Parampam

noreply@blogger.com (nunu) — Mon, 18 Jun 2012 16:55:00 +0000

Butterfly

For four times,

I have been in love..

The first two,

learned it close to its end,

The others, I kept it secret.

Only once I was loved,

by a boy whom I didn't love.

And the rest, all loved me,

yet,

they didn't dare to be in love!

One by one,

I learned how rare to find someone,

who can treat you kind,

yet keep the butterflies in your heart!

As I realize,

Humans tend to hurt the closest ones,

I start to evolve into a moth.

I kept my heart away

from the burns and stings of emotions,

that keep us alive.

And now,

I am a butterfly.

Nunulanka

noreply@blogger.com (nunu) — Sat, 07 Apr 2012 11:21:00 +0000

Merhaba merhaba,

Sonunda New York'taki anilarimi yazdigim, hem de icine ilustrasyonlar cizdigim Nunulanka'yi actim! Surdan hikayeleri okuyabilirsiniz!

Simdi de blogu etrafa yaymaya calisiyorum. ODTU lisesinin edebiyat zumresi nin blogu olan Gunlerin Getirdigi nde bana bir post ayiricaklar. Yukaridaki ilustrasyonu da onlar icin cizdim.

Ah bir de yurtdisi egitim beni tweetlerse keyfime diycek olmaz!

Mutsuz Baslayan Asklar

noreply@blogger.com (nunu) — Wed, 01 Feb 2012 05:10:00 +0000

Mutlu baslayan asklar bazen mutlu surer,

bazense mutsuz biter.

Mutsuz baslayan asklarinsa

mutlu surdukleri hic gorulmemistir.

Genelde baslayamadan mutsuz biterler.

Seninle tanistigimizda,

mutsuz bir iliskimiz olabilecegini

hic dusunmemistim aslinda.

Hani bazen olur ya,

biri cikar karsimiza,

ilk goruste ask degildir ama

bir kivilcim vardir arada.

Sonra o kivilcim buyur zaman icinde.

Icten ice... hissettirmeden...

bir bakmisim

kocaman bir ates yanar olmus kalbimde.

Alevleri ruhumu sarmis,

biraz da sana sarilmis,

kuculmus,

buyumus,

yerinde duramaz bir kiza donusmus.

Incelmis ruhum,

kirilgan, camdan bebek olmus.

Seni gordugunde gozlerine bakamaz olmus.

Duvarlarin arkasinda seni dusunur olmus...

Kalbini sana vermeye hazir,

ama bir o kadar da cekingen,

korkak bir kedi gibi

camda seni gozler olmus.

Beni bu kadar uzebilecegini

hic dusunmemistim aslinda.

Ya da eve gelmedigin gecelerde

bu kadar uzulecegimi.

Baskalarina bakislarini yakaladigimda

yok olmak isteyecegimi.

Hem gel derken,

hem de git diyebilecegini.

Mutsuzluktan mutluluga

bu kadar cabuk akabilecegimi.

Hayati hissedilir kilarken,

gozlerime bu kadar cok

yas doldurabilecegini dusunmemistim.

Sen hep naziktin, dusunceliydin,

sevecendin.

Ama belki de hicbiri degildin.

Belki sen de korktun.

Aslinda hep korkmus olmani diledim.

Eger korktuysan sen de asiktin.

Yada hic olmak istemedin.

Merhaba merhaba...

noreply@blogger.com (nunu) — Fri, 30 Sep 2011 22:44:00 +0000

Merhaba!!

Buraya hala arada bir ugrayanlar var anladigim kadariyla :) Yenilikleri en kisa zamanda yazacagim. Bu aralar icimde yeni bir gunes, kucagimda pofuduk bir insan ve zihnimde gerceklesmek uzere bekleyen bir hayli hayal var!

i-(try to) freelance

noreply@blogger.com (nunu) — Mon, 16 May 2011 03:28:00 +0000

Bugun i-freelance icin submit ettigim - ve kendime gore cok hizli bir zaman icinde karar verip cizdigim - logo tasarimlari.

Long Time No See

noreply@blogger.com (nunu) — Thu, 12 May 2011 03:32:00 +0000

Hello World!

Uzun bir sureden sonra geri geldim. Turkiye'de olanlari duymussundur, blogspotu kapattilar. Simdi bir de uzerine bir ton sansur daha geliyor. Ben artik bu ulkeyi anlamakta zorluk cekiyorum. Ve isin aci tarafi, bir sene kaldiktan sonra bu dusunce sistemine direnmek icin sabrim kalmadigini hissettim. Biraz daha guclenip oyle donmek gerek. Ya da biraz daha guclenip, donmeden mudahele etmek gerek diye dusunuyorum.

