

Daleki jestem od przekonania, że mi samemu błędy się nie przytrafiają. Czasami zbyt często ufam rękawiczkom roboczym, czasami zbyt daleko odkładam ochronniki słuchu, innym razem zakładam do warsztatu zwykłe buty, bo wpadam tam dosłownie na pół godziny. Mimo wszystko nie zaliczyłem jeszcze nigdy spektakularnego wypadku przy pracy. Dlatego pomyślałem sobie, że warto podzielić się z Wami przemyśleniami na temat BHP. Zaplanowałem kilka wpisów na temat najważniejszych elementów bezpiecznej pracy w warsztacie. Jeśli są tematy, które interesują Was szczególnie mocno, dajcie mi o nich znać w komentarzach, bądź na fanpejdżu. Chciałbym, abyśmy wspólnie stworzyli elementarz warsztatowego BHP.

EVOLVEO StrongPhone Q4, czyli Twój prywatny Bear Grylls

2014-06-13T12:09:00.000+02:00

Gdyby wykorzystaną do budowy telefonu gumę przeznaczyć na produkcję prezerwatyw, producenci Warsaw Shore mieliby zaopatrzenie na kolejne 10 sezonów programu. Gadżet, o którym Wam dzisiaj opowiem jest na szczęście znacznie inteligentniejszy od całej ekipy, a na dodatek - równie napakowany co naczelny Szpachlarz Rzeczpospolitej.

Jeśli myślisz, że najgorsze, co Cię w życiu spotkało, to obiad z teściową, złapanie kapcia na środku pustyni, DVD pack z dziesięcioma sezonami "Na Wspólnej", który otrzymałeś na gwiazdkę od swojej ukochanej, albo bąk puszczony na pierwszej randce w meksykańskiej knajpie, to musisz wiedzieć, że się mylisz. Bo są na świecie dużo gorsze rzeczy. Na przykład to:

Uszkodzenie ukochanego telefonu może zaboleć. A jeszcze bardziej bolesna jest informacja, że naprawa będzie kosztowała 10x więcej, niż to, ile zapłaciłeś za telefon. To uczucie podobnie do tego, jakie towarzyszy zanurzenie klejnotów w ciekłym azocie. Sekunda i wszystko się sypie.

Nowoczesne smartfony są kochane jak maskotka z dzieciństwa, mądre jak Stephen Hawking i wrażliwe na dotyk jak Twoja pierwsza dziewczyna z podstawówki. Niestety, są równie kruche jak kurs franka w czasach kryzysu. I to właśnie odbiera radość z posługiwania się nimi. Jeśli natomiast korzystasz z takiego telefonu w pracy lub warsztacie, Twój stres rośnie równie szybko, jak poziom złego cholesterolu po spożyciu kanapki z fast fooda. Na szczęście istnieją na świecie producenci, którzy potrafią zadbać o Twoje zdrowie psychiczne znacznie lepiej, niż fundacja All For Planet o czyste powietrze w Poznaniu. O marce Evolveo usłyszałem po raz pierwszy od kolegi stolarza, który szukał telefonu odpornego na trudy pracy w warsztacie. Okazało się, że oferta firmy zawiera kilka modeli telefonów gotowych znieść najgorsze tortury. Tym sposobem, dzięki uprzejmości dystrybutora marki, dostałem na kilka tygodni jeden z ich flagowych produktów: smartfon EVOLVEO StrongPhone Q4.

Telefon wygląda zupełnie inaczej, niż każdy smartfon, jakim posługiwałem się do tej pory. Sprawia wrażenie przedmiotu, który oprócz telefonowania może posłużyć jako podręczny młotek, a także odstraszacz delfinów - gdyby okazało się, że akurat mają ochotę na zaloty. Z przodu zobaczymy wyświetlacz pokryty taflą Gorilla Glass (przekątna 4 cale), całość zamknięta jest w obudowie z grubego, tłoczonego tworzywa, przypominającego w dotyku gumę. Każde gniazdo i guzik chroni wodoodporna klapka. Bateria znajduje się pod pokrywą przykręcaną do obudowy dwoma śrubkami. Nie ma szans, aby dostała się tam woda, bądź zanieczyszczenia.

Ponieważ nie prowadzę bloga technologicznego, po szczegóły dotyczące wnętrza telefonu odsyłam Was na stronę producenta. Wspomnę tylko, że StrongPhone wyposażono w czterordzeniowy procesor (ARM Cortex-A7), producent zainstalował w nim 1 GB RAMu oraz 4 GB pamięci wewnętrznej + slot na microSDHC do 32 GB. Rozdzielczość ekranu nie powala na kolana, bo wynosi zaledwie 480x854, ale wyświetlacz IPS generuje 16,7 milionów kolorów. Oczywiście maniacy gier i Instagrama będą pewien kręcić nosem, ale pamiętajmy - takiego telefonu nie kupuje się po to, żeby grać w tramwaju w GTA. W autobusie zresztą też. Ciekawym dodatkiem jest funkcja DUAL Sim. Każdy, kto ma więcej, niż jeden aparat z pewnością to doceni. Telefon pracuje na Androidzie w wersji 4,2 - wiecie, to jest ten taki mały, zielony ludek, który chowa się w środku telefonu i wyczynia z nim istne cuda.

Miałem okazję korzystać z telefonu przez kilka tygodni. Co mogę o nim powiedzieć? Oprócz telefonowania, przeglądania internetu, a także wysyłania SMSów i MMSów potrafi to:

a także to:

Warto o tym pamiętać, w szczególności, gdy wybierzecie się na wycieczkę na dno Rowu Mariańskiego w nieszczelnym batyskafie. Oraz gdy w stanie skrajnej nietrzeźwości zechcecie ugotować, np. rosół. Kąpiel nawet w głębokiej wodzie jest temu twardzielowi niestraszna.

