PASOŻYT

ożywienie, reanimacja, coś

2012-01-29T11:29:00.000-08:00

"Należy oddzielić estetykę od sztuki, ponieważ estetyka zajmuje się poglądami dotyczącymi postrzegania świata"

"Geniusz, który pracuje po to, by się podobać, nie powinien więc i nie może wychodzić poza granice natury. Jego zadanie polega nie na wymyślaniu tego, co być nie może, lecz na odnajdywanie tego, co jest."

Podzielę się z Wami takim doświadczeniem, bardzo przyjemne dla mnie. Tam gdzie aktualnie mieszkam w prywatnym mieszkaniu w Toruniu by dostać się na niejako podwórko trzeba przejść przez furtkę lub wjechać wjazdem dla samochodów, które otwierają kierowcy z pilota lub pan strażnik.

Dziś wracałem do domu (tak - domu) o około 5, podpity na rowerze. Dojeżdżam do wjazdu i już chciałem schodzić z roweru by podejść do furtki by wyklikać kod, a tu nie-śpiący pan strażnik otworzył mi bramę. Piękne uczucie wjeżdżać na kozie do "(nie)swoich" włości. Jestem chyba jedynym mieszkańcem, który jeździ na rowerze. Już strażnicy mnie znają, high life.

Niedługo na blogu będą reklamy z google adsense - muszą tylko mnie przyjąć do programu, może będę miał w końcu jakąś kasę na życie z tego bloga. Mam nadzieje, że się nie pogniewacie, muszę wykorzystywać takie opcje - kapitał pomnażać.
Warto spróbować
czy nie?
A może ktoś chce się u mnie zareklamować?
O!

-10 na rowerze, a każdy chce trochę wolniejszego życia poczuć. Jedyne co można zrobić to wpakować rower do tramwaju. I tak własnie uczyniłem, jak ostatni wymoczek, pasożyt na gapę.
Społeczny pasożyt, zdolny do pracy (mięśni), ale czasem unikający.

Dwa ujęcia z podwórka.

Autoportrety na tle malarstwa ściennego najwyższych lotów.

Ujęcie z balkonu nad ranem, b.ładny widok na Wisłę i drugą połówkę Torunia.

I jeszcze gdzieś byłem przejazdem, ale to takim szybkim przejazdem, więc przepraszam, że do nikogo się nie odezwałem, to było 5 minut, na zrobienie sobie fotki z rąsi i do domu.

Aktualnie

2012-01-27T13:23:00.000-08:00

"Wiemy mało, lecz pewność, że musimy trzymać się tego, co trudne, nie opuści nas; (...) to, że coś jest trudne, musi tym bardziej być dla nas powodem, by to zrobić"
Rainer Maria Rilke, Letters to a Young Poet, Nowy York: W.W.Norton 1954, s.53

Aktualnie to chce mi się malować.

Zatarcie granic między szt. a rzeczywist. (wideo)

2012-01-22T05:11:00.000-08:00

Poniżej następne wideo z pasożytniczego życia wzięta, konkretnie - z kolędy.
Można oczywiście z różnych względów oglądać ten krótki film, nie usunę pewnych interpretacji, a gdybym montował / modyfikował ten materiał to wydaje mi się, że stałby się ironiczny. Wolę "moją codzienność" i neutralność.

By nabrać lekkiego kontekstu artystycznego, trochę "uzbroić oko" przed oglądem filmu, skierujcie się jeszcze niżej do urywków z wystąpień / wykładów / referatów Jerzego Ludwińskiego z lat bodajże 60-70 (ostatnio przed snem czytam na dobranoc i nie mam koszmarów). Zaprzestanie twórczości, fabryki niczego, a przy tym wysiłki typu organizacyjnego, procesy i postawy - inny wymiar tworzenia.

Trzeba zrobić w końcu jakiś napad - jakiś sexy obiekt, sexy film, sexy akcje lub może to tylko zmontować jakoś sexy, bo tak to na razie - niezrealizowane dzieło sztuki.

pasozyt-kuchnia-prywatny-torun-17-01-2012.avi (wideo)

2012-01-18T11:35:00.000-08:00

pasożyt / parasite, 17.01.2012 / 17.01.2012
prywatne mieszkanie w Toruniu / private flat in Torun, PL
(kuchnia / kitchen, codzienność / everyday life)

http://youtu.be/wFib4dfj1Qo

Edukacja w malarstwie

2012-01-17T11:33:00.000-08:00

Ciąg dalszy poprzedniej notki, a szczególnie Edukacji Pasożytniczej:

Edukacja pasożytnicza

"Malarstwo pasożytnicza",

uczestnicy: żywicielka i sąsiadka żywicielki,

miejsce pasożytowania: prywatne mieszkanie w Toruniu,

prowadzący: pasożyt

Skrót foto-myślowo-realizacyjny:

"uczę malować współczesne obrazy, które stają się moją własnością i mogę z nich "korzystać" według własnej woli. żyć, uczyć i korzystać"

Ciąg dalszy nastąpi lub następuje.

Z rana

teraz,
trochę chyba maniakalne spojrzenie, ale nie oszukujmy się:

Malarstwo pasożytnicze ("ciąg dalszy" i jeszcze "nastąpi") oraz Edukacja pasożytnicza

2012-01-13T09:38:00.000-08:00

"Malarstwo jest szlachetne, kunsztowne i zarazem łatwe w eksponowaniu. Sprzedaż oraz ilość widzów przychodzących oglądać obrazy na wystawach stałych lub czasowych wskazują na niepodważalną pozycję lidera w popularności. To wszystko składa się na to, iż można uważać, że malarstwo jest najważniejszą gałęzią sztuki.

Cykl „Malarstwo pasożytnicze” zakłada pasożytowanie na najlepszych, współczesnych obrazach. Pasożyt postawił sobie za cel stworzenie realnie istniejących, dokładnie odwzorowanych kopii najznamienitszych przykładów aktualnego malarstwa(...). Dzięki temu „twórca” chce uzyskać korzyść na statusie malarstwa: sprzedaż i/lub udział w licznych wystawach."

(tekst z portfolio dot. Malarstwa Pasożytniczego)

"Damien Hirst"

akryl na płótnie, 2 x 1 m

2011

"Gerhard Richter"

akryl na płótnie, 1 x 1 m

2011

Opiszę pokrótce proces jaki przebiegł przy namalowaniu powyższych dwóch obrazów:

- dostałem zlecenie na namalowanie... napiszę później, ponieważ jestem trochę chory, wziąłem Teraflu czy Theraflu, jadę autem z moją żywicielką i mnie zamroczyło, a chciałem w końcu napisać ten tekst... to jest nie fair, że czasem chwytać musi choroba i człowiek zaniemoże.

No to jutro dokończę, a poniżej więcej zdjęć itd, i jeszcze niżej - Edukacja Pasożytnicza.

Ekspozycja obrazu "Damien Hirst":

Ekspozycja obrazu "Gerhard Richter":

Ponad miesiąc temu skończyłem powyższe obrazy, oczywiście na blogu umieszczałem zdjęcia z progresu:

http://pasozyt.blogspot.com/2011/12/przed-wyjazdem-i-maluje.html

Edukacja pasożytnicza

"Malarstwo pasożytnicza",

uczestnicy: żywicielka i sąsiadka żywicielki,

miejsce pasożytowania: prywatne mieszkanie w Toruniu,

prowadzący: pasożyt.

Skrót foto-myślowo-realizacyjny:

"uczę malować współczesne obrazy, które stają się moją własnością i mogę z nich "korzystać" według własnej woli. żyć, uczyć i korzystać"

posiłek od żywicieli: krewetki, małże, wino

i malarstwo

krewetki, małże i taker

uczta - żyć, jeść, uczyć i korzystać

hmmm

Tak wygląda kontynuacja działań z zakresu "Malarstwa Pasożytniczego".

Następne zajęcia za tydzień i za tydzień i chyba... za tydzień. Pasożyt się cieszy, więc dobrze.

*

Photo-live

Trochę chory, zaraziłem się od żywicielki!

Jadę autem właśnie teraz, 1

Jadę autem właśnie teraz, 2

„Kto leniwo je, leniwo robi” (prywatny Toruń (różna codzienność))

2012-01-11T05:56:00.000-08:00

A dziś wieczorem pierwsze zajęcia z "malarstwa pasożytniczego". Prowadzący: pasożyt oczywiście, uczestnicy: mój żywiciel (a w zasadzie żywicielka) i sąsiadka żywicielki.
Bardzo możliwe, iż będę te kontynuował na powyższej grupie uczestników, więc wtedy będzie można nazwać to: Edukacją Pasożytniczą? (skrót: EduPaso)

*

Widok z balkonu

Jedna z moich starych rzeźb.