Yine de son sene gecirdigim surecin bana cok faydasi oldugu bir gercek. Canlandiranlar basta olmak uzere, hayatima bir cok guzel sey katildi. Sikintilari ve sorunlariyla Istanbul bana daha "gercek" bir yasam izlenimini verse de, olumsuzlugu, hayal cellatligi ve yavasligiyla Istanbul benim de enerjimi calmadi desem yalan olur. Istanbul bana cok sey ogretti -basta cilgin gibi araba kullanmayi - ama bana yetmedi acikcasi. Belki biraz daha kalmam gerekirdi ama su an, damarlarimdan genclik fiskirirkan, 3 proje bitirebilecegim bir tempodan ancak bir proje yetistirebildigim bir duzene asina olmak istemedim. Bitirmek istediklerimi cok icime sinerek bitirdim ama orasi ayni konu.

Simdi Chicago'dayim. Kucuk bir maymunun teslimatini gerceklestirmek icin buraya geldim. Su siralar ailecek heyecanla bu maymunu bekliyoruz!

Marilyn Mornings.

noreply@blogger.com (nunu) — Tue, 01 Mar 2011 07:13:00 +0000

Sunday Morning ve Pembe

noreply@blogger.com (nunu) — Mon, 28 Feb 2011 21:57:00 +0000

Doodles dooodles doodles.. Bu aralar hep illustrasyon yapmak istiyorum ama vakit ayiramiyorum. Galiba gercekten is yasami insani biraz yoruyor. Cok efficient calisamadigimi dusunuyorum. Stajda da biraz zorlaniyorum. Hosuma gidiyor ama beni cok sinir ediyor ayni zamanda. Hic bir zaman yeteri kadar iyi olamayacakmisim gibi geliyor :(

Belki de ilham

noreply@blogger.com (nunu) — Fri, 25 Feb 2011 18:21:00 +0000

Bazen bir sarki, bir ses, bir goruntu...

Ilhamla dolduruyor beynimi.

Oturup yazmak istiyorum.

Aaatlerce yazmak...

Hayal gucumun kesfedilmemis koselerini kurcalamak,

Sonra yok olmak istiyorum yer yuzunden.

Hep bu anda kalabilmek icin,

kimse dokunmasin bana istiyorum

kimse dokunmasin, bozmasin hayallerimi.

Kafamin etrafinda dolanan pembe bulutlar cogalsin,

Onlar cogaldikca yarattigim pembe dunyada kaybolayim istiyorum.

sonra sarki bitiyor aniden,

bulutlar dagiliyor,

ben icimde bulundugum ana geri dusuyorum,

ve keske diyorum...

keske hic gitmesen, kalsan butun gece...

sonsuza kadar belki de.

World, Hold On!!

noreply@blogger.com (nunu) — Mon, 21 Feb 2011 23:31:00 +0000

Heyoo!!!

"Istanbul'da Siradan Bir Gun" Cartoons Bay Film Festivaline secildi. 7 - 10 Nisan arasinda Italya'da gosterilicek! Belki ilk yurtdisi festival davetim oldugundan gormeye bile gidebilirim :)

Yukardaki illustrasyonun daha atraksiyonlu hali de yarina burda!

Happy Valentines

noreply@blogger.com (nunu) — Mon, 21 Feb 2011 09:32:00 +0000

Hello hello!!

Cok guzel haberlerim var. My "average happiness" is increasing! Staja basladigimdan beri keyfim yerine geldi, arkadaslarimla commun hayatima geri dondum, hem calisiyorum, hem parti yapiyorum, kisacasi mutluyum. Ama hala yurt disinda oldugum zamanki tatmin ve mutluluk duygusu yok icimde, ben burada takili kalmak istemiyorum ama hazir buradayken de zamanimi en iyi sekilde degerlendirebilmeyi istiyorum.

Hikaye filan yazmayi ozledim kendi kendime oturup ama bir turlu vakit ayirmiyorum yaziya, bu da cok icimi sikiyor acikcasi. Belki son zamanlarda insanlardan duydugum hikayeleri oturup yazabilrim. "The Incomplete Stories of Strangers" filmime de on ayak olmus olur :)

Simdi kaciyorum, cizimimi daha duzgunlestirebilmek icin perspektif calismam lazim.