Jestem zwyczajnym użytkownikiem telefonów, więc moje doświadczenia z Evolveo mogę odnieść do innych, "cywilnych" aparatów, których używałem. Największą zaletą testowanego sprzętu jest fakt, że można bez obaw zabierać go do warsztatu, na budowę, a także rodzinnego grilla - bez obawy, że Unia Europejska nałoży na nas mandat za wędzenie telefonu w sposób naturalny. Sam wyświetlacz jest bardzo czytelny, widoczność, nawet w pełnym słońcu nie jest zakłócona. Oczywiście przesiadając się na Evolveo z typowego smartfona, trzeba będzie przyzwyczaić się do większych gabarytów oraz ciężaru aparatu. Fajną funkcjonalnością jest podwójny slot na kartę SIM. W moim przypadku oznacza to noszenie jednego telefonu. Najpoważniejszą wadą, jaką zauważyłem podczas testów jest kiepskiej jakości aparat. Według producenta posiada matrycę o rozdzielczości 8 Mpix z automatycznym autofocusem i doświetlającą diodą LED. Jak dla mnie zdjęcia, jakie zrobił smartfon były zbyt ciemne. Myślałem, że wynika to z ustawień telefonu, ale nie - ten typ tak ma. Z jednej zaś strony dwie karty SIM są ok, ale jeśli ktoś nałogowo pstryka fotki, aby wrzucić je na Instagram, bądź facebooka, może być zawiedziony.

W sprzedaży detalicznej sugerowana cena producenta to około 1100 złotych brutto. Czy to dużo? Uwzględniając to, co telefon ma w środku, dwie karty SIM, a także wyjątkową odporność na warsztatowe przeciwności losu, to bardzo atrakcyjna cena. Jeśli potrzebujesz telefonu, który nie ucierpi, gdy przez przypadek zsunie się z warsztatowego stołu, albo jesteś członkiem elitarnej jednostki wojskowej i każdej niedzieli tropisz w dżungli przemytników narkotyków, to także doskonały wybór dla Ciebie.

Ocena Pana Fleksa:

Zalety:

wodoodporna i wstrząsoodporna obudowa,
czterordzeniowy procesor,
pojemna bateria,
DUAL SIM
Android i dostęp do milionów aplikacji

Wady:

przeciętny aparat fotograficzny,
konieczność korzystania z oryginalnej ładowarki, bądź kabla USB (gniazdo zasilania, z uwagi na gumową obudowę, jest dość głęboko schowane. Większość normalnych kabli od innych ładowarek była zbyt krótka).

Kocham Cię, Ameryko! czyli kątowniki Empire.

2014-06-11T21:45:00.004+02:00

Lojalnie uprzedzam. Dzisiejszy tekst obali mit. Mit, według którego Ameryka to wyłącznie niezdrowe jedzenie, dietetyczna cola sprzedawana w litrowych kubkach i kobiety o przesadnie dużych pupach. USA to nie tylko społeczeństwo, które jest przekonane, że Polska leży na Syberii, a nasz Prezydent to niedźwiedź polarny. Ameryka to doskonałe narzędzia. O tym będzie dzisiejszy tekst.

Jak na zagorzałego fana amerykańskich woodworkerów-youtuberów przystało, pochłaniam ich filmy gigabajtami. To z właśnie w amerykańskim show zobaczyłem niemal dekadę temu, po raz pierwszy w życiu, lamelownicę. Dowiedziałem się, że nasi przyjaciele zza Oceanu kochają pneumatyczne gwoździarki równie mocno, jak my kochamy wakacje all inclusive. Dzięki wycieczce mojego serdecznego kolegi do kraju Wuja Sama, wzbogaciłem się o pokaźną butelkę kleju Gorilla i kilka innych (według Pani Fleksowej, całkowicie nieprzydatnych) rzeczy. W wielu filmach widywałem także specyficzny rodzaj kątownika. I oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie postanowił go zdobyć za wszelką cenę. Poprosiłem tegoż samego kolegę, który jeszcze kilka lat temu penetrował amerykańskie markety szukając zamówionych przeze mnie gadżetów, a teraz zatrzymał się na dłuższą chwilę u naszych zachodnich sąsiadów, aby zamówił mi taki kątownik na niemieckim Amazonie. Kiedy narzędzia przyszły, okazało się, że pojawił się w Polsce dystrybutor amerykańskiej marki Empire, który nie dość, że posiada takie cuda w swojej ofercie, to są one wyskalowane po ludzku, czyli w centymetrach. Tak właśnie zaczęła się moja chora miłość do marki Empire. No i oczywiście do Ameryki.

Rafter square (czyli kątownik dekarski) i kątownik regulowane. Jak dla mnie podstawowe wyposażenie warsztatu majsterkowicza.

Co jest takiego fajnego w narzędziach Empire? Dzisiaj opowiem Wam o dwóch kątownikach. Pierwszy, to tzw. kątownik dekarski (ang. rafter square). Drugi, to klasyczny, regulowany kątownik. Po co nam kątownik dekarski, skoro nie zajmujemy się budowaniem dachów? Jego nazwa wzięła się z dość ciekawej metody pomiaru kątów w elementach konstrukcji dachowych.

Nie wmawiaj sobie, że skoro nie jesteś dekarzem, to rafter square nie jest dla Ciebie ;-)

Otóż kątownik posiada na swoim najdłuższym ramieniu wygrawerowaną podziałkę. Ustawiając go odpowiednio na obrabianym elemencie, w bardzo prosty sposób wyznaczamy potrzebny kąt.

