آثاری را که در آلبوم «از دورها» می‌شنوید، فرهاد در سن ۲۲ ساله‌گی ضبط و به عنوان هدیه به خواهرش که ساکن لندن بود فرستاد. این مجموعه به صورت خانه‌گی و خارج از استودیو ضبط شده بود و انتشار آن تن‌ها پس از پالایش و بهبود کیفیت صدا ممکن شد. در آلبوم «از دورها» دو مصاحبه فرهاد نیز گنجانده شده است. مصاحبه اوّل را خبرنگار رادیو آوای ایران در سال ۱۳۷۵ با فرهاد انجام داده است و مصاحبه دوّم که پایان بخش مجموعه است، گفت‌وگویی است میان فرهاد و محمود تهرانی از رادیو بی‌بی‌سی در تابستان ۱۳۸۱، این گفت‌وگو ناتمام ماند تا فرهاد مثل همیشه و برای همیشه ناگفته بماند…

***

توضیحات نقل شده از اینسرت آلبوم «از دورها»، مجموعه‌ای از آثار منتشر نشده فرهاد می‌باشد.

من شنیدن و داشتن این مجموعه ماندگار و ارزشمند را در آرشیوهای موسیقی پیشنهاد می‌کنم، مخصوصاً شنیدن مصاحبه دوّم، که فرهاد از آخرین روزهای زنده‌گی‌اش در فرانسه می‌گوید.

برای دریافت اطلاعات بیش‌تر از نحوه خرید آلبوم «از دورها» به این صفحه‌ از وب‌سایت رسمی فرهاد مهراد مراجعه کنید.

۲۷ شهریور ۱۳۸۲

کنسرت استاد محمّد نوری

آن‌شب خوش‌حال بودم ‌که خواننده‌ی ترانه‌های خاطره‌انگیز دوران کودکی‌ و نوجوانی‌ام را از نزدیک و روی صحنه می‌بینیم. در آخرین هفته‌ی شهریور ۱۳۸۲ استاد محمّد نوری به هم‌راه گروه کُر بزرگی از شاگردان‌اش، به مدت چهار شب در سالن میلاد نمایش‌گاه بین‌المللی تهران، ضیافتی باشکوه را برگزار کرد. من تا مدت‌ها خاطره‌ی خوشِ آن شب را با عکس‌هایی که یواشکی از کنسرت گرفته بودم، مرور می‌کردم.

متاسفانه سی‌دی عکس‌های این کنسرت را نتوانسته‌ام در بایگانی‌ام پیدا کنم، ولی بروشور کنسرت را که نگه داشته بودم را برای این نوشته در نظر گرفت‌ام.

هنرمندی بزرگ از پیشِ ما می‌رود و ما را با خاطره‌های خوش تن‌ها می‌گذارد. :(

یاد و خاطره‌ی استاد محمّد نوری گرامی باد.

– می‌دانید چه‌طوری تصادف کرده بود؟

از سه راه سلطنت‌آباد یک ماشین ساواک می‌اُفتد دنبال‌اش. فروغ تندتر حرکت می‌کند و می‌رود طرف خیابان سلطنت‌آباد؛ که آن‌ها فروغ را گُم می‌کنند. بعد می‌آید طرفِ خیابان هدایت و وقتی می‌رسد به درّوس، یک ماشین کودکستان از روبه‌رو می‌آمده. چون نمی‌خواسته با ماشین کودکستان تصادف کند و بچه‌ها صدمه ببینند، ماشین را می‌کشد کنار و می‌زند به درخت و می‌اُفتد توی جوی آب. مردم می‌گفتند – من که خودم ندیدم – سَرَش می‌خورد به لبه‌ی سیمانی جوی آب. فروغ می‌اُفتد بیرون، ولی کسی که کنار دست‌اش نشسته بوده، طوری نمی‌شود. رفت دیگر، تمام شد …

– چرا فروغ را در ظهیرالدوله دفن کردند؟ دلیل خاصی داشت؟

فرح گفت حتماً باید در ظهیرالدوله دفن شود. روز خاک‌سپاری هم فرح و اشرف و دربار حلقه گل فرستادند.

– فکر می‌کنید با آن همه غم و غصه و تلخی زنده‌گی، فروغ طعمِ خوش‌بختی را هم چشید؟

همیشه می‌گفت: «دل‌ام می‌خواهد بمیرم.» همیشه می‌گفت: «مامان، از این زنده‌گی خسته شده‌ام. دل‌ام می‌خواهد بمیرم.» می‌نشست برای سگ و گربه گریه می‌کرد، چه رسد به آدم‌ها. می‌گفتم: «فروغ، تو از هر انگشتت یک هنر می‌بارد. برای چه می‌نشینی غصه می‌خوری؟» می‌گفت: «مامان جان، کاش من نه خوشگل بودم، نه هنری داشتم، فقط خوش‌بخت بودم.»

***

آیه‌های آه، ناگفته‌هایی از زنده‌گی فروغ فرّخ‌زاد / ناصر صفاریان / نشر روزنگار

منهای دو

نویسنده: ساموئل بنشتریت

مترجم: شهلا حائری

کارگردان: داود رشیدی

طراح صحنه و لباس: امیر اثباتی

طراح چهره پردازی: عبدالله اسکندری

عکاس: رضا معطریان

بازی‌گران: سیامک صفری، محمدحسن معجونی، علی سرابی، پگاه آهنگرانی، باران کوثری، لیلی رشیدی، هوشنگ قوانلو و عزیز نقدی

داود رشیدی: این نمایش داستان دو پیرمرد است، که بعد از یک کمای طولانی هوش‌یاری خود را بدست می‌آورند، امّا پزشک معالج به آن‌ها اطلاع می‌دهد که یکی از آنها یک هفته و دیگری ۱۵ روز بیش‌تر زنده نمی‌ماند. آن‌ها به‌دلیل این‌که به هرحال زمان زیادی از عمرشان باقی نمانده، تصمیم می‌گیرند از بیمارستان فرار کنند. آن‌ها پس از فرار از بیمارستان، با شخصیت‌های مختلفی مواجه می‌شوند که هر یک ماجراهایی دارد. مثلاً در ابتدا با یک خانم باردار مواجه می‌شوند که در آستانه وضع حمل، هم‌سرش او را ترک کرده است. زن از آن‌ها می‌خواهد که  شوهرش را پیدا کنند. دو پیرمرد در جست و جوی شوهر آن زن به جاهای مختلفی سرکشی می‌کنند. به کافه‌ها و مراکز تفریح  سر می‌زنند. به خانه او سرک می‌کشند، امّا نشانی از مرد نمی‌یابند، تا این‌که در کنار یک رودخانه مردی را می‌بینند که در تلاشی ناموفق اقدام به خودکشی می‌کند. پیرمردها فکر می‌کنند گم‌شده خود را یافته‌اند. مرد را به بیمارستان نزد زن که حالا وضع حمل کرده می برند؛ اما زن به آن‌ها می‌گوید که او شوهرش نیست. امّا این آغاز یک آشنایی است که نهایتاً به ازدواج زن با مرد می‌انجامد. پیرمردهای داستان ما هم البته داستان‌های خاص خود را دارند که در طول نمایش برای تماشاچیان بازگو می‌کنند.*

وقتی می‌بینم هنرمند بزرگ و با سابقه‌ایی چون «داود رشیدی» نمایش‌نامه‌ی خوبی چون «منهای دو» را به روی صحنه می‌آورد، ذوق می‌کنم و خوش‌حال می‌شوم. ۱۵ تیر ۱۳۸۹ نمایش «منهای دو» را دیدم و بسیار لذت بُردم. «منهای دو» آینه‌ای است از زنده‌گی، با طنزی که بعضی جاها خنده را بر لب‌ها می‌خُشکاند. از عشق، دوست‌داشتن و خاطره‌های خوب و بد زنده‌گی می‌گوید و یادآور می‌شود که زنده‌گی چه‌قدر کوتاه است، خیلی کوتاه.

ببخشید.

به مناسبت هشتاد و ششمین سال‌‌روز تولد استاد عزت‌الله انتظامی

*

پنج‌شنبه، ۵ دی ۱۳۸۱

تالار همایش‌های رازی دانش‌گاه علوم پزشکی ایران

این دوّمین‌بار بود که آقای بازی‌گر را از نزدیک می‌دیدم. – اوّلین‌بار دی‌ماه ۱۳۷۹، چهارمین جشن دنیای تصویر بود، که متأسفانه مسئولان مراسم آن شب دوربین‌ام را توقیف کردند و تا ساعاتِ آخر مراسم هم پس ندادند و من از ثبتِ لحظه‌های زیبایی محروم شدم. – واقعاً باعث افتخار و خوش‌حالی‌ام بود که مردی را از نزدیک می‌دیدم که در بهترین و ماندگارترین آثار سینمای ایران حضور داشته است. گاو، بی‌تا، کمال‌الملک، اجاره‌نشین‌ها و …؛ آن‌شب خاطره‌انگیز آقای ‌بازی‌گر و هم‌سرشان در ردیف اوّل نشسته بودند، می‌دانستم که بسیار مهربان هستند، جلو رفتم و اجازه گرفتم که عکسی از ایشان ثبت کنم، با خوش‌رویی موافقت کردند و من دکمه‌ی شاتر را فشار دادم.

و این عکس شد بهترین یادگاری آن شبِ پُر ستاره.

*

با آرزوی سلامتی برای استاد عزت‌الله انتظامی و خانواده محترم‌شان.

*

جمعه ۳۰ دی ۱۳۸۴

بیست و چهارمین جشن‌واره بین‌المللی فیلم فجر

سینما فلسطین، سالن شماره یک، سانس پنجم، ساعت ۱۸، بخش فیلم‌های مهمان، نمایش فیلمِ «آفساید» ساخته‌ی «جعفر پناهی».

ماجرای فیلم:

داستان روایت‌گر شرح حالِ دخترانی است که حاضرند هر کاری انجام دهند، تا بازی فوتبالِ ایران – بحرین را برای ورود ایران به جام جهانی ببینند، تا جای کسانی را که در بازی ایران – ژاپن جانِ خود را از دست داده‌اند، خالی نباشد. آن‌ها هر کدام با لباسی مبدل (پسرانه) سعی می‌کنند وارد ورزش‌گاه بشوند، امّا تعدادی از آن‌ها به دلیلِ ممنوعیت ورود زن‌ها به استادیوم دست‌گیر می‌شوند. سرانجام به دستِ سربازانی که آن‌ها را گرفته‌اند به کمیته منتقل می‌شوند، امّا در بینِ راه به علت بُرد ایران در بازی با بحرین خیابان‌ها شلوغ می‌شود و دخترها به این ترتیب از دستِ سربازان فرار می‌کنند.

آن سانسِ جشن‌واره، سالنِ اصلیِ سینما فلسطین پُر بود و من هم بعد از چند ساعت صف ایستادن توانسته بودم بلیت این فیلم را تهیه کنم. اتفاقاً آقای پناهی هم به هم‌راه خانواده‌شان در سالن بودند و وقتی نمایشِ فیلم تمام شد همه‌ی تماشاگران ایستادند و ایشان را تشویق کردند…

* دیشب هنگامِ ورق زدنِ یکی از کتاب‌هایم این تراکتِ تبلیغاتی فیلمِ «آفساید» را پیدا کردم، یادگاری آن روز.

یک‌شنبه ۹ خرداد ۸۹

نمایشِ «پروفسور بوبوس» کاری از گروه تئاتر بازی را دیدم. بر خلافِ همه‌ی نقدها و حتی حمله‌های بد و شایعه‌های عجیب، نمایشِ خیلی خوبی بود. من متخصص نیستم! یک مخاطبِ معمولی تئاتر هستم، که سعی می‌کنم کم‌تر گرفتارِ شایعه‌ها شوم. آن شایعه‌ها و حمله‌ها را این‌جا تکرار نمی‌کنم.

اسامی چون الکسی فایکو (نویسنده)، رضا قیصریه‌ (مترجم)، آتیلا پسیانی، رضا کیانیان، هانیه توسلی، بابک حمیدیان، لیلی رشیدی و … می‌توانند بهانه‌های خوبی برای تماشای یک نمایش باشند.

طراحی صحنه، طراحی لباس‌ و انتخابِ موسیقی این نمایش عالی بود. بازی‌های آتیلا پسیانی، فاطمه نقوی، بابک حمیدیان و لیلی رشیدی خوب بود. ولی من از همه بیش‌تر بازی‌های رضا کیانیان، هانیه توسلی و ستاره پسیانی را دوست داشتم و هیچ‌وقت تصورِ این همه شیطنت‌‌ از سوی هانیه توسلی را نداشتم! جیغ‌جیغ‌ها، دویدن‌ها و ژست‌هایش عالی بود.

حال‌که تن‌ها چند شب به پایانِ اجرای نمایشِ «پروفسور بوبوس» مانده، بشتابید و از دیدنِ ستاره‌ها بر روی صحنه‌ی سالنِ اصلیِ مجموعه تئاتر شهر لذت ببرید.

+ اطلاعاتِ بیش‌تر

شبِ گذشته نمایشِ «کهربا» را دیدم، خوب بود. ولی اگر در دیالوگ‌ها کم‌تر از فحش استفاده می‌شد! یا این‌که موسیقی فقط در هنگامِ تغییر پرده نواخته نمی‌شد و در حینِ اجراء هم موسیقی بود، به‌تر می‌شد.

نمایش «کهربا» به نوشته و کارگردانی سیمین امیریان و آهنگ‌سازی محسن میرزائی، هر شب ساعت ۱۹ تا تاریخ ۲۸ خرداد ۸۹ در سالنِ سایه مجموعه تئاتر شهر با بازی اکبر رحمتی، حسین محب اهری، سوسن مقصود لو، نسیم ادبی، اشکان صادقی، امیر کربلایی‌زاده و کیومرث قنبری‌آذر به روی صحنه می‌رود.

سیمین امیریان:

ایده نوشتن کهربا را از بن‌مایه اندیشه‌های مولوی مبنی بر این‌که همه ما انسان‌ها از یک واحد کل هستیم، گرفته‌ام.

«کهربا» قصه سه زندگی است در ۶ قسمت و از پنج فکر اصلی چون وحدانیت در آثار مولوی برداشت شده است. با پایان نمایش‌نامه مخاطب به این موضوع می‌رسد که انسان‌ها به نوعی بر یک‌دیگر تاثیر می‌گذراند.*

+ عکس‌