Dear Universe

noreply@blogger.com (nunu) — Tue, 15 Feb 2011 08:05:00 +0000

Dear Universe,

Once we signed a petition regarding a trade of love. A petition that would take away my love for any boy, in return you would save my beloved grandma. Today, I am officially declaring that I am no longer holding our petition, that it is now out dated. I can now, love anyone I want and beloved in return.

You are free to take your part of the trade. I think it is time for her to be free and join your presence.

With love,

digital painting 101

noreply@blogger.com (nunu) — Sun, 13 Feb 2011 20:39:00 +0000

Eveeet. Paintingin "p" sinden anlamadigimi biliyorum. Isik-renk bilgim de cok zayif. Iste bunlari gelistirmek icin "2 gunde 1 portre" projesini baslatiyorum. Artik 2 gunde bir, benden cirkin cirkin portre postlari gorecegiz. Kim oldugunu yukardaki fotoya bakmadan cikarmak mumkun degil. Guzelim Marilynciimi soktugum hale bak!

Complainin'

noreply@blogger.com (nunu) — Sun, 13 Feb 2011 18:47:00 +0000

Hello hello. It's been a while.

Gun itibariyle yeniden gunluk postlarima geri donecegimi bildirebilirim. Eger yazi yazmayi ciddi ciddi dusunuyorsam, hic degilse her gun bir kac satir birseyler dokturmek zorundayim.

Son zamanlardan bahsedeyim o zaman. Staja basladim. hem de cok istedigim bir yerde. Calisanlari cok sevdim, hem de uzerinde calistigimiz projeleri. Tek kotu yani is yapiyor olup para almamak ama su an icin bir seyler ogrendigim goz onune alindiginda bunu fazla kafama takmiyorum. Ileriki aylarda eger alacak birseyim kalmazsa iste o zaman sorun olmaya baslayabilir.

Onun disinda kitapla ilgili cok guzel elestiriler aldim. Halamin arkadasi bir editor okudu ve tam profosyonel bir elestiri cakti bana. Simdi onumuzdeki haftalarda gonderdigim diger editorlerden de ses seda cikarsa yeniden yazmaya baslayacagim. Ben hala umudumu yitirmedim basilmasi konusunda ama oturup etraflica calismam gerekecek galiba.

Bu aralar beni uyku bocegi soktu galiba hep uyumak istiyorum. Galiba daha cok is yapabilmek icin kahveye baslamam lazim. Yapmak istedigim onlarca sey var ama vaktimin cogu zamanini bosa harciyorum ve cok kiziyorum kendime.

Galiba bu ay altyazi dergisine cikmisiz, onumuzdeki hafta da hillsider a cikiyormusuz Canlandiranlar olarak. Cok heycanli.

Yavas yavas isler yoluna girmeye basladi gibi ama ben hala New York u cok ozluyorum. Hatta belki New York u degil ama yabanci olmayi ozluyorum. Burda insanlarin arasinda kendimi hep yabanci hissediyorum ama yabanci oldugum yerlerde kendimi cok rahat ve mutlu hissediyorum. Iste bu yuzden kendime 1 yil verdim. Geldigimden beri 9 ay olduguna da inanamiyorum, neredeyse hicbir isim hallolmadi simdiye kadar. Daha kitabin cook yolu da var. Onu bir yoluna koysam zaten beni kimse tutamiyacak, solugu yine disarida alacagim.

"Istanbul'da Siradan Bir Gun" cok sirin oldu bu arada. Festivallere gonderme asamasindayim ama yurtdisindan hicbir festivalden daha kabul gelmedi :( Umarim en azindan bir kac yerden gelir de keyfim biraz yerine gelir. Olmazsa da canimiz sagolsun canim! Daha yapilacak cook hikaye var.

Simdilik haberler bunlar. Daha siirsel ve edebi postlarla geri donebilmeyi diliyorum.

9 ay.

noreply@blogger.com (nunu) — Mon, 24 Jan 2011 12:08:00 +0000

Donmus olmaktan bu kadar hosnut olmayacagim aklima gelmezdi.

ve tamamen alakasiz bir doodle.