Przywiozłem ją ze sobą by chyba trochę bardziej utożsamić się z nowym miejscem zamieszkania.

Śnieg za balustradą

2012-01-09T19:29:00.000-08:00

Pięknie i cudownie. Około godziny 3:30 kładę się spać, jeszcze wyłączyć światło w salonie. Patrzę na balkon, a tam biało. BIAŁO! Wszystko pokryte śnieżną warstwą, a nieboskłon tak jasny jakby przyjmował odbity od śniegu odcień bieli. Nie wiem czy zasnę, nie wiem czy zaraz nie wyjdę jako pierwszy zrobić ślady na nowej, świeżuteńkiej pokrywie chodników.

(głowa jednak trochę przeciążyła i poszła zaznajomić się z poduszką)

***

Wczorajszy wieczór spędziłem przy telewizji, dawno nie siedziałem przed telewizorem i nie gapiłem się w niego tak bezwstydnie kilka godzin.

Oglądałem TVP kulturę i nadziałem się na serię filmów Jasia Domicza. Młody, dobry, trafny artysta wideo. Z dwa miesiące temu jak byłem w zamku ujazdowskim to widziałem jego dwa filmy, ale nie spodobały mi się, zresztą... wszystko mi się tam nie podobało ;) Ten cały kontekst galeryjny to jak dobijanie trupa na pokaz, a tutaj w telewizji, w fotelu, przy lekkiej kawce, co prawda większość puszczonych filmów nie widziałem wcześniej. Szczęśliwa seria, w ciągu dobrze się to odbiera, refleksyjnie, ale nie ciężko, wewnętrzny świat z narracją twórcy, ale względnie świeżo i bez przerostu ani treści, ani formy.

Pewnie będą powtórki.

Aaa, przed była zapowiedź z Biura Tłumaczeń Sztuki Karoliny Breguły (co najmniej dobry projekt). Może kogoś to zachęci http://pl-pl.facebook.com/video/video.php?v=2172577572998 (to link do fb, innego nie miałem).

Jakiś czas temu na stronie powyższego Biura znalazło się "wytłumaczenie" mojego działania, ale... nie uznałbym bym go zdecydowanie za wytrych do zrozumienia mojej postawy twórczej.

Poza tym - nie wiem skąd mieli takie nazwisko jak "T adych"? Może rzeczywiście kiedyś zacznę się tak nazywać :)

***

A jeszcze wcześniej - życiodajna żywność od żywiciela, który nie lubi być na zdjęciach :)

W prywatnym Toruniu / In a private Toruń (Thorn)

2012-01-07T09:49:00.000-08:00

Nadzwyczaj dobry

2012-01-06T12:42:00.000-08:00

Niech po raz kolejny zdjęcia będą lepszą metodą komunikacji niż słowa.

***

Krótki fotoreportaż:

Następna notka będzie na temat jednej z rzeczy w tle.

W nowym mieszkaniu

2012-01-04T11:59:00.000-08:00

Mam nowego żywiciela. Na razie powiem, że usadowiłem się w prywatnym mieszkaniu w Toruniu na Szosie Lubickiej, na przeciwko terenów dawnej Rzeźni Miejskiej TORMIĘS (piękna sprawa, http://wikimapia.org/122004/pl/Tereny-dawnej-Rze%C5%BAni-Miejskiej-TORMI%C4%98S i http://www.google.pl/search?q=tormi%C4%99s&hl=pl&safe=off&biw=994&bih=572&prmd=imvns&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=6awET7ds5MTiBMufzY0I&ved=0CDkQsAQ).
W praktyce, oznacza to dla mnie zmianę środowiska pierwszego, a zarazem drugiego rzędu. Reszta praktyk niebawem.

***

Poniżej obszerna fotorelacja z 'oficjalnego' wejścia pasożyta:

Portfolio / portfolio (nowe / new)

2012-01-03T09:20:00.000-08:00

Pasożytnicze portfolio / Parasitic portfolio:

http://gnoje.com/parasite-pasozyt/parasite-pasozyt-portfolio-eng-pl.pdf

(english & polski, .pdf, 7mb)

***

Projekt polega na przeniesieniu idei pasożytnictwa z natury do kultury. Galerie, muzea, ośrodki kultury, miejsca wynajmowane przez fundacje i stowarzyszenia, festiwalowe hotele, domy i mieszkania zarówno artystów, kuratorów, galerników jak i osób prywatnych, stają się potencjalnymi miejscami zamieszkania Artysty-Pasożyta. Ogólnie rzecz ujmując: osoby związane z kulturą, a także jej odbiorcy, czyli osoby jedynie zainteresowane, są potencjalnymi żywicielami. Użyczają swojej przestrzeni ekspozycyjnej i / lub mieszkalnej jako miejsca podlegającego artystycznemu żerowi. Pozwala to na bezpośrednie, niekonwencjonalne utrzymywanie się ze sztuki tego jednego twórcy, który świadomie sprowadził swoje całe działanie na pasożytnictwo. Mieszkanie / przestrzeń, którą daje żywiciel, staje się bazą pozwalającą na przetrwanie, punktem wyjścia do dalszych działań.

W prezentowanym działaniu pojawia się dwustronny układ: pasożyt - żywiciel.

Zadaniem żywiciela jest zapewnienie fundamentalnych elementów składające się na względny dobrobyt „jego podopiecznego”, czyli domu, pożywienia oraz honorarium. Wielkość i sposób odbioru tychże korzyści podlega indywidualnej negocjacji. Jeśli żywiciel nie będzie poczuwał się do wypełnienia swoich obowiązków, to pasożyt sam je wyegzekwuje.

Pasożyt żyje swoim życiem - nie jest zamknięty na stałe w wyznaczonej przestrzeni na potrzeby oglądu odbiorców. Może pracować twórczo, jednak nie da się przewidzieć co, gdzie, kiedy i czy w ogóle wytworzy.

„Chodzi o pojęcie środowiska pierwszego rzędu dla pasożyta, jakie stanowi właśnie organizm żywiciela, oraz środowisko drugiego rzędu dla pasożyta, tzn. środowisko, w którym bytuje żywiciel i które tego żywiciela otacza. A zatem układ: „pasożyt-żywiciel”, obejmuje pasożyta i jego środowisko pierwszego rzędu, a sam układ jako całość tkwi w środowisku drugiego rzędu.” (W. Michałow, „Biologia pasożytniczych Euglenoidina”, PWN 1978, str. 28)

Artysta-pasożyt dostosowuje się do warunków panujących wewnątrz żywiciela (środowiska pierwszego rzędu), ale dzięki swojej mobilności może również dostosowywać się do środowiska drugiego rzędu. Tym sposobem, możliwości akcji i/lub reakcji są niemalże nieograniczone.

Proces, sam w sobie, począwszy od dotarcia do żywiciela, podjęcia dialogu, zamieszkania, dynamiki relacji, a kończąc na opuszczeniu jego organizmu, poprzez świadome włączenie w obszar gestów artystycznych staje się eksperymentalnym i pełnowartościowym działaniem.

Artysta-pasożyt mieszkał w:

Centrum Sztuki Współczesnej, Toruń, 17.09-1.11.2010

XI Spotkanie Artystyczne Pszczyna, 1-10.07.2011

Begehungen no8, Chemnitz (de), 16-22.08.2011

GC 2011, MCSW Elektrownia, Radom, 18-25.09.2011

Galeria Nad Wisłą, Toruń, 23.01-30.09.2011

BWA Studio, Wrocław, 10-11.2011

Maciej Kurak, Galeria AT, Poznań, 17-29.10.2011

Prywatne mieszkanie, Witkowo (k. Gniezna), 3.12.2011-1.01.2012

Project is based on transferring the idea of parasitism from nature to culture. Art galleries, museums, cultural institutions, places rented by foundations and associations, festival’s hotels, houses and flats of other artists, curators, art dealers and even private persons,

are hosts for the titular Artist-Parasite. Generally speaking: persons related to culture and its consumers are potential hosts. This allows the artist to a direct, unconventional living from the art but only for one artist who consciously brought his entire creative activity to a parasitism. Apartments / spaces that the host gives, become the basis that allows for survival - the starting point for further action.