Źródło: http://www.popularmechanics.com/home/skills/how-to-use-a-rafter-square

Oprócz tego odznaczymy od niego kąt prosty i kąt 45 stopni. Jedno z krótszych ramion posiada płaski element, dzięki któremu taki kątownik ustawiamy stabilnie na materiale.

Kątownik jest wykonany z aluminium, mój egzemplarz jest dość gruby, przez co nie muszę się martwić, że jeśli spadnie z dużej wysokości, to utraci swoje właściwości. Same podziałki nie są napylane, ale grawerowane, dzięki czemu z biegiem czasu skala się zetrze.

Kątownik jest wykonany z solidnego odlewu. Żaden upadek nie powinien zrobić na nim wrażenia.

Drugim przyjemniaczkiem spod znaku Empire jest kątownik regulowany. Składa się ze stopy, w której zamocowany jest liniał. Jest on tak skonstruowany, że możemy zablokować go na odpowiednim wymiarze.

Standardowo kątowniki Empire są wyposażone w specjalne, niebieskie libelki. I chociaż w takim małym kątowniku libelka nie jest rzeczą niezbędną, także ona została wykonana zgodnie z amerykańskim patentem. A ja przecież kocham Amerykę ;-)

Kątownik ma szereg zastosowań. W katalogu Empire znalazłem kilka modeli, różniących się długością. Dzięki regulowanemu liniałowi, możemy trasować nawet w cienkich elementach.

W aluminiowym uchwycie znalazło się jeszcze miejsce na rysik do trasowania. Fajna sprawa, w szczególności w przypadku dokładnych prac, w których grubość grafitu ołówka stolarskiego może okazać się zbyt duża. Oprócz tych mniej typowych zastosować, kątownik może posłużyć nam do trasowania miejsca cięcia, sprawdzania poprawności montażu mebli i jeszcze wielu innych prac.

Na koniec zostawiłem najlepsze. Ceny kątowników w polskiej sieci dystrybucji nie są wyższe, niż na niemieckim Amazonie. Kątownik dekarski Magnum możemy kupić za niecałe 40 złotych. Mając na uwadze fakt, że koszt nadania paczki z Niemiec do Polski jest często wyższy, niż przesyłki krajowej, ceny są naprawdę bardzo atrakcyjne. Udało mi się ustalić, że przedstawiciel marki Empire buduje aktualnie sieć sprzedaży w Polsce. Obiecuję dowiedzieć się w najbliższym czasie nieco więcej.

Oba kątowniki są nieźle wykonane, bardzo praktyczne i sprawiają wrażenie niezwykle solidnych. Nie bez znaczenia jest też atrakcyjna cena. Dlatego też pomyślałem, że warto przyznać im mój znak jakości ;-) Wybierając narzędzia sygnowane rekomendacją Pana Fleksa, możecie mieć pewność, że sprostają każdemu wyzwaniu, jakie przed nimi postawicie.

Uniwersalny stolik do ukośnicy i frezarki, cz.2/3

2014-06-09T21:23:00.002+02:00

Mój zeszłoroczny stolik sprytnie ukrył się pomiędzy warsztatowymi szpargałami, ale na szczęście w porę go odkopałem. Dzisiaj druga część relacji z budowy. Będzie trochę elektroniki oraz oczywiście sporo drewna ;-) Bo kto powiedział, że majsterkowicz musi ograniczać się jedynie do... rżnięcia desek?

W ubiegłym roku opublikowałem pierwszą część projektu, który został pomyślany jako rodzaj uniwersalnego "mebla" do warsztatu. W założeniach miał posłużyć jako stół do ukośnicy, ale ostatecznie - za sprawą ewolucji - stał się uniwersalnym stolikiem do elektronarzędzia. Dzięki niemu będziemy mogli stworzyć, np. namiastkę stacjonarnej frezarki.

Jeśli nie widziałeś pierwszej części projektu pt. Uniwersalny stolik do ukośnicy i frezarki, zajrzyj tutaj.

W dzisiejszym materiale przeczytacie o kilku szczegółach konstrukcyjnych, a także zabawie z elektroniką. Aby stół był w pełni uniwersalny, wyposażyłem go w sterownik prędkości obrotowej elektronarzędzi. Dzięki kilku modyfikacjom, o których w dalszej części tekstu, będzie mógł sterować nawet silnikami o mocy ponad 2kW.

Uniwersalny stolik - zamocujemy na nim ukośnicę, ale także inne elektronarzędzi, np. frezarkę.

W poprzedniej części pokazałem Wam, jak zbudować stelaż stołu. Było o klejeniu i struganiu drewna. Teraz nadszedł czas na schowek na dodatkowe akcesoria - w moim przypadku przeznaczyłem go na przechowalnię dla dodatkowych tarcz do ukośnicy. Jeśli na etapie projektu wykonamy niego głębszy schowek, będziemy mogli trzymać tam, np. frezy.

Przednią część stolika wykorzystałem jako schowek na tarcze do ukośnicy. Mieszczą się w specjalnej wnęce, przykrytej drzwiczkami z cienkiej sklejki.

Podczas projektowania schowka natrafiłem na pierwszy problem, którym okazała się... jego głębokość oraz grubość drzwiczek. Z uwagi na te parametry, wykluczyłem możliwość zastosowania tu większości z dostępnych zawiasów. Postanowiłem zatem wykonać mocowanie drzwiczek samodzielnie. Oto krótki tutorial:

Z kawałka odpadu wycinamy dwa okrągłe fragmenty. Otwór po wiertle centrującym wykorzystamy do zamocowania drzwiczek.

