Education For Life

เคยสงสัยไหม...ทำไมเพื่อนถึงเอือมระอาเรา

noreply@blogger.com (EForL) — Wed, 15 Aug 2018 02:28:00 +0000

บัณฑิตในกาลก่อนกล่าวไว้ว่า
มิตรย่อมแหนงหน่าย
หรือเอือมระอากันด้วยเหตุ ๓ ประการ คือ
๑ การคลุกคลีกันเกินไป
๒ การไม่ไปมาหากัน
๓ การขอในเวลาไม่สมควร
เพราะฉะนั้น บุคคลไม่ควรไปหากันพร่ำเพรื่อนัก ไม่ควรเหินห่างไปให้เนิ่นนาน
และควรขอในสิ่งที่ควรขอตามเหตุที่สมควร ด้วยอาการอย่างนี้มิตรทั้งหลายจึงจะไม่แหนงหน่ายกัน

แชร์ประสบการณ์ในการชวนสามีให้เลิกเหล้า

noreply@blogger.com (EForL) — Wed, 24 Aug 2016 12:36:00 +0000

เริ่มต้นจากการเปลี่ยนทัศนคติของเขาก่อน โดยทำให้เจ้าตัวเกิดแรงบันดาลใจว่าอยากจะเลิก

วิธีการคือ

1. ทำให้เขาเห็นโทษของสุราทั้งในชาตินี้และในชาติหน้า ในชาตินี้ก็อย่างเช่น สุราทำให้เสียสุขภาพ ทำให้เสียทรัพย์ แล้วก็บั่นทอนเครดิตหน้าที่การงานต่างๆ อย่างไร

ส่วนในชาติหน้าก็คือลองเอาแอนิเมชั่นมหานรกขุมห้า ถ้าไม่ทราบจะหาที่ไหนให้ถามหลังไมค์มาได้เลย หรือไปเปิดในยูทูปก็ได้ แล้วส่งให้เขาดูแบบเนี่ยนๆ

2. จัดสภาพสิ่งแวดล้อมใหม่โดยยึดหลักว่าสิ่งใดทำให้นึกถึงสุรา เช่น ขวดเหล้าหรูๆ ที่วางอยู่ในตู้โชว์ ภาพสุรา ภาพเพื่อนฝูงที่ชอบดื่มสุรา ก็นำออก

3. ประการสุดท้าย น่าจะเป็นเรื่องที่ยากที่สุดสำหรับใครหลายคนคือกลุ่มเพื่อนฝูงนักเสพของเขา การที่จะบอกให้เขาห่างออกจากเพื่อนกลุ่นนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ก็มีวิธี เช่น พาไปเขาไปทำกิจกรรมอย่างอื่น พาไปเยี่ยมพ่อแม่ของเขา(ในกรณีที่ได้อยู่ด้วยกัน)

พาไปหาพระ

เมื่อทำให้ห่างออกมาอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ไม่ทำให้นึกถึงเหล้าเลย ก็จะส่งเสริมให้สามารถเลิกได้ง่ายขึ้น พอปรับความเคยชินไปสักเดือนสองเดือนเท่านั้นแหละ ก็จะสามารถทำได้สำเร็จ

คาถาป้องกันยักษ์เวลาเข้าป่าดงพงไพร

noreply@blogger.com (EForL) — Fri, 08 Jul 2016 07:09:00 +0000

คาถาที่จะกล่าวนี้เป็นคาถาที่ท้าวเวสวัณมหาราช (เทพที่ปกครองยักษ์ทั้งสี่เหล่า)

กล่าวกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อครั้งที่พวกยักษ์ทั้งหลายลงมาเข้าเฝ้าพระพุทธองค์ที่เขาคิชฌกูฏ

ในครั้งนั้น ท้าวเวสวัณมหาราช ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ

ยักษ์บางพวกมิได้เลื่อมใสต่อพระผู้มีพระภาคเจ้าก็มี ยักษ์บางพวกที่เลื่อมใสต่อพระผู้มีพระภาคเจ้าก็มี เพราะเหตุนี้ ยังมีสาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าบางพวกชอบเสพเสนาสนะอันเป็นราวไพร ในป่า มีเสียงน้อย ซึ่งที่เหล่านี้ยังมีพวกยักษ์ปกครองอยู่ ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าโปรดให้พระสาวกทรงเรียน

อาฏานาฏิยรักษ์ เพื่อให้ยักษ์พวกที่ไม่เลื่อมใสในคำสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้านี้เลื่อมใส เพื่อคุ้มครอง เพื่อรักษา เพื่อไม่เบียดเบียน เพื่ออยู่สำราญของภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา ทั้งหลายเถิด พระเจ้าข้า ซึ่งคาถาที่ว่านี้ก็คือ อาฏานาฏิยคปริตร

ก่อนจะสวดก็ให้ตั้งนะโม ๓ จบ แล้วค่อยสวด

อาฏานาฏิยคปริตร

วิปัสสิสสะ นะมัตถุ จักขุมันตัสสะ สิรีมะโต

สิขิส สะปิ นะมัตถุ สัพพะภู ตานุกัมปิโน

เวสสะภุสสะ นะมัตถุ นหาตะกัสสะ ตะปัสสิโน

นะมัตถุ กะกุสันธัสสะ มาระ เสนัปปะมัททิโน

โกนาคะมะนัสสะ นะมัตถุ พราหมะณัสสะ

วุสีมะโต กัสสะปัสสะ นะมัตถุ วิปปะมุตตัสสะ

สัพพะธิ อังคีระสัสสะ นะมัตถุ สักยะปุตตัสสะ

สิรีมะโต โย อิมัง ธัมมะมะเทเสสิ สัพพะทุกขาปะนูทะนัง

เย จาปิ นิพพุตาโลเก ยะถาภูตัง วิปัสสิสุง เต ชะนา อะปิสุณา

มะหันตา วีตะ สาระทา หิตัง เทวะมะนุสสานัง ยัง นะมัสสันติ โคตะมัง

วิชชาจะระณะสัมปันนัง มะหันตัง วีตะสาระทัง

วิชชาจะระณะสัมปันนัง พุทธัง วันทามะ โคตมันติ ฯ

ศัตรูจะแพ้ภัยตัวเอง

noreply@blogger.com (EForL) — Wed, 15 Jun 2016 19:44:00 +0000

คำทำนายซินแสจีนท่านหนึ่งกล่าวว่า (ขอสงวนนาม)

ดวงนี้ ไม่มีใครทำอันตรายท่านได้..

พระธัมมชโย เป็นพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ สัญลักษณ์ประจำตัวท่านคือพระอาทิตย์

ผู้เก่งกล้า ชาญฉลาด มีคุณธรรมและเที่ยงตรง เก่งทางศิลปะหลายแขนงที่ไม่มีผู้เปรียบเทียบได้

มีโครงงาน โครงการ ขยายงานตลอดชีวิต (ถ้าเทียบทางโลกคือ งานเลี้ยงไม่มีวันเลิกลา )

ปีนี้ 2559 เป็นปีที่ดาวใหญ่(คือดาวปีกุน)คลุมตัวท่านมาแล้ว 5 ปีนี้.ปีนี้เป็นปีสุดท้าย ดาวกุนเป็นธาตุน้ำ มาดับไฟ(คือตัวท่าน) จึงเกิดการใส่ร้ายสาดโคลนมายังท่านซึ่งเกิดมา4 ปีแล้ว ปีนี้เป็นปีสุดท้าย

ดาวกุน เป็นดาวธาตุน้ำก็จริง. แต่เหตุการณ์จะกลับตาลปัด เพราะดาวกุนพอมาเข้าใกล้ดาวพระอาทิตย์ของท่าน เกิดชอบพอดาวพระอาทิตย์กลายเป็น ดาวอุปถัมภ์ท่านทันที

(เหตุการณ์ที่ท่านถูกโจมตีนี้ ดูเหมือนจะแย่ ที่แท้สุดท้ายให้ผลดีมากๆ)

ประกอบกับปีนี้ตั้งแต่ 4 กุมภา 2559 ดาวจรเป็นปีวอก. ข้างบนคือธาตุไฟพระอาทิตย์ ข้างล่างคือธาตุทอง. มีผลกับตัวท่านคือธาตุไฟจะทำให้ปีนี้มีผู้ศรัทธาในตัวท่านมากเป็นประวัติการณ์. ชื่อเสียงจะมีผู้ประชาสัมพันธ์ คุณงามความดีของท่านให้ขจรกระจายไปทั่วโลก

ศัตรูจะแพ้ภัยตัวเอง

พอพ้นปีนี้ เข้าปีหน้า พ.ศ.2560-2564

เป็นปีที่มีดาวพระอาทิตย์คลอบคลุมตัวท่าน 5 ปีเต็ม.

แปลว่างานพุทธศาสนาของท่านจะแพร่ขยายไปทั่วโลก ดึงไม่หยุดฉุดไม่อยู่ ผู้คนจากทุกมุมทุกประเทศของโลกจะหลั่งไหลเข้ามายังวัดพระธรรมกายจนตั้งรับไม่ทัน มากขึ้นเรื่อยๆ

มีกฎหมายอยู่ในมือ แต่ให้ความเป็นธรรมไม่ได้

noreply@blogger.com (EForL) — Wed, 15 Jun 2016 19:39:00 +0000

เรื่องเคยมีมาแล้ว

คดี 2 ตายายเก็บเห็ด!!

เริ่มต้น ที่จนท.ป่าไม้!!โดยการนำของ นายอำเภอท้องที่!! ในฐานะหัวหน้าพนักงานสอบสวน!!