In the present action arises bilateral arrangement: the parasite - host.

The host’s task is to provide fundamental elements that make up the relative prosperity of his "ward": home, food and fee. The size and the way of receipt those benefits is a subject of individual negotiation. If the host isn’t felt appropriate to fulfill its obligations, then a parasite executes it himself.

The Parasite lives his own life – he isn’t confined for the amusement of spectators. He may create, but it can’t be predict what, where, when and whether he will produce.

“It comes to a first-order term environment for a parasite, which is just the host’s organism. The second order enviroment for the parasite is an environment where the host is existing and which surrounds the host. Thus, arrangement: "parasite-host", include the parasite and his first order environment, and the system as a entirety is stucking in the environment of the second row. " (W. Michałow, „Biologia pasożytniczych Euglenoidina”, PWN 1978, str. 28)

Artist-parasite adapts to the conditions prevailing inside the host (the first order environment), but due to his mobility, can also adapt to the environment of the second row. In this way, the possibilities of action and / or reactions are almost limitless.

The process, itself, from reaching the host, enter into a dialogue, residence, relationship dynamics and ending up on leaving his body, through the conscious inclusion of artistic gestures in the area becomes an experimental and a full-fledged operation.

Artist-parasite lived in:

Centre of Contemporary Art, Toruń (pl), 17.09-1.11.2010,

XI Art Meeting Pszczyna 2011, Pszczyna (pl), 1-10.07.2011

Begehungen no8, Chemnitz (de), 16-22.08.2011

GC 2011, MCSW Elektrownia, Radom (pl), 18-25.09.2011

Gallery at Vistula, Toruń (pl), 23.01-30.09.2011

BWA Studio, Wrocław (pl), 10-11.2011

Maciej Kurak, Gallery AT, Poznań (pl), 17-29.10.2011

Private flat, Witkowo (near Gniezno), 3.12.2011-1.01.2012

***

Pasożytnicze portfolio / Parasitic portfolio:

http://gnoje.com/parasite-pasozyt/parasite-pasozyt-portfolio-eng-pl.pdf

(english & polski, .pdf, 7mb)

Moje urodziny były całkiem

2012-01-02T12:35:00.000-08:00

Jak w tytule. Zacząłem urodziny w Toruniu, po czym pojechałem do Warszawy i skończyłem w Piastowie. Było całkiem znośnie jak na taką negatywną postać jak "pasożyt".

Na dzień dobry u państwa Stępaków dostałem laurkę w postaci muzyki na żywo - po świąteczne kolędy:

***

Zdjęcie z Facebooka.
Klaudia w noc sylwestrową z moim Dot Hirst'em.
Niebawem szczegóły. Czekam ciągle na tekst od mecenaski sztuki z Torunia, która kupiła ten obraz ode mnie. Szkoda, że nie ma czasu, ale dobrze, że miała czas na to by coś artystycznego kupić :)

***

Zamieszczałem przedwczoraj, że wczoraj dodam nową wersje portfolio, ale jeszcze nie dodałem, więc dam teraz ponownie tą samą informacje z przed wczoraj z innym fragmentem mojego tekstu dla zachęty,

więc:

A J U T R O

dam Wam i całemu światu sztuki (ang. art world) wydanie nowej wersji publikacji pt.

Pasożytnicze Portoflio

NIEZBĘDNIK DLA POTENCJALNEGO ŻYWICIELA

Super bogaty merytorycznie i fotograficznie. Opisy, plany, wykresy, ilustracje, wywiady, opinie, spisy treści, biosy, akcje i reakcje, myśli i refleksje.

Zero złotych .PDF

Na zachętę:

„Utopia, którą sobie założyłem, została w pewnej mierze urzeczywistniona. W zamierzeniu miałem stać się głównym beneficjentem własnego działania, czyli innymi słowy: skutek miał być punktowy, a tym punktem miałem być ja. Czasem rozszerzam grupę docelową o inne osoby, zależnie od (nie)zaplanowanej sytuacji. Stawiam się w pozycji zarówno twórcy jak i tworzywa, które urabiam na bieżąco. Oczekiwania i ambicje na lepsze życie uległy „przesunięciu z siedziby społeczeństwa na miejsce wykrojone przez nosiciela utopii dla siebie (i być może dla swych bliskich) ze społeczeństwa. Przywłaszczone, przez siebie zagospodarowane i przed kaprysami przekornego losu zabezpieczone. Nie o „doskonałym społeczeństwie” ten sen, ale o własnej wygodnej, wolnej od kłopotów i pełnej przyjemnych doznań niszy. Utopia, jak tyle innych nieodłącznych aspektów ludzkiego życia, uległa prywatyzacji…”. Tak Zygmunt Bauman ujął aktualny stan utopii w ankiecie redakcji „Autoportretu” na temat czy istnieje „Kryzys utopii?”(...).”

(fragment tekstu „Od pasożyta”)

Bez podsumowań

2011-12-31T09:01:00.000-08:00

Sterta zdjęć na koniec roku. Ot tak.

DYNA BLASTER

***

I jeden XTRA obiekt w prezencie:

„Słowa / słowo”

książka artystyczna i/lub liberatura, 2011

(w kolekcji prywatnej w Piastowie)

***

Wykres.

i następne zdjęcia. Ze spontanicznych wyjazdów do Warszawy i Piastowa.
Wraz z żywicielką i jej kotami :)

***

A J U T R O

dam Wam i całemu światu sztuki (ang. art world) wydanie nowej wersji publikacji pt.

Pasożytnicze Portoflio

NIEZBĘDNIK DLA POTENCJALNEGO ŻYWICIELA

Super bogaty merytorycznie i fotograficznie. Opisy, plany, wykresy, ilustracje, wywiady, opinie, spisy treści, biosy, akcje i reakcje, myśli i refleksje.

Zero złotych .PDF

***

Na zachętę:

„Według Hegla „sztuka ma misję uczynienia filozofii możliwą” i w chwili, gdy dojdzie do urzeczywistnienia się czystej duchowości w postaci filozofii to sama sztuka przestaje istnieć. Artur Danto podążając tym tropem sugeruje, iż samoświadomość sztuki doprowadziła ją do umiejętności zreinterpretowania własnej historii. Sztuka doszła do takiego zaawansowania, że może pozwolić sobie na spojrzenie na swoją kondycję z dystansu, na „rzut oka z boku”. Nastąpił moment, w którym rozwiązała swój problem, a problemem sztuki była ona sama. Efektem tego jest po prostu jej zniknięcie. Tym sposobem to, co aktualnie określa się jako sztukę jest filozofią, a konkretnie – filozofią sztuki. Powyższe zrozumienie postępu sztuki jest jedną z interpretacji, na którą natknąłem się niedawno. Jest mi aktualnie bliskie, ale nie było dla mnie inspiracją do działań pasożytniczych. (...)”

(fragment tekstu „Od pasożyta”)

Pociąg do pasożytnictwa

2011-12-29T06:53:00.000-08:00

Mając na uwadze wydarzenia minionego roku, patrzyłem niepewnie w przyszłość sztuki na dworcu Zachodnim Warszawy. Nim dopadł mnie kompletnie dekadencki nastrój, niemałą niespodziankę sprawiło mi spotkanie dwóch jakże miłych mi osób z Torunia: Marty oraz Mikołaja. Wyrwali mnie oni z wielkiego, szaro-betonowego stołecznego klimatu postmodernizmu dodając otuchy tej trzy godzinnej tułaczce.Czas spędzamy na jakże konstruktywnych konwersacjach. Poczęstowałem ich także wyśmienitym ciastem, dzięki czemu z głodu nie pomarliśmy. Czas nam płynie szybko niczym rwący potok z gór Świętokrzyskich a ja na chwilę zapomniałem o jakże paskudnym marazmie i okropnym pasożycie, który toczy mnie od czasu dłuższego - sztuce.

love

Aruś

(źródło: Mikołaj, 29.12.2011, godz. równo szesnasta)

***

Manipulacja umysłowa: pasożyt sprawia, że szczur zakochuje się w kocie!

Młodzieńcze spondylartropatie to grupa chorób do których należy wiele zespołów ujawniających się zwykle między 6 a 16 rokiem życia, zdecydowanie częściej u chłopców. Cechą wspólną tych wszystkich schorzeń jest występowanie zazwyczaj niesymetrycznych zapaleń stawów obwodowych, głównie dużych, zapaleń przyczepów ścięgnistych z towarzyszącą bolesnością kolan, guzowatością piszczelowej oraz ścięgna Achillesa.