Aby przytwierdzić nasz "zawias" do drzwi, powinniśmy spłaszczyć jedną część koła. Wykorzystamy do tego ukośnicę. W moim projekcie skorzystałem z kolejnego odpadu - dzięki takiemu mocowaniu nie pozbyłem się palców podczas cięcia na ukośnicy.

Otwór centrujący pogłębiamy gradownikiem, a krawędzie zawiasów zaoblamy za pomocą frezarki i specjalnego frezu z łożyskiem.

Zawiasy umieszczamy w odpowiednim miejscu drzwiczek, smarujemy klejem i ściskamy. Przed montażem musimy poczekać, aż klej solidnie zwiąże.


Montaż i działania drzwi możecie zobaczyć na filmie, który pojawia się na końcu artykułu. Taki sposób zamocowania drzwiczek okazał się bardzo praktyczny i jednocześnie estetyczny.

W dolnej części drzwiczek musimy wywiercić jeszcze otwór, który ułatwi nam otwieranie. Możemy użyć do tego wiertła do zawiasów puszkowych. Krawędzie zaokrąglamy, aby nie poraniły nam palców.

Blat stołu celowo jest częściowy. Wykorzystałem do jego budowy odpady z olchy, które zostały po budowie kuchennego stołu.

Blat stolika będzie niepełny. Po pierwsze dlatego, aby odchudzić nieco cały "mebel", a po drugie po to, aby zamontować w nim frezarkę górnowrzecionową. Dwa kawałki przyciętych na odpowiedni wymiar desek kołkujemy i sklejamy prostopadle do siebie.

Całość mocujemy do konstrukcji stolika.

Czas na lekką odmianę - odkładamy na chwilę drewno i zajmujemy się sterownikiem. W moim przypadku wybrałem moduł, który możemy kupić jako zestaw do samodzielnego montażu. Jeśli nie czujemy się zbyt mocno w lutowaniu i tym podobnych historiach, producent oferuje nam zmontowany moduł. Pozostaje nam wówczas dobranie pasującej obudowy.

Trochę elektroniki - tak dla odmiany ;-) Elektronarzędziami steruje zestaw AVT 1007. Po dopasowaniu odpowiedniej obudowy, kilku przewodów, kontrolek staje się rasowym sterownikiem.

W przypadku wyboru lub projektowania elektroniki do elektronarzędzi, powinniście pamiętać o jednym. Do sterowania prostymi silnikami komutatorowymi wystarczą nam zwykłe układy, które znajdziecie zapewne w internecie. Zazwyczaj jego twórca określa parametry silnika, z jakimi może on pracować. Przy większych obciążeniach pamiętajcie o wykorzystaniu przewodów o odpowiednio dużym przekroju, a także dołożeniu odpowiednio dużego radiatora do chłodzenia elementów wykonawczych. Zainteresowanych sterownikiem odsyłam na strony producenta i do sklepu internetowego. Można zamówić taki układ on-line, albo poszukać go u stacjonarnych dystrybutorów AVT (wszystkie szczegóły znajdziecie na stronie producenta).

Do opisu panelu sterującego przydała się drukarka Dymo, którą opisywałem jakiś czas temu. Kontrolki (w moim przypadku diody LED przystosowane do zasilania sieciowego), a także gałkę potencjometru znajdziecie w większości sklepów z elektroniką.

Obudowa ze sterownikiem została zamontowana do elementów konstrukcyjnych, a na jej tylej ściance zamocowałem natynkowe gniazdo sieciowe. Przewód zasilający jest dłuższy, aby pełnił jednocześnie rolę przedłużacza, nieużywany wisi na haku z zatrzasków do rur instalacyjnych. Elektronarzędzia możecie zasilać bezpośrednio z sieci, bądź poprzez sterownik.


Gniazdo do podłączania elektronarzędzi. Kabel sieciowy zawiesiłem na specjalnych uchwytach do mocowania rurek, w których umieszcza się instalację elektryczną.

Przewód sieciowy, gdy jest nieużywany, wisi na podobnych haku. W tym przypadku przeznaczonym do montowania rurek o większej średnicy.

Dzisiejsza część jest prawdopodobnie przedostatnią. Czeka mnie jeszcze wykonanie blatu i oprzyrządowania do frezarki górnowrzecionowej. Mam jednak jeszcze kilka pomysłów na to, co jeszcze można zamontować na stole, więc całkiem możliwe, że cykl będzie miał swoją kontynuację w przyszłości. Poniżej krótki film z realizacji projektu.

Spokojnej Wielkanocy!

2014-04-19T19:46:00.001+02:00

Wprawdzie mieszkam w Poznaniu, ale wyjątkowo nie poskąpię i pożyczę. Pożyczam Wam spokojnych Świąt ;-)

Primaaprilisowy żart :)

2014-04-02T10:21:00.001+02:00

Moi Drodzy! Wczorajszy dzień był takim nietypowym dniem, w którym większość informacji w sieci było żartem. Podobnie jak na moim blogu...

Szperając w sieci znalazłem info o tym, że Adam Małysz został taksówkarzem, a Mini wypuściło na rynek auto, którego silnik jeździł na herbatę...Wszystkich zaniepokojonych uspokajam - blog oczywiście nie będzie miał sponsora, a firma Chome Vanadium nie istnieje. Cr-V to nazwa stopu stali stosowana przez większość producentów narzędzi ręcznych. Stąd logo na kluczu z mojego zdjęcia :) Mój żart pokazał, że znakomita większość Czytelników posiada poczucie humoru, co niezmiernie mnie cieszy.