ได้นำเจ้าหน้าที่ป่าไม้และอาสาจำนวนมากนำกำลังเข้าตรวจสอบพื้นที่ป่าสงวนที่ถูกบุกรุก

และตัดไม้กว่า72ไร่ไม่พบตัวผู้กระทำผิด!! แต่ไปพบรถจยย.ของตายายที่จอดเก็บเห็ดโดยจอดทิ้งไว้

จนท.ป่าไม้ได้ยกรถนำไปมอบ ให้ตำรวจท้องที่(พงส) จากนั้นตำรวจก็ตรวจ สอบจากทะเบียนและเชิญตัว2ตายายมาสอบ

เครตดิตภาพจาก:www.manager.co.th

ในฐานะพยาน!!โดยขณะนั้นตายายก็ให้การสดๆ ไม่มีทนายความ!โดยให้การว่าออกไปเก็บเห็ด

และหาของป่า

วันต่อมาตำรวจเรียก2ตายายมาแจ้งข้อหา!บุกรุกป่า และตัดไม้72ไร่ โดยสองตายายให้การว่า

มาเก็บเห็ดและหาของป่าและให้การปฏิเสธในข้อหาดังกล่าว

ต่อมานายอำเภอ!!สรุปสำนวน!!มีความเห็น"สั่งฟ้อง"!!ให้ตำรวจส่งสำนวนใหักับอัยการ!!และต่อมาอัยการ!!ก็สรุปสำนวนมีความเห็น"สั่งฟ้อง"เช่นกัน

และส่งตัว2ตายายฟ้องศาลและในวันฟ้องนนั้นก็รับสารภาพโดยที่ไม่ทราบเนื้อหาในคำฟ้องใดๆและจากรับสารภาพศาล ได้พิเคราะห์ตามคำฟ้อง ของโจทก์และคำขอท้าย ฟ้องศาลจึงมีคำพิพากษา จำคุก30ปีแต่รับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งนึงคงจำคุก 14 ปี12เดือนต่อมาอุทธรณ์ยืนและอยู่ระหว่างฎีกา

แม้ต่อมาสองตายายจะได้รับการช่วยเหลือจนไม่ต้องถูกจำคุกแต่ หัวใจบริสุทธิ์ของสองตายายได้ถูกทำลายไปเรียบร้อยแล้ว

เครตดิตภาพจาก:www.manager.co.th

ฉันใดก็ฉันนั้น

คดีความของพระธัมมโยก็เช่นเดียว

หลายคนอาจจะตั้งข้อสังเกตุว่า "ถ้าไม่ผิดแล้วจะกลัวอะไร"

ถ้าลองเปิดใจแล้วตรองข้อมูลเหล่านี้ดูก็อาจถึงบางอ้อ

เจ้าหน้าที่รัฐตั้งของหาให้พระธัมชโยว่า "ร่วมกันฟอกเงินและร่วมกันรับของโจร"

แค่ข้อหาก็ถือว่าแปลกมากแล้ว

1. คำว่าฟอกเงิน คือ การนำเงินที่ทำผิดกฎหมายเข้าสู่กระบวนการทำเงินให้สะอาดแล้วย้อนกลับไปหาเจ้าของทรัพย์ แต่กรณีของพระธัมชโยไม่เข้าเค้าเลย เพราะทางวัดก็นำหลักฐานเส้นทางการเงินมาแสดงแล้วปรากฎว่า นำไปสร้างศาสนสถานเพื่อใช้ประโยชน์ทางพระพุทธศาสนา (เรื่องนี้ปปง.ตรวจสอบได้)

2. หลวงพ่อรับบริจาคอย่างเปิดเผยไม่มีเจตนาทำทุจริตเยี่ยงโจร

3. เงินทุกบาทใช้เพื่อประโยชน์สาธารณะทั้งหมด ไม่ได้ใช้เพื่อประโยชน์ส่วนตัวแม้แต่บาทเดียว ไม่เคยถอนเป็นเงินสดเลย ปปง.ตรวจสอบเส้นทางการเงินหมดแล้วถูกต้องหมด

4. เมื่อเกิดเหตุแล้วคณะศิษย์ตั้งกองทุนเยียวยาช่วยสมาชิกสหกรณ์เต็มจำนวน สหกรณ์ไม่ติดใจ และขอบคุณวัดพระธรรมกาย แต่เจ้าหน้าที่กลับติดใจ

5. การตั้งข้อหารับของโจร แล้วยกกำลังเป็นพันพร้อมรถหุ้มเกราะ เฮลิคอปเตอร์ บุกวัดในพระพุทธศาสนาเพื่อจับกุมพระชราและอาพาธ จากการกระทำเช่นนี้เองจึงทำให้เกิดข้อสงสัยว่า
เจ้าหน้าที่ตั้งใจทำคดีนี้เกินไปหรือเปล่า?

6. มีความพยายามออกข่าวสู่สาธารณะว่า เพื่อช่วยสหกรณ์ แต่ทั้งหมดที่เจ้าหน้าทีทำ ไม่เกิดประโยชน์ใด ๆ ต่อสหกรณ์เลยแม้แต่น้อย

ความไม่ชอบมาพากลเหล่านี้เอง จึงทำให้ลูกศิษย์ต้องลูกขึ้นมาปกป้องพระธัมมชโย ซึ่งสื่อก็พยายามจะประโค่มข่าวเหลือเกินว่า วัดต่อต้านอำนาจรัฐทั้งที่จริงแล้ว

ศิษย์แค่ต้องการความยุติธรรมที่แท้จริงจากเจ้าหน้าที่รัฐต่างหาก

การฆ่าเพื่อหวังจะได้ไปอยู่ในสวรรค์

noreply@blogger.com (EForL) — Tue, 14 Jun 2016 10:49:00 +0000

ในสมัยพุทธกาล มีนักรบคนหนึ่ง มีความเห็นผิดตามคำสอนของอาจารย์ว่า

"การฆ่าคนในสงคราม ยิ่งฆ่าได้มากยิ่งจะได้ไปอยู่ในสวรรค์"

วันหนึ่งนายนักรบมืออาชีพคนนี้ได้มาพบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงทูลถามปัญหาเกี่ยวกับเรื่องการฆ่าคนแล้วได้ไปอยู่ในสวรรค์ว่าเป็นจริงอย่างที่อาจารย์ของตนกล่าวไว้ไหม

เมื่อพระพุทธองค์ได้ฟังคำถามดังนี้แล้ว ก็ยังไม่ตอบ แม้ครั้งที่สอง ครั้งที่สามก็ยังไม่ตอบ

นายนักรบก็ไม่ละความพยายามที่จะถาม พระพุทธองค์เมื่อไม่อาจห้ามความสงสัยของนายคนนี้ได้จึงตรัสตอบว่า

ดูก่อนท่าน..

นักรบคนใด อุตสาหะพยายามในสงคราม โดยตั้งจิตตั้งใจไว้ว่า คนเหล่านี้จงถูกฆ่า จงถูกแทง จงขาดสูญ จงพินาศ หรือว่าอย่าได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไป ผู้นั้นเมื่อตายไป ย่อมเกิดในนรกชื่อสรชิต

เพราะเหตุแห่งความเห็นผิด

ดูก่อนท่าน ก็เราย่อมกล่าวคติ ๒ อย่าง อย่างใดอย่างหนึ่ง คือ นรก หรือกำเนิดสัตว์เดียรัจฉานของบุคคลผู้มีความเห็นผิดเช่นนี้

เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว นายนักรบมืออาชีพร้องไห้สะอื้น น้ำตาไหล

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า...

เราได้ห้ามท่านแล้วมิใช่หรือว่า อย่าเลยของดข้อนี้เสียเถิด อย่า

ถามเราถึงข้อนี้เลย เขาทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ไม่ได้

ร้องไห้ถึงข้อที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้ กะข้าพระองค์หรอก แต่ว่า

ข้าพระองค์ถูกนักรบอาชีพทั้งอาจารย์และปาจารย์ก่อน ๆ ล่อลวงให้หลงสิ้น

กาลนานว่า นักรบอาชีพคนใดอุตสาหะพยายามในสงครามเมื่อตายจะได้ไปอยู่ในสวรรค์

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ พระธรรมเทศนาของพระองค์แจ่มแจ้งนัก ดุจหงายของที่คว่ำ เปิดของที่ปิด บอกทางให้แก่คนหลงทาง หรือส่องไฟในที่มืดด้วยหวังว่า คนมีจักษุจักได้เห็นรูป ฉะนั้น

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ขอถึงพระผู้มีพระภาคเจ้า กับทั้ง

พระธรรมและพระภิกษุสงฆ์ว่าเป็นสรณะ ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าโปรดทรงจำ

ข้าพระองค์ว่าเป็นอุบาสกผู้ถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะจนตลอดชีวิต ตั้งแต่

วันนี้เป็นต้นไป.