U szczura, zapach kota budzi zachowanie błyskawicznej obrony, wrodzone i sterotypowe. Wystarczająco dużo generacji szczurów zapłaciło życiem za złą interpretację tego sygnału, aby zapach sympatycznego futrzaka zaktowiczył się jak najgłębiej w całym tym gatunku gryzoni.

A jednak, szczury zarażone toksoplazmozą (Toxoplasma gondii), pasożytem jednokomórkowym, który instaluje się w mózgu, zdają się natomiast odczuwać pociąg do swoich naturalnych wrogów!

Badacze z uniwersytetu Stanford zainteresowali się tym dziwnym zachowaniem, a rezultaty ich badania zostały opublikowane w dzienniku Plos One. I mrożą one nieco krew w żyłach.

W przeciwieństwie bowiem do swoich zdrowych pobratymców, w obecności moczu kota, zarażone gryzonie zatrzymują się w tym miejscu, zamiast natychmiastowo przybrać postawę obronną i uciec bezzwłocznie.

Zdaniem zespołu doktora Patricka House, który jest odpowiedzialny za to badanie, wyjaśnienie znajduje się w mózgu. Poprzednio przeprowadzone prace pokazały bowiem, że pasożyt ten lokuje się preferencyjnie w strefach mózgowych układu limbicznego, kontrolującego emocje związane z bodźcami drapieżnictwa (strach) oraz przyciągania seksualnego.

Badacze więc przebadali aktywność tych regionów usytuowanych w podwzgórzu oraz jądrze migdałowatym, u jednostek zdrowych albo zarażonych, w obecności zapachu bądź samicy, bądź moczu kota.

Błąd interpretacji? Nie, sabotaż!

U szczura, dwie oddzielne drogi neurologiczne podtrzymują zachowania przyciągania seksualnego oraz ucieczki przed drapieżnikiem. Wywołują one dwie różne odpowiedzi, każda przystosowana do bodźca: zapach wykryty na poziomie opuszki węchowej jest przekształcany w sygnał nerwowy, przekazywany do jądra migdałowatego, a następnie do podwzgórza.

Te centra mózgowe będą aktywowane na dwa różne sposoby, aby wyzwolić bardzo szybko dobrą reakcję: ucieczkę dla zapachu moczu kota i przybliżenie się dla zapachu samicy. U zarażonych szczurów toksoplazmozą, odpowiedź jest błędna: odór moczu kota aktywuje strefy źródła pociągu seksualnego, tak jak to robi zapach samicy u zdrowego szczura!

Zdaniem naukowców, winnym oczywiście jest pasożyt, który potrzebuje kociego jelita, aby się rozmnażać płciowo i w ten sposób zakończyć swój kompletny cykl życia. Obraca on na swoją korzyść dwie silne emocje, pociąg seksualny i strach, aby ułatwić spotkanie między ofiarą i drapieżnikiem.

Modyfikacja zachowania gospodarza jest więc dość często używana przez pasożyty, przede wszystkim pasożyty insektów. Fizjologiczny mechanizm działania pasożyta jednakże musi zostać wyjaśniony.

Biolodzy są na tropie nadprodukcji dopaminy, spowodowanej przez pasożyta. Chemiczna blokada tego neuroprzekaźnika, którego ilość wzrasta u gryzoni zarażonych, sprawia w rzeczywistości, że znika to dziwaczne zachowanie u szczura. A pewien gen kodujący enzym bliski temu, który reguluje produkcję dopaminy, został znaleziony u Toxoplasma gondii.

Ale to są dopiero jedynie wskazówki...

Poza relacjami między kotem a szczurem, toksoplazmoza jest również pasożytem ludzkim, ale infekcja generalnie jest asymptomatyczna. We Francji, ponad połowa populacji jest zarażona, główne z powodu konsumpcj źle ugotowanego mięsa albo kontaktu z odchodami kota. Jeśli więc konsekwencje u człowieka tak naprawdę nie są poważne, to dla kobiety ciężarnej (i płodu), sprawa wygląda inaczej.

Wiele ostatnich badań stwierdza nawet, że pasożyt ten może odgrywać rolę w przyjmowaniu ryzykownych zachowań, w wyzwalaniu schizofereni albo w wyzwalaniu zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych.

Zrozumieć szczegółowo w jaki sposób toksoplazmoza działa na mózg, wymagać będzie natomiast jeszcze długiej pracy badawczej. W oczekiwaniu, uznajmy, że jest to dobry powód, żeby starannie myć ręce, jeść czyste warzywa i dobrze ugotowane mięso!

***

Jak żyć

2011-12-25T05:38:00.000-08:00

24 grudnia, w ten dzień święty (dla niektórych: nie święty, ale wolny), wyszedł ciekawy artykuł w Gazecie Wyborczej pt. „Jak żyć” (autorka: Dorota Jarecka). Dostałem nawet go od mikołaja pod choinkę.

Szkoda, że GW pominęło moją strategię artystyczną (może jest zbyt romantyczna lub infantylna lub zbyt 'głupkowata', nieważne). Ważne, że porusza się kwestie bytu twórcy w poważnej ogólnopolskiej gazecie , nie piosenkarza estradowego, ale artysty, który zajmuje się czynnie kulturą, nie chce być "artystą w sobotę po południu" (eh, mogliby też zacytować mój manifest ;)), a jednak ledwo co dopina swój byt by coś wartościowego powiedzieć na temat aktualnej rzeczywistości.

Przeczytajcie:

Artysta pyta, jak żyć

Bez ubezpieczeń, widoków na emeryturę i na zwykłe planowanie życia. Tak żyją w Polsce artyści, wyłączając szczęśliwą mniejszość, która żyje z uprawiania sztuki

W sztuce kariera finansowa nie pokrywa się ze sławą. We wrześniu Zbigniew Libera otrzymał półmilionowy grant na produkcję filmową w konkursie PISF, Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Szkoły Andrzeja Wajdy. Dwa tygodnie temu Towarzystwo Przyjaciół MSN w Warszawie ogłosiło publiczną zbiórkę na zakup jego słynnej pracy "Lego. Obóz koncentracyjny". Wszystkie trzy jej edycje znajdują się za granicą i akurat jest szansa, by za 55 tys. euro kupić jedną z nich.

Artysta w ramach grantu chodzi na zajęcia do szkoły Wajdy, dlatego spotykam się z nim w warszawskiej kawiarni, a nie w czeskiej Pradze, z którą był związany od kilku lat i gdzie wykładał na ASP. Jednak jest jeszcze jedna przyczyna nagłego zerwania z Pragą.

- Musiałbym tam chyba chodzić na piechotę. Przyglądałem się niedawno mojej ledwo dyszącej pralce. Jeśli się zepsuje, następnej już nie kupię. To był słaby rok. Gdyby nie Muzeum Sztuki Nowoczesnej, które zaprosiło mnie na wystawę w Moskwie, nie zrobiłbym ani jednej nowej pracy. Jeśli nie dostanę stypendium z ministerstwa albo nie otrzyma go galeria, z którą współpracuję - klapa. Dodatkowo nie mam już 30 lat, a stypendia są w Polsce głównie dla młodych. Ostatnio mam poczucie, że najlepiej by było, gdybym przestał cokolwiek robić, tylko przeszkadzam.

Artysta mówi, że muszę sobie uświadomić podstawową rzecz: to, że prace artystów są sprzedawane na rynku wtórnym (np. na aukcji), nie znaczy, że oni na tym zarobią. A grant na film? - To pieniądze, które otrzyma firma producencka, która podpisze ze mną umowę. Będą uwalniane stopniowo, w miarę powstawania filmu, nie mogę ich wydać na życie.

Mechanizm niezarabiania Libera tłumaczy mi na przykładzie swego plakatu do nowej sztuki Warlikowskiego: - Zamówił go u mnie Teatr Nowy w Warszawie. Honorarium wynosiło 4 tys. zł i było i tak dwa razy większe niż normalnie. Wynająłem sprzęt fotograficzny, zapłaciłem modelom i asystentowi, który jest w jeszcze gorszej sytuacji niż ja, a do tego ma dzieci . Zarobiłem na czysto 100 zł.

Prawdopodobnie gdyby wziął papier, farby i zrobił projekt, wyszedłby na tym lepiej. Ale czy lepiej wyszłaby na tym kultura?

Czy artystce wolno mieć dzieci?

Dlatego Zbigniew Libera jest współzałożycielem ruchu, który się właśnie formuje i obejmuje artystów wizualnych, którzy uznali, że mają dość takiej sytuacji. Podkreślają, że to nie żadna postawa roszczeniowa, ale walka o prawo do pracy, ubezpieczenia i opieki zdrowotnej. Bo rzeczywistość rynkowa co prawda dała im wolność, ale pozbawiła zabezpieczeń. W 1991 r. zniesiono ustawę o zaopatrzeniu emerytalnym twórców, która obejmowała m.in. członków ZPAP i dawała minimalne poczucie bezpieczeństwa.

Teraz w projekcie listu do premiera piszą: "Postulujemy stworzenie systemu prawnego uwzględniającego specyfikę zawodu artysty, umożliwiającego artystom pełne uczestnictwo w systemie ubezpieczeń społecznych i emerytalnych oraz osobnego sposobu naliczania podatku dochodowego dla przedstawicieli wolnych zawodów". Twierdzą, że ruch Obywateli Kultury, który się wziął z pospolitego ruszenia ludzi sztuki po Kongresie Kultury w 2009 r. w tej chwili nie uwzględnia ich postulatów. "Pakt dla kultury" zawarty z premierem w maju zapewnia lepsze niż dotąd finansowanie instytucji i prowadzonych przez nie programów, słynne "1 procent dla kultury". Jednak, twierdzą artyści, są to fundusze dla instytucji.

Drugim sygnałem alarmowym była zapowiedź premiera, że zniesione mają zostać 50-procentowe koszty uzysku przychodów dla twórców. W tej chwili połowa zarobionej przez nich kwoty jest wolna od podatku. Wielu z nich daje to szansę na przeżycie.

Argumentuję, że ma tak być dopiero wtedy, kiedy ktoś zarobi ponad 85 tys. zł rocznie. Zdaniem Libery to w przypadku artysty zupełnie nieżyciowe: - Przecież jednego roku zarabiam 100 tys. zł, a w następnym prawie nic.

Przepis, z którego korzystają w Polsce artyści, pisarze i wszystkie tzw. wolne zawody, nie jest dziedzictwem komunizmu. Został wprowadzony w II RP przez ministra skarbu po słynnym artykule Boya-Żeleńskiego, który napisał, że praca artysty jest wyjątkowa ze względu na to, ile trzeba w nią zainwestować, i nieporównywalna np. z pracą urzędnika.

- To nie jest żaden przywilej - mówi mi jedna z artystek, autorka filmów i instalacji. - Załóżmy, że sprzedaję pracę wideo na DVD za 20 tys. To się wydaje dużo jak na film, ale połowę tej sumy dostaje współpracująca ze mną galeria. Ja mam z tego 10 tys. i płacę podatek od połowy tej sumy. Jednak 5 tys. zł albo i więcej wcześniej inwestuję w wytworzenie i produkcję tej pracy - sprzęt, wynajęcie pracowni, montaż. Może być też tak, że artysta sprzedaje rzeźbę, którą stworzył dziesięć lat wcześniej, a przez ten czas trzymał ją w pracowni, by nie uległa zniszczeniu. To też powinno się liczyć w rozliczeniu podatku. Szczególnie zła jest sytuacja kobiet - dodaje. - Aktywnie pracujące w zawodzie kobiety nie decydują się na więcej niż jedno dziecko . A przeważnie dzieci nie mają. Trudno się dziwić, skoro obok walki o znaczenie w sztuce prowadzą walkę o byt.

Malarz w KRUS-ie

W ramach pojęcia "artysta" mieści się bardzo dużo. W lepszej sytuacji niż przedstawiciele "sztuki czystej" (malarze, rzeźbiarze, performerzy, autorzy wideo) są tacy, którzy mogą zarabiać swoimi usługami: designerzy, fotografowie. Wielu artystów wykłada na uczelniach i często traktują to jako swoją pasję.

Ilu jest takich, którzy żyją wyłącznie ze sztuki?

- Trudno powiedzieć, mnie się to akurat udało - mówi mi Mirosław Bałka, znany na świecie rzeźbiarz (wystawiał m.in. w londyńskiej Tate Gallery), od niedawna profesor ASP w Warszawie. - Jednak biorąc pod uwagę tysiące osób, które kończy w Polsce akademie, jest to znakomita mniejszość.

- Co to znaczy: żyć ze sztuki? Czy żyje z niej ten, kto ledwo wiąże koniec z końcem? Myślę, że z 40 tys. artystów, którzy działają w Polsce, jeden procent to ci, którzy żyją w miarę dobrze ze swojej sztuki - mówi marszand Andrzej Starmach. - To jest reguła we wszystkich zawodach artystycznych, czyli tam, gdzie trzeba się wybić. Jednak polska specyfika jest taka, że istnieje też spora grupa artystów, którzy są wysoko cenieni przez krytyków i jednocześnie mają duże trudności z przebiciem się na rynku.

Teraz ja robię ankietę. Kilka osób, z którymi rozmawiam, zarejestrowało działalność gospodarczą, płaci 850 zł składki miesięcznie. Ktoś ma kawałek etatu, inny firmę. Ktoś słyszał o artyście, który należy do KRUS. I są ludzie, którzy ubezpieczenia nie mają wcale. Jak Oskar Dawicki, artysta znany ze swoich performance'ów i instalacji, które często dotyczą samego systemu sztuki. W 2008 r. w galerii Witryna w Warszawie pokazał pracę "10 tys." - prawdziwe 10 tys. zł w banknotach leżących na szklanej paterze, dokładna suma dotacji przeznaczonej na jego projekt. Ukazywała absurd prac na zamówienie, uwikłanie artysty w łańcuch grantów, w którym sama sztuka przybiera postać końcowego produktu.

Pytam go, z czego żyje. - Z niczego - mówi Dawicki. - Jednak zaczynam się już niepokoić, bo widzę, że kolegom w moim wieku tu i tam zdrowie się sypie.

Są problemy z kopiowaniem ze strony GW, więc reszta:

http://wyborcza.pl/1,75248,10869334,Artysta_pyta__jak_zyc.html

Dostałem także tomik wierszy Czesława Miłosza.

I prezent ode mnie i Miłosza :)

Niech w nadchodzącym Nowym Roku 2012

2011-12-23T00:14:00.000-08:00

„Doceniamy Pański wkład w” mój „rozwój i mamy nadzieję, że zechce Pan kontynuować naszą współpracę w nadchodzącym Nowym Roku”
:)

Rozwój

2011-12-19T09:26:00.000-08:00

Celem mojego działania (i (chyba) innych także) jest przetrwanie.

Ujmuje to dość pompatycznie, ale nikt mi tego nie odmówi, że jest to priorytet każdego życia i prędzej czy później chcemy tylko przetrwać. Tak, tak – carpe diem! (tkliwy ten wstęp, jeszcze jako naddatek mógłbym zacytować Paolo, o którym doszły mnie słuchy, nota bene z nieoficjalnych źródeł, że w czasach swojej młodości zakładał pierwsze komuny/squaty w Brazylii, co trochę zmienia percepcję jego aktualnej twórczości, a jakbym go zacytował to ktoś by mógł użyć, że jestem symplistyczny, i bez tego może ktoś tak powiedzieć)

Wracając do mnie. Mija już ponad rok jak próbuję mieszkać po różnych miejscach związanych z kulturą. Zapewne czytając ten tekst już wiesz, że nazwałem to działanie „pasożytnictwem”. Moje spectrum żywicielskie zaczyna się od miejsc, którymi kierują osoby decydujące o kształcie sztuki polskiej (i nie tylko, bo byłem także zagranicą), aż po jej odbiorców. Tworzy to niemalże nieograniczoną sieć żywicielską, która się ciągle rozszerza (jeszcze niedawno mieszkałem tylko w instytucjach kultury i nie spodziewałem się, że mogę być interesującym bytem dla prywatnych osób fizycznych).

Przetrwanie.

Na pewno udało się przetrwać do teraz (nie tylko jako człowiek, ale co ważniejsze – jako artysta). Mam gdzie mieszkać, nie głoduje także, ale trzeba jednoznacznie powiedzieć, iż na ten moment jest to bliższe artystycznemu męczeństwie, aniżeli zamierzonego edenu. Poza mieszkaniem/jedzeniem dostaje czasem także honorarium. Czasem, ponieważ w niektórych miejscach trudno wynegocjować pieniądze (np. Galeria Nad Wisłą czy prywatne mieszkanie w Witkowie, w którym trudno by wymagać poza mieszkaniem i strawy więcej). Tam gdzie już dostawałem honorarium to pokrywało to moje inne zapotrzebowania bieżące z ostatniego roku. Jednak z tych nieregularnych wynagrodzeń próbuję zaoszczędzić i udało mi się na tyle zaoszczędzić by kupić laptopa.