Na zakończenie primaaprilisowych żartów, jeszcze jedna ciekawostka z aukcji allegro: http://allegro.pl/keep-away-from-fire-bezrekawnik50-i4106476589.html

Strategiczny Sponsor bloga - Chrome Vanadium z Atlanty

2014-04-01T15:23:00.001+02:00

Pierwszy milion podobno wypada ukraść. Ja poszedłem nieco inną drogą i postanowiłem go zarobić. Wszystko wskazuje na to, że pojawi się na moim koncie już wkrótce. Czasami trzeba poświęcić niezależność, aby zyskać wcześniejszą emeryturę...

Chciałbym Was poinformować, że od dzisiaj blog Pana Fleksa będzie miał oficjalnego sponsora. Kilka dni temu skontaktował się ze mną przedstawiciel amerykańskiej marki Chrome-Vanadium. Pomimo, że od dłuższego czasu obecna w Polsce, nadal jest mało rozpoznawalna. Postanowiliśmy zatem zewrzeć szyki i wspólnie ją wypromować. W związku z tym na blogu zajdą małe zmiany. Nie będziecie już mogli przeczytać testów innych narzędzi, niż Chrome-Vanadium. Na blogu zabraknie również tekstów o elektronarzędziach, bo Ch-V produkuje wyłącznie narzędzia ręczne.

Mam nadzieję, że opisywane zmiany przypadną Wam do gustu. Proszę Was o ciepłe przyjęcie nowego Sponsora, który najprawdopodobniej zagości na łamach bloga już na stałe. Firmę Chrome-Vanadium serdecznie witam na Panu Fleksie!

Jak zrobić prostą "lampę warsztatową" za kilka złotych?

2014-03-25T12:04:00.000+01:00

Dzisiejszy projekt jest chyba najbardziej abstrakcyjnym, ale jednocześnie najbardziej przydatnym z warsztatowych pomocników, jakie dotychczas zrobiłem. Wzbudzał wielkie emocje kilka tygodni temu, gdy pokazałem go na facebooku. Pomysłów co do przeznaczenia stojaka była mnóstwo - od uchwytów na rurę odkurzacza, po stojak na wibrator. Jest prosty, tani i praktyczny - cóż, prawdziwy hit :)

Kilka tygodni temu wykonywałem drobną modyfikację ścianki TV, której projekt opublikowałem już jakiś czas temu. Postanowiłem dobudować do niej instalację do włączania oświetlenia LED i kilka gniazdek do ładowarek.

Widziałeś już projekt mojej ścianki na telewizor LCD?

W trakcie pracy pojawił się mały problem - musiałem zamontować małą kostkę za ścianką, ale ponieważ brakowało tam światła, musiałem się nieźle nagimnastykować i ostatecznie zdemontować całą płytę z MDFu. Moja latarka z zestawu z wkrętarką nie miała opcji regulacji strumienia światła - była to zwykła latarka zasilana akumulatorem od wkrętarki, więc jej przydatność w tym projekcie okazała się marna.

Źródło: http://www.metabo.pl

Postanowiłem zatem wykonać prosty stojak, w którym zamontowałem tanią. aluminiową latarkę na paluszki, którą kupicie za kilka złotych w każdym większym markecie.

Kilka kawałków odpadowej sklejki, wkręty, śrubki i latarka za 7 złotych - projekt godny prawdziwego Poznaniaka :)

Zależało mi na tym, aby można było ustawić kąt świecenia latarki, a ona sama była łatwo demontowalna. Po złożeniu całości dodałem jeszcze jeden element, który umożliwi korzystanie ze stojaka w samochodzie - ale o tym za chwilę.

Stojak jest zbudowany ze sklejki o grubości 12mm - akurat taką miałem pod ręką. Mocowanie aluminiowej latarki obraca się o 360 stopni. Kształt bocznych ścianek jest tak zaprojektowany, aby można było korzystać ze stojaka również w wersji leżącej. Oto krótki foto-tutorial:

Z kawałka sklejki wycinam 4 elementy - dwa boki, podstawę i element mocujący latarkę.

Na bokach zaznaczam linię cięcia, a za pomocą szablonu rysuję zaokrąglone boki.

Korzystając z ukośnicy odcinam materiał z boków elementu...

...a także ścinam narożniki, aby ułatwić sobie szlifowanie.

Korzystając ze szlifierki taśmowej, zaokrąglam narożniki, zgodnie z odrysowanym od szablonu kształtem.


W elemencie, który będzie trzymał latarkę wiercę otwór nieco większy od średnicy korpusu naszej latarki.

Po zmontowaniu całości o otwór wklejam cienki pasek filcu, który zapobiegnie wypadaniu latarki.

Wykonanie podobnego stojaka nie powinno zająć Wam więcej niż 2-3 godziny. Kilku słów komentarza wymaga mocowanie samej latarki. W bokach stojaka wywierciłem dwa otwory i pogłębiłem je na wysokość podkładki. W prostokątnym elemencie, który trzyma latarkę zamocowałem tuleje dwugwintowe - to element, który ma wewnątrz gwint metryczny, a na zewnątrz znacznie rzadszy - do drewna.

W taki sposób zamontuję latarkę - dzięki dwóm śrubom będzie można obracać ją o 360 stopni.

Otwór na śrubę jest powiększony...

... dokładnie na głębokość podkładki.

W prototypie zamontowałem także magnes neodymowy, a wypadek, gdyby podczas prac pod maską auta zabrakło mi światła.

Magnes neodymowy w podstawie stojaka pozwala mocować latarkę do metalowych elementów, np. w samochodzie.

Stojak wykończyłem olejem do drewna i woskiem. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, aby zostawić go w stanie surowym, ale sklejka bez zabezpieczenia, podczas bardziej "brudnych" prac szybko nam się usmaruje.