อ้างอิงจากพระไตรปิฎก ฉบับมหามกุฏ เล่ม29 หน้า184

ทำไมต้องกลายมาเป็นคนเคยรวย

noreply@blogger.com (EForL) — Mon, 13 Jun 2016 08:41:00 +0000

ในกรุงสาวัตถี มีเศรษฐีผู้หนึ่งชื่ออานนท์ แม้ว่าอานนทเศรษฐีผู้นี้จะมีทรัพย์มากถึง 80 โกฏิ แต่เขามีความตระหนี่ไม่เคยบริจาคสิ่งใดให้แก่ใครเลย ท่านเศรษฐีได้แต่สอนบุตรของตน ผู้ชื่อว่ามูลสิริเนืองๆว่า “เจ้าอย่าได้สำคัญว่า ทรัพย์ 80 โกฏินี้มาก อย่าได้ให้ทรัพย์ที่มีอยู่นี้ แต่ควรสร้างทรัพย์ใหม่ให้เกิดขึ้น มิฉะนั้นแล้วทรัพย์ของเจ้าก็จะหมดสิ้นไป” ท่านเศรษฐีได้นำทรัพย์ไปฝังไว้ 5 แห่งในบริเวณบ้าน แต่ไม่ยอมบอกที่ฝังของขุมทรัพย์นั้นแก่บุตรของตน ต่อมหาเศรษฐีก็ได้เสียชีวิตลง

อานนทเศรษฐีเมื่อเสียชีวิตแล้ว ก็ได้ไปถือกำเนิดในครรภ์ของหญิงจัณฑาลผู้หนึ่งในหมู่บ้านของคนจัณฑาล ไม่ไกลจากกรุงสาวัตถี นับตั้งแต่มีทารกมาถือกำเนิดในครรภ์ คนในหมู่บ้านนั้นก็มีรายได้ลดลง พวกคนจัณฑาลนั้นคิดว่า จะต้องมีคนกาลกัณณีอยู่ในหมู่ของพวกตนแน่ๆ จึงแบ่งคนจัณฑาลออกเป็น 2 กลุ่มเพื่อกำจัดคนกาลัณณีนั้นออกไปตามกระบวนการเฟ้นหาคนกาลกัณณี ในที่สุดก็ได้บทสรุปว่า หญิงที่ตั้งครรภ์นั้นจะต้องเป็นคนกาลกัณณี นางจึงถูกขับไล่ออกไปจากหมู่บ้านนั้น เมื่อบุตรของนางคลอดออกมา ก็เป็นทารกที่มีหน้าตาน่าเกลียดและเป็นคนกาลกัณณีจริงๆ วันใดนางไปขอทานคนเดียว วันนั้นนางก็จะได้สิ่งของ แต่ถ้าวันใดนางนำบุตรไปขอทานด้วย วันนั้นนางก็จะไม่ได้อะไร ดังนั้นเมื่อบุตรเติบโตพอที่จะขอทานโดยลำพังได้ นางจึงนำภาชนะใส่มือบุตรแล้วบอกให้ไปขอทานตามลำพัง ทารกอดีตอานนทเศรษฐีก็เดินขอทานผ่านไปทางบ้านเดิมของตน เกิดระลึกชาติของตนได้ จึงเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น เมื่อพวกลูกๆของมูลสิริเศรษฐีเห็นทารกจัณฑาลเดินเข้าไปในบ้านก็ตื่นตระหนกตกใจร้องไห้กันโกลาหล พวกคนใช้ได้เข้าทุบตีทารกอดีตอานนทเศรษฐี แล้วนำออกไปโยนไว้ที่กองขยะนอกบ้าน

ขณะนั้น พระศาสดามีพระอานนท์เป็นผู้ติดตาม เสด็จบิณฑบาตผ่านมาถึงที่ตรงนั้นพอดี ได้ตรัสบอกพระอานนท์ให้ไปตามมูลสิริเศรษฐีออกมาเฝ้า เมื่อมูลสิริเศรษฐีออกมาเฝ้าแล้ว พระศาสดาได้ตรัสว่า ทารกจัณฑาลผู้นี้คืออดีตบิดาของมูลสิริเศรษฐีในอดีตชาติ แต่มูลสิริเศรษฐีไม่เชื่อ พระศาสดาจึงทรงทำการพิสูจน์โดยตรัสบอกให้ทารกจัณฑาลนั้นบอกขุมทรัพย์ 5 แห่งที่ถูกฝังเอาไว้เหล่านั้น พอทารกจัณฑาลบอกได้ถูกต้อง มูลสิริเศรษฐีจึงยอมรับความจริงและได้มายอมรับนับถือพระศาสดา ประกาศตนเป็นอุบาสกในพระพุทธศาสนา

เพิ่มพื้นที่ไดรซ์ C ด้วยการปิด Hibernate

noreply@blogger.com (EForL) — Sat, 11 Jun 2016 08:29:00 +0000

1. คลิก Start -> ที่ช่อง Search programs and files พิมพ์ CMD แล้วกดปุ่ม ctrl+Shift + Enter เพื่อเรียกใช้งาน Command Prompt ในโหมด Administrator
2. พิมพ์คำสั่ง powercfg.exe -h off เพื่อปิด หรือ powercfg.exe -h on เพื่อเปิด แล้วกด Enter
3. พิมพ์คำสั่ง exit เพื่อออกจากหน้าต่าง Command Prompt แล้วรีสตาร์ทเครื่องใหม่

13 วิธีดูแลสุขภาพหน้าร้อน

noreply@blogger.com (EForL) — Mon, 18 Apr 2016 03:15:00 +0000

1.ไม่ควรกินน้ำแข็งหรือดื่มน้ำเย็นจัด ฤดูร้อน อากาศร้อน ต้องหาทางช่วยดับความร้อน เพื่อป้องกันความร้อนกระทบร่างกายมากเกินไป เป็นหลักการที่ถูกต้อง แต่วิธีการให้ความเย็นจัดเข้าไปในร่างกายนับว่าเป็นวิธีการที่ไม่เหมาะสม เพราะนอกจากไม่ช่วยให้หายร้อนแล้วยังอาจทำให้ช็อกได้

2. เครื่องดื่มที่เหมาะสมในหน้าร้อน ควรดื่มน้ำเยอะ ๆ เพราะหน้าร้อนจะสูญเสียเหงื่อมาก ควรดื่มน้ำเปล่าที่สุกแล้ว หรือจะเสริมปรุงแต่งด้วยน้ำตาล เกลือแร่ หรือสมุนไพรอื่น ๆ ก็สามารถเลือกได้

3.ไม่ควรนอนให้ลมหรือความเย็นโกรก ความร้อนจากแดดทำให้เสียเหงื่อ เสียพลัง เมื่อนอนหลับตากลมในขณะเหงื่อออก จะทำให้อุณหภูมิร่างกายลดต่ำลง ถ้าอุณหภูมิภายนอกยังสูงอยู่ แล้วเหงื่อไม่สามารถระบายออกมาได้ จะมีความร้อนสะสมอยู่ข้างใน ทำให้เวียนหัว รู้สึกหนักหัว ไม่สดชื่อแจ่มใส อาจทำให้เป็นหวัดได้

4. การนอนพักผ่อน ควรนอนหลับให้เพียงพอ

5. อย่างด อาหารเช้า เพราะร่างกายต้องการ สารอาหาร เพื่อกระตุ้น ระบบเผาผลาญ ซึ่งจะช่วย ควบคุมน้ำหนัก ด้วย แต่ควรหลีกเลี่ยง อาหาร จำพวก แป้งขัดขาว หรือ ของทอด ของมัน หากควบคุมอาหาร แล้วยังรู้สึก ท้องอืด และ อึดอัด อยู่ เม็กซ์ ทอมลินสัน นักโภชนาการ แนะนำให้ดื่ม น้ำชา เปปเปอร์มิ้นต์ ช่วยขับลม จะทำให้รู้สึกสบายขึ้น

6. ดูแลสุขภาพของเด็กโดยเฉพาะเรื่องเสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย และทางเดิน

7. หญิงตั้งครรภ์กับการปฏิบัติตัวในหน้าร้อน คือ ต้องสวมเสื้อผ้าที่มิดชิด เพื่อป้องกันการกระทบกับความเย็น อาหารที่กินต้องสะอาด ไม่ควรนอนบนสื่อที่เย็น และห่มผ้าคลุมกายเสมอ ระวังอย่าให้เป็นหวัด ห้ามอาบน้ำร้อนจัดหรือเย็นจัดจนเกินไป

8. บุคคลที่ต้องระวังให้มาก คนสูงอายุผู้ที่มีระบบย่อยที่ไม่ดี และคนที่มีม้ามบกพร่อง ผู้ที่มีลักษณะสามอย่างที่กล่าวมานั้น เมื่อได้รับความร้อนจากแสงแดด ถ้าดื่มน้ำเย็นมากเกินไป และเกิดความชื้นสะสมในร่างกาย อาการที่แสดงออก คือ ท้องเสีย ติดเชื้อราง่าย ขี้หนาว ปวดหัว ตัวร้อน เป็นต้น

9. อย่าทา ครีมกันแดด อย่างเร่งรีบ แพทย์ผิวหนัง แนะนำให้ทาให้ทั่วถึงแม้แต่ ในร่มผ้า ด้วย โดยทาซ้ำทุก 2 ชั่วโมง และหลัง ว่ายน้ำ แม้ผลิตภัณฑ์จะเป็นสูตรกันน้ำ ก็ตาม โดยควรเลือกที่มีส่วนผสมของ Mexoryl และ Tinosorb เพราะสามารถกรอง รังสียูวีเอและยูวีบี ได้ดี เช่น Vichy, Nivea และ Ambre Solaire จาก Garnier

10. อากาศร้อนจัดมีผลต่อ อารมณ์ หงุดหงิด และ หดหู่ (SAD - Seasonal Affective Disorder) จากสถิติ ผู้หญิงจะเป็นมากกว่า ผู้ชาย ดังนั้นลองออกไป เดินเล่น ช่วงบ่ายแก่ ๆ หรือช่วงที่คนไม่มาก สิ่งสำคัญคือ พยายาม กระฉับกระเฉง เข้าไว้

