tag:blogger.com,1999:blog-315849612026-04-14T21:08:41.825+02:00Agora que estamos de volta en Galicia, vamos tratar de ordear os contidos aqui, para non deixar só nas redes.Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.comBlogger743125tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-11382792313737882242026-04-06T15:19:00.015+02:002026-04-07T16:28:03.639+02:00

Edificios impersoais, sen alma. Pouco tráfico na estrada, sitio de máis para aparcar. Comedores grandes, fríos, cunha estética funcional que ás veces raia no desleixo: deseñados para seren esquecidos. Lugares que asociamos a unha certa idea de resignación, a ese territorio un pouco triste onde ninguén agarda ser sorprendido. Algo rutineiro, previsíbel, case mecánico repítese en moitos dos

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-80568342347266724342026-04-04T17:08:00.027+02:002026-04-07T17:16:05.787+02:00

Pásame cos sitios que visito decote. “Bah, hoxe non vou postar, que xan van varias”. Porén, saco igual fotos. E logo resulta que a cousa está tan ben que coido que sería inxusto deixala ao esquecemento, ao efémero das historias. Como hoxe en Casa Gaibor. A fluidez suave da croqueta de pescada co tartar de gamba; o mar dos berberechos XXL; a tersura do choco na tinta; a mordida do salmonete. Por

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-85234145769160205302026-04-02T16:50:00.036+02:002026-04-07T17:00:06.716+02:00

A primeira vez que estiven no Mesón do Campo foi hai dous anos. Íamos camiño de Ribadeo, a atopar de novo a cociña do magnífico Javier Montero. Xantamos ben e bebemos de carallo! Desde entón temos voltado dúas ou tres veces. In crescendo. O de hoxe estivo mooooi ben. O bebercio segue a ser de nivelazo. Non vou descobrir a Lassaigne, obviamente. Pero si ese ancestral 100% albariño que fai o

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-237618448839250842026-03-26T17:23:00.021+01:002026-04-07T17:30:17.522+02:00

A vista de Betanzos desde a Praza da Eira Vella é ben chula (última foto do post): o Mandeo, as barcas varadas, as galerías, as casas amoreadas por tras da rúa da Cerca. Tanto que ten un cadro de seu, coido que “Las tres barcas” de Francisco Lloréns. Uns poucos metros á dereita está a Artesa da Moza Crecha, que non pode ser máis coherente con esa postal na súa clara aposta polo territorio e a

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-29354387500219124542026-03-24T17:37:00.028+01:002026-04-07T17:46:05.183+02:00

Xa marcharan as outras dúas mesas e Chechu Rey levaba un anaco sentado á nosa. Falabamos daqueles vellos tempos do Agar Agar na Corveira, do xantar que se nos ía escapando co café, do que está aínda por vir. Nós sorríamos porque viñamos de comer mooooi ben. Chechu sorría porque, mesmo sen expresalo con palabras – el é así –, sabe ben as cousas que está facendo. O nivel que xa ten Gunnen. Gunnen

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-54779515300956735752026-03-01T16:28:00.009+01:002026-04-07T16:40:30.308+02:00

Líalle a Dani Carballeira hai uns días que Buxo Taberna (Brexo, Cambre) era a descuberta do ano, do século. Vindo de quen ven, reservei inmediatamente. Hoxe, domingo de sol - por fin! -, os callos na terraza apontaban maneiras. E, cinco minutos na mesa, falando con Iván sobre os sólidos e os líquidos, xa sabiamos que aquelo ía dar certo: o tipo estudou co grande Antón Gaibor e a conversa de

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-18463278792666138322025-08-26T15:03:00.013+02:002025-08-27T15:37:17.980+02:00

Eu fago o que podo, pero temos tantas opcións boas en Galicia que, ao final, non queda máis que deixar meses (en ocasións bastantes, demasiados) de lapso entre visitas a restaurantes, incluídos os que me gustan moito. E iso non mola nada. Pero como todo ten unha parte positiva nesta vida, en troco obteño unha perspectiva moi boa do evoluir das cousas. Cando hai pouco máis dun ano, tras moito

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-49137820330013041472025-08-22T15:24:00.007+02:002025-08-27T15:36:21.535+02:00

Queda aínda algunha cousa que contar da expedición gastronómica polo Cantábrico. Unha delas, o xantar en El Corral del Indianu. Despois dalgún exceso de parafernalia michelínica, entrar nesa casona de Arriondas, ser recibidos directamente por José Antonio Castroviejo e atendidos pola súa parella Yolanda, sentar nese rústico e luminoso salón, gozar dun longo menú sen coreografías innecesarias... ¡