Beynima format attim.

noreply@blogger.com (nunu) — Wed, 17 Nov 2010 14:54:00 +0000

Cok ilginc bir sey oldu gecenlerde. Boyle sabaha karsi, uyanmakla uyanmamak arasinda uyurken bilincim yerine geldi. Uydugumun farkina vardim. Ama uyudugumun farkina vardigim icin aslinda uyanmis bulundum. - Haliyle bu esnada gozlerim kapali yatakta yatiyorum hala - Sonra her uyandigimda oldugu gibi dusuncelerin, resimlerin, islerin kafama ususmesi gerekirken aslinda hicbir sey olmadigini fark ettim. Beynim resmen bombostu. Hani evet, olayin farkindayim, bir ic ses soz konusu ama ic ses disinda bir tik bile gecmiyor beynimden. Nedense ilk dusundugum sey, 'Acaba öldüm mü?' Yada ölüyor muyum?' oldu. Cunku boyle baska bir boyuta gecmekle gecmemek arasinda kalmis gibi hissediyorum kendimi. Beynimdeki bosluk resmen vucuduma yayilmaya calisiyor, boyle bir hafiflik, bir huzur filan. Sonra tek gozumu araladim, beyin fonksiyonlarim yerinde mi diye. Gayet guzel acildi, etrafi suzdu, sonra huzuru kacirmamak icin yeniden kapandi. Ama baktim boyle olmayacak. Bir yerlere tasiyor beynim beni ama nereye bilmiyorum, dedim, 'Kalk Nurbanu, bir an evvel kalk da aklini kacirmadan, beynine bir sey inmeden calismaya basla!'

Kalktim. Bir iki saniye icinde de gece boyunca beynimden uzaklasmis butun dusunceler gelip beynime usustuler. Ah nasil da huzurluydum, o yatakta dusuncesiz uzandigim o an, nasil da guzeldi her sey anlatamam!

Aksama dogru bir arastirayim bu neymis bakalim dedim. Bir kac insan daha benim yasadigim tecrubeye benzer tecrubeler yazip yayinlamislar. Sevindim sahsen. Demek ki insanlarin basina geliyormus. Adina da beynin kendi kendine format atmasi demisler. Cok iyi oldu walla. Gercekten bir beyin formatina ihtiyacim vardi o aralar.

Artik bunu kesfettikten sonra arada bir beynime format atmaya karar verdim. Insan her istediginde dusuncelerden kurtulamiyor tabii ama mesela bugun de, sabah evi temizledikten sonra hic-bir-sey yapmadim. Zaten gunlerdir bilgisayara bakmaktan basim zonkluyordu. Gittim yattim onun yerine. Ohh, gunesin aydinlattigi bir yatakta vakit gecirmekten daha keyif veren bir sey olamaz herhalde bu dunyada. Bir sure sonra yine dusuncelerim yavasladi, basimin agrisi yavas yavas yok oldu. Ilk yasadigim sabahki kadar bosaltamasam da, bir nebze bosalttim kafami. Insanin boyle, ara ara beynine format atmasina ihtiyaci oluyor gercekten.

ps. size buldugum makaleyi link vermeye calistim ama simdi bulamiyorum. onun yerine korkunc karabasan makaleleriyle karsilastim, daha fazla arastirmak istemiyorum!!

White Plain T's and Delilah!

noreply@blogger.com (nunu) — Tue, 02 Nov 2010 08:16:00 +0000

So I assume, everyone who loves this song wondered who is this girl Delilah?!

Here is the story behind the song!

USA Today has a new interview with Plain White T's front man Tom Higgenson. Tom explains the meaning behind the T's song "Hey There Delilah."

Not only is the song about a real girl, but it's about an Olympic hopeful. Higgenson met steeplechase runner Delilah DiCrescenzo in New York City five years ago, when Delilah was attending Columbia University.

"I thought she was the most beautiful girl I had ever seen," said Higgenson. "I told her, 'I have a song about you already.' Obviously, there was no song. But I thought it was smooth."

"I wasn't interested," says DiCrescenzo. "I was dating somebody."

Higgenson kept in touch with DiCrescenzo over email, and in 2004 he finally wrote the song "Hey There Delilah." He sent a CD to DiCrescenzo, who was impressed... but not that impressed.

"It was so beautifully written," she said. "There was pressure to live up to this ideal. I didn't know how to be polite but, you know, ditch him."

DiCrescenzo also says of the song, "When I'm at the gym, it's playing; when I'm at the pool, it's playing. Part of me wants to scream at the top of my lungs that it's about me. Another part of me wants to cower and say it's not."

Nowadays, Higgenson has gotten over his crush.

He says, "If we had lived happily ever after, then what would my next song be about?"