11. หากผิวแสบร้อนจาก การโดนแดด แพทย์ผิวหนัง แนะนำให้กิน ยาแอสไพริน เพื่อลด อาการเจ็บปวด แล้วลองแช่ตัว ใน อ่างน้ำ อุณหภูมิร่างกาย โดยใส่ ออยล์ สำหรับ แช่อาบ จากนั้น บำรุงผิว ด้วย โลชัน ที่มีส่วนผสมของ ว่านหางจระเข้ หรือ อาฟเตอร์ซันเจล และหลีกเลี่ยงแดด ในวันถัดไป

12. ลองทำ สเปรย์บรรเทาผิวไหม้เกรียม อย่างง่าย ๆ คือ น้ำกรองบริสุทธิ์ 2 ออนซ์ ใส่ เอสเซ็นเชียลออยล์ กลิ่นลาเวนเดอร์ 9 หยด กลิ่นเปปเปอร์มิ้นต์ 2 หยด และ สเปียร์มิ้นต์ 1 หยด ผสมรวมกันแล้วใส่ใน กระบอกฉีด สำหรับพกติดตัว

13. หากต้องออกไปเผชิญ อากาศร้อน ภายนอก ควรใช้ เครื่องสำอาง เนื้อครีม ที่ปัจจุบันมี เนื้อแห้งเหมือนแป้ง หากหน้ามัน ปัดทับด้วย บรอนเซอร์ หรือ แป้งชนิดฝุ่น

ที่มา variety.mwake.net , beauty.yopi.co.th,gimmeblogs.com

ชีวิตที่สมบูรณ์ต้องประสบความสุขและความสำเร็จ

noreply@blogger.com (EForL) — Thu, 31 Mar 2016 07:52:00 +0000

ชีวิตไม่ได้มีแต่เรื่องของความสำเร็จและความล้มเหลวเท่านั้น ยังมีหลายอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เป็นองค์ประกอบแห่งชีวิต หนึ่งในจำนวนนั้นคือ "ความสุข" ชีวิตที่ไร้สุข แม้จะประสบความสำเร็จ จะเรียกว่าเป็นชีวิตที่มีคุณภาพได้อย่างไร

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ในอันนนาถสูตร ว่า "ความสุข ๔ ประการ

ที่มนุษย์(ผู้ครองเรือน)ทุกคนพึงได้รับตามกาลสมัย" ได้แก่

1. สุขอันเกิดจากการมีทรัพย์

2. สุขอันเกิดจากการใช้จ่ายทรัพย์ให้เกิดประโยชน์แก่ตนเอง หรือสร้างประโยชน์สุขต่อบุคคลอื่นในสังคม

3. สุขจากการไม่เป็นหนี้

4. สุขอันเกิดจากการทำงานไม่มีโทษ คือความภูมิใจว่าตนมีความประพฤติสุจริต มีอาชีพที่สุจริต ไม่ได้ไปปล้นใครกิน

ความสุขทั้งสี่ประการนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงยกย่องว่า ความสุขอันเกิดจากการทำงานไม่มีโทษยอดเยี่ยมที่สุด

สามัคคีคือพลัง

noreply@blogger.com (EForL) — Sat, 12 Mar 2016 13:40:00 +0000

ณ ป่าแห่งหนึ่ง มีฝูงนกกระจาบฝูงใหญ่อาศัยอยู่ในราวป่า

วันหนึ่ง นกกระจาบจ่าฝูงได้แนะนำนกกระจาบทุกตัวว่า

" ท่านทั้งหลาย เมื่อถูกตาข่ายของนายพรานครอบแล้ว ให้ท่านทุกตัวสอดหัวเข้าในตาข่ายตาหนึ่งๆ แล้วพากันบินไปที่ต้นไม้มีหนาม ทิ้งตาข่ายไว้แล้วบินหนีไปนะ " หมู่นกกระจาบพากันรับคำ

ต่อมาอีกสองวัน ฝูงนกกระจาบถูกตาข่ายของนายพรานเข้าก็พากันทำเช่นนั้น

ทำให้นกทุกตัวสามารถหนีรอดไปได้

อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่นกกระจาบเหล่านี้กำลังหากินอาหาร มีนกกระจาบตัวหนึ่งบินลงพื้นแต่พลาดไปเหยียบถูกหัวนกกระจาบอีกตัวหนึ่งเข้า ตัวถูกเหยียบหัวโกรธจึงเป็นเหตุให้ทะเลาะกันลามไปทั้งฝูง ฝ่ายนกกระจาบจ่าฝูง เห็นพวกนกมัวแต่ทะเลาะกัน ก็คิดว่า

" ขึ้นชื่อว่า การทะเลาะกัน ย่อมไม่มีความปลอดภัย ความพินาศจะเกิดขึ้น "

จึงได้พาบริวารส่วนหนึ่งบินหนีไปอยู่ที่อื่น

ฝ่ายนายพราน พอผ่านไปสองสามวัน ก็มาดักตาข่ายอีก

พอฝูงนกติดตาข่ายของนายพรานในครั้งนี้อีก ต่างทะเลาะกัน เกี่ยงกันบิน ต่างคนต่างบินไปคนละทิศคนละทาง สุดท้ายตาข่ายก็ไม่ลอยขึ้นไปที่สูง เมื่อนายพรานตรวจดูตาข่ายก็เห็นฝูงนกติดอยู่เต็มไปหมด จึงรวบไปเป็นอาหารและขายเพื่อนำทรัพย์มาเลี้ยงชีพ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

การทะเลาะกัน นำมาซึ่งความพินาศ

วิธีเลือกลูกเขย

noreply@blogger.com (EForL) — Sat, 12 Mar 2016 12:24:00 +0000

กาลครั้งหนึ่ง ณ เมืองตักกะศิลา มีพราหมณ์คนหนึ่งมีลูกสาวสวยงามมาก เป็นที่หมายปองของชายหนุ่มทั่วทั้งอาณาจักร ในแต่ละวันจะมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาแวะเวียนเข้ามาจีบลูกสาวของพราหมณ์คนนี้อย่างไม่ขาดสาย ในบรรดาชายหนุ่มที่เข้ามาจีบลูกสาวของพราหมณ์นั้น มีชายหนุ่ม ๔ คน ที่เข้าตาของพราหมณ์ คือ

คนที่ ๑ เป็นคนรูปหล่อ

คนที่ ๒ มีชื่อเสียงเป็นที่นับหน้าถือตา

คนที่ ๓ เป็นเศรษฐีมั่งคั่ง

คนที่ ๔ เป็นคนมีศีลธรรม

พราหมณ์คิดหนักว่าจะเลือกใครเป็นลูกเขยดี เพราะทั้ง ๔ คน ก็มีความดีแตกต่างกันไป เขาจึงตัดสินใจไปปรึกษาอาจารย์ทิศาปาโมกข์ว่า

"ท่านอาจารย์ครับ ผมมีเรื่องกลุ้มใจมาปรึกษาอาจารย์ คือมีชายหนุ่มที่มีลักษณะเด่นอยู่ ๔ คน มาจีบลูกสาวผม ผมคิดไม่ตกว่าจะเลือกใครดี ถ้าอาจารย์เป็นผมจะเลือกเอาคนไหน ระหว่างคนหล่อ คนมีชื่อเสียงเป็นที่นับหน้าถือตา คนมีเงินมาก และคนมีศีล"

อาจารย์ทิศาปาโมกข์ตอบว่า "รูปร่างหน้าตาดีก็มีประโยชน์ คนมีชื่อเสียงเป็นที่นับหน้าถือตาก็น่าเคารพ ผู้มีเงินมีทองมีชาติสูงก็มีประโยชน์ แต่ข้าพเจ้าชอบใจศีล"

"เพราะ....คนไม่มีศีลถึงรูปหล่อก็น่าตำหนิ คนไม่มีศีลถึงมีชื่อเสียงก็ไม่น่าคบหา คนไม่มีศีลถึงมีทรัพย์มากก็ไม่อาจรักษาทรัพย์ได้ "

พราหมณ์ฟังแล้วชอบใจ พอกลับไปถึงบ้านจึงตัดสินในยกลูกสาวให้แก่คนผู้มีศีลไป

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “ผู้มีศีลธรรมย่อมเป็นต่อ รูปหล่อเป็นรอง”

ทำไมเด็กในประเทศญี่ปุ่นถึงต้องใส่หมวกสีต่างๆ

noreply@blogger.com (EForL) — Tue, 26 Jan 2016 09:54:00 +0000

เด็กในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ชั้นประถม 1 – 6 ส่วนใหญ่มักจะเดินทางไปโรงเรียนด้วยตัวเอง โดยจะมีการรวมตัวกันตามจุดต่าง ๆ เพื่อเดินแถวไปโรงเรียน และจะมี “ซิลเวอร์ซัง” ซึ่งเป็นผู้สูงอายุในชุมชนที่เกษียณอายุแล้ว คอยทำหน้าที่ดูแลและรักษาความปลอดภัยให้เด็กนักเรียน ทั้งขาไปและขากลับ

เด็กจะใส่หมวกสีต่าง ๆ เช่น สีเหลือง สีแดง เพราะเป็นสีที่เห็นได้ชัดเจน เพื่อความปลอดภัยในการเดินทาง โดยผู้ใหญ่จะสังเกตได้ง่าย และสามารถให้ความช่วยเหลือได้ เป็นการรักษาความปลอดภัยให้กับเด็กอีกชั้นหนึ่ง และอีกเหตุผลหนึ่งก็เพื่อให้ได้ง่ายต่อการนับจำนวนเด็ก

ของที่มีคุณค่า

noreply@blogger.com (EForL) — Fri, 27 Nov 2015 11:11:00 +0000

บริษัททำเหมืองทองแห่งหนึ่งมีวาระการประชุม โดยมีพนักงานสาวแสนเซ็กซี่แต่งกายวาบหวิวเข้าร่วมประชุมกับประธานบริษัทด้วย

เมื่อประธานฯ พบเจอกับสาวดังกล่าวก็พูดกับสาวสวย ที่ทำให้เธอต้องจดจำไปจนตายว่า

คุณรู้ไหม?