Dotychczas wszędzie osiedlałem się ze swoim tzw. komputerem stacjonarnym. PC, procesor dwu czy czterordzeniowy, 8gb ramu, 750gb hdd, ati radeon ileś tam, vista seven, monitor, myszka i klawiatura zewnętrzna, 8 wejść usb. Bardzo dobrze mi służyło te pudło z urządzeniami peryferyjnymi. Podkreślało pasożytniczy tryb życia, gdyż tam gdzie byłem był i mój rozkładany PiCijajowy zestaw. To niemalże była moja estetyka. W CSW i Galerii Nad Wisłą miałem na dodatek 21 calowy monitor z tzw. „dupą”, zapomniałem jak one się profesjonalnie nazywają – RTV? AGD?, ale wyobraźcie sobie takiego 21calaka ile mógł zajmować miejsca i ile może ważyć… raczej waga królewska.

Teraz – Sony VAIO (mój żywiciel stwierdził: sony wjajo). Mobilny, wszędzie niemalże od otworzenia. Zresztą, teraz jadę pociągiem TLK (wolę osobowe, może o tym innym razem) i piszę notkę na bloga - luxus. Nie wiem gdzieś do końca dziś trafię, planuje do W-wa, czyli do zobaczenia w Zachęcie w toalecie.

***

Komputer ma nad mózgiem tę przewagę, że się go używa.

Gabriel Laub

***

Poniżej
mała retrospektywa mojego (już) starego komputera stacjonarnego. Zdjęcia z rożnych siedlisk. Muszę jeszcze może znaleźć zdjęcia sprzed działań pasożytniczych - miałem ten komputer od 2009 roku.

*

Teraz myślę, że ten PC można uznać za obiekt (cały zestaw: jednostka, monitor, klawiatura, myszka, może jeszcze głośniki? skaner? drukarki nie miałem). Nie będę tego sam nazywał dziełem sztuki, ale jeśli jakiś krytyk sztuki zechciałby tak stwierdzić to bym się nie obraził.

W takim razie, zostaje tylko kwestia nazwy:
„Komputer artysty-pasożyta” ?
„Komputer 1p” ?
„Drugi dom” ?
„Środowisko zerowego rzędu” ?
„Maszyna licząca, służąca do przetwarzania wszelkich informacji, które da się zapisać w formie ciągu pasożytniczych cyfr, albo pasożytniczego sygnału ciągłego” ?
„Pierwszy pasożytniczy PC” ?
„Pierwszy blaszak” ?
„Mózg elektronowy” ?
?

Oczywiście rok: 2010-2011

Miejsca dotychczasowej ekspozycji:
CSW "Znaki czasu" w Toruniu, Galeria Nad Wisłą w Toruniu, Studio BWA we Wrocławiu, Begehungen n8 w Chemnitz (de), prywatne mieszkanie w Witkowie (k. Gniezna), i ... (przypomnę sobie)

***

Nowy :)

Może właśnie tworzę nowy obiekt? ;)

Witkowo (stan)

2011-12-18T10:25:00.000-08:00

(piszę właśnie tekst ;)
teraz jedynie dodałem zdjęcia i nie chce by mi się przez przypadek "skasowały")

(*)

Witkowo (pasożytniczo? mutualistycznie? komensalistycznie? symbiotycznie?, zagadnienia teoretyczne)

2011-12-16T07:58:00.000-08:00

Przebieranie się w "żywiciela" w celach zacnych i wiadomych (póki co, a może i do końca) dla wtajemniczonych. Do sesji zdjęciowej nawet się ogoliłem.

***

Dziś w ramach kolejnych zajęć teoretycznych zapoznamy się z relacją pomiędzy pasożytnictwem, a mutualizmem. Czy tak naprawdę pasożytnictwo to pasożytnictwo?

Mutualizm i pasożytnictwo

Symbioza czyli mutualizm.
Przykładem są porosty, które wykazują ścisłą symbiozę, mamy 2 grupy porostów:
a) Idiomorficzne: porosty w wyniku symbiozy mają nową formę, te porosty są przykładem ścisłego zespolenia się grzyba z glonem, należą tu porosty listkowate, krzaczkowate, skorupiaste;
b) Anidiomorficzna: nici glonu są luźno otoczone przez strzępki grzyba, są rozłożone równomiernie, należą to porosty galaretowate czy proszkowate.

Mikoryza, czyli współżycie grzyba z korzeniami roślin. Mikoryzy nie posiadają rośliny wodne i bagienne, mikoryza hamuje wzrost korzenia na długość. Korzeń ma postać maczugowatą. Mikoryza hamuje powstawanie włośników i przejmuje ich rolę; grzyby pobierają od swego partnera węglowodany, a rośliny od grzyba substancje odżywcze (sole mineralne) i budulcowe; mikoryza poprawia pobieranie przez rośliny związków pokarmowych w postaci azotanów i fosforanów – rośliny naczyniowe aktywnie wchłaniają fosforany i to szybciej niż pozwala na to dyfuzja przez glebę, w wyniku tego stężenie fosforanów w pobliżu korzeni maleje, strzępki grzyba rozciągają się na ogromną powierzchnię i ściągają fosfor, bo dyfuzja przez strzępki jest szybsza niż przez glebę; storczyki są pasożytami grzyba – są przez niego karmione, na przykład Neotia nidusavis i Corallorhiza trifida (storczyki heterotroficzne), nasiona storczyków mogą kiełkować tylko w przypadku mikoryzy z grzybem – jednak te grzyby nie są grzybami mikoryzowymi korzeni późniejszych dorosłych storczyków.

Mutualizm fakultatywny.
Przykładem są rośliny z rodziny motylkowatych, których korzenie weszły w symbiozę z bakteriami brodawkowymi; gdy rośliny rosną na glebach bogatych w azot, wtedy ich korzenie nie mają bakterii i brodawki się nie wykształcają.

Pasożytnictwo.
Jest to skrajnie wyspecjalizowany układ symbiotyczny, wyróżnia się:
a) Półpasożyty – jemioła, która rośnie na topolach, sosnach, klonach, akacjach, jodłach, i innych gatunkach; kiedyś prawdopodobnie była epifitem, nie posiada korzeni, ale ma zielone liście, jednak nie może istnieć samodzielnie; odsysając sok ksylemowy gospodarza pobiera także metale ciężkie i magazynuje je w swoich tkankach w ilościach większych niż w glebie czy w gospodarzu, metale ciężkie pobiera także z powietrza w wyniku wymiany gazowej, dlatego jemiołę można wykorzystywać do badań nad zanieczyszczeniami środowiska;
b) Pasożyty całkowite – przykładem jest Orolanche flava roślina bez chlorofilu, bezzieleniowa, ze szczątkowymi liśćmi w postaci łusek, kiełkowanie nasion tej rośliny zachodzi tylko w bezpośrednim kontakcie z systemem korzeniowym gospodarza, na przykład z rośliną motylkowatą.

I uzupełniająco:

Symbioza – zjawisko ścisłego współżycia przynajmniej dwóch gatunków organizmów, które przynosi korzyść każdej ze stron (mutualizm) lub jednej, a drugiej nie szkodzi (komensalizm). Jednak często trudno ustalić dokładny bilans strat i zysków współżyjących organizmów. W klasycznej teorii symbiozy, zaproponowanej przez twórcę tego terminu Antona de Bary, zawiera się także pasożytnictwo. Jest to uzasadnione m.in. dlatego, że w niektórych układach charakter współżycia może zmieniać się w czasie i jeden z symbiontów może w pewnych okresach czerpać więcej korzyści, stając się pasożytem i doprowadzając do upośledzenia lub śmierci drugiego symbionta (organizmu żyjącego w symbiozie z innym).

Poszukiwałem w internecie więcej informacji na temat teorii symbiozy Antonego de Bary, ale na ten moment więcej nie znalazłem, przynajmniej po polsku. Następnym razem może będzie wpis w języku angielskim, hmm, zachęcające, nieprawdaż?

***

Fotorelacja.

Mapy pasożytnicze

2011-12-13T10:02:00.000-08:00

Od pewnego czasu składam na nowo portfolio działań pasożytniczych. Układam wszystkie działania / zamieszkania / realizacje w ciąg, może nie przyczynowo-skutkowy, ale względnie logiczny. Chciałbym by przy nowej wersji 'spisu prac' całość stwarzała wrażenie bardziej zrozumiałego, również dla osób nie wdrożonych w arkany sztuki. Poszczególne tematy zostaną podparte większą ilością tekstów uzasadniających oraz zostaną dodane teksty związane z motywacją, trochę z aspiracjami na przyszłość działania.

Jedną z rzeczy, które podpowiedział mi jeden z redaktorów (chyba świętej pamięci) Artluka, jest stworzenie map mentalnych. Spodobał mi się ten pomysł i uznałem, że rzeczywiście jest to świetny pomysł na wzbogacenie wartości portfolio. Internet huczy od zalet tworzenia map myśli. "W ten sposób zwiększysz wydajność mózgu oraz wspomożesz proces nauki i pracy." Mam nadzieje, że rzeczywiście dzięki mapom, które stworzę na temat pasożytnictwa wszyscy nauczą się tego, może i 'na pamięć'! :)

Mapy, które na razie stworzyłem wydają mi się nie-mentalne. Dlatego oprócz tej jednej fundamentalnej, resztę map nazwałem "mapami działań".

(coś nie wyraźne te mapy na tych podglądach, więc polecam 'wcisnąć' i z bliska się przyjrzeć, powiększcie także okienko przeglądarki, będzie większy podgląd lub "otwórzcie w nowej karcie/nowym oknie")

***

A w Witkowie dobrze - żywiciel na 'służbie', a ja już po obiedzie - pomidorowa, którą JA zrobiłem, więc pomidorowy komensalizm!

Witkowo (wpis 3, a dzień bodajże 10)

2011-12-12T11:37:00.000-08:00

Tak naprawdę to robię wiele rzeczy, ale o nich nie piszę tutaj, bo:

- nie potrzeba,

- zbyt wcześnie na informacje o tych zajęciach,

- zachowuję dozę prywatności,

- piszę inne rzeczy,

- nie mam aktualnie zbyt wiele czasu na pisanie ciekawych notek,

ale mogę coś spasożytować od kogoś,

więc dziś notka o rodzajach pasożytnictwa wśród mrówek:

***

PASOŻYTNICTWO SPOŁECZNE

DULOZJA (NIEWOLNICTWO)

Może się to wydawać naprawdę dziwne, ale mrówki rzeczywiście praktykują niewolnictwo. Polega ono na wykradaniu poczwarek z gniazda blisko spokrewnionego gatunku i wychowywanie ich na własne "dzieci". Niewolnik nie ma świadomości, że pochodzi z innej kolonii, w związku z czym nie jest on niewolnikiem w pełnym tego słowa znaczeniu. I właśnie dlatego badacze ukuli termin "dulozja", aczkolwiek określenie "niewolnictwo" jest już na tyle zakorzenione, że będziemy je tu używać. Opiszę dwa ciekawe (przynajmniej moim zdaniem) przykłady niewolnictwa. Pierwszy z nich dotyczy tzw. mrówek amazonek - Polyergus rufescens. Zarówno królowa jak i robotnice posiadają sierpowate żuwaczki, które nie nadają się do takich prac jak pielęgnacja larw, czy kopanie gniazda, za to świetnie przebijają chitynowe pancerzyki innych mrówek. Królowa po locie godowym wnika do mrowiska mrówek Formica z podrodzaju Serviformica, zabija prawowitą właścicielkę gniazda i zajmuje jej miejsce. Robotnice gospodarzy "adoptują" ją i zaczynają wychów jej potomstwa. Gdy robotnice P. rufescens osiągną odpowiednią liczebność, przygotowują się do ataku na kolonię mrówek z podrodzaju Serviformica. Zwiadowczyni lokalizuje taką kolonię i ciągnie od niej ślad zapachowy. Następnie rekrutuje swe siostry i następuje zmasowany atak. Potężne siły amazonek wdzierają się do mrowiska ofiary i przebijają swymi sierpowatymi żuwaczkami każdą robotnicę, która próbuje się im przeciwstawić. Potem chwytają poczwarki i uprowadzają je do swego gniazda, gdzie są one wychowywane na niewolnice. Innym ciekawym gatunkiem praktykującym niewolnictwo jest Formica wheeleri, mrówka, która w budowie zewnętrznej nie wyróżnia się niczym szczególnym - jej żuwaczki mają normalną budowę; jednak w budowie wewnętrznej można zauważyć ciekawe przystosowanie - gruczoł Doufora, który normalnie wydziela feromony, jest rozrośnięty do ogromnych rozmiarów i wypełnia prawie cały odwłok. Podczas ataku na kolonię Serviformica rozpylają jego zawartość w powietrzu. Substancja ta działa na ofiary jak bardzo silny środek psychotropowy, przy czym F. wheeleri jest nań całkowicie odporna. Zdezorientowane ofiary zaczynają biegać w kółko i stają się niezdolne do obrony potomstwa, spokojnie wynoszonego przez najeźdźców. Co ciekawsze, efekt wywoływany przez ten specyfik utrzymuje się przez wiele godzin. Prawdziwa broń chemiczna!

Królowa Polyergus rufescens. Widoczne charakterystyczne sierpowate żuwaczki. Zdjęcie dzięki uprzejmości Radissa, autora myrmekologicznej fotogalerii http://www.radiss.prv.pl .

INKWILINIZM

Inkwilinizm jest skrajną formą pasożytnictwa, w której gatunek pasożyta jest całkowicie uzależniony od gospodarza. Kasta robotnic najczęściej w ogóle nie występuje, a jeśli się już (a właściwie jeszcze) pojawia, to jest skrajnie zredukowana. Przykładem może być europejska mrówka Teleutomyrmex schneideri; obligatoryjny pasożyt Tetramorium caespitum. Kasta robotnic nie występuje w ogóle, a królowe mają zdegenerowane ciała i spłaszczone odwłoki, przez całe życie tkwią przytwierdzone do ciała królowej gospodarzy i jedyne, co potrafią, to żebrać o pokarm. Oddzielone od królowej Tetramorium giną po kilku godzinach. Takie skrajne przypadki są rzadkie, niemniej jednak występują.

KSENOBIOZA

Ksenobioza polega na tym, że mrówki pasożytujące żyją w bezpośrednim sąsiedztwie, a najczęściej w samych gniazdach gospodarzy, aczkolwiek ich potomstwo nigdy się nie miesza z potomstwem tych drugich. Ksenobionty w zasadzie nie zdobywają samodzielnie pokarmu, chociaż w warunkach laboratoryjnych są do tego zdolne (chociaż nie mają w tejże czynności większej wprawy), zamiast tego żebrzą o pokarm z żołądka społecznego gospodarzy, nic nie dając w zamian. Przykładem może być rodzimy Formicoxenus nitidulus, który pasożytuje na rudych mrówkach leśnych (m.in. na Formica rufa), ale zdarza mu się występować w gniazdach innych gatunków z rodzaju Formica, notowano go także w gniazdach Polyergus rufescens. Poliginiczne kolonie liczące do pięciuset robotnic zamieszkują ściany gniazd gospodarzy, budując w nich własny system korytarzy na tyle wąskich, by gospodarze nie byli w stanie doń wejść. Robotnice Formicoxenus okresowo wychodzą nimi do sieci korytarzy należących do gatunku, na którym pasożytują i żebrzą o pokarm. Co ciekawe - w związku z pasożytniczym trybem życia samce przekształciły się w formy podobne do robotnic i różnią się tylko takimi szczegółami jak dodatkowy segment czułków czy obecność genitaliów. Do kopulacji dochodzi na powierzchni gniazd gospodarzy. Ponadto kolonie te zdolne są do migracji wraz ze swymi gospodarzami - gdy Formica decyduje się na przenosiny do nowego gniazda, Formicoxenus wyrusza wraz z nimi na nowe siedlisko.

Robotnica Formicoxenus nitidulus. Autorem zdjęcia jest Bernhard Seifert.

LESTOBIOZA

Lestobioza jest to dość brutalna odmiana ksenobiozy, polega na gnieżdżeniu się małych pasożytniczych mrówek w ścianach gniazd większych od siebie gospodarzy. Lestobionty żywią się najczęściej potomstwem swych żywicieli, plądrując również ich komory z zapasami pokarmu. Typowym lestobiontem jest polska mrówka Diplorhoptrum fugax.

PARABIOZA

Parabioza właściwie nie jest pasożytnictwem, ale formą symbiozy, w której dwa gatunki żyją w pełnej zgodzie, w mieszanym gnieździe, jedynie potomstwo jest z reguły trzymane osobno. Mrówki z dwóch gatunków razem wyprawiają się po pokarm, wymieniają pożywienie, wspólnie budują gniazdo i wspólnie go bronią. Ciekawym przykładem parabiozy może być współżycie mrówek Dolichoderus debilis iCrematogaster sp. - wspólne gniazdo zbudowane w drewnie jest podzielone na dwie strefy - w strefie zewnętrznej pełno małych komór zamieszkiwanych przez Crematogaster, zaś w strefie wewnętrznej dominują komory większe, gdzie swoje potomstwo piastuje Dolichoderus. Co ciekawe - robotnice Dolichoderus tak przystosowały się do parabiozy, że zupełnie zanikł u nich gruczoł jadowy - w przypadku ataku na mrowisko za obronę odpowiada głównie ich symbiont. Nie jest to jednak pasożytnictwo, gdyż poza tym drobnym szczegółem wszystkie inne prace w gnieździe wykonywane są wspólnie, a do tego Dolichoderus włączają się również i do obrony, gryząc przeciwnika swoimi żuwaczkami.

PASOŻYTNICTWO TROFICZNE

Pasożytnictwo troficzne polega na posługiwaniu się przez jeden gatunek mrówek śladami zapachowymi drugiego gatunku prowadzącymi do źródeł pokarmu i eksploatowanie owych źródeł. Dzięki temu pasożyty nie tracą czasu na samodzielne wyszukiwanie pokarmu, tylko przychodzą niejako na gotowe, podbierając pokarm jego prawowitym odkrywcom. Przykładem gatunku postępującego w ten sposób może być Cephalotes maculatus.

***

Pięknie.

Ja też przeczytam. Pierwszy raz nauczę się czegoś nowego z mojej własnej notatki :)

***

Poniżej fotorelacja z ostatnich dni mojego nie-mrówczego bytu pasożytniczego:

Wyjazd do Torunia na chwilę

Dworzec w Gnieznie

Podróż

Ponownie w Witkowie

Witkowo (2)

2011-12-06T11:02:00.000-08:00

„Historia sztuki jest historią tłumienia sztuki”

(Arthur C. Danto, Świat sztuki, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2006, str.20)

„To jest czas odpoczynku, gdyż wszystko jest dziełem sztuki.”

(Arthur C. Danto, Świat sztuki, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2006, str.23)

cdn

OKSiR w Witkowie

http://www.oksir.witkowo.pl/

Samolot w Witkowie

Na jednej ulicy/alei: Polo market, Biedronka i budują jeszcze 50 metrów dalej będzie Tesco.

Witkowo (dzień pierwszy)

2011-12-04T12:00:00.000-08:00

- Wiedz, Sanczo, że człowiek nie jest kimś więcej niż inny, jeżeli nie robi więcej niż ten drugi. Wszystkie burze, które nas spotykają, są oznaką, że wkrótce się wypogodzi i sprawy nasze dobrze się ułożą. Bo nie może to być, aby zło i dobro były czymś stałym, a stąd wynika, że gdy zło już trwało długo, dobro jest niedalekie. Nie potrzebujesz się trapić niepowodzeniami, które mi się zdarzają, skora nie spadają na ciebie.

- Jakże nie? – odrzekł Sanczo. – A czy przypadkiem ten, którego wczoraj podrzucano, nie był synem mego ojca? A sakwy z wszystkimi zapasami, które mi dziś brak, czyż należały do kogo innego.

- Nie masz swych sakw? – zapytał Don Kichot.

- Naturalnie, że nie – odparł Sanczo.

- Wobec tego nie mamy dziś nic do jedzenia – stwierdził Don Kichot.

- Oczywiście – rzekł Sanczo – ale na tych łąkach nie brak ziół, które zna Wasza Miłość, a którymi tak nieszczęśliwi błędni rycerze jak pan zaspokajają takie potrzeby.

(M. De Cervantes, Przygody Don Kichota, Orkla Press Polska 2005, s. 67)

***

To nie może być tak, że za każdym razem by zamieścić notkę w tym moim pasożytniczym kąciku w wirtualnym świecie muszę się skupiać by wypłynął ze mnie jakiś sensowny tekst. Zajmuje mi to z co najmniej półtorej godziny lub nawet i dwie z minutami. Zgrać zdjęcia z aparatu, selekcja i jeszcze uzewnętrznić się w słowie. Nie jestem rewelacyjnym pisarzem i do tego nie raz z łatwością się przyznawałem. By przelać swoje spostrzeżenia muszę się naprawdę skupić...

Może teraz spróbuję w punktach (może lżej mi będzie):

1. W Witkowie jest spokojnie. Na jednej ulicy jest Polo Market i Biedronka. Jutro zrobię zdjęcie jak to ładnie wygląda, aleja handlowa.

2. Przyjechałem wczoraj (3 grudnia) około 23:30. Za wehikuł posłużył mi samochód mojego żywiciela - Piotra.

3. Mój żywiciel ma pracę i ma różne te godziny pracy. Nie wiem jeszcze na ile eksponować życie mojego żywiciela tutaj na moim blogu. To jest przecież jego prywatna przestrzeń.

4. ...ale co do ważnych rzeczy, czyli mojego życia. Dziś jestem tu sam, bo mój żywiciel pojechał do pracy i dopiero jutro wróci. Mam spokój, mogę żyć sobie spokojnie, spokojnie czytać książki, pojeździć na rowerze, zrobić sobie kawę i pomyśleć. Bardzo mi dobrze z tym spokojem.

5. Jednocześnie bardzo mi miło, że moja działalność artystyczna jest tak przyjemna. Nikt mi nie zawraca głowy, mogę myśleć o następnych działaniach. Od dłuższego czasu pracuje nad swoim portfolio, a tutaj w Witkowie jest idealnie pod to by się pochylić nad nim.

***

Otóż co się zmieniło w dziejach utopii i co (pomyłkowo) poczytywane jest za jej „kryzys”, to przesunięcie oczekiwań i ambicji na lepsze życie z siedziby społeczeństwa na miejsce przez nosiciela utopii wykrojone dla siebie (i być może dla swych bliskich) ze społeczeństwa, przywłaszczone, przez siebie zagospodarowane i przed kaprysami przekornego losu zabezpieczone. Nie o „doskonałym społeczeństwie” ten sen, ale o własnej wygodnej, wolnej od kłopotów i pełnej przyjemnych doznań niszy. Utopia, jak tyle innych nieodłącznych aspektów ludzkiego życia, uległa prywatyzacji…

(…) wiążę tę dalekosiężną przemianę w naturze utopii ze zmianą (…) podstawy życiowej: od „ogrodniczej” do „łowieckiej”. Jeśli ogrodnik spodziewa się dobra po doglądanym starannie i troskliwie uprawianym ogrodzie, na siebie przyjmując współodpowiedzialność za trwałość i urodę ogrodowego ładu, myśliwy troszczy się o obfitość ustrzelonej w kolejnym polowaniu zwierzyny, mało się błogostanem lasu przejmując – a już całkiem odmawiając przyjęcia odpowiedzialności za jego trwanie. A nadto: jeśli utopia „ogrodnicza” to perspektywa doskonałego ładu wieńczącego długi a mozolny wysiłek, utopia „łowiecka” to marzenie o nigdy nie kończącym paśmie polowań i myśliwskich przygód i podnieceń…

(Zygmunt Bauman, 29 maja 2011 roku,
Kryzys utopii? Ankieta redakcyjna, Autoportret, 2(34) 2011, str.8)

***

Materiał zdjęciowy

Podróż I.

Podróż II.

Podróż III.

Witkowski nokturn.

Sztafaż I.

Sztafaż II.

Żywiciel wychodzi do pracy, a pasożyt zostaje.

Widok z okna.

Kuchnia I.

Kuchnia II.

Przy kuchennej ścianie.

Przy kuchence - kawa.

Przed wyjazdem i maluje

2011-12-02T12:40:00.000-08:00

Jak w tytule.

Jutro szczegóły / efekty / cel malowania.

Wyjazd – http://pasozyt.blogspot.com/2011/11/pasozyt-arkadiusz-pasozyt-30.html

Pozdrawiam