Hmm, maybe something that doesn't make you sound like a stalker? Here are a few thoughts about this story...

-Would this song have been as popular if the girl was named Sarah?

-Delilah DiCrescenzo sounds like she should be some Eastern Romanian gymnast, not a steeplechase runner.

-"I thought it was smooth." You thought wrong. Sorry champ.

-If you're a girl named Delilah, you've gotta be pretty psyched that this song exists. It's been too long since a song about a "Delilah" was popular.

-Are there any girls' names that don't have a song?

-Finding out this song is about a stalker-esque crush probably just ruined it for a bunch of people.

-Tom Higgenson is making a strong push for the title of "Least Rock N' Roll Name In Music." Watch your back, Chester Bennington!

Here is the Plain White T's video for "Hey There Delilah." If you have a "Closing Time" flashback when you watch this, you're not alone.

Original source of story is here.

The unbearable lightness of being!

noreply@blogger.com (nunu) — Wed, 27 Oct 2010 21:07:00 +0000

Just being a bit literal...

Makarna ve Ozgurluk uzerine!

noreply@blogger.com (nunu) — Sat, 16 Oct 2010 14:55:00 +0000

3. "It's MINE!" - Chmurka pulls the spaghetti...
Originally uploaded by pyza*

Cocuklugumuzdan beri bize ogretilen en onemli seylerden biriydi ozgurluk! Ozgur bir millet olmak, ozgur topraklarda buyumek, konusma ozgurlugune sahip olmak, yani neticede ozgur bir birey olmak kadar degerli bir sey yoktu su dunyada. Yazildigi gibi durmayan, tartismalara sigmayan bir yapisi vardi ozgurlugun. Kendisini gozle goremesek de hakkinda bir suru sey soyleyebiliyorduk. Susturulanlarin icine attiklari, bastirilanlarin arkalarinda sakladiklari yine ozgurluktu. Bizse ozgur buyuyen bir cevrenin cocuklariydik ama ozgurluk hakkinda en ufak bir fikrimiz bile yoktu!
Peki ya ozgurluk neydi sahi? Herkesin bize canimiz pahasina korumamiz gerektigini soyledigi bu kavramin tam olarak ne oldugunu bize kimsenin aciklayamamasi aslinda garipsenmeliydi. Elle tutulmaz, gozle gorulmez bir seydi ozgurluk. Hurduk, ozgurduk ama tam olarak ne oldugunu kimseye anlatamiyorduk.
Sonra sonra, yasadikca ogrendik ozgurlugu... Nazim Hikmet'in de dedigi gibi, ozgurluk aslinda yasamin kendisiydi.
'Yasamak, bir agac gibi tek ve hur ve bir orman gibi kardecesine'
Ama size sunulan yasamin degil, sizin sectiginiz yasamin kendisiydi. Iyisi veya kotusu yoktu ozgurlugun, sadece kisiye ozel bir karakteri vardi. Yani ozgurluk basli basina bir bireydi aslinda, kurulup oturur, hepimizin kalbinin yaninda.