Mój nowy stojak udało mi się wykorzystać zaledwie kilka razy. Niestety, tak bardzo przypadł do gustu Fleksównie, że zabrała go do pokoju, gdzie służy za lampkę do czytania. Trudno, zrobię sobie nowy. Albo na wszelki wypadek kilka ;-)

Mądry Majsterkowicz Analizuje - szlifierki

2014-03-24T01:08:00.002+01:00

Z czym kojarzy się Wam MMA? Z majsterkowaniem? Słusznie :) MMA to skrót od Mądry Majsterkowicz Analizuje. Pod tym hasłem będą się kryły teksty, które są tak naprawdę odpowiedzią na Wasze pytania: co będzie lepsze? Pilarka czy wyrzynarka, ukośnica, czy piła stołowa, wiertarka, czy wiertarko-wkrętarka?

Wiadomo, że często budżet na narzędzia - z trudem wykrojony z innych, równie ważnych budżetów - zazwyczaj ma dwie wady: zawsze jest zbyt niski i nie pozwala na zakup wszystkich rzeczy jednocześnie. Trzeba zatem pokombinować - rzucić palenie i odłożyć w następnym miesiącu, kupić kilka tanich narzędzi, zamiast jednego solidniejszego, albo... sprzedać nerkę. Schody zaczynają się wtedy, gdy palenie rzuciliśmy kilka lat wcześniej, a nerka poszła na inne wydatki. Postanowiłem zatem, że postaram się ułatwić wam wybór - sam zaczynałem swoją przygodę z majsterkowaniem od pudełka wierteł za 5 złotych, wiertarki z Tesco i kilku innych gadżetów, do których lepiej się nie przyznawać. Z biegiem czasu dokupowałem kolejne narzędzia, niektórych się pozbywałem, bo uznałem, że nie są mi potrzebne. Oczywiście nadal mam swoją wish listę, do której dokładam często nowe pozycje. Ale zaczynałem od zera, jak każdy majsterkowicz. Pierwszy z tekstów poświęcę szlifowaniu. Bo szlifierka była chyba jednym z pierwszych elektronarzędzi, na które postanowiłem wydać więcej, niż 200 złotych ;-)

Różne stopy, różne zasady działania - wybór w każdym sklepie może przyprawić o ból głowy. Jaka szlifierka będzie najbardziej praktyczna i uniwersalna?

Obok wkrętarki i paru innych sprzętów szlifierka jest jednym z narzędzi, którego używam najczęściej. Lakierowanie, zdzieranie starych warstw farby - to czynności, które trudno wyobrazić jako wykonywane ręcznie. Wybór szlifierek do drewna jest ogromny - oscylacyjne, mimośrodowe, uniwersalne, rotacyjne, etc. Umówmy się, że szlifierka kątowa nie jest szlifierką do drewna, ok? ;-) Ceny od kilkudziesięciu złotych, do kilku tysięcy. W pierwszej walce MMA przygotowałem dla Was kilka porad i krótki film - rodzaj testu. Wykorzystałem w nim trzy różne szlifierki i przygotowaną wcześniej formatkę z drewna sosnowego pokrytą lakierobejcą i podzieloną na trzy pola o powierzchni około 0,5 metra2. W materiale video zobaczycie jak każda ze szlifierek radzi sobie z usuwaniem bejcy. Na końcu filmu podsumowuję trzy próby i podaję ile czasu zajęło każdej z maszyn doprowadzenie formatki do stanu sprzed malowania. Do próby użyłem papieru ściernego o takiej samej gradacji.

Moja testowa formatka i trzy szlifierki: dwie oscylacyjne i jedna mimośrodowa.

Wybierając szlifierkę do domowego warsztatu, taką, która wygładzi drewniane powierzchnie przed malowaniem, bądź pomoże zedrzeć nam starą warstwę lakieru, np. ze schodów. powinniśmy brać pod uwagę dwa rodzaje: oscylacyjną i mimośrodową. Różnią się on sposobem działania, a konkretnie ruchem, jaki wykonuje płyta (talerz ścierny) z zamocowanym papierem. Oscylacyjna - jak sama nazwa wskazuje, to taka, której płyta ścierna wykonuje ruchy oscylacyjne :) Jej działanie jest bardzo podobne do ruchów, jakie wykonuje nasza ręka podczas szlifowania ręcznego (albo czegoś innego, ale ponieważ bloga czytają młodsi czytelnicy, nie zagłębię się w szczegóły).

Jak jest zbudowana szlifierka oscylacyjna? Możecie przeczytać o tym w jednym z pierwszych tekstów, jakie pojawiły się na blogu: Co łączy kobiety i szlifierki oscylacyjne?

Szlifierki oscylacyjne mają zazwyczaj stopę w kształcie kwadratu, prostokąta, bądź podobną do stopy żelazka. W modelach, które wykorzystałem w eksperymencie możemy zastosować zwykły papier, bądź arkusze z rzepem. Jakie są zalety szlifierek oscylacyjnych? Umożliwiają pracę w narożnikach, dość szybko usuwają materiał, powierzchnia po zastosowaniu odpowiedniego papieru nie wymaga dodatkowych zabiegów przed kolejnymi pracami. Taką szlifierkę można zazwyczaj podłączyć do zewnętrznego odciągu, odkurzacza, niektóre mają specjalny filtr pochłaniający pył. Moją pierwszą szlifierką była "myszka" - Metabo FMS200 Intec. Kupiona w Castoramie, tuż przed zamknięciem, żeby po powrocie do domu można ją było schować przed Panią Fleksową :) Używałem jej przy wielu projektach - małych krzesełkach, renowacjach. Ma dość nietypową stopę - nie jest to klasyczna delta, ale rodzaj "żelazka" - dzięki czemu powierzchnia pracy jest dosyć duża, a przednia część pozwala na pracę w zakamarkach. Po pewnym czasie, gdy kaliber moich projektów się zwiększał, uznałem, że potrzebuję czegoś wydajniejszego. Zacząłem rozglądać się za szlifierką mimośrodową.