สิ่งที่มีค่ามาก ๆ ในโลกของเราล้วนหายาก ถูกปกปิด ถูกเก็บไว้ในที่ลึกลับ กว่าจะได้มานั้นยากลำบาก ดั่งเช่น

>ไข่มุก ก็ต้องอยู่ลึกไปในท้องทะเล ถูกห่อหุ้มด้วยฝาหอยที่แข็งแรง

>เพชร ก็เป็นของหายาก อยู่ใต้ผืนโลก ถูกห่อหุ้มปกป้องไว้อย่างดี

>ทองคำ ก็อยู่ลึกไปในเหมือง ที่ถูกทับถมซุกซ่อนด้วยดินหลายชั้น กว่าใครจะได้มาครอบครอง ก็ต้องลงทุนลงแรงมากมายเพื่อจะได้มา

รูปร่าง ร่างกายของคุณนั้นหากมันคือสิ่งที่มีค่า มันก็ก็ควรจะถูกปกปิดเช่นกัน

ถ้าคุณได้ปกปิดของมีค่าไว้อย่างมิดชิด ดั่งเช่นเหมืองแร่ทองคำแล้วหละก็

สักวันหนึ่งก็จะมีบริษัทที่มีชื่อเสียงที่ดีงาม เข้ามาสนใจสืบค้นหาตามแบบอย่างที่ถูกต้อง โดยเค้าจะต้องติดต่อรัฐบาล (ครอบครัวคุณ) เพื่อที่จะขอทำสัญญา (ดูแลคบหา) และหากได้รับใบอนุญาต ก็จะทำเหมืองอย่างมืออาชีพ (แต่งงานตามกฎหมาย)

แต่ถ้าคุณยังปล่อยให้สิ่งที่มีค่าเช่น ทองคำ หรือร่างกายของคุณไร้การปกปิด วางแผ่หลาอยู่บนผืนโลก ใครก็เห็นและเข้ามากอบโกยได้โดยง่ายดาย ก็เท่ากับว่าคุณเชิญชวนพวกลักลอบทำเหมืองผิดกฎหมาย ให้เข้ามากอบโกย โดยใช้เครื่องมือห่วย ๆ ขุดกันอย่างเละเทะไร้คุณค่า

ดังนั้น คุณควรจะปกป้องห่อหุ้มขุมทรัพย์ที่มีค่าไว้อย่างดีสำหรับผู้ที่เหมาะสมเถอะนะ

เงินทองถ้าหามาได้ง่ายๆ ก็ใช้จ่ายหมดเร็ว

ผู้หญิงถ้าได้มาง่ายๆ ก็เบื่อหน่ายเร็วเช่นเดียวกัน

ความสุขที่เกิดจากความเรียบง่าย : ธนพ เอี่ยมอมรพันธ์ นักธุรกิจค้าเพชรและนาฬิกาแบรนด์หรู

noreply@blogger.com (EForL) — Sat, 21 Nov 2015 11:53:00 +0000

เมื่อก่อนใคร ๆ ก็มองว่าทายาทเจ้าของร้านเพชรชื่อดังอย่างผมเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้ และไม่จริงจังกับใคร ในเวลานั้นอย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่ตัวผมเองก็ไม่คิดว่าอีกไม่กี่ปีต่อมามุมมองและความรู้สึกเรื่อง “ความสุข” ของผมจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

ผมเติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่อบอุ่น จบการศึกษาจากสถาบันการศึกษาที่ดีจากต่างประเทศ เมื่อกลับมาเมืองไทย ผมขออนุญาตคุณพ่อว่าจะยังไม่รับช่วงต่อธุรกิจร้านเพชรและธุรกิจอื่นๆ ของที่บ้าน เพราะอยากหางานทำด้วยตัวเองก่อน

ไม่นานผมได้ทำงานที่บริษัทจัดการกองทุนของธนาคารแห่งหนึ่ง ผมทุ่มเททำงานอย่างหนักจนเป็นพนักงานที่ประสบความสำเร็จคนหนึ่งของบริษัท แม้จะออกจากบริษัทมาแล้ว เจ้านายเก่าถึงกับเอ่ยปากว่าไม่สามารถหาใครมาแทนที่ผม แล้วมีผลงานอย่างที่ผมเคยทำเอาไว้ได้อีกเลย ส่วนเงินเดือนที่ได้ก็เป็นจำนวนมากจนน่าตกใจ

ในขณะที่อายุแค่ยี่สิบต้นๆ ผมจึงรู้สึกภาคภูมิใจและทะนงตนมาก หลังเลิกงานผมใช้ชีวิตสนุกอย่างเต็มที่ ทั้งปาร์ตี้สังสรรค์กับกลุ่มเพื่อน ออกไปแข่งรถหรือมอเตอร์ไซค์คันโปรด รวมถึงออกงานสังคมแทบทุกงาน คติประจำใจของผมในขณะนั้นคือ ใช้ชีวิตให้เต็มที่เหมือนวันนี้เป็นวันสุดท้าย แต่ไม่ได้หมายความว่าผมไม่ได้คิดถึงอนาคตเลย

ชีวิตผมเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อได้แต่งงานกับคุณฝน (คุณณวิภา มัสยวาณิช เอี่ยม-อมรพันธ์)

เธอเป็นผู้หญิงเก่ง มาจากครอบครัวที่ดี แต่กลับใช้ชีวิตได้อย่างสมดุล ไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายจนเกินจำเป็น แต่ก็ไม่ถึงกับกระเบียดกระเสียร ผมจึงเริ่มฉุกคิด และได้เรียนรู้จากภรรยา หลังจากที่เราใช้ชีวิตร่วมกัน

จุดเปลี่ยนที่สองคือการบวช

ผมมีโอกาสได้บวชที่วัดเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี (ใกล้ชายแดนพม่า) อยู่อย่างสมถะ นอนปักกลด ผูกมุ้ง ได้พบกับน้ำจิตน้ำใจของชาวบ้านที่นั่น ทำให้ผมเริ่มพบกับความสุขทางธรรมอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ส่วนจุดเปลี่ยนสุดท้ายที่ยิ่งใหญ่คือ เมื่อลูกสาววัยสองขวบป่วยเป็นโรคปอดอย่างรุนแรง หลังเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดเพียงสามวัน คุณหมอบอกว่าแบคทีเรียเข้าไปทำลายปอดของลูกถึง 80 เปอร์เซ็นต์ มีโอกาสรอดชีวิตเพียง 5 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น อาการที่ทรุดลงเรื่อยๆ ทำให้ภรรยารวมถึงญาติผู้ใหญ่หลายคนเริ่มถอดใจ แต่ผมกลับรู้สึกว่าจะยอมแพ้ไม่ได้ และต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยลูก! ผมติดต่อเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์อยู่ต่างประเทศ จนมีโอกาสได้ปรึกษากับผู้บริหารขององค์การอนามัยโลก (WHO) ต่อมา อาจารย์ธีรชัย ฉันทโรจน์ศิริ และทีมแพทย์โรงพยาบาลรามาธิบดีทราบเรื่อง จึงรับปากว่าจะช่วยดูแลลูกให้ ลูกถูกนำตัวเข้าห้องไอซียูทันทีที่ไปถึงโรงพยาบาลรามาธิบดี หมอรีบต่อเครื่องช่วยหายใจแบบพิเศษซึ่งมีเพียงไม่กี่เครื่องในประเทศไทย เอาไว้ใช้สำหรับคนไข้ที่ไม่สามารถควบคุมลมหายใจของตัวเองได้แล้วและอยู่ในขั้นโคม่า หมอฉีดยาให้ลูกสลบเป็นเวลาถึงหนึ่งเดือนเต็ม เพราะหากเขารู้สึกตัวจะหายใจแรงขึ้น ซึ่งจะทำให้ปอดขยายและฉีกขาดจนเป็นอันตรายแก่ชีวิตได้

เวลานั้นทุกวันของผมคือการเฝ้าดูอาการของลูก ดูแลจิตใจภรรยา และที่สำคัญ ผมบอกตัวเองว่าต้องตั้งสติไว้ให้ได้ ลูกผมอยู่โรงพยาบาลเกือบสี่เดือน ต้องเรียกว่าปาฏิหาริย์ เพราะเขาหาย และกลับมาเป็นเด็กที่แข็งแรงอีกครั้ง ผมได้แต่ขอบคุณคุณหมอซ้ำแล้วซ้ำอีก แม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ทุกวันเกิดของลูก ผมจะพาเขาไปบริจาคเครื่องช่วยหายใจและอุปกรณ์การแพทย์ที่โรงพยาบาลรามาธิบดีทุกปี

วันนี้ผมกล้าพูดอย่างเต็มปากเลยว่า “ความสุขของผมไม่ใช่การไปปาร์ตี้ท่ามกลางแสงสี ใช้เงินมือเติบ หรือแม้แต่ใช้ชีวิตบนความเสี่ยงอย่างการแข่งรถหรือมอเตอร์ไซค์แต่อย่างใด”