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-57718686844543862792025-08-17T15:42:00.006+02:002025-08-27T15:51:55.598+02:00

Mola cando, escoitando os fóra de carta, cruzas ollares coa túa parella e sabes que os dous estades pensando “imos tomar iso”. Tres veces aconteceu o outro día en A Espiga e tres veces que, máis tarde, sorrimos co primeiro bocado cando os pratos - a coca con figos e touciño, a lura con parmentier de pataca e un peixe sapo estupendo - chegaran á mesa: “ben escollido!”. Comezaramos antes cun par

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-13338762390637386492025-08-15T16:00:00.008+02:002025-08-27T16:10:35.357+02:00

Ir cedo aos restaurantes mola moito. Eran as dúas menos dez e estabamos case sós, en silencio: aínda non chegara a turma. Sonaba jazz, Dave Douglas. Trala xanela, o peirao do Freixo e, ao lonxe, Noia e a súa ponte. O Fefiñanes III Ano do 17 comezaba a abrir. Xa tomaramos - crus os dous - un carneiro e unha ameixa fina desas, tremendos. E estabamos dando conta dunhas zamburiñas negras de Cambados

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-27353690693166587582025-08-14T16:19:00.008+02:002025-08-27T16:25:33.172+02:00

Igual, cando olledes para as fotos, pensades: pero isto que nos amosas non é tan diferente doutras cousas que temos visto recentemente. É certo, estamos na vella lonxa de Portosín, en agosto, e a tempada e o produto das rías manda. Pero vaia por diante que, se me gustou moito Nordestada, é porque case todos os pratos, se non todos, teñen ese sutil matiz que os fan diferentes, superiores. A

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-22513644817045757222025-08-12T16:49:00.008+02:002025-08-28T16:55:58.866+02:00

Para a miña desgraza, porque moro moi preto, o litoral de Oleiros e Sada, desde Santa Cristina a Gandarío, é un deserto gastronómico. A única excepción, que eu coñeza, é o excelente Atelier de Amanda de Mera, do que xa teño falado por aquí. Ou debo dicir era. Porque hoxe, no porto de Sada, coñecín o Muelle 33, que entra directo á lista de oasis. Proposta sinxela, toda mariñeira; carta breve,

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-79176794226310172782025-08-11T17:01:00.010+02:002025-08-28T17:08:02.575+02:00

A Taberna Triay pasa por ser un dos restaurantes de máis personalidade da Coruña, tanto polo desenfadado e orixinal da cociña como polo pequeno local, antano sé dun mítico bar de tapas. Cando o visito, deixo que sexa Manu quen nos vaia servindo o que considere. E antonte, ao pouco de comezar, chegou cunhas xudías con patacas e ovo cocido. Mirou para min. Mirei para el. Dixo: "¿por que non?".

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-16036919325978073322025-08-10T11:25:00.009+02:002025-09-01T11:30:43.682+02:00

Medra, medra, medra e medra o nivel dos asadores galegos: de Ourense a Malpica, de Padrón a Culleredo, os que me seguides por aquí xa o ides vendo. E na parte alta dese clube, sen dúbida, está o pontevedrés Albanta. Por produto (gamba vermella, lumbrigante, moela, palometa vermella, vaca rubia galega) e por manexo do lume, que é o fundamental, claro. Pero tamén por local, por servizo e por unha

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-52389625373459820082025-08-08T16:40:00.006+02:002025-09-01T16:45:55.269+02:00

Visitar a adega de Niepoort é mergullar na historia do viño do Porto. Non podo engadir nada ao que contan as fotos. E tamén é probar os ben interesantes viños tranquilos que as actuais xeracións fan en distintos recantos de Portugal, incluso no Mosela ou na Ribeira Sacra. Ver esta publicación en Instagram Una publicación compartida de Manoel Foucellas (@manoelfoucellas)

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-90169133199215813082025-08-08T16:24:00.009+02:002025-09-01T16:38:09.020+02:00

Non ía facer outro post de D'Berto, non, que xa son moitos. Pero é que é imposible. É que é unha puñeteira barbaridade o deste sitio. Non teño máis que engadir, señoría. Ver esta publicación en Instagram Una publicación compartida de Manoel Foucellas (@manoelfoucellas)

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-38054674135103338432025-08-05T16:46:00.011+02:002025-09-01T16:52:46.245+02:00

Ultimamente, tendemos a reducir os asadores ao chuletón: que se esta ou estoutra raza, que se tantos días de maduración, que se este ou aquel fornecedor, que se tal nivel de infiltración. E, dacordo, é a estrela: en lugares onde se achegan á perfección, como Divino Steakhouse, todo o demais pasa a un segundo plano. Pero cando falamos de grella e de carne, o mundo é moito máis largo (e, lembrade:

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-36891713116990833422025-08-01T16:59:00.007+02:002025-09-01T17:07:05.800+02:00

Calquera escusa é boa para achegarse a Compostela: un voo de volta que aterra á tardiña é ideal, ademais, para argallar unha cea seguida dun paseo, de noite, o casco vello sen o rebumbio de turistas. E se a cea foi das boas, como que o paseo presta máis. Foi o que aconteceu o outro día, camiñando case en silencio por San Bieito ou a ruela da Oliveira ao saír de Anaco. Sentados na pequena barra,

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-77698210372313541932025-07-26T10:49:00.009+02:002025-09-02T10:56:34.235+02:00

Non tiña ningunha referencia, nin directa nin indirecta: só coñecía o que vía no seu perfil de Instagram e a historia familiar - unha taberna de máis de sete décadas - relatada na web, cunha nova etapa que comezaba hai pouco máis dun ano. Porén, algo me dicía que alí se cociñaba ben. Así que onte, día de Galicia, tiramos para Guitiriz. E carallo se se cociña ben en Casa Gaibor. Comezo polo

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-68793957568357106642025-06-30T13:40:00.010+02:002025-09-05T13:47:04.778+02:00

Non moito antes de sentarnos nos tallos da terraza, contemplabamos desde o alto da Curota a inmensidade da Ría de Arousa. Era un día de moita calor, deses de calima: a vista non era clara e a pequena illa de Cortegada apenas se distinguía entre Cabo de Cruz, o mar e o Xiabre. É unha paisaxe marabillosa a que se abrangue desde alí arriba, aínda entre a bruma. Unhas pracenteiras horas despois, a

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-64533919699199960702025-06-28T13:33:00.009+02:002025-09-05T13:37:13.626+02:00

Quince anos. Tres lustros desque se vendimaran as uvas de Los Nietos 2010, de Lagar de Pintos. Estupendo. Once da colleita do 3.000 Cepas 2014, que nos levou a todos a Xerez. Nove da sorpresa da tarde-noite, o Lagar de Pintos 2016: albariño, Ribadumia, inox, botella e tempo. Puxo o listón ben alto desde o aperitivo. Continuamos viaxando no tempo, de 2010 a 2023. Falando moito con Marta Castro.

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-82705532374648009072025-06-26T13:19:00.012+02:002025-09-05T13:27:48.647+02:00

Lía hai pouco un artigo de María Nicolau no País que dicía, entre outras moitas cousas interesantes, que “nos está a quedar unha restauración gastronómica profundamente antipática, que exerce a creatividade contra o saber popular e o sentido común, en vez de alimentarse deles.” Matinaba niso o outro día mentres gozaba de moito sentido común no menú de Balarés Hotel, a poucos metros da praia do

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-12050039173118009822025-06-13T13:09:00.010+02:002025-09-05T13:14:58.980+02:00

A lista que teño de restaurantes por coñecer na Coruña é longa. E ten competencia forte: aqueles que xa coñezo, en non poucos casos de anos, e aos que me encanta volver; e os seus veciños de cidades e vilas galegas, que engaden ao gozar do bandullo a posibilidade de boas escapadas de fin de semana. Como o tempo é sempre menos do desexable, esa lista non baixa como eu quixera e, de feito, hai

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-42133134025592825932025-06-06T13:45:00.009+02:002025-09-04T13:56:33.149+02:00

Nova visita a Gunnen, despois da feita ao pouco de abrir. Xa consolidado tras uns meses de operación, o seu menú Época é un desfile de multitude de técnicas de tratamento de produto – con especial protagonismo para as fermentacións – e tamén un degoiro de apañar todo, de non refugar nada. O máis importante é que nin técnicas nin aproveitamento son un fin en si mesmos, senón que cobran sentido en

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-56224254432909630152025-05-24T13:33:00.011+02:002025-09-04T13:39:18.854+02:00

Seica agora a vida vai toda de algoritmos. Non sei, pero por se acaso, velaquí un que funciona sempre: 1. Entra no local con paso decidido. 2. Ollo á esquerda, foto á lousa tras da barra coas suxestións do día. 3. Senta na túa mesa. 4. Mira a foto, escolle o que máis che pete: canta máis cara de produto puro teña, mellor. 5. Selecciona un bo viño da interesante escolma dispoñíbel. 6. Pásao ben.

Manoel Foucellashttp://www.blogger.com/profile/02196623043329191509noreply@blogger.com0