Jak działa taka szlifierka? Bardzo podobnie do oscylacyjnej, z tą różnicą, że talerz jest wprawiany także w ruch obrotowy. Jak to dokładnie wygląda? Wybraźcie sobie, że coś strzeliło Wam do głowy i postanowiliście umyć okna. Bierzecie do ręki gąbkę, zaczynacie ciapać nią po brudnej szybie, jakbyście co najmniej machali do odjeżdżającego gościa. Nagle ktoś podłącza was do prądu, kopie Was w jaja, zamarzacie, w szybie pojawia się Matka Boska - nie wiem, wybierzcie coś z tego. Chodzi o to, że machacie gąbką nadal w kółko, ale dodatkowo łapa zaczyna Wam drżeć. Widzicie to? Tak właśnie działa szlifierka mimośrodowa.

Szlifierki mimośrodowe są fajne, bo można nimi wykonywać także zgrubną obróbkę. Papier do nich dokupicie niemal wszędzie. Są modele ze zmienną amplitudą działania, ale to temat na inny wpis. Zalety szlifierki mimośrodowej?

Duża skuteczność działania,
duża wydajność,
szybkość pracy.

Uniwersalna - zarówno do zgrubnej jak i końcowej obróbki. Do domowego użytku w zupełności wystarczy Wam jednoręczna szlifierka o mocy około 200-300W. Model FSX200, który widzicie na zdjęciu pracuje u mnie jakieś dwa lata - czytelnicy, którzy śledzą mój fanpejdż na FB, być może pamiętają zdjęcie z ubiegłorocznych wakacji, gdzie pokazywałem, jak tym maleństwem przeszlifowałem ponad 100 metrów desek na obudowę tarasu :)

Jeśli zamierzacie szlifować często narożniki, odnawiać drzwi lub okna, to z pewnością zainteresuje Was szlifierka ze stopą typu delta, bądź tzw. myszka.

Czas na video-test. To była próba, która miała pokazać prędkość, z jaką każda ze szlifierek poradzi sobie z usuwanie farby, a także jej dodatkowe zalety - mam tu na myśli szlifowanie w narożnikach.

W tabeli poniżej krótkie podsumowanie:

No dobrze - ja się napisałem ja wariat, Wy naczytaliście, jakie są wnioski?

Jeśli potrzebujesz uniwersalnej szlifierki, do niezbyt wymagających projektów, (albo odnawiasz drzwi, fronty) które dodatkowo są różnorodne - wybierz małą szlifierkę uniwersalną typu "myszka".
Jeśli przygotowujesz materiał do lakierowania, usuwasz stare warstwy farb, pracujesz na dużych powierzchniach - wyborem dla Ciebie będzie szlifierka mimośrodowa.
Jeśli przygotowujesz projekty z drewna, zależy Ci na jakości powierzchni, a niekoniecznie na szybkiej pracy - wybierz szlifierkę oscylacyjną.

Cykl MMA wkrótce powróci, a w nim: Wiertarka udarowa, wiertarko-wkrętarka akumulatorowa, wiertarka bezudarowa? Od czego najlepiej zacząć wyposażać warsztat majsterkowicza?

Dymo LabelManager 260P - pomocnik majsterkowicza, uzdrowiciel i władca porządku

2013-12-07T02:13:00.001+01:00

Wyobraźcie sobie, że w kilkudziesięciu szufladach i pudełeczkach zgromadziliście miliard różnych śrubek, wkrętów, kołków, nakrętek, podkładek oraz innych drobiazgów. Leżą sobie spokojnie i czekają aż zechcecie je wykorzystać. Zazwyczaj gdy przychodzi ten dzień... idziecie do sklepu i kupujecie kolejne pół kilo gwoździ, bądź wkrętów do drewna, bo posiadane zbiory okazują się jednak "dziurawe". Brzmi znajomo? No właśnie...

Przed kilkoma tygodniami skontaktował się ze mną dystrybutor drukarek Dymo. Zaproponował test jednej z nich. Oczywiście byłem święcie przekonany, że to dość niszowy gadżet, że nie do końca sprawdzi się w warsztacie majsterkowicza. A na dodatek jest pewnie diabelnie drogi. Postanowiłem jednak wciągnąć do testów Łukasza Więcka z Majsterkowo.pl, bo wiadomo - co dwie głowy, to nie jedna. Na naszych fanpejdżach wymieniliśmy kilka serdeczności, ja wyzwałem Więcka, on mnie.. na szczęście tylko na drukarkowy pojedynek ;-)

Jak na Poznaniaka przystało, do swoich testów podszedłem bardzo skrupulatnie i praktycznie. Postanowiłem zadbać o poprawne relacje z Panią Fleksową. Opisałem więc w albumie ze zdjęciami moje miłości sprzed lat. Po to, żeby jak któraś z pań zatelefonuje, bądź mnie odwiedzi, Pani Fleksowa mogła szybciutko sprawdzić, że to bardzo stare dzieje, a nasza miłość nie jest zagrożona.

Oczywiście Więcek nie chciał być gorszy i wspomniał, że etykietuje teściową. Albo jej przetwory. Wybaczcie, nie pamiętam. Z pewnością sam się przyzna. Po sprawach damsko-męskich przyszedł czas na poważniejsze rzeczy. Mała Fleksówna odziedziczyła po mnie talent do zbierania rozmaitych "przydasiów". Często mam wrażenie, że jej biurko wygląda jak lotnisko w Gdyni po zakończeniu Open'era. Wszystkiego dużo, w najróżniejszym gatunku. Ale ponieważ artystom nie wypada wytykać słabości, postanowiliśmy zapanować także na tym rozgardiaszem. Kupiłem więc Fleksównie profesjonaln szufladki, do których poukładała filcowe ozdoby, sztuczne oczy, sznurki i tysiąc innych rzeczy. Drukarka Dymo uzdrowiła także relacje ojciec-córka.

Za pomocą LabelManagera podpisałem też własnoręcznie przygotowanego burgera, żeby Łukasz nie miał wątpliwości z kim ma do czynienia ;-)

Kilka metrów taśmy D1 później, postanowiłem, że ja także skorzystam z jej zalet. Poszedłem do ukrytego w czeluściach piwnicy warsztatu, wydobyłem miliard śrubek, nakrętek, kołków i postanowiłem to wszystko posegregować. Segregowałem kilka dni i kilka nocy. Płakałem ze zmęczenia. I wiecie co Wam powiem? Historie z Kopciuszka, w której czarodziejka pomaga oddzielić jej ziarna od popiołu, to jedna wielka ściema. Takie czarodziejki nie istnieją, albo są chwilowo bardzo zajęte.

W końcu zapanował porządek!

Teraz, kiedy Pani Fleksowa poprosi o powieszenie nowego zdjęcia Mamusi, nie będę miał wymówki - kołki są pod ręką (dla zmylenia tropu opisałem je tak, jak producent - 4All). Etykiety okazały się tak wygodne i praktyczne, że za ich pomocą opisałem nową skrzynkę na krążki z papierem ściernym do szlifierek:

LabelManager sprawdził się przy oznakowaniu skrzynki na krążki do szlifierek.

oraz nowy sterownik do mojego uniwersalnego stolika do ukośnicy i frezarki:

Drukarka daje nam możliwość tworzenia opisów z graficznymi dodatkami.

Stosowana w drukarkach taśma może być przyklejana na różne podłoża.

Czy widziałeś już mój projekt uniwersalnego stolika do ukośnicy i frezarki?

W ciągu kilku tygodni zabaw z drukarką Dymo znalazłem dla niej masę zastosować. Oczywiście opisywanie i segregowanie naszych skarbów możemy przeprowadzić z kartką i ołówkiem oraz taśmą klejącą, ale nie oszukujmy się. Komu będzie się chciało?

Czas na kilka słów o samym urządzeniu. Do testów otrzymałem model LabelManager 260P. Jest to drukarka wyposażona w spory wyświetlacz alfanumeryczny, pełną klawiaturę, a zasila ją litowo-jonowy akumulator. Drukarka Dymo współpracuje z taśmami D1; możemy załadować kasetę z trzema różnymi szerokościami taśmy: 6mm, 9mm i 12mm. Są one dostępne w różnych kolorach.

Urządzenie jest bardzo lekkie, mieści się w dłoni.

Mały i sprytny pomocnik - LabelManager 260P.

W zestawie otrzymujemy drukarkę, zasilacz sieciowy/ładowarkę, dwie kasety z taśmami startowymi (są krótsze, niż dostępne w sklepach, mają 3 metry, zamiast standardowych 7-miu). Całość w solidnym opakowaniu.

Wszystko to, co znajdziemy w zestawie schowanych w solidnym pudełku-walizeczce.

Co ważne, drukarka ma zainstalowaną polską czcionkę, dzięki której możemy opisywać wszystko z wszelkimi dostępnymi "ogonkami". Z poziomu menu dostępne są różne kroje, wielkości i typy czcionki. Etykiety możemy zapisywać w wewnętrznej pamięci urządzenia, jeśli zamierzamy wykorzystać je ponownie.

Polskie znaki, ogonki, symbole, ramki wokół tekstu i wiele innych. To bardzo wszechstronna drukarka.

Druk jest realizowany metodą termosublimacji, dlatego też możemy drukować różnokolorową czcionkę. Na taśmie zmieścimy nawet kilka wersów, należy jednak pamiętać, że przy najszerszej taśmie informacja może być nieczytelna, jeśli zdecydujemy się drukować w więcej, niż dwóch wersach.

Taśmy o różnych szerokościach i kolorach dostępne są w specjalnych kasetach, które ładujemy do drukarki. Po zamontowaniu nowego kartridża i włączeniu urządzenia, wybieramy na wyświetlaczu szerokość taśmy.

Długość taśmy jest uzależniona od długości tekstu, ale LabelManager 260P daje możliwość ustawienia w menu stałej szerokości etykiety (bardzo przydatne w przypadku opisywania szufladek, bądź przegródek o jednakowej szerokości, ale różnej zawartości). Wydrukowaną etykietę odcinamy za pomocą wbudowanej w drukarkę gilotynki.

No dobrze, ile taka przyjemność kosztuje? Proste modele są dostępne już od niespełna 120 złotych. Dystrybutor, który przekazał mi urządzenie do testów, oferuje także drukarkę za darmo, przy zakupie określonej liczby kaset z taśmą. Szczegóły znajdziecie na stronie: http://www.dymo.com.pl/.

Zalety:

stosunkowo niska cena drukarki,
zasilanie akumulatorowe,
szeroki asortyment taśm,
możliwość dodawania symboli, znaków, polskich czcionek, etc.
intuicyjna obsługa, wygodne menu.

Wady:

klawiatura "alfabetyczna" - jeśli ktoś przyzwyczaił się do QWERTY, będzie musiał poćwiczyć obsługę tych guzików.

Ocena Pana Fleksa

Drukarkę dostarczyła firma PPHU Emma – A. Grodecki z Pruszcza Gdańskiego, dystrybutor urządzeń, etykiet i taśm marki Dymo.