ความสุขของผมทุกวันนี้คือ ”การได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่หลงใหลในสิ่งที่ปรุงแต่ง ได้ศึกษาพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าอย่างจริงจังมากกว่าที่เคย และที่สำคัญที่สุด ผมมีเวลาได้อยู่กับครอบครัวที่ผมรักสุดดวงใจอย่างเต็มที่”

ชีวิตที่มีคุณค่า

noreply@blogger.com (EForL) — Tue, 17 Nov 2015 12:34:00 +0000

คนมักจะเข้าใจว่าชีวิตที่ดี คือชีวิตที่มีอายุยืน

ชีวิตของเรานั้นเหมือนกับเทียน เราไม่มีทางรู้หรอกว่า เทียนเล่มนี้จะไหม้จนหมดเชื้อ หรือว่าโดนลมพัดดับไปเสียก่อนทั้ง ๆ ที่ยังมีเชื้อและไขเทียนอยู่ แต่แม้จะเป็นอย่างหลังก็ไม่สำคัญเท่ากับว่า ขณะที่ยังมีเปลวไฟอยู่นั้น เขาให้ความสว่างไสวเพื่อให้คนอื่นได้ใช้ประโยชน์ หรือส่งต่อความสว่างไปสู่เทียนเล่มอื่นได้มากแค่ไหน

สิ่งที่สำคัญกว่าชีวิตที่ยืนยาว คือการทำให้ชีวิตมีคุณค่าทั้งต่อตนเองและผู้อื่น ทำตนเองให้เหมือนดังต้นไม้ใหญ่ที่สามารถยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง ไม่หวั่นไหวต่อแรงลม ค่อยให้ร่มเงาต่อสิ่งมีชีวิตทั้งหลายได้พักอาศัย ถ้ามีชีวิตอยู่ได้อย่างนี้แม้มีชีวิตวันเดียว ก็มีค่ากว่าการอยู่อย่างอายุยืนยาวเป็นร้อยปี แต่ว่าไม่ได้ทำความดีหรือทำประโยชน์อะไรให้แก่ใครเลย

พอใจในสิ่งที่มี ยินดีในสิ่งที่ได้

noreply@blogger.com (EForL) — Mon, 19 Oct 2015 11:27:00 +0000

คุณผู้หญิงท่านหนึ่งมักเอาเรื่องของสามีตัวเองมาระบายให้ฟังอยู่บ่อย ๆ ว่า ผู้ชายหรือสามีของเขาไม่ดีอย่างนั้น ไม่ดีอย่างนี้

เมื่อได้ฟังบ่อย ๆ เข้าก็ชักจะสงสัยว่าตอนที่คบกันใหม่ ๆ เป็นแบบนี้หรือเปล่า พร้อมกับพูดให้สติคุณผู้หญิงท่านนั้นไปว่า

ผู้ชายที่สมบูรณ์นั้นไม่มีหรอก เช่นเดียวกับผู้หญิงที่สมบูรณ์ก็ไม่มี อย่างคุณก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่สมบูรณ์ แต่คุณก็ดีพอที่จะเป็นภรรยาหรือเป็นแม่คนได้ แฟนของคุณก็ไม่ใช่ผู้ชายที่สมบูรณ์ แต่เขาก็ดีพอที่ จะเป็นสามีหรือพ่อของลูกได้

เหตุประการหนึ่ง ที่ทำให้ชีวิตคู่ไม่มีความสุขเป็นเพราะ ต่างฝ่ายชอบเปรียบเทียบคู่ชีวิตของตนกับคนอื่น เช่นว่า แฟนเขาดีกว่าแฟนของเรา จึงเกิดความไม่พอใจในคู่ครองของตน เพราะคิดว่าแฟนเราไม่ใช่คนที่สมบูรณ์เหมือนคนอื่นเขา ที่จริงเขาลืมไปว่าอยากจะได้คู่ชีวิตที่สมบูรณ์ แต่ตัวเองกลับทำตัวให้สมบูรณ์แบบไม่ได้ ในทางกลับกันถ้าเปิดใจยอมรับในความไม่สมบูรณ์ของกันและกัน แล้วต่างฝ่ายปรับจูนเข้าหากัน ชีวิตคู่ก็จะอยู่ได้อย่างมีความสุข ถ้าคิดแบบนี้ ความพอใจในสิ่งที่มี ยินดีในสิ่งที่ได้ ก็จะเกิดขึ้น

น้ำใจไมตรีสามารถเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส

noreply@blogger.com (EForL) — Sat, 17 Oct 2015 07:25:00 +0000

นักธุรกิจไทยผู้หนึ่งได้เล่าถึงประสบการณ์เมื่อครั้งไปเรียนหนังสือในเมืองบอสตันว่า เธอเคยถูกคนผิวดำล็อกคอและเอามีดจี้ขณะรอสัญญาณไฟเขียวหน้ามหาวิทยาลัย เมื่อโจรพบว่า ในกระเป๋าของเธอมีเงินแค่ ๒๐ ดอลลาร์ ก็ไม่พอใจ เขาขุ่นเคืองหนักขึ้นเมื่อพบว่าเธอไม่มีแม้แต่นาฬิกา แหวน หรือกำไลข้อมือ เขาจึงถามเธอว่า

"เป็นคนเอเชียมาเรียนที่นี่ได้ต้องรวยไม่ใช่หรือ?"

เธอตอบว่า "สำหรับฉันน่ะไม่ใช่ เพราะได้ทุนมา"

แล้วชายผิวดำยังถามอีกว่า "เงิน ๒๐ ดอลลาร์ว่าจะเอาไปทำอะไร"

เธอตอบว่า "เอาไปซื้อไข่"

ชาวผิวดำ "เอาไข่ไปทำอะไร"

เธอตอบว่า "เอาไปต้มกิน เพื่อให้อยู่ได้ถึงอาทิตย์หน้า" เธอตอบตามความจริงเพราะตอนนั้นการเงินฝืดเคือง

ระหว่างที่โต้ตอบกันอยู่นั้น ยามหน้ามหาวิทยาลัยเห็นผิดสังเกต จึงทำทีจะเข้ามาช่วย เธอมองเห็นพอดีเลยโบกมือพร้อมกับบอกว่า "ไม่ต้องๆ เราเป็นเพื่อนกัน"

ชาวผิวดำได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับงง ถามว่า

"คุณรู้จักกับผมตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ก็เมื่อกี้ไง"

ชายผิวดำเปลี่ยนท่าทีไปทันที หลังจากสนทนาพักใหญ่ เขาไม่เพียงแต่จะคืนเงินให้เธอ หากยังพาเธอไปซื้อไข่และซื้ออาหาร ๓ ถุงใหญ่ พร้อมทั้งหิ้วมาส่งถึงหน้ามหาวิทยาลัย แล้วยังมอบเงินให้อีก ๕๐ ดอลลาร์

วันรุ่งขึ้นเธอนำเงิน ๕๐ ดอลลาร์นั้นไปซื้อเครื่องปรุงอาหารไทย แล้วไปเยี่ยมบ้านเขาเพื่อทำต้มยำกุ้งให้กินกันทั้งครอบครัว นับแต่นั้นทั้งสองฝ่ายก็ไปมาหาสู่กัน เธอเล่าว่าทุกวันนี้หากมีธุระไปบอสตันก็จะไปแวะเยี่ยมครอบครัวนี้ทุกครั้ง

น้ำใจไมตรีและความดีนั้นมีพลังที่สามารถเปลี่ยนร้ายให้กลายเป็นดี และเปลี่ยนภัยคุกคามให้เป็นสะพานสานแห่งมิตรภาพได้

พลังของน้ำใจไมตรีและความดีนั้นอยู่ที่การดึงเอาคุณธรรม และความเป็นมนุษย์ของอีกฝ่ายหนึ่งออกมา แม้จะซ่อนเร้นหรืออยู่ลึกเพียงใดก็ตาม

ในทางตรงกันข้ามการใช้พละกำลังและความรุนแรงมีแต่จะดึงเอาความโกรธเกลียด และคุณสมบัติทางลบของคู่กรณีออกมาปะทะกัน ผลก็คือความขัดแย้งลุกลามจนกลายเป็นความรุนแรง หรือทำให้ความรุนแรงไต่ระดับจนยากที่จะระงับได้

วัฒนธรรมการอ่านของไทยกับญี่ปุ่น มีความแตกต่างกันอย่างไร

noreply@blogger.com (EForL) — Sat, 08 Aug 2015 10:12:00 +0000

โยชิมี โฮรุจิ :

พอได้ยินคำว่าอ่านหนังสือ คนญี่ปุ่นจะนึกถึงงานอดิเรก คือว่างๆ ก็หยิบหนังสือออกมาอ่าน

สังคมญี่ปุ่นนั้น จะเน้นให้ทุกคนในครอบครัวรักการอ่าน และทำให้รู้สึกว่าการอ่านหนังสือเป็นเรื่องสนุก แต่สังคมไทยถูกทำให้การอ่านเป็นเรื่องยาก หนักและเครียด ทำให้หนังสือถูกมองเป็นเพียงแค่อุปกรณ์การเรียน ไม่ใช่สิ่งบันเทิงใจ ... รายการโทรทัศน์ของญี่ปุ่น ขนาดดาราญี่ปุ่น เวลาออกรายการ เขาก็เอาหนังสือที่ขายดี ๆ มาแนะนำให้ผู้ชมได้รู้กัน ในขณะที่ดาราไทยนี่คุยเรื่องอื่น ๆ หรือเรื่องส่วนตัว

ภาพและบทความข่าวจาก www.prachatai.org เรื่อง อ่านหนังสือ อ่านสังคม อ่านโลก
อ่านชีวิต กับ "โยชิมิ โฮรุจิ"

โยชิมิ โฮรุจิ

กว่าจะมาถึงทุกวันนี้

noreply@blogger.com (EForL) — Tue, 28 Jul 2015 12:00:00 +0000

การติดต่อสื่อสารกันของมนุษย์เริ่มต้นจากภาษาพูดและภาษาเขียน ซึ่งมีข้อจำกัดในเรื่องระยะทาง ในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๙ แซมมวล มอร์ส ประสบปัญหาเกี่ยวกับข้อจำกัดที่กล่าวมานี้

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า...