Aslinda cok kucukken karsilastik ozgurlukle. Gunes battiktan sonra, bahcedeki elma agacinin altinda daha fazla oynamamiza izin verilmedigi gunlerde kendini tanitmaya baslamisti bize. Hava zaten karariyordu, "Butun cocuklar evine gidecek nasilsa!" vaatleriyle tanistirilmadik ozgurlukle. O zamanlar pek gucenmedik, cunku farkinda degildik kim oldugunun. Ozgurluk annelerimizin dudaklarinin ucundaydi. Bizim icin onemli olan, ertesi sabah diger cocuklarla birlikte o elma agacinin altinda yeniden bulusabilmek icin koparilmasi gereken izindi.
Ergenlik donemine girdigimizdeyse cok sert tanitti kendini bize ozgurluk. Sonra bir turlu ulasamadigimiz bir arkadasimiza donustu. Pijama partileri, hafta sonu sinemaya gitmeler, arkadaslarla bulusmalar hepsine bir olcu izin verildi. Ozgurlukle fazla vakit gecirmeye izin yoktu kesinlikle. Sonra basina buyruk biri olup cikardik nemelazim! Hava karardiktan sonra, ozgurluk de insani karanliklarin icine ceker giderdi. Ya da biz, arkadaslarimiz icin cekip giderdik ozgurce.
Sonra universteye gectik. Ben gittim. Ozgurulugume de koluma takip, baska diyarlara ozgurce yasamaya, ogrenmeye ve gelismeye. Benimle birlikte geldi ozgurlugum. Annemin dudaklarinin ucunda ucup, benim dudaklarimin ucuna yerlesti. Aslinda biliyor musunuz, ben ilk defa ozgurlugu, ozgurce yasamaya baslayinca ogrendim. Sonra o beni degistirdi, ben de onu bicimlendirdim. Ilk defa 'benim ozgurlugum' diyebilecegim bir kavram cikti ortaya. Kimseye ait olmayan, bir tek bana ait bir ozgurluk yarattim kendi dunyama.
Ozgurce yasamak demek, ozgurlugu cabuk unutmak demekmis! Bunu da zaman ogretti bana. Bir sure sonra hangimizin hangimiz oldugunu karistirir oldum. Ben mi ozgurdum, yoksa ozgurluk mu beni ben yapmisti. Sonra herseyi birakip geri donunce anladim gercegi. Birlikte buyudugum kardesimi birakip gelmistim ben aslinda. Daha once icinde yasadigim eve gelip de ozgurlugumun burada huzursuz oldugunu hissettigimde anladim ne kadar birbirimize bagli oldugumuzu. O kisitlaninca ben mutsuzdum, ben mutsuz olunca o kisitli.
Sonra fark ettim ki ozgurluk benim icin ferah bir evde, rahat rahat yasamak degilmis. Kucuk bir yerde, kendi halinde, kendi kendine yasamakmis ozgurluk. Biraz yalnizlik da yanina kar kalanmis.
Evde kendi kendine makarna pisirmeyi severmis ozgurlugum. Sonra her gun ayni yemegi yemeyeyim diye farkli farkli makarnalar pisirirmis. Sabahlari kimseyle konusmadan sehri dinleyerek kahvalti etmekmis ozgurluk. Sabahin sessizligini uyanir uyanmaz kulaklarimi dolduran televizyon sesiyle, peynirli ekmekli kahvaltiya yeglermis ozgurlugum. Ozgurluk, huzurlu olmak demekmis, huzur benim icin yalnizliga vakit ayirabilmekmis. Mutlulukta ancak yalnizliktan cikan urunden gelirmis.

Yani ozgurluk, hergun makarna yemegi goze alarak, kendi evimde 'ben' olabilmekmis.

Her gun evlerde pisan makarnalar adina, herkese ozgur bir hayat diliyorum!

semizzotu!

noreply@blogger.com (nunu) — Thu, 14 Oct 2010 18:42:00 +0000

Icimden dokulucek bir seyler var mi diye bekliyorum....

Bekliyorumm...

Bekliyorum..

Vizir vizir sinek geldi bak yine. Zaten kac gundur beni uyutmuyor!

Ben hayatimda boyle bir sivri sinek gormedim sayin seyirciler. Yani hadi tamam 2 tane oldurdum bir gecede - ki ben onlari bir tek saniyordum. Sonra basima bir tane daha cikti! Gelip gelip yanaklarimi isiriyor kahpe. Resmen suratimda sivilcer yetmezmis gibi bir de sivrisinek isiriklari cikti basima! Artik bu aksam kendisini oldurmeden yatmak istemiyorum!

Yeni home-ofisimden (Artik ne kadar sahiplendigimi goruyorsunuz!) cok memnunum. Bugun ilk yemegimi bile yaptim. Mutluyum - gururluyum!

Is gorusmelerinde basarim hala '0' sifir! Hatta gecenlerde bir adam ben animasyonlarimi gosterirken hicbir sey soylemeden gorusmeden cikip gitti! Hayatimin saskinligini yasadim. Ben boyle terbiyesizlik gormedim yani galiba baska bir ulkede olmaz boyel bir sey. Ama hayirlisi yani.

Bir de gercek hayatla kurguyu birlestirdigim hikayelerin daha revacta oldugunu fark ettim. Demek ki bir sure boyle hikayeler uzerinde calissam iyi olur!

Su an aklima baska bir sey de gelmiyor valla. Her gun aklina bir sey gelip sular seller dokturen blog yazarlarini kiskanmiyor degilim!

(Ye Dua Et Sev) Eat Pray Love uzerine...

noreply@blogger.com (nunu) — Sun, 10 Oct 2010 17:47:00 +0000

Ben bu kitabi bir kac yil once, Union Square'deki koca Barnes and Noble'in icinde gormustum.

"Eeeh, yine baska bir chick flick kitabi iste!" diyip onunden gectim. Hem de kac kez! Her seferinde kitabin basligi ve ozellikle kapagi dikkatimi cekiyordu ama her seferinde hic bir sey ogrenmeyecegimi dusundugum bu kitabi elime alip, arkasini okuma zahmetine bile katlanmiyordum! Sonra bu kis, spordan ciktigim ve ikinci el kitap satan 'Strands' in icine kendi yazdigim kitaba benzer ani kitaplari bulup okumak istedigim sirada rastladim. Kac zamandir cok satanlar bolumunde gordugumden bu sefer icimden, kitabi alip arkasini okumak geldi! Arkasini okumamla yuzume kocaman bir gulumseme yerlestii!

"Iste aradigim kitabi buldum!!!"

Resmen sanki ben okuyayim da ogreneyim diye yazilmis bir kitapti. Benim yazmak istedigim kitabin cok cok (hatta korkutucu derecede cok!) benzeriydi, ve kendisi bir all-time-bestseller'di.

Aldigim sirada baska bir kitap okumama ragmen, hayatimda cok az yaptigim bir seyi yapip, Eat Pray Love'i okumaya basladim. Zaten insan okumaya basladigi anda, kitabi bitirmek icin can atmasina ragmen bir yandan da hic bitsin istemiyor!

Benim kitapta en hosuma giden sey - ki muhtemelen bir cok insanin da hosuna gitme nedenlerinden biri budur - butun kitabi birbirine baglayan elementlerin kitabin daha en basindan verilmesi. Okudugunuz her hikayede hem hikayeyle, hem hayatla, hem de tesaduflerle ilgili bir seyler ogreniyorsunuz. Ve gercekten kadinin yazdigi her sozun dogruluguna inaniyorsunuz. (tamam burasi tartisilir, ilk kocasina gore bosanmalari hic de kadinin anlattigi gibi olmamis ama...) Baskalarini bilmem ama bana gercekten, gercegi elinden geldigince 'oldugu gibi' anlatmaya calismis gibi geldi. En azindan kendi tarafindan gercegi. Belki bazi yerlerde suslemistir yazisini yada hikayelerini, orasini bilemem, ama her sey tam tadindaydi!

Oteki taraftan filme gelince, kitap cok uzun oldugundan zaten ben herseyin anlatilamayacagini bilerek kendimi hazirlamistim ama yani hikayenin anlatimi daha kotu olamazdi galiba! Ne kadinin kocasiyla olan kotu iliskisi iyi islenmisti, ne kadinin cocuk istemedigi, ne de kadinin depresyona girdigi donem, ne de gercekten gitmek istedigini iyi anlatabilmislerdi.

"Ordan burdan surdan en guzel olacagini dusundugumuz sahnelerin hepsini bir araya toplayalim, en sonunda cok super bir film yapmis oluruz!" mantigi vardi biraz. Sahneler arasinda dogru duzgun gecis yoktu. Kadinin flash backleri iyi anlatilamamisti. Ha bunun yani sira bence oyunculuk da cok iyi degildi! Ben sahsen filmde bir tek 'Tutti'yi begendim! Bir de Tutti'nin annesi iyiydi. Julia fena degildi. Javier'cigime o performans ve rol hic mi hic yakismamisti maalesef! Yine de izlemesi keyifli bir film denebilirdi! Ben belki filmde anlatilmayan bosluklari da bildigimden bana biraz sig geldi ama annem bile oturup sonuna kadar izlediyse demek ki cok da kotu degildi!

Bence Hollywoodcular bunu gunluk tadinda bir film yapmamak uzere cok ugrasmislar ama belki gunluk tadinda yapilsa daha bile guzel olabilirdi bence! Ahh darisi benimkinin basina! Umarim benim kitabim da basarili olur da, cok satanlar listesinde yar alir!!

Tanrim lutfen, lutfen, lutfen, lutfen basarili olsun!!

Amin!

Eat Pray Love

noreply@blogger.com (nunu) — Sat, 09 Oct 2010 21:16:00 +0000

Size Ye Dua Et Sev' in kitabiyla filminin elestirisini yazicam! Evet... cok yakinda!

Huzur

noreply@blogger.com (nunu) — Fri, 08 Oct 2010 19:43:00 +0000

insan cok ilginc bir varlik gercekten. Hele ki kendi kendine kaldigi veya yasadigi ortamdan koptugu zaman. Yasarken farkinda olmadan gunluk hayatimiza islemis seylerin yoklugunda olusan 'ben' lik cok ilginc mesela.

Hani ben New York'a gitmeden once huzursuz bir insandim ya. Ama bu huzursuzlugumun farkina New York'a gidip de aslinda kafama hicbir seyi takmamaya basladigim sirada varmistim. Sonra New York'a tamamen baska bir insana donustum yillar gectikce. Huzurlu, mutlu, pozitif ve en onemlisi ruhumu hep acik ve temiz tutmayi ogrendim. Ic huzurumu korumayi ve her seyi oldugu gibi kabullenmeyi. Iste bu insan ben yalniz kaldikca olusmus demek ki. Dondugumden beri icimdeki huzursuzluk, evde baska insanlarin alaninda yasamakmis yani. Iki gundur yalniz basima ofiste calistigimdan beri gayet huzurlu ve mutluyum. Evet biraz sessiz, biraz yalniz bir ortam ama huzurluyum. Ve aslinda huzurun ne kadar onemli oldugunun simdi farkina variyorum. Demek ki ben dunyanin baska bir kosesine kacip, kendi kendime kalirsam bile en azindan huzurlu olacagimi biliyorum.

Bunu fark etmis olmam da iyi oldu acikcasi cunku dondugumden beri, kacma planlarima korku katilmaya baslanmisti.

'Ya yalniz yapamazsam?'

'Ya cok sikilirsam?'

'Ya hic arkadas edinemezsem'

'Ya soyle olursa, ya boyle olursa...'

demek ki bunlarin hicbirini dert etmemek gerekiyormus cunku daha once de dedigim gibi rahat bana batiyor!! Ben gidiyim, kucuk bir odam olsun, kucuk bir isim olsun, dili anlamayayim, hic kimseyi tanimayayim ama yine de huzurlu olurum. Cunku demek ki icimde bir gocebelik var.

Var, var ben biliyorum. Hep vardi zaten. Iste geri donmek biraz hayal kirikligi yarattigindan bunalimlardaydim ama simdi cok memnunum halimden. Su projelerimi de en iyi sekilde bitirebilirsem, ver elini Arjantin! Nasil olucak bilmiyorum ama benim hayatima ispanyolca, ve latin kulturu oyle yada boyle giricek. Hatta cok damardan giricek bak buraya yaziyorum!!

Evvvett!!

noreply@blogger.com (nunu) — Thu, 07 Oct 2010 19:06:00 +0000

Evvet!! Tam 4 ay 23 gun sonra ozgurlugum yeniden benimleee!!! Evden official olarak kactim!

Haklarini yemiyim simdi, aslinda cok uyumlu bir anne babaya sahip oldugum icin cok sansli oldugumu dusunurum. Ama maalesef benim icimde biri var ve o kisi genelde yalniz olmayi tercih ediyor. Herseyi kendi basina yapsin istiyor, kimse yardim etmesin...

Dun gece babamlara Cengelkoydeki ofise yerlesmek istedigimi soyledim. 'Yerlesirsin yaeee!' diye hafif gecistirir bir cevapla karsilasinca, 'Yok ben hemen yarin bavulumu toplayip gidiyorum!' dedim. Zaten ihtiyacim olan sey bir bavul dolusu esya ve nevresim takimlariydi. Sabah uyanip, sporumu da yaptiktan sonra toparlandim. Hungur hungur babama neden gitmek istedigimi bir daha acikladim.

'Bohuuu, ben yalniz yasamak istiyorumm! Icim huzursuz oluyor bu kentte ve yalnizliga ihtiyacim var, bes senedir kendi basima yasiyorum ben, burasi benim evim degilll!!!'

Walla soylediklerim hissettiklerimle asagi yukari ayniydi. Bir kac gundur uzerime yapismis olan mutsuzlugumu silkmek icin yalniz kalmaya ihtiyacim vardi. Iste simdii ofisin toplanti odasinda yaziyorum bu satirlari. Mutluyum, gururluyum.

Burdan sonraki hedefimse Arjantin. Ah bi su kitap tamamlansin, basilsin! Kimse benii tutamiycaak, kimseee!!! (Gerci zaten tutan da yok amaaa... :))

Chico y Rita

noreply@blogger.com (nunu) — Wed, 06 Oct 2010 19:22:00 +0000

Bu filme bayildim, bayildiim!!! Kuba'dan New York'a uzanan bir ask hikayesi. Kesinlikle bulup izlemem lazim!!