ภรรยาของมอร์สเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจวาย ในขณะที่มอร์สเองอยู่ต่างจังหวัด แม้มีคนเขียนจดหมายมาบอกให้กลับมารวมงานศพแต่กว่าที่เขาจะทราบข่าวศพก็ถูกฝังไปเรียบร้อยแล้ว

เขาเลยรำพึงในใจว่า "อะไรมันจะล้าช้าซะขนาดนี้ มันน่าจะเครื่องมืออะไรสักอย่างหนึ่งที่ทำให้คนสามารถพูดคุยกันข้ามจังหวัดได้" ต่อมาเขาได้สร้างเครื่องโทรเลขที่สามารถสื่อสารกันในระยะไกลได้ แล้วก็มีคนมาต่อยอดความคิดเรื่อยๆ จนกลายมาเป็นสมาทโฟนอย่างที่เห็นในปัจจุบันนี้นี่เอง

เราได้อะไรจากข้อมูลข่าวสารในยุคนี้

noreply@blogger.com (EForL) — Tue, 23 Jun 2015 03:27:00 +0000

ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารไหลบ่าเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ในบางครั้งเราอาจเจอข้อมูลที่สำคัญแต่ยังไม่จำเป็นต้องใช้เลยปล่อยผ่าน เมื่อถึงคราวต้องใช้กลับหาไม่เจอ หรือหาเจอแต่ต้องใช้เวลานานมาก

หากรับข้อมูลโดยไม่มีการจัดระบบความคิดที่ดี ย่อมส่งผลต่อการเรียนรู้ และความจำได้ ดังนั้น จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่พวกเราทุกคนควรจะมีเครื่องมือจัดการความคิด และจัดการกับข้อมูลได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยใช้ทักษะง่าย ๆ นั้นก็คือการเขียน Mind Map สำหรับใครที่ยังไม่เคยเขียน ก็ไม่ใช้ปัญหาเพราะวันนี้ได้หาตัวอย่างและข้อมูลเกี่ยวกับเว็บไซที่ให้ความเรื่อง Mind Map มาฝาก

ภาพตัวอย่างการเขียน Mind Map

เว็บไซต์เขียน Mind Map ที่เจ๋งและง่ายที่สุด

www.xmind.net

www.coggle.it

www.mindmeister.com

ลองเข้าไปหาข้อมูลดูน่ะครับ

เมื่อเด็กไม่เข้าใจวัตถุประสงค์ของการไหว้ครู

noreply@blogger.com (EForL) — Sat, 20 Jun 2015 03:25:00 +0000

ทำไมต้องเอาหญ้าแพรก ดอกมะเขือ และข้าวตอก มาไหว้ครู

คนโบราณมักถือคติที่ว่าทำอะไรต้องให้เกิดปัญญา เวลาจัดพิธีไหว้ครูก็ต้องให้เกิดปัญญาสิ่งของที่ใช้ในการไหว้ครูจึงมีการแทรกปรัชญาไว้เตือนสติผู้เป็นลูกศิษย์ให้ได้คิดด้วยว่า การที่ลูกศิษย์จะมาศึกษาศิลปะวิชาอะไรซักอย่างหนึ่งจากครูนั้น จะต้องมีคุณสมบัติอย่างน้อยที่สุด ๓ อย่าง เหมือนสิ่งของที่เอามาไหว้นี้คือ

๑. หญ้าแพรก มีคุณสมบัติทนต่อสภาพดินฟ้าอากาศ ทนต่อการเหยียบย่ำ เปรียบเหมือนกับว่าคนที่จะมาเป็นลูกศิษย์ก็ต้องมีความอดทนต่อคำแนะนำสั่งสอนของครูให้ได้ คนที่ทนต่อคำแนะนำสั่งสอนไม่ได้ย่อมไม่อาจเจริญเติบโตในเส้นทางของการศึกษาได้

๒. ดอกมะเขือ มีคุณสมบัติพิเศษคือ แม้ดอกพึ่งจะผลิออกมาก็จะน้อมลงเสมอ เปรียบได้กับคนที่จะมาเป็นลูกศิษย์นอกจากจะมีความอดทนแล้ว ต้องรู้จักอ่อนน้อม ถ่อมตน เป็นคนสุภาพเรียบร้อยด้วย ศิษย์ที่ไม่มีความอ่อนน้อม ไม่มีสัมมาคารวะ ย่อมทำให้ครูไม่ยากถ่ายทอด วิชาความรู้ให้ เมื่อเป็นดังนี้โอกาสที่ลูกศิษย์จะได้วิชาเอาใช้ในการประกอบอาชีพก็ย่อมไม่มี

๓.ข้าวตอก เนื่องจากข้าวตอกเกิดจากข้าวเปลือกที่คั่วด้วยไฟอ่อน ๆ ในระหว่างที่คั่วนั้น จะมีตัวที่กระเด็นออกนอกกระทะกลายเป็นเศษอาหาร ส่วนตัวที่ยังอยู่ในกระทะ ก็สามารถนำไปประกอบพิธีกรรม หรือทำขนมต่าง ๆ ได้ ดังนั้นข้าวตอกจึงเป็นสัญลักษณ์ของคนที่อยู่ในกรอบ มีระเบียบวินัย หากใครสามารถทำตามกฎระเบียบ เอาชนะความซุกซนและความเกียจคร้านของตัวเอง ก็จะสามารถนำพาตนเองไปสู่ความสำเร็จได้

คุณสมบัติเบื้องต้นทั้ง ๓ ประการที่กล่าวมานี้ ถ้าผู้เป็นลูกศิษย์ไม่มีก็ยากที่เอาดีได้แม้ได้

เจอครูดี

ความยากของความเป็นครู

noreply@blogger.com (EForL) — Thu, 18 Jun 2015 07:25:00 +0000

คนที่จะมาทำหน้าที่เป็นครูผู้สอน มิใช่ว่านึกยากจะเป็นก็เป็นกันได้ง่าย ๆ ครูจะต้องเป็นผู้ที่มีความรู้ดี มีศิลปะในการถ่ายทอดความรู้ มีความประพฤติดีน่าเคารพยกย่อง และมีจิตวิญญาณมุ่งมั่นที่จะสอนผู้อื่นให้มีความรู้ดีประพฤติชอบให้ได้อีกด้วย หากมิเช่นนั้นแล้วความเป็นครูผู้สอนก็จะมีสภาพไม่ต่างไปจากอาชีพรับจ้างทั่ว ๆ ไป จากประสบการณ์และการพูดคุยกับผู้บริหารโรงเรียนมากมาย จึงขอสรุปลักษณะของครูที่ดีไว้เป็นข้อ ๆ ดังต่อไปนี้

1. ครูที่ดีต้องให้เกียรตินักเรียน

ครูที่ดีควรรับฟังความคิดเห็นของนักเรียนอย่างจริงใจ เพื่อให้นักเรียนรู้สึกปลอดภัยที่จะพูดความรู้สึกของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็เป็นการสอนให้เด็กๆ รู้จักฟังความเห็นของคนอื่นด้วย ครูเช่นนี้จะสร้างบรรยากาศน่าเรียนรู้ให้กับห้องเรียน

2. ทำให้นักเรียนผูกพันและรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของห้องเรียน

ครูที่จะสร้างห้องเรียนที่ประหนึ่งชุมชนเล็กๆที่มีการช่วยเหลือเกื้อกูลและร่วมมือกัน ในชุมชนนี้มีกฎระเบียบที่ต้องเคารพ และมีหน้าที่ที่แต่ละคนต้องทำ นักเรียนแต่ละคนจะรู้สึกว่าตนเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของห้องเรียน ซึ่งจะทำให้เด็กๆรู้ว่านอกจากครูแล้วพวกเขายังมีเพื่อนๆ ที่จะพึ่งพาอาศัยกันได้ตลอดเวลา

3. มีความอารี กระตือรือร้น และเอาใจใส่

ครูที่ดีจะเปิดกว้างกับทุกคน ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนหรือเพื่อนร่วมงาน ครูเช่นนี้จะเป็นคนที่นักเรียนรู้ว่าสามารถมาหาได้เมื่อพวกเขามีปัญหา หรือแม้แต่จะมาเล่าเรื่องตลกให้ฟังเฉยๆ ก็ตาม พวกเขาจะเป็นผู้ฟังที่ดี และสามารถสละเวลาอันยุ่งเหยิงมาให้คนที่กำลังเดือดร้อนได้เสมอ ถ้าครูมีปัญหาส่วนตัว นักเรียนจะดูไม่ออกเลย เพราะครูเหล่านี้จะเก็บปัญหาส่วนตัวไว้นอกโรงเรียนเสมอ

4. เชื่อมั่นในศักยภาพของนักเรียนทุกคน

ครูคนนี้จะรู้ว่าความความหวังของครูที่มีต่อนักเรียนส่งผลต่อความสำเร็จของนักเรียนเสมอ ยิ่งครูคาดหวัง เชื่อมั่นในศักยภาพของนักเรียนมากเท่าไหร่ นักเรียนก็มักจะประสบความสำเร็จในการเรียนมากขึ้น

5. รักที่จะเรียนรู้

นอกจากรักที่จะเรียนรู้แล้ว ยังนำความรักในการศึกษารวมเข้ากับสื่อการสอน มาสร้างแรงบันดาลใจให้กับนักเรียน ครูจะต้องเป็นนักเดินทางสายอาชีพนี้ ที่คอยแสวงหาความรู้ใหม่ๆ และเสาะหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับนักเรียนเสมอ ครูคนนี้จะต้องกล้าที่จะเรียนรู้เทคนิคการสอนใหม่ๆ หรือนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยมาใช้ในห้องเรียน และเป็นผู้แบ่งปันความรู้ใหม่ๆให้กับเพื่อนร่วมงานเสมอ

6. ต้องเป็นผู้นำที่ดี

ครูที่ดีจะตั้งเป้าไปที่ทีมเวิร์ค และการตัดสินใจของทีม รวมไปถึงการสร้างความสัมพันธ์ของกลุ่ม ครูที่ดีจะถ่ายทอดความเป็นผู้นำไปยังนักเรียน โดยการให้โอกาสนักเรียนแต่ละคนผลัดกันเข้ามามีบทบาทเป็นผู้นำในชั้นเรียนบ้าง

7. สามารถพลิกแพลงได้

การสอนบางวิธีอาจใช้ไม่ได้ผลอย่างที่คิด ครูจึงต้องมีความยืดหยุ่นและปรับเปลี่ยนวิธีการสอนได้ โดยการประเมินการสอนของตัวเองตลอดคาบเรียน และค้นหาวิธีใหม่ๆ สื่อการสอนใหม่ๆ มาอธิบาย จนแน่ใจว่านักเรียนทุกคนเข้าใจคอนเซปต์ของบทเรียน

8. ทำงานร่วมกับเพื่อนร่วมงานได้

ไม่อายที่จะถามความเห็นและขอความช่วยเหลือจากครูคนอื่น ครูเช่นนี้จะมองการร่วมมือว่าเป็นการเรียนรู้จากเพื่อนร่วมสายอาชีพเดียวกัน พวกเขารู้จักที่จะใช้คำวิจารณ์และคำแนะนำที่ได้มาในการพัฒนาตัวเองต่อไป

9. มีความเป็นมืออาชีพตลอดเวลา

ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์การแต่งกายไปจนถึงทักษะการจัดการและการเตรียมพร้อมในแต่ละวัน ทักษะการพูด การเจรจาต้องเป็นแบบอย่างที่ดีต่อผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นการพูดกับผู้บังคับบัญชา นักเรียน หรือเพื่อนร่วมงาน พวกเขาจะเป็นที่เคารพของคนรอบข้างเพราะบุคลิกที่เป็นมืออาชีพ

บางคนอาจจะมีพรสวรรค์ในการเป็นครูติดมากับตัวอยู่แล้ว ในขณะที่หลายๆคนก็ต้องทำงานหนักเพื่อที่จะได้ชื่อว่าเป็นครูที่ดี แต่อย่างไรก็ตามผลลัพธ์ที่ได้นั้นยิ่งใหญ่คุ้มค่ากับความพยายาม ลองนึกภาพนักเรียนที่โตไปประสบความสำเร็จแล้วพูดถึงคุณในฐานะครูที่ดีที่สุดเขาสมัยเรียนสิ ผลที่ได้ตรงนี้มันคุ้มค่าขนาดไหน

เด็กไทยเรียนหนักแค่ไหน ?

noreply@blogger.com (EForL) — Mon, 25 May 2015 09:54:00 +0000

เด็กไทยเรียนหนักแค่ไหน ?

ตอบ: หนักที่สุดในโลก

หากพิจารณาข้อมูลของ UNESCO แสดงจำนวนชั่วโมงเรียนต่อปีของนักเรียนในระดับอายุ 9 – 13 ปีในแต่ละประเทศ จะพบว่า

เด็กไทยเรียนหนักเป็นอันดับ 2 ในระดับอายุ 9 ปี 1,080 ชั่วโมงต่อปี

เด็กไทยเรียนหนักเป็นอันดับ 1 ในระดับอายุ 10 ปี 1,200 ชั่วโมงต่อปี

เด็กไทยเรียนหนักเป็นอันดับ 1 ในระดับอายุ 11 ปี 1,200 ชั่วโมงต่อปี

เด็กไทยเรียนหนักเป็นอันดับ 5 ในระดับอายุ 12 ปี 1,167 ชั่วโมงต่อปี

เด็กไทยเรียนหนักเป็นอันดับ 8 ในระดับอายุ 13 ปี 1,167 ชั่วโมงต่อปี

“ผู้ใหญ่” ในวันนี้ซึ่งล้วนเคยเป็นเด็กนักเรียนมาก่อน น่าจะทราบดีว่าคุณภาพของการศึกษาไม่ได้ขึ้นกับจำนวนชั่วโมงเรียนเพียงอย่างเดียว คำถามก็คือเวลาเราพูดเรื่องการจัดการศึกษา หรือคุณภาพการศึกษาของเด็กไทยนั้น เราได้ดูหรือไม่ว่าการจัดการเรียนการสอนในโรงเรียนเป็นอย่างไร องค์ความรู้ในอบรมสั่งสอนเด็ก ณ ปัจจุบันเป็นอย่างไร

สุดท้ายทัศนคติที่ว่าเด็กต้องไปอยู่ในโรงเรียนเพราะผู้ปกครองได้มอบหมายให้โรงเรียนเป็นผู้บริหารจัดการทุกสิ่งทุกอย่างแล้วควรต้องเปลี่ยน มิเช่นนั้นเด็กไทยคงได้แชมป์ในการเรียนหนักมากที่สุดในโลกแบบนี้ไปอีกหลายสมัยกันเลยทีเดียว

อ้างอิงข้อมูล:

http://www.nationmaster.com/graph/edu_hou_of_ins_for_pup_age_11-hours-instruction-pupils-aged-11

http://whereisthailand.info/2012/01/pupils-class-hours/

“มือใครยาวสาวได้สาวเอา”

noreply@blogger.com (EForL) — Fri, 24 Apr 2015 08:43:00 +0000

เราเป็นประเทศประชาธิปไตย ลักษณะที่เด่นชัดอย่างหนึ่งของระบอบนี้คือ “มือใครยาวสาวได้สาวเอา” ถ้าผมเป็นนักการเมืองที่ดีผมจะกำหนดนโยบายระยะยาวไว้ว่า

- ประชาชนภายในประเทศจะต้องไม่จน

- เด็กจะต้องได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานคือจบปริญญาตรี

- ไทยจะต้องได้เป็นมหาอำนาจของโลกในด้านการส่งออกสิ้นค้าทางการเกษตร การท่องเที่ยวและการบริการ ทุกประเทศต้องหันมาลงทุนกับเราในฐานะประเทศอู่ข้าวอู่น้ำของโลก

สิ่งที่กล่าวมานี้ ไม่เกินความเป็นจริงถ้ารัฐบาลให้ความสำคัญกับ “ทุนทางปัญญา” ของประชาชนในประเทศ

ทุนทางปัญญาคือ ความรู้ ความสามารถ และทักษะในการสืบค้นข้อมูลอย่างเป็นระบบ และที่สำคัญอีกประการที่ต้องมาควบคู่กับทุนทางปัญญานั้นก็คือ หลักมนุษยธรรม (สิ่งที่ทำให้มนุษย์แตกต่างจากสัตว์) ได้แก่

๑. มนุษย์ต้องไม่ฆ่ามนุษย์ด้วยกันเองแม้ในสิ่งมีชีวิตร่วมโลกเดียวกันกับเรา

๒.มนุษย์ต้องไม่ถือเอาสิ่งของ ที่เจ้าของยังไม่ได้ให้

๓. ไม่ผิดลูกผิดเมียของผู้อื่น

๔. มนุษย์ต้องมีวาจาสัจจริง พูดอย่างไรทำอย่างนั้น ทำอย่างไรพูดอย่างนั้น

๕. มนุษย์ไม่ทำร้ายร่างกายตนเองด้วยการเติมยาเสพติดเข้าไปในร่างกาย

เมื่อทุกคนในชาติมีทุนทางปัญญาและมีหลักมนุษยธรรม ย่อมสามารถหยิบเอาทรัพยากรอย่างอื่นมาใช้ให้เกิดผลตอบแทนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด นำพาประเทศไปสู่ความเป็นมหาอำนาจของโลกได้อย่างง่ายดาย ในทางตรงกันข้ามถ้าผมเป็นนักการเมืองที่เลว ผมจะผูกขาดความรู้เอาไว้หรือไม่ส่งเสริมทางด้านการศึกษาและทำลายมนุษยธรรมของมนุษย์ เช่นการให้ยาเสพติดเป็นสิ่งถูกกฎหมาย เป็นต้น เมื่อเป็นดังนี้ระบอบประชาธิปไตยย่อมเป็นเครื่องให้คนมีความรู้เอาเปรียบคนที่ไม่มีความรู้ สมดังคำกล่าวที่ว่า “มือใครยาวสาวได้สาวเอา” อย่างแน่นอน

(ที่กล่าวมานี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัว)